Destroy Humanity – We zijn geëvolueerd van thrash metal naar een groove metal band, op een manier waar we zelf 100% achter staan
Destroy Humanity komt uit het rustige Belgische stadje Beerzel (België), maar hun sound is allesbehalve bescheiden. Deze driekoppige metal-krachtpatsers brengen een zinderende vorm van groove metal. Met ruige riffs, donderende grooves en rauwe, niet aflatende energie banen ze zich een unieke weg in de heavy metal scene.
Hun debuut, in 2021, bleek een schot in de roos. De band timmerde ondertussen naarstig aan de weg, en bracht dit jaar een nieuwe plaat uit ‘Where is Your God Now’ waarbij begane wegen verder worden bewandeld, maar die veel ‘volwassener’ klinkt.
We hadden hierover een toffe babbel met de drie bandleden.
Jullie debuut kwam uit in 2021, net na COVID; heeft die periode toen een invloed gehad op de muziek en de groei van de band?
Het album is tijdens die COVID periode uitgekomen terwijl de nummers net voor die periode zijn opgenomen. We hebben geen release show kunnen doen, of toch enkel via live streaming. We hebben weinig shows kunnen spelen om die plaat echt voor te stellen. Dat heeft zeker een impact gehad op onze groei. Maar langs de andere kant bood die periode ook kansen: doordat we ons meer konden focussen op sociale media, zijn we online gegroeid. Via een magazine zijn we toen in contact gekomen met de leadzanger van Channel Zero, die meteen fan was. Zo kregen we de kans om hun voorprogramma te spelen in de AB. Later zijn we ook terechtgekomen in de Zwaarste Lijst van Studio Brussel, wat opnieuw een mooie erkenning was en onze zichtbaarheid verder vergroot heeft.
Dus die plaats in de Zwaarste Lijst van Studio Brussel heeft ook gezorgd voor een boost eigenlijk?
We zijn eigenlijk al heel lang bezig, maar dat album werd goed ontvangen, en we zijn daardoor pas echt gelanceerd geweest, en die plaats in de Zwaarste Lijst was zeker een extra opsteek om te groeien..
Als Belgische band is het ook niet simpel om het hoofd boven water te houden, maar er is een scene binnen wat jullie doen, al lijkt me die meer underground te floreren.
Klopt dit? Of speelt het ‘Belg’ zijn een rol voor een verdere doorgroei?
Een probleem niet, maar we merken toch dat op sommige vlakken wel. Maar tegenwoordig spelen er toch wel Belgische bands op festivals als Alctraz of zo. Het is een beetje een ‘en/en’ verhaal voor sommige concertzalen zijn we te niche, voor andere weer niet. We zitten er beetje tussenin. Vooral naar bepaalde labels toe ligt dat soms wel moeilijk. We merken ook wel dat er in Vlaanderen een scene is waar Belgische bands continue kunnen spelen, maar uiteraard wil je niet elk jaar weer op hetzelfde festival staan. Op dat vlak is het in eigen land wel beperkt, en dien je toch naar het Buitenland te kijken zoals Nederland of Duitsland, anders blijf je rond diezelfde kerktoren draaien. En eens dat lukt, komt het vanzelf wel los.
Nu is er de nieuwe plaat ‘Where is your God Now’, wat een statement, …o f is het geen statement?
Statement niet direct. Er zit gene politieke boodschap in of zo. het is eerder gevarieerd, en gaat wel over dingen in de maatschappij die verkeerd lopen, die we willen aankaarten. Dat wel. Dat tegen al die heilige huisjes stampen zit er dus zeker in, maar zonder echt er een statement van te maken. Laat ons het daarbij houden.
Ik hoor enorm veel agressie en een ondoordringbare geluidsmuur van knallende riffs. maar vergeleken met het debuut een ‘meer volwassen’ sound. Wat is volgens jullie het grote verschil
We schrijven nu niet zozeer meer vanuit een ‘coole dingen doen’ oogpunt, maar eerder vanuit een standpunt dat het volledige plaatje klopt, daar ligt het grote verschil met ons debuut. Op dat vlak zijn we zeker en vast volwassener geworden. We zijn ondertussen ook veel beter op elkander ingespeeld, en vinden elkaar blindelings. Dat komt zowel op plaat, als live tot zijn recht.
Er zitten weinig rustpunten in die plaat, of tenzij heel subtiel. Het tempo ligt moordend hoog. Wat positief is. Maar fysiek op het podium is het ook redelijk zwaar. Hoe houden jullie dit tempo vol?
Die energie komt gewoonweg van graag doen wat we doen, op zo een podium een publiek meetrekken terwijl het zweet op onze lippen staat is een zalig gevoel. Dat steeds opnieuw kunnen en mogen beleven, is een drijfveer om op die elan door te gaan eigenlijk. Het is net dat publiek die ons die energie geeft, om compleet alles te geven. Hoe harder het publiek dus gaat, hoe meer energie dat we zelf daarvan krijgen.. het is een soort wisselwerking.
Wat me nog het meest opvalt, is die ‘live energie’. Wat is jullie geheim?
We hebben de productie gedaan bij Yarne, de bassist van Carnation, in Project Zero Studio.Hij kent ons ook heel goed, heeft ons meerdere keren live gezien en weet hoe we echt in elkaar zitten. En wat we echt willen. Dat speelt hij in ons voordeel uit op plaat ook. We nemen ook op hoe we de songs live willen spelen, dat is voor ons heel belangrijk. dat speelt ook een rol.
Dus als ik het goed begrijp werken jullie bij het maken van een plaat bewust naar die live optredens toe?
Bewust niet echt, onze nummers zijn allemaal een beetje korter tot compacter. Het is niet opzettelijk gedaan dus, maar het zit wel ergens in het achterhoofd ja, laat het ons daarbij houden.
Ik heb al enkele goede recensie gelezen, hoe werd de plaat tot nu toe algemeen ontvangen? Interesse vanuit het Buitenland?
Het nieuwe album is absoluut goed ontvangen. We hebben positieve recensies gekregen van verschillende magazines zoals Aardschok, Rock Tribune en anderen. Eén van de leukste reacties die we mochten ontvangen was: “Destroy Humanity beheerst de kunst van het verrassen en imponeren en dat is tegenwoordig een hele prestatie.” Dat soort feedback is natuurlijk altijd fijn om te lezen, toch? Het is motiverend om te zien dat onze muziek niet alleen lokaal maar ook internationaal gewaardeerd wordt.
Is deze plaat de ultieme ‘doorbraak’ plaat, naar een ruim publiek toe? Wat zijn de verwachtingen van deze plaat?
We moeten er realistisch in zijn. we maken ook vooral muziek omdat we dat graag doen, en niet per se om dat groot publiek te plezieren, dat is een belangrijke drijfveer. Je ziet dat ook als we onze muziek live brengen, dat we dit graag doen. Dat is en blijft heel belangrijk, het spelplezier primeert.
In deze tijden is sociale media heel belangrijk, ook streaming (Spotify en zo); waarom dan nog een (dure) fysieke plaat uitbrengen eigenlijk?
Er is, en dat merken we toch op live shows, enorm veel vraag naar. Dat is wellicht de meest belangrijke reden om dit te blijven doen. de kost voor vinyl is iets te groot voor ons maar cd’s verkopen nog steeds.
Er is ergens een gezegde over ‘de moeilijke tweede na een succesvol debuut’; hebben jullie dat probleem ook ondervonden?
Je wil sowieso dat de nieuwste cd beter is dan de vorige, dat is een streefdoel. Er waren stukken waar we wat langer moesten over nadenken, en andere waren we direct tevreden over; het is dus eigenlijk een ‘en/en ‘ verhaal. We denken wel dat we ondertussen geleerd hebben hoe we bepaalde dingen moeten aanpakken, en dat daar wel een evolutie merkbaar is. En dat we dit ook meenemen naar de volgende releases, het is een soort leerproces dus. Maar om daarom te zeggen dat het daarom moeilijker is , nee dat niet.
Heeft die nieuwe plaat trouwens nu al deuren kunnen openen? Hoe was jullie festival zomer bijvoorbeeld?
In zekere zin wel. Maar er mag nog altijd wat meer binnen komen uiteraard. Er staan ondertussen al wat mooie dingen op de planning, dus dat komt goed. We kunnen nog niet alles zeggen, maar er zitten nog mooie dingen aan te komen zeker en vast.
Wat staat er verder op de planning?
Er staan wel al enkele optredens vast, sommige moeten nog bevestigd worden. Eentje dat bevestigd is, is V ’s metal media, Metal Sunday II in Opwijk op 15 februari 2026.Maar zoals we aangaven, er is zeker nog plaats vrij voor meer…
Is er een soort doel of ambitie waar jullie naartoe willen werken?
Waar we naartoe willen werken is toch dat zomer festivals, op een festival als Alctraz staan bijvoorbeeld. Ook beetje meer kunnen optreden in het buitenland, dan denken we aan Nederland , Duitsland of zo. Is ook een ambitie. De scene is Duitsland en Nederland is veel grotere dan in België. En al wat eraan komt, ontvangen we graag met open armen. Om het kort te houden… Blijven groeien in wat we doen en daar de vruchten van plukken is onze belangrijkste ambitie.
Indoen je kon kiezen tussen de grote podia op Graspop of Vorst Nationaal – mits toegevingen binnen jullie sound of wat meer commercie, zouden jullie het doen?
We spelen al zoveel jaren dit genre, toegevingen doen om per se op die grote festivals of zalen te staan? Daar beginnen we niet aan. We zijn geëvolueerd van thrash metal naar een Groove metal band. Maar op een manier waar we zelf 100% achter staan. Met ons drieën muziek maken die we alle drie graag horen, en wat we graag live willen brengen nog steeds het belangrijkste is.
Is het voornaamste doel dan een naam worden binnen het clubcircuit in binnen- of buitenland en op die manier op Alcatraz geraken?
Op een podium kunnen spelen voor een enthousiast publiek in club of op een festival is zeker een doel op zich, of dat in Buitenland of binnenland is, speelt geen rol. Kunnen we daardoor op bijvoorbeeld Graspop staan is dat mooi meegenomen. Maar het is en moet iets zijn waar we zelf achter staan, zoals hierboven gezegd. Dat is de voornaamste drijfveer.
Bedankt voor de fijne babbel; we blijven jullie uiteraard op de voet volgen …
This Will Destroy You - Intieme postrock met een twist
This Will Destroy You + Nordic Giants
Het Wintercircus in Gent was het decor voor een post-rockavond vol intense klanken en visuele pracht, met Nordic Giants als voorprogramma en This Will Destroy You als hoofdact.
Nordic Giants - Mysterie en beleving
Het Zweedse duo Nordic Giants, getooid in pluimen, opende de avond met een show die zowel muzikaal als visueel intrigerend was. Het duo, bestaande uit een drummer en een toetsenist, leunde sterk op het theatrale aspect van hun performance. De muziek zelf had een dromerige, atmosferische kwaliteit, maar het waren vooral de visuals die de aandacht trokken. Op de achtergrond werden kortfilms afgespeeld, ondersteund door speeches met activistische boodschappen. Hoewel de tekst soms wat cliché was, vond de wereldverbeteraarshouding duidelijk resonantie bij het publiek. Het activisme sloot dan ook mooi aan bij de mystieke sfeer van de muziek.
De nummers die ze speelden, waren voornamelijk afkomstig van hun dubbel-EP ‘Build Seas / Dismantle Suns’ uit 2013 en hun recentere album ‘Symbiosis’.
Helaas waren de geluidsboxen niet optimaal, waardoor de krachtige impact van hun muziek een beetje verloren ging. Toch was het duidelijk dat het publiek de ervaring waardeerde, niet alleen voor de muziek zelf, maar vooral voor de totaalbeleving van de performance.
This Will Destroy You - Intieme postrock met een twist
Daarna was het tijd voor This Will Destroy You, de Texaanse postrockband die al jarenlang bekend staat om zijn atmosferische soundscapes. Ze openden hun set met hun volledige, self-titled album uit 2008, een werk dat uit zeven tracks bestond: “A Three-Legged Workhorse”, “Villa del Refugio”, “Threads”, “Leather Wings”, “The Mighty Rio Grande”, “They Move on Tracks of Never-Ending Light“ en “Burial on the Presidio Banks”. Dit klassieke werk was meteen een traktatie voor de diehard fans van de band.
De muziek was aangenaam, maar het ontbrak aan de explosieve momenten die je vaak van postrock verwacht. De opbouw naar de climax was aanwezig, maar het voelde vaak alsof de band de uiteindelijke uitbarsting net niet wist te bereiken. De vulkaan rookte, maar de lava kwam niet echt tot leven. De intensiteit die je normaal zou verwachten, ontbrak hier een beetje, wat het geheel wat vlak maakte. Toch was het duidelijk dat de fans genoten van de nostalgie die het album met zich meebracht.
Na het integrale album ging de band verder met nummers van hun latere werk: “Dustism” en “New Topia” vanop ‘Another Language’. Het was opvallend dat geen enkele track na 2014 aan bod kwam, wat wellicht een gemiste kans was voor de band om hun evolutie als artiesten te laten zien.
Toch was er een verfrissende wending aan de set met twee bisnummers van het nieuwe project ‘you, infinite’: “Throughlines” en “Shine Eternal”. Deze nummers voelden frisser en gevarieerder aan, en het was fijn om te zien dat de band nog steeds in staat is om te experimenteren en zich verder te ontwikkelen.
Toch eens de plaat van ‘you, infinite’, die uitkwam eind februari, een kans geven.
Organisatie: Democrazy, Gent + Viernulvier, Gent + Dunk!festival
De Zweedse rockband Royal Republic is niet superbekend in ons land, anders dan in Nederland, Frankrijk en Duitsland. Later dit jaar staan ze in De Casino in Sint-Niklaas en dat is voor de promotie van hun nieuwe album ‘LoveCop’.
Op hun nieuwe album kijkt de Zweedse band door zijn eigen plastic zonnebril en met veel ironie naar de jaren ’80. De hoes geeft al wat weg. Zanger Adam en de rest van de band staan daar centraal met leren jassen die geleend lijken van Rob Halford van Judas Priest of anders van dat ene bandlid van The Village People (Lee Mouton). Daarbij speelt Royal Republic met een paar gedachten.
Het is terugkijken met een knipoog. Al in die periode deden artiesten gewoon hun goesting en toonden ze hun geaardheid, al had het grote publiek dat niet altijd door. Halford en Mouton ontleende hun kenmerkende outfits aan de gay- en SM-scene van die tijd, terwijl het voor velen het nieuwe ‘uniform’ was voor de metal- en disco-volgers. Met eenzelfde je m’en foutisme speelt Royal Republic ook in de lyrics op ‘LoveCop’: er zijn heel wat interpretaties voor elke zin en elk refrein. En heel leuk: ze hanteren daarbij ook het cliché-taalgebruik van de disco en rock van de jaren ’80.
Ook muzikaal grijpen ze schaamteloos terug naar de jaren ’80. Royal Republic stapelt de muzikale clichés uit disco, funk en power-rock op elkaar in overtreffende trappen. Als vingerwijzing naar de heavy metal van die tijd hebben een paar intro’s en fragmenten een cheesy Knuffelrock-sound. Als om te zeggen: daar houden we die generatie voor altijd verantwoordelijk voor en eigenlijk houden we wel van die camp. Ook de eenvoudige ritmes en songstructuren en de refreinen die je meteen kan meezingen van de disco en het overdreven muzikale drama van de funk worden hier heel erg uitvergroot.
Songtitels als “Boots”, “Freakshow”, “Electra” en “LoveCop” hadden zo op een (vroeg) album van Judas Priest kunnen staan. “Love Somebody” en “Sha-La-La-Lady” zijn dan weer onvervalst Hot Choclate-disco-style. Zo stevig als bij Judas Priest worden de gitaren niet, maar deze potige punkrock is wel zo dansbaar als disco.
Maar of ‘LoveCop’ nu helemaal een door de band vooraf bepaalde concept volgt, dat zijn we niet helemaal zeker. Maar ondertussen hebben we met deze ‘LoveCop’ wel een leuk album met een super-productie. Denk het concept weg en je hebt nog steeds een bijzonder aangenaam, energiek en stevig rockend album dat muzikaal in alles het beste van de jaren ’80 naar boven brengt.
Mijn persoonlijke top 3 van dit album is “Wow! Wow! Wow!”, “LazerLove” en “Electra”.
https://www.youtube.com/watch?v=BbpW_ooMb-8
Three Times Royal, dat is de nieuwe Amerikaanse band met de Nederlandse zangeres Iris Goessens die we nog kennen als frontvrouw van de Belgische band Spoil Engine. Three Times Royal heeft de nieuwe single “Wildfire” uit.
Deze nieuwe single combineert de vertrouwde metalcore van deze band met een heel filmische sound en gaat over een liefde die op het punt staat om compleet weggevaagd te worden. De productie was in handen van Nederlande Chris Twiest (Crisis Theory, Convoke, …) en er is een leuke gastbijdrage van Danny da Costa.
De aanpak met de cinematografische, bijna symfonische muzikale elementen is verfrissend voor een genre als metalcore, waar de focus doorgaans toch vooral op agressie en snelheid ligt. Het geeft deze track een larger than life-vibe.
https://www.youtube.com/watch?v=8BIdVoKonbY&t=81s
Royal Blood - Een intieme, exclusieve showcase op het nieuwe album ‘Back to the water below’
Als promo van het nieuwe album ‘Back to the Water Below’ (komt uit op 1 september!) , speelden Royal Blood (Mike Kerr en Ben Thatcher) een intieme en exclusieve show voor een 300-tal genodigden in Brussel. Het was StuBru die met de wedstrijd ‘Op de eerste rij’ dit concert organiseerde. Musiczine had een duo-ticket weten te bemachtigen.
Het was een 55 minuten en 11 nummers durende korte maar zeer krachtige, energieke set.
Het duo, die het uitgangbord zijn voor ‘Garagerock’ doen het genre alle eer aan. Ben op drums en Mike die de zang en het gitaarwerk op zich neemt, zijn na 10 jaar zo op mekaar ingespeeld dat ze op geen foutje kunnen worden betrapt. Ze hebben dan ook al meer dan 600 shows op hun naam staan.
Hun motto was rockend krachtvoer zonder al te veel bleek ‘blahblah’ (enkel een 4-tal keer “Thank yo so much”).
De korte set kende geen moment van zwakte. De oudere nummers blijken het nog altijd bijzonder goed doen, “Lights out”, “Little monster” en vooral de afsluiter “Figure it out” blijven rockbommen die je bij de keel grijpen en waarvan al je haar op je lijf gaat rechtstaan. Beresterk.
Ook de drie nieuwe nummers ongeveer, moesten niet onderdoen, live gebracht met assistentie van een pianist blijven ze stevig rockend overeind. Het worden zeker blijvers.
Na deze sessie zijn ze absoluut klaar om hun wereldtournee aan te vatten. Ze bevestigen dat ze bij de besten horen in hun genre, ze behouden de basis van harde rock met hoofdzakelijk drum en gitaarwerk maar een synthesizer of piano erbij is geen vloek.
Een leuke ontmoeting na de show hadden we met de gitarist van RHEA die hun grote voorbeeld kwam bewonderen en volgens hem ook, om wat bij te leren van de Mike.
Setlist : Out of the black , Come on over , Boilermaker , Lights out , Pull me through , Trouble’s coming , Mountains at midnight , Little monster , How did we get so dark? , Shiner in the dark , Figure it out.
Organisatie: VRT (ism StuBru)
Royal Jake - Een uppercut 'into the face'
De Belgische Metalcore act Royal Jake zijn al van 1992 bezig. Na een vrij lange pauze brachten ze pas in 2012 een nieuwe plaat uit: 'Triple Crown Demo'.
Ooit begonnen ze als een grunge/groovemetalband, nu zijn ze richting metal/metalcore; een geluid dat we hoorden op de EP 'Tenacity (2015)'. In oktober 2016 bracht Royal Jake een gloednieuwe EP op de markt: 'Retaliate-The Answer', die ook bij ons op heel veel bijval kon rekenen.
Royal Jake heeft niet stil gezeten … Een nieuwe plaat brachten ze nu uit 'Chronicles of a Divided Species - Pt. 1'. We hadden niet alleen een fijn gesprek met de band, maar schreven ook een recensie over de plaat: https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/88945-chronicles-of-a-divided-species-pt-1-ep.html
Hoog tijd om ze eens te gaan zien … We zakten af naar de gezellige Metalbar Walhalla in het hartje van Brugge, en kregen een pak uppercuts 'into the face'!
Het is dan ook bijzonder jammer dat een band als Royal Jake (*****) zo weinig publiek voor zich heeft tijdens een gratis concert in de supergezellige Metalbar als Walhalla in Brugge, terwijl duizenden mensen, honderden euro's uitgeven om een Metallica of Rammstein te gaan zien in een groot stadium, waar je achteraan de weide amper een glimp kunt opvangen van de band … Nu dit terzijde, deze band liet het niet aan hun hart komen . Hun frontman/zanger/basspeler zat met een gebroken scheenbeen op een stoel en deed z’n uiterste best het publiek mee te krijgen. De band speelde een overzicht van hun EP’s en deed het vol overgave.
De band speelde in amper een uurtje tijd de Metalbar volledig gor; we kregen een bijzonder strakke, energieke, gevarieerde set. In hun 'metalcore' wisten ze elke liefhebber van het (extreme) metalgeweld te bekoren. Een verschroeiende set door de klievende riffs, de knetterende, harde drumsalvo’s en de zangpartijen als donderslagen.
De spraakzame frontman entertaint z’n publiek met de nodige kwinkslagen. Naarmate de set vorderde, kwam er meer volk binnen gesijpeld. Het gaspedaal werd nog even stevig ingedrukt en bracht ons naar een wervelende finale. Stilstaan werd onmogelijk, de muren trilden en de neiging om een moshpit te starten was heel groot. Wij gingen uit de bol, de ogen gesloten en luchtgitaar spelen …
Royal Jake is een band die live uppercuts uitdeelt , met een brede glimlach into your face; bittere ernst en humor vinden elkaar in een muzikaal metal feestje.
Organisatie: Royal Jake ism Metalbar Walhalla, Brugge
De Belgische Metalcore act Royal Jake zijn al van 1992 bezig. Na een vrij lange pauze brachten ze pas in 2012 een nieuwe schijf uit: ‘Triple Crown Demo’. Ooit begonnen als grunge/groovemetalband zijn ze ondertussen verschoven richting metal/metalcore; een geluid dat we hoorden op de EP ‘Tenacity (2015)’. In oktober 2016 bracht Royal Jake een gloednieuwe EP op de markt: ‘Retaliate-The Answer’, fie ook bij ons op heel veel bijval kon rekenen.
Royal Jake heeft niet stil gezeten … Een nieuwe plaat brachten ze nu uit 'Chronicles of a Divided Species - Pt. 1'. We hadden een fijn gesprek met Pete, het interview kun je hier nog eens nalezen.
Het persoonlijke verhaal op deze 'Chronicles of a Divided Species - Pt. 1' komt al tot uiting bij “Defined”, de registers worden meteen open getrokken, wild om zich heen en wat een mokerslagen.
Er is wel meer oog voor een melodieus zijstapje, daarom niet minder dreigend, luister maar naar het prachtige “Burn Sorrow”, pijn en woede nemen hier de bovenhand, alsof de heren hun ontreddering en smart uitschreeuwen in sound en teksten.
Royal Jake laat emotie samengaan met hun metalcore; overtuigend krachtig materiaal met een voller geluid. “Another level” sluit dan ook mooi de EP af.
Tracklist: Defined 04:23 Heaven Days 03:32 Burn Sorrow 04:35 T Minus 10 04:17 Another Level 04:02
Royal Jake - We zijn misschien niet meteen de meest ambitieuze band, maar het blijft wel belangrijk voor ons om als band te blijven evolueren. Zolang dit blijft gebeuren en we er plezier in blijven hebben, zullen we blijven doorgaan
De Belgische Metalcore act Royal Jake zijn alv 1992 bezig. Na een vrij lange pauze brachten ze pas in 2012 een nieuwe schijf uit: Triple Crown Demo. Ooit begonnen als grunge/groovemetalband heeft er ondertussen een verschuiving plaatsgevonden richting de metal/metalcore. Een geluid dat zich voor het eerst openbaarde op de EP Tenacity (2015). In oktober 2016 bracht Royal Jake een gloednieuwe EP op de markt: Retaliate-The Answer. Die ook bij ons op heel veel bijval kon rekenen. Ondertussen heeft Royal Jake niet stil gezeten. Op 2 december komt een nieuwe plaat op de markt ‘Chronicles of a Divided Species - Pt.’ Naar aanleiding daarvan hadden we een fijn gesprek met Pete, en polsten we ook naar de toekomstplannen.
Jullie zijn (als ik het niet mis heb ) bezig sinds 1992 maar brachten pas in 2012 een eerste werk uit. Met de release van ‘'Triple Crown Demo' hebben jullie zeker jullie stempel gedrukt; hoe is het met de band intussen? Wat waren de meest gedenkwaardige momenten, en de minst goede momenten voor de band tot nu toe?
Sinds 1992 bezig is misschien wat kort door de bocht, maar de band met naam ROYAL JAKE is inderdaad in 1992 ontstaan. In volle grunge periode zijn we toen met 4 16-jarige kerels op het idee gekomen om een band te beginnen. Maar daar is uiteindelijk niks uit voorgekomen. Later in 2010 zijn de toenmalige zanger/toetsenist, de toenmalige gitarist en ikzelf (toen ook al bassist) op het idee gekomen om ROYAL JAKE terug leven in te blazen. Al snel kwam Kjell de band vervoegen op drums en werd die eerste demo (Triple Crown Demo) opgenomen. Maar het is uiteindelijk pas toen Arjen de gitaar overnam in 2015 dat ROYAL JAKE iets in de richting van ‘metalcore’ ging spelen en dat de vocals klinken zoals ze nu klinken. Sindsdien is de band blijven evolueren. Tijs is er later bijgekomen als 2e gitarist omdat we onze muziek wat meer diepte wouden geven. Het is vooral fijn dat de band blijft groeien. Als we het dan over gedenkwaardige momenten moeten hebben dan denk ik vooral aan een aantal shows die voor geweldige herinneringen hebben gezorgd. De verbroedering met een aantal bands waar we mee hebben gespeeld, walls of death, … Ik denk dat dit voor de meeste bands wel zal gelden. Af en toe een zotte show maakt het allemaal dubbel en dik waard. Echt mindere momenten hebben we als band nog niet meegemaakt denk ik. Iets wat we misschien niet meer zullen doen is ons laten verleiden om deel te nemen aan een wedstrijd. Geen oordeel t.o.v. bands die dit wel doen, maar wij laten het liever passeren. Ten eerste omdat we het verkeerd vinden om bands ‘tegen’ elkaar te laten spelen en ook omdat het vaak aankomt op ‘ons kent ons’.
Ik heb me trouwens altijd afgevraagd waarom het zo lang heeft geduurd om iets op plaat uit te brengen?
Zoals ik hierboven al liet vallen, is het een lange weg geweest om tot de huidige bezetting te komen. Het heeft dus een tijdje geduurd tot we een bezetting hadden waarmee we iets konden schrijven om opnemen.
Hoe heeft Royal Jake die corona tijden doorstaan, waren die een inspiratie voor het nieuwe werk?
Die corona tijd was niet bepaald makkelijk en nog niet eigenlijk. Zeker gedurende de lockdowns viel onderlinge communicatie bij momenten wat stil. Wij hadden eind 2019 besloten om even geen shows te spelen en ons op de nieuwe release te concentreren. De show met ‘Carry the Weight’ in ‘Antwerp Music City’ was voor ons dus sowieso de laatste geweest tot de release. Ongeacht de pandemie. Maar we hadden uiteraard nooit kunnen denken dat het zo lang zou duren voor we weer het podium op zouden kunnen. Een deel van de nummers was reeds geschreven, maar er moesten ook nog een aantal nummers afgewerkt worden. De invloed die corona hierop heeft gehad is dat het afwerken van die nummers heel langzaam is gegaan. Het gebrek aan perspectief had de drive er wat uitgehaald. We hadden er uiteindelijk ook geen enkel idee van wanneer we de nummer zouden kunnen releasen. Maar kijk het is uiteindelijk dan toch allemaal goed gekomen he. Corona heeft wel voor een bepaalde ondertoon gezorgd die in de teksten van ‘Heaven Days’ en ’T minus 10’ duidelijk aanwezig is. En uiteindelijk is het nog steeds moeilijk omdat er een fameuze inhaalbeweging aan de gang is sinds corona alles had stilgelegd. Er staan letterlijk 100en bands te popelen om shows te spelen. Veel meer dan er weekends en veneus zijn. Niet evident dus om aan nieuwe boekingen te geraken. Hopelijk lukt het wat makkelijker eens de EP gereleaset is…
Ik heb jullie pas in 2016 leren kennen via ‘Retaliate - The Answer ‘ het melodieuze gecombineerd met een dosis adrenaline en emoties. Die confrontatie en je een spiegel voorhouden komt zeker terug op de nieuwe EP van ‘ ik voel dat ik elk heilig huisje wil omver stampen’, maar dat was voordien ook al. Wat is het verschil tussen die eerste releases en de nieuwe EP
Al die elementen die je opnoemt en die je kent van onze vorige EP’s hebben we proberen te behouden, want dat is uiteindelijk wat ‘ROYAL JAKE’ ROYAL JAKE maakt, maar we zijn opzoek gegaan naar een voller geluid. Muzikaal en op vlak van productie hebben de nieuwe songs heel wat meer te bieden dan al wat we voorheen hebben geschreven. Ik ben er van overtuigd dat onze fans de nieuwe songs zullen kunnen smaken, maar ook dat we met de ‘nieuwe sound’ nieuwe luisteraars gaan kunnen overtuigen. Dus ik ben blij je te horen zeggen dat je hetzelfde gevoel hebt bij de nieuwe EP als bij de vorige. Dat betekent voor ons dat, desondanks de nieuwe sound, de nummers nog steeds echte ROYAL JAKE nummers zijn. ‘Mission accomplished’ zou ik zeggen!
‘Chronicles of a Divided Species - Pt.1’ - Enkele inzichten: COADS is een continu evoluerend concept van een zijlijn visie op de mensheid. In dit eerste deel is er een kijk op verdriet, maar ook woede en een altijd prominente vraag 'Waarom?'. Waarom is een individuele visie zo verschillend van wat wordt beschouwd als de betere optie voor de hele soort? Kun je daar wat dieper op ingaan, waar komt de inspiratie vandaan om dit te doen?
Iedereen heeft toch wel zo eens van die momenten waarbij je je afvraagt ‘Waarom doet die dat nu?’ Of ‘Waarom gebeurt dit?’ Los van wat je eigen mening is kan je je vaak vragen stellen bij dingen die wij als mens(heid) doen. Dus als je even vanop de zijlijn naar de mensheid zou kijken kan je hierover onnoemelijk veel verhalen vertellen. Dat zijn de ‘Chronicles of a Divided Species’ en in dit eerste deel komen o.a. over ‘rouwen’, ‘afgunst’ en ‘zelfreflectie’ aanbod.
Er wordt opvallend meer melodie en symfonie aan toegevoegd dat hoor je wel; hoe belangrijk was de inbreng van ‘nieuw bloed’ voor de band?
Het is duidelijk dat Tijs (gitaar), die op COADSpt1 voor het eerst mee heeft geschreven, belangrijk is geweest om tot die nieuwe sound, waar ik het eerder over had, te komen. 2 gitaren gaven ons de mogelijkheden om melodie toe te voegen en toch die brutaliteit te bewaren die de mensen van ons kennen. Kjell (drum) heeft er dan weer voor gezorgd, door de pre-productie volledig uit te werken, dat de nieuwe songs heel vol klinken met inderdaad, zoals je opmerkte, de toevoeging van een aantal symfonieën. Iets wat nieuw is voor ons, maar bijzonder goed werkt vind ik persoonlijk. Maar ook Roelof Klop verdient een pluim voor de mix en de productie die hij heeft afgeleverd. Hij heeft productiewijze nog een aantal dingen toegevoegd waardoor het eindresultaat al onze verwachtingen heeft overtroffen.
Ik hou van de diepgang op deze EP, dat je bij de strot grijpt en een spiegel voorhoudt. Een bewuste keuze? Zit er daar een persoonlijk verhaal achter?
Het is inderdaad een keuze geweest om het op die manier aan te pakken. Het hangt allemaal samen met het concept van de ‘Chronicles of a Divided Species’. Uiteraard zit er altijd iets persoonlijks in de dingen die je maakt. Toch probeer ik dat altijd op zo’n manier te brengen dat de luisteraar er nog altijd een eigen interpretatie aan kan geven.
Er volgt ook ‘chronicles of Divided Species- Pt 2’ - wat is het verschil met het eerste deel?
Er volgen na dit eerste deel nog een aantal delen in het ‘Chronicles of a Divided Species’ verhaal. Het idee om niet meer in albums te denken maar eerder in hoofdstukken van telkens een 5-tal nummers (een EP dus) is er gekomen doordat de manier waarop luisteraars muziek ‘consumeren’ is veranderd. Nieuwe muziek is door de dominante positie van de streamingdiensten vluchtiger geworden. Na een aantal weken verliest een release al snel aandacht. Als je dan je hart en ziel in een concept langspeler hebt gestoken is dat zonde. Daarom hebben we er voor gekozen om een reeks EP ’s uit te brengen binnen 1 concept. Hoeveel delen dat uiteindelijk gaan worden staat nog niet vast, maar een 2e deel komt er sowieso. Het is dus eerder een vervolg verhaal dan dat het delen zijn die t.o.v. elkaar verschillen.
Met metalcore/extreme metal die jullie spelen, is het in ons land niet simpel om ‘door te breken’. Maar jullie klinken toch meer toegankelijk vind ik, dat is positief, klopt dit?
of hoe zie je dat zelf?
Tja, wat is doorbreken he? Wij maken de muziek die we maken omdat we dat graag doen. En hopelijk valt dat bij een aantal mensen in de smaak zodat we met die muziek leuke live shows kunnen spelen. In het verleden is dat alvast goed gelukt. Maar het mag natuurlijk altijd een stapje verder gaan. Voor ons zou ‘doorbreken’ dus kunnen betekenen dat we grotere shows zouden mogen spelen. Dat is inderdaad niet altijd zo simpel. Maar zoals je zelf ook al aanhaalde, denk ik dat de nieuwe nummers een breder publiek kunnen aanspreken. Dus wie weet helpt dat ons om ook live voor een groter publiek te kunnen spelen.
Wat me bij jullie genre wel opvalt is dat daar een jonger publiek op afkomt dan bij ‘doorsnee metal’ klopt dit? , en heb je daar een verklaring voor?
Ik zou het niet weten eerlijk gezegd. Of wij dus een jong publiek hebben kan ik niet echt zeggen. Volgens de statistiek die wij kunnen opvragen bij de streamingdiensten zouden onze luisteraars zich vooral in de groep 28-44 jarigen situeren blijkbaar. Metalcore als genre is natuurlijk ook wel jonger dan de ‘doorsnee metal’. Al vind ik niet dat wij pure metalcore spelen. Misschien dat het oudere metal publiek eerder vasthoudt aan zijn gekende genre of bands en jongere luisteraars eerder openstaan voor nieuwe dingen? Ik denk trouwens dat dit niet enkel binnen het metal genre zo is. Jonge luisteraars luisteren modern en oudere luisteraars houden eerder vast aan de klassiekers. Zou het dat niet eerder kunnen zijn?
Is het in België moeilijker om door te breken dan in andere landen met wat jullie doen? of zie ik dat verkeerd? En heb je daar een verklaring voor
Over dat doorbreken hadden we het net nog. Het is zoals ik al zei niet makkelijk om grotere shows te kunnen spelen in België, maar of dit in andere landen makkelijker zou zijn durf ik niet te zeggen. Het is wel zo dat België een versnipperde metal en hardcore scene heeft. Lokaal krijgen bands dikwijls wel support, maar het is minder evident om die support ook buiten de eigen lokale scene te krijgen. Om nationaal aandacht te krijgen is het nog moeilijker. Toch zijn er al wel wat dingen veranderd. Neem nu Andries Beckers die met STAALHARD op ‘Willy’ elke week ook aandacht geeft aan Belgische bands zoals wij. Da’s toch fantastisch. Ook het ALCATRAZ festival geeft veel Belgische bands een kans om zich aan een groot publiek te tonen. Dit zijn dingen die een aantal jaar terug niet bestonden.
Op twee december komt de nieuwe EP uit, wat zijn je persoonlijke verwachtingen in deze moeizame tijden voor iedereen?
Op de 2 reeds gereleasete singles hebben we vele positieve reacties gekregen. De video voor ‘Defined’ bvb was op 1 maand tijd de beste bekeken video op ons Youtube kanaal. De prachtige video van de hand van cineast Alexander Decommere heeft hier uiteraard ook wel iets mee te maken. Uit de reacties valt op dat we weer een aantal mensen hebben bereikt die voordien nog niet van ROYAL JAKE hadden gehoord. Hopelijk brengt de nieuwe EP onze muziek bij een nog groter publiek.
Wat zijn de verdere plannen?
De plannen zijn vrij simpel. Nog een aantal delen uitbrengen in de ‘Chronicles of a Divided Species’ serie en hopelijk snel weer shows spelen. M.a.w., de plannen zijn er, nu de kansen nog.
Zijn er na al die jaren nog ambities en doelstellingen die je wil bereiken als band en muzikant?
We zijn misschien niet meteen de meest ambitieuze band, maar het blijft wel belangrijk voor ons om als band te blijven evolueren. Zolang dit blijft gebeuren en we er plezier in blijven hebben, zullen we blijven doorgaan. Maar als we dan toch iets mogen ambiëren dan is het misschien een spot op een van de grotere zomerfestivals.
Geef hieronder gerust enkele links waar mensen jullie werk kunnen aankopen en zo.
Fysieke exemplaren van de nieuwe EP zullen er niet komen. We spelen wel met het idee om de eerste 2 delen, eens deze er zijn, gebundeld als fysiek exemplaar aan te bieden op CD of LP. ‘Chronicles of a Divided Species-Pt.1’ is dus in eerste instantie enkel te beluisteren via streaming en te downloaden via o.a. BANDCAMP.
Via deze link kom je bij onze social media kanalen en streamingdiensten:
Royal Jake - DistroKid (hyperfollow.com)
Ik wil je bij deze nog hartelijk bedanken voor de fijne babbel en voor de support die je ons, en de Belgische scene in het algemeen, geeft , door interviews als deze te publiceren
Three Times Royal is de nieuwe Amerikaanse band van de Nederlandse vocaliste Iris Goessens, die vroeger bij de Belgische band Spoil Engine zong, en nog twee Amerikaanse dames waarvan de namen in Vlaanderen waarschijnlijk geen belletje zullen doen rinkelen. “Do You Know What It’s Like”, is de eerste single van Three Times Royal.
Op deze eerste single klinkt Three Times Royal toch opvallend als Spoil Engine: stevige metalcore met een catchy, meebrulbaar refrein. Veel power en agressie en goede hooks. De lyrics gaan over druggebruik als een alles-verterend innerlijk monster.
In metalcore is het niet eenvoudig om er wat uit te springen en op te vallen. Dat doet Three Times Royal nog niet met deze eerste single, maar die draagt wel een zekere ambitie en vertrouwen in zich. Ik denk dat we nog mooie dingen zullen horen van deze drie dames.
Eén van de eerste concerten van Three Times Royal is gewoon in België: op 29 oktober staan ze in de Club de B in Torhout als support voor de releaseshow van Mantah.
https://www.youtube.com/watch?v=iyI98O3nsVk
Royal Blood - Als een Tyfoon!
Na ruim twee jaar van verplicht huisarrest vanwege de wereldwijde pandemie, konden de mannen van Royal Blood eindelijk weer eens hun instrumenten en zichzelf van stal halen voor een Europese tournee. Die moest maandag beginnen in Parijs maar door een staking van truckchauffeurs was, in tegenstelling tot Mike en Ben, hun materiaal niet ter plaatse geraakt. Concert hélaas afgelast.
Vanavond zagen we dat zowel band als materiaal wel tijdig in de Lotto Arena was geraakt. Ze waren er dan ook op gebrand om revanche te nemen en verschenen met gebalde vuisten op het podium.
Over de twee voorprogramma’s moeten we kort zijn. Rhea was te vroeg gepland om deze te kunnen aanschouwen, maar in november zagen we ze nog schitteren in een uitverkochte AB en we zijn zeker dat ze ook nu hadden overtuigd. Ze spelen immers dezelfde pletrock als RB. En het blije gezicht van de frontman , die we in de catacomben van de Lotto Arena spotten , bevestigde dit.
Het tweede voorprogramma is voor ons een raadsel wat dit daar deed. De Amazones , ook uit de UK, met een soort half model, half acteur als frontman, die meer door zijn blonde haren wrijft dan op zijn gitaar speelt, was een miskleun. Hun eerste nummer ging door vals gezang al helemaal de mist in. Maar ook daarna konden we er geen touw aan vastknopen welk soort rockgenre ze speelden. Het leunde af en toe aan bij Thirty Seconds to Mars. En dan weet u het wel … en is alles gezegd.
Je kan er je klok op zetten bij Royal Blood. Als ze gepland staan om 21u te beginnen, dan doen ze dat ook. Ze begonnen als een “Typhoon” met het gelijknamig nummer. Een muzikale bulldozer zou ons het volgende anderhalf uur omverduwen zodat onze oren een dag erna nog suizen. Het gierende, slopende gitaarwerk en de heldere zang van Mike Kerr, gecombineerd met het opzwepende pompende drumwerk van Ben Tatcher geven RB die intense, meedrijvende, overweldigende sound.
De nieuwere nummers , oa “Typhoons,” “Boilermaker” en “Honeybrains” ondersteund door een extra man op synths, klonken live een stuk voller en steviger dan op plaat. Joepie!!! Ook alleen aan piano valt Mike niet uit de toon. Dat bewees hij net na de brake met “All we have is now”.
Maar de oudere nummers, vooral van hun eerste plaat, zetten de Arena in vuur en vlam. En waren ook een signaal om de moshpit te openen. “Figure it out”, “Ten ton skeleton” en vooral “Little Monster”, waarop Ben zich een paar minuten alleen kan uitleven op drums, grijpen je nog altijd bij de keel , en blazen je bijna letterlijk van je stoel. Wat een heerlijke pot powerrock. We genoten met volle teugen en schreeuwden op vraag van Mike en Ben dapper mee. Wat een rockfeest.
Helaas werd de muzikale rockstorm tot twee maal toe onderbroken door korte technische storingen van zowel licht als geluid. Afscheid nemen van die technieker?!
De mannen van RB zijn nu tien jaar bezig en bevestigen alleen maar in positieve zin. Ze spelen geen stadionrock maar zij en hun muziek zijn geschapen voor zalen als de Lotto Arena. Hun muziek overspoelt je een eerste maal , kletst keihard tegen de betonnen zaalmuren en pakt je voor de tweede maal oorverdovend langs achteren. Heerlijk.
Maar ook in open lucht zijn ze héél overtuigend. Dus…naar Werchter deze zomer!
Setlist - Typhoons , Boilermaker, Lights out, Come on over, Trouble’ coming, Hook, line & sinker, Little monster, How did we get so dark ?, Million and one, Limbo, Honeybrains, Loose change, Figure it out.
All we have is now, Ten Ton skeleton, Out of the black.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/royal-blood-22-03-2022/royal-blood-10.html
Organisatie: Live Nation
Orchestre Philharmonique Royal de Liège - Sound of Ghent - Oogstrelende taferelen die vreugde brengen in donkere tijden
We citeren: ''Beethoven's vierde symfonie werd door Schumann 'de slanke Griekse maagd tussen twee noordelijke reuzen' genoemd, waarmee hij op de monumentale derde en vijfde symfonie doelde. Het werk wordt in deze cyclus gespeeld door leden van het Orchestre Philharmonique Royal de Liège. Ze brengen de transcriptie voor septet mee van William Watts, altviolist en secretaris van de Royal Philharmonic Society uit Londen. '' Dit concert werd opgenomen op 27 september in het industriemuseum in Gent.
Ons verslag van de streaming nu : Als we naar de symfonieën van Beethoven luisteren, proberen we net dat puntje te ontdekken waardoor een bepaalde symfonie net iets anders klinkt dan de vorige. We gaan daarbij op ons buikgevoel af.
Bij de eerste symfonie met B'Rock Orchestra kregen we een magisch klankentapijt en overtuigde net die kruisbestuiving tussen viool, cello, contrabas en blaasinstrumenten.
Bij Beethoven symfonie 2 door solisten van Anima Eternal was het net dat aftasten van grenzen tussen geluidsmuren doen trillen, en de intense rust doen weerkeren.
Bij Beethoven Symfonie Nr. 3, bracht Casco Phil ons dan weer een kleurrijke totaalbeleving die je wegvoert naar een ver verleden, maar je met beide voeten in het heden houdt. Het bewijst dat deze symfonie vernieuwend en grensverleggend is.
Elk van de symfonieën bewijst dus eveneens de verscheidenheid van een componist als Beethoven zelf.
En dan zijn we bij deze voorstelling aanbeland. Orchestre Philharmonique Royal de Liège benadert de meer folkloristisch kant van Beethoven. Deze vierde symfonie zorgt namelijk voor een vreugdedansje; de bedwelmende combinatie van klarinet, knappe viool partijen en heldere cello zorgen voor een feestelijke stemming, binnen een melancholisch kader.
In het tweede deel gaat het plots de wat meer weemoedigere kant op, in schril contrast met het vaak feestelijke, om dan plots helemaal open te spatten in een harmonische wervelstorm die je weer - inderdaad - tot dansen aanzet. Om later weer over te stappen naar een punt van rust.
Al deze elementen bewijzen hoe een componist als Beethoven speelt met zoveel uiteenlopende emoties.
Elk van de muzikanten die de symfonieën voorstellen, brengen die op zo’n uitzonderlijk hoog niveau. Het is voortdurend schipperen tussen uitersten. Het is een collectief top muzikanten van vier uitzonderlijk getalenteerde violisten, twee virtuozen op cello en dubbel bas en een klarinet speelster. Op oogstrelende wijze verschijnen taferelen, die zorgen voor vreugde in donkere tijden.
Line up Orchestre Philharmonique Royal de Liège: Lieve Goossens - Klarinet // Alberto Menchen - viool //Virginie Petit - viool //Ralph Szigeti - viool //Violain Miller - viool //Paul Savridis - cello// Simon Verschraege - dubbel bas.
Eerdere live streams
B'Rock Orchestra 'Beethoven Symfonie 1'voorgesteld door B'Rock Orchestra
http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80375-b-rock-orchestra-sound-of-ghent-de-magische-kruisbestuiving-tussen-cello-viool-en-blaasinstrumenten.html
'Beethoven Symfonie nr. 2', voorgesteld door solisten van Anima Eternal: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80438-anima-eterna-sound-of-ghent-beethoven-wordt-ontleed-van-een-dunne-lijn-tussen-intense-stilte-en-geluidsmuren-omver-blazen.html
'Beethoven Symfonie nr. 3' voorgesteld door Casco Phil
http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80495-casco-phil-sound-of-ghent-een-opbouwende-sound-in-uiteenlopende-laagjes-binnen-een-veelkleurig-kader.html
Organisatie: Festival Van Vlaanderen, Gent
De Gentse ska-band Proyecto Secreto is terug met het nieuwe album ‘Alto’. Deze band brengt instrumentale en soms jazzy ska, met uitstapjes naar latin en rock. Denk aan de Skatalites en het New York Ska-Jazz Ensemble, maar deze Belgische band heeft toch wel een eigen gezicht.
Op ‘Alto’ is het een voortdurend komen en gaan van klassieke ska, uit de oude doos zeg maar, en wat we misschien als ‘progressieve’ ska kunnen bestempelen. Jazz en exotica zijn zeker invloeden en vooral de blazers in de band krijgen tijd en plaats om op avontuur en ontdekking te gaan, een beetje te freestylen zoals hun stadsgenoten van Compro Oro. De ritmes van drum en gitaar zijn hier dan weer eerder strak en altijd herkenbaar.
Dave Hillyard en Vic Ruggiero van The Slackers doen mee op “Guilty”, dat zo de enige gezongen track is van het album. Een leuke afwisseling en als die mensen dat willen doen, neem je dat uiteraard met beide handen aan, maar de band kruipt hier wel in een dienende rol en laat vooral zanger Ruggiero vrijuit scoren. De mix was in handen van de legendarische Victor Rice, maar die benadrukte slechts het individuele talent van de band. De twee dub-versies, “Mike Tyson Dub” en “Green Cake Dub”, hebben moeite om meteen te overtuigen, maar na een paar luisterbeurten ben je wel hard mee.
Eén van de leukste tracks is het slome “Dance Obama”, met een intro die beelden oproept van een spaghettiwestern en een retro-orgeltje dat al een paar keer eerder opdook. “Mariskal” heeft dan weer een vibe die past bij een B-movie uit de jaren ’70 of ’80. Voorts is het moeilijk om uitblinkers aan te duiden. “Ethiopian Gypsy” of “Jamaica 69” zijn dan zeker grote kanshebbers, maar nog beter is om het album in zijn geheel en in de voorgestelde volgorde te consumeren.
Het gaat snel voor Royal Blood van het duo Mike Kerr en Ben Thatcher . Ze werden al gerespecteerd en getipt door de NME , waren aanwezig op de toonaangevende festivals als Eurosonic , SXSW, London calling , Les Nuits Bota , Rock Werchter, Lowlands en hebben nu uiteindelijk het debuut uit .
Enkel met bas en een basic drumstel zorgen zij voor strakke , catchy, dynamische , groovende rock , dat genietbare riffs en hooks bevat . Een heerlijke trip in de beste traditie van White stripes , Blood red shoes en niet vies van wat Therapy?/Life of Agony metal en stoner op z’n QOSA.
Potig materiaal dus , wat we horen op de singles “Figure it out”, “Ten tonne skeleton” en “Little monster” . Openers “Out of the black” en “Come on over” scherpen meteen de aandacht en tonen wat het duo in z’n mars heeft .
In een kleine veertig minuten is alles voorbij , maar in die tussentijd heb je tien sterke , overtuigende songs gehoord die een broeierige spanning en intensiteit hebben vol stootkrachten .
Royal Blood - powerduo , doorbraak in 2014 en bevestiging in 2015!
Royal Blood – Figure it out – Een Rock’n’roll Feest
Royal Blood + Black Honey
Lotto Arena
Antwerpen
21017-11-11
Bart Van den Bosch
Voor een avondje vol amusement, vreugde en vooral uw goesting doen moest je op zaterdag 11 november in de Lotto Arena in Antwerpen zijn. Twee Engelse bands met ballen toonden waar rock’n’roll om draait.
Black Honey mocht het feestje op gang brengen en deed dit zeer overtuigend. Het al talrijk aanwezige publiek spaarde de krachten voor wat volgen zou, maar kon genieten van een band die met veel plezier op het podium stond. Dat zangeres Izzy Bee, die ons spontaan deed denken aan Gwen Stefani van No Doubt, zich van land vergiste namen we er graag bij. Of Black Honey binnenkort ergens als hoofdact te bewonderen zal zijn valt nog af te wachten.
Klokslag negen uur verschenen Mike Kerr en Ben Thatcher , Royal Blood, ten tonele en vanaf eerste nummer “Lights Out” was de toon gezet. De Lotto Arena was zo goed als volgelopen en het was ongelooflijk wat een energie deze twee jonge kerels konden overbrengen.
Ze stelden met verve hun nieuwste album ‘How Did We Get So Dark?’ voor en bewezen nog maar eens dat je ook met twee stevig kan rocken. De attitude, overtuiging en het plezier om er samen met hun fans het beste van te maken droop ervan af. De rust tussen de nummers zorgde zaterdagavond werkelijk voor magische momenten. Terwijl Kerr en Thatcher tussendoor even naar adem hapten ging het publiek steeds door met joelen en klappen, om er toch maar voor te zorgen dat het feestje niet zou stilvallen en dat deed het allerminst.
Met knallers “Figure It Out”, “Ten Tonne Skeleton” en “Out Of The Black” zorgden ze voor een adembenemend slot. Vooraan amuseerde de menigte zich met een gigantische circle pit en ook de rest van het ondertussen staande publiek genoot met volle teugen. Bedankt Royal Blood!
Het was naar eigen zeggen de eerste keer dat ze voor zoveel mensen speelden, maar het zou ons niet verbazen als de Lotto Arena binnenkort te klein wordt voor deze twee rakkers uit Brighton. Wordt vervolgd!
Ism Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Live Nation
Grande Royale is een Zweedse rock band. Met ‘Breaking News’ brengen ze hun derde album uit. Ditmaal niet in eigen beheer maar via The Sign Records en met Nicke Andersson (o.a. Entombed, The Hellacopters…) als producer.
Hun muziek heeft zijn oorsprong in de jaren zeventig Detroit scene en de Scandinavische jaren 90 rock scene. Kortweg gezegd: rechttoe rechtaan rock’n’roll met elektrische gitaren, melodieuze vocals en een overdonderende ritme sectie. Vooral de duidelijk aanwezige bas is bepalend voor de vibe in de songs.
Het klinkt niet vernieuwend maar wel aanstekelijk en catchy. Een beetje vintage ook. Ik heb zo een vermoeden dat dit live voor een fijn feestje zorgt. Een heel degelijk album met goed uitgewerkte songs.
Royal Blood – met z’n twee live een pletwals!
Royal Blood
Den Atelier
Luxemburg
2017-07-14
Danny Feys
Het Britse Royal Blood uit Brighton is hot & heavy . Mike Kerr en Ben Thatcher zijn met hun tweetjes al een handvol jaar bezig , toe aan hun tweede plaat , maar blijven even succesvol met hun stevige, strakke , schurende , garage rock’n roll blues met genietbare, harde riffs en hooks . Zowel de clubs als de festivals mogen eraan geloven …
Een aangename kennismaking was het om de twee (stoere) mannen aan het werk te zien over de grens , in het Luxemburgse Hollerich in Den Atelier. Het verraste ons aangenaam dat ze hier optraden in een kleinere club (cap 1200) , gezien bij ons al aangeklopt wordt in de Lotto Arena en zij op de grote festivals als Pinkpop, Rock Werchter spelen op de Mainstage.
Het kan maar de band, het contact versterken tussen het publiek en het duo. Hier kon je als vanouds zo goed als t kan de artiest bijna aanraken , zo dicht kom je . Mooi!
Het werd dan ook letterlijk als een bom ervaren! Vanaf de eerste gitaarnoot explodeerde het . Het back-to-basic principe , enkel bas en drums (en af en toe een piano/keys riedeltje) triggert. Mike zweepte het publiek op als een toreador een stier , terwijl Ben stoïcijns bleef, maar als een beest de drums geselde , ondanks de blessure aan het linkerbeen, die hij opliep bij een slipper in de douche op een eerder festival. Het was één langgerekt muzikaal orgasme.
Nummers van de twee cd’s wisselden elkaar af, de hits als de mindere bekende nummers zijn fris, rauw, catchy en opwindend. Ze brachten iedereen in extase. “Lights out” , “Ten Tonne Skeleton” ,”Little Monster” en natuurlijk “ Figure it out” deden de volledige zaal naar adem happen. In het nieuwe werk komt een band als Muse om de hoek kijken en is er sprake van wat theatraliteit.
Een pletwals van rock and roll daverde . Een broeierige spanning ervaarden we door hun gretigheid, adrenaline en hun unieke samenspel door de vloeiende overgangen .
Geen mens kon zich beheersen en ging dan maar compleet uit de bol. Een live band bij uitstek dus! Na 75 minuten kwam een eind aan dit muzikaal gevaarte. Iedereen vond het jammer dat de rock’n’roll trein was gestopt maar was wel blij om bij te komen.
De zaal droop letterlijk van het zweet. Iedereen was kletsnat maar intussen ongelooflijk voldaan . We kwamen op adem … bij een pint.
Zelden zo’n intens concert meegemaakt. Het supergezellige zaaltje Den Atelier leverde ook zijn bedrage om den boel op zijn kop te zetten . Hier zien ze ons nog terug.
Organisatie: Den Atelier, Luxemburg
Opnieuw hoogstaande metalcore van eigen bodem! Royce komt uit de Kempen, ontstond uit de assen van het fijne Angelskin en liet enkele maanden geleden met ‘Embrace Yourself’ een eerste EP op de wereld los. Op dit plaatje horen we een band die een lekkere mix van brute metalcore, punk en posthardcore serveert en daarbij meesterlijk agressieve stukken met rustige, ingetogen passages weet af te wisselen. Zo doet Royce ons regelmatig denken aan de streekgenoten van Campus, een band die we enorm weten te smaken maar ook liefhebbers van bands als Bring Me The Horizon, Trivium of Bullet For My Valentine zullen de acht lekkere tracks weten te smaken. 'Embrace Yourself' staat als een huis maar het zijn vooral de drie laatste songs “I Draw The Line”, het rustige en heerlijke intermezzo “Though Anyting PT I"en de fantastische meezinger “Carry Me” die er boven uit springen.
Zelf deze fijne band ontdekken kan via http://roycetheband.com/ .
Destroyer is het alter ego van Dan Bejar die in een ander leven ook wel plaatjes pleegt te maken met het bandje The New Pornographers. Het zal u waarschijnlijk wel ontgaan zijn, maar de eigenzinnige songwriter heeft in amper 10 jaar tijd al evenveel soloplaten uitgebracht. En deze hier is misschien wel zijn ultieme meesterwerk. De plaat komt binnen via de grote poort, Bejar laat zich met de gloedvolle opener “Times Square, Poison Season I” al meteen van zijn meest orkestrale kant bewonderen.
Destroyer laat de blazers en strijkers royaal aanrukken, hij ontwikkelt met een uitgebreid instrumentarium een wonderlijke dramatiek zonder daarbij in pathos te verzuipen. Alles valt op ‘Poison Season’ wondermooi in zijn plooi, de gaatjes worden rijkelijk opgevuld met muzikale heerlijkheid maar nergens loopt er iets over. Net als ‘Berlin’ en ‘Transformer’ van Lou Reed ademt deze plaat de atmosfeer van de grootstad uit, het is een warme en avontuurlijke tocht waarop enorm veel te ontdekken en te beleven valt, een nachtelijke stadswandeling langsheen filmische klanken (“Bangkok”, “Midnight Meet The Rain”), gedempte jazz (“Archer On The Beach”), subtiele kamerpop (“Sun In The Sky”) en weidse rock (“Dream Lover”). De stuk voor stuk prachtige songs lijden allemaal een kleurrijk leven op zich, maar ze presenteren zich toch als één hecht geheel. Samen vormen ze een bijzonder mooi kleurenpalet dat glorieus is aangekleed met fluwelen gitaren, geraffineerde saxpartijen, levendige strijkers en vaak een wonderlijke piano. De plaat baadt in een seventies gloed maar staat toch met beide benen in het heden en heeft de grandeur van Mercury Rev, de finesse van The The, de melancholie van Bill Callahan en de drijfkracht van David Bowie in zijn meest creatieve periode.
In de categorie van fijnzinnige en hartveroverende plaatjes moet deze ‘Posion Season’ dit jaar enkel ‘Goon’ van Tobias Jesso Jr naast zich dulden en verkeert daarmee in zeer fijn gezelschap.
Roy & The Devil’s Motorcycle - Zwitserlands best bewaarde geheim
Roy & The Devil’s Motorcycle
2015-10-03
4AD
Diksmuide
Ollie Nollet
De openingsavond van het nieuwe concertseizoen in de 4AD was meteen al goed voor een voltreffer. Waar ik het optreden van Roy & The Devil’s Motorcycle een paar maanden geleden in de Pit’s nog catalogeerde als een twijfelgeval (de omstandigheden zaten hen toen echt niet mee) werd ik dit keer compleet van de sokken geblazen. Maar vooraleer we dit wonder mochten aanschouwen hadden we er al twee groepen opzitten.
Gglory, een duo uit Koksijde, zette meteen de beuk erin met onversneden garagepunk. Een groots zanger zou ik Arthur Pauwelyn niet noemen. Toch vond ik zijn stem iets hebben terwijl zijn gitaar gruizig klonk zoals het hoort en een paar keer van lekker ouderwetse wah wah effecten werd voorzien. Het leuke aan dit soort duo’s is dat de drummer automatisch op het voorplan terecht komt en met een beer als Chris Weyne achter de vellen leverde dat constant vuurwerk op. De songs klonken erg rudimentair en net toen ik dacht ‘nu hebben we het wel gehad’ toverden ze een paar vlezigere nummers, waar duidelijk met wat meer inspiratie aan gewerkt was, uit hun hoed. Rock-‘n-roll uit de Westhoek!
Monster Youth uit Sint-Niklaas werd aangekondigd als een nieuwe sensatie in de Belgische garagerock maar dat viel behoorlijk tegen. Veel ‘garagerock’ viel er überhaupt niet te horen, wel zoete garagepop die zeker niet zou misstaan in de Burger Records-stal. Alleen is dat laatste allang geen garantie meer voor kwaliteit. Monster Youth klonk veel te poppy en die griezelig mooi klinkende stemmen deden me al vlug heimwee krijgen naar het onbehouwener keelgeluid van Gglory. Enkel wanneer de gitaren de bovenhand kregen, wat slechts heel sporadisch gebeurde, bleek Monster Youth dan toch de moeite waard. Dat werd heel duidelijk tijdens het symptomatische laatste nummer dat tergend traag begon met tenenkrullende zang om dan plots te eindigen met een weldadig gitaarepos.
Bij Roy & The Devil’s Motorcycle viel er visueel eigenlijk niet zo heel veel te beleven op het podium. De broers Markus, Matthias en Christian Staehli zagen er, net als in Kortrijk, wat vermoeid uit (ik vermoed dat ze er altijd zo uitzien, drummer Elias Raschle zag er wel patent uit) en er werd al eens met dichtgeknepen ogen of met de rug naar het publiek gemusiceerd. Maar als het muzikaal zo goed zit zal daar wellicht niemand om malen.
Er werd furieus geopend met twee nijdige garagerocksongs waaronder “You better run”, prijsnummer uit hun laatste plaat ‘Tino: Frozen Angel’.
Daarna werd het roer meteen volledig omgegooid en kregen we een ellenlange en adembenemende instrumental waarin de drie gitaren repetitief tegen elkaar op stuiterden en om beurten de sterren uit de hemel speelden. Een gedurfde oefening die jammer genoeg zijn weg naar het vinyl nog niet gevonden heeft.
De rest van de set klonk wat conventioneler maar was daarom niet minder smakelijk. Hun inventieve psychedelische gitaarrock sleurde me mee in een benevelende roes die niet lang genoeg kon duren.
Roy & The Devil’s Motorcycle zijn reeds meer dan twintig jaar actief, hoog tijd voor wat meer erkenning!
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Royal Headache is een Australische band die rauwe soul, garage-rock en punk op een bijzonder catchy wijze bij elkaar brengt op hun fijne tweede album ‘High’. Het is punksoul die we ook al wel eens bij The Dirtbombs en Reigning Sound gehoord hebben.
Wij horen The Jam met een jonge Paul Weller in het snelle halve punkertje “Another World” en elders neigen onze gedachten ook nog naar The Replacements.
In amper een klein half uurtje worden tien tomeloze songs er met een geduchte slagkracht doorgejaagd. Gemene rockers als “Garbage” en “Little Star” worden afgewisseld met soulvolle ballads “Wouldn’t You Know” en “Carolina” (waarin Paul Westerberg ronddwaalt). “Electric Shock”, een hondse punkkopstoot van anderhalve minuut is de daadkrachtige afsluiter van dit hartige straight-to-the-edge plaatje.
Een uitverkochte AB stond paraat om de twee rockfenomenen Mike Kerr en Ben Tatcher toe te juichen. Samen vormen ze Royal Blood , duidelijk de heetste band in het rocklandschap op dit moment. Voor hun lancering aan het grote publiek konden ze rekenen op de ondersteuning van Arctic Monkeys, een band waar ze het voorprogramma voor verzorgden in 2013. Daarbuiten hebben ze ook een nominatie voor BBC Sound of 2014 ontvangen wat hun populariteit enkel deed groeien. Hun eerste langspeelplaat, met de originele naam ‘Royal Blood’, verscheen augustus 2014 en kon terecht rekenen op positieve respons en werd het snelst verkochte rockalbum van de voorbije drie jaar in de UK. Hun blues-hard-garage rock sloeg zelfs zo hard aan dat ze vorige maand nog een BRIT-Award ontvingen voor ‘Best British Group’ overhandigd door rocklegende Jimmy Page. Deze twee mannen zijn met andere woorden een ware explosie in de muziekwereld! Benieuwd of hun dynamie(k/t) ook de AB zal laten knallen.
Het voorprogramma was de driekoppige band Mini Mansions. Stevige indie-pop met een psychedelisch kantje lijkt mij wel een juiste omschrijving van hun muziek. Live is deze band een streling voor het oog dankzij de performance van Michael Shuman. Zijn haren die alle kanten op vliegen, zijn expressie tijdens het zingen en dat allemaal terwijl hij drumt, zorgen voor een geslaagde voor-show!
Royal Blood - Op de legendarische trompettonen van rapper Pharoahe Monch met “Simon Says” werd het publiek al opgewarmd en was er meteen een goede lading adrenaline aanwezig. Op een donker podium neemt Ben Tatcher als eerste plaats achter zijn drum en vervolgens ook Mike Kerr achter de micro met zijn basgitaar. Het lont van het publiek was al bijna op nog voor het duo enig noot had gespeeld. Met “Hole” zetten ze de toon voor de rest van het concert: Strak, beheerst en een verdomd goeie sound!
Helaas zijn ‘strak’ en ‘beheerst’ wat dubbel te interpreteren. Zo was het duo niet echt verassend. De show kwam over als een geroutineerd geheel waarbij de nummers behoorlijk trouw bleven aan de studio versies. De bindteksten, het eens op een versterker gaan staan, dan de drumstokjes gooien en dan het publiek eens aanmoedigen leken een vast stramien bij die bepaalde nummers. Ook was de interactie tussen Mike en Ben miniem. Blindelings speelden ze de show. Maar begrijp me niet verkeerd! De band zette een prima prestatie neer! Dit op een sober podium met enorm wit tegenlicht dat te pas en te onpas het publiek volledig verblind. We zagen tijdens het optreden veel armen in de lucht, wat geduw en getrek, crowdsurfing en een speelse circle of death. De sfeer was op en top en het publiek was mee van begin tot eind.
De explosie kwam voor mij bij “Little Monster” waar Mike vroeg “Do you want some real rock and roll?”. Waarna de volgende noot iedereen door het dolle sloeg! De bom was op dit moment zeker al voor de vierde keer ontploft! Hun muziek doet genieten en is werkelijk knap opgebouwd.
Het is overduidelijk. Royal Blood breekt door en is klaar voor meer en groter! Wat een power, wat een sound, wat een duo! Deze zien we terug in Vorst of wie weet wel het Sportpaleis. En kan je dan een kaartje bemachtigen… Doen!
Setlist: Hole, Come On Over, You Can Be So Cruel, Figure It Out, You Want Me, Better Strangers, Little Monster, Blood Hands, One Trick Pony, Careless, Ten Tonne Skeleton, Little Monster, Loose Change, Out of the Black
Organisatie: Live Nation ism met Ancienne Belgique, Brussel
Het heeft eventjes geduurd voor de hype het Kanaal overgewaaid was, maar nu is Royal Blood ook heet aan deze kant van het zeitje. Met enkel een debuutalbum op het conto de grote zaal van de AB in recordtempo uitverkopen, faut-le-faire. Wij hadden ons voorgenomen om zo onbevooroordeeld mogelijk dit powerduo te evalueren, en aangezien we enkel de single “Figure it out” kenden, zou dit geen onoverkomelijke opdracht zijn. Rockduo’s maken meestal heel veel lawaai, dat is nooit het probleem, de vraag was of dit Zuid-Engelse duo ook de songs had om ons te overtuigen. Deze zomer zagen we Drenge op Pukkelpop, en dat was vooral veel lawaai, maar weinig memorabele songs.
Tijdens het voorprogramma, waarover hieronder meer, zagen we al dat er een beest van een drumstel links op het podium stond, het beloofde te gaan knallen. En dat werd al direct bewaarheid in de opener, “Hole”, een openingssalvo alsof Rage Against the Machine uit de doden was opgestaan. Bassist en zanger Mike Kerr weet met effectpedalen en verschillende basgitaren een ruige en energieke gitaarsound te imiteren, met veel stonerrock en bluesinvloeden. De man klinkt als Josh Homme die de helft van zijn band buitengesmeten heeft en voor de afwisseling eens wil bewijzen dat je ook op vier snaren de blues kan spelen, zoals in “Come on over”. “Cruel” kon best een smartlap van onze eigenste Ruben Block zijn, zodat de aanwezige West-Vlaming met de Triggerfinger T-shirt goedkeurend kon headbangen.
Dat deden de twee dulle teefjes die voor mij in de zaal stonden ook bij “Figure it out”, alsof ze door een zwerm Afrikaanse bijen aangestoken waren. Geen idee wat Tim Vanhamel tegenwoordig uitspookt, maar toen we onze ogen sloten bij “You want me”, leek het of hij over het podium kronkelde. Zo halfweg hadden we ons oordeel klaar, Royal Blood heeft niet alleen een vette, bluesy sound, maar ook een goeie reeks songs. Het publiek kende duidelijk nog niet alle nummers, want anders zou het dak er al vroeg afgegaan zijn, nu moesten we wachten tot bij de finale bij de opeenvolging “Ten ton skeleton”, een meezinger in QOTSA-traditie, “Loose change” , Jack White op zijn sexiest ,en de knaller “Out of the black”.
Aan de band zal het niet gelegen hebben, want drummer Ben Thatcher ging op zijn drumstel gaan staan terwijl zanger Mike Kerr met zijn bas het publiek indook. Geef het publiek nog een paar maand, en in maart zal het koken in de AB.
Waar Royal Blood heavy, maar ook heel toegankelijk was, was het voorprogramma heel andere koek. Bad Breeding was schreeuwlelijke pokkeherrie, echte punk in de stijl van Dead Kennedys. Heel toepasselijk brengen ze hun singles uit op ‘Hate Hate Hate records’, er zit inderdaad veel woede in deze Engelse band. De zanger zat het grootste deel van de set voorovergebogen zijn songs uit te spuwen. Punk die klinkt als bijtende soda, dat was het. De meelopende geluidsfragmenten op de achtergrond deden ons denken aan de guerrillapunk van Vandal X zaliger. In ware punktraditie was het na 25 minuten over en uit.
Royal Blood setlist: Hole / Come on over / Cruel / Figure it out / You want me / Better strangers / Little monster / Blood hands / Careless / Ten Tonne Skeleton / Loose change / Out of the black
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
George Thorogood and The Destroyers - Onsterfelijke Boogie rock
George Thorogood and The Destroyers
OLT Rivierenhof
Deurne
Die goeie ouwe George Thorogood en zijn getrouwe Destroyers staan altijd garant voor een lekker rock’n’roll feestje op zijn Amerikaans. ‘t Is te zeggen, George is de baas, de showman en de entertainer, The Destroyers zijn de onmisbare ruggengraat, rock’n’roll is het recept. Simpel, maar uiterst efficiënt, en dat in The Destroyers hun geval nu al meer dan 35 jaar.
Natuurlijk is een gig van deze gasten voor 100 % voorspelbaar, men weet waar men zich kan aan verwachten, tot de setlist toe, maar men wordt toch altijd overstelpt door zoveel klasse.
Met een pak aangename videoprojecties weet George vanavond zijn show nog wat feller in te kleuren, maar natuurlijk is die heerlijke slide gitaar toch weer de ster van de avond. Thorogood laat het ding snijden en duchtig soleren zoals alleen hij dat kan, de vaart blijft er steeds in zitten en de rock’n’roll spat eruit.
Thorogood eert zijn helden Bo Diddley, John Lee Hooker, Willie Dixon, Johnny Cash en Elmore James met splijtende boogie versies van “Who do you love”, “One bourbon one schotch one beer”, “Seventh Son”, “Cocaine Blues” en “Madison Blues”. Het zijn allen onsterfelijke songs die hier van een extra portie vuur voorzien worden. Dat is de sterkte van Thorogood, hij laat stokoude rock’n’roll en bluessongs steeds spetteren en zet deze met splijtende versies naar zijn hand.
Naast al die klassiekers heeft Thorogood in die 35 jaren toch ook enkele eigen songs met poten en oren op de wereld gezet. Twee kanjers die in het OLT niet mogen ontbreken zijn uiteraard “I drink Alone” en het altijd opzwepende lijflied “Bad to the Bone”, de publiekslieveling die op geen enkel van zijn setlisten overgeslagen wordt.
Met zijn simpele rock’n’roll formule weet Thorogood vanavond alweer het publiek volledig in te palmen en daar kan een plensbui weinig aan veranderen. Voor een portie vettige rock’n’roll laten we ons nog altijd graag nat regenen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/george-thorogood-02-06-2013/
Org: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
Destroyer heeft de afgelopen vijftien jaar bijna geruisloos aan een ferme discografie gewerkt. Maar liefst negen cd’s heeft deze Canadese band ondertussen al op zijn conto geschreven. In de Botanique stonden ze in de Rotonde geprogrammeerd, die zo goed als uitverkocht was. De fijnzinnige popmuziek van frontman Dan Bejar en co. wist het merendeel van de tijd te bekoren, maar af en toe vergaloppeerde de band zich jammer genoeg.
Ze openden majestueus met het langzaam openbloeiende “Your Blues”. Eén voor één vielen de instrumenten in, en zo werden de 8! Bandleden aan het publiek gepresenteerd. Helaas gingen ze bij het daaropvolgende nummer “Savage Night At The Opera”, flink de bocht uit. Van subtiliteit was er geen sprake meer en elke nuance ging verloren. Een duidelijk geval van overdaad schaadt.
Andere nummers van hun laatste plaat ‘Kaputt’ kwamen dan weer beter uit de verf. Op het zweverige “Chinatown” met zijn cheesy blazers was wegzwijmelen de enige overgebleven optie en “Suicide Demo for Karen Walker” was zelfs licht dansbaar. De blazers waren heel het optreden prominent aanwezig en waren zeker tijdens de rustigere songs een meerwaarde. Wanneer de band echter op het gaspedaal ging staan, vergaten ze tijdig op de rem te duwen. Het resultaat was een warrige geluidsbrij die niet veel om het lijf had. Hoogtepunt van de set moest het lange en poëtische “Bay of Pigs” worden. Helaas pindakaas, in het midden van de song liet de apparatuur het afweten. Na een minuutje was het probleem opgelost, maar het kalf was toen al verdronken. Helemaal uit hun ritme gehaald speelden de band niet zo strak als gewoonlijk, waardoor het een afsluiter in mineur werd.
Bovendien stond de band met weinig bezieling op het podium. Je hoorde wel dat Bejar meende wat hij zong, maar het straalde er niet meteen vanaf. Wat meer interactie met het publiek had ook zeker geen kwaad gekund in de kleine Rotonde.
Puike songs maken nog geen goed optreden. Door de soms warrige instrumentale stukken en de afstandelijkheid die de band uitstraalde steeg het concert niet boven de middelmaat uit. We bleven daardoor toch wat op onze honger zitten, jammer.
Organisatie: Botanique, Brussel
Mother/Destroyer, een band met voormalige leden van Black Moth en Jon Jones and the Beatniks Movement, brachten hun debuut EP ‘Mother/Destroyer’ eind maart uit. Ze zijn afkomstig uit Leeds waar jaarlijks het beruchte Leedsfestival plaatsvindt.
Mother/Destroyer is een opkomende band, die heel wat meer aandacht verdient. De rode draad in hun nummers is pure energie. Met drie bandleden brengen ze een doordachte chaos aan rock, noise en heavy not metal geluiden. Ze nemen je mee in een waanzinnige wildernis en vullen je oren met non stop noise. Nummer na nummer tonen ze aan dat ze weten waar stevige rockmuziek om draait.
Hun EP telt slechts vier nummers al fluisterden ze me toe dat ze volop bezig zijn met het werken aan nieuwe nummers. Paul Artrocker van Artrocker magazine gaf hun alvast al een plaats in zijn wekelijkse radioshow. Redenen genoeg dus om deze band door uw luidsprekers te draaien!
Je kan hun geweldige EP beluisteren op http://motherdestroyer.bandcamp.com/
Op hun Facebookpagina MotherDestroyer kan je hun updates volgen.
Er zijn nog zekerheden in het leven. Je kan er je huis op verwedden dat een concert van George Thorogood & The Destroyers nooit zal tegenvallen. Waarom ? Klasse en jarenlange ervaring in de rock’n’roll business is het antwoord. Natuurlijk is alles zeer voorspelbaar en daardoor weinig verrassend (wie op voorhand een setlist durfde samenstellen zat er geen vijf nummers naast). So what ? Iedereen is hierheen gekomen voor een portie potige rock’n’roll, niet voor de nieuwste experimentele trendy geluidjes. En het publiek kreeg wat het wilde, strakke rock en blues, waarvan de wortels bij John Lee Hooker, Howlin’ Wolf en vooral Bo Diddley liggen, door George en zijn Destroyers voorzien van een extra pak elektriciteit.
Thorogood, die er op zijn 58 ste nog behoorlijk vitaal uitziet, is in tegenstelling tot het beeld van bad guy en dronkelap die hij in zijn songs opvoert een echte professional, en een ervaren entertainer ook. Het publiek ophitsen kan hij als geen ander en ook al is het allemaal een beetje te Amerikaans, hij komt er mee weg. Op het podium is hij duidelijk de baas maar is er zich terdege van bewust dat er een ijzersterke band achter hem staat. The Destroyers zijn ervaren rotten die hun boss al jaren hondstrouw volgen en die op vandaag nog altijd de pan uit swingen. Typerend voor het Destroyers geluid is steeds die swingende sax die lekker doorheen de nummers rolt, onmisbaar en ongeëvenaard. Thorogood zelf steelt natuurlijk de show met zijn vlijmscherp rockende gitaar, doch achter hem heeft hij met Jim Suhler ook nog een begenadigd gitarist staan, die zich weliswaar moet inhouden in functie van de baas (we hebben die kerel ooit in Peer nog met zijn eigen band bezig gezien en geloof ons vrij, ’t was behoorlijk indrukwekkend).
De band speelde naar goede gewoonte een verzameling van hun beste songs als de Bo Diddley klassieker “Who do you love”, de ultieme krakers “Bad to the bone” (een gemene motherfucker van een song, hier nog maar eens een beresterk hoogtepunt), “I drink alone” , “Move it on over”, “Night time” en natuurlijk de onvermijdelijke John Lee Hooker boogie “One bourbon, one scotch, one beer”, een song die inmiddels een statement geworden is voor het imago van de band. De drive en het tempo zaten gans het optreden strak in hun vel, er waren geen storende lange solo’s of uitgesponnen songs, alleen maar bruisende rock’n’roll en stomende boogie, anderhalf uur lang. De groep beloonde een uitverkochte AB (voor een groot deel gevuld met ouwe rockers met gezonde bierbuiken) op een splijtend en wervelend slot met “Madison blues”, nog zo een klassieker van het eerste uur. U ziet het, weinig of geen nieuwe songs, geen kat die daar om maalde want niemand was daarvoor gekomen.
George Thorogood & The Destroyers waren in de AB nergens verrassend, maar altijd fantastisch, energiek en barstend van de klasse. Kortom, een band die zonder omwegen doet waar ze het best in zijn : Rocken !
Met het jonge gitaartalent Scott MC Keon (UK) was de avond al op een aangename manier ingezet. Mc Keon en zijn band (trio) speelden bij vlagen felle blues en rock met een swingend soul-en funkrandje en meerdere fijne gitaarhoogstandjes (denk even in de richting van Chris Duarte en Rorry Gallagher). Wij hoorden een handvol sterke songs en verwachten dat we in de komende jaren hier nog zullen van horen.
Organisatie: Live Nation
Hero Destroyed heeft een EP afgeleverd met maar liefst zeven nummers. Het Pittsburghse gezelschap schotelt ons een portie hardcore voor, met invloeden van metal en noisecore. Al van de eerste noot van opener “Cause For (Cancer)” gaan alle remmen los. Op deze EP is er geen plaats voor langzame, zeikerige nummers.
Na 22 minuten agressie, woede en snelheid werd het mij duidelijk dat deze jongens goed op weg zijn om nog eens in de Marquee 2 op Graspop te belanden, waar ze te kampen zullen krijgen met serieuze moshpits.
Ondanks de korte speelduur, slaagde Hero Destroyed er niet in mij te blijven boeien. Wat meer variatie in het songmateriaal zou leuk geweest zijn. En kijk vooral niet naar het artwork, want dat is gewoon afschuwelijk lelijk.
Al bij al is het een prima album geworden dat aan te raden valt voor de liefhebbers van hardcore, of gewoon van snelle en agressieve muziek in het algemeen.
Nederlands 
Français 
