Black Flower - Muzikale kruisbestuiving en rijkdom
Black Flower laat een multiculturele etnojazz wind over ons heen blazen en waaien. ‘Kinetic’ is de nieuwste worp , die in de tour voorop staat en zoals de cd titel luidt, gaat het hier om een muzikale move, bewegen, dansen en je energie, je ei kwijt kunnen. Het is zich door de chaos van het leven walsen in een zweverig minimal en rijkelijk beeldrijk klankenspectrum. Een warme, kleurrijke sound die staat voor een totaalbeleven. Sjiek…
Inderdaad sjiek, mooi, boeiend, inspiratievol klinkt het combo rond spil/componist Nathan Daems, die al een handvol platen uitheeft en sinds de corona maar aan publiek en fans wint. Ook wij leerden hen in deze cocoon-tijd kennen. De albums ‘Magma’ en ‘Kinetic’ palmden ons moeiteloos in. We krijgen een amalgaan van pop, etno, world, psychedelica, krautrock, postrock, afro, dub in een dromerige, groovy, bezwerende, dansbare jazzsound.
Een veelheid aan instrumenten siert de sound; we hebben percussie, gitaar, bas, keys verder hobo, sax, trompet, flute en allerhande tierlantijntjes die het breder, kleurrijker maken. Een cinematografisch geheel dus, een kruisbestuiving aan stijlen, een muzikale rijkdom, die hun virtuositeit en spelplezier ondersteunt.
De ritmisch repetitieve, opbouwende melodieën en experimentjes gaan hand in hand door verrassende, onverwachtse wendingen. Het klinkt leuk, ontspannend, zalvend, dromerig, iets niet van deze wereld tot prikkelend, twinkelend, sprankelend wat dan de dansspieren aanspreekt. Of hoe een traditioneel als avontuurlijke geluid elkaar vinden.
‘Kinetic’ verscheen in het voorjaar en zoals het woord zelf, zegt het allemaal een beetje zelf … “bewegen is bevrijden, wat vastgelopen is ontwrichten, het is aanpassen en openstaan voor verandering enz; de energie in je loslaten, zich laten ontplooien. Kansen bieden en hoe je kan evolueren als mens. Droom en realiteit zijn in elkaar laten verweven”. Het klinkt mooi, filosofisch, én Black Flower probeert hier een steentje van positieve vibes bij te dragen.
De magie krijgen we in een rits heerlijke, sferische groovy songs van ‘Kinetic’ en er wordt af en toe eentje geplukt van het vroegere materiaal. Het is grotendeels instrumentaal. Op plaat wordt er wel eens beroep gedaan op de stem van Meskerem Mees.
Vanavond niet, maar tussenin horen we wel John Birdsong die naar het eind toe een praatzang liet horen op het indringende “Monkey system”, een sneert, een vingerwijzing naar hoe wij ons in deze wereld laten meeslepen in zo’n systeem …
We kregen een mooie inleider en met “Synesthetic” werden we definitief ondergedompeld en meegesleept in die unieke muzikale wereld van Black Flower. Het vijftal is goed op elkaar ingespeeld. Het oudere “Upwards” is iets opzwepender en steviger. De klemtoon komt dan vooral op het nieuwe album met boeiende, sfeervolle, broeierige nummers als “Violet drift”, “Particles” en “Underwave”, die een onderhuidse spanning, grimmigheid, dreiging als warmte, genegenheid, intimiteit ademen. Sober, elegant, breed in de instrumentatie is er ergens een referentie naar psych/ambiente bands als Loop Guru, Boards of Canada en Ozric Tentacles. Een natuurdocumentaire over Moeder Aarde lijkt niet vreemd in deze nummers.
“Bones” uit 2016 intrigeert door dubsounds, galm en het geluid van een schelp, hoorn zorgt voor creativiteit en innovatie. De song zet ook aan tot een jamsesssie, ook te horen op de twee afsluitende nummers, “Monkey system”, die, indien nodig, de middelvinger plaatst, als de titelsong “Kinetic”; heerlijk genietbaar en opbouwend met allerhande stijlvariaties en kronkels die ons bij de leest houden. Het toont nog maar eens hoe Black Flower speelt met alles en nog wat en meesterlijk de kaart van melodie en avontuur trekt.
Een goed uur vertoefden we in hun unieke wereld, met een beeldrijke uitstraling, waarvan een grijze, grimmige blik nooit veraf is.
De groepsnaam Black Flower is er één van openbloeien, fleurigheid en weemoed, mistroostigheid. Elke keer opnieuw een muzikale kruisbestuiving en rijkdom. Zeker live eens bekijken!
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Blowers - Wonderbaarlijke garagepunk
Mijn eerste kennismaking met cultuurhuis Boegie Woegie, dat zo'n twee jaar bestaat, was er eentje om niet licht te vergeten …
Eerst kregen we LS Gatekeeper op ons bord, een gezelschap dat zijn basis heeft in zowel Amsterdam, Rotterdam als Berlijn. De zanger, Lui Surreal, bleek dan ook nog eens een Brit te zijn. Een man met zwarte lippen, gekleed in een stijlvol zwart jasje met daaronder een groezelig hemdje dat net boven de buik was afgeknipt, die meteen alle aandacht naar zich toe zoog. Met een robotachtige motoriek stuiterde hij zowel vóór als op het podium als een losgeslagen Duracell-konijn in het rond.
Het eerste nummer bleef hij nog aan de kant want dat was een instrumental waarin een zwaar vervormde gitaar met een homp loodzware psychedelica ons op het verkeerde been probeerde te zetten. Daarna stuurde LS Gatekeeper resoluut haar koers richting punk die tegen de hardcore aanschurkte hoewel die gitaar zijn psychedelische trekjes bleef behouden. Het bleef een vreemde combinatie: die wat wereldvreemde gitaar met de krachtige punk vocals, die soms net geen rap waren, van Lui Surreal en de uitermate strakke drums van Bobby Boycott maar het werkte. Ondanks de afwezigheid van de bassist wist LA Gatekeeper een gesmaakte set neer te poten.
Blowers zag ik voor het eerst twee jaar geleden en ze konden me ondanks de hooggespannen verwachtingen na hun schitterende tweede plaat, ‘Blown again’, maar half overtuigen. Er waren wel verzachtende omstandigheden: de grote zaal van Trix, waar ze het voorprogramma van The Chats waren, was nog zo goed als leeg.
Ik kwam toen tot de conclusie dat ze waarschijnlijk veel beter zouden gedijen in een propvol café. Nu bleek cultuurhuis Boegie Woegie geen café maar een knus zaaltje te zijn en propvol zat het ook al niet, toch werd ik dit keer compleet van de sokken geblazen door dit viertal uit Melbourne.
Naast frontman Kit Convict (zang, gitaar), weeral in een Wipers t-shirt, en tweede zanger-gitarist Andrew Porter zagen we twee nieuwe gezichten: bassiste Shannon Cannon en de drummer, die zich blijkbaar net voor de tour bij de groep kwam vervoegen. Zijn naam moet ik jullie schuldig blijven, maar wat ik wel weet is dat hij jarig was, er ongelooflijk veel zin in had en veel nummers luid schreeuwend op gang trok.
Blowers heeft een van alle subtiliteit ontdane en zelfs boertige benadering van rock-'n-roll die wonderbaarlijk goed uitpakt. De enige momenten waarop ze blijk gaven van enige verfijning, was tijdens de gracieuze samenzang tussen de twee gitaristen en de bassiste.
Hun laatste plaat, ‘Blowmania’, uit op het Portugese Chaputa Records en het Australische Trash Cult Records, viel me na een enkele beluistering wat tegen wegens te poppy en hoewel zowat de helft van de gespeelde nummers uit die plaat kwam kon ik geen enkele misser noteren. De op infantiele melodieën gestoelde nummers werden met zo veel gruis overgoten en met zoveel lust gebracht dat ze stuk voor stuk klonken als verloren gewaande garagepunkparels.
Vergelijken lijkt me zo goed als onmogelijk maar als het dan toch moet, hou ik het bij een onoordeelkundige mix van Reatards, Oblivians en Ramones.
Dit keer hield Kit Convict het, buiten die ene mislukte poging tot braken, vrij beschaafd en deed hij er alles aan om het vuur erin te houden. Zo dreigde hij zelfs een drietal nummers minder te spelen indien het publiek niet dichter kwam. En tijdens het laatste nummer, het bijzonder wilde "Everybody in the room hates me", zette hij zijn gitaar aan de kant om tussen het volk te gaan dansen.
We hadden dan al een set vol hoogtepunten, inclusief mijn favoriet "Shut the fuck up", achter de rug. Voor de bis mochten twee extra muzikanten (van het Berlijnse S.U.G.A.R., met wie ze samen op Europese tournee zijn maar die hier in Menen om één of andere reden niet speelde) het podium op om er nog een indrukwekkende cover van "New race" van het legendarische Radio Birdman uit te knijpen.
Organisatie: Boegie Woegie, Menen
Flowers of Hell - Greg Jarvis - Ik denk dat de rode draad echt in het gevoel zit - we brengen alleen iets uit als we het gevoel hebben dat het een bepaald niveau van schoonheid heeft bereikt
The Flowers of Hell is een Trans-Atlantisch experimenteel orkest dat bestaat uit een wisselende bezetting van ongeveer 16 onafhankelijke muzikanten uit Toronto en Londen. Hun grotendeels instrumentaal geluid slaat een brug tussen klassieke muziek en post-rock, shoegaze, space rock en drone muziek, waardoor ze vaak beschreven worden als een orkestrale uitbreiding van het werk van The Velvet Underground en Spacemen 3. Ze worden geleid door synestheet componist Greg Jarvis. Veel van hun repertoire is een verkenning van de klankkleur-vorm synesthesie die ervoor zorgt dat Jarvis onwillekeurig alle geluiden waarneemt als zwevende abstracte visuele vormen.
Naar aanleiding van de recente releases ‘Keshakhtaran’ en het uitbrengen van het in 2012 uitgebrachte cover album ‘Odes’ op vinyl hadden we een fijn gesprek met de veelzijdige performer, componist en alleskunner Greg Jarvis
Greg, je hebt inmiddels al heel wat muzikale watertjes doorzwommen, wat zijn de hoogte- en dieptepunten tot nu toe? Vertel eens wat meer over jezelf
De hoogtepunten zijn mensen als Lou Reed, mensen van Spacemen 3, Kevin Shields, de Tate Gallery en NASA's ground control team die ons werk promoten; we zijn een kleine onafhankelijke groep die niet-commerciële muziek maakt, dus die erkenning voelt echt ongelooflijk. Het grootste dieptepunt zou zijn dat we zes jaar bezig zijn geweest met het maken van een vierdelige klassiek-psychologische symfonie en dat niemand de moeite neemt om ernaar te luisteren. Toen hebben we in 2019 wat fragmenten uitgevoerd in Rusland, en het conservatorium van Moskou (waar Tsjaikovski, Rachmaninov en Prokofjev allemaal hebben gewerkt) vroeg om een volledige orkestpartituur voor de première! Ik en een tra scribent voltooiden dat een paar dagen voordat de oorlog uitbrak... en zo stierf mijn symfonie nog een andere dood. Poetin heeft mijn symfonie vermoord! Rot op met die vent.
Was de pandemie een inspiratie voor dit of andere projecten? Met andere woorden, hoe heb je deze periode als muzikant en mens doorstaan?
Zoals veel muzikanten kon ik niets nieuws schrijven tijdens de lockdowns; niets erin, niets eruit. Maar Toronto was hard en lang afgesloten en ik moest mijn hoofd en mijn muren ontvluchten. Dus stofte ik een 40 minuten durend meditatiestuk af waarvan ik vóór de pandemie al een kladje had gemaakt en ging aan de slag om er lagen aan toe te voegen, net als mijn bandgenoten die me hun stukjes stuurden. Een van mijn bandleden werkt overdag als masseuse en dus nam ik een overdosis paddo's en testte ik de mixen die ik aan het maken was tijdens massages - het was een ware ontsnapping naar een andere wereld in een tijd waarin die om me heen zo beperkt was.
Ik heb het gevoel dat het na die periode veel moeilijker is geworden voor bands of artiesten om concerten te boeken en weer terug te keren in de business; heb jij daar ook last van of niet?
Er is een heleboel onzin die bands in eigen beheer moeten doen en na een lange pauze is het moeilijk om daar weer aan te beginnen. Plus de hyperinflatie maakt alle verliezen zo veel groter. Laat staan dat na de pandemie iedereen en zijn band een 'muzikant' is met een 'album' - op dezelfde manier dat iedereen met een mobiele telefoon een 'fotograaf' is.
Flowers of Hell is begonnen in 2000 (denk ik); hoe is het idee ontstaan en wat betekent de naam? Letterlijk 'Flowers of Hell'?
De naam komt van Baudelaire, maar eigenlijk gaat het over het zwoegen van de muzikanten dat leidt tot het plezier van de luisteraars. Ik woonde in Londen en was op paddo's naar de Albert Hall gegaan om Classical Spectacular te zien, waar 300 muzikanten op het podium staan en een koor met 100 stemmen het 'beste van klassiek' doet - met lasers! Ik haastte me geïnspireerd naar huis, bedacht een stuk dat 'Opt Out' heette en riep een paar vrienden bij elkaar om het op te voeren. Toen dat goed ging, besloten we een band te worden.
De muziek op ‘Keshakhtaran’ is erg spiritueel merk ik op in het beluisteren; was het de bedoeling om een spirituele plaat uit te brengen of zie ik dit verkeerd? Waar ik van hou is die experimentele kant, ook de dromerige , de sprookjesachtige en de bevreemdende schoonheid in de instrumentatie , klopt het; was dit een bewuste keuze om zo te werken?
Ik denk dat je zeker gelijk hebt, want veel mensen hebben gezegd dat ze Keshakhtaran een spiritueel stuk vinden. Hoewel ik niet kan beweren dat ik weet hoe dat echt is gebeurd. John Coltrane's A Love Supreme (een heel bewust spirituele plaat) was in zekere zin een sjabloon voor Keshakhtaran als het gaat om het streven naar een sonische bestemming die bestaat als een wereld voorbij die van atomen en materie waarin wij leven. Bij het maken ervan schakelde ik mijn bewuste brein zoveel mogelijk uit en versmol ik gewoon met de muziek terwijl die zich laag voor laag ontwikkelde.
De albums 'Odes' en ''Keshakhtaran' werden kort na elkaar uitgebracht, met een verschillende inslag. Kun je ver war meer over vertellen en was Keshakhtaran een conceptplaat?
Odes is ons covers-album uit 2012 waar Lou Reed dol op was en dat het veelgeprezen Britse cultlabel Space Age Recordings in 2023 voor het eerst op LP uitbracht voor Record Store Day. De bedoeling van die plaat was om orch-popversies te maken van een aantal van mijn favoriete nummers. Ik wist dat mijn eigen schrijven steeds verder de abstractie in ging (en de obscuriteit die dat met zich meebrengt), dus ik wilde een wegwijzer van couplet-refrein-vers covers achterlaten die mensen naar mijn eigen composities zou kunnen leiden.
Met Keshakhtaran gaat het nergens over, dus ik denk niet dat het echt in de categorie van conceptalbums past - maar er speelden zeker veel artistieke en filosofische parameters mee bij het maken ervan.
De covers van bijvoorbeeld Lou Reed (een van mijn absolute favoriete artiesten) zijn magisch en baanbrekend. Waarom hebben jullie juist die nummers gekozen? Zit er een verhaal achter?
Met Odes hebben we demo's gemaakt van covers van obscure nummers van mensen als The Raincoats, The Paradise Motel, New World en Jack Kerouac, maar de grote klassiekers die we probeerden kwamen er allemaal beter uit. Lou Reed's Heroin is al heel lang mijn favoriete nummer en toen ik me realiseerde dat Laurie Anderson's O Superman ook uit slechts twee akkoorden bestaat, vroeg ik me af hoe het zou zijn om die twee te combineren, net als Lou & Laurie. Walk On The Wild Side hebben we gedaan omdat we zowel een elektrische bassist als een contrabassist hebben - je hebt ze allebei nodig voor de beroemde baslijn van dat nummer, dus ik liet ze het uitproberen tijdens een repetitie en vond het geweldig hoe het eruit kwam. Hmmm, Run, Run, Run... ik denk dat we dat gedaan hebben omdat het makkelijk en leuk is om te spelen!
Naast de instrumentatie op ‘Keshakhtaran’, ben ik onder de indruk van de bijzondere vocals; waar heb je deze prachtige stem gevonden, zo veelzijdig en mooi?
Ik stak de Atlantische Oceaan over als enige passagier op een vrachtschip, terwijl ik aan mijn symfonie werkte, en ik realiseerde me dat ik een operazang nodig had om het geheel aan elkaar te rijgen. Danie Friesen, een meisje dat ik een paar weken eerder in een buurtcafé in Toronto had ontmoet, had gezegd dat ze een operasopraan was. Dus vond ik haar weer en sindsdien werken we al tien jaar samen - we reizen naar plaatsen als Moskou, Londen, Berlijn en Praag om op te treden en hebben het erg naar ons zin.
Het is moeilijk om een rode draad te ontdekken in de vele releases met 'Flowers to Hell' (laat staan in je andere projecten). Is er een rode draad? En waar zitten de grootste verschillen tussen de verschillende releases?
Ik denk dat de rode draad echt in het gevoel zit - we brengen alleen iets uit als we het gevoel hebben dat het een bepaald niveau van schoonheid heeft bereikt. De eerdere albums zijn psych met een vleugje klassiek en de latere zijn klassiek met een vleugje psych.
Hoe zijn de reacties tot nu toe?
De mensen die naar Keshakhtaran hebben geluisterd leken er allemaal erg van onder de indruk; op dezelfde manier was ik onder de indruk van hoe poëtisch veel muziekjournalisten het beschreven. Maar wat het publiek betreft, ik denk niet dat veel mensen het al gehoord hebben. In dit tijdperk van Tiktok en Instagram Reels van 10 seconden is het echt moeilijk om mensen te laten luisteren naar een instrumentaal album dat bestaat uit twee stukken van 21 minuten.
Je bent een bezige bij, er zijn al veel releases geweest en toch weet je jezelf steeds opnieuw uit te vinden, waar haal je steeds die inspiratie en kracht vandaan?
Al jaren zeg ik tegen onze drummer Linda Noelle Bush: "Dat is het! Ik stop ermee! Ik heb genoeg van alle niet-muzikale dingen die je moet doen!" Maar er komt altijd wel een of andere triomf voorbij die me de inspiratie en kracht geeft om door te gaan. In juli vorig jaar had ik Linda weer eens verteld dat ik ermee stopte, maar een paar weken later kreeg ik een deal aangeboden door Space Age Recordings, kreeg ik opening slots van the Wedding Present (hun Seamonsters album is een Top 5 fav van mij), en werd ik gevraagd om een twee uur durende festivalset van Velvet Underground covers te spelen met een band van legendarische oude Tsjechische dissidenten - dus ik was er weer!
Vind je ondertussen nog tijd voor andere projecten, vertel ons er alles over
Ik werk aan een boek dat is gebaseerd op mijn dagboeken uit de jaren '90 over mijn leven als jonge platenbaas in Praag, waar ik Oost-Europa zag transformeren.
Wat zijn je toekomstplannen?
Mijn plan voor de nabije toekomst is om het boek af te maken en te publiceren. De verre toekomst is niet iets waar ik veel over nadenk, maar de onzekerheid of die ooit komt, maakt dat ik vandaag zoveel mogelijk wil doen.
Wat zijn je ambities, is er iets als een doel dat je wilt archiveren?
Ik ben niet erg doelgericht, maar zoals alle artiesten heb ik de wens en hoop dat mijn werk in de toekomst meer gehoord zal worden. Het is duidelijk dat als we populair zouden willen zijn, de muziek niet zo zou klinken - maar we dromen er nog steeds van dat het een groter publiek vindt, hoewel we niet willen dat we persoonlijk bekender worden.
Bedankt voor dit interview, als je nog iets wilt toevoegen, voel je vrij om dat te doen
Bedankt voor de geweldige vragen Erik. En aan iedereen die dit tot het einde heeft gelezen, bedankt voor je tijd!
https://www.youtube.com/watch?v=XnCDPsgydic
Black Flower - Een multiculturele schokgolf
We citeren even ’Black Flower releasete eind januari 2022 ‘Magma’ op het door grooves geobsedeerde label Sdban Ultra. Het is het vierde album van de band onder leiding van saxofonist, fluitist en componist Nathan Daems (Echoes of Zoo, Dijf Sanders). Hij laat zich al sinds jaar en dag bijstaan door Jon Birdsong (cornet), Filip Vandebril (bas) en Simon Segers (drum). Nieuw in de band is toetsenist Karel Cuelenaere. Op de plaat, die werd geproducet door Frederik Segers, horen we ook de stem van Meskerem Mees.
Black Flower brengt een hypnotische mix van ethiojazz, afrobeat, psychedelica en Oosterse geluiden. De muzikanten laten zich daarbij inspireren door Mulatu Astatke, Fela Kuti, maar ook door Westerse muzikale tradities.
We waren er bij in de N9, Eeklo …
Als Nathan Daems iets aanraakt , verandert het in goud; de multi-instrumentalist brengt een diversiteit aan stijlen, en tast muzikale grenzen af. Naast hem plaatsen we met plezier ook de andere muzikanten van Black Flower in de spotlight. Cornet speler Jon Birdsong bespeelt zijn instrumenten (en ook het publiek) met diezelfde gretigheid als Nathan. Samen vormen ze de basis van de band.
Ze worden bijgestaan door Filip Vandebril, subtiele , fijne baslijntjes, en Frederik Segers die zijn drumvellen streelt; er ontstaat een multiculturele schokgolf, een sound die inwerkt op de dansspieren. Het sprankelend klankentapijt van toetsenist Karel Cuelenare vormt live een beduidende meerwaarde door die psychedelica-exotica, en maakt dus het plaatje compleet.
Black Flower bewandelt een uiterst avontuurlijk pad , een perfecte mix van pop, jazz, psychedelica, etno, afro, Balkan en ga zo maar door.
De groovy klanken, de aanstekelijke percussie, fluit, sax en de sprankelende cornet/gitaar bedwelmen ons volledig. Ze prikkelen hoedanook de dansspieren.
De multi-culturele mix en diversiteit brengt een soort magie, een zalving van Oosterse klanken en de Westerse cultuur. Grenzen worden afgetast en af en toe werden de registers opengetrokken. Mooi. Live schittert deze warme, kleurrijke sound. Wat een totaalbeleving .
Organisatie: N9, Eeklo
Black Flower is een Belgisch etno-jazz-band (met ook afrobeat en dub) rond saxofonist Nathan Daems met bandleden die referenties kunnen voorleggen van Calexico en Beck tot The Valerie Solanas en De Beren Gieren. Doorgaans doen ze hun ding volledig instrumentaal, maar voor hun eerste vocale gast hebben ze meteen een prijsbeest uitgekozen: Meskerem Mees. Zij werkte eerder samen voor singles van Tourist LeMC en Mooneye en heeft vooral haar prachtig eigen album ‘Julius’ op haar conto staan.
Deze “Morning In The Jungle” heeft een mooie setting. Het verhaal begint (op papier) in Brazilië waar lekker gedanst wordt en lichamen tegen elkaar aanschurken. Tegelijk is er een vrouwelijke pickpocket aan het werk en de single is eigenlijk de soundtrack bij het mogelijke verhaal van het avontuur dat volgt op dat gegeven, tot aan het ochtendgloren. Een leuke zet van Black Flower om dat zo te ‘verkopen’.
Muzikaal is dit een mooi voorbeeld van waar Black Flower voor staat: swingende exotische jazz van de bovenste plank. Knappe productie. Niets op aan te merken. Meskerem Mees krijgt een mooie gastrol in het muzikale verhaal, maar kan/mag/wil als zangeres niet helemaal op haar hoogste niveau schitteren, terwijl het in jazz toch vaak net de bedoeling is dat elke artiest zijn momentje krijgt/neemt. Samengevat is dit een prima single die maar een zucht verwijderd is van geweldig.
Op het B-kantje, want deze single komt uit op een beperkte oplage van 300 7”-vinyls, krijg je nog een onuitgegeven track van Black Flower als extraatje.
Jazz/Blues
Morning In The Jungle -single-
Black Flower feat Meskerem Mees
https://blackflower1.bandcamp.com/album/morning-in-the-jungle-feat-meskerem-mees
Na bijna 10 jaar is Jakob Dylan terug met zijn Wallflowers. Het nieuwe album ‘Exit Wounds’ werd geproduceerd door Butch Walker (Taylor Swift, Weezer), gemixed door Chris Dugan (Green Day) en bevat vocale bijdragen op vier songs van zangeres/singsongwriter Shelby Lynne.
Dynamisch en krachtig (‘lean, potent and eminently entrancing’) rocken Jakob & Co als een ‘'Tom Petty-alike timeless songwriting and storytelling with a hard-hitting and decidedly modern musical attack'. Dit is goudeerlijke Amerikaanse rock 'n roll/roots, met de nodige swing en grooves!
Eigenlijk hoeft de band zich niet meer te bewijzen. ‘Bringing Down The Horse’ was het succesalbum , op zich is er in die tussentijd niet echt veel veranderd. Ze doen waarin ze goed zijn, zonder zichzelf te moeten heruitvinden . En dat stoort allerminst.
Wallflowers is de band van Jakob Dylan, de zoon van …; de man heeft een warme stem, die de rootssound integer maakt. ‘Exit Wounds’ overtuigt als rootspoppende plaat. Het is een degelijk album, eenvoudig , doeltreffend , doorleefd, energiek, weemoedig, in het genre zonder echte verrassingen en avontuurlijke uitstapjes.
“Maybe your heart's not in it nog more” is meteen een sterke opener, licht melancholisch en dromerig van aard. Lekker voortkabbelend klinkt het materiaal , o.m. met “Roots and wings” en “The dive bar is in my heart” en het afsluitende “The daylight between us”.
Kortom, de band is en blijft op z’n best in het badje van rootspop.
Tracklist: 1 Maybe Your Heart's Not In It No More 2 Roots And Wings 3 I Hear The Ocean (When I Wanna Hear Trains) 4 The Dive Bar In My Heart 5 Darlin' Hold On 6 Move The River 7 I'll Let You Down (But Will Not Give You Up) 8 Wrong End Of The Spear 9 Who's That Man Walking 'Round My Garden 10 The Daylight Between Us
Binnen het overaanbod aan releases ontgaan ons helaas soms pareltjes van platen die eigenlijk ook onze aandacht verdienen maar daar door die omstandigheden te vaak aan ontsnappen. Zo bracht The Sad Flowers een knappe schijf uit, 'Desolation', waar breekbare songs gekoppeld worden aan weemoed, emoties en melancholie die je niet in slaap wiegen maar als een mokerslag in je gezicht terecht komt waardoor je compleet van de kaart achterblijft.
We citeren uit de biografie: ''De teksten sluiten nauw aan op de wereldwijde problematiek.
De rode lijn van deze productie beschrijft een mogelijke evolutie van de mensheid als er niet snel een fundamentele verandering komt in het gedrag van de mens ten opzichte van de natuur en zijn medebewoners."
Inderdaad is het een album waarbij de band de aanhoorder een spiegel voorhoudt die er niet altijd even mooi uitziet. Die resulteert in een donkere intensieve atmosfeer, waardoor je in weemoedige gedachten een traan wegpinkt, zonder dat dit al te klef gaat klinken. Die sfeer komen we reeds tegen bij “Sphere”, gevolgd door een klepper van circa acht minuten: “Deep”. Een song die inderdaad diep gaat. Opvallend bij The Sad Flowers is de magie tussen piano/keyboard klanken, gitaarstreepjes die de haren op je armen doen rechtkomen en een vocale aankleding die snikkend en breekbaar je hart verwarmt. Nogmaals, zonder te klef te klinken, wel integendeel dus. Dit duo, want ja deze band bestaat uit de topmuzikanten Jan Ooms en Jany Claeskens, zorgen er ook nu weer in dat je op hun muziek geen label kunt kleven. Dat trok ons bij dat debuut in 2017 al over de streep, ze doen dat bij 'Desolation' nog eens fijntjes over. Daarvoor worden alle potjes van deemoedigheid opengegooid, maar hoor je ook - binnen de donkere walmen - enkele positieve soundscapes tevoorschijn komen. Als een licht aan het einde van die duisternis. The Sad Flowers slagen er bovendien ook nu weer in newwave- en goldwavefans te verbinden met de liefhebbers van gothic en andere alternatieve rock. Luister maar naar een ijzingwekkende perfect in elkaar gestopte song als “Sad Flowers” en voel, mede door de instrumentale pracht en vocale inbreng, die haren compleet recht komen op je armen. Dat is ook de donkere draad in de daarop volgende songs “Scorpions & Snakes”, “Deception” en afsluiter “Watchtower”. Duistere intensiviteit die je met de neus op de feiten drukt, zonder een standpunt in te nemen. Dat is wat Sad Flowers doet op deze plaat. Nee, je wordt er niet depressief van, maar je wordt wel geconfronteerd met een realiteit die er niet altijd even rooskleurig uitziet.
The Sad Flowers drukken al enkele jaren hun stempel op het alternatieve rockgebeuren met een donkere twist en zetten dit nog maar eens in de verf op deze 'Desolation'. Een plaat die je hart verwarmt en je ziel doet rusten in een bad van diezelfde voornoemde melancholie. Wie de eerste plaat omarmde zal zich in deze weemoedige schijf boordevol donkere melancholie die de band je weer aanbiedt , dus zeker kunnen vinden.
The Sad Flowers zijn een duo uit Antwerpen. Jan Ooms en Jany Claeskens schreven alle teksten en muziek zelf. Daarnaast deden ze ook de productie en de mixing zelf in de Compound Studio (eigendom van Jan Ooms). Daar ondergetekende onder de indruk was van hun debuut wilde ik ze toch aan wat vragen onderwerpen. Dat resulteerde in een fijn en leerrijk gesprek.
1. Hoe hebben jullie elkaar gevonden? En hoe is die samenwerking gegroeid?
Jan: Voor het 150 jarig bestaan van onze werkgever werd er een wedstrijd opgezet om een jubileum song in een eigen versie te steken.
Jany had daar onmiddellijk een eigen kijk op en om de zang op te nemen kwamen ze in mijn studio terecht.
Jany: Hoewel we mekaar, ondanks het feit dat we beiden 30 jaar op hetzelfde bedrijf werken nog nooit ontmoet hadden, klikte het toch meteen. Het was overduidelijk dat de liefde voor muziek bij allebei veel verder ging dan dit project.
Jan: Jany had echter ook een alternatieve doom versie van het nummer gemaakt die veel nauwer aansloot bij onze muzikale voorkeuren. Dit leidde al vlug tot de opnames van een aantal covers in deze eigen stijl, tot en met de productie van bijhorende videoclips. Maar het werd snel duidelijk dat we onze eigen nummers wilden maken met onze eigen sound.
2. Wat is de inbreng van elk van jullie in het project?
Jan: We vertrekken gewoonlijk vanuit een idee, een muzikaal thema dat door een van beiden wordt aangebracht. Zo’n song krijgt een werktitel, zodat je weet waarover je praat, die het uiteindelijke resultaat serieus kan beinvloeden. De sound van zo’n nummer roept een bepaalde sfeer op en met een basis arrangement werken we de tekst uit. De beste nummers gaan dan een eigen leven leiden, schrijven als het ware zichzelf. Andere songs zijn dan weer een hele transitie doorgaan om tot hun uiteindelijke vorm te komen.
Jany: Alle gitaren, bas, sfeersynths, programmatie neem ik voor mijn rekening. Vocale melodielijn, synthsolo’s en pianosolo’s komen van Jan. Backings doen we beiden, soms samen, soms apart. Mix en productie samen, maar Jan zit aan de knoppen. De mastering heeft Jan gedaan. Computer en techniek is echt zijn ding. Eindproductie steeds door ons beiden. Dit is grosso modo de werkwijze, maar het is zeker niet sluitend. Want zoals reeds gezegd werken we alles samen uit en sturen we mekaar heel de tijd in de goede richting…
3. Ik denk dat project de juiste term is gezien jullie niet echt een band hebben?
Jan: Ik denk dat beide termen correct zijn. We zijn als muzikaal project ontstaan, maar we vormen als songwriters de kern van een band. Gedurende de opnames voor “The Sad Flowers” hebben we ook in gelegenheidsbands opgetreden met covers. Live spelen is fantastisch, maar nummers schrijven met een groep muzikanten is niet zo evident. Eurythmics is toch ook een band, om er maar een te noemen. Voor ons is dit de ideale formule, of en wanneer we met ons repertoire de hort opgaan zien we nog wel.
4. Vanwaar de naam The Sad Flowers?
Jan: Na de opnames van onze eerste doom song ‘A Better Life (Shout it Out)’ en bijhorende videoclip konden we niet langer zonder eigen bandnaam blijven. Omdat we maar met zijn tweeën zijn opperde Jany tijdens het freewheelen “Der traurige Zweig und der angeschlagene Hund”. We hebben dan toch maar gekozen voor een Engelse variant hiervan en vonden “The Sad Flowers” wel een goeie weergave van onze mindset, die je ook kan horen in onze nummers.
5. Was het voor jullie van meet af aan duidelijk welke richting het project ging uitgaan?
Jan: De basis voor onze sound zat er al van bij het begin in, die we gebruikten om bestaande songs te coveren. Een eerste eigen song “Schmetterling” liet zien dat we eigenlijk alles van a tot z in eigen beheer willen doen. Schrijven, arrangement, opnames, mixing en mastering tot en met de videoclips toe willen we zelf doen, omdat dat onze passie is. We willen alle creatieve processen zelf ondergaan en sturen. Zo hebben we een drietal singles uitgebracht in aanloop van dit album. Gaandeweg gingen bepaalde nummers bij elkaar horen en ging het concept van onze eerste plaat bovendrijven.
Jany: De muzikale invloeden van ons die zowel hardrock, progressieve rock, new wave, cold wave, klassieke muziek als een vleugje metal inhouden samen met de speciale stem van Jan en de donkere maatschappelijk kritische teksten waren van het begin bedoeld. Na een aantal songs was het duidelijk dat het een conceptalbum ging worden over het ‘leven’ maar dan door onze ‘donkere’ ogen.
6. Ik veronderstel dat de luxe van een eigen studio ter beschikking te hebben een groot pluspunt is vooral nu labels geen of nauwelijks geld investeren in onbekende bands.
Jan: Dat is inderdaad een groot pluspunt. Vooral voor de manier waarop we samenwerken en het hele proces met zijn tweeen voeren vereist dat we dat in afzondering kunnen doen. Hoewel je vandaag de dag letterlijk overal ‘in the box’ kan opnemen biedt The Compound een omgeving waar we de dingen bij elkaar kunnen brengen, aftoetsen, elkaar inspireren en waar dat alles ook nog eens goed klinkt. Van de music business verwachten we helemaal niks, vandaar dat we alles in eigen beheer doen.
Jany: Een project als dit is indien je geen eigen studio, eigen apparatuur etc hebt totaal onmogelijk. De kans om je als muzikant nog te bewijzen aan de labels is practisch nihil, het enige dat die interesseert zijn verkoopcijfers. Iets dat ons dan weer in mindere mate interesseert. Het zou erg leuk zijn als andere mensen onze muziek tof vinden, maar in hoofdzaak maken we muziek waarbij wij ons goed voelen. Met als doel een sterk goed album af te leveren.
7. Muzikaal zijn jullie een melange van een aantal stijlen/genres. Hoe zouden jullie zelf jullie muziek omschrijven?
Jan: Voor mij zijn dat er een hele waaier van invloeden, maar vooral onderbewust. Ik kan niet echt muziek maken ‘in de stijl van’, maar er zijn wel allerlei dingen die je associeert bij het musiceren. Het is een eigen taal die je hanteert en die sterk beinvloedt wordt door onze manier van samen songs schrijven.
Jany: De invloeden van heel wat muzikale strekkingen liggen inderdaad aan de basis van onze muziek. Er een geheel omvattend genre op plakken lijkt ons ook erg moeilijk. Leuk is om horen dat er steeds gereageerd wordt dat we een heel eigen stijl hebben. Darkwave? J
8. Wat zijn jullie muzikale voorbeelden? Hebben ze een invloed op jullie eigen muziek?
Jany: Er is heel wat muziek die ik graag hoor, ik ben zoals men dat noemt een muzikale veelvraat. Genres gaande van Hard Rock, Progressive Rock, Blues, Blues Rock, Heavy Metal, Rock, AOR, Folk etc. van AC/DC tot ZZ Top en alles wat er tussen ligt dat de titel muziek waardig is. Sommige dingen hebben zeker hun invloed gehad op onze muziek, maar om te zeggen dat ik één typisch voorbeeld heb, dan moet ik passen, er is teveel om op te noemen…
Jan: Jany is inderdaad een muzikale encyclopedie. Ikzelf heb altijd een voorkeur gehad voor het melodische. Tijdens de Punk ging mijn keuze eerder naar Glamrock groepen en Neo Romantics. Ook Electro Pop en American Rock. Maar in alles vind ik het vocale zeer belangrijk. Mijn voorkeur heeft altijd uit gegaan naar vocalists als Bryan Ferry, Peter Gabriel, Robert Palmer of Colin Vearncombe.
9. Waren er zaken die moeilijk of juist makkelijk gingen? Ik doel dan aan het hele proces om tot het album te komen?
Jan: De tijd die we samen kunnen spenderen in de studio is niet onbeperkt. Toch hebben we op relatief korte termijn een mooi resultaat kunnen boeken. Onze manier van werken is heel organisch tot stand gekomen, waarbij ieder zijn specifieke kwaliteiten tot zijn recht kan laten komen. De productie van een album omvat zo veel zaken waarbij je probeert te focussen op wat je er op die moment het beste resultaat mee bereikt.
Jany: We nemen onze tijd, dat is het voordeel van alles zelf te doen. Dat brengt ook rust in alles. Gemakkelijk ? ik weet niet, sommige dagen de muziek, sommige dagen de teksten, soms de opnamen, soms het inzingen. Soms ook niet. Moeilijkste was het proces van wat moet je allemaal moet doen wil je een goede kwaliteitsvolle cd afleveren… maar dat was omdat het de eerste keer was, we hebben veel geleerd J
10. Enig idee wat de toekomst brengt? En op wat hoop je?
Jan: We hebben van het begin tot nu een evolutie doorgemaakt die we willen verder zetten. Blijven groeien, blijven leren en verbeteren. Zo zijn we nu reeds bezig met nieuwe songs voor een volgend album, of die we als singles releasen. We hopen op die manier verder te kunnen gaan en er misschien zelfs wat meer tijd aan te kunnen besteden. Het zou prettig zijn om een groter publiek te kunnen bereiken die TSF daarbij kunnen ondersteunen.
Jany: De lat hoger leggen zit in ons bloed… Leuk zou zijn als we wat erkenning zouden krijgen, iets waar we zeker niet over mogen klagen tot nu toe. We blijven realitisch, het is een harde wereld, we kennen er alles van… luister maar naar onze cd J
Succes en bedankt voor het gesprek!
alternative rock
check us out on Facebook
find our album on www.thesadflowers.com
find our new single: The Legend
find our second single: Never Mind
find our first single: Schmetterling
Geregeld komt er uit de underground van de UK een straffe nieuwe band overgewaaid. Je moet er dikwijls goed naar gaan zoeken, want als het niet naar britpop, hip hop of R & B ruikt is het voor de Britse media niet interessant genoeg. Lower Slaughter is zo een band. Er werd vanuit hun thuisland weinig of geen poeha rond gemaakt, maar hun extreem smerige straight-forward rock brengt ons daarentegen serieus in beroering.
Als u er zich al iets wil bij voorstellen, het is Black Sabbath en Blue Cheer in een hardcore- en noise boot met een wilde punkbitch aan het roer. Dit is vuile punkrock met retro hardrock extracten. De gitaren zijn zwaar en smerig, de riffs scheuren dat het geen naam heeft, de songs hakken er genadeloos in en de agressieve strot van zangeres Sinead Young ontploft in uw gezicht. Met zo een geweldig vrouwmens achter de microfoon en een tempo dat al eens over de rooie durft te gaan, denken we algauw aan Perfect Pussy, White Lung of Cocaine Piss. De ronkende heavy gitaren gooien daar een forse scheut Melvins of Part Chimp bovenop. Kortom, Lower Slaughter is hot and dirty.
Je band The Sad Flowers noemen, dan weet je als luisteraar al voor je de eerste noot hebt gehoord dat je hier geen feestmuziek voorgeschoteld zal krijgen. En ze hebben gelijk. Het album heeft, net als de prachtige hoes, een duistere en melancholische sfeer meegekregen.
The Sad Flowers zijn een duo uit Antwerpen. Jan Ooms en Jany Claeskens schreven alle teksten en muziek zelf. Daarnaast deden ze ook de productie en de mixing in de Compound Studio eigendom van Jan Ooms. Echte doe-het-zelvers dus. We kunnen meteen al een pluim geven voor de productie en mixing.
Hun muziek klinkt als een blend van een aantal stijlen zoals o.a. gothic, metal, alternatieve rock en wave. Daaruit puurden ze hun eigen stijl met daarbovenop de karakteristieke stem van Jan Ooms. Die stem klinkt, een beetje qua klankkleur, als een mix van David Mc Comb (The Triffids) en Mark Lanegan. Zo krijg je een idee van wat je kan verwachten wanneer je deze schijf op je platenspeler legt. Een donker stemgeluid waarmee Ooms toch wel een aantal richtingen uit kan. Hetzij metal en stoner; maar daarnaast ook richting gothic en zelfs crooners zoals Tom Waits om maar iets te noemen.
Ze bestaan sedert 2013 en ze brachten reeds enkele singles ( “Schmetterling”, “Never Mind” en “The Legend”) uit die trouwens ook op dit dertien tracks tellende album terug te vinden zijn. Ik vind het album over het geheel erg geslaagd. Enkel bij “The Calling” verlies ik de aandacht halverwege maar songs zoals “Never Mind” en “Feeling Strange” (heel sterke vocals in het refrein) zijn nummers om van te smullen. Er is aandacht voor de sfeer maar ook voor de melodieuze aspecten in de songs. Met als resultaat een mooie afwisseling en bij momenten samengaan van key- en gitaarlijnen. Een mooi voorbeeld hiervan is “The Cry”; een instrumentale opener die verder overgaat in de tweede song “Hate”. Daarnaast zijn er nog enkele sterke momenten zoals “The Autumn Of Life” (mooie lyric) of “The Legend”.
The Sad Flowers zijn een duo maar klinken als een volledige band. Ze hebben hier een fijn debuut afgeleverd dat al talloze speelbeurten in de auto achter de rug heeft. Ik ben dan ook benieuwd hoe ze live overkomen.
The Ramona Flowers uit Bristol kloppen aan als support van White Lies . Hun naam heeft het kwintet ontleend uit een Canadese stripreeks . Ze zijn onmiskenbaar verbonden met warme , luchtige 80s electrotunes , uit het nest van Giorgi Moroder, en ergens de groove van Human League , OMD, en die verder de sfeer van een Kajagoogoo, Duran Duran en Alphaville ademt. “Dirty world” en “Skies turn” zetten de toon van dit sfeervolle , groovy album . Het instrumentale “Midnight express” en “Designer life” zijn de uptempo nummers , die de dansspieren aanspreken . Verder sluimeren er pianoloops in het materiaal, die het geheel wat episch maken , zonder net theatraal te klinken .
The Ramona Flowers hebben dus voldoende muzikale rede om te overtuigen.
Lower is een jong combi uit Kopenhagen die zich manifesteert binnen de postpunk scene . Tja, net als het beloftevolle Britse Eagulls , brengen zij een reeks rauwe , potige , venijnige, energieke als intens broeierige songs , die ons terug brengen naar hun voorbeelden uit de vroeger jaren 80 als o.m. The Alarm . Nergens gaan ze uit hun bocht , maar het is een spannend album met heerlijk genietbaar materiaal , dat verdient ontdekt te worden .
Klein maar fijn. Het sloeg op alles op die ijzige winteravond in De Kreun in Kortrijk waar Lower Dens ook nog eens het licht uitdeed . Om de flikkerende - vooral zwartwitte - beelden te laten samensmelten met de donkere klanken die het viertal uit Baltimore sober maar kordaat voortbracht.
Klein maar fijn dus, de club van De Kreun. Klein maar fijn ook het aantal hoorlustigen (amper een dertigtal) die naar Kortrijk afgezakt waren. Klein maar fijn ook die Jana Hunter, de muze en motor achter Lower Dens. Het was een warme gig, al blijft het donkere muziek die soms intellectueel lijkt, maar snel beklijft.
Klein maar fijn ook de samenwerking tussen support act en hoofdband. Novo Line, een man achter een grote metalen tafel met draden en toestellen, opende evenzeer met flitsende projecties en een repetitieve, sample opbouwende sound. Ze kennen elkaar van uit Baltimore en touren nu samen. Samen is wel het woord, want Jana Hunter bedient de projecties van Novo Line en vice versa.
Zonder veel blabla ervoor, ertussen of erna zette Lower Dens erna de eigen set in gang. Ze bestaan pas twee jaar, maar hebben (na ‘Twin-Hand Movement’) met ‘Nootropics’ al hun tweede album op de nichemarkt.
Het viertal stond vorige zomer nog in een oververhitte tent op Pukkelpop voor moegedronken festivalgangers. Ja, voor meer volk, maar met veel minder intimiteit, wat in De Kreun net de slag- en slaagkracht van de hele gig zou blijken.
La Hunter (zang en gitaar) begon met brilletje, helemaal aan de uithoek van het kwartet, op de tippen van haar voeten staand om deftig in de micro te kunnen zingen. Gene zever bij Texaanse, ook niet toen na drie nummers de bril verdween. Het oogcontact met de bandleden was primordiaal bij elke opstart en daarna gingen de vier elke hun eigen heelal in.
Puur en schoon, een soort zweverige poëzie op klanken, onderbouwd met bij momenten sobere en op andere stukken stevige onderbouw, met het alom geprezen “Brains” als ‘earcatcher’.
Gewoon muziek op het bot versneden. Perfect wat een kille decemberavond nodig had. Vergelijken met XX, Deerhunter of andere Beachhouses, daar wagen we ons niet aan. Het was gewoon Lower Dens.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lower-dens-5-12-2012/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Ze zat vroeger onder de vleugels van Devandra Banhart . Jana Hunter heeft even haar freefolkende stijl in de koelbox gestopt en komt aandraven met een nieuw project, Lower Dens . Hier gaat ze met haar band ergens tussen The Antlers, Beach House, Slowdive en Stereolab. We horen een bedwelmende , hypnotiserende sound door een minimalistische repeterende onderbouw , donkere, onheilspellende ritmes en haar indringende zang. Dreampop, indie wave en krautrock zijn nauw met elkaar verbonden en zorgen voor dromerig, huiverend, meeslepend intrigerend materiaal, die door de soundscape-opbouw en de effects onrustig kunnen zijn . En ze zijn niet vies om af en toe snedig en met meer beats te klinken . Hoogtepunten: “Brains” , “Lion in winter” en het uitgesponnen , uitgemergelde “In the end is the beginning”.
Nederlands 
Français 
