'Blossom' is een duoalbum van trompettist Airelle Besson en accordeonist Lionel Suarez. Besson staat in Frankrijk hoog aangeschreven; ze is tweemaal door de Django Reinhardt Awards Academy bekroond: in 2008 als nieuw talent en in 2015 als beste Franse muzikante van het jaar. In datzelfde jaar won ze bij de Victoires du Jazz de prijs voor Jazzrevelatie van het jaar.
In dit album wordt de muzikale virtuositeit van de 2 samengebracht in speelsheid en improvisatie.
Het duo huppelt op elegante wijze in muzikale uitersten. De plaat start ingetogen op « Blossom » naar een lekker aanstekelijk deuntje op « Kyotot dans la Brum » en « Answer me ». De ene keer neemt de accordeon het voortouw en speelt een sprankelende trompet erop in ; de andere keer is het omgekeerd. Het onderstreept de variatie en de spanning van het duo die elkaar perfect aanvoelt.
Verder hebben we 'Résonances', hierop tasten de twee de grenzen af in hun instrument. Klasse!
Enkele covers sieren eveneens de plaat. O.m. van Carla Bleys "Ida Lupino" door de zachte ritmiek en de mooie zanglijn, het perfecte platform voor het spel van Besson en Suarez.
De wisseling tussen intimiteit en folklore en hun heldere solo’s houden het boeiend op de twaalf songs. Een samenwerking die hemels klinkt.
Tracklist : Blossom // Kyoto Dans la Brum// Sans Laisser d'Adresse// Answer Me//La Cours// Ida Lupino// Lontano//Le Jour J a L'Heure H// Au Lait// De Passage//Les Tuiles Bleues//Résonances
Son Little – Breekbaar, beheerst en beklijvend
Een nobele onbekende met breekbare soul en toetsen van blues, folk en funk. Zo laat Son Little zich het best omschrijven. Met zijn inmiddels vijfde plaat onder de arm streek hij opnieuw neer in België, dit keer voor een intieme passage in de Orangerie, waar hij samen met twee bandleden een klein maar aandachtig publiek wist te omarmen.
De avond werd geopend door de Belgische artiest Lisette, die ondanks het vroege uur voor een nog bescheiden publiek meteen wist te charmeren. Met een warme, innemende set balanceerde hij tussen gevoelige pianoballads en speelse soul. Zijn zwaar aangezette Frans werkte ontwapenend, zeker toen hij na wat aanmoediging vlot overschakelde naar het Nederlands. Nummers als “I Will Not Run” en “More Than Enough” toonden zijn gevoel voor melodie en drama, terwijl afsluiter “Can’t Buy Me” swingend en lichtvoetig de zaal voorzichtig in beweging bracht. Geen overdonderende start, wel een oprechte en geslaagde opwarmer.
Son Little zelf koos voor een sterke opening met “Rabbit”, waarin zijn korrelige gitaarspel en warme, haast fluisterende stem meteen de toon zetten. Zijn moderne soul, ergens tussen r&b, blues en folk, laveerde voortdurend tussen kwetsbaarheid en beheersing. Het beperkte podium werkte daarbij in zijn voordeel: elk detail, elke nuance kreeg ruimte. Achter de sobere aanpak schuilt een uitgepuurd vakmanschap, waarin minimalistische melodieën en subtiele grooves elkaar versterken. Ook “Cherry” bracht een steviger, bijna bluesrock-achtig randje, terwijl “O Me O My” en “Mad About You” net de breekbaarheid opzochten. Het publiek volgde gewillig, soms muisstil, dan weer zachtjes meedeinend. De chemie met zijn band zat goed, met voldoende ruimte voor subtiele solo’s van zowel drummer als toetsenist.
Toch kende de set een middenstuk waarin de spanning wat wegebde. Het tempo zakte en enkele nummers misten net dat extra haakje om echt te blijven hangen. De intimiteit bleef, maar het geheel voelde daar iets te gezapig aan. Son Little herpakte zich gelukkig tijdig en herinnerde waarom hij zo’n intrigerende artiest blijft.
Afsluiter “Never Give Up” vormde het perfecte slot: broos opgebouwd, langzaam openbloeiend en uiteindelijk meeslepend zonder bombast. Het concert miste hier en daar wat scherpte, maar zijn combinatie van fragiele soul, doorvoeld gitaarspel en een fluwelen stem maakte van deze avond alsnog een klein, zacht pareltje dat bleef nazinderen.
Organisatie: Botanique, Brussel
Tom Robinson - Blijven gaan, uit liefde voor de fans
Tom Robinson + Adam Phillips
Tom Robinson vierde recent zijn 75ste verjaardag en het is exact 50 jaar geleden dat hij zijn grote hit “Glad To Be Gay” uitbracht op single. Dat was genoeg aanleiding voor Tom om nog eens naar België af te reizen voor een paar concerten. Wij gingen luisteren in Oosterzele.
De getalenteerde singer-songwriter en Britse icoon van de punk- en LGBTQ-gemeenschap kwam in 2022 nog naar Vlaanderen met een volledige band, maar deze keer was het als duo, met gitarist Adam Phillips. Die kan je kennen van begeleidingsbands voor Tina Turner en Richard Ashcroft.
De optredens in Oosterzele en Antwerpen waren uitgesteld door een hart-operatie van Tom. Dat het concert nu midden in de week georganiseerd werd, maakte dat enkele fans afhaakten, maar toch zat De Kluize tot het laatste stoeltje vol.
Tom Robinson komt al sinds 1979 naar België. Eerst met zijn Tom Robinson Band en later als solo-artiest. Hij kwam er al zo vaak dat het voor hem ‘home from home’ is. Hij heeft zelfs een in Vlaanderen opgenomen live-album met die titel uitgebracht. Deels heeft het ermee te maken dat hij een Belgische tourmanager had, maar wat vooral telt is dat het Belgische publiek hem koestert en waardeert.
Met zijn 75 jaar is Tom’s stem niet meer zo indrukwekkend als vroeger. In de duo-bezetting wordt dat al snel duidelijk. Dan is het opvallend dat hij in zijn set toch kiest voor niet die nummers waarin hij vaak lang hoog moet uithalen. Alsof hij nog niet wil toegeven dat de 50 jaren van opnemen en concerten spelen hun tol hebben geëist. Het is nu zeker niet dat hij slecht gezongen heeft, verre van. De patine op de vocalen heeft zelfs zijn charme. Zijn fans vinden het overigens helemaal niet verkeerd dat hij zich vocaal nog niet gewonnen heeft.
Tom zet de avond in met “You Tattooed Me”. Dat hij daarvoor koos als openingssong heeft misschien te maken met de vermelding van de Belgische steden Antwerpen en Zaventem in de lyrics. Verderop in de set zat “Spain”, een song die eigenlijk over Griekenland vertelt, maar Greece paste niet in het rijmschema. Het zijn dergelijke anekdotes die het leuk maken om naar zijn concerten te gaan kijken en luisteren. Naast een begenadigd zanger, muzikant en songschrijver is hij ook een verteller met een hoge entertainment-factor, ook al komen sommige verhalen en grapjes steeds vaker terug.
Ook een volgende song kwam met een verhaal. Die schreef hij op bestelling voor Elton John. Alleen had hij nog geen titel toen het nummer klaar was en schreef hij “Elton’s Song” op als werktitel. Elton was daardoor zo gecharmeerd dat hij die titel gewoon overnam. “You Tattooed Me”, “Spain” en “Elton’s Song “waren overigens bij de weinige songs die in Oosterzele hun originele lyrics mochten behouden. In de meeste nummers smokkelt Tom wel een sneer naar recente politieke of maatschappelijke fenomenen. Dat lukt allemaal zonder haperingen, maar voor een paar songs liggen toch spiekbriefjes en een leesbril klaar. (What If We Make It To) “Fifty” schreef hij op 45-jarige leeftijd en die songtitel heeft hij al een paar keer moeten ‘opschuiven’. In Oosterzele werd “Fifty” dus “Eighty”. Het aanpassen van de lyrics naar recente gebeurtenissen is altijd al een constante geweest. Britse fans vertelden mij ooit dat ze nog nooit een identieke versie gehoord hadden van “Glad To Be Gay”, ook niet nadat ze al meer dan 100 van zijn concerten bijgewoond hebben. Het inleidende grapje (to sing along, you don’t have to be glad, in plaats van you don’t have to be gay) is dan weer wel een vaste waarde.
In de set in Oosterzele zat vooral ouder werk en niets van zijn meest recente studio-album ‘Only The Now’. Om Tom’s stem te sparen, mocht Adam Phillips twee van zijn eigen nummers brengen (“A Song For Everyman” en “Lost Without You”). In de set zat ook een misschien wat overbodige Beatles-cover (“You’ve Got To Hide Your Love Away”). Het voorlezen van een oude brief met daarin een ode aan de inwoners van Ieper en Brussel, werd op enthousiast applaus onthaald. In de finale zaten “War Baby”, “Atmospherics (Listen To The Radio)” en “2-4-6-8 Motorway”, allemaal netjes meegezongen door de fans.
De toegift begon met nog een cover. Tom Robinson heeft op zijn Belgische concerten al heel wat Belgische artiesten gecoverd, van “Les Bourgeois” van Jacques Brel tot “Ik Ben Zo Eenzaam Zonder Jou” van Will Tura. In Oosterzele bracht hij – in Frans met een leuk accent – een a capella-versie van “Les Yeux De Ma Mère” van Arno, die hij omschreef als de David Bowie van Oostende. Het publiek zong het refrein mee uit volle borst.
Voor de laatste toegift haalde Adam Phillips op advies van zijn jongste zoontje de ‘special guitar’ boven: een blikken ukelele. “Up Against The Wall” kennen we vooral als potige rocksong die we liefst met een volledige bezetting beluisteren, maar deze ukelele-versie krijgt ook een plekje in ons hart.
We hopen dat Tom Robinson’s hart het nog een paar jaar volhoudt en dat hij dan nog een paar keer de oversteek kan maken voor nog een paar concerten.
Setlist: You Tattooed Me / Fifty / You’ve Got To Hide Your Love Away (Beatles) / Elton’s Song / Spain / A Song For Everyman (Adam Phillips) / Glad To Be Gay / Days / Too Good To Be True / Lost Without You (Adam Phillips) / War Baby / Atmospherics (Listen To The Radio) / 2-4-6-8 Motorway / Les Yeux De Ma Mère (Arno) / Up Against The Wall
Organisatie: vzw GNISP
‘The Devil’s Door’ is het nieuwe studioalbum van de Britse postpunkband And Also The Trees. Het album is een ingehouden maar intense plaat. Filmisch, poëtisch en geladen met een onderstroom van donkere psychedelica.
‘The Devil’s Door’ vormt het sluitstuk van een trilogie met ‘The Bone Carver’ en ‘Mother-of-Pearl Moon’. De vaste ingrediënten zijn de poëtische teksten, de orkestrale gitaarpartijen en de door soundtracks beïnvloede composities, geïnspireerd door nieuwsbeelden, schilderijen en folklore. Nieuw is de toevoeging van onverwachte instrumentatie, waaronder gastvioliste Catherine Graindorge, die het geluid een richting opstuurt waar John Barry en Béla Bartók elkaar ontmoeten.
And Also The Trees is misschien niet zo breed bekend, maar het is één van de oorspronkelijke postpunkbands. De band ontstond begin jaren ‘80 in Worcestershire. Vanaf de start was er een directe en hechte band met The Cure. De bands speelden en werkten samen en Robert Smith en Lol Tolhurst waren betrokken bij de vroege opnames van And Also The Trees. De band werd opgericht door de broers Simon Huw Jones (zang) en Justin Jones (gitaar) en was bijna constant aanwezig in de internationale postpunk- en alternatieve scene. In Frankrijk en België zijn best populair. Met name in het Franstalige gedeelte van ons land komen ze heel vaak spelen (bijna 40 keer al). In Vlaanderen stonden ze al eens op het inmiddels ter ziele gegane festival Sinners Day.
Simon Huw Jones deed al mee op het album ‘Songs for the Dead’ van Catherine Graindorge uit 2024, vandaar waarschijnlijk de wederdienst op ‘The Devil’s Doo’r. Graindorge werkte eerder al samen met onder meer Iggy Pop, John Parish, Hugo Race, Chris Eckman (van de Walkabouts) en de Belgische improvisatieband I H8 Camera. Haar bijdragen op dit album zorgen voor een extra dimensie. Ik vermoed dat wel wat fans later dit album zullen aanduiden als ‘het album waarop die Belgische violiste meedoet’.
‘The Devil’s Door’ is het zestiende studioalbum van And Also The Trees. Voor wie de band al eerder volgde, klinkt alles vast heel vertrouwd. Voor wie ze nog moet ontdekken, denk aan het rijtje postpunkers van The Chameleons, Pink Turns Blue, Legendary Pink Dots en Gavin Friday. Tindersticks is eveneens een goede referentie, hoewel we die band zelden bij de postpunk indelen. Dit is geen dansbare postpunk, wel verstilde, vertraagde en soms breekbare postpunk. Heel dichterlijk in de teksten, maar ook in de muziek. Niet zo somber en donker als een gemiddeld recent Cure-album, al zijn er muzikaal en inhoudelijk wel overeenkomsten te vinden met bijvoorbeeld ‘Songs of a Lost World’.
De absolute topper van dit album is “The Riffleman’s Wedding”. De top drie wordt dan vervolledigd door “The Child In You” en “The Trickster”. De bij deze band vaak terugkerende mandoline zit deze keer onder meer in “The Silver Key”.
‘The Devil’s Door’ is een meesterwerk dat nog maar eens aantoont dat And Also The Trees best wel een ruimer publiek verdient, zowel bij de postpunk-fans als daarbuiten.
https://www.youtube.com/watch?v=_-9TdA1TQjY
Straks 3 keer support in Frankrijk van The Cure
Er zijn niet veel Vlaamse zangers/zangeressen die wegkomen met lyrics in het Frans. Isolde Lasoen is een welkomen uitzondering. Wat kan ze niet, overigens?
Iedereen heeft z’n eigen drama, draagt zijn of haar eigen kruis. De ene loopt ervan weg, de andere zoekt het net op. Isolde Lasoen bewaart haar eigen drama liefst voor haar muziek. Voor haar zit de mooiste vorm van drama tussen de muzieknoten, in de spanning tussen harmonie, ritme en melodie, in mineurakkoorden en bombastische orkestratie.
Haar nieuwe single – en titeltrack van het nieuwe album (uit in 2026) – “My Kind Of Drama” gaat niet over tragiek, maar over de schoonheid van emotie. Over durven voelen, over het durven omarmen wat ons raakt. Een ode aan drama in de muziek. De retro-synth-toetsen van de intro voeren ons terug naar de soundtracks van de vroegere typische Franse zomerfilms (‘L’Année des Méduses’, ‘Le Grand Bleu’, ’La Cage aux Folles’, …).
Fransman-met-Vlaamse-naam Mitch Declerck, bekend van zijn werk met o.a. Kavinsky, Justice, Parcels en Jungle, viel als een blok voor de demo’s van Isolde en tekende voor productie en mix.
https://www.youtube.com/watch?v=x1XUpvgXbcg
Het eerste Belgische concert van Ford’s Fuzz Inferno, het laatste van Sovjet War
Sovjet War + Ford’s Fuzz Inferno
Het eerste Belgische concert van Ford’s Fuzz Inferno en het laatste Belgische concert van Sovjet War, daarvoor waren heel wat mensen naar de Djingel Djangel in Antwerpen gekomen. Voor de ene band is het het begin van een nieuw hoofdstuk, voor de andere willen we ervoor pleiten dat dit misschien slechts het voorlopig laatste concert was.
De eigenaar van de Djingel Djangel kondigt de eerste band aan en omdat het de avond is dat Sinterklaas op pad is, polst hij even bij het publiek of er toch geen stoute kinderen in de zaal zijn, waarop dan 'ja, toch wel' volgt. "En zijn er ook hele stoute kindjes in de zaal?", vraagt hij daarop en als dan de hele zaal 'ja' brult is de toon al gezet voor de rest van de avond. Dit wordt gewoon leuk.
Ford’s Fuzz Inferno was lange tijd de duo-band van Hans Ford (Waste, Betty Ford Clinic, …) en Patrick Delabie (Scoundrels, Betty Ford Clinic, …), twee veteranen van de Nederlandse scène. Als Ford’s Fuzz Inferno brengen ze fuzzpunk. Sinds de aanvulling met de Belgische drummer Bootsy (Scoundrels, A Clean Kitchen Is A Happy Kitchen, ZOOL, …) surft deze Nederlandse band op een golf van meer media-aandacht en meer concerten in het buitenland. Met name in de UK willen heel wat fans zich warmen aan deze brandhaard van fuzzy, punky garage. Ondanks dat de Belgische drummer al even aan boord is, is het concert in Antwerpen nog maar het eerste Belgische concert.
De sfeer is goed bij het enthousiaste publiek in de Djingel Djangel, maar ze mochten met iets meer geweest zijn. Er was blijkbaar wel wat concurrentie van net iets populairdere bands in dezelfde genres in de nabije omgeving. Een paar fans van Ford’s Fuzz Inferno zijn helemaal vanuit Nederland afgereisd om hun band aan het werk te zien. De tijd dat Nederland Antwerpen zag als geannexeerd gebied is dan misschien wel voorbij, het toont toch de toewijding van de fans.
Het Nederlands-Belgische trio laat de iets mindere opkomst niet aan zijn hart komen, met de gedachte dat het een volgende keer wel beter zal zijn. Ze stappen enthousiast het podium op in hun schreeuwerige hemden, slechts één van hun handelsmerken, naast bijvoorbeeld dat ze voor elk van hun releases een nieuwe naam uitvinden voor hun ‘platenmaatschappij’ in eigen beheer.
Ze brengen in Antwerpen een lange set van 17 korte nummers die enthousiast onthaald worden bij het publiek. Het is een dwarsdoorsnede van alle releases die de band sinds 2022 uitgebracht heeft, met wel slechts twee songs van het recentste album Ultimate Fuzz Frequencies. Maar als je de setlist van Antwerpen naast de tracklist legt van het album ‘Fuzz Up Your Electric Chair, Baby! (Live at Studio 195)’, dan kan je driekwart van de songs aanvinken. Hilariteit op het podium en in de zaal als de band hun “Throwing Stones” at Drones aankondigt. “Hebben jullie nog problemen met drones aan jullie luchthavens? Jullie kunnen ons inhuren!”. De leukste momenten voor mij waren “Fuzz Dogs”, “Body Functions”, “Leisure Class Saturday” (een nummer over black friday) en het afsluitende lijflied “Eternal Circles of Fuzz”. Dit was een prima concert van een band die in België nog wel meer fans zal weten te vinden. Het is alleen een kwestie van tijd.
Daarna is het aan Sovjet War. Die band uit de regio Leuven kende een eerste leven begin jaren ’80, met enkele cult-hitjes en legendarische supports van bekendere bands. Na een lange pauze was er de wederopstanding in 2017 – min de coronajaren. Ze speelden in de reünie een reeks leuke concerten, brachten oud en nieuw werk samen uit op het album ‘Psychopuppets’ en voegden daar nog de EP ‘Suburbia’ aan toe. Het concert in Antwerpen valt naast twee supports die ze in Nederland (Nieuwe nor, Slachthuis) spelen voor hun Britse collega’s van Peter & The Test Tube Babies. Dat leek hen wel een mooi hoogtepunt om de band op te doeken. Ook leuke momenten in de reünieperiode waren hun passage op Geleen Calling en die keer dat ze met de Nederlandse postpunkers van Desinteresse in Duitsland speelden.
Hun postpunk brengen ze bij Sovjet War met de nadruk op punk: elk nummer heeft een pittig tempo. Frontmand Rudy vecht op het podium als een leeuw voor de aandacht van het publiek en lukt daar prima in. Al na een paar nummers wordt er flink gedanst voor het podium en naarmate de set vordert wordt het publiek enthousiaster. Toegegeven, Sovjet War is op het podium een beetje een diesel. Het duurt even voor iedereen in de band in de juiste flow en vibe zat. Behalve voor de zanger is er ook een dikke pluim voor de bassist en voor de drummer. De ritmes werden heel strak gelegd en beiden deden hun best om het publiek er bij te betrekken.
In de afscheids-set komen heel wat tracks langs die we kennen van ‘Psychopuppets’ en ‘Suburbia’ en nog een paar echt oude nummers, van toen de band nog The Sovjets noemde. Ik heb het hardst genoten van “The Nuthouse”, “DNA” en “In The Name Of Progress”. Hun grootste hit – “Guns For Fun” – spaarden ze op voor de bisronde.
Frontman Rudy heeft nog geen zin om met muziek maken te stoppen en is daarom het soloproject Gutter Smell gestart dat misschien ooit kan uitgroeien tot een volledige band om dan ook live mee te gaan optreden. Maar eigenlijk zie ik vandaag geen reden waarom ze Sovjet War nu zouden opdoeken. De bandnaam is nog nooit zo controversieel geweest als vandaag, misschien net iets te, maar kom.
De band speelt nog prima en ze zitten vandaag vermoedelijk in die fase van hun leven dat ze als een makkelijker een weekend vrij kunnen maken om concerten te gaan spelen. En er is – geografisch dan – nog wel wat gebied dat veroverd kan worden, zowel in eigen land als in het nabije buitenland.
Ik zou denken dat er nog wel een hoger hoogtepunt in zit dan dit afscheidsconcert in de Djingel Djangel.
Organisatie: Djingel Djangel, Antwerpen
Sons of Ra – Vanuit mijn perspectief draait het allemaal om vertrouwen hebben in een proces van ontdekking door middel van experiment, terwijl ik trouw blijf aan mezelf als componist. De muziek zou niet op deze manier tot stand zijn gekomen zonder het pad dat we hebben afgelegd om er te komen
Het album ‘Standard Deviation’ van Sons of Ra is een intense, complexe mix van heavy progressieve rock, jazzfusion, avant-garde en mathrock, geprezen om zijn instrumentale bekwaamheid en creatieve genre-fusie. We benadrukken het unieke geluid van het trio, dat elementen van jazzlegendes en moderne stijlen verwerkt in strak gestructureerde nummers, waardoor een krachtige, experimentele en soms uitdagende luisterervaring ontstaat.
Als liefhebber van experimentele muziek, jazz en alles wat met rock te maken heeft, werden we snel getriggerd.
Tijd voor een fijne babbel over de plaat, het project en de toekomstplannen.
De band is twintig jaar geleden opgericht. Hoe is het project en de keuze voor de naam Sons Of Ra tot stand gekomen?
Erik Oldman: Keith Wakefield (bassist/tenorsaxofonist) en ik werkten samen en jamden op oude jazzstandards en schreven een paar nummers voor akoestische gitaar en bas. We zaten allebei tussen twee projecten in en traden informeel op in bars in de stad. Mijn kamergenoot van toen vroeg me om een groep samen te stellen om te improviseren op een reeks elektronische beats die hij had opgenomen. Hij had op het laatste moment een invaller nodig voor een maandelijkse showcase voor elektronische muziek die hij hier in Chicago produceerde. Dus belde ik Keith en een collega die elektrische viool speelde, die een vergelijkbare interesse en achtergrond had met jazzfusion en improvisatie, om het ensemble voor de show compleet te maken. In die tijd raakte ik echt bekend met het werk van Sun Ra, met name zijn vroegere opnames. Mijn kamergenoot en ik waren op zoek naar een naam voor de groep. Hij stelde deze naam voor en iedereen vond hem goed.
Twintig jaar is een hele tijd. Wat zijn de grootste veranderingen in al die jaren (in positieve en negatieve zin)?
EO: Dit project heeft tijdens zijn actieve fasen veel verschillende bezettingen en richtingen gekend. Het begon eigenlijk meer als een middel voor experiment en improvisatie. Onze eerste live drummer kwam uit de jam band scene, maar speelde ook in jazz- en orkestbands, dus jazz is altijd een constante factor voor ons geweest. Improvisatie is altijd een belangrijk element geweest. Dit was een tijdlang een nevenproject van onze respectievelijke rock- en metalbands, dus de invloed van heavy muziek was altijd aanwezig. Het grootste probleem waar we mee worstelen, is de balans tussen wat we spelen als rockmuzikanten en hoe we denken over het schrijven met onze respectievelijke ervaringen met jazz. Dat is zowel goed als slecht voor ons geweest in die zin dat we vanuit het oogpunt van boekingen en marketing niet volledig tot een van beide genres behoren. Het voordeel van dat paradigma is dat we onderweg een heleboel coole bands hebben ontmoet die ook meerdere genres bespelen. Ik heb het gevoel dat we eindelijk een geluid hebben gevonden met het materiaal dat bestaat uit “Tropic of Cancer” en “Standard Deviation”. Keiths herontdekking van de tenorsaxofoon heeft daar echt een rol in gespeeld, maar voor mij was het andere opvallende aspect dat ik me echt kon verdiepen in het componeren, waarbij ik gebruik maakte van technologieën met synthesizers en looping. Daardoor kunnen we ons geluid aanzienlijk uitbreiden.
Zijn er elementen die je anders zou doen, nu je weet wat je nu weet?
EO: Vanuit mijn perspectief draait het allemaal om vertrouwen hebben in een proces van ontdekking door middel van experimenteren, terwijl ik trouw blijf aan mezelf als componist. De muziek zou niet op deze manier tot stand zijn gekomen zonder het pad dat we hebben afgelegd om daar te komen. Ik weet niet zeker wat een ander resultaat zou zijn, dus ik denk niet dat ik iets anders zou doen.
Michael Rataj: Ik kwam later in beeld in die 20-jarige relatie, dus op een vreemde manier was het feit dat ze nog steeds aan het jammen waren, de reden dat ik bij de band kon komen, ook al wilden ze alles versnellen.
De band is beïnvloed door jazzlegendes als Carla Bley en John Coltrane, maar daarnaast hoor ik ook veel rock en metal in de muziek. Hoe vinden jullie de perfecte combinatie in die stijlen?
EO: Alle stukken van andere componisten die we op dit album hebben geïnterpreteerd, hebben ons als muzikanten echt geïnspireerd. De rock- en metalkant van hoe we schrijven en optreden is intuïtief. We denken er niet echt over na.
MR: Ik heb mijn vaardigheden opgedaan door te drummen in punk- en metalbands, maar ik heb altijd van jazz gehouden. We hadden de juiste groep vrienden nodig die jazz en rock ten volle konden waarderen om die weg in te slaan. Ik heb van nature een zwaardere hand, dus in die zin bepaalt dat het grootste deel van mijn spel, en door de dynamiek daarin te vinden, ontstaan sommige geluiden.
Wie zijn jullie grootste invloeden?
EO: Er zijn zoveel artiesten die mijn manier van componeren en spelen hebben beïnvloed. Het bijzondere aan deze band is dat we allemaal uit verschillende hoeken komen, en dat vertegenwoordigt voor mij echt het idee van wat ‘fusion’ inhoudt. Ik beperk me tot de mensen die mij persoonlijk echt hebben geraakt: Igor Stravinsky, Chick Corea, Miles Davis, Robert Fripp, Sonny Sharrock en Chucho Valdes.
Over het nieuwste album ‘Standard Deviation’ … Er zijn verschillende gastartiesten op het album te horen. Wat hebben zij bijgedragen aan het geluid van dit werk en hoe hebben zij bijgedragen aan de composities?
EO: Ze hebben allemaal een specifieke smaak toegevoegd aan de stukken waarop ze hebben gespeeld. De contrabasdrone van Stephen Reichelt vormt echt de basis voor wat het openingsnummer van ‘Disintegration’ is geworden. Het percussiewerk van Paul Abella paste heel goed bij zijn bijdrage aan ‘Upstart’, ‘Intrepidation’ en ‘Vashkar’. Isaiah Sanderman gaf ons echt een geweldige avant-gardistische referentie voor ‘Upstart’ en een solide, Latijns-Amerikaans geïnspireerde uitvoering voor zijn solo in ‘Intrepidation’.
Hoewel de gitaar het belangrijkste instrument op dit album lijkt te zijn, ervaar ik het mooi samengaan met de andere instrumenten. Hoe zijn jullie op het idee voor dit album gekomen?
EO: Keith en ik wilden teruggaan en de meer jazzy kant van onze roots als muzikanten verkennen, vooral sinds hij met de tenorsaxofoon is gaan spelen. We wilden ook een aantal nummers hebben die we als band met Mike hadden geschreven. Hij wilde wat meer funky dingen toevoegen, en we hebben ook meer naar zijn achtergrond verwezen met meer wiskundige/ruige/hardcore-achtige dingen. Die nummers – “Don't Know Yet” en “Outside Looking In” – zijn echt representatief voor waar onze interesses en capaciteiten liggen. Ik zie dit album dus meer als een showcase.
In sommige nummers als “Don't Know Yet”, is er meer een experimenteel aspect in het begin. Is het een richting die jullie in de toekomst wensen in te slaan, de ‘meer experimentele muziek’?
EO: Het is zeker een facet van wat we doen. We zijn vanaf het begin al experimenteel
geweest.
Ik vind het leuk hoe jullie epische riffs in improvisatie verwerken, wat je alleen in jazz tegenkomt. Een bewuste keuze?
EO: Het is vrij onbewust en een tweede natuur, meer intuïtief dan bewust.
Hoe zijn de reacties op het album tot nu toe?
EO: Het lijkt erop dat mensen het erg leuk vinden! We hebben geweldige recensies gekregen.
Het maken van een instrumentaal album is een risico, omdat je hiermee geen ‘breed’ publiek kunt aanspreken; of heb ik het mis …o f is dat niet jullie ambitie?
EO: Helemaal niet, we maken muziek voor onszelf.
Wat voor publiek wil je echt bereiken met je muziek?
EO: Mensen die graag uitgedaagd worden door de muziek waar ze naar luisteren.
Ik neem aan dat je al een aantal liveoptredens hebt gedaan, zijn er plannen voor toekomstige liveoptredens? (kom aub naar België – het beste bier ter wereld!)
EO: We kunnen kleinere tours doen door het midden en oosten van de Verenigde Staten. Het wordt steeds moeilijker voor bands om te toeren, vooral voor kleinere bands zoals wij. Mijn droom en doel is om in Europa te komen spelen. Als er een promotor is die ons kan helpen met de financiën en logistiek, komen we graag naar Europa! Een paar van ons in de band zijn bierliefhebbers, dus dat zouden we erg leuk vinden!
Wat zijn de verdere plannen?
EO: We hebben nog een paar optredens hier in het middenwesten van de VS om het jaar af te sluiten. Volgend jaar komen we weer naar het oosten van de VS en hopelijk spelen we op een paar festivals. We gaan ook aan het vervolgalbum werken.
Na al die jaren hoef je niets meer te bewijzen, ik denk dat jullie doelen al zijn bereikt... Of zijn er nog ambities of doelen die je na al die jaren wenst te bereiken?
EO: Ik zou graag in Europa, Zuid-Amerika en Japan willen spelen.
Welkadvies zou je jonge artiesten willen geven die muziek maken met geluiden zoals die van jullie?"
EO: Ga er gewoon voor en doe het.
Bedankt voor dit leuke interview. Hopelijk zien we jullie binnenkort in België of Nederland
Tami Neilson - Great Gigs in The Park 2025 – Rakende en levendige country-folk
Tami Neilson (****1/2) is een uit Canada/ Nieuw-Zeeland afkomstige country zangeres die al heel wat heeft meegemaakt. Binnen de scene wordt ze hoog aangeschreven. Haar solo werk wordt geprezen en er was nog de samenwerking met een grootheid als de ondertussen 92 jarige Willie Nelson, met de plaat 'Neilson sings Nelson'. Ze is tevens beroemd als een van de leden van de familie country band 'The Neilsons'. Met die muzikale ervaringen als rugzak zagen we haar op de 'Great Gigs in The Park' voor een redelijk gevuld enthousiaste Casino.
Het optreden was een opeenvolging van songs binnen een gezapigcountry-folk sfeertje. Met sappige verhalen over o.a. haar deelname aan de TV serie 'The Brookenwood Mysteries'. De diepe, sterke band met Willie Nelson kwam ook ter sprake, al dan niet met grappig anekdotes. Muzikaal kregen we een bloemlezing van haar pad doorheen de jaren.
Ze haalt met haar band alles uit de kast, spreekt de dansspieren aan en heeft een sterke overtuigende stem. Er is een fijne interactie met haar publiek. Het valt trouwens op hoe Tami die persoonlijke verhalen laat weerklinken , verhalen voor iedereen toepasbaar. Een mooie connectie.
Als een ware 'Cowgirl' toont ze de kracht van een vrouw binnen het mannen bastion van de country. Ze is één van die van die sterke vrouwen binnen de scene. Een gebalde vuist dus , met wat humor bovenop.
Ze weet heel wat emoties los te weken met haar muziek en haar bepalende vocals. Rakende en levendige country-folk dus, die een magisch, emotioneel gevoel geven.
Billie Congé (****), het indie/folk project rond Indra De Bruyn, bracht ons in een pakkend folky sfeertje. Thema's als genderongelijkheid, sociale onderdrukking en klimaatverandering komen aan bod, met een dosis humor. Het was haar eerste passage hier, ze prees de mooie locatie in het park. Samen met haar band ging ze ervoor. Ook zij heeft een warme stem, die het folky karakter kleurt. Er is voldoende interactie met het publiek, o.m. haar keyboardspeler kan elk moment papa worden, dus als hij midden de set zou vertrekken, je weet de reden … We kwamen hem nog tegen bij het optreden van Tami Neilson, dus die avond nog geen gezinsuitbreiding…
Billi Congé is een jonge, enthousiaste folk band. Net als bij Neilson was er sprake van rakende, levendige folk, die het publiek kon bekoren en ontroeren. Mooie opener.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Steven Wilson - Een ruimtereis in twee delen
Na zeven jaar afwezigheid stond Steven Wilson opnieuw op een Belgisch podium, en hoe. In een tot de nok gevulde zaal presenteerde de Britse progrockvisionair zijn nieuwste album ‘The Overview’ in een meeslepende liveshow die evenveel van het oor als van het oog vroeg. De avond, opgedeeld in twee zorgvuldig gecomponeerde sets, was een kronkelende tocht door de geest van een muzikale meesterverteller.
De eerste helft van het concert was gewijd aan een integrale uitvoering van het eerste deel van ‘The Overview’, Wilsons achtste soloalbum dat begin 2025 verscheen. Bijna filmisch van opbouw en ondersteund door abstracte ruimtevisuals, baadde het podium in minimalistisch licht toen Wilson zijn sopraanstem inzette voor “Objects Outlive Us”.
De band, tot op de milliseconde op elkaar afgestemd, dompelde het publiek onder in een gelaagde klankwereld waar experiment en precisie elkaar vonden. Soms dreigde het wat te langdradig te worden, maar het publiek hing aan zijn lippen — of liever: aan elke zorgvuldig geplaatste noot. Wilson zelf kon er ook mee lachen: “Vraagt u zich af of we ook nummers hebben die niet oeverloos complex zijn en meer dan 20 minuten duren?”
Na een korte pauze liet Wilson het conceptuele kader even los om terug te grijpen naar hoogtepunten uit zijn bredere oeuvre. De overgang naar set twee voelde als een tijdreis — van recente solowerken zoals “The Harmony Codex” en “The Future Bites” tot ouder werk als “No Part of Me” van ‘Grace for Drowning’ en zelfs een uitstapje naar Porcupine Tree met “Dislocated Day”.
De muzikale dynamiek werd hier duidelijker voelbaar. Zo bracht het energieke “Luminol” de zaal aan het klappen, terwijl drummer Craig Blundell uitblonk in ritmische complexiteit zonder ooit de groove te verliezen. Ook de elektronische stukken pasten perfect in het plaatje van spanningsbogen, met pieken van opzwepende progmetal en dalen van verstilde melancholie.
Wilson bleef trouw aan zijn typische benadering en toonde zich opnieuw bewust van zijn nichepubliek. Ironisch en zelfrelativerend prevelt hij dat “Pariah” in een alternatief universum misschien wel een hit was geworden.
Dat brengt ons naadloos bij de bisronde die bestond uit twee uitersten. Eerst was er het intieme “Pariah”, met op het scherm een ingetogen verschijning van Ninet Tayeb in zwart-wit. Daarna “Ancestral”: een lang uitgesponnen climax waarin tekst, beeld en geluid samenvloeiden tot een perfecte afsluiter. Niet overdonderend in volume, maar wel in emotionele impact en intensiteit.
Steven Wilson bewees opnieuw waarom hij een van de belangrijkste stemmen in de hedendaagse progressieve muziek blijft. Geen toegankelijke popsongs of makkelijke meezingers, maar een universeel verhaal in klank en beeld — en een uitnodiging om het onbekende te blijven omarmen.
Review The Overview
organisatie: Live Nation
Marble Sounds knikkert met bolleketten tijdens deze ‘Core memory’ tour
Marble Sounds en Robin Kester
Marble Sounds, het alter ego van Pieter van Dessel, is een vijftien jaar bezig; ze zijn toe aan de zesde plaat ‘Core memory’, die smachtend melodieus rockt en minder weelderig georkestreerd is. Die muzikale kaart werd vanavond door het combo getrokken. In een knikkerspel siert Marble Sounds nu met ‘bolleketten knikkers’!
Marble Sounds is één van die verborgen parels in ons Belgisch muzieklandschap, die sympathiek intrigeert met ingetogen melancholieke soms weelderig georkestreerde popsongs in een palet van herfstige kleuren. Op ‘Core memory’ werd het roer in een ietwat andere richting gedraaid met melodieus puntige poprocksongs, minder breed, iets meer rechttoe-rechtaan, maar nog steeds met de intentie van een puike spanningsopbouw in een fijnzinnig, gepolijst als ongepolijst, rauw schilderachtig, beeldrijk decor.
Het is de sterkte van sing/songwriter van Dessel. Z’n kenmerkende bedwelmende droompop krijgt een extraverte touch, meer friste van zachte en felle kleuren in de sound. De emotievolle klankkleur, wat hen nog steeds mooi uniek maakt , blijft aanwezig. Ultieme pracht dus, alles goed beheerst als eventjes gecontroleerd uit de bocht; elk geluidje valt op z’n plaats, gelaagd, hartverwarmend als levendig, opwindend. Een interessante boeiende opsmuk na al die jaren, kun je wel zeggen. Van Dessel refereert naar z’n vroegere muzikale herinneringen uit de eighties.
Deze background nemen we mee in dit optreden. Marble Sounds is een goed geoliede band met een vaste kern (o.m. Isbells’ Gianni Marzo en Gerd Van Mulders) en speelt muzikaal met bolleketten knikkers. “Twist in my sobriety” van Tanita Tikaram weerklinkt als intro op het gespeelde nieuwe werk. Dat hoorden we duidelijk in de eerste helft van de set , met de huidige single “You would prove me wrong now”, “Hear me talking”, “Nothing to get over” en “Said so”. De nummers klinken uitgekiend, sfeervol opbouwend, krachtig en droom- verscheurend. Van Dessel wisselt af in keys en elektrische gitaar. Ze staan met zes op het podium , de synths en de vrouwelijke backing vocals als subtiele klankkleur op het meer traditioneler instrumentarium. De grauwe, gevoelige, doorleefde zang vindt en zoekt z’n weg in het poprockende materiaal. De verlichtingswall op het achtergrond is een meerwaarde in dit geheel.
Deze namiddag speelden ze reeds een set voor de kinderen, die op het vijf jaar oude “Traces” een danspasje waagden en eventjes met de handjes zwaaiden. Heerlijk zoiets en jawel , het is ook ééntje die de huidige dynamische indiepoprock weergeeft, de dansspieren triggert en siert door meerstemmige zangpartijen.
Marble Sounds klinkt levendig, opwindend, wat gecontroleerd uit de bocht, zonder de finesse, subtiliteit en melodie uit het oog te verliezen.
“Not all is in vain” wordt volledig uitgediept. Het is het langste nummer van de set. Een snedige, rockende groove van gitaren, elektronica en drums zit in elkaar verweven. Mooi. “Axolotl”, van de vorige titelloze plaat, over een beestje , stelt nog even de elektronica voorop en klinkt even creatief als de songtitel.
Het zet aan tot het sfeervol dromerige “Give or take a few”, heerlijke dreampop en broeierige poprock. De inspiratie werd gehaald van Vanessa Carlton's "A thousand miles". Hoedanook doet het ons wegdromen naar beelden van allerhande landschappen.
Op naar “An emotional high”, eerste single van de huidige plaat, het bouwt mooi op, dwarrelt melodieus rond en durft te exploderen. Oudje “Photographs”, tien jaar oud intussen (uit ‘Dear me, look up’) is een flashback voor de band , gezien het toen in de Ha Concerts live werd opgenomen als clip; ook hier die brede, veelomvattende sound die Marble Sounds muzikaal rijk maakt.
Ze graven in het verleden met deze nummers; “Good occasions” van hun debuut ‘Nice is good’ 15 jaar intussen, werd gekozen vanavond door de jarige drummer. Heerlijk hoe elektronica, gitaar, drums en (meerstemmige) zang elkaar vinden in een palet van alle kleuren van de regenboog.
Een laatste offensief wordt ingezet, we horen diverse experimentjes op “Priorat” en met “Catch it alive” horen we een andere single van hun ‘Core memory’ die overtuigt net als het intense “A place to call mine”, die de set besluit.
We krijgen als toemaatje spannende, liefdevolle, intieme nummers als “About you”, met z’n elektronicariedels en het gekende “Leave a light on”, beiden omgedoopt tot elegante kerstsongs, uiterst gevoelig en spaarzaam begeleid, met een trompet en vrouwelijke vocals als toegevoegde waarde.
We worden letterlijk uitgewuifd op “It ‘ll make us laugh”, door meezing en handjes zwaaien, een toonbeeld van samenhorigheid en dat het iedereen mag goed gaan in deze onvoorspelbare wereld!
Puike set van het combo rond Pieter van Dessel noteren we , die het publiek met deze zesde plaat een meer rockend patroon laat horen, maar die kenmerkende klankkleur niet verliest in het muzikaal verhaal. Speelden ze vroeger met knikkers, dan knikkert Marble Sounds nu met bolleketten. Sjiek!
Support was de Rotterdamse Robin Kester, solo. Ze is toe aan haar twee plaat ‘Departure’, die ze hier van innemende, sobere kamerpop naar heldere broeierige, groovende indietronica en - rock doet evolueren door de voorgeprogrammeerde sounds.
Ze eigent zich gaandeweg een plaatsje toe in de nieuwe lichting Nederlandstalige vrouwelijke sing/songwriting.
Organisatie: Ha Concerts, Gent
Alison Moyet – Een tijdloze stem en diepgang in de Roma
Op vrijdag 5 april stond de Britse zangeres Alison Moyet in een uitverkochte De Roma in Antwerpen, en wat volgde was een meeslepende avond die moeiteloos schakelde tussen nostalgie en vernieuwde intensiteit. Haar stem – krachtig, doorleefd en onmiskenbaar uniek – vulde de zaal van begin tot einde met een emotionele lading die bij momenten ronduit ontroerde.
Moyet opende met het sfeervolle "Fire", een nummer uit haar recentere werk, waarmee ze meteen duidelijk maakte dat ze anno 2025 nog steeds relevant is. De toon was gezet voor een setlist die zowel haar solowerk als haar iconische verleden met Yazoo in de verf zette.
Klassiekers als "Nobody's Diary", "Only You", "Situation" en het onvermijdelijke "Don't Go" werden onthaald op enthousiast applaus en meezingmomenten, zonder ooit te vervallen in vrijblijvende nostalgie. Moyet bracht ze met vernieuwde energie, gedragen door een strakke, maar sobere liveband en een uitgekiende lichtshow die perfect inspeelde op de melancholische sfeer van haar muziek.
Middenin het concert klonken meer introspectieve parels zoals "This House" en "The Impervious Me", waarbij haar stem tot op het bot raakte. Het akoestische "If You Don't Come Back to Me" zorgde voor een intiem hoogtepunt, waarbij De Roma muisstil werd.
Moyet wisselde moeiteloos tussen uptempo synthpop en ingetogen ballades, met krachtige uitvoeringen van "Is This Love?", "Beautiful Gun" en "All Cried Out", dat in een nieuw jasje nog steeds even hartverscheurend klinkt als in 1984. Haar cover van Jules Shears "Whispering Your Name" kreeg een robuuste, gepassioneerde interpretatie.
Na een ovationeel applaus keerde ze terug voor een stomende encore met "Situation", "Love Resurrection" en afsluiter "Don't Go" – een dansbare climax.
Alison Moyet bewees vanavond dat ze veel meer is dan een icoon uit het verleden: ze is een artieste met diepgang, karakter en een stem die blijft snijden.
Een concert dat blijft nazinderen – in het hoofd én het hart.
Neem gerust een kijkje naar de pics: https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7470-alison-moyet-05-04-2025?Itemid=0
Organisatie: De Roma, Antwerpen ( ism Live Nation)
The Overview - Steven Wilson blikt terug en kijkt vooruit met zijn nieuwe plaat
Progrocklegende Steven Wilson, bekend van onder meer Porcupine Tree en Blackfield, is terug met een soloalbum, getiteld ‘The Overview’. Het album verschijnt bij Fiction Records. I’ve gone back to a more progressive style, zegt hij er zelf over.
Wilson lijkt de afgelopen jaren wat zoekende naar een nieuwer en gedurfder geluid. ‘To the Bone’ was een best aardig, popgericht album, maar ‘The Future Bites’ was volgens menigeen geforceerd en ongeïnspireerd. Het voelde aan als een moetje, met een vervelend soort geldingsdrang; alsof Steven wilde bewijzen dat hij heus nog wel een degelijk Porcupine Tree-achtig album kon uitbrengen. Progmetal volgens het boekje was het wel, maar zonder sfeer of emotie. Over ‘The Harmony Codex’ waren de fans dan wel weer enthousiast. Daar vermengde hij mooi new-wave, elektronica en progressieve rock. Nog steeds wat wisselvallig, maar het muzikale vuur leek weer te branden.
De nieuwe worp werd alvast ferm gehypet: Een quote als ‘partly reframing the sound of Pink Floyd, Tangerine Dream, Vangelis and other prog titans in a modern context’ kan alleszins tellen. Twee lange nummers van om en bij de 20 minuten (en blijkbaar nog 5 toetjes voor degene die de Special Edition aanschaffen). Elk nummer zou geïnspireerd zijn op het 'overzichtseffect' dat astronauten ervaren als ze vanuit de ruimte terugkijken op de aarde. De gave albumcover lijkt hier eveneens naar te verwijzen.
Over de muziek zelf dan: opener “Objects Outlive Us” heeft een voorzichtige maar zorgvuldige opbouw, gevolgd door heerlijke riffs en solo’s. Het titelnummer is opvallend kalmer, heeft een onderliggende repetitieve beat, met plotsklaps een bruuske overgang naar een wat vrolijker melodietje. Na 15 minuten valt het plots stil en kabbelt de song rustig uit. Een interessante trip dus waarin er vanalles passeert zonder dat er erg veel gebeurt.
Conclusie: Vaak goed, soms briljant, en af en toe ook wel eens tegenvallend, zo kennen we Steven. Het hoort er een beetje bij, zeker met zo'n grote productiedrang. Al bij al is dit een geslaagde zoektocht naar vernieuwing en tegelijkertijd herkenning binnen Wilson’s 30-jarige oeuvre.
Bij deze ook een pluim voor zijn vaste compagnons Andy Partridge (teksten), Craig Blundell (drum), Adam Holzman (toetsen) en Randy McStine (gitaren), die mee hun schouders onder dit album zetten.
Progmetal
The Overview
Steven Wilson
Maison Dieu is een Italiaans mystic doomrock-trio dat met ‘Herbacea’ een knappe EP uitgebracht heeft. Ze deden in januari nog een kleine tournee door Europa waarbij ze halt hielden in Ieper en Gent.
De band bestaat al een tijdje en toch is deze EP hun eerste release. De band wil in de releases songs bundelen die iets met elkaar gemeen hebben. Op ‘Herbacea’ zijn planten en kruiden de gemeenschappelijke noemer. En dat zijn heel onschuldige kruiden, niet de geestverruimende kruiden van de stonerbands dus. Wel planten als klimop, aronskelk, alruin (liefdesappel) en salie. Hoewel we de lyrics niet goed kunnen volgen, zijn dat wel allemaal planten waar best wel een leuk verhaal bij te verzinnen valt. Het is misschien geen klassiek thema, maar deze band doet er wel iets moois mee. In de lyrics van zangeres Ester zitten vaak mantra-achtige herhalingen die alles een extra mystiek chachet geven.
Muzikaal is mystic doom een treffende definitie. Stoner en psychedelica zijn nooit ver weg. Dit is niet het droeve of neerslachtige van heel wat andere doom. Wel zit er iets sjamaan-achtig in, zoals bij Heilung en Wardruna. Denk aan die bands en denk er dan nog wat andere bij, zoals een Witch Piss, (de eerste versie van) Splendidula, The Girl Who Cried Wolf, Katie Kruel, My Baby en Chelsea Wolfe.
Maison Dieu biedt een mooie gelaagde sound en vaak vroeg ik mij af hoe ze dit als trio voor elkaar krijgen, maar het zijn natuurlijk studio-opnames.
De beste track van de vier songs op de EP ‘Herbacea’ is “Mandragola”.
https://www.youtube.com/watch?v=jh0xPTyVhSs
Even voorstellen – Steven Wilson, ‘The Overview’
Meesterwerk in zicht: Steven Wilson presenteert zijn nieuwe album, ‘the overview’
Het is een album die voor opschudding zorgt in de muzikale wereld van de progressive muziek. Steven Wilson, songwriter, producer, cultmuzikant, leider van Porcupine Tree, is klaar met de release van zijn achtste album, ‘The Overview’, en het minst wat we er kunnen over zeggen is dat het een ambitieuze productie is geworden.
Het 42 minuten durend album is Wilsons meest gedurfde werk tot nu toe. En dat zegt veel, want zijn hele oeuvre is op zich wel vernieuwend.
Op dit album, geschreven, geproduced en gemixt in zijn thuisstudio tussen december 2023 en augustus 2024, verlegt Wilson opnieuw de grenzen van de progressive muziek, een genre dat steeds laat evolueren in zijn solocarrière en zijn werk met Porcupine Tree.
‘The Overview’ bestaat uit amper twee nummers: “Objects Outlive Us” en “The Overview” zelf, elk geïnspireerd op het 'overzichtseffect' dat astronauten ervaren als ze vanuit de ruimte terugkijken op de aarde.
Wilson wordt hier begeleid door zijn vaste muzikanten: Craig Blundell (drums), Adam Holzman (keyboards) en Randy McStine (gitaar). Andy Partridge, van XTC, één van Stevens meest bewonderde artiesten, leverde een bijdrage aan de songtekst.
Het album verschijnt op 14 maart 2025 via Fiction Records/UhmYeahSure records.
Album teaser: ici. https://www.youtube.com/watch?v=P0yvbGx-etE&pp=ygUWd2lsc29uIG92ZXJ2aWV3IHRlYXNlcg%3D%3D
Steven Wilson treedt op woensdag 7 mei 2025 op in het Koninklijk Circus, Brussel . Het concert is uitverkocht! Org: Live Nation
The Southern River Band - Old School hard-rock met hoog fungehalte
De jonge snaken van Us nemen ons mee op een retro trip doorheen de Britse rockgeschiedenis langs Beatles, Stones, Kinks, Who, Dr Feelgood en The Strypes. Niets nieuws onder de zon, maar wel verdomd snedig. Us heeft dan ook heel wat pit, energie en strijdlust in huis. En dat onder meer door een verrukkelijke en splijtende harmonica die extra vuur in de strakke en compacte poprocksongs blaast. De driftige gitaar lijkt dan weer in de leer geweest bij Wilko Johnson, te merken aan die puntige solo’s en hakkende riffs. Een bijzonder aangename verassing, dit bandje, wat dan ook resulteert in een gemeende enthousiaste publieksreactie. Hier gaan we nog van horen.
De Australiërs van The Southern River Band zijn nog grote onbekenden bij ons, de Casino is maar half volgelopen maar dat laten de heren niet aan hun hart komen, dit is de laatste avond van hun tournee en dan mag er gefeest worden. Dit is het soort rockband die zichzelf niet te serieus neemt en vooral veel fun beleeft op een podium. Er mag al eens gedronken worden en de schunnige grappen worden royaal in het rond gestrooid, woke is niet aan hen besteed.
The Southern River Band grossiert in boogie-rock, old school hard-rock en glam-rock met een hoog entertainment gehalte. De band katapulteert ons ongegeneerd terug naar de seventies, zowel qua sound (stampende riffs, gierende solo’s) als qua looks (leren broek, bloot bovenlijf en een onvervalste pornosnor).
Het showgehalte staat op punt, het voornaamste doel is dat band en publiek zich geweldig amuseren, en dat zal er niet aan mankeren. De rock-clichés worden niet uit de weg gegaan, integendeel, ze worden uitvergroot en terug cool gemaakt.
Wie zoekt waar deze jongens de mosterd gehaald hebben komt algauw terecht bij het onvermijdelijke AC/DC (Bon Scott periode). Ook Status Quo, Airbourne, Thin Lizzy, Rose Tattoo en zelfs Judas Priest komen ons voor de geest. Maar dit is niet zomaar een pastiche op de seventies rock, want The Southern River Band pakt uit met een stel hevige, kolkende en vlammende rocksongs die in een rechtvaardige rockwereld tot absolute classics zouden moeten uitgroeien.
Met op kop het absoluut fantastische “Stan Qualen” waarop alle sluizen worden opengetrokken, een stomende uitbarsting van gloeiende riffs, briesende solo’s en een fraai Angus Young-intermezzo tussenin. Dit is zonder meer één van de sterkste rocksongs van het afgelopen jaar. Ook “Chimney” en “Vice City III” zijn knallers die langs alle kanten vuurspuwen. “The Streets Don’t Lie” is een stomende portie rock’n’roll en “Vice City II” is onbeschaamde old school hard-rock die bands als UFO en Rainbow naar de kroon steekt. Al die splinterbommen worden in het tweede deel van de set gedropt, waardoor de atmosfeer steeds heter en uitbundiger wordt.
The Southern River Band bezorgt ons zo een heerlijke avond gevuld met no-nonsens hard rock’n’roll en een flinke dosis Australische humor. Uiterst genietbaar.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
The Black Gasolines - A New Era of Theatrical Rock has started
The Black Gasolines + Komisar
The Black Gasolines hebben een nieuw, tweede album uit, ‘White Residence’, en de Kortrijkse band kwam dat vieren met een releaseshow in de Charlatan in Gent. Omdat we enorm onder de indruk waren van dat album, wilden we wel eens horen en zien of ze die rijke sound ook live konden brengen.
En bovendien hadden ze Komisar mee als support, een band die we al lang eens live willen zien.
Komisar is een jonge band uit de Kempen. Daar steken de jongste tijd heel wat interessante bands de kop op, zoals Equal Idiots, CRACKUPS en Itches. Komisar is in dat rijtje een band die met geduld en veel inzet aan de weg timmert. Ze brengen indierock met een 90’s/00’s-vibe: The Strokes, Arctic Monkeys, The Last Shadow Puppets, … Na prima singles als “Barcelona”, “1954” en “Saturday” zijn ze nu toe aan hun allereerste EP. Daarvoor krijgen ze opnieuw de hulp van producer Niels Meukens (Double Veterans, Psycho 44, Equal Idiots, The Priceduifkes).
Tot dusver heeft Komisar vooral in eigen regio gespeeld. Mogen openen voor The Black Gasolines in de ietwat beruchte Charlatan, toch wel helemaal de andere kant België, is een kans die ze dan ook met beide handen gegrepen hebben. De zenuwen stonden strak gespannen en dan hadden ze meteen de tegenslag dat hun intro-sample niet te horen was. De geluidstechnicus loste het na een minuutje wel op, maar toch een beetje een valse start. Opvallend: op het ‘Hallo Gent’ kwam veel minder reactie dan op ‘Hallo De Kempen’.
Komisar bouwde de set netjes op met aan het begin eerder oudere songs als “Bootheels”, “Saturday” en”1954 “en naar het einde toe meer knallers als “Barcelona” en het nieuwe “El Pantera”, waarnaar ze hun huidige clubtour gedoopt hebben. De sfeer in het publiek is opperbest en voor het podium wordt flink gedanst. Op het podium is het vooral zanger Thomas die met veel swagger de show steelt met zijn Chris Isaak-looks en moves.
Komisar jaagt zijn set er in een snel tempo door en omdat er nog speeltijd over is, gunt de band zichzelf een toegift zonder eerst van het podium te gaan. Die bisronde is voor “Your Eyes” en “Smuggler”, twee nummers waarop het publiek rockend uit de bol gaat. Pas bij de toegift lijkt de band enigszins te ontspannen en durven ze ook elkaar en het publiek in de ogen kijken, in plaats van naar de snaren van hun gitaren. Muzikaal zit alles goed bij Komisar, maar aan de entertainment-factor kan nog wat gesleuteld worden.
Bootheels/Animals/Good Time Girls/1954/Saturday/Oeh Oeh/El Pantera/Barcelona/Your Eyes/Smuggler
The Black Gasolines staan al een paar stappen verder. Na een succesvolle Europese tour in 2023, met haltes in Portugal, Duitsland, Frankrijk en Luxemburg brengt deze Belgische theatrical rockband het nieuwe album ‘White Residence’ uit.
‘White Residence’ is een conceptalbum dat je als luisteraar meeneemt naar een mistige winteravond in een Engelse havenstad in 1920. De band vertelt het fictieve verhaal van Jane, oprichtster van de eerste vrouwelijke politieke partij ooit, The Entrepreneurs, die door het ontstaan van een economische crisis jammerlijk in de criminele onderwereld terechtkomt. De sfeer op het album is geïnspireerd door Peaky Blinders en Bonnie & Clyde. Dit wordt uiteraard muzikaal uitgewerkt maar ook visueel, in videoclips en natuurlijk de albumcover. Ook op het podium van de Charlatan staan The Black Gasolines mooi in het pak, helemaal in de stijl van het albumconcept, en enkele rustieke lampenkappen zijn leuke details.
In de Charlatan speelt de band zijn albumreleaseshow en daarom is de band uitgebreid met twee achtergrondzangeressen en een vierkoppige blazerssectie. De Charlatan is nu niet het kleinste zaaltje van Gent, maar het was met z’n tienen op het podium best krap. De man met de schuiftrombone leek een paar keer te moeten ‘inhouden’ om niemand te raken.
Voor The Black Gasolines is het inmiddels al de derde keer dat ze in de Charlatan spelen. De zaal staat mooi volgepakt, ook al hebben op dezelfde avond op enkele meters van de zaal, de Kinky Star en Trefpunt, ook mooie bands op de affiche staan. The Black Gasolines heeft al een fanbase opgebouwd en die staan uiteraard op de eerste rij. Zanger Bradley kan de jongedames met bijzonder weinig moeite het ritme laten meeklappen en ook zijn vraag om voor een intro een ritme te vingerknippen wordt massaal beantwoord. Bradley is de onbetwiste aandachtsmagneet, maar ook de master of ceremony die het hele circus aanstuurt. Het is zeker geen one-man show, maar hij heeft veruit het grootste charisma.
Bij de albumreview van ‘White Residence’ dachten we een paar keer: leuke arrangementen, maar hoe zullen ze dat live doen? Het antwoord op die vraag houdt meer in dan de extra mensen van de backing vocals en de blazers. Het genie van de theatrical rock van deze band is dat de sound heel rijk en breed is, maar dat de accenten heel organisch gelegd worden en telkens veel tijd en ruimte krijgen. Als Lukas een gitaarsolo weggeeft, is er ook bijna niks anders te horen. Geen enkele song is een onderling gevecht om de aandacht van het publiek. Daar kunnen nog veel jonge bands iets van leren. Ook opmerkelijk: zanger Bradley speelt bas, maar is niet zo zelfingenomen dat niemand anders bas mag spelen. Twee keer geeft hij de bas vlot door: een eerste keer aan de toetsenist en de tweede keer aan één van de achtergrondzangeressen. Alles ten dienste van de songs.
The Black Gasolines heeft ‘White Residence’ opgenomen met een bijzonder groot zelfvertrouwen en bijzonder veel ambitie. De songs zijn bij momenten heel theatraal en extatisch, vooral on-Belgisch extravert. Queen, Joe Jackson, The Sweet en David Bowie waren misschien een inspiratie, of –recenter - The Killers. Queen komt overigens even langs in de Charlatan: als er kort instrumenten moeten gestemd worden bij “Crucify Me” spelen twee bandleden een stukje van “We Will Rock You”.
Het album werd volledig en in ongeveer de album-volgorde gebracht in Gent. De enige ‘oude’ song was “Harmonica Song”, een wervelende bluesrocker met Bradley op mondharmonica.
Hoogtepunten in de set waren onder meer de breekbare pianoballad “Ballroom Song”, “Take Me Anywhere” en “The Final Last Call” waarmee de set werd afgesloten. De volgepakte Charlatan kreeg er niet genoeg van en er werd volop gedanst, meegezongen en gejuicht. Een toegift deed de band echter niet. Het concept was uitverteld en het was mooi zo.
Als deze band nog wat kansen krijgt, zal België straks te klein zijn voor de arty en theatrale rock van The Black Gasolines.
Intro/The Entrepreneur/Tiny Machine/Take Me Anywhere/White Residence/Jane The Vandal/Harmonica Song/Ballroom Song/Hush Hush/Crucify Me/Wildlife/The Final Last Call
Organisatie: Charlatan, Gent
Na een succesvolle Europese tour in 2023 brengt de Belgische theatrical rockband The Black Gasolines het nieuwe album ‘White Residence’ uit.
Het is een conceptalbum dat je als luisteraar een goede 40 minuten meeneemt naar een mistige winteravond in een Engelse havenstad in 1920. De band vertelt het fictieve verhaal van Jane, oprichtster van de eerste vrouwelijke politieke partij ooit, The Entrepreneurs, die door het ontstaan van een economische crisis jammerlijk in de criminele onderwereld terechtkomt. The Black Gasolines gebruiken op dit album invloeden van bekende films en series als Peaky Blinders en Bonnie & Clyde en van historische figuren uit die periode zoals actrice Clara Bow. Dit wordt uiteraard muzikaal uitgewerkt maar ook visueel, in videoclips en natuurlijk de albumcover, die de vrouwengroep gedetailleerd weergeeft. Het concept of verhaal is een leuk extraatje, maar het is vooral een kapstok om muzikaal nog onbekend terrein te kunnen verkennen.
De band werkte samen met de North Garden Studio’s van Filip Tanghe (Ozark Henry, Balthazar, Hannelore Bedert, Momoyo, …) en hun vaste producer Sergey Steenackers. Hij drukt opnieuw zijn herkenbare stempel op de sound van de band, met verfijnd sound design dat al vanaf de eerste noot duidelijk hoorbaar is.
Zijn invloed is groter dan op het debuutalbum ‘It Took A Lifetime’. De arrangementen met strijkers en backing vocals zijn prominenter aanwezig. Tegelijk zet deze band grote stappen vooruit in songopbouw en songwriting. Er zit nog meer durf en lef in dit album. De band zet dit album neer met een bijzonder groot zelfvertrouwen en bijzonder veel ambitie. Het is bij momenten heel theatraal en extatisch, vooral on-Belgisch extravert. Queen meets Joe Jackson meets David Bowie in de studio van Jim Steinman (die van Meatloaf).
In een paar nummers (“Hush Hush” en “Crucify Me”) zit nog wat Britpop, maar in het algemeen is ‘White Residence’ super-veelzijdig. Het springt in aangeraakte genres alle kanten op. Eén van de rustpunten is “Ballroom Song”: een beetje een breekbare pianoballad die – in compositie – van Freddy Mercury had kunnen zijn.
“The Final Last Call” is een glamrock/piano/powerballad die elke muziekliefhebber wel leuk zal vinden. Want dat is het bijzondere aan The Black Gasolines, het is arty en met een over-the-top productie, maar tegelijk is dit album heel toegankelijk en uitnodigend voor liefhebbers van heel uiteenlopende genres: van glamrock tot progrock, van The Sweet tot Pink Floyd met haltes bij blues, jazz, singer-songwriter en nog zeventien andere genres. En ondanks al die diversiteit klinkt ‘White Residence’ heel samenhangend.
https://www.youtube.com/watch?v=sqi4l31U7I8&t=2s
“Hush Hush” is de laatste nieuwe single van The Black Gasolines voor hun nieuwe album ‘White Residence’ verschijnt.
The Black Gasolines brengt een frisse wind binnen het genre van de theatrical art rock, waarbij ze de klassieke geluiden van de jaren ’70 en ’80 in een hedendaagse context plaatsen. Met een reeks singles, de EP ‘Dopamine Rush’ en een debuutalbum ‘It Took A Lifetime’ heeft de band zich flink in de kijker gewerkt, met meer dan 300 live-optredens op de teller, in eigen land en ook in het buitenland.
De band werd opgericht door Bradley Remorie en Lukas Debeerst, afkomstig uit Kortrijk. Met Henri Vervaeke op drums en Frederik Everaert op toetsen heeft het viertal een eigen geluid ontwikkeld dat je niet vaak hoort, met invloeden van David Bowie, Arctic Monkeys en Warhaus.
“Hush Hush’”is speels en avontuurlijk, met tegelijk veel gevoel voor drama. Met die blazers doet dit mij wat denken aan vergeten pop-iconen als ABC en Johnny Hates Jazz, maar dan met de dramatiek van een Falco. De zang gaat wat in de richting van een Joe Jackson en The The, maar dan met meer kracht, passie en vuur, al blijven de lyrics wat mysterieus. De songopbouw is ingenieus en speelt wat met een verwachting die niet helemaal ingevuld wordt. Als luisteraar hoop je dat de gitaarsolo nog eens terugkomt in een overtreffende trap, maar die krijg je niet.
Het nieuwe album verschijnt op 18 oktober. Op donderdag 7 november staan The Black Gasolines in de Charlatan, met Komisar als support. Met die band hebben ze alvast een voorliefde voor de Arctic Monkeys gemeen.
https://www.youtube.com/watch?v=JVBoPSxt18Q
Voor deze sfeervolle single liet Pieter zich inspireren door een artikel van Stijn Vrancken in De Standaard. Daarin wordt er geschreven over het onvermogen om te ‘genieten’ van je ongelijk inzake fundamentele overtuigingen en principes. Vanuit deze invalshoek is deze wondermooie single dus ontstaan. Ergens klinkt het muzikaal dromerig en melancholisch. Ook de zang gaat mee in die sfeer en vormt op die manier een mooi contrast met de tekst.
Deze single is een voorgift uit het nieuwe album dat ergens begin volgend jaar zal uitkomen. De productie deed Pieter zelf en de mix werd gedaan door Tobie Speleman.
Een mooi nummertje dat normaal zijn weg moet vinden op de radio.
NEW SINGLE | Marble Sounds - If You Would Prove Me Wrong Now - Mayway Records
MARBLE SOUNDS RELEASE TOUR
05 apr 2025 | Arenberg, Antwerpen
12 apr 2025 | C-mine, Genk
17 apr 2025 | Cactus Muziekcentrum, Brugge
22 apr 2025 | Het Depot, Leuven
23 apr 2025 | Ha Concerts, Gent
If You Would Prove Me Wrong Now - Single by Marble Sounds | Spotify
Soulfly – Wat een muzikale uppercuts
Je moet het maar doen, een legendarische band die doorgaans grote festivals aandoet of in zalen als Vorst Nationaal staat naar je eigen gezellige zaaltje halen. De Casino slaagde erin om niemand minder dan Soulfly te boeken. Een band die sinds 1997 meer dan zijn stempel drukt in het metal landschap. De band rond de sympathieke Max Cavalera heeft altijd een goede band gehad met België. In een al maanden uitverkochte De Casino bezorgde Soulfly ons een dosis uppercuts 'into the face', waarvan we naderhand toch even moesten van bekomen. Een schitterende avond zonder meer, die we niet gauw zullen vergeten..
BARK (****) als opener was een goede gok van de organisatie. We schreven eerder van hen '’Blaffende honden bijten wel' … Na al die jaren brandt het vuur nog steeds, BARK weet je letterlijk bij de lurven te grijpen, en laat je niet meer los tot de stoom uit je oren komt. Als een nietsontziende pletwals gingen ze tekeer, gestuwd door een sublieme ritmesectie van gitaristen en een wild om zich heen slaande frontman, met mosh en crowdsurf tot gevolg.
Na een korte pauze verpulverde Soulfly (*****) ons al met de eerste song “Back To Primitive”. Het boeiende “No Hope = No Fear” zorgde al vroeg voor een stevige moshpit. De band bleef maar doorgaan op datzelfde elan, waardoor al bij de eerste “Seek'n' Strike” er geen doorkomen meer aan was, de hele zaal stond op springen. Max Cavalera ontpopt zich als een charismatisch entertainer en hij heeft een klok van een stem die de muren doet trillen. Hij beschikt over een sterke band, goed op elkaar ingespeelde muzikanten; neem nu de forse drum salvo's van zoontje Zyon die de grond onder de voeten doet daveren, zijn solo's zijn trouwens dru pareltjes.
Het mooie aan Soulfly is hoe ze hun verpulverende thrashy speed metal combineren met groovy aanstekelijke riffs, de verdienste van gitarist Mike Deleon en bassist Mike Leon , beiden messcherp uithalend. De klassiekers als het nieuwe materiaal “Filth upon Filth” werd door iedereen goed ontvangen. Op “Jummptdafuckup” brengt Max een sit-down, waarna iedereen recht sprong en danst. “Eye for an Eye” was de perfecte afsluiter. Wat een vuurkracht.
Soulfly ging als een pletwals tekeer. De mix van krachtige ritmes, vlijmscherpe gitaarriffs en de onmiskenbare stem van Max Cavalera maakte van deze avond een lekkere, onvergetelijke, zweterige ervaring.
Setlist: Back to the Primitive //No Hope = No Fear //Superstition //Downstroy //Seek 'n' Strike //Prophecy //Bumbklaatt //Tribe //Filth Upon Filth //Fire //Porrada //Bring It //Bumba //Bleed //Blood Fire War Hate //Boom //No //Jumpdafuckup //Eye for an Eye
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
De Berlijnse psych/post-punkband The Third Sound bracht zopas het zesde studio album ‘Most Perfect Solitude’ uit. “On Returning” is de single die eerder onze aandacht wist te trekken met zijn Jesus & Mary Chain stofzuiger-sound.
‘Most Perfect Solitude’ markeert een nieuw hoofdstuk voor de Berlijnse band onder leiding van de IJslandse muzikant Hakon Adalsteinsson (ook bekend van The Brian Jonestown Massacre, Singapore Sling, Anton Newcombe & Tess Parks en Golden Hours). Het album introduceert ook een nieuwe The Third Sound line-up; Adalsteinsson (gitaar/zang), Robin Hughes (orgel/gitaar), Frankie Broek (drums), en Wim Janssens ( bas). Die laatste is een Belg die je kan kennen van bands en projecten als Ellroy, Joy Wellboy, Tricky, Golden Hours, Isbells, Jonas Winterland, Nona Mez, … Janssens en Adalsteinsson kennen elkaar vermoedelijk van bij Golden Hours.
Behalve The Jesus & Mary Chain valt The Third Sound op dit album wel met nog meer bands te vergelijken. Raveonettes, Slowdive en Rush. Er zijn songs die daar wat van afwijken. “Catch Fire” klinkt als een licht tipsy versie van Echo & The Bunnymen en op “Don’t Look Back” hoor ik in de vocalen de dreiging die een Nick Cave in zijn songs legt. “Another Time, Another Place” heeft in de intro de luchtigheid die The Cure al eens durft te gebruiken.
Vaak genoeg zit The Third Sound op een heel eigen spoor. “Shooting Star” is gothic rock in een jasje van zacht velours. Heerlijk klassiek opgebouwde gothic rock, maar dus ook zonder doornen. “Wasteland” is een songtitel die al wat te vaak langsgekomen is bij tal van postpunkbands, maar The Third Sound doet er toch nog iets moois en origineels mee. Hetzelfde geldt voor de songtitel “Departure”, als albumafsluiter dan nog wel.
Dit is een mooi orgelpunt op een album dat tegelijk heel vertrouwd klinkt en toch knisperend fris en nieuw is.
https://www.youtube.com/watch?v=6X26ZlmpMDc
Whispering Sons – ‘The great calm’ op kruissnelheid
Whispering Sons en Mind Ray
Whispering sons sloot hun clubtour ‘en honneur’ af. Er werd in de goed uur durende set gefocust op het materiaal van het derde album ‘The great calm’. Net over de grens wisten ze het diverse publiek te charmeren met die donkere, gruizige, niet direct vrolijke postpunk/wave, die nu onderhuids extravert, luchtiger durft te zijn.
Whispering Sons laat postpunk horen vanuit de donkerste krochten van de new wave, een duistere sound die tot kunst wordt verheven. Die derde klinkt afwisselend in opbouw, mooi overtuigend, met spannend groovende, stevige gitaarpartijen en in schoonheid klinkende piano/keys. Verder is er die kenmerkende diepe bas en bezwerende, hitsende drums, ondersteund van de indringende, maar even diepe, donkere, ritmische praatzang van Fenne Kuppens , die nu meer podiumprésence heeft dan voorheen. Ze geeft elan en swing aan het materiaal door haar dynamiek en armbewegingen.
Hier wordt muzikaal een brug gemaakt van Joy Division, The Sound , naar Savages en Nick Cave door de groove van Gang Of Four en de donkere tunnel van The Chameleons, Interpol heen. Interessante referenties dus voor een kwintet die er momenteel zelf staat als een huis . Eén van onze talenten die wisten te bevestigen nadat ze 8 jaar terug de HRR prijs wegkaapten. Sommige leden wisselden van instrument op het nieuwe werk, wat het geheel ten goede kwam alvast.
Een vertrouwd geluid in die broeierige donkerte, dat een publiek van alle leeftijden aanspreekt, zeker de ouder(e) wordende zielen, jong van geest.
Opener is het intieme “BALM (after violence)” dat een mistroostig decor optrekt en een zekere verlatingsgevoel ademt door de sobere, verdwaalde pianotunes, de andere instrumenten vullen gestaag aan en de praatzang zweeft over het nummer. “Stand stiil” klinkt intens , dreigend en laat al deels die gekende repetitief groovende, slepende explosiviteit horen. Met de nieuwe single “Something good” zit het kwintet op het energieke spoor van deze derde plaat. “Dragging” durft nog iets verder te gaan met snedig, snijdend gitaarwerk.
Licht en duisternis , melancholie en opwinding , heupwiegend rockend gaan we gezwind door de set, het zit allemaal vervat in dat geluid van Whispering Sons.
Na deze rits nieuwe songs, is er de herkenbaarheid van oudjes “Heat” en “Hollow”. “Satantango” doet door de stuiterende electrotunes, bleeps en donkere wave Suicide heropleven .
Na dit boeiend half uur wordt regelrecht gekozen ‘The great calm’ in de spotlight te plaatsen, eerst met de meer sfeervolle “Poor girl”, “Cold city” en “Still disappearing”, die enkele handige eruptieve draaien kregen; dan extraverter door die rockende donkere groove , met de singles “The talker”, “Walking, flying” en “Surface” van de vorige ‘Several others’ van 2021. “Try me again” bouwde goed op in die dreigende spanning en zit in de pipeline om de volgende single te worden van het sterke ‘The good calm’. Een smaakmakende afsluiter dus.
De slepende gedrevenheid wordt verder gezet in twee puike bis van hun debuut ‘Image’ van 2018, nL “Alone” en “Waste”, die door d stroomstoten en de tempowissels de aandacht behielden en de warme respons ondersteunden.
De clubtour mag uiterst geslaagd genoemd worden . Whispering Sons weet hoedanook hun genre spannend, boeiend en leuk te houden. Het publiek werd gecharmeerd door een goed op elkaar ingespeelde band, die melancholie en dynamiek met elkaar verbond. Sjiek!
Punkier van aard waren Mind Rays. Het Gentse kwartet is al zo’n tien jaar bezig met een gebalde mengeling van garagerock en postpunk, strak, hoekig , toegankelijk als noisy . Power is het uitgangspunt van de korte, krachtige songs. De niewue EP ‘Mere vistors ‘ is er eentje die vertrouwd knalt! Onversneden rock’n’roll, met een energieke frontman! Stevig Vlaams bandje dus …
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in de 4ad, Diksmuide, 15-02-24 @Kristof Acke
Whispering Sons – Whispering Sons blazen nieuw leven in hun sound (musiczine.net)
+ Pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5799-whispering-sons-06-03-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Flat Earth Society – Ze brengen heden, verleden en de toekomst van jazz in een notendop
De bezieler en de programmatorische duizendpoot Piet Breda neemt afscheid van de dagelijkse werking van De Casino, maar zoals hij ooit startte met de crème de la crème van de Belgische jazzwereld te programmeren in De Spiegel vzw, zal hij nu ook eindigen met een Belgische jazztopper.
In het kader van dat nakende afscheid bij De Casino, organiseerde Piet Breda een slotconcert met een gratis show van Flat Earth Society.
We hadden hierover reeds een fijne babbel, lees gerust ...
We waren uiteraard aanwezig op het concert zelf en ruim anderhalf uur met deze band heden, verleden en de toekomst van jazz in een notendop geserveerd.
Belgische jazz talenten samen op het podium samen zorgt voor vuurwerk … Zeg nu zelf, David Bovée (elektrische gitaar, zang & electronix), Peter Vermeersch (klarinet, zang & electronix), Mirko Banovic (elektrische bas), Kristof Roseeuw (contrabas), Peter Vandenberghe (keyboard en piano), Gert-Jan Dreessen (drums), Wim Segers (percussie en zang), Benjamin Boutreur (altsax), Michel Mast (tenorsax), Martí Melià (tenorsax), Bruno Vansina (baritonsax en fluit), Berlinde Deman (tuba en zang), Bart Maris (trompet), Pauline Leblond (trompet en zang), Peter Delannoye (trombone) en Marc Meeuwissen (trombone) … Eén voor één meesters die van een speciaal hout gesneden zijn. Het fijne aan Flat Earth Society (*****) is dat ze na ongeveer twintig jaar zichzelf nog steeds blijven heruitvinden, met een enorme speelsheid van gretige jonge wolven, het siert hen.
Een uitverkocht De Casino kreeg een golvende, groovende, aanstekelijke, dansbare jazzsound te horen van het brede instrumentarium, die kleur kreeg door de blazers en het percussiewerk. Verder tekenden de mannelijke als vrouwelijke zangpartijen die soulvol als funky aanvoelden. Wat een magie. Hier viel muzikaal nogal wat te beleven dus. Elkeen kwam in de spotlights, o.m. de sax- en trompetspelers die vooraan een solo kwamen spelen. Hoedanook elke schakel, elk instrument had z’n belangvolle waarde
Het publiek reageerde uitbundig op al die prikkeling, heupwiegde of maakte een danspasje. Verder was het ook gewoon ingetogen genieten, naast de feestelijke stemming.
De diverse aanpak sierde. Hij kreeg hier het perfecte -verdiende- afscheidsfeestje. Een bloedstollende finale en bis volgde door een Flat Earth Society , die net als z’n programmator het boeiende karakter van jazz onderstreepte.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6073-flat-earth-society-25-05-2024.html?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Twee jaar na hun debuut staat het trio hier terug met een opvolger bestaande uit tien songs. Ze hebben even moeten denken welke weg ze gingen opgaan met hun tweede album. Ze konden gekozen hebben voor een tweede noisy en meeslepende plaat. Ze kropen echter eerst in hun repetitiekot en begonnen te jammen op zoek naar de ideale sound en songs. De songs zijn groepswerken zoals ze het zelf aangeven. Dat vraagt wel wat meer energie en tijd dan wanneer er één songschrijver is die bepaalt wat het gaat worden. Er werd veel geschreven, gewerkt en nagedacht en misschien daarom dat de songs soms iets introspectiever en aangrijpender zijn geworden. Dit in combinatie met de postpunk avant la lettre geeft het ons een heel mooi resultaat.
De songs zijn iets uitgebalanceerd dan op hun debuut. De zang neigt bij momenten iets meer naar Harry Mc Veigh van White Lies (in de hogere regionen). Luister bijvoorbeeld maar eens naar de melancholie in “Not Here”. Opener “Loner” is een fantastische track om een album mee op gang te trappen: een gejaagde drive en een desperate zang erboven op geven de luisteraar een dosis adrenaline mee. De andere songs bevinden zich ergens tussenin het speelveld van deze twee songs. Zeker ook de moeite waard is het traag op gang komende “Drift” dat dan mooi overgaat in een uptempo nummer. Of het schitterende, naar Interpol neigende, “Momentary”.
‘Lost Today’ is hedendaagse postpunk op zijn best. Muzikaal maar ook tekstueel zitten ze een stuk boven de middelmaat. Wie van Interpol, White Lies of o.a. Joy Division houdt moet deze op zijn minst eens van nabij beluisteren.
Postpunk
Lost Today
Disorientations
Sovjet War verzamelde eeuwige roem in de jaren ’80 in de Belgische postpunk-scene. In 2022 stond de band uit het Leuvense er plots terug, nog ongeveer in originele bezetting. En met het vinyl-album ‘Psychopuppets’ dat zich als scharnier aandiende tussen verleden en heden, met oude en nieuwe songs.
Nu is er de nieuwe EP ‘Suburbia’, met vijf tracks. Wat opvalt is de relatieve eenvoud van de opnames. Dit zijn gewoon vier bandleden in de studio. Geen overbodige toevoegingen, intro’s of arrangementen, maar heel pure, eerlijke composities en opnames. Enkel “Destination Zero” heeft een korte soundbyte als intro en wat vervormde stemmen aan het begin. En in die eenvoud valt op dat deze band een onmiskenbaar talent heeft voor puike lyrics en pakkende melodieën.
“Boring Morning” is een beetje drammerig, maar dat was zowat alle postpunk vroeger. “Destination Zero” is een update van die oude sound naar vandaag, met een lekker pompende bas en drum. Er komt ook een kekke gitaarsolo langs zoals we die al heel lang niet meer gehoord hebben. “In The Name Of Progress” is meer snelle punk dan postpunk, met een refrein dat je lekker mee kan brullen. Titeltrack ‘Suburbia’ klinkt in de eerste minuut een klein beetje gedateerd, in die zin dat jongere bands in het genre dit vandaag nooit zo zouden opnemen. Maar als band met zo veel verleden komen ze er wat mij betreft mee weg. Het heeft zelfs iets charmants dat ze zo ‘oldschool’ durven zijn en niet krampachtig de nieuwste trends proberen volgen. “The Sudden Blow” heeft een intro met een schurende gitaar en een pittig pogo-tempo. Dit nummer is wat rauw militant in de lyrics en dat was waarschijnlijk ook helemaal de bedoeling.
Zanger Rudy Berges had nog meer ideeën voor deze release, maar daar bestond weinig interesse voor bij de andere bandleden. Hij heeft daarvan acht nummers gebundeld in ‘One Prison, Many Doors’ van zijn zijproject Gutter Smell. Daar zaten volgens ons best nog wel een paar heel degelijke songs bij. Nu we gehoord hebben welke songs het wel gehaald hebben, is een besluit niet makkelijk. Aan de ene kant blijft de overtuiging dat Sovjet War maar een kleine stap had moeten zetten om van een prima EP naar prima full album te springen. Aan de andere kant is er ook de vaststelling dat de vijf songs van de EP (die we hier met een volledige bandbezetting te horen krijgen) op een full album waarschijnlijk ook de vijf beste van het album zouden geweest zijn …
https://www.youtube.com/watch?v=5jeWvejW3H8&list=OLAK5uy_ldWMn9ri6VaCgnBb_GitqWORGJ8xuDinw
Whispering Sons – Whispering Sons blazen nieuw leven in hun sound
Whispering Sons + VAAG
Whispering Sons trapte hun Europese tournee af in de 4AD, Diksmuide. Een tournee waarvan zo goed als alle zaalconcerten op Belgische bodem uitverkocht zijn. De try-out hier was de ideale gelegenheid om alles nog eens goed op elkaar af te stemmen …
De avond werd op gang getrokken met een soort ‘raw power’, rauwe energie en opwindende punk. VAAG was de support in dit genre. Vanaf het moment dat de band het podium betrad, voelde je de vitaliteit door de zaal stromen. VAAG straalde dus een rauwe authenticiteit uit, als echte working class heroes. Het publiek reageerde meteen op die vibes, en al snel stond de zaal vol met hoofden die op en neer bewogen op hun ritme. VAAG's punkgeluid is compromisloos en opwindend. Met hun ruige gitaarriffs en rauwe vocals wisten ze de zaal te overtuigen. Elk nummer voelde als een oproep tot rebellie, een uitnodiging om los te breken van de alledaagse sleur. Met titels als “Loss”, “Secret Life”, “Bled Dry”, “Cold”, “Nothingness”, “Empty Life”, “Paniek” en “Hey!” op de setlist , druipt de punk er dan ook van af.
Het is uitkijken naar het festivalseizoen en we duimen dat deze heren een breder publiek kunnen aanspreken en hun punk attitude kunnen brengen. De sound en het enthousiasme was er alvast.
En dan moest Whispering Sons er nog aan beginnen. De groep rond zangeres Fenne Kuppens en gitarist Kobe Lijnen zijn nog altijd met dezelfde leden, maar er is wat geschoven in hun rol. Tuur Vandeborne die vroeger op bas speelde zit nu achter de drums, Bert Vliegen speelt nu bas en Sander Pelsmaekers neemt nu plaats achter de synths. Op dit openingsconcert speelt de groep alsof ze al jaren in deze opstelling bezig zijn.
Op de setlist veel nieuw werk want de band kwam natuurlijk een nieuwe plaat promoten. Met ‘The Great Calm’ slaat Whispering Sons een iets luchtigere weg in hun donkere postpunk, al is dat wel heel subtiel. De plaat wordt intussen sterk ontvangen. Ook live konden de nieuwe nummers op veel bijval rekenen. Zowat de hele plaat stond ook op de setlist waarvan enkele toekomstige klassiekers. De single “The Talker” is er zo één en ook “Walking, Flying” gaat een mooie toekomst tegemoet.
Het publiek werd ondergedompeld in hypnotiserende klanken, een gelaagd geluid en integrerende teksten.
De band speelde in volle concentratie en overgave voor een boeiend publiek in een uitverkochte 4AD. De theatrale Fenne zocht voeling met het publiek en vond die ook. Voor bindteksten moet je bij deze band niet zijn, maar toen vanuit het publiek een ‘We love you’ weerklonk kon er toch een heimelijke glimlach af. Naast de nummers van de nieuwe plaat passeerden ook nog “Satantango”, “Heat”, “Hollow” en “Surface” de revue. Wat een puike, overtuigende set!
Waar vroeger enige rivaliteit tussen punks en new wavers niet vreemd was, is dat nu helemaal het geval niet meer. Integendeel , ze versterken elkaar. Vanavond hebben VAAG en Whispering Sons bewezen dat ze de ware spirit van de Belgische alternatieve muziekscene verder nieuw leven inblazen. Benieuwd waar hun muzikale reis hen nog naartoe zal brengen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Whispering sons
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5799-whispering-sons-06-03-2024.html?Itemid=0
VAAG
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5798-vaag-06-03-2024.html?Itemid=0
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Soulwax – Live indrukwekkend en collectief dat nazindert!
Het blijft een ‘must see’, Soulwax van de Gentenaars Stephen en David Dewaele, sleutelfiguren van de internationale elektronische muziek. Opnieuw zorgden ze voor een ‘part of the weekend that never dies … on a manic monday’, die hun talrijke projecten en ‘From Deewee’ sound samenbalden in een twinkelend, energiek synthpopfeestje!
Een korte Europese tour zetten ze op poten, met o.m. vier uitverkochte concerten in de AB, Brussel. Muzikaal speelden ze anderhalf uur lang een reuzensalom doorheen hun elektronisch vernuft, dat rock-percussionair gekruid was. Een terugblik, maar innoverend genoeg om reikhalzend uit te kijken naar de toekomst. Letterlijk een sonisch synth laboratorium van kolossale apparatuur, controllers, consoles en een geraamte van stellingen voor drie drummers staan pal voor ons. Het toont nog steeds waarom ze een ‘outstanding contribution to music award in association with Merlin’ hebben ontvangen tijdens de AIM Awards als erkenning van hun werk en invloed, drie decennia lang; in één adem te noemen als futuristisch.
Ook hier in Lille , veel (West) Vlamingen op hun concert. Met zeven op het podium, de immense drumstellen van de doorwinterde spierballen van Brasilveteraan Igor Cavalera (den dienen van Sepultura, zoals Stephen zei), Blake Davies (Turbowolf) en lady Aurora Bennett, al dan niet synchroon drummend, de broers aan hun apparaten, bijgestaan door Laima Leyton, de wederhelft van drummer Igor en Stefaan van Leuven, op bas en elektronica, en al van in ‘t begin bij Soulwax betrokken.
De sound klonk ritmisch, creatief, alternatief door de repeterende opbouw en de vele wendingen. De songs gleden in elkaar over en houvast hadden we aan de handvol herkenbare nummers, letterlijk de steunbalk in die potpourri, mishmash van synths en drums, waarin benevelde zangpartijen zijn verweven. Mooi om met allerhande elementen, stijlen te flirten, van eightieswave, disco, elektro, newbeat, techno, breakbeats, krautrock, tribal, rock, punkfunk, neurotische trance en bleeps, die zich percussief een weg banen.
We werden in die unieke, futuristische wereld meegezogen en gemept . Ze kwamen op dreef met nieuwkomers “Hot like Sahara” en “Idiots in love” , die de huidige, dikke Soulwax lijn van elektronica, percussie en rock onderstreept. “Missing wires” en “Is it alway binary” van hun ‘From Deewee’ was de eerste herkenning, overstelpt van mitrailleursalvo’s aan slagen en synthbeats; ze mondden uit in dansbaar groovende en trancy punkfunk op schitterende tracks “Krack” en “Do you want to get into trouble”.
Het loopt over elkaar en door elkaar, zoals hun ‘Nite versions’ , die het ultieme party gevoel willen verwezenlijken. Het brengt ons tot een schitterende closing final van “Miserable girl”, “E-talking” en “NY excuse”. We worden opgehitst door die weerkerende ritmes en die sprankelende, energieke sound. De keys, elektronicabeats en percussiegeweld rollen over ons heen in een hectische, chaotische precisie en gekte. Invloedrijk in al dat materiaal: Kraftwerk, Human league, DAF, Suicide, Liaisons dangereuses, The art of noise, Depeche mode, Meat beat manifesto en LCD Soundsystem. De sobere, flashy en kleurrijke lightshow doet mee z’n werk en zorgt ervoor dat we ademloos achterblijven . Wat een dansfeestje.
Ook in de bis worden oudjes “Conversation intercom” en “Accidents and compliments” door de mangel gehaald en we worden tot slot nog even bij de kraag gehouden met “Goodnight transmission”.
Soulwax is live indrukwekkend en blijft nazinderen. Deze korte tour bewijst dat ze er nog steeds staan, met interessant werk, klaar voor de festivalzomer!
Organisatie: Aéronef, Lille
‘Up Close & Personal’ is een verzameling van opnames van de solo-optredens van Tom Robinson, het Britse icoon van de punkperiode en voorvechter van de mensenrechten in het algemeen en van de LGBTQ-gemeenschap in het bijzonder.
Het is een bonte verzameling van liedjes uit verschillende albums en opgenomen op verschillende plaatsen en jaren. Dat vergt een kleine inspanning van de luisteraar. Robinson’s stem varieert mee met zijn leeftijd en dat wisselende ‘kader’ van tijd, heesheid en stemvolume is een sprongetje dat je bij elk nummer moet maken. Het zijn bovendien niet allemaal de allerbeste opnames. Het voordeel is wel dat Robinson vrij kon kiezen welke opnames van elke song hij wou selecteren. En ook: niemand zingt beter de nummers van Tom Robinson dan Tom Robinson, dus wat maakt het ook allemaal uit.
De nadruk ligt op het ‘oudere’ werk, met slechts twee nummers uit ‘Only The Now’, zijn meest recente studio-album (uit 2015) en geen enkel nummer uit de vorige (‘Having It Both Ways’ uit 1996 en ‘Love Over Rage’ uit 1994). Dat is voor sommige fans misschien een beetje jammer, maar Tom Robinson heeft dan ook zo een uitgebreid oeuvre met hits en singles dat er vast een ‘Volume 2’ volgt van dit album. De liefhebbers van obscure tracks worden verwend met relatief onbekende nummers als “1967 So Long Ago” en “Portobello Terrace”. Voor wie het wil opzoeken is het wat puzzelen, maar de meeste van deze verzamelde tracks zijn al eerder uitgebracht en slechts twee of drie stonden nog nooit eerder op een officiële of niet-officiële release.
Voor de vele Belgische fans: één van de nummers op deze ‘Up Close & Personal’ werd opgenomen in ons land: “2-4-6-8 Motorway” werd in 1998 opgenomen in zaal Nova in Wetteren. Van dat nummer krijgen we ook de demo-versie, wat een leuke verrassing is.
Tom Robinson doet in maart een solo-tournee door Vlaanderen. De meeste concerten zijn al uitverkocht. Wie te laat is: eind dit jaar komt hij alweer terug naar ons land voor een nieuwe reeks solo-concerten.
Trad Records staat garant voor traditionele, meestal instrumentale, folk/heimat muziek. De meeste releases bestaan uit Vlaamse bands, maar ‘Vision of Three’ van Northern Resonance is ditmaal een band van Scandinavische oorsprong. Het trio is afkomstig uit Zweden. Hun muziek is geworteld in de Scandinavische volksmuziekscene. Hun debuut uit 2020 werd bekroond met een Zweedse grammy. Intussen toerden ze reeds de wereld rond. In tegenstelling tot hun debuut dat heel basic, zonder overdubs en live, werd opgenomen zijn ze voor hun opvolger op een iets andere manier gaan schrijven en opnemen. Ze hebben er productiematig meer werk ingestoken en geluidstechnicus Jeroen Geerinck werd als het ware een extra bandlid gedurende het hele proces. Zo hebben ze op die manier proberen het beste uit hun instrumenten te halen.
Northern Resonance bestaat uit drie leden. Anna Ekborg Hans-Ers speelt viola d’ amore, Jerker Hans Ers op hardangerviool en Petrus Dillner op de nyckelharpa. Zo krijg je natuurlijk dat vrij typische geluid dat voor vele mensen exotisch klinkt. Ook wordt de vergelijking met kamermuziek en Zweedse volksmuziek gemaakt. De vergelijking met een kamerorkest is te begrijpen. Dat komt voornamelijk door de heel aanwezige strijkinstrumenten. Maar toch klinken ze iets moderner dan een kamerorkest.
Op dit album hoor je uptempo tracks zoals o.m. de opener “Fasterud” en ook meer ingetogen stukjes muziek zoals “Kansas City”. Je kan het vergelijken met verschillende soundscapes die passeren. De indruk is dat naast de muzikale opbouw de sfeer van elke track minstens even belangrijk is. Als geheel krijg je een heel kwalitatief album waarvan te begrijpen valt waarom ze internationaal bekend zijn en overal gevraagd worden om te spelen.
Met ‘Vision of Three’ zet Northern Resonance zich op muzikaal vlak nog een stapje hoger ten opzichte van hun debuut. Dat zal ongetwijfeld leiden tot uitverkochte zalen waarmee ze met hun aankomende tournee onder andere Australië, VS, Chili, Colombia, Groot-Brittannië, Duitsland en Zweden zullen aandoen.
Traditionele folk/volksmuziek
Vision of Three
Northern Resonance
Sophie Straat - Smartlap (punk) is Springlevend!
Met haar debuut 'Smartlap is niet dood' heeft de Nederlandse artieste Sophie Straat op korte tijd haar stempel gedrukt op het muziekgebeuren in Nederland en België . Niet alleen zorgt ze voor een heropleving van de Smartlap, ze voegt daar een ferme portie punk (attitude) aan toe en is niet vies van lekker tegen de schenen (van de maatschappij) te stampen, zonder zorgen te maken over wat een ander daar van denkt.
Deze zomer stond ze op verschillende festivals, waaronder de Lokerse Feesten; We hoorden een positieve respons en besloten dat we haar toch eens moesten zien.
In de gezellige N9 bewees Sophie Straat dat Smartlap (Punk) nog steeds springlevend is.
Ook de Belgische formatie Maria Iskariot (****) draagt die punk ingesteldheid hoog in het vaandel. De band wordt omschreven als 'halfvolwassen vrouwelijke punkrock uit Vlaanderen.'
Maria Iskariot bestaat uit drie bevallige vrouwen en een op drum 'lucky guy' als je het ons vraagt . De dames brengen leven in de brouwerij met hun aanstekelijke en krachtige set. En tijdens het optreden van Sophie Straat maken ze er samen ook een feestje van. Met hun EP 'EN/EN' hebben we een goed half uur lekker om zich heen stampende muziek met een dosis humor en zelfrelativering. Een spervuur aan riffs en drums kregen we , met af en toe een integer momentje. Intens mooi.
Op het einde van de set werden fans op het podium geroepen om met de band uit de bol te gaan, en werd de registers nog eens compleet open gezet.
Een mooie opwarmer zonder meer; we hopen dat ze definitief kunnen doorbreken.
Sophie Straat (***1/2) schopt al vrij vroeg in de set lekker om zich heen, en weet dit door te zetten, gedurende het ganse optreden. Haar bindteksten komen toe. Ze heeft het uiteraard ook over de verkiezingen in Nederland , en spuwt haar gal uit over de uitslag. Niks mis mee uiteraard. Maar minpunt was toch dat het een uur lang voortdurend werd herhaald, wat vervelend kan overkomen. Voor de rest hoor je ons niet klagen. Want we konden ons best wel vinden in de manier waarop ze het dansbare verbindt met die kenmerkende smartlap; ze voegt er een punk attitude aan toe. Tof, leuk, uniek.
Mooie, emotievolle momenten dus … “Papa” wordt aan Sanda Dia opgedragen, maar ook aan alle slachtoffers van studentendopen. Op “Tweede Kamer” mag ook keyboard speler Marco een strofe mee zingen. Beetje op z’n Doe Maars …Op “Vrijheid , gelijkheid , zusterschap” mogen fans met veelzeggende vlaggen mee op het podium staan zwaaien. Sophie Straat laat ook al iets horen van de te verschijnen gloednieuwe EP, die het punkachtig kantje niet verloochent.
Sophie Straat is omringd van sterke muzikanten, die de sound mooi overtuigend aankleden en vocaal goed aanvullen op Sophie zelve.
Ze is een klasse entertainer die haar publiek weet te bespelen. Er wordt lekker meegezongen en gedanst.
Een hele avond schopt ze op respectvolle wijze om zich heen, vingerwijzend bijtend als zalvend.
Pics homepag @Wim Heirbaut
Sophie Straat - Lokerse Feesten 2023@Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5271-sophie-straat-4-08-22023.html?ltemid=0
Organisatie: N9, Eeklo (ikv Landrovers)
Sonder is een negenkoppige popband rond de Belgisch/Spaanse Kirstie Di Alegria die eerder al een band had met haar naam. Als Sonder grossieren ze in sterke jazzy grooves en dromerige melancholische popmelodieën. Kirstie heeft een mooie, fluwelen stem met ook nog eens pakkende lyrics over universele thema’s, waarmee ze moeiteloos elke song kan dragen. Voor het debuutalbum deed deze Belgische band een beroep op de Britse producer Tim Bidwell, bekend van zijn werk met Jennifer Left, Lucy Rose en Kate Walsh.
De ene song op dit album gaat wat richting de zachte kant van The Cranberries of The Beautiful South (op de eerste single “Anywhere”), dan weer gaat het naar een melancholische versie van alternatieve country van de Cowboy Junkies, zoals op “Languish”. “Wandering Heart” begint als een ingetogen Bettie Serveert en eindigt als een vrolijke Mazzy Star. Maar genoeg referenties.
Sonder wandelt als een kameleon door zowat de hele geschiedenis van de popmuziek. Nergens zet deze band een masker van iemand anders op, elke invloed heeft ook de eigen stempel.
Elke song van het album heeft een net iets andere sfeer, alsof je telkens een andere kamer binnenstapt.
Sonder dompelt je onder in een moderne, warme sound die aanleunt tegen die van And Then Came Fall en die van Momoyo.
Mijn persoonlijke favorieten zijn “Languish”, “Crossroads” en “Forrest”, maar eigenlijk staat er geen enkele misser op dit album. Klasse!
Nederlands 
Français 
