Mogwai - Post-rock iconen staan als een huis
Mogwai
Aéronef
Lille
2017-10-18
Sam De Rijcke

20 jaar geleden is het nu al dat Mogwai met hun schitterende debuutplaat ‘Young Team’ mee de lijnen heeft uitgezet voor de zogenaamde post-rock, een genre dat sedertdien door ontelbare bands verder werd beoefend en uitgediept. Het is inmiddels zeer druk geworden in die wereld, maar Mogwai speelt er nog altijd in de Champions League.

‘Young Team’ mag dan al zijn twintigste verjaardag vieren, Mogwai is niet het soort band die feestjes opzet met integrale vertolkingen van jarige plaatjes. Sterker nog, het album wordt vanavond zelfs volledig ongemoeid gelaten.
Geen nood, de Schotten hebben immers alweer een verduiveld sterk nieuw album ‘Every Country’s Sun’ te verdedigen, en hoe kan dat beter dan er live een flinke lel op te geven ? Het album toont immers aan dat Mogwai blijft evolueren binnen een prachtige sound en atmosfeer, en op het podium werpt dit zijn vruchten af.
Sfeerbrengers als “20 Size” en “Coolverine” creëren die typische warme gloed waarin het steeds heerlijk wegdromen is en “Party In The Dark” bewijst dat Mogwai al eens buiten de comfortzone kan treden zonder op de bek te gaan, het is één van de weinige songs vanavond waarin echt gezongen wordt en het neigt zelfs naar New Order.
De meest indrukwekkende nieuwkomers hangen iets verder in de set. “Don’t Believe The Five “ is een parel die naar een prachtige climax uitgroeit, van zacht naar hard en weer terug, Mogwai op zijn best zeg maar. Een hemels “Every Country’s Sun” brengt de zaal eerst in hogere sferen alvorens volledig te ontploffen en “Old Posions” is ronduit verschroeiend, een uitbarsting op zijn Sonic Youths als het ware.
Tussen al dat fraai nieuw materiaal komt Mogwai de fijnste 18-karaats werkstukjes uit hun oeuvre nog eens met glans tentoonstellen. De verstilde pracht en emotie van “Cody”, de finesse van “Hunting By A Freak”, de magische zweefkracht van “2 Rights Make 1 Wrong”, de space-wandeling van “Remurdered” en last but not least de uitbarsting en de meesterlijke noise van een uitzinnig “We’re No Here”. Stuk voor stuk adembenemende lappen post-rock met vijfsterrenallures.

Alleen jammer dat wij vanavond “Mogwai Fear Satan” moeten missen, als ultieme klepper zitten we hier natuurlijk op te wachten, maar Mogwai kiest er in Lille voor om hun goudhaantje op de bank te houden. Zelfs Messi en Ronaldo moeten ook al eens rusten.

Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in de AB, Brussel, 21 oktober 2017 http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sacred-paws-21-10-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mogwai-21-10-2017/
Organisatie: Aéronef, Lille

Onnoemelijk veel volgelingen en copycats, de ene al beter dan de ander, probeerden de afgelopen decennia in het voetspoor te treden van post-rock pioniers Mogwai. Het genre is inmiddels flink verzadigd geraakt waardoor het alsmaar moeilijker wordt om er als band nog bovenuit te steken, zelfs al heet die band Mogwai. Ook een groep die al 2 decennia lang mee de lijnen van het genre heeft uitgezet moet steeds hard blijven werken om daarin nog up to date te blijven.
U vraagt zich misschien samen met ons af hoe Mogwai na al die jaren nog kan blijven overtuigen. Gaan die kersverse songs even hard aan de ribben blijven kleven als pakweg “Mogwai Fear Satan”, “2 Rights Make 1 Wrong” of “Friend Of The Night” ? Het antwoord is ja.
Mogwai kent geen tekenen van verval of bloedarmoede op ‘Every Country’s Sun’, een album waarin ze al hun kunde en drijfkracht nog maar eens ten top drijven. De vlam blijft guitig branden, de klad zit er hoegenaamd nog niet in. OK, grenzen worden er niet meer verlegd, maar de Schotten weten toch weer uit te pakken met een stel intrigerende songs die als vanouds de luisteraar bij het nekvel grijpen en naar hogere oorden brengen.
Mogwai is tot het besef gekomen dat ze zich niet hoeven te schamen voor een geluid dat ze jaren geleden zelf grotendeels geboetseerd en geperfectioneerd hebben. Ze hoeven niet zo nodig te evolueren naar vernieuwingen die hen eigenlijk toch niet liggen, hoewel een beetje functionele elektronica hier toch wel weer op zijn plaats is. Zolang ze zich maar focussen op nieuwe songs die de naam en de sound van Mogwai in ere weten te houden maar anderzijds toch geen voorspelbare herhalingsoefeningen zijn. Dat is precies de sterkte van ‘Every Country’s Sun’, het geluid is herkenbaar maar de songs zijn dermate boeiend en wonderlijk dat men hier meermaals de kippenvelstatus bereikt. En toch staan hier ook weer dingen op die we niet van hen zouden verwachten. Zo kan er deze keer zelfs worden meegezongen op het New Order achtige “Party In The Dark”, een uitzonderlijke non-instrumental op dit album, dichter bij popmuziek is Mogwai nooit geweest.
Wegdromen mag gerust bij de prachtige opener “Coolverine”, “Aka 47” en het filmische “Brain Sweeties”, een epische track waar bas en keyboards de hoofdtoon bepalen.
De fermste kuitenbijters hebben zich echter in het tweede deel van het album genesteld. In “Don’t Believe The Five” mag u aanvankelijk nog even in een diepe droom wegdeemsteren, maar hou er  wel rekening mee dat een snoeiharde gitaar iets later uw lever zal komen in stukken scheuren. Mogwai bijt vervolgens hard door met een venijnig van distortion doordrongen “Battered At A Scramble” en met een al even fel “Old Posions”. Dit is bloedstollende post-rock die rechtstreeks naar de onderbuik mikt.
De titelsong tenslotte is alweer zo een glorieuze uitwaaier waar Mogwai het patent op heeft, een filmisch pareltje waarin de gitaren steeds intenser komen aanwakkeren. Een prachtig sluitstuk van een album dat alweer een ijzersterke aanvulling is van een ondertussen indrukwekkend oeuvre.

Al twintig jaar zijn de Schotse postrockers van Mogwai bezig. En net als een Godspeed en Explosions worden ze enorm gerespecteerd . Een dubbelconcert in de AB werd voorzien en 2x kon fier het bordje uitverkocht prijken.

Mogwai werd warm onthaald en dat ving de kleine Stuart Braithwaite mooi op met een “Thank you very much, cheers”!
De vulkaanuitbarstingen spatten nu minder, maar Mogwai  weet nog steeds een broeierige spanning en  intensiteit te creëren in het genre , daarvan overtuigt het recentere werk als ‘The hawk is howling’ , ‘Hardcore will never die , but you will’ en het pas verschenen ‘Rave tapes’.
Opnieuw dompelen ze ons onder in die intrigerende dromerige , filmische, zwevende  aanpak door een gelaagd opgetrokken gitaargordijn en een klankkleur van elektronica, keys en percussie . Een ingehouden sfeervol , zacht geluid , dat opbouwt en aanzwelt , verder krachtiger kan klinken en omgeven wordt van gedoseerde pedaaleffects , om dan net niet te exploderen .
De groep houdt er een wisselende setlist op na , wat de ‘Mogwai’ avonden avontuurlijk en spannend maakt .
Twee uur lang hielden ze het publiek in hun greep  waarbij natuurlijk het laatste werk in de spotlights stond . Wat betreft die spotlights, de vier opgetrokken lichtbruggen, die eindigden in een zeshoek , net als de hoes van de laatste cd ‘Rave tapes’, gaven hun quasi-instrumentale sound elan, die kon huiveren en kippenvel kon bezorgen. Tja, niet voor niks werden ze aangesproken voor de soundtrack van de griezelreeks van ‘Les Revenants’. 
Oudje “I’m a long way from home” was meteen raak . Ook verderop hadden we die intense spanning en extravertie van kalibers “Master card”, “How to be a werewolf” en “San pedro”. Tussenin ruimte voor de zacht- harde aanpak; het gekende, ingetogen “Haunted by a freak”, het ruw knallende “Itheca 27 -9” werd zelfs van onder het stof gehaald , waarbij de stroboscoops de song kracht bij zetten. 
“The lords out of control” deed door de fluister-vocoderzang melancholie en emoties opborrelen . Of “Autorock”, die na die pianoriedels terug opbouwde . Het tempo werd forser door “Deesh” en “Remurdered” , twee om in te lijsten en die een schitterende, sterke  finalereeks waren, aanstekelijk door de grooves , de gortdroge drums , de hypnotiserende keys en de opbouwende gitaarmuren. Mogwai versnelde dus in die volgende postrocklaag , soms aangevuld met een zesde man; ze waren goed op dreef geraakt en haalden alles uit hun kas.
Postrock overstijgend klonken ze op de mooi uitgediepte  “Xmas steps” en “Mogwai fear Satan” ; alle duivels werden hier ontbonden en ze kregen een apocalyptische tendens door de lightshow en de stroboscoops .

Mogwai staat nog steeds garant voor boeiend spektakel en muzikaal avontuur. Een magnifieke sfeerschepping en een broeierig uitgewerkt klanktapijt hadden we. Het gehalte feedbackgeraas, noise, delays en pedaaleffects is door de jaren wat gematigd. De keys en de percussie durven hun stempel te drukken.
De wisselende  stemmingen aan de postrock is en blijft iets Mogwai unieks overstijgend …

Organisatie: Live Nation

De heerlijke hakbijl !
Reeds negentien jaar maken deze intussen kalende en bebaarde postrock Schotten van die heerlijke ruwe, rauwe en dus gelaagde teringherrie. Ook deze achtste en niet minder dan schitterende ‘Rave Tapes’ plegen talrijke aanslagen op uw trommelvliezen. Met wat electronische synthtexturen in de mix ontpopt het tweede nummer “Simon Ferocious” zich langzaam maar zeker tot een sloom en grommend beest zoals we dat van Mogwai gewoon zijn. Heerlijk om naar te luisteren als je in stomdronken of andere sferen vertoeft. Het wilde “Hexon Bogon” is dan eerder een kloeke deur die vakkundig in je gezicht wordt geramd. Even wat ritme uittesten op “Master Card” en even heel vet  knipogen naar Kraftwerk’s “Autobahn” op “Remurdered”, en je weet het  al.
Mogwai is sinds hun perfecte debuut ‘Young Team’ uit 1995 niet echt van plan om zichzelf opnieuw uit te vinden. Zeker op de tweede helft. En dit hoeft ook niet.
Niettemin klasseer ik deze ‘Rave Tapes’ nu al bij hun betere werk: Sterke composities die aan de ene kant zachtjes verder ebben en aan de andere kant netjes aanzwellen tot het geflirt met electronica en vooral met hard-core. Dit alles met die fantastische opgestoken middenvinger.

Met ‘Hardcore will never die, but you will’ heeft Mogwai alweer een prachtige nieuwe plaat uit. Hoewel het geheel op en top als Mogwai klinkt is het toch geen herhalingoefening geworden en worden er weer met succes andere horizonten verkend.

Dat er gretig uit dit nieuwe album geput werd was niet verwonderlijk. Het nieuwe materiaal vond trouwens perfect zijn plaats tussen oudere parels. Wat ons doet vaststellen dat quasi alles wat Mogwai aanraakt goud is. Een song als “Death Rays” bijvoorbeeld klonk hemels ondermeer door een adembenemend vioolintermezzo waar de hele zaal stil van werd en “You’re Lionel Ritchie” en “How to be a werewolf” brachten ons evengoed in hogere sferen. Zo perfect en schitterend klonken de nieuwe songs.
Ongeacht van de opeenvolging van een pak tot de verbeelding sprekende songs ervoeren wij dit Mogwai concert toch weer vooral als een ware atmosferische totaalbeleving. Mogwai bouwde de spanning op en hield die moeiteloos aan tot het eind, ook al werd er, met uitzondering van wat vocalen die door een stemvervormer gejaagd werden, geen noot gezongen. Die vertrouwde sound van ingetogen naar uitbarstend en dan weer terug is uiteraard hun handelsmerk waar zij als geen ander op een glansrijke manier weten mee om te springen (of ja, ’t is ook nog waar, begin dit jaar Godspeed You Black Emperor gezien, qua intensiteit moesten die gasten niet onderdoen).
De ultieme Mogwai song “Mogwai Fear Satan” was zoals steeds geniaal en het overweldigende naar post metal neigende “Batcat” sloot als een bom het eerste deel af. Wij waren toen al helemaal in vervoering gebracht en kregen als toemaat een apocalyptische bisronde met onvolprezen klassiekers als “Auto rock” en “Hunted by a freak”. Het nieuwe ophitsende “Mexican Grand Prix” zorgde voor een knoert van een slot, de song eindigde in een ware geluidseruptie waar onze oren pijn gingen van doen, maar voor zo een klasbakken namen wij dat er graag bij.

Mogwai was van buitenaardse klasse. Gelieve uw ticket voor het Cactusfestival in Brugge (op zondag! Of voor het ganse weekend) al te bestellen.

Setlist : White Noise – Rano Pano – Death Rays – Christmas Steps – How to be a werewolf – San Pedro – George Square Thatcher Death Party – Mogwai Fear Satan – You’re Lional Ritchie – New Paths to Helicon, Pt 1 – 2 richts make 1 wrong – Batcat – Auto Rock – Hunted by a freak – Mexican Grand Prix

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Live Nation

Mogwai – een instrumentaal gelaagd klanktapijt
Mogwai en RM Hubbert
Aéronef
Lille
2011-03-18
Johan Meurisse

Het Schotse Mogwai wakkerde het postrockvuur terug aan met de vorige cd ‘The hawk is howling’. Op de recente ‘Hardcore will never die, but you will’ (opnieuw een treffende cd titel!), houdt de band het bij een ingehouden spanningsboog en een broeierige intensiteit. Ze brengen een combinatie van een zacht, sfeervol en krachtig geluid, repetitief opbouwend, aanzwellend om net niet te exploderen. Een dromerig filmisch, zwevende aanpak door een gelaagd gitaargordijn en klankkleur via keys en percussie. Op die manier kwam het onlangs verschenen ‘Hardcore will never die …’ voorop; we kregen bijna de ganse plaat te horen in de ruim anderhalf uur durende set. Af en toe toonden ze projecties op het achterplan, gewoon fragmenten van dagdagelijkse gebeurtenissen, gebouwen, landschappen of van een fietser die op z’n tocht kijkt, observeert, geniet en … afziet.

Moeiteloos stortten de heren Mogwai zich in dit boeiend, magnifiek muzikaal avontuur, lieten ze zich meedrijven in die filmische melancholie, ingehouden emoties en sfeerschepping, waaronder een apocalyptische tendens schuilt. De recente “White noise” (een violist vervoegde de band bij deze openingssong), “Rano pano”, “I’m Jim Morrison, I’m dead”, “Death rays” en “San Pedro” zaten dan ook in het eerste luik. De band kon steeds rekenen op een warm onthaald en in een Schots dialect van “Cheers thank you” werden we op onze wenken bediend.
“Haunted by a freak”, - met vocoder vocals -, was de sfeervolle turn-over naar het tweede luik. Mogwai zette zijn tanden in meer tempowisselingen, een zacht – krachtige aanpak en explosies. Geconcentreerd gingen ze te werk in die opbouw en waren net als hun publiek gefocust op de weerkerende ritmes. Mooi. Oudjes als “New paths to the helicon” en “Mogwai fear Satan” konden in dit concept niet ontbreken. Ze werden net als nieuwe(re) songs “How to be a werewolf”, “Lionel Richie” en “George Square Thatcher death party” uitgekristalliseerd en  uitgesponnen. Ook het eerste echte vocal nummer “Mexican GP” ontbrak niet, en refereerde deels aan Bloc Party door de elektronicaritmes. Een beetje een andere muzikale look van Mogwai, die niet écht uit de boot viel.
In de bis behielden ze dit muzikaal uitgangspunt met “Like heroid” en “Batcat”, snedig, scherp en vitaal krachtig, die net als eerder gespeeld materiaal kon overstelpt worden van feedbackgeraas, noise, delays en pedaaleffects, elementen die net die apocalyptische destructieve ondertoon ademen.

Mogwai zorgde voor een boeiend geheel, gaf voldoende variaties aan hun postrockgeluid, putten rijkelijk uit het recente materiaal en lieten enkele oudjes niet onbedeeld. Een totaalconcept, de basis van hun huidig broeierig, uitgewerkt gitaarklanktapijt. ‘Mogwai likes you’ en ‘We like them’ ...See them at Cactusfestival, 10 july in Bruges …

Eerder hadden we een instrumentaal folky akoestisch intermezzo van RM Hubbert. Het publiek lustte wel van het intense, emotievolle gitaargetokkel en mans verhalen. Hier mag Festival Dranouter eens op de schouder getikt worden …

Organisatie: Aéronef, Lille