Novastar – 25 jaar backcatalogue in een ‘best is yet to come’
Joost Zweegers heeft een overzicht klaar van z’n klassiekers, geen normaal overzicht maar remakes van z’n nummers over 25 jaar heen, die hij opnieuw stoffeerde met Britse muzikanten: ze klonken emotioneel direct met een gepassioneerde singer Zweegers op het voorplan.
‘The best is yet to come’ heet de plaat, geen ‘best of’, eigenlijk een nieuwe; het onderstreept Zweegers’ streven van ‘het kan altijd beter met m’n nummers’; het hield hem dus bezig om de nummers te herwerken, de blik vooruit, een volgend hoofdstuk aanvatten, letterlijk een ‘best is yet to come’, na 8 platen uit z’n 25 jarige carrière .
Hij deed beroep op vier Britse muzikanten die hij op z’n muzikale reizen ontmoette, die hem rust en voldoening schonken , waarmee het snel klikte en hij met hen de nummers herbekeek, om ze van een nieuwere, bredere klankkeur te voorzien in jawel ‘abbey road’; pop , rock en americana vloeien in elkaar over, minder rijkelijk, orkestraal of bombastisch, maar met behoud van een herfstig palet, van een fris, melancholisch karakter en die heerlijk melodieus genietbaar zijn, gedragen door een uiterst sympathiek iemand die er steeds voor gaat en de nummers draagkracht biedt door z’n warme, indringende vocals in overgave, beweeglijkheid, met een danspasje hier en daar.
Het was een dolle week voor Novastar van concerten in de Bourla (A’pen) en eentje in Nederland, die nu eindigt in Oostende.
Een ‘magic touch’ ervaarden we van Novastar door de vol emotioneel directe sound, to the point, kernachtig en niet overdadig georkestreerd. Een basisopstelling van elektrische-akoestische gitaar, drums, bas en piano/keys, met een Joost die nu eens niet switcht van gitaar naar piano of omgekeerd, nee hij staat er vooraan als artiest met het kwartet in een halve cirkel opgesteld; hij houdt het op de zangpartijen en z’n innemend, extravert gitaarspel, die ergens Luka Bloom, Neil Young en z’n favoriete inspirerende band The Beatles doet opborrelen.
De gekozen nummers met deze gerenommeerde muzikanten, die een cv hebben bij David Gray, Robert Plant en Noel Gallagher, rocken en raken op plaat als live, hartverwarmend snijdend.
“Where did we go wrong” is meteen een snedige opener, scherp van aard, een klepper door de instrumentatie, met een sing/songwriter die rond z’n microfoon kronkelt en z’n akoestische gitaar verschillende hoogtes doet meten. “Light up my life” is breder door de zalvende piano en keys. Het recentere “Deep are the eyes”, van de vorige plaat ‘Holler and shout’( vinden we niet terug op de remake!) klinkt beheerst en biedt ruimte voor de licht galmende, echoënde gitaren.-
Intussen is het geluid voldoende bijgesteld en kunnen ze fullforce vooruit. Broeierig, spannend, dromerig popt en rockt Novastar tijdens de anderhalf uur durend set, een backcatalogue van “Because”, “Closer to you” , “Mars needs woman” en “Wild years”, die tegenover enkele mindere goden van nummers staan als “Kabul”, “Crooked court of dreams” en “Velvet blue sky”. Een uniek ‘on the road’ sfeertje op z’n War on drugs lijkt wel te worden gecreëerd.
We worden meegezogen in die variërende wissels , die rauw, twinkelend, groovy als dromerig, fijngevoelig , sober spaarzaam kunnen zijn. Tussenin één nieuwe, “Look at you now”, ook terug te vinden op ‘The best is yet to come’ , is bepaald door Zweegers’ indringende , heldere vocals, die hier goed de hoogte in gaan.
“Never back down” kreeg onder deze Novastar een nieuw jasje aangemeten , een juiste dosis poprock en sfeervolle toetsen. “Home is not home” houdt het combo boeiend door de diverse aanpak en “Cruel heart” is een true ballad; de recentere “Crooked court of dreams” herinnert het samenspel met Mike Scott van The Waterboys en “Velvet blue sky” laat ruimte voor de instrumentatie; tot slot “When the lights go out on the broken hearted” werd uitgediept, uitgesponnen en kracht bijgezet, letterlijk om ons uit te wuiven.
The Beatles en Neil Young zijn voorname referenties , maar ergens mag je ook wel een Neil Diamond op het lijstje toevoegen op Novastar 2024. De sing/songwriter ontpopt zich in de bis als sing/songwriter, solo, enkel gitaar en stem, met één van z’n allereerste nummers “Ten-eleven”, die hem in 95 tot de rock rally titel bracht; “Like a hurricame” klonk intiem verbeten, een ode dus aan één van z’n old favorits.
Op “Caramia” vervoegde het kwartet hem; de song ging net als “The best is yet to come “, de definitieve afsluiter van de avond, in crescendo; ze klonken dromerig, sprankelend, vettig, krachtig op een losse , spontane manier. Op deze laatste kreeg Novastar de nodige handclaps ; het publiek veerde recht, zong of neuriede het refrein mee. Schitterend hoe iedereen hier genoot …
Novastar aka Joost Zweegers klonk op deze tour zonder franjes; we noteren een soort elegante schoonheid van los-vast, rechttoe-rechtaan en gevoeligheid met de puntjes op de ‘i’ op deze korte tour. Hij is terug te zien op de zomerfestivals, solo of met een andere band, en voor het grootste indoorconcert in de Lotto Arena in 2025 met deze muzikanten. Iets om reikhalzend naar uit te kijken!
Organisatie: Pm live (ism Kursaal, Oostende)
Al van 1998 drukt Novastar zijn stempel op de Belgische muziek. Zelf zagen we Novastar voor het eerst op Rock Werchter in 2001 en waren we direct verkocht. De liefde is nooit overgegaan. In de AB Box , werd echter onlangs de nieuwe plaat, 'Holler and Shout' voorgesteld van Joost Zweegers en Co, een combo , die emotioneel , speels en gevarieerd het materiaal speelde. De verrassende wendingen intrigeerden en ze wisten met het grootste gemak de zaal in te pakken. Het verslag van dit optreden kun je hier nog eens nalezen.
Novastar bewijst met dit album zichzelf te zijn gebleven, maar durft ook avontuurlijk te klinken. “Crooked Court of Dream” zet de toon. De Novastar formule slaat nog steeds aan, de sound is emotioneel beladen, bezwerend en groovy. Zweegers gooit zijn hart en ziel in de nummers, met adrenalinestoten in de vocals. De muzikanten spelen een belangrijke rol, luister maar naar de meesterlijke riedels en drums op typische Novastar songs “Wild Years” en “Your World”, parels die niet moeten onderdoen voor het oudere werk. “Isabelle”, over de gelukzalige relatie met zijn vrouw, is een pakkend mooie afsluiter van de plaat.
'Holler and Shout ' is een overtuigende plaat.
Crooked Court of Dreams (3:49) Deep Are the Eyes (3:05) Holler and Shout (3:06) Wild Years (3:39) Your World (3:24) Judy Folk (3:19) Velvet Blue Sky (3:47) Saturday (4:11) Holding Patterns (3:16) Isabelle (4:21)
Novastar pakt de AB in op z’n gekende speelse, emotionele wijze
Al van 1998 drukt Novastar zijn stempel op de Belgische muziek. Zelf zagen we Novastarvoor het eerst op Rock Werchter in 2001 en waren we direct verkocht. De liefde is nooit overgegaan. Al ontvingen we dat de band live die coup de force niet meer aankon. In de AB Box vanavond , werd de nieuwe plaat, ‘Holler and Shout' voorgesteld van Joost Zweegers en Co, een combo , die emotioneel , speels en gevarieerd hun materiaal speelde. De verrassende wendingen intrigeerden en ze wisten met het grootste gemak de zaal in te pakken.
Eén van de ontdekkingen van 2019 was zonder meer het jonge getalenteerde gezelschap RAMAN (****). Hun album 'Birth of Joy' overtuigde reeds; in de Minard, Gent kregen we toen een mengeling tussen melancholie en pure rock. Het verslag kun je hier nog eens nalezen.
Deze keer stond Simon Raman helemaal alleen op het podium, met een arsenaal gitaren en songs gedragen door zijn bijzondere vocals. Hij raakte in die combinatie tussen intimiteit, emotie en rocken. We geven grift toe dat we z’n band misten, maar Simon bracht solo een ademloze set, het daverende applaus was meer dan gemeend. Dik verdiend dus.
Novastar (*****) draait rond de charismatische zanger/multi-instrumentalist Joost Zweegers, maar hij beklemtoont nogal snel dat Novastar een band is. Hij zoekt z’n muzikanten op en plaatst hen in de schijnwerpers.
We zien een amicale, beweeglijke Joost Zweegers die van zijn piano naar zijn gitaar stormt alsof ie aan een marathon bezig is. De nieuwe plaat, herkenbare Novastar nummers als vanouds, worden gecombineerd met z’n klassiekers. Vaak start hij een song op ingetogen wijze, tokkelend op gitaar of piano, en kleedt die verder aan met de drums en de gitaartokkels; ze krijgen verrassende wendingen en stelselmatig worden alle registers open getrokken, naar een climax toe. De emotievolle vocals van Zweegers zijn een duidelijke meerwaarde, aangrijpend, helder en extravert, en ze laten je niet los. Schitterend!
Die opbouwende , opzwepende emotievolle sound raakt, werkt verslavend en prikkelt de dansspieren. We verveelden ons geen seconde . We worden letterlijk meegezogen in die fijne melodieus pakkende sound van Novastar .
Joost Zweegers had er, zoals steeds, in de AB Box duidelijk zin in , en sleurt zijn muzikanten mee in die wervelstorm die hij ontketende. Song na song haalt Novastar die trukendoos naar boven. Mooi. Sjiek.
Novastar staat ijzersterk in zijn schoenen, ondanks het hobbelig parcours, waarin men soms verzeild geraakt. En brengt dus overtuigend een Novastar set op gekende spannende, broeierige, speelse, emotionele wijze!
Organisatie: FKP Scorpio ism Ancienne Belgique, Brussel
Een magic touch ervaren we als Novastar aan het werk is . Anderhalf uur is het publiek in de band van Joost Zweegers die z’n adhd omzet in een setje van heerlijk genietbaar melodieuze pop . Moeiteloos switcht hij tussen gitaar en piano en behoudt het perfect spelen en zingen . De pop van Novastar heeft een herfstig palet , melancholisch karakter en krijgt een extra impuls door z’n goed op elkaar afgestemde band , waaronder gitarist Reinhard Vanbergen, één van de spilfiguren van Das Pop.
Meteen steekt de sing/songwriter in Joost Zweegers van wal . Solo zet hij drie songs in op gitaar en piano, “The laines” , “Millersan” en “Longtime” . Het nieuwe album ‘In the cold light of Monday’ wordt hier dus in de spotlights geplaatst .
Zweegers neemt steeds de tijd om nummers te schrijven . Ze worden uitgediept , zijn sfeervol, kleurrijk en worden omfloerst door zachte toetsen , heerlijke ritmes en z’n intieme, gevoelige stem. Enkele oudere songs worden op deze plaat aangehaald en krijgen ook live een aangepast aangemeten jasje .
Het valt op hoe fris en helder de songs klinken en wat een en extraverte push ze meekrijgen. “Where did we go wrong” brengt z’n band bijeen en klinkt snedig . De sympathieke artiest palmt z’n publiek in; een beetje op z’n Luka Blooms , weet hij een uniek sfeertje te creëren. Hij fokt zichzelf op , maakt allerhande moves en beweegt z’n gitaar in alle richtingen, die geen afbreuk neemt aan de kwaliteit en zang . Een podiumbeest is hij, die de koude avonden in deze winterperiode warmer maakt …
Vanbergen neemt een prominente rol in om de songs gitaar-gestuurd te houden , de keys zijn zalvend en de drums zorgen voor een twinkelende ritmiek. Een gretig spelende band zien we dus .
Het nieuwe materiaal wordt afgewisseld met z’n hits en andere sterke songs . “Words out”, “Life is all”, “Holly” en de huidige single “Cruel heart” plaatsen zich naast “Tunnelvision” en het gekende “Because”, “Lost & blown away” , “When the lights go down”, “Closer to you” en “Never back down” . Nummers met een verdomd sterk refrein .
We worden dromerig meegevoerd in die melodieuze oorstrelende pop door de opbouw , finesse , emotie en rauwheid, die in elkaar verweven zijn. Wat een backcatalogue krijgen we.
Het warme onthaal doet de band enorm veel deugd .
Zijn songschrijverstalent en stem zet hij nogmaals in de verf in een prachtige eindfase . “Tommy K-Tyson” wordt sober op gitaar gespeeld , “Home is not home” , “The best is yet to come” en de definitieve afsluiter “Caramia” zijn vet , die het publiek meesleuren en laat mee neuriën.
Wat had je anders gedacht …Hier hadden we en set van elegante schoonheid , het nieuwe krijgt de tijd zich een plaatsje toe te eigen in onze gevoelswereld en het oude zet het publiek in vuur en vlam . Novastar had er zin in . Bij de uitvoering is zondermeer ‘keep the flame alive’ het motto in deze de Warmste Week van StuBru.
In het voorjaar van 2019 onderneemt Zweegers en C° met Novastar een heuse clubtournee. Wees erbij voor een hartverwarmende avond!
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
De sing/songwriter Joost Zweegers , Novastar, neemt steeds rustig de tijd om z’n songs uit te werken en op plaat te zetten . Zijn songs moeten rijpen en hebben iets spiritueels om zich. Deze keer deed de inmiddels 43 jarige sympathieke artiest er wel bijna zes jaar over . Zijn albums klinken telkens een beetje anders, en hij kiest praktisch altijd een ander instrument om vanuit te werken: na de gitaar , de bas en de piano is hij weer bij de akoestische slaggitaar beland . Van deze Humo’s Rock Rally winnaar uit 96 volgt de vierde ‘Inside Outside’ ‘Almost banger’ op.
We hebben te maken met een reeks 60s/70s geörienteerde dromerige popsongs , waarbij z’n emotievolle vocals over de nummers zweven . Ze grijpen terug naar de oude Eagles/Crosby, Stills & Nash/Fleetwood Mac periodes. Ze hebben een weemoedige inslag en klinken nu met een licht americana/country inslag door dit basisinstrumentarium; tekstueel is er naast ‘het gouden hart – gevoel’ de sluimerende vertwijfeling in de liefde.
De singles “Closer to you”, “Light my my life” zijn heerlijk genietbare songs . Natuurlijk kunnen we niet omheen het kenmerkende piano-/toetsenspel dat we o.m. horen op “So softly” en “Fall down” .
Het materiaal is gelaagd, maar niet meteen instapklaar als vroeger. Hij zorgt er wel steeds voor dat we rustig meegevoerd worden in die dromerige sing/songwriterpop. Verder komen “Kabul” en “Tumulus man” heel sterk uit de verf .
We hebben een Novastar tussen ingetogenheid en extravertie met die subtiele broeierige opbouw, die hun kenmerkende gevoeligheid niet missen!
De sing/songwriter Joost Zweegers , Novastar, neemt steeds rustig de tijd om z’n songs uit te werken en op plaat te zetten . Zijn songs moeten rijpen en hebben iets spiritueels om zich. Deze keer deed de inmiddels 43 jarige sympathieke artiest er wel bijna zes jaar over . Zijn albums klinken telkens een beetje anders, en hij kiest praktisch altijd een ander instrument om vanuit te werken: na de gitaar , de bas en de piano is hij weer bij de akoestische slaggitaar beland . Van deze Humo’s Rock Rally winnaar uit 96 volgt de vierde ‘Inside Outside’ ‘Almost banger’ op.
En in de eerste reeks nummers creëert hij een uniek sfeertje rond dat schelle gitaarspel en z’n emotievolle vocals , die over de nummers zweven . Een beetje op z’n Luka Blooms doet hij me denken, waartegen de bas en de percussie het afleggen.
We hoorden eerst gloednieuwe songs. Zweegers is nog steeds een podiumbeest, houdt z’n gitaar in alle standen , fokt zichzelf op en is hyperkinetisch bezig. Ze hebben een weemoedige inslag en klinken nu met een licht americana/country inslag door dit basisinstrumentarium; tekstueel is er naast ‘het gouden hart – gevoel’ de sluimerende vertwijfeling in de liefde.
We noteren drie popparels van die plaat, “In love with another” , die de set opende , “Light up my life” , waar hij de gitaar ruilde voor de gekende pianopopstijl en de 60s getinte “Closer to you” op Spaanse gitaar , die ergens teruggrijpt naar de oude Eagles/Crosby, Stills & Nash/Fleetwood Mac periodes. Tussenin hadden we afwisselend broeierig en ingetogen, indringend werk , o.m. met “Tumulus”; “So softly” en verder “Fall down”, “Kabul” en “Silvery rain”. Een pakkende “Faith in you” boeide en de titelsong intrigeerde door het Spaanse gitaargetokkel .
Kortom , die nieuwe songs mogen er best wezen hoor , ze zijn gelaagd , maar niet meteen instapklaar als vroeger, gezien de songs meer tijd nodig hebben . Hij zorgt er steeds voor dat we rustig meegevoerd worden in die dromerige sing/songwriterpop en raar , hij is een artiest die op het podium zelf niet kan stilstaan .
Het tweede deel is zo’n beetje de herkenbare Novastar ,waarbij het pianospel en stem meer op het voorplan treden , of het materiaal nu ingetogen , gevoelig of iets opbouwender, extraverter is .
Ondanks het warme onthaal, krijgt hij natuurlijk hier de meeste respons, “Mars needs woman”, “Because”, “When the lights go down on the broken hearted” en “Lost & blown away” zijn in het geheugen gegrift . Oorstrelende pop , die finesse, emotie en rauwheid in elkaar doen verweven .
Zijn songschrijverstalent en stem worden in de bis uitgediept met prachtsongs “Never back down” , “Wrong” , “The best is yet to come” en “Caramia” , nummers met een sterk refrein, mooi uitgesponnen met een extraverte outtro, die op die manier het publiek extra betrekken en hen laat mee neuriën.
Een heerlijk genietbare trip serveerde Zweegers met z’n band . De songs hadden een broeierige spanning of waren kwetsbaarder , die de set nog gevoeliger maakten en hier zette hij de dames moeiteloos naar zijn hand. Het gekende oude materiaal overtuigt nog het meest, maar het nieuwe krijgt de tijd zich een plaatsje te nestelen in onze gevoelswereld …
Ganashake is al zo’n vijf jaar bezig en trok de kaart van broeierige , meeslepende gitaarrock. Hier kregen de instrumenten meer voorrang , een rockend concept, wat voldoende ademruimte bood aan rock’n’rollende patronen, dampende funk en bluesslides .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ganashake-27-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/novastar-27-04-2014/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Het is eventjes (nu, wat zeg ik... 6 paar jaar is wel wat meer dan ‘eventjes’) stil geweest rond Joost Zweegers en diens band, maar kwaliteit kost tijd en de muze kun je niet dwingen. Met een nieuwe plaat en dito tournee zijn ze helemaal terug. Al is de man misschien wat ouder geworden en begint hij zijn (wilde) haren te verliezen, Zweegers kan nog steeds rekenen op en dijk van een (erg herkenbare) stem.
De set opent met een super strakke Spaanse gitaarsolo, die uitmondt in "In Love With Another". De band klinkt meteen goed, alleen de drums hebben wat tijd nodig om hun weg te vinden in de sound. Dat Zweegers niet bang is van een stukje technologie horen we aan het veelvuldige gebruik van een harmonizer op zijn nieuwe plaat, iets wat we deze avond meerdere malen mogen ervaren.
Wie vanavond naar MaZ gekomen is om weggeblazen te worden, is er aan voor de moeite. Maar wie zin had in een intiem en ingetogen concertje, zal hier zeker zijn gading vinden. "Faith in you" en "Kabul" zetten verder de toon voor een relaxte avond. Novastar bewijst meer dan ooit dat je niet met 8 man op een podium moet staan om een magistrale sound te produceren, integendeel. Meer dan eens wordt de leegte tussen twee nummers opgevuld door een paar akkoorden op Zweegers' gitaar, en zelfs dan blijft het als Novastar klinken.
Joost en de zijnen zijn hier graag; dat merk je. We krijgen een erg energieke en foutloze versie van single "Closer To You" gevolgd door titeltrack "Inside Outside" waarin gitarist Aram Van Ballaert nog maar eens bewijst dat hij zij instrument meester is als geen ander.
Dik in de helft van de set beseft Zweegers dat er een piano achter hem staat. Het gevolg is "Light Up My Life" dat naadloos overgaat in "Mars Meets Woman" en daarmee slaan we definitief de weg van het oudere werk in. Bij het horen van de woorden "See Me Trough...", wordt de MaZ meteen gek, en dat betert er niet op. "Never Back Down" en "Wrong" stuwen een golf van nostalgie de zaal in en doen die laatste paar aanwezigen die nog stilstonden ook oncontroleerbaar meedeinen op de hemelse klanken van de Keizer van de softe muziek.
Straf trouwens dat dat typerende gitaar akkoordje in "Wrong" nog steeds exact klinkt als in 1999. Dat kan echter niet van elk nummer gezegd worden. Bepaalde nummers ontpoppen zich veeleer als jazz-standards: de melodie en de akkoorden liggen vast, maar voor de rest zien we wel een beetje wat er gebeurt . Zweegers is meer dan eens een soort dirigent; met hoofd, armen en benen aangevend waar het nummer heen moet.
Heel ‘eventjes’ is de set afgelopen, maar dat laten we natuurlijk niet zomaar gebeuren. De bisronde brengt ons nog "Lost And Blown Away" en "Cara Mia", een gemeende bedanking van Zweegers en een meer dan voldaan gevoel bij uw reporter.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/novastar-26-04-2014/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
De muziek van Joost Zweegers en Novastar intrigeert, slaat aan en doet menig vrouwenhartje sneller slaan. Sinds het ontstaan in ‘96 neemt de singer/songwriter steeds de tijd om aan een plaat te werken. Het debuut verscheen pas in ’99, ‘Another loney soul’ in 2004 en ‘Almost bangor’ in 2008. De weemoedige pop en de hartenpijn staan centraal, gedragen door z’n lichthese melancholische, maar kristalheldere stem. Het is puur oprechte, emotievolle sing/songwriterpop, die sfeervol, dromerig, lieflijk en innemend klinkt. Telkens valt er iets moois te ontdekken in de toegankelijke melodieuze songstructuren, die vertrouwd en spannend aanvoelen.
Live zagen we al dat hij graag met z’n band exploreert en de songs een breder concept geeft, waardoor ze krachtiger en gedreven kunnen klinken. Hij plaatst een rockend Novastar moeiteloos naast de hartverwarmende artiest. Hij ontpopte zich als een voortreffelijk songwriter en ontplooide zich als een groots performer wat succesvolle clubtours opleverde dito zomerfestivals. Na de ‘sold outs’ in de Lotto Arena en Folkdranouter bereidde hij zich voor op de solo-theaterperformances, die het ganse voorjaar in beslag nemen.
Ook de ‘Solo en Intiem ‘Le Tour Bangor’ kunnen bijna telkens rekenen op een ticketje ‘Uitverkocht’. Hij laat geen kans onbenut om z’n eigen nummers opnieuw uit te vinden en ze live als nieuw aan te voelen en te interpreteren. De inzet van de solotournee is de intimiteit van de man, zijn gitaar, zijn vleugelpiano, zijn mondharmonica … en zijn liedjes. De uitgebreide arrangementen worden dus terzijde gelaten en we zagen dé man, vijf akoestische gitaren en een vleugelpiano, in de voetsporen van grootmeester Neil Young, die het hem al overtuigend eens voordeed …
De songs werden van enige franjes ontdaan en kregen een ingetogen outfit door de sobere, spaarzame begeleiding. De intense spannende opbouw gaf een forsere en fellere stoot. Hij deelde de set op in 2x 45 minuten van 8 songs. We hoorden een afwisselende set van z’n repertoire, maar hij stelde natuurlijk wel het materiaal van de laatst verschenen cd voorop. Wat onwennig, zoekend en nerveus opende hij met de nieuwe sfeervolle poprockers op gitaar, “Bangor” en “Tunnelvision”; door een soort traporgel, naast de effectpedalen kregen ze dat extraatje sfeer-schepping. Altijd fijn om te zien zijn de talrijke houdingen van z’n gitaar en de worstelingen die hij met z’n microstatief maakt.
’Hartbrekers’ volgden … de onbereikbare liefde van “Millersan” en de spannende, breekbare pop van “Never back down” en “Where did we go wrong”. Een ingehouden en spaarzaam gehouden “When the lights go down …”, kreeg zeggingskracht door de spotlight, Neil Young’s “Sugar mountain” klonk adembenemend mooi en dromerig en ” The medicine jar” kreeg een grillige, grauwe trek mee. Hij eindige met een opwindende versie van “Mars needs woman”, waarbij hij zich op z’n gitaar, mondharmonica en effectpedalen uitleefde … een multi-instrumentalist die de elegante schoonheid van z’n songs vasthield …
Na een korte pauze hoorden we een ontstellend verhaal van het zielverzachtend genot en kracht van whisky en stilnocts … “Making waves” en “All day long” werden elektrisch gespeeld; hij stapte dan opnieuw over naar de oorstrelende ingetogen pianopop van “Sundance” en “Just because”; een gevoelige “Waiting so long” (een ‘Music For Live’ song) en “10/11 miles” volgden. “The golden slumbers” was een niet evidente Beatles cover uit hun befaamde ‘Abbey road’ (’69). “The best is yet to come” op piano besloot overtuigend de set. De song kreeg nog wat finesse en rauwheid door de daaraan gekoppelde outtro.
Het warme onthaal leverde nog twee sprankelende nummers op, een ingetogen “Lost & blown away” (voor de dames) en “Caramia”, op verzoek, klonk aangrijpend en werd lang uitgesponnen; het onderstreepte het vocale talent van een sterke songwriter, een enorm goede muzikant en een puike, sympathieke performer.
Joost Zweegers – Novastar ’Le Tour Bangor’ – Solo en Intiem serveerde heerlijke akoestische pareltjes, gaf songs een broeierige spanning mee en viel het meest op met het gekende en oude materiaal!
Organisatie: Cultuurcentrum Brugge ism Greenhousetalent
Gelukkig zijn er nog Vlaamse bands die het opportuun vinden om even een bezoekje te brengen over de taalgrens. Novastar, nauwelijks gekend en aanbeden bij onze Waalse vrienden, speelde enkele try-out gigs in kleinere concertzalen en dit als voorbereiding op het megaconcert van februari in de Antwerpse Lotto Arena.
Dat Joost Zweegers bij onze Franstalige vrienden aan populariteit heeft gewonnen bleek toen de oergezellige Spirit of ’66 zo goed als vol liep voor onze sympathieke Nederlandse Belg (of is het juist andersom).
Het was lang wachten op Zweegers en band, want het duurde tot na 21.30 voordat Novastar op de kleine bühne van de Spirit verscheen. Net toen was er in het publiek een klein opstootje. Joost bracht hen meteen tot de orde door de eerste song aan de oproerkraaier op te dragen. “Waiting So Long” werd vredevol op het publiek losgelaten.
Een schitterende openingsong, die Joost Zweegers schreef als themasong voor de jaarlijks terugkerende actie (Serious Request) van de Nederlandse radiozender 3FM. Het zaalgeluid klonk behoorlijk, de sfeer zat er meteen goed in.
Pure pop volgde met “Tunnelvision” waarna we met “Miles” een sterk staaltje van akoestische pop kregen voorgeschoteld. Mooi om zien hoe Joost hier de akoestische gitaar in zijn eigen, wat vreemd ogende stijl, bespeelde. Bij “Never Back Down” ging het even heel mis, toen enkele geluidmonitors op het podium het begaven. De song werd afgebroken en nadat het euvel was verholpen keurig hernomen. Dit was dan ook een try-out! “Weller Weakness”, werd groots aangepakt en mede door het bezwerende pianorifje ontplofte deze song en werd zo een echte liveknaller! Tijdens “Bangor” verwees Joost naar het Franse dorp waar hij inspiratie opdeed voor het schrijven van zijn nieuw album. “Wings On Me” kwam rockend voorbij in de beste Crowded House stijl.
Daarna pompte de band ons twee klassiekers door de strot waarbij we heel even naar adem moesten happen. Flitsend en zeer indrukwekkend gingen: “Wrong” en het altijd sterke “When The Lights Go Down On The Broken Hearted” naadloos in elkaar over. Novastar op zijn best!
Tijdens het akoestische intermezzo werd het voor velen tijd om even bij te tanken aan de bar. Joost riep meerdere malen het publiek op zich verder te concentreren. Jammer want in het geroezemoes verdronken zo akoestische pareltjes, zoals “Making Waves”. Nog het meeste indruk maakte Novastar tijdens de finale. Zo bleek dat “Mars Needs Woman” ook hier vrij gekend was en werd het ook duidelijk dat “Because” nu officieel als een Novastar klassieker mag bestempeld worden.
Hoewel het niet evident is dat men tijdens een try-out ook gaat bissen gaf de band er nog een lap op met een schitterende versie van “The Best Is Yet To Come”. Vervolgens kwam er onder het impuls van de gitarist nog een toegift. Maar persoonlijk vond ik “Carelessly Dating” wat minder geschikt om afscheid mee te nemen, al was het ‘The Police arrangementje’ wel erg leuk om horen.
Novastar overweldigde in de kleine Spirit en bewees dat het klaar is voor het grotere werk en de festivalzomer. Ondanks het wat mindere geluid (in vergelijking met de perfecte klank van de première in de AB) was het opnieuw genieten van één van de beste Belgische bands aller tijden. De band klonk ruw en sprankelend maar evengoed waren emotie en finesse enkele facetten van de uitgebreide klankkleur. Mooi hoe Novastar zich moeiteloos kon aanpassen aan dit kleine kader. Dit zouden meer Vlaamse bands mogen doen…..
Setlist: *Waiting So Long *Tunnelvision *Miles *Never Back Down *Faith *Weller Weakness *Bangor *Wings On Me *Smooth Flavours *Wrong *When The Lights Go Down On The Broken Hearted *Sundance *Lost & Blown Away *Making Waves *All Day Long *Ten Eleven *Mars Needs Woman *Because
*The Best Is Yet To Come *Carelessly Dating
Organisatie: Spirit Of 66, Verviers (+ ism Greenhouse Talent, Gent)
LIVE REPORT VIDEO LINKS ON YOU TUBE
Part 1
http://www.youtube.com/watch?v=3MbbgeuNMIQ
Part 2
http://www.youtube.com/watch?v=A2_9Mo9mbHM
Part 3
http://www.youtube.com/watch?v=KfPxGwA1OsA
Part 4
http://www.youtube.com/watch?v=xe6nMRNXCoA
Songschrijver Zweegers is toe pas toe aan de derde plaat nadat hij in ’96 de Rock Rally won; in 2000 verscheen het titelloze debuut en in 2004 ‘Another Lonely Soul’. Hij nam terug de tijd, maar er was het euvel met de platenmaatschappij en zelf kampte hij met gezondheidsproblemen (hij was maanden out door een verbrijzelde hiel na een val van het podium). Na enkele soloperformances is hij back again met een evenwichtige plaat ‘Almost Bangor’.
Hij slaagt er opnieuw in menig vrouwenhartje sneller te doen slaan met z’n weemoedige songs, gedragen door z’n lichthese melancholische stem. Puur oprechte ,sobere singer/songwriterpop, die sfeervol, dromerig, lieflijk en innemend klinkt. De pianopop van de tweede cd is nu breder in de poprock door een forsere verbeten gitaar, bas en percussie. Naast de singles “Mars need woman” en “Because” valt er wat moois te ontdekken als het rockende “Weller weakness”, “Tunnelvision” en “Wings on me” als de ballads “Making waves”, “Subdance”, “All day long” en de titelsong.
Het was inmiddels alweer vier jaar geleden dat Joost Zweegers met Novastar nog iets nieuws uitbracht. Na het schitterende ‘Another Lonely Soul’, een album uit 2004 werd het alweer angstvallig stil rond Joost Zweegers. De man geraakte in onvrede met zijn platenmaatschappij Warner Music en zelf kampte hij met ernstige gezondheidsproblemen (hij was maanden out door een verbrijzelde hiel na een val van een podium). Hierdoor werd zelfs het optreden op Pinkpop 2008 afgelast. Maar nu is hij er dan eindelijk het langverwachte derde Novastar album ‘Almost Bangor’, verwijzend naar het Bretoense dorpje Bangor waar Joost zijn inspiratie opdeed en vanwaar hij als een herboren man terugkeerde. Meteen veranderde de man ook van koers wat het nieuwe album is in alle opzichten soberder, zuiverder en meer singer-songwriter pur-sang. We waren dan ook reuzenbenieuwd hoe dit alles live zou klinken!!
Over Matthias Sturm, die als opwarmact mocht fungeren, kunnen we heel erg kort zijn en beschrijven als totaal overbodig. Deze verwaaide cabaretier zong en dichtte in het Engels, Frans en Duits maar wist het Novastar publiek niet echt te bekoren. Wel slaagde hij erin om de AB Bar te doen vollopen zodat de kassa stevig werd gespijsd.
Na enkele try-outs was de AB de locatie en de test voor het grote publiek. Al maandenlang hing het bordje uitverkocht aan de deur voor deze Novastar tweedaagse. De verwachtingen waren dan ook erg hoog gespannen. Na het concert waren we het allen eens. Dit was opnieuw een concert van wereldklasse. In een erg gevarieerde setlist ging Joost Zweegers nog steeds op zoek naar de perfecte popsong.
Het begon vrij aarzelend met het evenwel mooie “Bangor”. Niet meteen de opener die ik verwachtte en ook het publiek was duidelijk nog niet echt mee. Met de tweede song “Weller Weakness” (refererend naar Paul Weller) greep Joost ons wel bij de keel en liet ons pas na ruim negentig minuten terug los. “Tunnelvision”, geïntroduceerd met een wondermooie gitaarsolo werd de derde song die Zweegers plukte uit zijn nieuw album.
Tijdens “Never Back Down” barstte de AB uit haar voegen en ging de vierkoppige band echt voluit. Zeer opmerkelijk was dat tijdens de elektrisch gebrachte songs de arrangementen voorzien werden van een erg stevige gitaarbasis. Pianopartijen maakten plaats voor een stevige gitaarmuur en dit was toch wel eventjes wennen! Zo kreeg “When The Lights Go Down On The Broken Hearted”, met Joost op basgitaar een erg ruig kantje. Persoonlijk kon ik deze nieuwe versie wel erg appreciëren maar ik kan me voorstellen dat dit voor vele fans toch iets moeilijker te verteren was. Gelukkig waren er ook veel momenten van herkenning. “Wrong” werd luidkeels meegezongen en ook “The Best Is Yet To Come” was een topmoment waarin vlot gecommuniceerd werd met het publiek. Terug naar het debuut met “Caramia” en “Do Run”. Op en top schitterende popsongs! Gedurfd waren ook de momenten toen Joost Zweegers zijn band van het podium stuurde en zich blootgaf tijdens “Making Waves” en “All Day Long”. Het haalde wel de vaart wat uit de set maar een mens moet af en toe ook eens naar adem kunnen happen, nietwaar?!
De finale werd gespeeld met “Because”, de schitterende nieuwe single in Nederland en de huidige Belgische single “Mars Needs Woman”, deels gezongen zonder versterking vooraan in de zaal. Subliem, ontroerend en vooral wondermooi!
Bissen deed Novastar met “Miles”, een song waarin Joost terugkijkt op de tijd toen hij nog op straat musiceerde, en “Carelessly Dating”.
Ook anno 2008 is Novastar live grote klasse. Zweegers is nog steeds die gedreven, wat verkrampte, nerveuze rasartiest, die zijn band opzweept tot ongekende hoogten. Live werden we ondergedompeld in verschillende sferen. Nu eens liefelijk zacht en melancholisch, dan weer furieus en uiterst verbeten, alsof er nog zoveel opgekropte energie moet losbarsten. Crowded House maakte ooit de song “Four Seasons In One Day”. Zo voelde ook dit geslaagde optreden aan van Novastar tijdens de eerste AB avond.
Nog te zien in februari in de Lotto Arena in Antwerpen!!
Setlist: *Bangor *Weller Weakness *Tunnelvision *Never Back Down *Sundance *Faith *Smooth Flavours *When The Lights Go Down On The Broken Hearted *Wrong *Making Waves *All Day Long *The Best Is Yet To Come *Caramia *Do Run *Tomorrow Never Comes *Because *Mars Needs Woman *Miles *Carelessly Dating
Organisatie: Greenhouse Talent, Gent
Devastations heeft een album gemaakt die zich sluimerend in onze hersenpan nestelt en er hardnekkig blijft hangen. Een donker en bij momenten zeer onheilspellend album, maar o zo mooi. Het begint nog vrij opgewekt met het aan Secret Machines verwante “Black Ice” maar het wordt algauw zwaarbewolkt in het trage “Oh me, oh my” en een onweer dreigt en barst uiteindelijk los in de fuzz en distortion van “Rosa”.
Devastations zijn Australiërs en hebben niet alleen hun nationaliteit gemeen met Nick Cave, de weerbarstige sound doet immers meermaals aan de grootmeester denken. De songs van Devastations dreigen dikwijls om open te breken en doen dit dan uiteindelijk niet, een spannende koppigheid houdt ze in bedwang. Ook het filmische karakter van het werk van Barry Adamson herkennen we in “The pest” en het instrumentale “As sparks fly upward” zou op zijn beurt niet misstaan op de soundtrack van een Franse film. “The face of love” is een mooie lovesong vanuit het desolate landschap tussen Nick Cave en Leonard Cohen.
Jawel, Devastations weten verdomd goed waar zich te nestelen. “An avalanche of stars” is ook zo’n parel, eentje die in het vaarwater drijft van het schandelijk onderschatte en inmiddels jammerlijk ter ziele gegaan Arab Strap. De prachtige tristesse van “The saddest sound” en van de instrumentale uitwaaier “Misericordia” doen deze plaat in schoonheid eindigen. In dit album willen we gerust verdwalen deze winter, we houden ons wel warm.
Nederlands 
Français 
