Nova Twins stelt ‘Parasites & Butterflies’ voor - Brits gitaargeweld in Trix
Een broeierige Trix Club was er voor een avondje onversneden Brits gitaargeweld en girlpower. De verwachtingen lagen hoog, zeker nadat ik Nova Twins vorig jaar in het Gentse Wintercircus al eens de boel zag afbreken. Dit keer kwamen ze hun nieuwste worp, ‘Parasites & Butterflies’, aan ons voorstellen.
De avond werd afgetrapt door Native James. Wat die man brengt, is lastig in een hokje te duwen: een explosieve cocktail van hiphop, grime, punk, rock en metal. Het was een beetje van alles, en misschien bij momenten ook net iets té veel van alles. Hoewel een vleugje meer focus de set ten goede zou komen, liet het publiek het zich als opener welgevallen. De sfeer zat er meteen goed in.
Toen Amy Love en Georgia South het podium bestegen, was het tijd voor de hoofdmoot Nova Twins. Met opener “Antagonist” vlogen ze er meteen vinnig in. De dames staan bekend om hun indrukwekkende arsenaal aan effectpedalen, hun pedalboards zien eruit als de cockpit van een ruimteschip, en dat hoor je. De sounds die ze uit hun bas en gitaar toveren zijn ronduit buitenaards.
Toch bleek die technische complexiteit deze avond een tweesnijdend zwaard. Tijdens nummers als “Taxi” en “Soprano” leek er wat gerommel met de techniek te zijn. Je merkte dat de dames af en toe hun focus verloren door de technische akkefietjes, wat de flow van de show heel even doorbrak. Gelukkig herpakten ze zich telkens met bakken attitude. Nummers als “K.M.B.” en de nieuwe klepper “Choose Your Fighter” zorgden voor de nodige moshpits en meezingmomenten.
Richting het einde van de set, met “Monsters” en afsluiter “Glory”, lieten ze nog eens zien waarom ze een van de spannendste livebands van het moment zijn. Dit was het voorlaatste concert van hun tour voordat ze een welverdiende pauze inlassen, om in juni weer aan de bak te gaan als support voor Evanescence.
Ondanks de technische haperingen was het een set die rammelde, piepte en kraakte op de best mogelijke manier.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Nova Twins
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9416-nova-twins-02-04-2026?Itemid=0
Native James
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9417-native-james-02-04-2026?Itemid=0
Organisatie: Trix, Antwerpen
Nova Twins, Hotwax in Gent - Halfvolle zaal, volle energie
Afgelopen vrijdagavond stond het Londense powertduo Nova Twins op het podium van Wintercircus in Gent, met het Britse HotWax als opener. Hoewel de zaal maar half gevuld was, werd het een avond vol energie die de aanwezigen meer dan op sleeptouw nam.
HotWax, een jong trio uit Hastings bestaande uit Tallulah Sim-Savage (zang/gitaar), Lola Sam (bas) en Alfie Sayers (drums), beet stevig van zich af met een set die laveerde tussen alternatieve rock, grunge en post-punk. Hun hoekige riffs, strakke ritmes en felle zang zorgden ervoor dat het publiek meteen werd wakker geschud en duidelijk zin kreeg in meer.
Nova Twins – bestaande uit Amy Love (zang/gitaar), Georgia South (bas/zang) en live aangevuld met drummer Jake Woodward – bewezen daarna opnieuw waarom ze de voorbije jaren tot de spannendste acts uit de Britse rockscene zijn uitgegroeid. Bekend om hun mix van punk, grime, rock en hiphop, brachten ze eerder al de albums ‘Who Are The Girls?’ en ‘Supernova’ uit, en afgelopen augustus verscheen hun nieuwste plaat ‘Parasites & Butterflies’.
In Gent maakten ze duidelijk dat die nummers live minstens even krachtig klinken als op plaat. Van bij de eerste noten barste het feest los: de riffs van Love waren scherp, South haalde alles uit haar baspedalen en Woodward legde er een stevig fundament onder.
De set balanceerde tussen nieuwe tracks en oudere publieksfavorieten en werd hard, fel en strak gebracht, zonder dat het ooit routineus overkwam.
Hoewel de zaal maar half gevuld was, speelde de band alsof ze voor duizenden stonden. Het publiek liet zich meeslepen, klapte, riep en sprong, waardoor de lege ruimte al snel geen rol meer speelde.
Ook HotWax had zich eerder al meer dan waar gemaakt als voorprogramma, en samen zorgden de bands voor een avond die misschien niet de drukte kende die je verwacht bij een groep van dit kaliber, maar die muzikaal alles in huis had.
Nova Twins bewezen dat passie en spelvreugde altijd zwaarder wegen dan opkomstcijfers, en lieten het Wintercircus achter met het gevoel dat men getuige was van een show die meer verdiende dan een halfvolle zaal.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Nova Twins
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8645-nova-twins-19-09-2025?Itemid=0
Hot Wax
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8646-hot-wax-19-09-2025?Itemid=0
Organisatie: Democrazy, Gent
Heather Nova – Melancho-dreampop té sober, spaarzaam gehouden
Heather Nova en Serilina Fisher
De in Bermuda residerende Heather Nova zorgde er mee voor dat de vrouwelijke sing/songwriting op het voorplan kwam in de mid90s, met o.m. Tori Amos en een Alanis Morissette. De lieftallige, bevallige dame is intussen 57 geworden, heeft al heel wat doorworsteld en probeert met de nieuwe plaat ‘Breath & Air’ opnieuw in de belangstelling te geraken. Een handvol cluboptredens moet ervoor zorgen dat haar innemende, warme melancho-dreampop nog niet volledig onder het gras geraakt.
In een uiterst sobere, spaarzame bezetting was haar muzikale missie maar deels geslaagd door de teveel dertien in een dozijn klinkende nummers.
Centraal horen we sfeervolle, dromerige pop gedragen door haar kristalheldere, hemelse stem. De succesvolste periode was in de 90s met albums ‘Oyster’ en ‘Siren’. Haar materiaal is fraai gearrangeerd, ademt een verstilde sfeer uit en heeft een betoverende indruk door de ingenomen, sprankelende sound. Vanaf het millennium kwam er met regelmaat van de klok nog een album uit, in wisselende sterkte; ze was regelmatig te zien in het clubcircuit en op de festivals.
Op ‘Breath & Air’ is ze aan een volgend hoofdstuk toe en komt ze optreden in een uiterst sobere bezetting, nl. met een celliste en zijzelf met haar akoestisch gitaarspel; af en toe aangevuld met keys en wat lichte tics op het drumstel. Een ingehouden instrumentatie dus van weinig ritmesectie. Het materiaal klinkt keurig binnen hetzelfde patroon met vaste melodielijntjes zonder al te veel verrassende wendingen en arrangement. In z’n totaliteit overtuigt het live niet volledig door een beetje teveel hetzelfde klinken. Bijgevolg, weinig variatie dus in de 18 nummers, rustigheid troef, waarbij de spanningsboog wel eens durft te zakken in de goed anderhalf uur durende set.
Thema’s: liefde , verlangen, verlies, natuurelementen, yoga, … ideale onderwerpen op dit eiland aan de Bermudadriehoek, met de Atlantische oceaan rondom jou, wat nog onder bewind van de UK staat. Feestelijkheid is niet echt aan Heather besteed, zo te horen aan haar plaatwerk door de dertig jaar heen.
De klemtoon kwam vanavond dus op het nieuwe album, haar twee succesalbums en eentje uit 2019 ‘Pearl’ . We misten hier even een ‘best of’ , die herkenbaarheid bindt in haar pakkende, gevoelige pop.
De schuchterheid, onwennigheid heeft ze overwonnen, ze treedt in interactie met haar publiek over relaties en levenservaringen. Een intense connectie behoudt ze met haar publiek. De bloemetjes rond de microfoon, haar witte kledij en de zomerse uitstraling tekenen een feeërieke sfeer. De songs worden in hun eenvoud gespeeld, schoon, intiem, weemoedig.
Haar eerste optreden was aan de kust in Oostende. Het kwam goed uit, het deed denken aan haar eigen woonplaats, wat wil je nog meer, ‘‘s morgens opstaan, zon, zee, strand, het kabbelende water, joggende mensen, de boten in de verte , …’.
“Rewild me” van het album ‘Pearl’ gaf de toon van deze spaarzaam gehouden set aan. We werden vriendelijk uitgenodigd mee te stappen in haar leefwereld, “Ghost in my room” volgde en was de eerste kennismaking met het recente werk. Herkenbaarheid dan met “Walk this world” uit de succesvolle periode (‘Oyster’). Vooral de cello trok de songs wat meer open; én haar unieke stem bracht het materiaal natuurlijk naar een hoger niveau.
Ze loodste ons doorheen de set met afwisselend nieuw en ouder materiaal. ‘The lights of Sicily’ maakte de link aan Band Of Horses, gekruid van wat dromerige rootspop. “Magnificent” op z’n beurt was een soort heling, een afschrijven van ontgoocheling en tristesse. “The wounds we bled”, terug van dat ‘Pearl’ album was een wegdromen van de harde realiteit. En “All I need werd gedragen door haar vocale pracht.
Het bracht ons tot de huidige kleurrijke single “Hey poseidon” , met Heather op keys en de voorzichtige, gemoedelijke drums voor de eerste keer.
We laveren doorheen het emotioneel geladen materiaal, die an sich muzikaal maar weinig van elkaar verschilt; o.m. “Butterflies & Moths”, “Singing you through”, de titelsong “Breath & Air” en “Doubled up”.
De gekende oudjes “Not only human”, “Island”, de meer happy uptempo song “London, rain”, met een vooraanstaande fan uit het publiek als backing vocals en in de closing final “Like lovers do” vallen meer op en verscherpen de aandacht; lekker zweverig, dromerig materiaal met een refrein die blijft hangen en het beeld oproept van rondcirkelende fluitende vogeltjes in de lucht.
Vanuit het publiek was er een request, “Done drifting/Papercup”. Met het opbouwende “I wanna be your light” , ook al ruim 20 jaar oud, werd krachtiger, breder definitief besloten.
Het hemels charmante bleef hoedanook bewaard door de subtiele, fijnzinnige melodie en haar zangtalent pur sang. Een drie-eenheid emotionaliteit - eenstemmigheid - samenhorigheid ervaarden we . Het is en blijft de muzikale hoeksteen van Heather Nova.
Goed zondermeer , maar een iets meer ‘best of’ (met o.a. “Heal” , “Maybe an angel”, “Truth & Bone”, “Heart & Shoulder”) was best aangenaam, meegenomen en kon meer variatie brengen tijdens deze tour , die in A’pen werd uitgewuifd .
Als support hadden we het Serilina Fisher , opkomend talent vanuit de Heather Nova stal. Zij won een talentenshow ‘Bermuda Idol’. Pas 15 jaar oud, weet ze met haar evenzeer adembenemende stem, soulvoller, doorleefder weliswaar, maar even indringend als Heather, samen met haar elektrisch gitaarspel/-getokkel, het publiek te ontroeren.
We kregen een handvol songs , die net als bij Heather spaarzaam , sober, spannend klonken. Een gedreven , geëngageerde teenager met bezwerend materiaal dito vocals, eentje die doorzet en mettertijd haar publiek kan innemen.
Organisatie: CC De Grote Post, Oostende
Heather Nova is aan haar dertiende studio-album toe. ‘Breath And Air’ heet dat album en het klinkt vooral als Heather Nova. Heel herkenbaar, dus. Dat is tegelijk de sterkte en de zwakte van dit album.
We hadden na de twaalf eerdere albums nu ook niet meteen verwacht dat Heather Nova zichzelf op ‘Breath And Air’ plots als een rock chick zou outen, met een voorliefde voor thrashende gitaren en donderende drums, of als danskonijn, trippend op acid beats.
Maar het valt wel op hoe weinig evolutie er in de muziek van Heather Nova zit. Deze songs hadden ook op ’Oyster’ of ‘Siren’ kunnen staan en die albums zijn al zowat 30 jaar oud. Zelfs in haar stem zijn er nauwelijks sporen van ouderdom of patine te horen.
Is er dan geen verschil? Verschil is er altijd wel wat. Ze graaft een klein beetje dieper in de lyrics en de orkestraties en arrangementen zijn wat rijker en melodieuzer. Iets minder etherisch dan vroeger, misschien iets meer melancholie. De natuur was opnieuw een inspiratiebron, naast een vat van introspectie, het eeuwige zoeken naar evenwicht, meditatieve bewustwording over het leven en het aanvaarden van het ouder worden. Allemaal thema’s die de fans wel herkennen en zullen omarmen. Het album is geschreven op het platteland in de UK en toch schemert er op bijna elke track een stukje lichtvoetige morgen- of avondzon van Bermuda door. Zelfs een song als “Ghost In My Room” ontpopt zich ondanks een licht dreigende, spooky-mysterieuze David Lynch-toon uiteindelijk toch vooral tot een vrolijk lenteliedje. This Mortal Coil was niet veraf op deze song, maar Heather Nova kan zichzelf niet verloochenen.
De betere songs op ‘Breath And Air’ zijn voor mij “November Skies”, “Hey Poseidon” en “Butterflies And Moths”.
Heather Nova komt eind maart/begin april naar ons land. De meeste concerten zijn al even uitverkocht. En in kader van de 90s eind februari in de Casino , Sint-Niklaas …
https://www.youtube.com/watch?v=hPT447lelDU
Novastar – 25 jaar backcatalogue in een ‘best is yet to come’
Joost Zweegers heeft een overzicht klaar van z’n klassiekers, geen normaal overzicht maar remakes van z’n nummers over 25 jaar heen, die hij opnieuw stoffeerde met Britse muzikanten: ze klonken emotioneel direct met een gepassioneerde singer Zweegers op het voorplan.
‘The best is yet to come’ heet de plaat, geen ‘best of’, eigenlijk een nieuwe; het onderstreept Zweegers’ streven van ‘het kan altijd beter met m’n nummers’; het hield hem dus bezig om de nummers te herwerken, de blik vooruit, een volgend hoofdstuk aanvatten, letterlijk een ‘best is yet to come’, na 8 platen uit z’n 25 jarige carrière .
Hij deed beroep op vier Britse muzikanten die hij op z’n muzikale reizen ontmoette, die hem rust en voldoening schonken , waarmee het snel klikte en hij met hen de nummers herbekeek, om ze van een nieuwere, bredere klankkeur te voorzien in jawel ‘abbey road’; pop , rock en americana vloeien in elkaar over, minder rijkelijk, orkestraal of bombastisch, maar met behoud van een herfstig palet, van een fris, melancholisch karakter en die heerlijk melodieus genietbaar zijn, gedragen door een uiterst sympathiek iemand die er steeds voor gaat en de nummers draagkracht biedt door z’n warme, indringende vocals in overgave, beweeglijkheid, met een danspasje hier en daar.
Het was een dolle week voor Novastar van concerten in de Bourla (A’pen) en eentje in Nederland, die nu eindigt in Oostende.
Een ‘magic touch’ ervaarden we van Novastar door de vol emotioneel directe sound, to the point, kernachtig en niet overdadig georkestreerd. Een basisopstelling van elektrische-akoestische gitaar, drums, bas en piano/keys, met een Joost die nu eens niet switcht van gitaar naar piano of omgekeerd, nee hij staat er vooraan als artiest met het kwartet in een halve cirkel opgesteld; hij houdt het op de zangpartijen en z’n innemend, extravert gitaarspel, die ergens Luka Bloom, Neil Young en z’n favoriete inspirerende band The Beatles doet opborrelen.
De gekozen nummers met deze gerenommeerde muzikanten, die een cv hebben bij David Gray, Robert Plant en Noel Gallagher, rocken en raken op plaat als live, hartverwarmend snijdend.
“Where did we go wrong” is meteen een snedige opener, scherp van aard, een klepper door de instrumentatie, met een sing/songwriter die rond z’n microfoon kronkelt en z’n akoestische gitaar verschillende hoogtes doet meten. “Light up my life” is breder door de zalvende piano en keys. Het recentere “Deep are the eyes”, van de vorige plaat ‘Holler and shout’( vinden we niet terug op de remake!) klinkt beheerst en biedt ruimte voor de licht galmende, echoënde gitaren.-
Intussen is het geluid voldoende bijgesteld en kunnen ze fullforce vooruit. Broeierig, spannend, dromerig popt en rockt Novastar tijdens de anderhalf uur durend set, een backcatalogue van “Because”, “Closer to you” , “Mars needs woman” en “Wild years”, die tegenover enkele mindere goden van nummers staan als “Kabul”, “Crooked court of dreams” en “Velvet blue sky”. Een uniek ‘on the road’ sfeertje op z’n War on drugs lijkt wel te worden gecreëerd.
We worden meegezogen in die variërende wissels , die rauw, twinkelend, groovy als dromerig, fijngevoelig , sober spaarzaam kunnen zijn. Tussenin één nieuwe, “Look at you now”, ook terug te vinden op ‘The best is yet to come’ , is bepaald door Zweegers’ indringende , heldere vocals, die hier goed de hoogte in gaan.
“Never back down” kreeg onder deze Novastar een nieuw jasje aangemeten , een juiste dosis poprock en sfeervolle toetsen. “Home is not home” houdt het combo boeiend door de diverse aanpak en “Cruel heart” is een true ballad; de recentere “Crooked court of dreams” herinnert het samenspel met Mike Scott van The Waterboys en “Velvet blue sky” laat ruimte voor de instrumentatie; tot slot “When the lights go out on the broken hearted” werd uitgediept, uitgesponnen en kracht bijgezet, letterlijk om ons uit te wuiven.
The Beatles en Neil Young zijn voorname referenties , maar ergens mag je ook wel een Neil Diamond op het lijstje toevoegen op Novastar 2024. De sing/songwriter ontpopt zich in de bis als sing/songwriter, solo, enkel gitaar en stem, met één van z’n allereerste nummers “Ten-eleven”, die hem in 95 tot de rock rally titel bracht; “Like a hurricame” klonk intiem verbeten, een ode dus aan één van z’n old favorits.
Op “Caramia” vervoegde het kwartet hem; de song ging net als “The best is yet to come “, de definitieve afsluiter van de avond, in crescendo; ze klonken dromerig, sprankelend, vettig, krachtig op een losse , spontane manier. Op deze laatste kreeg Novastar de nodige handclaps ; het publiek veerde recht, zong of neuriede het refrein mee. Schitterend hoe iedereen hier genoot …
Novastar aka Joost Zweegers klonk op deze tour zonder franjes; we noteren een soort elegante schoonheid van los-vast, rechttoe-rechtaan en gevoeligheid met de puntjes op de ‘i’ op deze korte tour. Hij is terug te zien op de zomerfestivals, solo of met een andere band, en voor het grootste indoorconcert in de Lotto Arena in 2025 met deze muzikanten. Iets om reikhalzend naar uit te kijken!
Organisatie: Pm live (ism Kursaal, Oostende)
Al van 1998 drukt Novastar zijn stempel op de Belgische muziek. Zelf zagen we Novastar voor het eerst op Rock Werchter in 2001 en waren we direct verkocht. De liefde is nooit overgegaan. In de AB Box , werd echter onlangs de nieuwe plaat, 'Holler and Shout' voorgesteld van Joost Zweegers en Co, een combo , die emotioneel , speels en gevarieerd het materiaal speelde. De verrassende wendingen intrigeerden en ze wisten met het grootste gemak de zaal in te pakken. Het verslag van dit optreden kun je hier nog eens nalezen.
Novastar bewijst met dit album zichzelf te zijn gebleven, maar durft ook avontuurlijk te klinken. “Crooked Court of Dream” zet de toon. De Novastar formule slaat nog steeds aan, de sound is emotioneel beladen, bezwerend en groovy. Zweegers gooit zijn hart en ziel in de nummers, met adrenalinestoten in de vocals. De muzikanten spelen een belangrijke rol, luister maar naar de meesterlijke riedels en drums op typische Novastar songs “Wild Years” en “Your World”, parels die niet moeten onderdoen voor het oudere werk. “Isabelle”, over de gelukzalige relatie met zijn vrouw, is een pakkend mooie afsluiter van de plaat.
'Holler and Shout ' is een overtuigende plaat.
Crooked Court of Dreams (3:49) Deep Are the Eyes (3:05) Holler and Shout (3:06) Wild Years (3:39) Your World (3:24) Judy Folk (3:19) Velvet Blue Sky (3:47) Saturday (4:11) Holding Patterns (3:16) Isabelle (4:21)
Novastar pakt de AB in op z’n gekende speelse, emotionele wijze
Al van 1998 drukt Novastar zijn stempel op de Belgische muziek. Zelf zagen we Novastarvoor het eerst op Rock Werchter in 2001 en waren we direct verkocht. De liefde is nooit overgegaan. Al ontvingen we dat de band live die coup de force niet meer aankon. In de AB Box vanavond , werd de nieuwe plaat, ‘Holler and Shout' voorgesteld van Joost Zweegers en Co, een combo , die emotioneel , speels en gevarieerd hun materiaal speelde. De verrassende wendingen intrigeerden en ze wisten met het grootste gemak de zaal in te pakken.
Eén van de ontdekkingen van 2019 was zonder meer het jonge getalenteerde gezelschap RAMAN (****). Hun album 'Birth of Joy' overtuigde reeds; in de Minard, Gent kregen we toen een mengeling tussen melancholie en pure rock. Het verslag kun je hier nog eens nalezen.
Deze keer stond Simon Raman helemaal alleen op het podium, met een arsenaal gitaren en songs gedragen door zijn bijzondere vocals. Hij raakte in die combinatie tussen intimiteit, emotie en rocken. We geven grift toe dat we z’n band misten, maar Simon bracht solo een ademloze set, het daverende applaus was meer dan gemeend. Dik verdiend dus.
Novastar (*****) draait rond de charismatische zanger/multi-instrumentalist Joost Zweegers, maar hij beklemtoont nogal snel dat Novastar een band is. Hij zoekt z’n muzikanten op en plaatst hen in de schijnwerpers.
We zien een amicale, beweeglijke Joost Zweegers die van zijn piano naar zijn gitaar stormt alsof ie aan een marathon bezig is. De nieuwe plaat, herkenbare Novastar nummers als vanouds, worden gecombineerd met z’n klassiekers. Vaak start hij een song op ingetogen wijze, tokkelend op gitaar of piano, en kleedt die verder aan met de drums en de gitaartokkels; ze krijgen verrassende wendingen en stelselmatig worden alle registers open getrokken, naar een climax toe. De emotievolle vocals van Zweegers zijn een duidelijke meerwaarde, aangrijpend, helder en extravert, en ze laten je niet los. Schitterend!
Die opbouwende , opzwepende emotievolle sound raakt, werkt verslavend en prikkelt de dansspieren. We verveelden ons geen seconde . We worden letterlijk meegezogen in die fijne melodieus pakkende sound van Novastar .
Joost Zweegers had er, zoals steeds, in de AB Box duidelijk zin in , en sleurt zijn muzikanten mee in die wervelstorm die hij ontketende. Song na song haalt Novastar die trukendoos naar boven. Mooi. Sjiek.
Novastar staat ijzersterk in zijn schoenen, ondanks het hobbelig parcours, waarin men soms verzeild geraakt. En brengt dus overtuigend een Novastar set op gekende spannende, broeierige, speelse, emotionele wijze!
Organisatie: FKP Scorpio ism Ancienne Belgique, Brussel
Een magic touch ervaren we als Novastar aan het werk is . Anderhalf uur is het publiek in de band van Joost Zweegers die z’n adhd omzet in een setje van heerlijk genietbaar melodieuze pop . Moeiteloos switcht hij tussen gitaar en piano en behoudt het perfect spelen en zingen . De pop van Novastar heeft een herfstig palet , melancholisch karakter en krijgt een extra impuls door z’n goed op elkaar afgestemde band , waaronder gitarist Reinhard Vanbergen, één van de spilfiguren van Das Pop.
Meteen steekt de sing/songwriter in Joost Zweegers van wal . Solo zet hij drie songs in op gitaar en piano, “The laines” , “Millersan” en “Longtime” . Het nieuwe album ‘In the cold light of Monday’ wordt hier dus in de spotlights geplaatst .
Zweegers neemt steeds de tijd om nummers te schrijven . Ze worden uitgediept , zijn sfeervol, kleurrijk en worden omfloerst door zachte toetsen , heerlijke ritmes en z’n intieme, gevoelige stem. Enkele oudere songs worden op deze plaat aangehaald en krijgen ook live een aangepast aangemeten jasje .
Het valt op hoe fris en helder de songs klinken en wat een en extraverte push ze meekrijgen. “Where did we go wrong” brengt z’n band bijeen en klinkt snedig . De sympathieke artiest palmt z’n publiek in; een beetje op z’n Luka Blooms , weet hij een uniek sfeertje te creëren. Hij fokt zichzelf op , maakt allerhande moves en beweegt z’n gitaar in alle richtingen, die geen afbreuk neemt aan de kwaliteit en zang . Een podiumbeest is hij, die de koude avonden in deze winterperiode warmer maakt …
Vanbergen neemt een prominente rol in om de songs gitaar-gestuurd te houden , de keys zijn zalvend en de drums zorgen voor een twinkelende ritmiek. Een gretig spelende band zien we dus .
Het nieuwe materiaal wordt afgewisseld met z’n hits en andere sterke songs . “Words out”, “Life is all”, “Holly” en de huidige single “Cruel heart” plaatsen zich naast “Tunnelvision” en het gekende “Because”, “Lost & blown away” , “When the lights go down”, “Closer to you” en “Never back down” . Nummers met een verdomd sterk refrein .
We worden dromerig meegevoerd in die melodieuze oorstrelende pop door de opbouw , finesse , emotie en rauwheid, die in elkaar verweven zijn. Wat een backcatalogue krijgen we.
Het warme onthaal doet de band enorm veel deugd .
Zijn songschrijverstalent en stem zet hij nogmaals in de verf in een prachtige eindfase . “Tommy K-Tyson” wordt sober op gitaar gespeeld , “Home is not home” , “The best is yet to come” en de definitieve afsluiter “Caramia” zijn vet , die het publiek meesleuren en laat mee neuriën.
Wat had je anders gedacht …Hier hadden we en set van elegante schoonheid , het nieuwe krijgt de tijd zich een plaatsje toe te eigen in onze gevoelswereld en het oude zet het publiek in vuur en vlam . Novastar had er zin in . Bij de uitvoering is zondermeer ‘keep the flame alive’ het motto in deze de Warmste Week van StuBru.
In het voorjaar van 2019 onderneemt Zweegers en C° met Novastar een heuse clubtournee. Wees erbij voor een hartverwarmende avond!
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Nova Flares is het eenmansproject van de Amerikaan Jason Wagers. Hij speelt alle instrumenten: gitaar, bas en drum en heel af en toe neuriet hij een beetje. Onder de bandnaam Nova Flares is de gelijknamige EP de eerste worp en die is meteen goed voor een nieuw genre in de popmuziek: surfgaze of de combinatie van surfrock en shoegaze. Het onbeschaamd vrolijke en zonnige van de Beach Boys en het zweverige van de Jesus And Mary Chain? Niet echt. Met surf of Beach Boys heeft dit weinig te maken, zelfs de voor surf klassieke reverb en twang ontbreekt grotendeels. Wel is dit vrolijke, dromerige slackerpop die wel aan dromerige stranden doet denken. Eerder de spirit van de vroege surfrock, dus. Om het te vertalen naar Belgische referenties denk je best aan een driehoeksverhouding tussen Seagulls, Beech en Danny Blue & The Old Socks.
Behalve slacker zit er ook nog wat psychedelica in de saus van Nova Flares. Wat hij wel met surfrock gemeen heeft, is dat Wagers er makkelijk in slaagt om een instrumentale track toch spannend te maken. Er zijn van de songs die je bijna onbewust meenemen op hun trip. Eenvoudige (instrumentale) oorwurmen als “Summer Colors en “Careless Carres” kunnen dat, bij het complexere “Gut Splinter” lukt het wat minder. “Krokodil Tears” is heel mysterieus, een beetje David Lynch-achtig zelfs, en bijna instrumentaal, met enkel wat geneurie of ‘gehum’ op het einde.
“Ghost Only Whishes” is het enige echte surfrock-nummer op deze EP, maar hier ontbreekt wel de shoegaze. Een beetje jammer dat Wagers de lijn van zijn surfgaze op dit ene nummer niet aangehouden heeft.
Onthou surfgaze. Onthou Nova Flares. Download deze EP als soundtrack voor als je de komende maanden op een snikhete dag, onder een loden zon, ergens vaststaat in de file. Na twee nummers van Nova Flares zal de wereld er al een stuk beter uitzien.
https://novaflares.bandcamp.com/
Heather Nova - Meer oester dan parel
Heather Nova
Depot
Leuven
2017-11-02
Sam De Rijcke
Zowat 23 jaar geleden kwam ‘Oyster’ tot leven, het doorbraakalbum dat tot op vandaag nog steeds als Heather Nova’s beste werk beschouwd wordt. Kan kloppen, maar wij schatten ‘Siren’ toch even hoog in. Helaas bleef deze laatste vanavond onaangeroerd.
Met de integrale vertolking van ‘Oyster’ bleef Heather Nova trouw aan de originele versies van de songs. Ze koos niet voor andere wendingen of verrassende arrangementen, de songs bleven keurig in hun vaste patroon zitten. Op zich is daar niks mis mee natuurlijk, want dingen als “Walk This World”, “Island”, “May Be An Angel”, “Truth And Bone” zijn nog steeds onsterfelijke pareltjes, maar we hadden toch een beetje meer suspense of venijn verwacht. Er zat iets te weinig pit en vuur in de set. Enkel de gitariste Berit Fridahl, in tegenstelling tot de elegante en sierlijke Heather Nova eerder een grof manwijf, zorgde via een stel driftige gitaaruitspattingen geregeld voor meer opwinding. En dat was nodig, anders was dit concertje verzonken in te veel netheid en oppervlakkigheid. Fridahl soleerde wild in “Blue Black” en “Light Years” en bombardeerde zo die tracks tot de absolute hoogtepunten van de avond. Iemand fluisterde ons in het oor “die lijkt wel naar een andere job te solliciteren”. Het klonk inderdaad zo.
Wat Heather Nova zelf betreft, die oogt op haar vijftigste nog altijd als een sierlijke en ravissante jongedame. De leeftijd had duidelijk zijn tol nog niet geëist op haar persoontje en op haar stem, de hoge noten haalde ze nog steeds met de vingers in de neus. Onder meer “Blind”, dat destijds ‘Oyster’ niet gehaald heeft, klonk als een prachtig verstild momentje. Verder had Heather Nova eigenlijk te veel respect voor haar eigen songs en leek het alsof ze bang was om te veel buiten de lijntjes te kleuren. Jammer. Wij hebben ze destijds in haar hoogdagen, onder meer een paar keer op Rock Werchter, een stuk feller zien tekeer gaan.
Nadat de laatste noot van ‘Oyster’ gespeeld was zou je verwacht hebben dat vanaf dan de teugels wat losser mochten, maar dat was helaas nog te weinig het geval. Enkel “Winterblue” en “Sugar” haalden de power en magie van weleer, en dit terug vooral terug door een uitstekende Berit Fridahl. Maar met de overige bisnummers eindigde Heather Nova haar concert toch een beetje in mineur. Met de melige country van “Sea Glass”, “Like Lovers Do” en “I Wanna Be Your Light” zijn ze in de USA misschien te paaien, maar hier kunnen we niks aanvangen met dit soort Shania Twain-achtige meligheid.
Jawel, Heather Nova is nog steeds een knappe verschijning met een prachtige stem en dito songs, maar het was toch Berit Fridahl die vanavond de show stal.
Organisatie: Depot, Leuven
Zou je denken dat de bevallige Heather Nova de kaap van de 50 heeft bereikt?! Zeerzeker niet. Een bloemetjes fee is haar verschijning en haar stem klinkt uit de duizenden als een nachtegaal.
Ze is in ons landje voor twee optredens in Leuven en Sint-Niklaas . Haar doorbraakalbum ‘Oyster’ (94) wordt integraal voorgesteld . Sfeervolle , dromerige poprock , die live een fellere touch krijgt door een rockende gitaar en emotievoller door de cello. De sound wordt gedragen door haar kristalheldere, hemelse stem. De muzikanten van die periode waren er terug bij , en naast het ‘Oyster’ album , kregen we nog een handvol nummers uit haar ruim twintigjarige muzikale carrière. Twee succesrijke songs misten we vanavond , “London rain” en “Heart & shoulder”, maar al het andere materiaal wist ons bijna twee uur lang in te pakken.
Heather Nova is een gelauwerde sing/songschrijfster uit de nineties ‘Oyster’ telt de hoogdagen van Heather en verscheen kort na haar debuut ‘Glow stars’ en de bijhorende live ‘Blow’ . Ze voegde er nog enkele innemende parels aan toe van de sterke opvolger ‘Siren’ en haar andere platen . ‘The way it feels’ was haar laatste worp , twee jaar terug . Het is allemaal lieflijk, mooi , met een poprockend hart op de juiste plaats en met een zeker onthaastingsgevoel.
Haar introvertie heeft ze op het podium met de jaren duidelijk overwonnen . Het heeft plaats gemaakt voor een ontspannende babbel. Haar dagdagelijkse indrukken, impressies en (levens)ervaring horen we. Een boek is ook verschenen , vertelt ze, over haar carrière, de goede doelen , de songkeuze – uitwerking , sessies , foto’s enz …
We hoorden de nummers in chronologie van de plaat. Op “Walk this world” moest de keel nog wat gesmeerd worden, maar daarna werden we letterlijk meegevoerd op de golven van de zee van haar thuishaven Bermuda . “Heal” startte kwetsbaar, broos , bouwde op en klonk gaandeweg extraverter , verbetener . Deze aanpak fungeerde als rode draad , haar gitariste kreeg meer ruimte , de cello kleurde het materiaal en haar stem deed de nummers openbloeien. “Throwing fire at the sun” , “Blue black” , “Truth & bone” , “Light years” en verder in de bis “Winterblue” en oudje “Sugar” waren mooie voorbeelden . De laatste is er eentje om in te lijsten in het genre , die snedig , stevig kon rocken! “Islands”, “Maybe an angel” , “Walking higher” en “Doubled up” zijn zalvend, melig en ontroerden. De rode gloed van de plaat scheen over de artiesten . Op “Verona” werd het refrein van Nirvana’s “Smells like teen spirit” ingepast . De sfeervolle , broeierige “Sea glass” en “Like lovers do” voegde ze er nog aan toe . Mooi .
We ervaarden en genoten van een uiterst aangename set. Op “I wanna be your light” nodigde ze enkele kinderen van de eerste rij uit haar te omringen . De eenheid en samenhorigheid met haar publiek werd hier bevestigd .
Na al die die jaren is ze nog steeds een zangtalent pur sang . De songs worden in al hun eenvoud en schoonheid , intiem en extravert gespeeld. Een emotionele lading als kippenvelmomenten voelden we . ‘Oyster’ was een terechte keuze om in de spotlights geplaatst te worden. Fijn optreden dus!
Sing/songwriter Ed Prosek is mee op tournee en opende een halfuurtje de avond met een rits innemende nummers op akoestische gitaar en zijn stem die hoog kon uithalen . Stemmige muziek en met een innemend charisma knipoogt hij naar Buckley en Sheeran.
Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas
Al een paar jaar is de inmiddels 47 jarige Heather Nova terug goed bezig. Ze kan al terugblikken op een muzikale carrière van meer dan twintig jaar . We horen hier een rits sfeervolle popsongs , omweven van een vleugje folk en americana, als een “Lie down in the bed you’ve made” , “Sleeping dogs”, “I’m air” en “Women’s hands” . Een trippende groove hebben we op “Girl on the mountain” .
Haar karakteristieke goddelijke , heldere, emotievolle stem blijft door de jaren iets unieks . De songs klinken lieflijk door de toevoeging van keys , strijkers en voeren ons (ver) weg van de dagdagelijkse drukte en sleur .
Onthaastingsmateriaal , dat tot rust brengt , doet wegdromen en doet stilstaan bij de kleine dingen des levens. Mooie plaat!
De sing/songwriter Joost Zweegers , Novastar, neemt steeds rustig de tijd om z’n songs uit te werken en op plaat te zetten . Zijn songs moeten rijpen en hebben iets spiritueels om zich. Deze keer deed de inmiddels 43 jarige sympathieke artiest er wel bijna zes jaar over . Zijn albums klinken telkens een beetje anders, en hij kiest praktisch altijd een ander instrument om vanuit te werken: na de gitaar , de bas en de piano is hij weer bij de akoestische slaggitaar beland . Van deze Humo’s Rock Rally winnaar uit 96 volgt de vierde ‘Inside Outside’ ‘Almost banger’ op.
We hebben te maken met een reeks 60s/70s geörienteerde dromerige popsongs , waarbij z’n emotievolle vocals over de nummers zweven . Ze grijpen terug naar de oude Eagles/Crosby, Stills & Nash/Fleetwood Mac periodes. Ze hebben een weemoedige inslag en klinken nu met een licht americana/country inslag door dit basisinstrumentarium; tekstueel is er naast ‘het gouden hart – gevoel’ de sluimerende vertwijfeling in de liefde.
De singles “Closer to you”, “Light my my life” zijn heerlijk genietbare songs . Natuurlijk kunnen we niet omheen het kenmerkende piano-/toetsenspel dat we o.m. horen op “So softly” en “Fall down” .
Het materiaal is gelaagd, maar niet meteen instapklaar als vroeger. Hij zorgt er wel steeds voor dat we rustig meegevoerd worden in die dromerige sing/songwriterpop. Verder komen “Kabul” en “Tumulus man” heel sterk uit de verf .
We hebben een Novastar tussen ingetogenheid en extravertie met die subtiele broeierige opbouw, die hun kenmerkende gevoeligheid niet missen!
De sing/songwriter Joost Zweegers , Novastar, neemt steeds rustig de tijd om z’n songs uit te werken en op plaat te zetten . Zijn songs moeten rijpen en hebben iets spiritueels om zich. Deze keer deed de inmiddels 43 jarige sympathieke artiest er wel bijna zes jaar over . Zijn albums klinken telkens een beetje anders, en hij kiest praktisch altijd een ander instrument om vanuit te werken: na de gitaar , de bas en de piano is hij weer bij de akoestische slaggitaar beland . Van deze Humo’s Rock Rally winnaar uit 96 volgt de vierde ‘Inside Outside’ ‘Almost banger’ op.
En in de eerste reeks nummers creëert hij een uniek sfeertje rond dat schelle gitaarspel en z’n emotievolle vocals , die over de nummers zweven . Een beetje op z’n Luka Blooms doet hij me denken, waartegen de bas en de percussie het afleggen.
We hoorden eerst gloednieuwe songs. Zweegers is nog steeds een podiumbeest, houdt z’n gitaar in alle standen , fokt zichzelf op en is hyperkinetisch bezig. Ze hebben een weemoedige inslag en klinken nu met een licht americana/country inslag door dit basisinstrumentarium; tekstueel is er naast ‘het gouden hart – gevoel’ de sluimerende vertwijfeling in de liefde.
We noteren drie popparels van die plaat, “In love with another” , die de set opende , “Light up my life” , waar hij de gitaar ruilde voor de gekende pianopopstijl en de 60s getinte “Closer to you” op Spaanse gitaar , die ergens teruggrijpt naar de oude Eagles/Crosby, Stills & Nash/Fleetwood Mac periodes. Tussenin hadden we afwisselend broeierig en ingetogen, indringend werk , o.m. met “Tumulus”; “So softly” en verder “Fall down”, “Kabul” en “Silvery rain”. Een pakkende “Faith in you” boeide en de titelsong intrigeerde door het Spaanse gitaargetokkel .
Kortom , die nieuwe songs mogen er best wezen hoor , ze zijn gelaagd , maar niet meteen instapklaar als vroeger, gezien de songs meer tijd nodig hebben . Hij zorgt er steeds voor dat we rustig meegevoerd worden in die dromerige sing/songwriterpop en raar , hij is een artiest die op het podium zelf niet kan stilstaan .
Het tweede deel is zo’n beetje de herkenbare Novastar ,waarbij het pianospel en stem meer op het voorplan treden , of het materiaal nu ingetogen , gevoelig of iets opbouwender, extraverter is .
Ondanks het warme onthaal, krijgt hij natuurlijk hier de meeste respons, “Mars needs woman”, “Because”, “When the lights go down on the broken hearted” en “Lost & blown away” zijn in het geheugen gegrift . Oorstrelende pop , die finesse, emotie en rauwheid in elkaar doen verweven .
Zijn songschrijverstalent en stem worden in de bis uitgediept met prachtsongs “Never back down” , “Wrong” , “The best is yet to come” en “Caramia” , nummers met een sterk refrein, mooi uitgesponnen met een extraverte outtro, die op die manier het publiek extra betrekken en hen laat mee neuriën.
Een heerlijk genietbare trip serveerde Zweegers met z’n band . De songs hadden een broeierige spanning of waren kwetsbaarder , die de set nog gevoeliger maakten en hier zette hij de dames moeiteloos naar zijn hand. Het gekende oude materiaal overtuigt nog het meest, maar het nieuwe krijgt de tijd zich een plaatsje te nestelen in onze gevoelswereld …
Ganashake is al zo’n vijf jaar bezig en trok de kaart van broeierige , meeslepende gitaarrock. Hier kregen de instrumenten meer voorrang , een rockend concept, wat voldoende ademruimte bood aan rock’n’rollende patronen, dampende funk en bluesslides .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ganashake-27-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/novastar-27-04-2014/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Het is eventjes (nu, wat zeg ik... 6 paar jaar is wel wat meer dan ‘eventjes’) stil geweest rond Joost Zweegers en diens band, maar kwaliteit kost tijd en de muze kun je niet dwingen. Met een nieuwe plaat en dito tournee zijn ze helemaal terug. Al is de man misschien wat ouder geworden en begint hij zijn (wilde) haren te verliezen, Zweegers kan nog steeds rekenen op en dijk van een (erg herkenbare) stem.
De set opent met een super strakke Spaanse gitaarsolo, die uitmondt in "In Love With Another". De band klinkt meteen goed, alleen de drums hebben wat tijd nodig om hun weg te vinden in de sound. Dat Zweegers niet bang is van een stukje technologie horen we aan het veelvuldige gebruik van een harmonizer op zijn nieuwe plaat, iets wat we deze avond meerdere malen mogen ervaren.
Wie vanavond naar MaZ gekomen is om weggeblazen te worden, is er aan voor de moeite. Maar wie zin had in een intiem en ingetogen concertje, zal hier zeker zijn gading vinden. "Faith in you" en "Kabul" zetten verder de toon voor een relaxte avond. Novastar bewijst meer dan ooit dat je niet met 8 man op een podium moet staan om een magistrale sound te produceren, integendeel. Meer dan eens wordt de leegte tussen twee nummers opgevuld door een paar akkoorden op Zweegers' gitaar, en zelfs dan blijft het als Novastar klinken.
Joost en de zijnen zijn hier graag; dat merk je. We krijgen een erg energieke en foutloze versie van single "Closer To You" gevolgd door titeltrack "Inside Outside" waarin gitarist Aram Van Ballaert nog maar eens bewijst dat hij zij instrument meester is als geen ander.
Dik in de helft van de set beseft Zweegers dat er een piano achter hem staat. Het gevolg is "Light Up My Life" dat naadloos overgaat in "Mars Meets Woman" en daarmee slaan we definitief de weg van het oudere werk in. Bij het horen van de woorden "See Me Trough...", wordt de MaZ meteen gek, en dat betert er niet op. "Never Back Down" en "Wrong" stuwen een golf van nostalgie de zaal in en doen die laatste paar aanwezigen die nog stilstonden ook oncontroleerbaar meedeinen op de hemelse klanken van de Keizer van de softe muziek.
Straf trouwens dat dat typerende gitaar akkoordje in "Wrong" nog steeds exact klinkt als in 1999. Dat kan echter niet van elk nummer gezegd worden. Bepaalde nummers ontpoppen zich veeleer als jazz-standards: de melodie en de akkoorden liggen vast, maar voor de rest zien we wel een beetje wat er gebeurt . Zweegers is meer dan eens een soort dirigent; met hoofd, armen en benen aangevend waar het nummer heen moet.
Heel ‘eventjes’ is de set afgelopen, maar dat laten we natuurlijk niet zomaar gebeuren. De bisronde brengt ons nog "Lost And Blown Away" en "Cara Mia", een gemeende bedanking van Zweegers en een meer dan voldaan gevoel bij uw reporter.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/novastar-26-04-2014/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
U kent Heather Nova? De zangeres uit Bermuda had 'mainstream' succes in de jaren '90, dankzij hits als "Walk This World" en "Island". Tijdens haar carrière bleek ze nooit in de verleiding van het 'star system' en ze verkoos het gezinsleven met haar man en haar zoontje. Vandaag, na acht studio albums, geniet zij van een zeer trouwe 'following' van meer en meer fans. Tijdens haar Europese tour, gaf zij ons een interview in Leuven, kort vóór het concert in het Depot …
"Ik werd beïnvloed door 'sing/songwriters' in het algemeen. Door artiesten die liedjes schrijven met hun hart en hun eigen ervaringen." U ziet het: Heather Nova past helemaal niet in het 'hype' perspectief. Zij is een zangeres binnen de grote Angelsaksische traditie van bijvoorbeeld Joni Mitchell. "Ja, ik was beïnvloed door haar toen ik jong was." Of van Leonard Cohen, voor wie ze een oprechte bewondering koestert." Ik hield ook van Patti Smith... En Suzanne Vega! Ik was trouwens onlangs met Suzanne in Hamburg. Ik stuurde haar tweets maar we speelden op hetzelfde moment, dus hebben we elkaar niet kunnen ontmoeten...”
Tijdens deze tour speelt Heather Nova akoestische versies van nummers uit haar volledige repertoire. "We creëren een zeer intieme sfeer met slechts Arnulf Lindner en mij op het podium. We gebruiken akoestische instrumenten, maar ook een aantal elektronische effecten. Voor de sfeerbepaling wisselen we regelmatig van instrumenten.
Het visuele aspect is ook belangrijk, vooral via geprojecteerde animaties van de schilderijen van de Italiaanse kunstenaar Alberto Di Fabio. "Ik heb hem gekend toen ik student was, in Rome. Zijn schilderijen zijn geïnspireerd door microbiologie, door cellen, neuronen en DNA. Ik voel me heel dicht bij hem, we zijn beiden geïnspireerd door de natuur, maar op een verschillende manier." Deze artistieke combinatie werkt inderdaad perfect op het podium.
Het is een lang verhaal tussen Heather Nova en België. Ze gaf op z’n minst dertig concerten in ons land. "Ik herinner me vooral het Marktrock festival in Leuven, op het marktplein. Het uitzicht vanop het podium was indrukwekkend!"
De tour is niet beperkt tot grote steden! Nova brengt ook een bezoek aan steden zoals Borgerhout, Heist-Op-Den-Berg, Beveren, enz..
Heather Nova is afgestapt van eindeloze wereldtournees. "Ik beperk mij tot Europa, en dit sinds de geboorte van mijn zoon, tien jaar terug. Ik wil meer tijd thuis doorbrengen. En ik neem hem mee op de baan; het is een prachtige opleiding voor hem, zo te reizen. Bermuda is mooi, maar er zijn geen musea, heel weinig cultuur dus. Dus, als we op tournee zijn, bezoeken we enorm veel dingen, en het is erg leuk!"
De geboorte van haar zoon heeft natuurlijk een belangrijke invloed gehad op de artistieke inspiratie van Heather Nova. "Dit is een complete verandering. Alles wordt belangrijker, meer aangrijpend. Je moet verder dan je eigen leven denken, je moet je projecteren in de toekomst. Je voelt je meer betrokken met wereldproblemen zoals de opwarming van de aarde, enz , al deze dingen." Een bijzonder cruciaal probleem voor onze bewoners! "Inderdaad! We wonen net boven het niveau van de zeespiegel! Dus proberen we kleine dingen te doen op ons niveau, Bv. ons huis maakt alleen gebruik van zonne-energie."
Nova heeft trouwens een lied gewijd aan de problemen van de klimaatverandering: O.m. "Save A Little Piece of Tomorrow", op haar laatste album. "Normaal hou ik niet van cruciale onderwerpen in mijn liedjes, want het klinkt snel als een preek. Ik heb het onderwerp benaderd vanuit emotioneel oogpunt. Ik dacht aan mijn kleine jongen, die opgroeide in deze idyllische plek en op een dag komen we terug en het huis is onder water...”
Laten we praten over de laatste elpee, ‘300 Days At Sea’, in 2011 verschenen. Na twee meer akoestische albums keert Nova hier terug naar de pop/rock van haar jaren '90. "Ik wilde terug naar het gevoel dat ik had op het niveau van 'Oyster' en 'Siren'. Ze deed trouwens beroep op een deel van het originele team voor deze nieuwe opnames. Dit is dus een 100% pop-rock productie.
" Toont deze terugkeer naar de bron en dat de cirkel op die manier rond is? Nova gaat niet akkoord: "Oh nee! Ik ga door! Nu ben ik al bezig met het volgende!
” En hoe ziet deze volgende eruit? "Ik weet het nog niet. Ik heb veel nummers geschreven, maar ik heb nog geen keuzes gemaakt qua aanpak en qua productie. Maar het zal verschillen van de laatste ... "
http://www.heathernova.com/
Aankomende concerten van de tournee :
26.02.2014 - Gloria - Köln - DE
27.02.2014 - Ter Vesten - Beveren - BE
28.02.2014 - C-Mine - Genk - BE
01.03.2014 - Zwaneberg - Heist op den Berg – BE
03.03.2014 - Theatherhaus 2 - Stuttgart - DE
04.03.2014 - Wilmink Theatre - Enschede - NL
06.03.2014 - Redoutensaal - Erlangen - DE
07.03.2014 - Stadttheater - Konstanz - DE
09.03.2014 - Kofmehl - Solothurn - CH
10.03.2014 - Volkstheater - München - DE
12.03.2014 - Nordportal - Baden - CH
13.03.2014 - Kammgarn - Schaffhausen - CH
14.03.2014 - Schüür - Luzern
15.03.2014 - Mühle Huniken - Rubigen / Bern - CH
17.03.2014 - Union Chapel - London - UK
Interview: V2 Records Belgium
Concert: Het Depot – Leuven
Philippe Blackmarquis – vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
'Het Depot' in Leuven zit barstensvol om Heather Nova te verwelkomen, de zangeres uit Bermuda, die bekend is van haar pop-rock hits uit de jaren '90 als "Walk This World" en "Island". Ondanks de korte succesvolle periode, geniet ze niettemin van een 'following' van meer en meer fans. Dit was een akoestisch concert in het kader van haar Europese tour.
Zoals ze ons vertelde in het interview vóór het concert speelt Heather Nova op deze tour akoestische versies van nummers uit haar volledige œuvre. "We creëren een zeer intieme sfeer met slechts een muzikant en mij op het podium. We gebruiken akoestische instrumenten, af en toe aangevuld van een aantal elektronische effects. Voor de sfeerschepping wordt van instrument gewisseld."
Interview - http://musiczine.lavenir.net/nl/nl/interviews/heather-nova/heather-nova-een-discrete-pop-ster/
De muzikant in kwestie is Arnulf Lindner, een Oostenrijkse multi-instrumentalist, die met onthutsend gemak cello, keyboards en gitaar speelt. Gehuld in een mooie ‘robe’ speelt ze akoestische gitaar, wisselt ze af en toe met de keys en zingt ze met een opmerkelijke schoonheid en elegantie.
De setlist van het concert spant haar 20-jarige carrière, waarvan de 'focus' op 'Oyster' en 'Siren' kwam te liggen , haar twee meest bekende platen ; maar ook '300 Days At Sea ', haar recentste productie.
Het visuele aspect is ook hier belangrijk, via geprojecteerde animaties en schilderijen van de Italiaanse kunstenaar Alberto Di Fabio. De combinatie van de animaties en het zeer 'natuurgerichte' universum van Nova werkt perfect.
Een hoogtepunt van het concert is het nummer "Save A Little Piece Of Tomorrow", een song over de opwarming van de aarde, waarin Heather Nova vocaal wisselt tussen haar gewone micro en één met elektronische effecten.
Een ander hoogtepunt was "The Good Ship Moon", over de vele reizen die ze maakte met haar vader op de boot 'Moon' toen ze bitter jong was. Haar stem, de piano, de cello en de leuke video bezorgen kippenvel en vormen een perfect geheel. Later wordt de emotie nog groter toen ze een (nieuw) 'unreleased' nummer zong, "Tree House", over haar jonge zoon en de vergankelijke schoonheid van onze kindertijd. Prachtig.
Die magische momenten worden verdergezet met de interpretatie van de prachtige hit « Island », die het concert op magistrale manier afsluit. Heather Nova keert terug voor het prachtige "Truth And Bone" en "Until The Race Is Run", uit haar nieuwste album.
Een prachtig concert van een niet te classificeren artieste, die vanuit een pure, oprechte, eerlijke attitude al een even indrukwekkende carrière heeft, momenteel (ver) weg uit de spotlights. Super Nova !
Bekijk het interview van Heather Nova op Youtube: http://www.youtube.com/watch?v=qytSFyz6Bs0
Setlist : I Miss My Sky (Amelia Earhart's Last Days) - Higher Ground – Avalanche - Out On A Limb – Winterblue - Walking Higher - Save a Little Piece of Tomorrow - Fool for You - Like Lovers Do - Paper Cup - Do Something That Scares You - The Good Ship "Moon" - I Wanna Be Your Light - Heart and Shoulder - Tree House – Stay – Island
Encore: Truth and Bone - Until the Race Is Run
http://www.heathernova.com/
Philippe Blackmarquis – vertaling Philippe Blackmarquis en Johan Meurisse
Organisatie: Depot, Leuven
Heather Nova grijpt op de nieuwe cd terug naar de hoogdagen van haar muzikale carrière en dan hebben we het over ‘Oyster’ en ‘Siren’, de bijhorende live ‘Blow’ en met een knipoog naar haar debuut ‘Glow stars’. De muzikanten van die periode zijn er hier terug bij . Op die manier laat ze het (mindere) (semi-akoestische) werk van ‘Storm’ , ‘Red bird’ en ‘The jasmine flower’ wat achterwege en horen we vertrouwde, sfeervolle, dromerige poprock, gedragen door haar kristalheldere, hemelse emotievolle stem . Viool- en strijkerspartijen vullen opnieuw aan .
Net als vroeger weten een handvol songs te overtuigen, zoals “Beautiful ride”, “Higher ground”, “Do something that scares you” en “Turn the compass round”. Ze kan hiermee jongere vrouwelijke fans aanspreken en de vroegere fan vindt terug aansluiting.
Het album is geïnspireerd op haar kindertijd die ze met haar ouders doorbracht op een inmiddels gezonken zeiljacht , waarmee ze door het Caribische gebied trok .
Drie jaar geleden was het dat we nog iets hoorden van Heather (Allison Frith) Nova. En het lanceren van haar jongste ‘300 Days at the sea’ (2011) dobberde ook maar geruisloos voorbij. Maar wat er op staat? maakt geluid. Het geluid van de vroegere Heather Nova. Niet toevallig, want ze greep terug naar haar originele bezetting waarmee ze de hitrecords ‘Oyster’ (1995) en ‘Siren’ (1998) maakte. En we zagen en hoorden dat het goed en warm was, die novemberavond in het kille Tourcoing.
Sara Johnston mocht een halfuurtje publiekswarmer spelen en dat deed ze ingetogen. De Canadese doet ook de backing en keyboards bij de nieuwe Heather Nova, twee knappe vliegen in één klap dus. Ze nam recent ‘Trespassing’ op, een album met full band maar ze stond in Le Grand Mix stevig alleen en kreeg de zaal muisstil. ‘Jullie zijn beleefd en stil, voor mij is dat fantastisch’, bedankte ze.
Het ‘luisterpubliek’ dat Heather Nova aantrekt zat daar natuurlijk voor iets tussen. Opvallend veel (West-)Vlamingen trouwens die maandagavond in het Franse Tourcoing. En dan nog was de zaal niet eens half gevuld. Jammer, want het zou een knappe gig worden.
La Nova opende met zijn drietjes (Heather, Johnston en een cellist) heel intiem en intens met “Everything Changes”, meteen een naar de keel grijpend nummer (Everything changes, changes for the good. Even the pain hurts like it should). De “Beautiful Ride” die ze erna maakte, zoefde al direct stevig door de zaal. Met “Save a Little Piece” had ze in het eerste kwartier al drie nummers van haar nieuwe album (haar achtste studioplaat) laten beluisteren. Innige, diepgravende nummers die kaderen in haar back to my childhood periode.
Twee vrouwen en twee mannen ondersteunden Nova, het centrum van de avond en ze had(den) er duidelijk zin in. Met duivels fluisteren en engelachtig krijsen gooide ze constant grote blokken het haardvuur in, die vaak knetterden als in haar good old days. Want wie een zeemzoeterig concert verwacht had, zat er naast, al had ze de bloementros aan haar microstaander naar eigen zeggen wel mee als een soort ‘aromatherapie’. Maar, de gitaren loeiden bij momenten hevig, als zaten we nog volop in de seventies. Heather Nova is een rockband !
Ze speelde ook in op het publiek, in voorzichtig Frans, al moest Johnston haar corrigeren toen ze een niezende toeschouwer met ‘salut’ zegende. Toen stond ze helemaal achteraan op het podium – en had Johnston haar stek achter de frontmicro genomen – om “The Good Ship Moon” half akoestisch te brengen.
De sfeer groeide en kreeg zijn eerste hoogtepunt toen ze met “London Rain” en “Heart and Shoulder” twee hits aan elkaar reeg, met “Make You Mine” als afsluiter van haar officiële set. Ze biste er nog drie, met de melding dat er de dag nadien een bootlegversie van dit eigenste concert op haar site zou staan. Wat ze bij elke gig doet, zo bleek achteraf.
Ze kirde toen ze de Fransen ‘with your charming accent’ ‘Maybe an angel’ liet aankondigen. Frankrijk, de Amerikanen hebben er toch een zwak voor, zelfs al ligt Tourcoing amper vijf kilometer van het land dat nog altijd het wereldrecord ‘zonder regering’ had. Maar ze heeft gelijk ‘Le Grand Mix is a charming club’. Het eilandkind (Bermuda) paste er perfect !
Setlist
1. Everything Changes 2. Beautiful Ride 3. Throwing Fire 4. Save a Little Piece 5. Like Lovers Do 6. Island 7. All I Need 8. Turn The Compass 9. Winterblue 10. ‘The Good Ship’ Moon 11. I Wanna Be Your Light 12. Do something That Scares You 13. Higher Ground 14. London Rain 15. Heart And Shoulder 16. Make You Mine
Bis 17. Fool For You 18. Walk This World 19. Maybe An Angel
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/heather-nova-28-11-2011/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Taylor Rankin, een kunstenaar in zijn muziekwereld. Het voorprogramma van Heather Nova werd gebracht door een verrassende jongeman met roots uit Japan, Canada en Bermuda. “Bend, slap, scratch and scream at it, then you’ll know how to play the violin.” Deze woorden van Taylor geven een reëel beeld weer van hoe hij zijn originele creaties op de Leuvense Depot losliet. Beats, grooves, spiritual sounds en electronica, hij toverde het allemaal uit viool en stem. Een half uurtje beeld van intense mimiek en expressie, vergezeld van klanken met moderne verrassende spirituele ritmekronkels. Hier horen we ooit meer van...
En dan was het de beurt aan Hare Engelachtige Grootheid: Heather Nova. ‘The Jasmanian Angel’ uit Bermuda.
Eenvoud siert, zegt men. De verschijning van Heather in haar gewone zijn - gitaar in de hand - en de volle vasttone hoge intro van “Island” zorgden meteen voor een ijselijke stilte in de zaal. De eerste klanken gingen weliswaar aangenaam door merg en been.
Een hele verschijning zowaar, waarbij de kracht in Heathers stem, de sierlijkheid van de Jasmine Flower geprojecteerd op doek en de lelies rond haar statief meer dan voldoende waren om met gesloten ogen te kunnen meezweven op haar hoogstaande stemallures doorheen haar show. Dit aangevuld met de professionaliteit van haar muzikant die zowel cello, piano, contrabas en gitaar beheerste.
Heather was vereerd - en dat was ook het publiek - om in Het Depot aanwezig te (mogen) zijn. Haar hele crew houdt van het warme onthaal in België en zij neemt er het shoppen met haar zoontje maar al te graag bij. Nee, dat vertelde ze niet, maar we liepen haar – o toeval - in de namiddag bijna tegen het knappe lijf in de Bondgenotenlaan!
Ze serveerde ’s avonds een mix van oudere nummers zoals “Heart & shoulder”, “Like lovers do”, afgewisseld met hits als “Someone new”, “Walk this world”, en ook recentere songs “Out in New Mexico”,... en echt nieuwe nummers als “Aquamarine” en “Everything changes”.
Ze liet ons genieten van haar uitgebreide repertoire en trakteerde ons tot tweemaal toe op bis-nummers met als verrassend einde “Like a hurricane” van één van haar grote idolen Neil Young...
Een show waarin we Heather Nova kennen zoals ze is: muzikaliteit ten top, een sfeer van rust, mijmeren naar vroeger, een blik naar de toekomst, vragen en bedenkingen over de wereld van vandaag...niks vernieuwend maar wel Heather, just like she is!
Playlist: Island, Maybe tomorrow, Walk this world, Talk 2 me, What a feeling, Gloomy, Sunday, Miss my sky, Heart & shoulder, Save a little piece of tomorrow, Fool 4 you, Doubled up, London rain, Spirit in you, Aquamarine, Like lovers do, Someone new, Everything changes, Sugar, Out in New Mexico, Heal, Like a Hurricane
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Depot, Leuven
De muziek van Joost Zweegers en Novastar intrigeert, slaat aan en doet menig vrouwenhartje sneller slaan. Sinds het ontstaan in ‘96 neemt de singer/songwriter steeds de tijd om aan een plaat te werken. Het debuut verscheen pas in ’99, ‘Another loney soul’ in 2004 en ‘Almost bangor’ in 2008. De weemoedige pop en de hartenpijn staan centraal, gedragen door z’n lichthese melancholische, maar kristalheldere stem. Het is puur oprechte, emotievolle sing/songwriterpop, die sfeervol, dromerig, lieflijk en innemend klinkt. Telkens valt er iets moois te ontdekken in de toegankelijke melodieuze songstructuren, die vertrouwd en spannend aanvoelen.
Live zagen we al dat hij graag met z’n band exploreert en de songs een breder concept geeft, waardoor ze krachtiger en gedreven kunnen klinken. Hij plaatst een rockend Novastar moeiteloos naast de hartverwarmende artiest. Hij ontpopte zich als een voortreffelijk songwriter en ontplooide zich als een groots performer wat succesvolle clubtours opleverde dito zomerfestivals. Na de ‘sold outs’ in de Lotto Arena en Folkdranouter bereidde hij zich voor op de solo-theaterperformances, die het ganse voorjaar in beslag nemen.
Ook de ‘Solo en Intiem ‘Le Tour Bangor’ kunnen bijna telkens rekenen op een ticketje ‘Uitverkocht’. Hij laat geen kans onbenut om z’n eigen nummers opnieuw uit te vinden en ze live als nieuw aan te voelen en te interpreteren. De inzet van de solotournee is de intimiteit van de man, zijn gitaar, zijn vleugelpiano, zijn mondharmonica … en zijn liedjes. De uitgebreide arrangementen worden dus terzijde gelaten en we zagen dé man, vijf akoestische gitaren en een vleugelpiano, in de voetsporen van grootmeester Neil Young, die het hem al overtuigend eens voordeed …
De songs werden van enige franjes ontdaan en kregen een ingetogen outfit door de sobere, spaarzame begeleiding. De intense spannende opbouw gaf een forsere en fellere stoot. Hij deelde de set op in 2x 45 minuten van 8 songs. We hoorden een afwisselende set van z’n repertoire, maar hij stelde natuurlijk wel het materiaal van de laatst verschenen cd voorop. Wat onwennig, zoekend en nerveus opende hij met de nieuwe sfeervolle poprockers op gitaar, “Bangor” en “Tunnelvision”; door een soort traporgel, naast de effectpedalen kregen ze dat extraatje sfeer-schepping. Altijd fijn om te zien zijn de talrijke houdingen van z’n gitaar en de worstelingen die hij met z’n microstatief maakt.
’Hartbrekers’ volgden … de onbereikbare liefde van “Millersan” en de spannende, breekbare pop van “Never back down” en “Where did we go wrong”. Een ingehouden en spaarzaam gehouden “When the lights go down …”, kreeg zeggingskracht door de spotlight, Neil Young’s “Sugar mountain” klonk adembenemend mooi en dromerig en ” The medicine jar” kreeg een grillige, grauwe trek mee. Hij eindige met een opwindende versie van “Mars needs woman”, waarbij hij zich op z’n gitaar, mondharmonica en effectpedalen uitleefde … een multi-instrumentalist die de elegante schoonheid van z’n songs vasthield …
Na een korte pauze hoorden we een ontstellend verhaal van het zielverzachtend genot en kracht van whisky en stilnocts … “Making waves” en “All day long” werden elektrisch gespeeld; hij stapte dan opnieuw over naar de oorstrelende ingetogen pianopop van “Sundance” en “Just because”; een gevoelige “Waiting so long” (een ‘Music For Live’ song) en “10/11 miles” volgden. “The golden slumbers” was een niet evidente Beatles cover uit hun befaamde ‘Abbey road’ (’69). “The best is yet to come” op piano besloot overtuigend de set. De song kreeg nog wat finesse en rauwheid door de daaraan gekoppelde outtro.
Het warme onthaal leverde nog twee sprankelende nummers op, een ingetogen “Lost & blown away” (voor de dames) en “Caramia”, op verzoek, klonk aangrijpend en werd lang uitgesponnen; het onderstreepte het vocale talent van een sterke songwriter, een enorm goede muzikant en een puike, sympathieke performer.
Joost Zweegers – Novastar ’Le Tour Bangor’ – Solo en Intiem serveerde heerlijke akoestische pareltjes, gaf songs een broeierige spanning mee en viel het meest op met het gekende en oude materiaal!
Organisatie: Cultuurcentrum Brugge ism Greenhousetalent
In ons landje bezitten we al enkele opmerkelijke potige rock ’n’ roll bandjes als Triggerfinger, Black Box Revelation en The Rones. Het West-Vlaamse trio Novac kan meedingen in dit genre, maar koos voor de meer subtielere, broeierige rockaanpak; de rauwe, ongepolijste , rommelige kantjes horen we eerder in het begin van de cd met “Led letter”, “Fontanella” en “Titled”. “Daylight savings”, “Either way” en de titelsong onderstrepen de catchy poprock. Op “Tainted” dwepen ze zelfs met trompetjes. De zang van Tom Vanlaere heeft veel mee van het plaatselijke Basics uit Tielt, maar valt soms wat te hoog uit, wat het rock’n’roll gehalte wat te braafjes maakt. Maar de band kan aardig doorgaan en heeft de kunst van het songschrijven onder de knie.
Info op http://www.novac.be
Gelukkig zijn er nog Vlaamse bands die het opportuun vinden om even een bezoekje te brengen over de taalgrens. Novastar, nauwelijks gekend en aanbeden bij onze Waalse vrienden, speelde enkele try-out gigs in kleinere concertzalen en dit als voorbereiding op het megaconcert van februari in de Antwerpse Lotto Arena.
Dat Joost Zweegers bij onze Franstalige vrienden aan populariteit heeft gewonnen bleek toen de oergezellige Spirit of ’66 zo goed als vol liep voor onze sympathieke Nederlandse Belg (of is het juist andersom).
Het was lang wachten op Zweegers en band, want het duurde tot na 21.30 voordat Novastar op de kleine bühne van de Spirit verscheen. Net toen was er in het publiek een klein opstootje. Joost bracht hen meteen tot de orde door de eerste song aan de oproerkraaier op te dragen. “Waiting So Long” werd vredevol op het publiek losgelaten.
Een schitterende openingsong, die Joost Zweegers schreef als themasong voor de jaarlijks terugkerende actie (Serious Request) van de Nederlandse radiozender 3FM. Het zaalgeluid klonk behoorlijk, de sfeer zat er meteen goed in.
Pure pop volgde met “Tunnelvision” waarna we met “Miles” een sterk staaltje van akoestische pop kregen voorgeschoteld. Mooi om zien hoe Joost hier de akoestische gitaar in zijn eigen, wat vreemd ogende stijl, bespeelde. Bij “Never Back Down” ging het even heel mis, toen enkele geluidmonitors op het podium het begaven. De song werd afgebroken en nadat het euvel was verholpen keurig hernomen. Dit was dan ook een try-out! “Weller Weakness”, werd groots aangepakt en mede door het bezwerende pianorifje ontplofte deze song en werd zo een echte liveknaller! Tijdens “Bangor” verwees Joost naar het Franse dorp waar hij inspiratie opdeed voor het schrijven van zijn nieuw album. “Wings On Me” kwam rockend voorbij in de beste Crowded House stijl.
Daarna pompte de band ons twee klassiekers door de strot waarbij we heel even naar adem moesten happen. Flitsend en zeer indrukwekkend gingen: “Wrong” en het altijd sterke “When The Lights Go Down On The Broken Hearted” naadloos in elkaar over. Novastar op zijn best!
Tijdens het akoestische intermezzo werd het voor velen tijd om even bij te tanken aan de bar. Joost riep meerdere malen het publiek op zich verder te concentreren. Jammer want in het geroezemoes verdronken zo akoestische pareltjes, zoals “Making Waves”. Nog het meeste indruk maakte Novastar tijdens de finale. Zo bleek dat “Mars Needs Woman” ook hier vrij gekend was en werd het ook duidelijk dat “Because” nu officieel als een Novastar klassieker mag bestempeld worden.
Hoewel het niet evident is dat men tijdens een try-out ook gaat bissen gaf de band er nog een lap op met een schitterende versie van “The Best Is Yet To Come”. Vervolgens kwam er onder het impuls van de gitarist nog een toegift. Maar persoonlijk vond ik “Carelessly Dating” wat minder geschikt om afscheid mee te nemen, al was het ‘The Police arrangementje’ wel erg leuk om horen.
Novastar overweldigde in de kleine Spirit en bewees dat het klaar is voor het grotere werk en de festivalzomer. Ondanks het wat mindere geluid (in vergelijking met de perfecte klank van de première in de AB) was het opnieuw genieten van één van de beste Belgische bands aller tijden. De band klonk ruw en sprankelend maar evengoed waren emotie en finesse enkele facetten van de uitgebreide klankkleur. Mooi hoe Novastar zich moeiteloos kon aanpassen aan dit kleine kader. Dit zouden meer Vlaamse bands mogen doen…..
Setlist: *Waiting So Long *Tunnelvision *Miles *Never Back Down *Faith *Weller Weakness *Bangor *Wings On Me *Smooth Flavours *Wrong *When The Lights Go Down On The Broken Hearted *Sundance *Lost & Blown Away *Making Waves *All Day Long *Ten Eleven *Mars Needs Woman *Because
*The Best Is Yet To Come *Carelessly Dating
Organisatie: Spirit Of 66, Verviers (+ ism Greenhouse Talent, Gent)
LIVE REPORT VIDEO LINKS ON YOU TUBE
Part 1
http://www.youtube.com/watch?v=3MbbgeuNMIQ
Part 2
http://www.youtube.com/watch?v=A2_9Mo9mbHM
Part 3
http://www.youtube.com/watch?v=KfPxGwA1OsA
Part 4
http://www.youtube.com/watch?v=xe6nMRNXCoA
De lieftallige bevallige Heather Nova heeft een nieuwe plaat uit; songs in al z’n eenvoud en schoonheid geschreven en gespeeld, geënt op haar akoestisch gitaarspel, ondersteund door enkele viool- en strijkerpartijen, maar ondanks haar kristalheldere stem dito emotionele lading zijn de kippenvelmomenten en het beklijvende aspect van het vroegere werk ‘Oyster’, ‘Siren’ of ‘South’ grotendeels op het achterplan geraakt.
Ingetogen, sfeervol innemend materiaal, waarvan “Ride”, “Beautiful storm”, “Maybe tomorrow”, “Out on a limb” en het forser klinkende “Always Xmas” het sterkst boeien.
’The Jasmine Flower’ verschijnt drie jaar na ‘Red bird’ en vijf jaar na ‘Storm’. Het waren cd’s die het ook moesten hebben van een handvol puike songs, maar niet de ganse cd over de meet van de overtuiging trokken. Het is me duidelijk dat ze nu meer dan ooi gerust de tijd mag nemen voor een volgende intens sterke plaat …
Songschrijver Zweegers is toe pas toe aan de derde plaat nadat hij in ’96 de Rock Rally won; in 2000 verscheen het titelloze debuut en in 2004 ‘Another Lonely Soul’. Hij nam terug de tijd, maar er was het euvel met de platenmaatschappij en zelf kampte hij met gezondheidsproblemen (hij was maanden out door een verbrijzelde hiel na een val van het podium). Na enkele soloperformances is hij back again met een evenwichtige plaat ‘Almost Bangor’.
Hij slaagt er opnieuw in menig vrouwenhartje sneller te doen slaan met z’n weemoedige songs, gedragen door z’n lichthese melancholische stem. Puur oprechte ,sobere singer/songwriterpop, die sfeervol, dromerig, lieflijk en innemend klinkt. De pianopop van de tweede cd is nu breder in de poprock door een forsere verbeten gitaar, bas en percussie. Naast de singles “Mars need woman” en “Because” valt er wat moois te ontdekken als het rockende “Weller weakness”, “Tunnelvision” en “Wings on me” als de ballads “Making waves”, “Subdance”, “All day long” en de titelsong.
Het was inmiddels alweer vier jaar geleden dat Joost Zweegers met Novastar nog iets nieuws uitbracht. Na het schitterende ‘Another Lonely Soul’, een album uit 2004 werd het alweer angstvallig stil rond Joost Zweegers. De man geraakte in onvrede met zijn platenmaatschappij Warner Music en zelf kampte hij met ernstige gezondheidsproblemen (hij was maanden out door een verbrijzelde hiel na een val van een podium). Hierdoor werd zelfs het optreden op Pinkpop 2008 afgelast. Maar nu is hij er dan eindelijk het langverwachte derde Novastar album ‘Almost Bangor’, verwijzend naar het Bretoense dorpje Bangor waar Joost zijn inspiratie opdeed en vanwaar hij als een herboren man terugkeerde. Meteen veranderde de man ook van koers wat het nieuwe album is in alle opzichten soberder, zuiverder en meer singer-songwriter pur-sang. We waren dan ook reuzenbenieuwd hoe dit alles live zou klinken!!
Over Matthias Sturm, die als opwarmact mocht fungeren, kunnen we heel erg kort zijn en beschrijven als totaal overbodig. Deze verwaaide cabaretier zong en dichtte in het Engels, Frans en Duits maar wist het Novastar publiek niet echt te bekoren. Wel slaagde hij erin om de AB Bar te doen vollopen zodat de kassa stevig werd gespijsd.
Na enkele try-outs was de AB de locatie en de test voor het grote publiek. Al maandenlang hing het bordje uitverkocht aan de deur voor deze Novastar tweedaagse. De verwachtingen waren dan ook erg hoog gespannen. Na het concert waren we het allen eens. Dit was opnieuw een concert van wereldklasse. In een erg gevarieerde setlist ging Joost Zweegers nog steeds op zoek naar de perfecte popsong.
Het begon vrij aarzelend met het evenwel mooie “Bangor”. Niet meteen de opener die ik verwachtte en ook het publiek was duidelijk nog niet echt mee. Met de tweede song “Weller Weakness” (refererend naar Paul Weller) greep Joost ons wel bij de keel en liet ons pas na ruim negentig minuten terug los. “Tunnelvision”, geïntroduceerd met een wondermooie gitaarsolo werd de derde song die Zweegers plukte uit zijn nieuw album.
Tijdens “Never Back Down” barstte de AB uit haar voegen en ging de vierkoppige band echt voluit. Zeer opmerkelijk was dat tijdens de elektrisch gebrachte songs de arrangementen voorzien werden van een erg stevige gitaarbasis. Pianopartijen maakten plaats voor een stevige gitaarmuur en dit was toch wel eventjes wennen! Zo kreeg “When The Lights Go Down On The Broken Hearted”, met Joost op basgitaar een erg ruig kantje. Persoonlijk kon ik deze nieuwe versie wel erg appreciëren maar ik kan me voorstellen dat dit voor vele fans toch iets moeilijker te verteren was. Gelukkig waren er ook veel momenten van herkenning. “Wrong” werd luidkeels meegezongen en ook “The Best Is Yet To Come” was een topmoment waarin vlot gecommuniceerd werd met het publiek. Terug naar het debuut met “Caramia” en “Do Run”. Op en top schitterende popsongs! Gedurfd waren ook de momenten toen Joost Zweegers zijn band van het podium stuurde en zich blootgaf tijdens “Making Waves” en “All Day Long”. Het haalde wel de vaart wat uit de set maar een mens moet af en toe ook eens naar adem kunnen happen, nietwaar?!
De finale werd gespeeld met “Because”, de schitterende nieuwe single in Nederland en de huidige Belgische single “Mars Needs Woman”, deels gezongen zonder versterking vooraan in de zaal. Subliem, ontroerend en vooral wondermooi!
Bissen deed Novastar met “Miles”, een song waarin Joost terugkijkt op de tijd toen hij nog op straat musiceerde, en “Carelessly Dating”.
Ook anno 2008 is Novastar live grote klasse. Zweegers is nog steeds die gedreven, wat verkrampte, nerveuze rasartiest, die zijn band opzweept tot ongekende hoogten. Live werden we ondergedompeld in verschillende sferen. Nu eens liefelijk zacht en melancholisch, dan weer furieus en uiterst verbeten, alsof er nog zoveel opgekropte energie moet losbarsten. Crowded House maakte ooit de song “Four Seasons In One Day”. Zo voelde ook dit geslaagde optreden aan van Novastar tijdens de eerste AB avond.
Nog te zien in februari in de Lotto Arena in Antwerpen!!
Setlist: *Bangor *Weller Weakness *Tunnelvision *Never Back Down *Sundance *Faith *Smooth Flavours *When The Lights Go Down On The Broken Hearted *Wrong *Making Waves *All Day Long *The Best Is Yet To Come *Caramia *Do Run *Tomorrow Never Comes *Because *Mars Needs Woman *Miles *Carelessly Dating
Organisatie: Greenhouse Talent, Gent
Wanneer Heather Nova het exotische Bermuda inruilt voor het sombere Brussel willen we daar maar al te graag bij zijn. Gedurende twee jaar was ze ‘Lost’ ergens in de Atlantische Oceaan. Naar eigen zeggen om de kippen te voeren en haar inmiddels vierjarig zoontje Sebastian op te voeden. Ondertussen werkte Heather ook aan een nieuw album, dat de titel ‘The Jasmine Flower’ meekreeg. Om dit zevende studioalbum te promoten stond Heather Nova op de bühne van een uitverkochte Ancienne Belgique.
Support-act van dienst was de alternatieve indie rockband Scarce. Zelden heb ik zo’n misplaatst voorprogramma gezien. Velen namen de vlucht tot de bar want het half uurtje Scarce was dan ook een echte beproeving. Dit potsierlijke trio bakte er totaal niets van. Slechte songs en een ‘f**k off’ podiumattitude die nergens op leek. Enkel met de knotsgekke podiumbewegingen van bassite Joyce Raskin konden we ons nog aardig amuseren.
Het was dan ook een echte bevrijding toen Heather Nova even na negenen het podium op kwam enkel met een akoestische gitaar. Opener “Ride” uit het nieuwe album werd meteen één van de hoogtepunten van de avond. Melancholisch, ingetogen….Heather Nova op haar best. Zelfs vanuit de verte zag ze er adembenemend uit in een strak wit geborduurd bloemenkleedje…en ja hoor die kristalheldere engelenstem heeft ze nog steeds.
De band kwam op het podium en een stuwende versie van “Heart And Shoulder” werd ingezet. Nova’s begeleidingsband was trouwens in topvorm. Vooral het geniale drumspel van Geoff Dugmore en het wat vreemde, subtiele gitaarspel van gitariste Berit Fridahl waren bij momenten groots. Een volgend hoogtepunt was “Motherland” dat werd opgedragen aan alle moeders in de zaal. Ook het doorbraakalbum ‘Oyster’ kwam ruim aan bod. Het bovenaardse “Heal” en het poppy “Walk This World” werden gepassioneerd opgevoerd.
Tijdens “Fool For You” uit ‘Storm’ nam Heather plaats achter de piano. Alweer een erg intens, emotievol moment.
Halverwege de set bracht Heather twee akoestische songs uit haar nieuwe album. “Beautiful Storm” & “Maybe Tomorrow” staan op het nieuwe ‘The Jasmine Flower’, een album dat voorlopig in België enkel digitaal te downloaden is.
De hit “Someone New” die ontstond door een samenwerking met de Zweedse indiepop band Eskobar stond ook op de setlist. Al is de versie van Heather Nova eerder flauw en te ongeïnspireerd. Zorgde wel voor kippenvel was een ontketende versie van Nova’s allerbeste song, “Island”. Verbazingwekkend loopzuiver gezongen. “Winter Blue”, waarin flarden zaten van Don Henley’s “Boys Of Summer” sloot de mooie evenwichtige live set af. Heather Nova kwam onder luid applaus nog eenmaal terug en nam met een rockende versie van “Renegade” definitief afscheid van Brussel. Een song die ze eerder opnam met Electronic Dance DJ André Tanneberger (ATB).
Heather Nova live kan men gerust weinig verrassend, noch vernieuwend noemen. Wel is Heather Nova nog steeds in staat om ons even uit dit jachtige leven te ontvoeren…naar een wereld vol muzikale schoonheid en eenvoud. La Nova blijft een bewonderswaardige dame waarvoor mijn adoratie onvoorwaardelijk blijft!
Setlist: *Ride *Heart And Shoulder *Blood Of Me *Motherland *All I Need *Not Only Human *Heal *Walk This World *Fool For You *Redbird *Beautiful Storm *Maybe Tomorrow *Someone New *I Wanna Be Your Light *London Rain *Island *Like Lovers Do *Winter Blue *Paper Cup *Renegade
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
