Op vroegere platen waren we sterk onder de indruk van deze  post/math rock band . Ze vielen op door muzikale krachtpatserij en lieflijke zalving te combineren in hun instrumentale ‘soundtrack’ geluid; een geluid dat fors en krachtig, donker en dreigend, zwaar en loom kan zijn, maar door de variatie en de repetitieve ritmes evenzeer houdt van een intense sfeervolle, broeierige spanning.
Op de vorige cd ‘All hail bright futures’  gingen de Noord-Ieren uit Belfast luchtiger te werk,  de mantra’s, de Caribische ritmes en de blazers komen nog meer door in hun brede opzet, fris aanstekelijk, en niet vies zijn van wat vocoder, vervormde zangpartijen.
De nieuwe plaat zit alvast op dezelfde lijn door die tuimelpartij van exotische gitaarriedels en lyrische samenzang . De eerste twee “Run home” en “These secret kings I know” zijn fel, snedig en bedreven. Maar het zijn vooral de slepende , intens broeierige tracks op de cd die ons overvallen als “Redesigned a million times” en “People not sleeping”. De twee meer uitgesponnen “A beacon , a compass , an anchor” en de titelsong zijn meer episch, allesomvattend. Ergens een Battles sijpelt hier door.
Zondermeer een krachtige band die ons nog steeds overtuigt! Mooi .

Post-rock begint stilaan een beetje een belegen term te worden. Te veel bands trachten er hun weg in te vinden en op de duur zien we het bos door de bomen niet meer. Voor het gemak, en om een kind een naam te geven, wordt het Noord-Ierse And So I Watch You From Afar ook altijd in een post-rock vakje geduwd. Als u hierin wil volgen, is dat OK voor ons, maar gelieve hen dan wel te plaatsen aan de meest vinnige en energieke kant van het genre, daar waar bijvoorbeeld Russian Circles ook vertoeft.

ASIWYFA hun gloednieuwe plaat ‘Heirs’ is er alweer eentje waarop de groep bewijst dat ze niet stilstaan, er wordt wederom heftig tekeer gegaan maar net als bij de voorganger ’All Hail Bright Futures’ zit er ook wat borrelende elektronica tussen het gitaargeweld vermengd, wat hen dan weer in de buurt brengt van 65daysofstatic. Sedert die plaat zijn er ook al wat vocals aan hun sound toegevoegd, deze doen in de eerste plaats dienst om de boel nog wat meer op te hitsen, en live werkt dit perfect, getuige het vurige enthousiasme in een aardig volgelopen VK.
De bruisende binnenkomers van de nieuwe plaat, “Run Home”, “These Secret Kings I Know” en “Wasps” zijn ook de songs die hier het vuur aan de lont mogen steken. Al gauw staat de boel in lichtelaaie, een overactief en in het rond springend ASIWYFA gaat hier zo intens, fel en luid te keer dat wij geen tijd hebben om te ademen, de band laat dan ook nog eens quasi geen ruimte tussen de songs zodat wij niet anders kunnen dan ons laten meegaan op deze razende rollercoaster. Hebben wij geen probleem mee, het is gewoon heerlijk hoe die ziedende gitaren steeds weer uit hun voegen barsten en er een tomeloze energie op nahouden. De zeldzame momenten waarop de band eens inhoudt zijn er dan wel echt om stil van te worden. “Tryer, You” van de nieuwe plaat is er zo eentje om kippenvel van te krijgen, hier menen we bij momenten Mogwai in te herkennen, maar die worden dan wel op tijd en stond een geut straffe chillipeper-extracten in de aderen gespoten.
Qua podiumgekte en energie kunnen we ASIWYFA hun live act inderdaad op dezelfde hoogte van 65daysofstatic plaatsen, diezelfde gekheid, dynamiek en hyperactiviteit. De bandleden gaan allen volledig op in hun act, het lijken vier ontspoorde ADHD’rs die zich geen seconde stil kunnen houden. Dit gaat echter niet ten koste van hun talenten, want wat muzikale klasse en gitaarvernuft betreft vallen wij hier van de ene verbazing in de andere.
De elektronische tinten van de laatste twee platen zijn live wat naar de achtergrond geschoven, er zijn geen synths of keyboards te bespeuren, alleen maar brandende en constant openbarstende gitaren. Daardoor wordt de power nog een paar graden de hoogte in gestuwd, en vooral tijdens oudere songs als “A Little Bit Of Soildarity Goes A Long Way” en het weergaloze  “Set Guitars To Kill” (die titel alleen al) gaat het kot volledig uit zijn dak.
Ook de effectenpedalen draaien overuren, ASIWYFA gebruikt die gretig om er het ene moment een ziedende geluidsmuur mee te vormen en het andere moment dan weer een verstilde sfeer mee te creëren die dan uiteindelijk toch weer uitmondt in een briesende apotheose.
Deze band mag dan al sterke platen maken, het is pas live dat ze echt openbarsten en hun niet aflatende geestdrift volledig tot ontplooiing laten komen. Nog nooit hebben wij in het genre een band meegemaakt die zo krachtig, opwindend en overdonderend hun songs op het publiek afvuurt als And So I Watch You From Afar.

Dit, beste mensen, is de meest hete en kolkende post-rock die u zich kan voorstellen.
Wie vindt dat post rock een beetje duf en saai zou zijn, moet hier maar eens naar gaan kijken. De ultieme brainwashing !

Organisatie: VK, Sint-jans Molenbeek

Tien jaar was het stil rond het excentrieke Canadese duo Death from above 1979, Jesse F. Keeler (bas, synths) en Sebastien Grainger (drum/zang). Zij debuteerden met ‘You’re a woman, I’m a machine’, wat ze omschreven als ‘brutal enough to make your ass explode, fast enough to make your skull vibrate’. Een combinatie van rauw rammelende, gruizige , korrelige gitaarrock, ‘70’s retro, stoner, metal met een portie noise, distortion en dance  . Kortom , een opwindend, ontvlambaar,  zompig, jachtig, krachtig garage rock’n‘roll geluid . Hoog in het vaandel werden ze gedragen, maar ze verdwenen al even snel als dat ze opkwamen .
Jesse maakte furore als DJ/remixer van MSTRKRFT en de zingende drummer had nog wel een rock’n’roll bandje .

Het duo heeft inmiddels de gezamenlijke draad terug opgepakt , wat resulteerde in de sterke opvolger ‘ The physical world’, met een reeks drie minuten songs die  hard maar ook oog hebben voor een poppy gevoel. Dit hoorden we vooral midden het optreden ; het duo klonk minder heftig, explosief, en speelde beheerst toegankelijker werk, dat live duidelijk extravert was .
Het duo overdonderde een klein uur lang in een volgepakt Rotonde , vooral bij aanvang en naar het eind van de set. In de juiste mood kwam je dus meteen met snedige , scheurende , schurende , gedreven uptempo songs als “Turn it out”, “Right on Frankenstein” , “Virgins”, “Cheap talk” en “YAWIAM”. Gezellig ronkend en dreunend door die basstunes , de opzwepende drums en de geile, grauwe  , schreeuwerige zangpartijen .
Ze stonden recht tegenover elkaar , Jesse de benen wijd gespreid op de bas tokkelend, en Sebastien die de parelende zweetdruppels letterlijk van zich afmepte. Een blik naar elkaar was al genoeg om de boel op te zwepen .
De spaarzame belichting en  stroboscoop maakten het completer . Wat een bedrevenheid ! De eerste rijen gingen stevig tekeer op deze songs, er was aangenaam  heen –en weer getrek en een dive  maakte het nog plezieriger.
Na een handvol lekker groovy poppy rockers , werd het tempo terug aangescherpt en trakteerden ze op trashy songs als “Gov’t trash”  en  “Always on” . Tussenin schuwden ze een elektronicariedel en voicesample niet om even op adem te komen …

Ze lieten ons na een 50 tal minuten verweesd achter; in de bis werd de openingssong op verzoek nog eens gespeeld , gezien de micro bij aanvang van het concert het begaf .  Oudjes “Cold war” en “Romantic rites” fristen ze op  , wat nog maar eens  die elegante , ongedwongen energie & dynamiek van het duo onderstreepte …

Ook de support Greys uit Toronto  moest niet onderdoen . We waren snel overtuigd  van hun  explosieve , stevige  rock’n’ roll in de voetsporen van een Fugazi en met een knipoog naar Nirvana . Ze speelden een gretig concertje. Een aanhoudende spanning creëerden ze met noisy tunes. We waren meteen verkocht! Fijne ontdekking dus.  

Organisatie: Botanique, Brussel

Opnieuw een prachtig uur in Lille voor een optreden. We worden om 18u in La Péniche verwacht. De Fransen weten klaarblijkelijk goede muziek te appreciëren want de boot is volledig uitverkocht. ASIWYFA heeft mij al enkele malen weten te overtuigen. Deze zomer speelden zo op Leffingeleuren en daar werd lat al hoog gelegd. Benieuwd dus of ze dit kunstje nog eens koud zullen overdoen. Geen voorprogramma, wat een mooi uur beloofd om terug thuis te zijn. Ik kan dat alleen maar toejuichen. Misschien ook een ideetje voor in België?

Maar dan nu, muziek! ASIWYFA gaat hard, heel hard. Van bij de start gooien ze alles open en gaan ze door, zonder omkijken. Na 1,5 uur is de trein voorbij gedenderd en is het alweer achter de rug. Met een orkaankracht gaat alles naar de vernieling. We krijgen wat we van hen verwachten: snelle, agressie post-rock, die de melodische stukken die zo eigen zijn aan het genre zeker niet vergeten. Maar ze zijn beperkter, korter, gevatter,... Op de juiste momenten worden deze rustpauzes ingebouwd om even naar adem te happen.
Maar lang duurt het niet. Want het grootste deel van de tijd gaan ze gewoon hard. De sologitarist verzorgt het melodische gedeelte. Mijn zijn, aan math-rock ontleende solo,'s geeft hij de nummers een catchy laagje. Op die manier worden de nummers (voor het grootste gedeelte instrumentaal) bijna meezingbaar. De drummer, bassist en gitarist zorgen dat de funderingen goed staan. Met de juiste breaks, op het juiste moment, de juiste versnellingen, de juiste toon, verandert de Péniche in een stomende ruimte waar al snel het kookpunt wordt bereikt. Waar ik bij hun vorige optreden mij nog wat stoorde aan de nieuwe nummers, blijken die nu wel heel goed aan te slaan. Waarvoor veel toeren allemaal al niet goed is. Maar de oude nummers blijven voor mij toch het sterkst. Daar gaat de meest pure muziek van uit. Geen tierantijntjes, geen gedoe.

Gewoon rechtdoor gaan met stevige riffs, het betere drumwerk en mooie melodieën. Al diegene die roepen dat post-rock dood is, zouden beter eens hier naar komen luisteren. Want zij weten dit genre weer attractief en interessant te maken. En daar was de rest van de boot het volmondig mee eens. Een zeer goede prestatie en de lat is weeral een heel stuk hoger gelegd.

Organisatie: Agauchedelalune, Lille

Na zijn overigens sublieme passage enkele jaren geleden in de Handelsbeurs in Gent verwachtte ik veel van onze Jools. Hij heeft alle verwachtingen overtroffen.

We kregen als voorgerechtje ene Sarrah Perri voorgeschoteld. Deze Vlaamse Italiaanse had voor de gelegenheid haar zeskoppig bandje niet meegebracht, maar wel haar zus als tweede stem en een gitarist Jan die zichzelf her en der ‘loopte’. Sarrah heeft een heel mooie stem (denk aan een betere Dani Klein versie), zingt ook in die richting. Het geheel heeft echter een ‘arty farty’ sfeertje en zou niet misstaan in een of andere jazzkroeg, bevolkt door een Knacklezend pseudo-intellectueel publiekje. In Brugge mocht ze slecht enkele beleefdheidsapplausjes ontvangen.

Stipt op tijd werd door de puike organisatie het grote feest aangekondigd.  Jools Holland and his rhythm and blues orchestra hebben maar een boodschap: Muziek is feest. Punt. Jools had naast enkele gastzangeressen een slordige negentien muzikanten mee van alle rassen, leeftijden en kledingstijlen. Wat op het eerste zicht overkomt als een bont allegaartje, blijkt dan wel een stel stuk voor stuk professionele muzikanten te zijn: 12 blazers, 2 toetsenisten (Jools incluis), 1 drum (Gilson Lavis), 1 bassist, 1 gitarist en 2 besjes van zangeresjes.

Het hoeft geen betoog dat deze band er meteen invloog met een heerlijke boogie woogie en het overigens zeer verscheiden publiek meteen volgde en na enkele nummers uiteraard niet meer kon stilzitten. Wat kan die Jools spelen, man! ‘Eat your heart out Jerry en co’. En wat zo heerlijk is: het warm water wordt niet heruitgevonden en speelplezier troef. In die mate dat Jools blijkbaar niets verkeerd kan doen en dat zelfs zijn scheten worden onthaald op applaus.
Met het derde nummer, Muddy Waters’ “Mojo”, kwam de eerste gastzangeres Rosin May ons kippenvel bezorgen met een bloedstollende versie. Vervolgens alweer een portie van wat Jools voor de gelegenheid “Bruges Woogie” noemde, waarbij iedereen eens mocht tonen hoe goed ze wel konden spelen. Resultaat: Het publiek begint zowat aan het plafond te hangen.
Jools schuift zich dan achter zijn Fender Rhodes en laat ons met onvervalste jaren vijftig blues met tweede gastzangeres Louise Marchal gedurende een drie tal nummers de nekharen rijzen. Dan trakteert de waanzinnige drummer Lavis (Squeeze) ons zo maar even op een drumsolo zoals het hoort: perfect, niet te veel en retestrak. De prettig gestoorde schuiftrompettist Rico Rodrigues maakt van “What A Wonderfull World” een loepzuivere reggae.
Onze Jules kan ook een aardig handje weg met de gitaar en zorgt ervoor dat blijven zitten (toch jammer dat er stoelen stonden) onmogelijk blijkt. Tijd dan maar voor de ultieme gast. Een brok (ook letterlijk) Boogie Woogie Queen: Ruby Turner. Deze rondborstige uiteraard zwarte lady heeft meer soul, blues en boogie woogie in haar kleine teen dan haar naamgenote Tina. CC rider “Cry me a river en een handvol andere klassiekers passeren door deze misthoorn.

En zo gaat het feest lekker stomend door tot de obligate climax in de bisronde. Is er dan geen enkele kritische noot? Neen. Ze spelen inderdaad reeds geschreven nummers, soms eigen nummers, we horen her en der van die clichés – je weet wel: “Do you feel ok?’, ‘oh my soul!” – en de obligate solo’s waarbij iedereen eens zijn ding mag doen,  bijster origineel zijn ze niet, maar alles gebeurt met zo’n enthousiasme en ongeforceerd speelplezier. Ze voelen zich geen gram beter dan hun publiek, en dat is het hem nu net wat zo aanstekelijk werkt. Vijf sterren dus.

Cultuurcentrum Brugge, Brugge

Ze kregen al een pak goede recensies op hun full cd en gaven op Pukkelpop een snelvaartoptreden om U tegen te zeggen. Tja, ze mogen die gasten met hun instrumentale post/mathrock gerust eens vragen een soundtrack te spelen, genre ‘Unstoppable’ ( Denzel Washington/ Chris Pine – Tony Scott movie!). Redenen zijn te zoeken dat ze te werk gaan net als in de film …een ‘wall of sound’ die fors en krachtig, donker en dreigend, zwaar en loom kan zijn, kan exploderen, maar door de variatie evenzeer houdt van een intense sfeervolle, broeierige spanning en repetitieve ritmes. Muzikale krachtpatserij, lieflijke zalving en explosieve tics gaan hand in hand en ze zijn zelfs niet vies van wat speelse humor.

Ze hielden ons meer dan een uur in een muzikale wurggreep door hun samenhangend spelplezier en de strakke, rauwe en brede variaties. De snedig, scherpe gitaarloops, de dreunende bastunes en de opzwepende, bezwerende drums zorgden daarvoor. Schitterend gewoon!
De groep balanceert ergens tussen een 65daysofstatic, Drums are for parades, Explosions in the sky en Mogwai, maar ook van de hardere staalwerkers als Mastodon.
Voorafgaand aan de onlangs verschenen fullcd greep de band naar hun EP: “Say S for Salamander” en “ Say D for Django” waren meteen twee intense knallers van stevige, gebalde postrock. Als wilde beesten sprongen ze wild om zich heen om de sound nog meer elan te geven. De single “Straight to the sun” behield ten dele het helse tempo, klonk wat toegankelijker en liet gematigde stukken doorsijpelen.
Ze zetten de broeierige intensiteit met explosieve speldenprikken verder met tracks van de titelloze full cd met o.m. “Theseriots …” en “A little bit of solidarity”; “Start a band” en een uitgesponnen “Voiceless” legden eerst de klemtoon op de finesse en subtiliteit van hun instrumenten om dan in een sneeuwbaleffect opbouwend en forser en te klinken. Postrock ‘pur sang’ heet zoiets. “Eat the city, eat it …” had ook eerst deze voortkabbelende opbouw, maar nestelde zich als een virus, groter, krachtiger en steviger om tot slot overspoeld te worden door wahwah pedaaleffects en zwierende gitaren.
Ze konden alvast rekenen op een puike respons van het talrijk opgekomen publiek, die van die pure kracht hield, niet beheerst door elektronicariedels van een 65daysofstatic en Mogwai.
Ze speelden een bis die nazinderde, alle registers en versterkers werden alvast opengezet … “If it ain’t broke” en “Set guitars to kill” ondergingen diverse tempowisselingen, verrassende wendingen en waren hard, fel en verbeten.

Analyse van de avond – meer dan overduidelijk eigent het Nood-Ierse And so I watch you from Afar zich een plaatsje toe binnen het postrockgenre en klinken spannend en overweldigend. Kortom, dit is een band om rekening mee te houden!

Organisatie: de Kreun, Kortrijk