Pothamus - 360° Immersive show, een totaalbelevenis van hun donkere en begeesterende post-metal trip
Takh is eigenlijk The Black Heart Rebellion aangevuld met Annelies van Dinter (Echo Beatty, Pruillip). Wij zien het gewoon als een naamsverandering, zeker geen koerswijziging, want het album ‘Takh’ mag zich zonder schroom naast het geweldige ‘People When You See the Smoke, Do Not Think It is Fields They’re Burning’ zetten.
De band klonk hier in het Wintercircus donker en verslavend met die immer pulserende bastoon en een echoënde gitaar die heimelijk naar de nevelige eighties snakt.
Stel u iets voor als Godspeed You! Black Emperor die Dave Eugene Edwards als zanger inlijft. Een sterke en grimmige set van een band die schromelijk onderschat wordt.
De machtige sound en de mysterieuze songs hadden ze al lang in hun koker zitten, maar om van het album ‘Abur’ een indrukwekkend audiovisueel totaalspektakel te maken heeft Pothamus nog wat extra zeilen bijgezet door beroep te doen op visuele componiste Nele Fack. Geen betere zaal daarvoor dan het Wintercircus, de beelden konden zo de zaal rond geprojecteerd worden om op die manier Pothamus bij te staan in hun donkere en begeesterende post-metal trip. Het werkte perfect, als totaalbelevenis kon dit wel tellen.
Het trio stelde wel een beetje ons geduld op de proef, als intro werd geopteerd voor een soort dronegeluid die het nakende spanningsveld moest voorspellen, maar dat duurde minutenlang waardoor het danig op de zenuwen begon te werken en zo zijn momentum als onheilspellende intro volledig was kwijtgeraakt.
Maar goed, éénmaal de eerste klanken van “Zhikarta” waren ingezet was dit foutje al goedgemaakt. Pothamus walste immers met passie en bezwering doorheen het volledige album. Hun indringende post-metal klonk bij momenten genadeloos hard en zocht elders dan weer wat rustiger oorden op in een immer duistere atmosfeer.
Van de gitaar ging een constante dreiging uit, de bas deed bij momenten de grondvesten trillen, de vocals wisselden tussen zalvend en hardvochtig en de tribal drums stonden meermaals centraal in de mix.
Een zweem Tool was geregeld wel eens te herkennen, maar van jatwerk gaan we hen zeker niet beschuldigen, want Pothamus is erin geslaagd een imposante eigen sound neer te poten en deze op een podium extra kracht bij ze zetten. Afsluiter “Abur” was daar een kwartier lang het beste bewijs van, een meedogenloze knoert van een track waarin alles waar Pothamus voor staat zat samengebald.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Pothamus
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8734-pothamus-23-10-2025?ltemid=0
TAKH
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8735-takh-23-10-2025?temid=0
Organisatie: Democrazy, Gent ism VierNulVier, Gent
The Throwing Muses - Charismatisch bandje die na 40 jaar nog steeds bewijst dat ze er staan
In uitgesteld relais was dit een heerlijk aangenaam concert en weerzien van Kristin Hersh op Belgische bodem met haar oorspronkelijke Amerikaanse band The Throwing Muses. Anderhalf uur lang werden we meegesleept in een speels, ongedwongen nostalgische sfeer die de 40 jarige muzikale carrière, van deze nooit in de radar én eigenlijk nooit uit de radar verdwenen belangvolle band, samenbalt.
De Amerikaanse band rond sing/songschrijfster Hersh, is sinds 2020 terug opgetrommeld en herenigd met de oude leden David Narcizo (drums ) en bassist Bernard Georges. Eerlijkheidshalve kan je zeggen dat de laatste twee platen ‘Sun racket’ en het nieuwe ‘Moonlight concessions’ zich kunnen zich meten met de sterkte van hun 90s albums ‘The real ramona’, ‘Red heaven’, ‘University’ en ‘Limbo’. Opvallende, interessante singles waren “Counting backwards”, “Not too soon”, “Firepile”, “Bright yellow gun”, “Limbo” en “Shark” . Bizar genoeg waren tracks van ‘Red heaven’ hier niet te horen.
Hersh zette dikwijls haar band on hold voor het uitbouwen van een solocarrière (remember “Your ghost” met Michael Stipe van REM uit haar ‘Hips and makers’ van 94) en het zich uitleven in haar ander eigen bandje 50 foot wave , het nauwst verwant aan de sound van de Throwing Muses.
Hoedanook, het was toch wel een bepalende band toen, uit Atltanta afkomstig, mede opgericht door Tanya Donelly (na haar eigen band Belly weinig niks meer van gehoord trouwens!).
Ze zorgden voor broeierige, meeslepende, bezwerende, snedige poppy gitaarsongs, die die 90s gitaarpopgrunge en de vrouwenrock elan en kleur gaf. Een inspiratievolle band btw die o.m. PJ Harvey, The Breeders, Sleater-Kinney, Babes in toyland deed groeien. En ze waren een bron voor Warpaint, Haim en de huidige rits The Beaches, Girl in red of The last dinner party. De strakke, scherpe sound van weleer wordt gekatapulteerd dus naar de huidige, meer onschuldige rockscene.
De frêle dame Hersh, intussen 59, speelt strakke, scherpe, vinnige, stevige, rauwe, noisy als emotievolle, innemende gitaarpartijen uit haar mouw alsof het niks is, op haar dooie gemak. Haar nimmer, nooit nalatende glimlach, haar wisselend gevoelige, indringende, lichthese vocals en voordacht doen de rest.
Naast haar twee vaste bandleden was er nog een cellist, die in elk nummer nadrukkelijk is te horen en de sound moeiteloos verbreedt. Het klinkt opwindend, energiek, broeierig, dromerig, spannend en ademt een zomergevoel uit; inderdaad die kenmerkende psychedelische westcoast pop valt meer te bespeuren in het recent(er) materiaal.
Dit was een langverwachte passage, eventjes uitgesteld door de stemproblemen van Hersh, maar nu dik ok én na 40 jaar nog steeds de moeite, venijnig, grillig als gevoelig, wegdromend … We kregen een rits van wel 25 songs te horen in een boeiende backcatalogue.
Een erg goed op elkaar ingespeelde band loodst ons op ongedwongen wijze dooreen de set. We krijgen eerst recentere nummers te horen; single “Theremine” opent , “Sunray venus” en “Darkblue” volgen. Iets verderop “Bywater” en “Slippershell”. Deze songs kunnen zich meten met het oudere materiaal, o.m. “Bea” ,met z’n talrijke zwierige, strakke tempowissels, dat dateert van de 80s zelfs, en ze zet enkele oudere in als “Colder”, “Him dancing” . Lekker melodieus rammelend, zonder de dynamiek, stekelig- en gevoeligheid te verliezen . Maar The Throwing Muses laten vooral het nieuwere horen, zonder de oude pareltjes te verloochenen.
Het hoeft ervoor niet steeds even strak, stevig, snedig, opzwepend te zijn, het kan ook ietwat sfeervoller zijn zonder scherpte te verliezen, middenin de set als ze haar akoestische gitaar vastpakt, op nummers als “Summer of love”, “Kay Catherine” en “Libretto”.
Het tempo wordt dan terug opgedreven in een rauwer spel op het nieuwe “South coast”, “Albatross”, “Bo Diddly bridge” met een grommende, diepe klinkende bas, de dwepende percussie en de cello die eroverheen zweeft. Hersh wisselt af en draaft op met de herkenbare tunes van “Limbo”, “Counting backwards”, “Shark” en natuurlijk “Bright yellow gun”, afsluiter van de set, waarvan het refrein werd meegebruld en die de definitieve doorbraak van het combo betekende. De andere klassesongs “Firepile”, “Furious”, “Pearl” of “Not too soon” zijn en blijven eigenlijk al een tijdje opgeborgen.
Ook uiterst genietbaar waren de dromerige, sfeervolle “Sally’s beauty” en “Moonlight concessions”, titelsong van de laatst recente plaat.
Een stijlvolle, emotievolle set kregen we van het TM oeuvre ,dat spannend genoeg klonk door al de boeiende, verrassende en wisselende ritmes en tempowisselingen. Verder wordt het energieke, opwindende, aangename gekoppeld aan het dromerige, sfeervolle karakter, gedragen door Hershs zalvende, scherpe zang. Een nostalgische belevenis dus, die de brug met ‘het nu’ slaat.
Throwing Muses zijn een voornaam, charismatisch bandje die bewees dat ze er nog steeds staan. Band die een warm plekje toe wordt bedeeld in ons hart …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8590-throwing-muses-08-09-2025?Itemid=0
Organisatie : Cactus Club, Brugge ism Stricto Tempo
The Wild Classical Music Ensemble ft Lee Renaldo - De draaglijke en onbevangen lichtheid van een opzwepend bestaan
The Wild Classical Music Ensemble
Drummer, bezieler en oprichter Damien Magnette heeft al heel zijn loopbaan projecten opgestart waarbij mensen met een beperking onbevangen zichzelf kunnen zijn, hun handicap ophoudt te bestaan en een positieve energie genereert waarbij wij, de zogezegde normale mensen, héél veel kunnen van leren.
In 2007 startte men met de experimentele Belgische postpunkrockband Wild Classical Music Ensemble. Vandaag tekenen Sébastien Faidherbe, Wout Wittewrongel, Johan Geenens, Wim Decoene en Damien Magnette present om hun vierde worp te presenteren onder auspiciën van de grote Lee Ronaldo. En nee, ik beschrijf niet wie van de leden beperkt is. Want er zijn geen beperkingen te bespeuren. Tenzij je passie, begeestering en liefde voor muziek een beperking wil noemen. Of zoals Wim zelf debiteert: Mijn zogenaamde beperking zal mijn muziek niet afnemen. Beeldhouwer Johan Tahon hielp Lee Ronaldo (Sonic Youth) ooit met een of andere platenhoes en besluit om WCME te inviteren om samen met Ronaldo muziek te scheppen voor een van zijn installaties. Het resultaat is gekend in het ronduit platwalsende en fantastische ‘Hell Gate’.
In een warme sfeer krijgen we net geen overload op deels DIY instrumenten van mantra’s, improvisaties, beukende percussies, soundscapes en tig effecten, waar grootheid Lee Ronaldo zich gewoonweg profileert als ‘just a member of the band’. Noteer dat die kerel zich rot amuseert. Bij opener Love debiteert Wim mantragewijs erop los terwijl de band repetitief en gelaagd opbouwt naar een eerste climax. “De wereld is hard”, zeg wel. Maar wij vegen daar ons kloten aan en maken van alles het beste. De feedbacks en effecten herinneren aan de begindagen van Sonic Youth waar juiste noten niet zo belangrijk zijn in de zoektocht naar de structuur in de heerlijke chaos. In “Merci” bespeelt Sébastien het zalige publiek als een ware volksmenner en moet ei zona getemperd worden in zijn enthousiasme. In “Band de canards” krijgen we een serieuze drumles , ondersteund door Zappaeske arrangementen in een eighties Devo sound zonder de fond van Sonic Youth te vergeten. Drie sterren voor de dissonanten. Enthousiasme herdefinieerd .
Geen meligheid, medelijden, maar wel pure ambiance. Alleen maar lachende gezichten op het podium en voor het podium. Zelden gezien en meegemaakt. Geen beperkingen. Schrap dat stom woord uit onze taal.
Pics homepag @Oliver Donnet
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Idealus Maximus is een instrumentaal riff rock trio uit de Gentse omgeving. Opgericht in 2004 bracht de band een EP uit in 2009. In 2014 brachten ze uiteindelijk hun gelijknamige full album uit dat goed werd ontvangen Ze traden veel op en toen werd het even stil. Na een pauze van 6 jaar zijn ze er terug, met een nieuw album vol sterke riffs!
Op 'Loofbos' tast Idealus Maximus zijn grenzen verder af, op filmische wijze. Ondertussen hebben ze de plaat al live voorgesteld hier
https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/85395-idealus-maximus-een-filmisch-varierende-road-trip.html
We hadden een fijn gesprek met de band hier https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/85811-idealus-maximus-het-is-de-bedoeling-dat-je-de-ogen-sluit-en-de-beelden-zelf-inbeeldt-als-je-ze-op-een-scherm-zet-kun-je-de-verbeelding-van-de-fan-niet-meer-echt-laten-werken.html
Het prachtige “Kabedders” is een fantasieprikkelende song, kleurrijk, gevarieerd door allerhande klanktapijtjes en biedt al meteen een filmische ervaring; het is een rollercoaster aan emoties. De band werkt vanuit een buikgevoel.
De instrumentatie is sterk, improvisatie is er volop en uitstapjes naar stoner en jazz zijn niet vreeld. Een gevarieerde aanpak dus. “Caminados”, “Naftekar” en “On a Clear day” klinken loeiend hard, subtiel als intiem, met verrassende wendingen. “BBQ”, “Jazz hands”, “'Het rad van fortuin” en het afsluitende “Loofbos” zetten de lijn verder. Het tekent hun creativiteit.
Tracklist: Kabedders 03:42 Caminandos 03:18 Naftekar 05:00 Baron Coninx 03:22 On A Clear Day 04:52 BBQ 04:09 Jazz Hands 03:49 Het Rad Van Het Fortuin 02:41 Loofbos 06:01
Progressive/Postrock
Loofbos
Idealus Maximus
Glass Museum - een wervelend dansfeestje van jazz, elektronische muziek en post rock soundscapes, die elkaar weten te vinden
Glass Museum (****) drukken sinds 2016 hun stempel in een grensverleggende jazzsound. Ze stonden al vrij vlug op Dour, wonnen verschillende awards en mochten al in de Ancienne Belgique spelen. Ze mochten ook op gerenommeerde festivals in het buitenland optreden.
In 2018 resulteerde dit in een zeer fijn debuut: 'Deux'. En toen was het duo pas echt vertrokken. In 2020 volgde een gloednieuwe schijf: 'Reykjavik'. De recensie hiervan kun je hier nog eens nalezen.
De band heeft niet stil gezeten, want daar is de volgende parel al 'Reflet'. Glass Museum kwam deze in een goed gevulde AB Box live voorstellen. We merkten vooral dat de cinematografische aankleding overeind stond, de nadruk kwam op Elektronische muziek. Een meerwaarde, zeerzeker live.
Antoine Flipo (synthesizer) en Martin Grégoire (drums) laten zich live bijstaan door een extra muzikant, die al een even groot multi-instrumentalist blijkt te zijn dan het duo zelf. Glass Museum, als trio, bieden een uiteenlopend klankentapijt. We zagen een geëvolueerde band , die verder gaat dan louter de jazzsound . Ze gaan creatief , improviserend aan de slag met hun instrumentatie. Het is een fantasieprikkelende versmelting, intiem, gedreven en soms alle registers open, van piano, synthesizer, percussie en een streepje contrabas. Bedwelmend , aanstekelijk, puur, dansbaar klinkt het. Het recente 'Reflet' onderstreept dit uitgangspunt. Een verslavende inwerking. De laaiende enthousiaste fans smeekten na de regulaire set om meer. Glass Museum ging er probleemloos op in.
Als band in groei hoorden we een wervelend dansfeestje van jazz, elektronische muziek en post rock soundscapes, die elkaar weten te vinden. We houden hen verder in het oog!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Idealus Maximus - Het is de bedoeling dat je de ogen sluit en de beelden zelf inbeeldt, als je ze op een scherm zet kun je de verbeelding van de fan niet meer echt laten werken
We citeren eerst even van de bandcamp pagina van de band: ‘Idealus Maximus is een instrumentaal riff rock trio uit de omgeving van Gent, België. Opgericht in 2004 door Fanio (drums), Erik (gitaar) en Pablo (bas). Ze brachten een eerste EP uit in 2009 en speelden talloze shows. In 2014 brachten ze zelf hun gelijknamige full album uit dat goed werd ontvangen. Veel geweldige shows volgden waaronder Yellowstock en Roadkill, en ze deelden podia met hun grootste inspiratiebronnen zoals Karma To Burn en The Atomic Bitchwax. Na een hiatus van 6 jaar maximus, zijn ze nu terug en gewapend met een nieuw album gevuld met riffs!
Voorverkoop via www.polderrecords.be vanaf midden februari 22. Release begin maart 22.
Vinyl zal rond mei verscheept worden. https://idealusmaximus.bandcamp.com/
De band kwam de nieuwe plaat voorstellen in een goed gevulde N9, Eeklo. Op de nieuwe 'Loofbos' die uitkomt via het label Polderrecords, intrigeert de instrumentale geluidsmuur die ze optrekken en die de fantasie prikkelt. Een filmisch variërende 'road trip’, een avontuurlijke totaalbeleving dus! Het verslag kun je hier nog eens nalezen.
Naderhand hadden we een fijn gesprek met de band , over dat optreden, de nieuwe plaat en verdere toekomstplannen.
Idealus Maximus is opgericht in 2004 door Fanio (drums), Erik (gitaar) en Pablo (bas). Jullie brachten een eerste EP uit in 2009 en speelden talloze shows waaronder enkele grote, en ook een full album in 2014 heeft die periode deuren geopend?
Fanio: Deuren geopend? In die zin dat we daar heel veel mee hebben kunnen live optreden. In 2004 zijn we eigenlijk gestart met zang. Met covers en dergelijk, maar dat beviel ons niet zo. Samen met Pablo en Erik zijn we dan begonnen met nummers puur instrumentaal in elkaar te stoppen. Dat beviel ons veel beter, daarom hebben we het vocale onderdeel weggelaten. Via Cirque Constance uit het Meetjesland, is er een project opgericht met podia verspreid over de jeugdhuizen om de muziek scene in Meetjesland wat te promoten en op kaart te zetten. Met de EP hebben we ook op het festival gestaan. In die periode hebben we Meetjesland plat gespeeld. Uiteindelijk hebben we de Kinky Star in Gent gecontacteerd om daar eens op te treden, en toen is ook in Gent en omstreken de bal aan het rollen gegaan.
Pablo: We hebben in die periode veel gespeeld, inderdaad. En zo een naam gemaakt bij mensen die ons moeten kennen eigenlijk, binnen de scene. Zeker en vast heeft het op dat vlak wel deuren geopend.
Fanio: We hebben inderdaad daardoor wel kunnen spelen voor iets grotere bands, voor een ander publiek en zo…
Een succesvolle periode dus. Waarom viel het toen stil, want er zit zes jaar tussen die release en de nieuwe plaat?
Pablo: Ik ben verhuisd naar Amerika , en toen was het plots te ver rijden om deftig te repeteren. (lacht) Daarna heeft Erik een ongeluk gehad met zijn hand, en toen was het ook even niet meer mogelijk om te spelen. Van het een kwam het andere waardoor we even ‘on hold’ moesten gaan. Ik ben terug gekeerd, na een jaar was de goesting weer te groot en zijn we terug beginnen samen spelen. En toen we ons terug wilden lanceren, was daar corona… Daardoor is alles nog eens twee jaar opgeschoven.
Hoe hebben jullie die coronatijden doorstaan eigenlijk? Zijn jullie daar als band sterker uit gekomen of gebotst op jullie grenzen? Of was het eerder een bron van inspiratie…
Fanio: Een inspiratiebron was het zeker niet, enkel dat het opnemen, doordat we niet konden repeteren, gewoon verder werd uitgesteld. Uitstellen en blokkeren was eigenlijk het grote probleem. We hebben wel iets meer tijd gehad om onze plaat in te oefenen en super strak te krijgen en dat was wel een voordeel. De plaat is namelijk live opgenomen, dus is dat nodig. Het niet kunnen/mogen repeteren was eigenlijk het enige probleem op bepaalde momenten…
Erik: Het was in die periode gewoon wat moeilijker om echt iets te doen rond die nieuwe plaat. De goesting is wel altijd gebleven, dat heeft ons recht gehouden.
In de eerste plaats hartelijk gefeliciteerd met jullie prachtig concert in N9. Ik weet niet als het jullie eerste optreden was of dat jullie er al hadden gedaan maar hoe was de ontlading?
Pablo: Voor mij was het zelfs het eerste optreden in circa zeven jaar. Het voelde direct heel vertrouwd aan, alsof we nooit waren weg geweest. Er was ook niet echt iets van zenuwen of zo, de goesting om erin te vliegen was werkelijk te groot.
Fanio: Daar sluit ik me bij aan, iedereen had er gewoon zin in. De band , het publiek.. voor hen was het ook zes jaar geleden dat ze ons nog eens live hadden gezien, dus de ontlading was heel groot en daar trek je je toch aan op. In het begin was er een klein technisch probleem, maar toen zijn we er met heel veel goesting gewoon in gevlogen.
De band heeft geen vocale versterking nodig, jullie instrumenten schreeuwden voldoende woede, frustratie, pijn uit. Geen idee of dat zo is eigenlijk? Gaat het daar ook om, woede, frustratie en pijn? Of zie ik dat verkeerd?
Fanio: Frustratie, woede en pijn? Nee, eerder tonnen energie en heel veel plezier.
Pablo: Wat we doen is vanuit het hart en oprecht. Die emoties kun je niet wegstoppen, wellicht komt het daardoor zo een beetje over. Maar frustratie en woede zit er zeker niet in, maar wel af en toe een beetje pijn (haha).
Daar wil ik ook even op ingaan, ik heb bands gehoord die door zo lang niet meer te spelen, bepaalde skills terug moesten ‘’aanleren’’ bij wijze van spreken. Was dat met jullie ook zo?
Fanio: Niet echt, we zijn altijd wel blijven spelen en repteren en zo. Dus nee, daar hebben we niets van ondervonden. Pablo niet, maar ik en Erik hebben ook in andere projecten blijven spelen dat scheelt toch ook. We wilden ook maar naar buiten komen met nieuw materiaal, dus zijn we in ons kot gebleven tot die plaat klaar was.. woede en frustratie dus zeker niet.
Hoe waren de algemene reacties na het optreden eigenlijk?
Fanio: De reacties waren eigenlijk ongelooflijk deugddoend en iedereen, inclusief wijzelf, waren ook super enthousiast achteraf. Wij waren blij van de mensen die ons al jaren volgen terug te zien en zij duidelijk ook en dat resulteerde gewoon in een magische sfeer.
Je had wel de opmerking gegeven na het optreden dat er niet zoveel interactie was met het publiek tussen de nummers, maar in het stoner genre is dat sowieso al minder.
Erik: Dat laatste pik ik even op in. Het is een beetje het voor- en nadeel van instrumentale muziek te spelen. Je zegt niets, doordat je geen teksten moet zingen. Maar dat is net het mooie daaraan, langs de andere kant, dat je de instrumenten kan doen spreken in de plaats… iedereen kan dat op zijn manier interpreteren, wij zijn vooral toch vrolijk en humoristisch ingesteld. We proberen de mensen hun verbeelding te laten spreken, waardoor ze dat zelf kunnen invullen wat ze daar bij voelen.
Dat vond ik dus ook, een fantasieprikkelend geheel waarbij de verbeelding van de fans compleet werd aangesproken, en hoe ze dat invullen mag en kan iedereen zelf kiezen. Het is ook op plaat een emotionele en een zeer filmische schijf geworden vind ik, het prikkelt de fantasie, is dat ook de bedoeling geweest?
Fanio: Dat is zeker de bedoeling. onze titels van onze songs sluiten daar eigenlijk ook op aan. Een gevoel dat we daarbij hebben, een soort fantasie die we zelf opwekken.
Pablo: de titels zijn zodanig geschreven, dat je zelf kunt invullen wat we daarmee bedoelen. ‘Caminandos’ gaat over een boswandeling, eigenlijk filmisch bekeken. En zo kom je in die wandeling verschillende paden en bezichtigingen tegen die de fantasie prikkelen. Dat is een beetje hoe de hele plaat is samengesteld, een frisse wandeling doorheen uiteenlopende gebieden.
Dat filmische is zeker een meerwaarde, op en naast het podium eigenlijk. Het enige wat ik dan ook een beetje miste op het optreden waren beelden op de achtergrond, dat had het plaatje compleet gemaakt, want het is een zeer visueel geheel wat jullie op het podium brengen. Zijn daar plannen om dat bij komende shows te doen, of hoe staan jullie tegenover het idee?
Pablo: Het is de bedoeling dat je de ogen sluit en die beelden zelf inbeeldt, als je ze op een scherm zet kun je de verbeelding van de fan niet mee laten werken.
Fanio: Je kunt dat doen met abstracte beelden, van wolken of vreemde vormen en zo . Maar niet met beelden zoals in een video clip , want dan geef je de richting aan , en wordt de verbeelding van de fan niet meer geprikkeld, maar eerder in een richting gestuwd die jij aangeeft. En dat willen we absoluut niet doen. dat is een beetje hetzelfde met onze platenhoes, een schilderij gemaakt door Mike Claeys. Als je een tijdje naar het abstracte schilderij of dus de hoes kijkt, kan iemand daar iets anders in opmerken dan de andere, dat maakt het net zo interessant en dat is wat we ook willen bereiken.
Erik: Ondanks dat het er nogal chaotisch uitziet, is het vooral de bedoeling dat het als een lijn naar buiten komt. Zowel op als naast het podium. Dat is wel een belangrijke opmerking dat ik hierop wil geven.
Fanio: De hoes, maar ook de plaat is dus inderdaad op het eerste zicht een ingewikkelde puzzel, maar eens je alles samen brengt klopt het plaatje wel degelijk. Dat willen we dus ook op dat podium naar voor brengen.
Dat is inderdaad, zowel op plaat en live heel interessant dat jullie ervoor zorgen dat de fans de beelden zelf kunnen invullen, en dan is het inderdaad niet zo interessant om daar beelden op een scherm te zetten zoals in een video clip.
Ik pik even verder op in op dat filmische en visuele. Zijn er ambities om met jullie muziek iets te doen naar TV serie of films eventueel? Past wat bij spannende cowboy films bijvoorbeeld (om maar iets te noemen)
Fanio: Jij bent de eerste die ons dat eigenlijk vraagt. Misschien komt dat doordat onze vorige plaat net iets minder filmisch klonk? Geen idee. Maar nee er zijn geen plannen in die richting, en hebben daar feitelijk ook nog niet over nagedacht.
Pablo: Het zou wel eens leuk zijn dat te mogen doen eigenlijk. Maar voorlopig hebben we dus, zoals Fanio zegt, nog niet echt over nagedacht. Moest ons dat worden gevraagd… gewoon liedjes blijven maken is onze ambitie, veel repeteren, en optreden.. is eerder onze ambitie.
Wat zijn de verdere plannen met de band voor het komende jaar? En dit jaar?
Fanio: vooral zoveel mogelijk live spelen, dat in de eerste plaats. We zijn ondertussen eigenlijk al bezig met nieuwe nummers, want die van de plaat waren we al een jaar aan het repeteren ondertussen. Maar nu ligt de focus dus vooral op zoveel mogelijk optreden, op zoveel mogelijk mooie locaties. En dus verder nieuwe nummers schrijven, en ook al is daar nog niets concreet, daarrond eventueel eens een EP uitbrengen. Volgend jaar of binnen twee jaar, hangt er vanaf hoe het verder verloopt. Of een Split album, lijkt ook eens interessant om te doen.
Lijkt me ook iets interessant. Zijn er , wat live concerten betreft, al plannen voor festivals. Jullie zouden perfect op Dunk!festival of Desertfest kunnen staan
Fanio: Er is voorlopig één festival bevestigd die ons zes jaar geleden al hadden gecontacteerd. Stonerfall noemde dat toen, maar dat noemt ondertussen Fuzz 25, in Alkmaar in Nederland. Het probleem bij veel festivals is dat de line up al vol zit en dit door bands die er vorig jaar of 2 jaar geleden al moesten staan... je moet al wat geluk hebben dat ergens een band wegvalt en we de kans krijgen om dan in te vallen. Dan doen we dat zeker. We zijn nooit een band geweest die heel actief naar optredens op zoek was, die kwamen haast automatisch. We hopen dat dit nu ook het geval zal zijn. Maar de grote festivals als Desertfest en zo? Die mogen ons altijd een belletje geven!
Ik moet ‘Loofbos’ nog eens goed beluisteren, maar wat me opvalt , is dat het gevoel dat jullie live naar voor brengen ook op plaat tot zijn uiting komt, dat kom ik niet echt zoveel tegen bij het Stoner genre en dat is toch zeer opmerkelijk. Wie was de producer? Want die mag je een pluim op de hoed steken…
Fanio: Een producer hadden we niet, we hebben onze nummers gewoon gespeeld. De mooie heldere sound van dit schijfje hebben we echter mede te danken aan Jannes van Rossom van Dunk!Studios , dikke pluim voor hem. Want ons bedoeling is inderdaad dat we op plaat hetzelfde klinken als op het podium, en daarin is Jannes met brio in geslaagd. Hij zit al te springen om met onze nieuwe nummers ook wat te doen, we gaan met hem zeker en vast nog samenwerken.
Is er ook een soort doel dat je voor ogen hebt en wat geniet jullie voorkeur, grote festivals afsluiten en eens op Desertfest staan of naam en faam maken in het club circuit in binnen en buitenland?
Erik: Alles wat komt is gewoon mooi mee genomen. Het is fantastisch als mensen in het buitenland zouden weten wat je doet, maar je moet realistisch zijn, we zijn een klein land en de scene is ook niet zo groot hier. We hebben eigenlijk onze ambities al een paar keer gebroken, om eerlijk te zijn. Zeker wat grotere festivals betreft, we moeten daarin gewoon realistisch blijven en zoals ik zei, blij zijn met wat op ons afkomt. Stap per stap.. en vooral blij zijn met wat we doen, en blijven iedereen die komt kijken een fijne tijd bezorgen telkens opnieuw.
Fanio: We hebben inderdaad al een paar doelstellingen bereikt zoals met Karma To Burn, één van onze inspiratiebronnen, kunnen samen spelen of met Pablo zijn favoriete band, The Atomic Bitchwax. Op het Roadkill Festival staan was ook lang een droom en dat is ondertussen al 2 keer gelukt, en zo kunnen we doorgaan, dus zoals Erik zegt, blij zijn met alles wat op ons afkomt is de voornaamste ambitie ja, maar Roadburn, Desertfest enzo staan zeker nog op onze wishlist.
Bedankt voor het fijne gesprek, en hopelijk tot binnenkort
Volg de band, en waar we optreden , op de voet:
https://www.facebook.com/IdealusMaximus/events
http://www.idealusmaximus.bandcamp.com
Idealus Maximus - Een filmisch variërende 'road trip’
We citeren eerst even van de bandcamp pagina van de band: ‘Idealus Maximus is een instrumentaal riff rock trio uit de omgeving van Gent, België. Opgericht in 2004 door Fanio (drums), Erik (gitaar) en Pablo (bas). Ze brachten een eerste EP uit in 2009 en speelden talloze shows. In 2014 brachten ze zelf hun gelijknamige full album uit dat goed werd ontvangen. Veel geweldige shows volgden waaronder Yellowstock en Roadkill, en ze deelden podia met hun grootste inspiratiebronnen zoals Karma To Burn en The Atomic Bitchwax. Na een hiatus van 6 jaar maximus, zijn ze nu terug en gewapend met een nieuw album gevuld met riffs! Voorverkoop via www.polderrecords.be vanaf midden februari 22. Release begin maart 22. Vinyl zal rond mei verscheept worden. https://idealusmaximus.bandcamp.com/
De band kwam de nieuwe plaat voorstellen in een goed gevulde N9, Eeklo.
Op de nieuwe 'Loofbos' intrigeert de instrumentale geluidsmuur die ze optrekken en die de fantasie prikkelt. Een filmisch variërende 'road trip’, een avontuurlijke totaalbeleving dus!
Eerst kwam Gnome (****) getooid in kabouter mutsen, om de aanwezigen een uppercut van jewelste toe te dienen. Gnome trekt een ondoordringbare geluidsmuur op, met enkele venijnige weerhaakjes. Ze hadden alvast succes met hun debuut 'Father of Time' uit 2018, waarop ze riffs stapelen als legostenen, en ze veroverden Europa evenzeer met scheen-schoppende livesets.
Het powertrio uit Antwerpen legt de lat nu hoger met het majestueuze tweede 'King', dat in mei uitgebracht wordt. De band heeft een instrumentale als vocale vuurkracht. Het trio verstaat de kunst om verschroeiend uit te halen, donkere en rauw, met een dosis humor. Ze verlaten de comfortzone van stoner/sludge. Eigenlijk wel een vrij toegankelijke sound dus. Een band om in het oog te houden.
Ondanks het feit dat Idealus Maximus (****) de interactie naar het publiek enorm beperkte, wisten ze muzikaal sterk te overtuigen. Een ondoordringbare instrumentale muur trokken ze op. De band heeft geen vocale versterking nodig, hun instrumenten schreeuwden voldoende woede, frustratie, pijn uit. Er was ook een zekere zachtmoedigheid, gemoedelijkheid en rust te horen, om dan even verderop te worden overspoeld in angst door tsunami's, wervelstormen en orkaanuitbarstingen. Tot slot werd je compleet omvergeblazen als de registers werden open getrokken. Een set van intensiteit, oor streling en uppercuts.
Muzikaal een variërende, avontuurlijk landelijke trip, een uurtje puur intens genieten. Na de regulaire set volgde nog een bis om de totaalbeleving compleet te maken . Sjiek.
Het zou mooi zijn, indien de muziek kon omkaderd worden door beelden op de achtergrond, wat het filmische aspect ten goede zou komen.
De beelden van deze 'road trip' prikkelden onze fantasie tot we na een klein uurtje totaal verweesd achterbleven. Overtuigende liveset.
Organisatie: N9, Eeklo
RONKER + Pothamus:- In een intens kader een geordende chaos creëren
''Wie houdt van intens donkere muziek die op het buikgevoel inwerkt, dat perfect klinkt , gedreven door percussie, aangevuld met zang en gitaar die door je lijf giert, zal in dit bijzonder donker debuut van Pothamus zeker zijn gading vinden'' , schreven we over het debuut 'RAYA' van deze uit Mechelen afkomstige formatie.
RONKER op z’n beurt speelde in Denderleeuw zijn allereerste show, en dan nog een thuismatch. De muzikanten hebben al ervaring in andere projecten, met RONKER tasten ze hun grenzen af, trouwens hier spelen de leden elk een ander instrument dan ze gewoon zijn..
STAM X is een zeer gezellig jeugdhuis, er heerst een uitnodigend clubsfeertje. Er is voldoende parking in de directe omgeving, en in de zaal hangt een typische sfeertje van een jeugdhuis …
De zaal stond al heel goed gevuld voor RONKER (*****). De jonge wolven hebben goesting om er in te vliegen in hu thuisbasis. Dat voel je al bij de eerste song. Een zanger/frontman die op emotionele wijze zijn keel schor schreeuwt en het publiek zelf op zoekt; er ontstaat zelfs een kleine moshpit. Het viertal vindt elkaar blindelings in een speels, gevarieerd kader.
Ze gooien alles in de strijd, waardoor we compleet van onze sokken worden geblazen.
RONKER gaat in instrumentatie als in de vocals alle kanten uit, ingetogen, alle registers opentrekken , een portie experiment en het publiek op het verkeerde been zetten.
Kortom, in een intens kader een geordende chaos creëren. Een band die de grenzen aftast. Wat een totaal ervaring. Overtuigend. De band en publiek amuseert zich kostelijk. Dit smaakt naar meer.
Pothamus moet niet onderdoen muzikaal , maar spijtig genoeg moesten ze voor een sterk uitgedund publiek optreden. Het deert hen niet . Ze werken naar een oorverdovende climax in hun songs. Dit is rock/post metal pur sang. Ze blazen je omver, waardoor je ademloos staat te trillen op je benen.
Pothamus is sterk en we refereren graag naar hun optreden op DOK Gent deze zomer: ‘Pothamus gaat een gevecht aan tussen licht en donker en deelt op een bijzonder golvende wijze prikkels uit, tot je helemaal zen wordt en je veilig voelt in dat donker hoekje …’.
Tja hadden we het niet over ‘in een intens kader een geordende chaos creëren’ … Met deze werd dit overduidelijk bevestigd!
Organisatie: STAM X, Denderleeuw
Op de bandcamp pagina van Music For Installations lezen we ''Music For Installations gaat over beleven. Dit is de plaats waar geluid en ruimte elkaar ontmoeten! Stel je voor dat je in een donkere rechthoekige ruimte bent met luidsprekers in de vier hoeken en alleen jij als object, die het geluid absorbeert. Het opvangen van deze geluiden leidt tot sonische landschappen en actieve geluidswerelden. De muziek past perfect in lege ruimtes, donkere kamers en kan de soundtrack zijn van je artistieke installaties.''
Littl' Antenna records richt zich op het promoten van elektronische muzikanten en projecten uit eigen land. Het gaat ook steeds om live sessies, wat het project extra interessant maakt. 'Stamp & Deliver' is ondertussen het vijfde album, en kwam eigenlijk al vorig jaar uit.
Het is een uiterst genietbare plaat, een duistere, mysterieuze trip die de fantasie prikkelt. Je krijgt lichtvoetig , licht dreigende klanken, die plots, onverwachts overgaan naar een kolkende massa lava tijdens een vulkaanuitbarsting, waarbij de natuurpracht om je heen wordt verwoest. En elke song past perfect binnen het obscure en macabere dat de muziek uitstraalt . De plaat beluister je best als één geheel, het leest als een spannend boek, die bol staat van onverwachtse wendingen.
Music For Installations wil een specifieke sfeer creëren , de stilte doorbreken , een beklemmend gevoel doen opborrelen of er daalt een duisternis neer. Iets voor natuurpracht of een spannende thriller.
Het is een filmische plaat . De soundscapes zijn stilistisch mooi , boeiend en wisselend van aard . Een klankbord van zalvende , aanstekelijke en ijzige beats … . Beklemmend zelfs in die zin dat de muziek perfect past bij spannende verhalen. Kortom , een fantasieprikkelend meesterwerk.
Ambient
Music for Installations
Stamp & Deliver
Tracklist: Jellyfishes 04:58 Yassur parle au concrète (Hommage Pierre Henry) 04:21 Synesthesia 2 05:43 Kuuri 05:58 Hirsilä (Reflection) 07:10 Fractal 10 03:50 Uus-Pukarantie 04:20 Synesthesia 5 05:44 Melancholia 07:11 Fractal 6 08:14
Sartramus is een nieuwe melodic deathmetalband uit West-Vlaanderen met bandleden die we reeds kennen van o.m. Aborted, Chalice, Liar, Firestone en All I Know. “Sudden Fear” is hun eerste single.
Dit klinkt alvast pittig en veelbelovend en mij doet het wat denken aan Dark Tranquility en At The Gates. Het spoken word-tussenstuk zorgt voor wat variatie in het razende gebeuk.
Als de rest van het materiaal net zo goed is, moet dat album niet te lang op zich laten wachten.
https://sartramus.bandcamp.com/releases
Als we iets horen van Consouling sound of Consouling Agency , dan zijn de oren gescherpt …Pothamus is een Mechelse band die met hun debuut 'Raya' ene bonte mengeling speelt van sludge, doom en sferische postrock. Het trio gaat intens en emotioneel te werk; beelden worden opgeroepen; een dunne lijn tussen licht en duisternis wordt bewandeld.
Opener “Orath” is een klepper van circa elf minuten, de luisteraar wordt meegesleurd naar een duistere en mysterieuze wereld, in een breed kader, waarbij wordt geflirt met geluidsnormen overschrijdend gedrag en ingetogen sounds, die je hart een zekere gemoedsrust brengt, zonder de lichtjes dreigende ondertoon uit het oog te verliezen.
De golvende bewegingen houdt de aandacht scherp. Luister maar naar “Viso”, weer zo’n huzarenstuk van meer dan negen minuten. Die sfeer blijft Pothamus aanhouden, ook al gaat het er bij de kortere songs “Heravis I” en “Heravis II” iets losser aan toe. Zwaarmoedigheid en een deugddoende gemoedsrust daalt over jou neer.
De donkere kant van sludge, doom en postrock wordt aangesproken. Luister maar naar het ellenlange “Raya”, zestien minuten lang. De gitaarriedels geven de toon aan , maar er is ook voldoende ruimte voor percussie en drums. Een opbouw die naar een climax leidt, wat hen in dat sludge/doom wereldje uniek maakt .
In elk geval brengt het trio een emotioneel meesterwerk uit. Op de luidruchtige momenten voelen we angst, vertwijfeling en een gemoedsrust , drie belangvolle componenten .
Wie houdt van intens donkere muziek die op het buikgevoel inwerkt, dat perfect klinkt , gedreven door percussie, aangevuld met zang en gitaar die door je lijf giert, zal in dit bijzonder donker debuut van Pothamus zeker zijn gading vinden.
Orath 11:08 Viso 09:26 Heravis I 03:14 Heravis II 04:35 Raya 16:18 Varos 04:53
sludge/doom/postrock
Raya
Pothamus
Glass Museum ofwel Antoine Flipo (synths) en Martin Grégoire (drums) drukken sinds 2016 hun stempel in een grensverleggende jazzsound. Ze stonden al vrij vlug op Dour, wonnen verschillende awards en mochten al in de Ancienne Belgique spelen. En ze mochten op gerenommeerde festivals in het buitenland optreden. In 2018 resulteerde dit in een zeer fijn debuut: 'Deux'. En toen was het duo pas echt vertrokken. Nu verschijnt een gloednieuwe schijf: 'Reykjavik'. We gaven de schijf enkele luisterbeurten.
Het perfecte huwelijk tussen jazz en elektronische muziek, dat is wat we horen en voelen opborrelen bij de eerste songs, “Reykjavik” en “Sirocco”. Er is echter veel meer aan de hand. Die kruisbestuiving tussen de piano/synthesizergeluiden van Flipo en de verdovende percussie van Martin zijn een voordurende streling voor het oor, maar ook voor het oog. Want met een beetje verbeelding haal je je prompt beelden voor het oog die al even gevarieerd zijn als de plaat zelf. Lieflijke klanken die je tot rust brengen , worden verstoord door opflakkerende wervelstormen die uitmondden in tsunami's van geluiden die dicht aanleunen bij een climax, die we doorgaans tegenkomen bij postrockacts. De golvende bewegingen, waarbij het trouwens telkens lijkt alsof de pianist een gevecht aangaat met de drummer, monden uit in magie , die alle kanten uitgaat. Een pluspunt aan deze knappe schijf.
Song na song merk je dat beide heren elkaar blindelings aanvullen, maar dat dit niet resulteert in een routineklusje afwerken. De spontaniteit en zin voor experimenteren en improviseren met piano en percussie, vloeit voortdurend uit de boxen , op songs als “Nimbus Part I” en “Nimbus Part II”. Nog maar eens, vaak rustgevend, soms ook dat je hierop niet kunt stil zitten. Zoveel puzzelstukjes worden er gelegd dat je in het doolhof van uiteenlopende klanken je weg niet meer vindt, tenzij je een avonturier bent die houdt van buiten de lijntjes kleuren, van jazz en elektronische muziek. Dan ben je bij Glass Museum aan het goede adres. Dat wordt in de verf gezet op afsluiter “IOTA”, weer een pareltje dat zoveel golvende bewegingen maakt. Laat het schijfje maar lekker uw fantasie prikkelen.
'Reykjavik' is niet alleen het perfecte huwelijk tussen elektronische muziek en jazz. Het is ook een zeer kleurrijke plaat die in golvende bewegingen je hart diep raakt. Feitelijk is deze schijf dus gewoon een zeer avontuurlijke trip geworden over hobbelige wegen. Gebracht door een duo topmuzikanten dat elkaar bovendien perfect vinden in die mengelmoes. Elkaar trouwens daarbij aanvullen en - bij wijze van spreken - bestrijden. Daardoor word je dan ook voortdurend op het verkeerde been gezet, of de band dit bewust doet, is vooralsnog een groot vraagteken.
Als klap op de vuurpijl dompelt Glass Museum je over de hele lijn onder in een intieme sfeer, en vaak wordt dat in de kiem gesmoord door een verschroeiende mokerslag die aanvoelt als een tsunami; het is een soort climax die je vaak tegenkomt in post rock en aansluitende stijlen, die komen bovendrijven.
Vooral, deze schijf is een gevarieerd allegaartje, waarbij een uitgebreid publiek aan instrumentale muziekliefhebbers, die zeer graag buiten alle lijntjes kleurt, aan zijn trekken komt.
De avonturier onder de jazz en elektronische muziek mag al beginnen naar de platenboer lopen om deze knappe schijf prompt aan te schaffen.
Het is een traditie geworden in de zomervakantie om naar het Kursaal van Oostende te trekken . Opnieuw haalde de organisatie een internationale show naar Oostende . Na o.m. Evita, Mamma Mia, Dirty dancing, Footloose en Flashdance werd dit jaar Fame gestrikt.
De zomershows zijn in het genre van musicals een succesverhaal. 7 shows werden in het Kursaal aangeboden tussen 5 en 10 augustus.
De musical is gebaseerd op de gelijknamige cultfilm uit de jaren tachtig. De film haalde twee Oscars binnen voor beste song en beste soundtrack.
“Fame - I’m gonna live forever” … De song (Irene Cara) zit in ons geheugen gegrift. De muziek wordt tijdens de musical tijdens elke performance live gebracht.
De gelijknamige musical viert momenteel haar dertigste verjaardag en kwam hiervoor exclusief naar België.. ‘Fame The Musical’ wordt gebracht in de originele Engelstalige versie. En jawel deze moet je gezien hebben …
Het verhaal
De musical Fame vertelt het verhaal over een groep studenten van de High School of Performing Arts, die les volgen in dans, muziek en zang; ze dromen van een carrière aan de top. Maar verschillende hindernissen en tegenslagen loeren om de hoek. Die problemen zijn ook vandaag nog ‘hot items’ zijn zoals identiteitscrisis, trots, seksualiteit, verslavingen, vooroordelen en doorzettingsvermogen.
Klassiek en Modern - Dansen en Zingen - de musical is in zijn geheel sprankelend, energiek, opwindend , flashy en flitsend . En evenzeer integer, pakkend , gevoelig , zeker het tweede deel zorgt voor een krop in de keel en kleeft aan de ribben, waar emotionaliteit en spanning heerst .
In de hoofdrollen zien we Mica Paris. Zij speelt Miss Sherman, één van de leerkrachten van de Fame academie, en haar stem gaat door merg en been . Met een knipoog aan haar idool Marvin Gaye, die Oostende in het hart droeg …
Fame is opnieuw een pracht van een spektakel zet van het Kursaal , door de talrijke dansmoves , wisselende zangpartijen en samenzang. Spitsvondige teksten en een dosis humor siert .
De muziek en de volledige show wordt zoals altijd helemaal live gebracht. Muzikaal spektakel, zangtalent van het hoogste niveau en fenomenale choreografie . Kortom, een prachtig dansfeest opnieuw. Sjiek!
Fame The Musical - I’m gonna live forever!
Fame The Musical
Kursaal
Oostende
Organisatie: Kursaal Oostende
Het is een traditie geworden in de zomervakantie om naar het Kursaal van Oostende te trekken . Opnieuw haalde de organisatie een internationale show naar Oostende . Na o.m. Evita, Mamma Mia, Dirty dancing , Footloose werd dit jaar Flashdance gestrikt.
De zomershows, van 24 juli t/m 5 augustus , 14 shows in ruim tien dagen , zijn in het genre van musicals een succesverhaal .
Flashdance - Een sexy en zwoele dansmusical gebaseerd op de iconische film uit de jaren 80. Het gaat opnieuw om een exclusieve samenwerking voor België in de originele Engelstalige versie. Een fantastisch live-spektakel met hoogstaande dans eighties wereldhits. Yes , dit is een ‘Dance Like You Never Danced Before’!
De musical kwam exclusief naar België en het is zelfs een première voor het Europese vasteland.
Het spektakel is volledig live gezongen met live orkest. Wereldhits als “Maniac”, “Manhunt”, “Gloria”, “I Love Rock ’n Roll” en de sensationele titeltrack “Flashdance - What a Feeling!'” flitsten voorbij …
Het verhaal
Alex (Joanne Clifton) is een jonge vrouw met een uniek dubbelleven waarbij ze overdag werkt als lasser in een staalfabriek en ‘s nachts als danseres in een club. Haar grote droom is toegelaten worden op een prestigieuze balletschool. Met de steun van haar oude balletlerares Hannah werkt ze keihard om die droom te verwezenlijken, maar een romance met haar baas Nick (Ben Adams) brengt haar ambities plots in gevaar. En toch … onderga deze musical in thematiek en dans . Wat een intensiteit wordt uitgestraald . De andere shows hadden al veel om het lijf en wisten ons in te nemen, maar Flashdance , prikkelde en zinderde na. Sterk!
Wat we zagen was echt een ‘Flashdance’, flitsend, geweldig, jeugdig , levendig , fris, nostalgisch. De wervelende start , de dansacts , het acteer- zangtalent , de snelle (decor/kledij) wissels , de synchrone danspasjes, de live instrumenten, alles viel op zijn plaats . Veel beweging en dans. Springen en dansen , vallen en opstaan … Een uitstekend spel- en zangkwaliteit. Enkel het geluid was soms te scherp.
Je wordt helemaal meegenomen in het verhaal dat nauwkeurig, tot in de puntjes is uitgewerkt. De bruisende dynamiek (eerste deel) en emotionaliteit, dramatiek (tweede deel) gaan hand in hand .
De muziek en de volledige show wordt zoals altijd helemaal live gebracht. Muzikaal spektakel, zangtalent van het hoogste niveau en fenomenale choreografie . De nummers op zich klinken al sprankelend, energiek , opwindend en spannend. Wat wil je met deze iconische hits en de schitterende titeltrack ‘Flashdance - What a Feeling’.
Ambitie, kansen geven , vertrouwen , samenhorigheid , loslaten, vrijheid, overnemen , bescherming zijn kernwoorden in de musical en z’n prachtig dansfeest . Iets waar we kunnen bij stilstaan en meenemen in ons dagdagelijks leven.
Een thuismatch ook voor onze actrice Ann Van den Broeck, die in deze internationale musical een gastrol vertolkt
De organisatie klokt af op zo’n 17500 bezoekers in totaal . Een schot in de roos …
Organisatie: Kursaal Oostende
Field Music, de band uit Sunderland UK, van de broers David en Peter Brewis, verwerken hun muzikale ideeënrijkdom in een geheel van indie, progrock en droompop. De broers zijn studiotechneuten en meesters in het brengen van ingenieus , knappe songs door fijne , meesterlijke arrangementen . Een sterk staaltje songschrijverstalent die een toegankelijke als grillige sound produceren . Hun materiaal wordt gekenmerkt van een dromerige inhoud, heeft een lichte groove of ondergaat onverwachtse wendingen en houden van een vleugje experiment . Diverse stijlen kruisen elkaar in een funkend dampend ritme .
Op die manier komen we hier beetje XTC , Prince, Bowie en Television tegen. “The noisy days are over” , is er al meteen eentje om te lijsten, en iets verder koesteren we het smachtend funkende “Same name”. Fascinatie alom , een uurtje lang , waarbij je hun muzikale rijkdom over je heen moet laten gaan.
Het Britse triumviraat Muse heeft in Paleis 12 haar ijzersterke live-reputatie alle eer aangedaan. De band zette een visueel en muzikaal uitmuntende show neer zoals we van hen gewend zijn. Ook al was het pompeuze theater van de hele show weinig verrassend, toch verveelde Muse op geen enkel moment. De rockband gebruikt al meerdere jaren hetzelfde recept om zalen over de hele wereld vol te laten lopen en voor ons hoeft daar geen verandering in te komen. Vier maal te gast in een uiitverkocht Paleis 12, wie doet het hen nu na?!
De stevige rocksneren van de gitaren van Nothing But Thieves waren een waardig voorprogramma en een goede opwarmer voor Muse. Ze zijn u misschien bekend van de bescheiden radiohit "Trip Switch".
Muse - Het was echter pas toen Matthew Bellamy en co het podium beklommen dat het publiek zich een eerste keer luidkeels liet horen. Na het eerste nummer "Drones" konden de Gregoriaanse gezangen plaatsmaken voor een eerste publieksopzweper "Psycho".
15.000 tickets waren er voorhanden en die waren in geen tijd uitverkocht. Het hoeft geen betoog dat Muse kan rekenen op een hevige fanbase in België. De menigte was verdeeld over zitplaatsen op de buitenring en staanplaatsen rond het podium. Het publiek was de hele show wel enthousiast maar echt uitzinnig waren ze niet, wilde taferelen van hysterische fans kregen we niet te zien. Het podium was een cirkelvormig constructie die bij sommige nummers 360° ronddraaide waardoor de toeschouwers de kans kregen alle hoeken van de bandleden te zien. In het midden van het podium stond het drumstel opgesteld waar drummer Dominic Howard twee uur lang zijn energie op kon botvieren. Naast het ronde deel liep het podium ook door in twee lange stroken waarop Matt Bellamy en bonkige bassist Chris Wolstenholme konden rondlopen. Ze stelden zich voor elk nummer zo op dat elk deel van de zaal een goed zicht had op ten minste een van de bandleden.
Bellamy dartelde flux over het uitgestrekte podium alsof hij zich op elk moment wilde richten tot alle kanten van de zaal. Door het grote podium leek het soms alsof er drie soloartiesten optraden. Opvallend was ook de vierde man op het podium, Morgan Nicholls, die half onder de planken verscholen zat. Vreemd dat hij geen volwaardig lid van de band is, aangezien hij bij bepaalde nummers meezong, gitaar speelde en andere begeleiding voorzag.
De setlist van de show was zorgvuldig uitgekozen en bood een goede afwisseling tussen nummers van de nieuwe plaat en oudere klassiekers. We hoorden stevige nieuwe nummers die live goed uit de verf komen, zoals "Dead Inside", "Defector" en "The Handler". Die laatste was op een schitterende manier voorzien projecties van handen met touwtjes aan gebonden die boven muzikanten werden afgebeeld. De illusie werd gewekt dat de band slechts marionetten zijn van een hogere macht. Het concept van de hele show laat zich makkelijk raden. Muse stelt ons een wereld voor waarin burgers worden onderdrukt en opgeofferd door fascistische, oorlogszuchtige regimes.
Muse staat bekend voor de visueel sterke shows en ook in Paleis 12 kwamen we vaak ogen tekort om alle visuele elementen te volgen. Voor het podium waren oprolbare schermen opgehangen die voor een aantal nummers uitgeschoven werden om beelden op te projecteren. Het waren meestal kunstzinnige en fijne staaltjes artwork die een mooi geheel vormden met de nummers. De vaak intrigerende beelden lieten de toeschouwers een totaalervaring beleven.
Een show van Muse is eerder een compleet evenement dan een optreden. Buiten grafische kunststukjes kregen de toeschouwers ook echte beelden te zien. Zo zagen we onder meer Nelson Mandela, Edward Snowden en een lid van het hackerscollectief Anonymous de revue passeren.
De schermen waren niet de enige vorm van niet-muzikaal entertainment. Al tijdens het eerste nummer zagen de fans zes imposante bolvormige drones boven hun hoofden zweven. Later in de show kregen we een soort ruimtetuig te zien dat vervaarlijk traag de zaal doorzweefde, alsof het iedereen in gaten aan het houden was.
We zagen ook het confettikanon duchtig haar werk doen tijdens "Mercy", waardoor het refrein, dat op zich al door merg en been gaat, nog imposanter overkwam. We zagen ook gigantische ballonnen in slow motion stuiteren over de uitgelaten massa, tot ze kapot klakten en de omstaanders op een confettiregen werden getrakteerd.
Wat de muziek betreft werden vooral de oudere nummers zoals "Starlight", "Supermassive Black Hole" en "Time Is Running Out" vol enthousiasme onthaald door de fans die vol nostalgie meezongen. Ook tijdens "Uprising" had Bellamy gerust het publiek de refreinen kunnen laten zingen zonder veel aan volume in te boeten.
De setlist was voor een groot deel voorspelbaar, net als de megalomanie van de hele show. Af en toe kregen we echter ook nummers te horen die minder evident zijn, zoals "Bliss". Naast de pompeuze nummers hoorden we ook enkele intiemere songs en Bellamy nam nu en dan ook plaats achter de piano, bijvoorbeeld voor het naar ons aanvoelen iets te pathetische "United States of Eurasia".
Muse liet de menigte nog een laatste keer meebrullen met het epische "Knights of Cydonia", een ideale afsluiter van een avond vol gesmaakte bombast.
Organisatie: Live Nation
Het Britse Muse liet pathos en bombast met de jaren sterk doorklinken en ontgroeide het clubcircuit . Muse werd een stadion/festivalband , die zich zelfs een plaatsje in het universum toe eigende .
Op de nieuwe cd, de zevende nu , kiest men terug de weg als driemansformatie, wat wil zeggen een directer geluid, dat een rockjasje krijgt aangemeten, met virtuoze en vlijmscherpe gitaarpartijen, stuiterende bassen , dreunende drums en ijzingwekkende en soms scherpe vocals.
Een splijtende rockband ‘pur sang’ , groots, hard en veelzijdig, die af en toe wat stroop aan de nummers doet kleven . ‘Back to basics’ dus , songs die een intense, broeierige spanning hebben en durven exploderen , met af en toe schepje er bovenop door orkestraties , filmische tunes en gezangen . “Dead inside”, “Psycho”, “Mercy” en “Revolt” zijn hier mooie voorbeelden.
De kaart van het clubcircuit wordt getrokken . Soberder dan voorheen, waar de eeuwige experimenteerdrang nooit veraf is . 4 uitverkochte concerten noteren we in maart 2016, die als slotsom een festivalweide hebben …
Na een lange winterslaap van 12 jaren kwam het geniaal geschifte Primus in 2011 terug van onder de bloemkolen gekropen met het bijzonder fijne ‘Green Naugahyde’, een typische Primus plaat die zowel de gekte als de genialiteit van de beginjaren evenaarde en het begin van een tweede leven inluidde. De band kwam toen tot drie keer (2 maal AB en 1 keer Trix) toe zijn geduldige fans verblijden en trakteren op een set heerlijke nostalgische momenten afgewisseld met flitsende nieuwe songs en een portie heerlijke Primus-nonsens. We waren erbij, en telkenmale was het fantastisch.
In 2014 was het halfgare trio alweer klaar voor een nieuw specialleke, namelijk een eigen adaptatie van de soundtrack van ‘Willy Wonka & The Chocolate Factory’, een bizarre film uit 1971 gebaseerd op een Roald Dahl verhaal met de fabelachtige Gene Wilder in de hoofdrol. Primus heeft de soundtrack volledig naar zijn eigen knotsgekke hand gezet en heeft die voor het nageslacht op plaat gebrand onder de naam ‘Primus & The Chocolate Factory with The Fungi Ensemble’. De band heeft er een heus totaalspektakel rond gebouwd en trekt er nu de weide wereld mee rond. Maar vooraleer in deze bijzondere wereld te stappen zorgden ze eerst zelf voor de opwarming, kwestie van niets aan het toeval over te laten.
Support acts zijn uit den boze bij Primus, de band speelde hun eigen voorprogramma via een ‘greatest hits’- set om duimen en vingers bij af te likken. Beweren dat het voorprogramma beter is klinkt een beetje onnozel als het voorprogramma ook de hoofdact is, maar beter dan dit zou het bijna niet meer kunnen worden. In dat eerste uur was het trio ronduit briljant met ultrascherpe uitvoeringen van onsterfelijke pareltjes als onder meer “Those Damned Blue Colar Tweekers”, “Wynona’s Big Brown Beaver”, “Last Salmon Man” en “Groundhog’s Day”. Dat Les Claypool de Lionel Messi is onder de bassisten wisten we natuurlijk al lang, maar dat het ganse trio getuigt van een buitengewone virtuositeit kunnen we nooit genoeg in de verf zetten. Nog maar eens werd duidelijk hoe dat typische geluid van Primus grotendeels mee bepaald werd door de wonderlijke en spitsvondige uithalen van Larry La Londe, een unieke gitarist van dat zelfde zeldzame en bovennatuurlijke kaliber als Vernon Reid en Tom Morello.
Onder een sobere lichtshow en gans de tijd voor een gordijn postvattend had Primus hier zomaar eventjes voor het meest superieure uurtje gezorgd dat we het afgelopen jaar op concertniveau hebben mogen meemaken. En dit was nog maar het voorspel.
Na een half uurtje pauze ging dan dat fameuze gordijn open en loodste Primus ons binnen in een uitmuntend decor, een kleurrijke kinderdroomwereld met gigantische paddenstoelen, giant lolly’s en een drumstel die zich presenteerde als een immense snoepwinkel. Had u uw koters meegebracht, ze beleefden de tijd van hun leven op dat podium. Gedurig kwamen twee cartooneske heerschappen met een reusachtige kop het podium opgedwarreld om Claypool zijn “Oompa’s” van een gepast dansje te voorzien. De kostelijke humor en spitsvondigheid van Primus waren duidelijk in dit decor en deze performance ingeburgerd. Mafketel Wayne Coyne en zijn al even geschifte Flaming Lips hadden volgens ons in deze bizarre omgeving ook hun pret niet op gekund.
Nochtans waren wij op voorhand niet echt verlekkerd op die nieuwe musical-plaat van Primus, maar in combinatie met dit schitterende decor en de twee getalenteerde muzikanten van The Fungi Ensemble viel alles perfect in zijn plooi.
Het volledige combo had er een fonkelend staaltje theater van gemaakt. De flow van de film liet zich perfect verenigen met de absurditeit en de originaliteit van deze unieke band. De twee getalenteerde en klassiek geschoolde muzikanten Sam Bass (cello) en Mike Dillon (percussie) tilden het gehele schouwspel naar een hoger niveau.
In “Golden Ticket” mochten zij een eerste keer loos gaan en vormde hun muzikaal vernuft een prachtige symbiose met de maffe Primus capriolen. Het duo maakte ook van “I Want It Now” een hoogtepunt, dit in een glimmende interactie met Larry La Londe, die nu al een tijdje naar de achtergrond was verdwenen maar hier de vocals voor één keer op zich mocht nemen en onderwijl ook nog eens zijn gitaar in een psychedelische flow liet schitteren. Even dachten wij aan een geïnspireerde Pink Floyd, meermaals dachten wij aan de briljante nonsens van The Mothers Of Invention.
De vertoning van The Chocolate Factory was dus een geslaagd totaalspektakel de naam Primus waardig, origineel, virtuoos, gedurfd, geschift en met een flinke scheut humor. ‘Primus and The Chocolate Factory’ is een album die je moet gehoord én vooral gezien hebben.
En dan was het tijd om nog maar eens een blik onvervalste klassiekers open te trekken. Primus zette samen met de twee heren van The Fungi Ensemble een fenomenale bisronde neer met een lange opborrelende versie van “Southbound Pachyderm”, het pareltje uit ‘Tales From the Punchbowl’. De heren lapten er nog een paar grootse momenten achter met een sprankelend “Fisticuffs” en als ultieme toetje het opwindende “Here Come The Bastards”.
Toen ging onherroepelijk het doek dicht, en dat was jammer, waarmee we meteen toekwamen aan dat ene zweempje van kritiek die we uit onze mouw konden schudden. Ondanks bijna twee en een half uur luisterrijke zotheid, hadden wij honger naar meer, de set was naar onze mening nog te kort en wederom vertikten de klootzakken het om “Too Many Puppies” te spelen. Het minutenlange oorverdovende gejoel om een extra bisronde sprak boekdelen, iedereen wou meer en wou vooral die verdomde puppies, maar Primus bleef koppig achter de coulissen. Duidelijk geen hondjes toegelaten in de AB.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/primus-15-06-2015/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De rauwe , melodieuze, speelse nonchalance was onontbeerlijk in het geluid van Pavement, en die unieke stijl slaagt de vroegere frontman Stephen Malkmus nog steeds te verfijnen. Hij is met de Jicks al toe aan de zesde plaat , een afwisselend luchtig, poppy, catchy album vol stekelige, hoekige broeierige en sfeervol , dromerige nummers .
Een tof indieplaatje van twaalf nummers , af en toe aangevuld met wat blazers , siert net die spontaan , losse ongedwongen aanpak van Malkmus door de jaren, gekenmerkt van een subtiel , doordacht randje.
“Planetary motion” en “The janito revealed” dompelen ons meteen onder in dat Malkmus wereldje en sfeertje, en laat ons verder niet meer los ! Een spannend plaatje dus!
Milk Music is een combo uit Olympia, Washington die ons terugbrengt naar de 90s retrogrungerock. Ze staan ergens op de brug tussen Dinosaur Jr en The Wipers met hun rauw gruizige melodieuze grungy rock. Andere invloedssferen: Sonic Youth , Meat Puppets , The Melvins, The Replacements en Husker dü .
Sommige nummers dreunen stevig door en de gitaren kunnen er welig op los gieren . “Illegal & free”, “New lease on love” en “Runaway” klinken heerlijk.
De broeierige donkere invloed van The Wipers , die we eerder vernoemden, komt naar sterk voor op “No, nothing, my shelter” en “Cruising with god” . En verder hebben we deels korte instrumentale nummers met die kenmerkende Nirvana ‘unplugged’ sfeertje van wat americanagitaarloops .
Milk Music brengt voldoende variaties in het genre aan en overtuigt sterk met hun ‘Cruise your illusion’.
Twee uur lang werden we in een bevreemdend muzikaal web vastgehouden van de uit Seattle afkomstige Master Musicians Of Bukkake. Ze brengen net als soulmates Sunn O))), Earth en het te vroeg verdwenen Loop Guru een fascinerend trippend, bezwerend, bedwelmend muzikaal concept, waarbij regelmatig een mistig rookgordijn wordt opgetrokken . Een ‘mishmash’ van avant-garde, seventies psychedelica , spacerock, drones , doom , donkere soundscapes , Oosterse world beat, tribal en Mali woestijnrock krijgen we, ondersteund van rijkelijke synths en percussie van twee drummers.
Al tien jaar zijn ze bezig en ze kunnen rekenen op een vaste horde fans. Vanavond stapte ik mee in dit muzikaal avontuur; toegegeven , echt goed kende ik het combo niet , maar wat ik geserveerd kreeg, verraste , verbaasde , intrigeerde en verdient erkenning!
Ceremoniële muziek, LSD voor de oren, totaalspektakel op het podium met donkere, zwarte gewaden, boerka’s , Mali klederdracht en huiverende maskers als van een hertenkop.
Zoals bij de moordende , freaky en zweverige proghardrockende marathons van Motorpsycho of bij freefolkende bands als Cocorosie word je eerst geïnviteerd mee te stappen in hun wereld, vervolgens meegetrokken en - gezogen om dan in hun muzikaal paradijs te genieten van hun trips en jams; tot slot word je terug losgelaten en gedropt in de dagdagelijkse realiteit …Een ‘mindless stress reduction’ … Niet verwonderlijk dus dat je hier nummers hoort
van een tiental minuten door de repetitieve, slepende, dwingende opbouw, de bezwerende trance en de rituele zangpartijen. En soms had je af te rekenen met een ietwat hobbelig parcours van ijzige en stomende psychedelische sounds, scherp snedige gitaren, pedaaleffects en feedbackgeraas , met de nodige uitbarstingen en explosies . Ohja, het gekende “People of drifting houses” ontbrak niet en op het eind meten ze zich met het allerbeste van Spacemen 3/Spiritualized . Een geniaal dope geluid …
Hun muziek en entourage boden een transcendente ervaring en gingen voor een totale overgave!
We werden al goed voorbereid , want eerder kwam Gull , een one-man band uit Virginia, die simultaan zong , drumde en gitaar speelde , met in blues gedrenkt gitaargetokkel op z’n Two Gallants. Rauw , ruw , technisch vernuftig en emotioneel. We werden ook hier gedropt in Oosterse mystiek , door de bezwerende rituele zang en de masquerade .
Een dissonante klankenwereld en een ‘doomsday dark night’ feeling kreeg je door het abstract elektronisch gekletter en de atmosferisch ruisende laptopdrones van Seirom (Aurora Borealis).
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
De Britse groep Muse , Matthew Bellamy, Chris Wolstenholme en Dominic Howard zijn groots, grootser, grootst geworden . Samen met Coldplay zijn ze één van de muzikale heersers van het nieuwe millennium.
Ook al is het einde onontkoombaar, pint hij zich vast op die tweede wet van de thermodynamica , energie die in een gesloten circuit afneemt en ophoudt te bestaan.
Even onontkoombaar zijn de toevoeging van keys van een vierde man. ‘The 2nd law’ is het zesde studioalbum en kan dus niet omheen die gracieuze bombastische , pompeuze ritmes en sounds. Maar Muse verliest zichzelf niet , durft te rocken en kan intiem pakkend zijn . En dat maakt hen zo geliefd , zorgt ervoor dat ze iets unieks zijn en steeds verbazen met een handvol sterke singles.
De nieuwe plaat spreekt ons meer aan dan ‘The resistance’, die zich ietwat verloor, sluit nauwer aan bij het vorige werk en levert een combinatie van heerlijk rockend materiaal, ballads en orkestraties; ze wisselen elkaar af of gaan in elkaar over ; je komt uit bij een reeks overtuigende songs: “Supremacy”, “Madness”, “Survival , “Follow me”, “Explores” en “Animals” … Episch, aanzwellend, opbouwend, zalvend , hemels, gevoelig, direct en stevig; allemaal mooi uitgekiend en virtuositeit ten top !
Ook bassist Wolstenholme trekt opnieuw een tweetal songs naar zich toe , “Save me” en “Liquid state”.
Hadden we live al te maken met een totaalspektakel , het is er nu niet minder om … Op het eind voegen ze er nog wat dubstepgekte aan toe met “The 2nd law” ; het tweede deel van het nummer krijgt zelfs een hypnotiserend pianostuk .
Groots, indrukwekkend en toch … het is muziek die ons aanspreekt van een band in topvorm! Het trio heeft nog ambitie. Zo liet Matthew Bellamy nog ontvallen in de ruimte te willen optreden. A Space Muse Odyssey. We zijn benieuwd …
Nu U2 voor onbepaalde tijd zichzelf op non actief heeft gezet, is de baan vrij voor Muse om de grootste stadionact van het moment te worden. De band heeft het na 6 platen voor mekaar gekregen om geliefd te zijn bij een heel ruim publiek en dat met een sound die tegelijkertijd bombastisch, episch, alternatief en toch weer helemaal rock is. Hoewel bombastische muziek nooit echt ons ding geweest is gaan wij nog altijd graag plat voor Muse. De band wordt tot vervelens toe vergeleken met Queen, maar de braakneigingen die we spontaan krijgen bij de meeste Queen platen, zijn nog bij geen enkele Muse plaat naar boven gekomen.
Muse had al één en ander bewezen de afgelopen jaren, dus waren de verwachtingen wel heel hoog gespannen. Geen probleem zo bleek, de heren losten die verwachtingen volledig in. Ze hadden er wel een vierde man voor nodig, die hier een beetje in de schaduw stond keyboards te spelen, maar die ons toch vooral onmisbaar klonk. Waarom moest hij eigenlijk zo nodig naar de achtergrond ?
De nieuwste plaat ‘The 2nd Law’ stond vanavond centraal (niet hun beste, maar toch wederom een indrukwekkend werkje) en de heren startten met “The 2 nd law : Unsustainable” waarin hun geslaagde live interpretatie van dubstep meteen voor vuurwerk zorgde. “Supremacy”, een andere vette kraker uit die nieuwe plaat, volgde en sloeg om in de heftige klassieker “Bliss” uit ‘Origin of Symmetry’, wat tot op heden nog steeds ons favoriete Muse album is. Wij wisten na drie songs al dat het goed zat, dit was een grote band in topvorm, hier was niets aan het toeval overgelaten en ook de sound zat bijzonder goed, wat in het Sportpaleis al wel eens anders kan uitdraaien.
Met het naar INXS neigende “Panic Station” kwam een indrukwekkende visual wall van uit het plafond neergedaald. Met verbluffende beelden van dansende Shrek-achtige marsmannetjes werd de funky sound van die lekkere song nog wat extra in de verf gezet. De uiterst knappe en vernuftige visuals zorgden van dan af het hele optreden door voor een verbluffend spektakel die de epische en stevige sound van Muse alleen maar kracht bijzette.
Het Sportpaleis ging volledig uit zijn dak met het geweldige “Knights of Cydonia”, misschien wel de allerbeste Muse song ooit, die hier ook weer voorzien was van die hemelse Ennio Morricone intro uit “The Man with the Harmonica”. Niet minder dan overweldigend.
We merkten tussendoor wie Matthew Bellamy’s grote voorbeelden waren. In de pianoballad “Explorers” kwam de Freddie Mercury in hem naar boven en in “Madness” waagde hij zich aan een heuse Bono persiflage, inclusief donkere zonnebril. Wetende dat “Madness” eigenlijk maar een bedenkelijke song is, was dit toch voortreffelijk entertainment (nog zo iets wat Muse bijzonder maakt, zwakkere songs worden live altijd naar een hoger niveau getild, zie ook weer U2). Bellamy schitterde vervolgens in het oudje “Sunburn” (uit hun debuutplaat ‘Showbiz’, u weet wel, die plaat met dat eeuwige Radiohead juk) en haalde fel uit in nog zo een onvermurwbare klassieker “Time is running out”, ondertussen deed hij zijn gitaar in alle richtingen open splijten.
Bassist Chris Wolstenholme mocht in het snedige “Liquid State” de vocals voor zich nemen en hoewel hij bijlange niet het stembereik van Bellamy had was het een aangename afwisseling die de song iets punky meegaf.
Misschien toch wat detailkritiek, het luchtige en melige hitje “Undisclosed desires” zal nooit onze favoriete song worden , het nummertje klonk ondanks alweer knappe beeldprojecties nog altijd als een Lenny Kravitz afleggertje.
Na dit te verwaarlozen minpuntje kwam de machine terug helemaal onder stoom met een spetterend “Plug in Baby” en een compleet uit zijn voegen barstend en keihard “The Stockholm Syndrome”.
Alsof we nog niet helemaal overdonderd waren deden in de finale nog drie onsterfelijke klassiekers (“Uprising”, “Starlight” en “Survival”) het boeltje helemaal ontploffen.
Muse was groots en indrukwekkend op alle gebied. In juni komen ze alles nog eens overdoen in Werchter Boutique. Gaan, zou ik zeggen.
En ook met een knipoog, support en bedankt aan StuBru’s Music for Life, jouw herinnering aan ‘de week van dementie’ via het ‘de Betties’ project , aangekondigd door de heren van Muse , een koor geleid door Stephanie Foquet, die vanavond een ongelofelijke ervaring opdeed.
Neem alvast een kijkje naar de pics , een samenwerking van Indiestyle.be (http://www.indiestyle.be) en Musiczine.net (http://www.musiczine.net)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/muse-18-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/muse-pt-2-18-12-2012/
Organisatie: Live Nation
Exitmusic, een Amerikaans kwartet , gevormd door gitarist Devon Church (beetje jonge Thurston Moore lookalike) en de bevallige zangeres en multi-instrumentaliste Aleksa Palladino, eigent zich een plaatsje toe binnen de noemer van etherische indie/trippop; vlagen doom , soundscapes, wave en shoegaze waaien er in golven overheen. Hier zou het vroegere 4ad label een vette kluif aan gehad hebben .
Inderdaad heel wat invloeden worden hier samengeperst; bands als Beach House, The xx , Zola Jesus, Lower Dens , Sigur Ros, Portishead, Mazzy Star en verder een Radiohead (niet voor niks is de groepsnaam ontleend aan een song van hen) en This Mortal Coil zijn terug te horen; in de zang doet ze ons denken aan een diepgravende Nico of een heerlijk uithalende Fever Ray (Karen Dreijer Andersson), Kate Bush of Elisabeth Frazer. Een intrigerende vocaliste dus. De frêle zangeres maakte zich als actrice al opmerkzaam in de serie ‘Boardwalk empire’, waarin een David Lynch duidelijk is ingebed.
Een optelsom leert dat we nogal snel uitkomen bij een beloftevol bandje dus . Na de EP ‘From silence’ is er nu de full cd ‘Passage’, die het kwartet naar Europa brengt en met twee concerten in ons landje, de Vooruit in de Nijdrop.
Tja , voor wie eerder de week hier naar ILikeTrains kwam , zal ook vanavond bij Exitmusic aan zijn trekken zijn gekomen. Ze waren met drie on stage. We werden een uurtje ondergedompeld in hun bezwerende donkere romantiek, met een huiverende, grillige , apocalyptische filmische tune. Een onderhuidse broeierige spanning, meeslepende, voort deinende en aanzwellende ritmes , die durfden te exploderen op de synths , percussie of in de gitaarlijnen . Ze konden naar een climax gaan, om dan opnieuw rust te ervaren. Songs als “The sea”, “The night”, “The city”, “Stars” , “The cold” , “Storms”, “White noise” en “Sparks of light” en de bijhorende mistige projecties spraken tot de verbeelding .
Opnieuw zijn we met Exitmusic een bandje rijker , die graag eenvoud en toegankelijkheid mengt met experiment en uitkomt op een boeiende, muzikale cocktail. Enkel nog wat werken aan die statische houding en podium présence, en ze komen er …
Support was True Bypass , opnieuw een project van zangeres/ multi-instrumentaliste Chantal Acda , van Nederlandse origine , maar die al lange tijd in België woont . Ze maakt deel uit van Sleepingdog en Isbells en tussenin maakte ze opnames met Nils Frahm, en kwam ze een samenwerking met de vroegere dEUS gitarist Craig Ward , die intussen flink wat kilo’s is bijgekomen en er al wat getekend uit ziet. Achter de cd titel ‘Toby’ schuilt een gans verhaal, is een beetje de eigen biografie van Acda geworden; een zekere Toby Litt, een Engelse schrijver , leverde de toepasselijke teksten aan. Een verwerking van Acda wat zich vertaalt in een reeks stilistisch sobere, broze, kwetsbare songs; een minimaal ingehouden, intimistische sound van gevoelig gitaargetokkel en stemmen. Melancholie, tristesse en dagdromen, pakkend, ontwapenend, eerlijk en oprecht. Opnieuw een geslaagd project van Acda , al wil ze in die gedeprimeerde inhoud een optimistisch zonnestraaltje toelaten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/exitmusic-15-11-2012/ http://www.musiczine.net/nl/fotos/true-bypass-15-11-2012/
Organisatie: Nijdrop, Opwijk
We worden door de Domzaal, die zich helemaal in de nok van de Vooruit bevindt, fysiek op de proef gesteld en werden verrast door zitplaatsen. Zonder voorkennis van True Bypass, het uitgekozen voorprogramma voor Exitmusic, nemen we plaats en worden we door de fragiele, warme stemmen van Chantal Acda en Craig Ward meteen in een intieme sfeer gebracht. True Bypass bestaat uit twee integere zielen in het gezelschap van hun semi-akoestische gitaar die liedjes brengen waar het hart weemoedig van wordt. Ze spelen elk in hun eigen ritme, maar hun wereld van puurheid en eenvoud is gedeeld. Titel van het album is ‘Toby’ wat verwijst naar de songwriter van het album, de Engelse schrijver Toby Litt.
Exitmusic is Aleksa Palladino en Devon Church, bij gelegenheid aangevuld door drummer Dru Prentiss en elektrogeek Nicholas Shelestak. Ze brachten dit jaar een nieuwe EP 'From Silence' uit onder het label Secretly Canadian.
Hun set bestaat uit meer instrumenten dan bandleden, wat bewijst dat ze houden van experimenteren. Deze filosofie klinkt ook door in de muziek die ze brengen die het best vertaald kan worden als een melange van experimentele noise , onderbouwd met een stem die zowel het vagevuur als de hemel bereikt.
De nummers stralen zowel duisternis als licht uit en de inzet van keyboard, gitaar en samples zorgen van tijd tot tijd voor een apocalyptische sfeer. Ze lijken de muzikale heersers van dualiteiten te zijn waar je je het ene moment waant in een bron van explosieve kracht om kort erna te vervallen in een duizelingwekkende stilte. In welke sfeer ook, de nummers stralen een ontembare primaire kracht uit. Bij het luisteren komen heel wat geluiden op je af, maar nooit vervalt het in een chaos van jewelste.
Het is onbegonnen werk de muziek van Exitmusic in een bepaald genre te gieten, laat staan op te zoek te gaan naar invloeden. Je hoort duidelijk dat ze hun eigen stempel op de muziek die ze brengen zetten en daar kan je als luisteraar enkel dankbaar voor zijn.
Exitmusic zijn duidelijk postexperimentalisten die de magie van muziek in nummers weten te vervatten. Vanuit België trekken ze verder naar Duitsland waar hun tour eindigt. Voor diegene die deze niet te missen show gemist hebben: jullie hadden ongelijk! Op Facebook vind je ze onder: weareEXITMUSIC
Neem gerust een kijkje naar de pics van het concert , 1 dag later in de Nijdrop, Opwijk
http://www.musiczine.net/nl/fotos/exitmusic-15-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/true-bypass-15-11-2012/
Organisatie: Vooruit Gent
Helmut Lotti & Roland’s Super Allstar Enlightening Music Machine – Een bluesrockend ensemble
Helmut Lotti & Roland’s Super Allstar Enlightening Music Machine
Handelsbeurs
Gent
2012-06-09
Johan Meurisse
In de muziekwereld zijn allerhande combinaties van artiesten mogelijk … Niets is ons nog vreemd als ze op elkaar beroep doen . Onze ‘bluesfather’ Roland Van Campenhout, nodigde een aantal muzikale vrienden uit om samen met hem in 60 jaar roots, blues en rock’n’roll erfgoed te duiken . Een Dranouter Radio 1 sessie in 2011 zorgde hiervoor . Door de grote respons en succes besloot deze bende het hele project te hernemen onder de klinkende naam Helmut Lotti & Roland’s Super Allstar Enlightening Music Machine. Samen met mondharmonicawonder Steven De Bruyn (The Rhythm Junks, El Fish,…), zanger/gitarist Pieter-Jan De Smet, bassist Jasper Hautekiet, allround drummer Jeroen Stevens (I Love Sarah), gitarist Elko Blijweert (Novastar, Laïs, Pawlowski) en het jonge talent Nevada Fellow (Ruben Focketeyn, zoon van Frank, die hoge ogen scoorde op de Humo’s Rock Rally 2012). En in Helmut Lotti zit zowel een Broadway musical als blues man verscholen . We waren alvast nieuwsgierig …
Hier geen klemtoon op Lotti of op Roland , maar elke muzikant werd in de twee uur durende set in de spotlight geplaatst . Hun Liefde voor Muziek bracht hen samen en dat wilden ze delen met een uitverkochte Handelsbeurs . Dit unieke project passeert in beperkte mate langs een paar clubcentra. De Handelsbeurs gaf het startschot . Deze zomer is het ensemble alvast te zien op het BRBF in Peer en in het najaar worden nog een paar concerten met het publiek gedeeld.
Spontaan , speels en enthousiast ging het ensemble te werk en grasduinde in een resem classics, waarbij elke muzikant en de zangers (Steven, Pieter-Jan , Nevada , Roland en Helmut) respect afdwongen.
De vocale koek werd in het begin netjes verdeeld , Pieter–Jan op “Up on the cripple creek”, “Going down slow” met Roland , “The game is up” van Steven De Bruyn en “Tryin to get this” met Helmut .
Toegegeven, in de songs die Lotti vocaal voor z’n rekening nam (o.m. “Just to walk that little girl home” en Elvis “Cindy Cindy “) nam , klinkt natuurlijk wel die Broadway sound door.
Of er waren de duets , de samenzang en het samenspel; het klonk allemaal doorleefd, aanstekelijk, broeierig en groovy , met een zekere bedreven – en bezetenheid, en ruimte voor de ras muzikanten, die niet vies waren verrassende wendingen te bieden aan het materiaal. Het vleugje humor tussenin was graag meegenomen en paste volledig in zo’n concept .
De jonge Nevada durven we hier wel eens voorop te plaatsen want hij is ‘de future’ . Geen podiumvrees om tussen die oude(re) artiesten te staan; hij gaat een succesvolle carrière tegemoet , me dunkt . De talentrijke jonge gast speelde vurig op z’n akoestisch gitaar en zong solo enkele sterke songs als “Thinking machine” en “Lonely run”.
Verderop hoorden we puike versies van een rootsrockende “Satisfy Suzy” , “Sleep while I’m dead” (Warren Zevon ) , een meeslepende “Ol’ King Kong in the lunapark” en een spitsvondig jammende “My baby just cares for me” van Nina Simone .
De zangers van dit project hoorden we dan samen op een nostalgische Travelling Wilburys’ “Handle with care” (remember Dylan – Orbison – Petty – Harrison), die de set besloot . In de bis werd het tempo opgedreven en klonken ze als een opgefokte bluesrockende Red Devils (remember hun zompige debuutplaat ‘King King’ btw! ) , waarbij ze al rollebollend met hun benen over het podium bewogen . “Johnny be goode” ontbrak niet . ‘Some Ass rockin’, Yeah’. Blues Peer is gewaarschuwd met dit gelegenheidsensemble …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/super-allstar-enlightening-music-machine-09-06-2012/
Organisatie: Handelsbeurs , Gent
Field Music, de band uit Sunderland UK, van de broers David en Peter Brewis, verwerken hun muzikale ideeënrijkdom in een geheel van indie, progrock en droompop. De broers zijn meesters in het brengen van een concept vs soundtrack . Het duo onderstreept hun songschrijverstalent in ingenieus , knappe songs. De eerste drie songs gaan zo elkaar over. Maar in z’n geheel vergt hun materiaal een forse inspanning.
Op de nieuwe plaat ‘Plumb’ vinden we een vijftiental composities terug , die rijkelijk gearrangeerd kunnen zijn ; ze zijn niet direct toegankelijk en makkelijk , maar fascineren door de eigenwijs mooie aanpak.
Een muzikale trip die o.m. XTC, Pink Floyd en Brian Eno aan elkaar doet rijgen.
Vorig jaar in juni waren we er ook als de kippen bij toen Primus een come back tournee pleegde, het blijde weerzien op het podium van de AB was een heuse belevenis.
Dus mochten we hun nieuwe doortocht zeker niet missen, temeer omdat wij ondertussen al sterk gebeten waren door de uitstekende nieuwe plaat ‘Green Naugahyde’ waarin Primus de supervorm van hun jongste dagen te pakken heeft. Bovendien had de band een drie uur durende show aangekondigd, dus zou er vanavond nog veel meer zijn om van te snoepen.
Het eerste uur bestond uit een reeks hoogstaande vroege Primus songs en klassiekers, met een setlist die, omwille van het fantastische repertoire van Primus, nogal onvolledig was. Maar ja, dat kon ook niet anders, we zouden wel goed geweest zijn voor een marathon van 5 uur.
Al gauw werd het duidelijk dat Primus hier weer even briljant en virtuoos stond te spelen als vorig jaar. De niet te evenaren baskunstjes van Les Claypool waren alweer buitenaards, de gitaar van Larry La Londe was zonder meer prikkelend, de drums van Jay Lane bekrachtigden het ‘back to basics’ gevoel. De vaak knotsgekke animaties en vreemde beelden op het scherm achter de groep, geposteerd tussen twee reusachtige astronauten, onderstreepten het gevoel van humor die Primus steeds gehad heeft. Het kwam de virtuoze muziek alleen maar ten goede.
Fans van het eerste uur werden flink verwend met een ferme greep uit ‘Frizzle fry’, ondermeer de geweldige titelsong uit die plaat en “John The Fisherman” kolkten als in the good old days. Nog veel meer moois was er, Primus spetterde op “Mr Krinkle”, “Fish On”, “Seas of cheese” en “My name is Mudd” (natuurlijk moest die er tussen). Een uit zijn voegen barstend “Wynona’s big brown beaver” was de geweldige afsluiter van het eerste deel. Na deel één was het al meteen duidelijk, de heren waren nog niks van hun pluimen en gekte verloren.
Een pauze is niet zomaar een pauze bij Primus. Tijdens de break werden er authentieke Popeye tekenfilmpjes afgespeeld, en dat was zonder meer geestig. Zoiets is inderdaad alleen maar mogelijk bij de mafketels van Primus. Toch niet toevallig, zo blijkt, want hoe meer we Popeye aanschouwden, hoe meer we merkten dat Claypool’s vocale prestaties sterk beïnvloed zijn door de spinazie vretende tekenfilmheld. Laten we het zo stellen, mocht Popeye ooit een zangcarrière ambiëren, dan was Primus zijn gedroomde begeleidingsband.
Deel twee was de integrale uitvoering van ‘Green Naugahyde’, die meer dan fantastische en wederom typische Primus plaat die hier magistraal werd vertolkt. We gaan nu niet te veel oplijsten, voor de setlist moet u er maar gewoon het album bij nemen (bijzonder knappe hoes trouwens).
Wel willen we kwijt dat Primus absoluut top was op hete knallers van songs als “Last Salmon man”, “Tragedy’s a comin’” en een zinderend “HOINFADAMAN” met een sublieme gitaarintro. In de outtro van “Eyes of the squirrel” waanden we ons even in de cockpit van de helikopter op Pink Floyds ‘Dark Side of the Moon’ dankzij de wervelende psychedelische trip die Primus hier produceerde.
Doorheen de ganse ‘Green Naugahyde’ blonk Primus uit in klasse en muzikale beheersing, zonder hierbij de intensiteit en die typische geniale waanzin uit het oog te verliezen.
Na die sublieme live vertolking zijn wij nog meer verknocht aan dit superplaatje, we blijven er trouwens bij iedere beluistering nieuwe ontdekkingen op doen.
In de bissen mochten de fans nog eens uitzinnig worden met een splijtend en hitsig “Jerry was a race car driver” en de denderende all time klassieker “Here come the bastards” er achteraan. Helaas was het liedje toen uit en hadden wij weer niet onze Puppies gekregen, wat dan ook de enige ontgoocheling van de avond was. Die godverdomse gelukzakken in de Trix hebben het wel gekregen, het leven is niet eerlijk.
Dit was een fenomenaal Primus, voor de leek misschien een beetje te veel van het goede, maar voor Primus fans als wij mochten ze gerust nog een uurtje doorgaan. Volgende keer terug van de partij? Reken maar.
Neem gerust een kijkje naar de pics ( van de set in de l’Aéronef, Lille)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/primus-31-03-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Primus zijn weer helemaal terug na tien jaar weggeweest, met het sterke album ‘Green Naugahyde’ (groen kunstleder ofte zoals ze in onze contreien zouden zeggen, groene skai). We zagen ze vorig jaar in een uitverkochte AB, en toen we te horen kregen dat ze in de Aéronef zouden passeren, trokken we met heel veel goesting richting Frankrijk.
We wisten dat het een extra lange show zou worden, maar toch hadden we ons iets misrekend: toen we twintig na acht de lift van de Aéronef uitkwamen, zat Primus al een dik kwartier in de set, zodat we spijtig genoeg opener “Damned blue collar tweekers” misten. We waren niet alleen, ook de vele rokers werden door het vroege aanvangsuur verrast.
Niet getreurd, we murwden ons de zaal in tijdens “Wynona’s Big Brown beaver”, en konden meteen al vaststellen dat de podiumaankleding net dezelfde was als een jaar terug in de AB: een groot videoscherm, twee gigantische astronauten aan weerskanten, die ons gedurende het hele concert onderzoekend zouden aanstaren, en daartussen de drie masters of ceromony van het bandje genaamd Primus: Les Claypool, zwart uilenbrilletje en bolhoed, rechts, guitarhero, Larry Lalonde, links, en daartussen, drummer van het eerste uur, Jay Lane.
De visuele ondersteuning van de nummers was na een jaar touren, veel beter geworden: in mijn favoriet van deze avond, “Southbound Pachyderm” , kregen we animaties van een trampoline springende olifant, een surrealistisch en poetisch beeld wat tegelijk een perfecte illustratie vormde van Primus’ absurde gevoel voor humor. Die surrealistische beelden kwamen later op de avond nog terug met beelden van paardrijdende astronauten.Ik ben er nog altijd niet uit wat die betekenen, maar ik veronderstel dat Primus er net op uit was om met die beelden verwarring te zaaien.
Claypool speelde op drie verschillende bassen, en dus kregen we blokken van drie à vier nummers, die metdezelfde bas gespeeld werden. Die instrumentwissels haalden toch een beetje het tempo uit de set, vooral omdat Claypool het ook nodig vond om telkens een griezelig varkenskopmasker op te zetten iedere keer hij de staande bas ter hand nam. (Denk aan Orwell’s ‘Animal Farm’). De techniek waarmee Claypool die staande bas bespeelde was niettemin indrukwekkend: tegelijkertijd de strijkstok hanteren en de meest ingewikkelde pluktechniek toepassen, is iets wat maar weinigen gegeven is.
In “Mrs. Blaileen”, mocht Lalonde heel even zijn gitaarduivels ontbinden, de man is een schitterende gitarist, die zowel klassieke rockgitaarsolo’s als meer kosmische rockmotieven à la Pink Floyd uit zijn vingers tovert alsof het niks is. Voor de crowdsurfers, was dit het sein om uit de startblokken te schieten, en toen “My name is Mud” door de boxen knalde, was het hek helemaal van de dam. De aanwezige Jupiler zuipende en oerkreten uitbrakende Franse veertigers, dachten dat het pogo-feestje begonnen was, maar toen legde Primus het concert stil en was het pauze, waarin we getrakteerd werden op een drietal vintage Popeye cartoons.
Na een goeie twintig minuten kwam Primus terug, voor het tweede deel van hun drie uur durende set, waarin vooral de nummers van ‘Green Naugahyde’ aan bod kwamen. Dit laatste album is heel politiek en maatschappij-kritisch, Primus haalt hierin fenomenen als overdreven consumentisme, reality-tv en politiebrutaliteit door de mangel, maar altijd met hun typische cartoonesk gevoel voor humor, wat je vanavond ook weer terug vond in de animaties. Naast die bijtende maatschappij-kritiek, kon er ook een tongue-in-cheek ode aan spaghetti-western bad guy Lee van Cleef van af, en mocht Claypool’s favoriet tijdverdrijf, de hengelsport, natuurlijk niet ontbreken. Het sterkste nummer van dit tweede deel, was ongetwijfeld ‘Tragedy’s a comin”.
Na twee uur en drie kwartier was het tijd voor de bisronde, met de classics “Ground Hog’s day” en het op een luid gebrul onthaalde “Too many puppies”, met zijn anti-militaristische beelden van dood en verderf in de loopgraven.
Vorig jaar werden we verwend met “Pudding time”, “Jerry was a race car driver” en “American Life”, deze keer was “Too many puppies” de kers op de taart, we zullen nog een derde keer Primus moeten meepikken om “Tommy the Cat” of “Fish On” voorgeschoteld te krijgen: iedere avond is de setlist anders, en dat is, naast het sublieme bas-, gitaar- en drumwerk en de visuals, het sterke punt van een avondje met Primus anno 2012.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/primus-31-03-2012/
Setlist
Those Damned Blue-Collar Tweekers
Duchess and the Proverbial Mind Spread
Wynona's Big Brown Beaver
Southbound Pachyderm
Over the Falls
Mr. Krinkle
Mrs. Blaileen
My Name Is Mud
Interlude (Popeye's cartoons)
Prelude to a Crawl
Hennepin Crawler
Last Salmon Man
Eternal Consumption Engine
Tragedy's a' Comin'
Eyes of the Squirrel
Jilly's on Smack
Lee Van Cleef
Moron TV
Green Ranger
HOINFODAMAN
Extinction Burst
Salmon Men
BISGroundhog's Day , Too Many Puppies
Organisatie: Agauchedelalune ism Aéronef, Lille
De return van Primus afgelopen zomer werd hier nog beschreven als Muziek voor Fijnproevers … Virtuositeit en Fun druipen er van af . Inderdaad, het oude materiaal en de enkele nieuwe songs kregen soms nogal uitvoerige en virtuoze behandelingen mee , wat de onbehouwen experimenteerdrift en kunde onderstreept van het trio , want naast de bas-gekte van spil Les Claypool is drummer van het eerste uur Jay Lane er terug bij. Samen met gitarist Larry Lalonde zijn ze een goed op elkaar ingespeeld trio, die naast de tour met een nieuwe plaat na ‘Antipop’ (’99) mee voor de dag komt.
Het is een ingenieuze plaat geworden met intens broeierig, spannend materiaal en kronkelende melodieën. De plaat bevat muzikale hoogstandjes van slepende en rollende baspartijen, en verbluffend is alvast de bas met strijkstok, de staccatogedeeltes en debezwerende, opzwepende drums .
Af en toe sijpelt de toegankelijkheid door als op “Hennepin crawler” , “ Last salmon man”, “Lee van Cleef” en “Hoinfodamin” die refereren aan Primus classics als “Tommy The cat”, “Too many puppies”, “Mr knowitall” “Here come the bastards”, “American life”, “My name is Mud” en “Jerry was a race car driver”. Op die manier heb je al een fijne reeks op een rijtje van een band die over de gehele linie een uitstekende plaat uit heeft . Een werkwijze die alleen Battles hen achterna kan doen …
Stephen Malkmus mag dan al het boegbeeld geweest zijn van de fantastische en invloedrijke indie band Pavement, het zou de fans toch ook niet mogen ontgaan zijn dat hij inmiddels al 5 soloplaten gemaakt heeft die qua klasse niet moeten onderdoen voor het grensverleggende werk van zijn voormalige band. Toch spreekt de naam Pavement blijkbaar veel meer tot de verbeelding dan Stephen Malkmus. Het Pavement reünie optreden van een klein jaar geleden in de AB was op slag uitverkocht terwijl vanavond de zaal Trix amper voor de helft was volgelopen.
Nochtans is het nieuwe album ‘Mirror Traffic’ alweer een bescheiden pareltje. Voor insiders althans, de rest heeft -zo vermoeden wij- de moeite nog niet gedaan om het fijne plaatje een kans te geven, getuige de magere opkomst.
The Jicks hadden er weinig erg in. In een sobere basisopstelling en zonder enige vorm van scrupules (een geposeerde rock’n’roll attitude of uitgedokterd imago zijn zeker niet aan Malkmus besteed) speelden ze met overtuiging een resem sprankelende songs. Spontaniteit en af en toe spitse humor kenmerkten het optreden. En niet te vergeten natuurlijk, een hoop frisse en bruisende songs.
Op een ogenschijnlijk slordige, maar spitse en efficiënte manier speelde Malkmus gitaar. Zijn stijl deed ons meermaals denken aan die van Tom Verlaine, een nummer als “Real Emotional Trash” beschouwen wij als Malkmus’ eigenste “Marquee Moon”. Die schitterende song (goed voor 10 minuten genieten van muzikale hoogstandjes) spaarde hij als apotheose op tot aan het einde van de set nadat hij ons al meermaals had laten smullen van zijn speelse maar vernuftige gitaarstijl.
Het was duidelijk dat Malkmus een vette streep getrokken heeft onder Pavement, elke song of verwijzing naar zijn voormalige band werd gemeden. Centraal stond de nieuwe plaat ‘Mirror Traffic’ waaruit maar liefst 11 songs gespeeld werden, met als uitschieters een gedreven “Senator”, een prachtig “Brain Gallop” (met heerlijke sologitaar) en fijne popsongs als “Tigers” en “Stick figures in love” , die allebei gebouwd zijn op lekker rollende rifs.
Bij momenten stonden Stephen Malkmus & The Jicks ook hevig en driftig te musiceren, zoals in “Tune grief”, de felle punksong die werd opgedragen aan The Kids (de enige echte Belgisch punkband die er toe doet) en in de bisronde met een puntig “Baby C’mon”.
Malkmus kon ons ten zeerste overtuigen zonder één noot Pavement. Daarom moet u, als u er niet bij was, dringend eens ‘Mirror Traffic’ een flinke luisterbeurt geven. Gegarandeerd bent u de volgende keer wel van de partij en speelt Malkmus ten minste voor een volle zaal, en dat verdient hij.
Organisatie: Trix, Antwerpen
Nederlands 
Français 
