Met een beetje goeie wil zou je de muziek van Heliocentrics kunnen catalogiseren onder jazz, maar dan wel jazz die in een UFO mag beluisterd worden. Muziek die zijn inspiratie eerder haalt bij de vreemde klanken van Sun Ra dan bij de traditionele jazz artiesten. Intergalactische soundscapes die worden opgeluisterd met zwevende violen, roffelende drums, Oosterse geluidstapijten, een verdwaalde sax, een psychedelische gitaar en dito keyboards. In de instrumentale song “The Silverback” dwarrelt er bovendien wat spannende elektronica rond die we ook terugvinden bij neo-jazz bands als Portico Quartet of Gogo Pinguin. Elders komt geregeld de ijle en begeesterende stem van Barbora Patkova een bezwerende toon geven aan de songs. De dame neigt soms naar Nina Simone die voor de gelegenheid Portishead mag aanvoeren, zo schittert ze onder meer in volle glorie op de sierlijke openingssong “Made Of The Sun”.
De titelsong is een mooie belichaming van al het moois dat op dit album te vinden is, het doet een beetje denken aan al dat fraais dat Melanie De Biasio op ‘Blackened Cities’ naar boven brengt. Bij Heliocentrics hangt er wel nog een dikker psychedelisch mistgordijn om alles heen, en dat werkt de mysterieuze atmosfeer nog meer in de hand.
De invloeden zitten netjes en eerder onopvallend verwerkt in dit plaatje, “Dawn Chorus” knipoogt naar het Herbie Hancock meesterwerkje ‘Headhunters’ en “The Wake” heeft wat psych-funk van George Clinton in de genen zitten. “Square Wave” en “The Uncertainty Principle” zijn dan weer bevreemdende filmische tracks die aanleunen bij hetgeen David Holmes doet. Nog een hoogtepuntje is “Oh Brother” dat lekker dobbert op een fijn wah-wah gitaartje en een funky baslijntje waarboven Patkova dan nog eens haar stijlvolle vocals drapeert.
‘A World Of Masks’ is een knap en luisterrijk neo-jazz album, heerlijk om in te verdwalen.

Goat - Gemaskerd bal in het Rivierenhof
Goat - Brutus – Briqueville
OLT Rivierenhof
Deurne
2017-08-06
Sam De Rijcke

Mocht Stanley Kubrick het ooit in zijn hoofd halen om een vervolg te draaien op ‘Eyes Wide Shut’ en hij vraagt zich af waar die maskers en capes gebleven zijn, dan mag hij die bij Briqueville gaan zoeken. De groepsleden zijn er met die handel vandoor en hebben er hun handelsmerk van gemaakt om voortaan incignito en steeds gemaskerd door het leven te gaan. Of ze ook voor hun backstage capriolen ‘Eyes Wide Shut’ als inspiratiebron nemen, dat laten we in het midden, maar het zou daar in Antwerpen wel eens een orgie van jewelste kunnen worden met die zotskappen van Goat er bij.
Gezien de groepsleden die geheimzinnigheid rond hun identiteit hoog in het vaandel dragen zal Briqueville misschien wel gedoemd blijven tot de status van eeuwige cultband, maar met de duistere muziek die de band maakt lijkt het plaatje wel te kloppen. Sommigen gaan het zoeken in de omgeving van Amenra, en dat is nog zo gek niet. Briqueville heeft niet die intense oerkracht van Amenra of de brutaliteit van Steak Number Eight, maar je mag hen wel in het onverlichte straatje van de begeesterende Belgische post-metal gaan plaatsen. Hun songs zijn lange brokken post-metal die een ziel en hart hebben en steeds aanzwellen tot een indrukwekkende climax. “Akte VI” uit hun geweldige tweede album ‘II’ (yep, qua titels zijn ze zeer vindingrijk) is zo een wonderbaarlijke knaller waar wij vroeg op de avond al kippenvel van krijgen. Kortom, Briqueville maakt indruk.

Nog zo een talentvolle band is het Leuvense trio Brutus. We zagen hen eerder dit jaar in de Balzaal van de Gentse Vooruit en werden daar compleet omvergeblazen door zoveel heftig geweld. Frontvrouw en drumster Stefanie Mannaerts schreeuwt zich telkenmale de longen uit het tengere lijf en creëert daarmee tonnen statische elektriciteit. Het mag een klein wonder heten dat Mannaerts na al die optredens überhaupt nog een stem heeft.
Die intensiteit en elektriciteit hangt ook rond in de songs die loeiend hard en met een rotvaart het publiek worden in gekieperd. Met al die knallers uit dat driftige debuutalbum ‘Burst’ hebben ze inmiddels een stevige live reputatie opgebouwd die ze ook in het Rivierenhof volledig waarmaken. Brutus is hier trouwens de enige band die het zonder vermomming doet, maar tussen die sterke gemaskerde acts als Briqueville en Goat lijdt Brutus hoegenaamd geen …gezichtsverlies (met onze excuses voor deze flauwe woordspeling, ze zat klaar en moest er uit).

Mocht u het nog niet weten, het Zweedse Goat is uniek, wereldvreemd en ronduit geweldig. Steek Tinariwen, Black Sabbath, King Gizzard & The Lizard Wizard en Funkadelic in de blender, voeg er wat exotische pepers aan toe en je krijgt een buitengewone sound die op een podium boven zichzelf uitstijgt. Wat Goat live doet is ongeëvenaard. Het zijn de twee frontdames die met hun bezwerende vocals en sjamanistische danspasjes het volk danig weten op te hitsen, het gemaskerde zootje daarachter produceert een strakke en verslavende sound die bij momenten hard door de boxen scheurt en elders dan weer funky as hell klinkt. Geen enkele andere band weet op zo een prikkelende manier Afrikaanse ritmes, psychedelische freaksounds en stevige gitaren samen te brengen. Goat draait er zelfs de vingers niet voor om met blokfluiten uit te pakken in het onweerstaanbare “Djorolen/ Union Of Sun And Moon”. Een uitbundig bommetje als “Goatfuzz” is Black Sabbath midden in het oerwoud en “Goatman” is een wild huwelijk van tribal drums en snerende gitaren. Bij “Temple Rhythms” gaan we met zijn allen rond de kolkende kookpot van een bijna uitgestorven Afrikaanse stam dansen (we willen niet weten wat er in de pot zit maar we zijn volledig in trance).
Gans de act is een bont allegaartje van trance geluiden en ophitsende ritmes die rechtstreeks uit de Zweedse jungle komen (wij wisten niet dat ze die daar hadden maar vanavond werd het bewijs geleverd).
Goat trekt nog eens alle registers open om er uit te gaan, de lange afsluiter “Det Som Aldrig Forandras” mondt uit in een verslavende jam en is ronduit fenomenaal.
De volgende keer zijn we terug van de partij en we hopen van u hetzelfde.
Mee te brengen om Goat ten volle te kunnen beleven : dansgewillige heupen, een luchtgitaar en een knoert van een joint.

Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne

Toen Thurston Moore in 2013 kwam opzetten met zijn nieuwe band Chelsea Light Moving en het gelijknamige voortreffelijke album, mochten we al spreken van een bijzonder aangenaam alternatief voor het hiaat dat het jammerlijk ter ziele gegane Sonic Youth had achtergelaten. Dit was niet zomaar een doekje tegen het bloeden, maar wel een bevlogen Thurston Moore die duidelijk een tweede jeugd beleefde.
Met het geweldige ‘The Best Day’ uit 2014 waren wij nog meer in onze nopjes en met de nieuwe ‘Rock n Roll Consciousness’ durven wij u zowaar melden dat wij Sonic Youth voor geen meter meer missen. Na de SY split hebben wij Thurston Moore trouwens al drie keer zien voluit gaan op het podium en de man klinkt scherper, vinniger en levendiger dan ooit. Op ‘Rock n Roll Consciousness’ is dat niet anders. Amper vijf songs, goed voor drie kwartier smullen. Vijf keer Thurston Moore in zijn meest creatieve en geïnspireerde bui, vijf excellente songs die op om het even welke SY plaat tot de uitschieters zouden hebben behoord, vijf klassiekers tout court.
Nog voor de effectieve release van het album had Thurston Moore al “Cease Fire” vooruitgestuurd, een briljante song met scherpe kantjes en typische noisy gitaren die lekker scheuren en tegelijkertijd heerlijk golven. Veelbelovend, absoluut, … en dan blijkt dat die wonderlijke song doodleuk is weggelaten op het album, grapje van Mijnheer Moore. Geen nood, ‘Rock n Roll Consciousness’ is gevuld met een handvol parels die stuk voor stuk de hoge verwachtingen na die formidabele teaser met glans inlossen.
Ook Lee Ranaldo mogen we best vergeten, want met James Sedwards vormt Moore een uitmuntende nieuwe gitaartandem. De geniale Sedwards slaagt er in om vrij cleane solo’s (naar SY normen toch) op een schitterende manier te laten versmelten met dat typische noise geluid dat Moore destijds heeft uitgevonden. Zo zorgt het duo voor een fenomenale gitaarsymbiose in de prachtige elf minuten durende opener “Exalted”. Ook het rustige “Smoke Of Dreams”, met zijn zes minuten de kortste track, is zo een heerlijk dromerige song die wordt opgeluisterd door de fijne gitaarklanken van Sedwards.
De noise gitaarsluizen mogen nog eens als vanouds open in een geweldig “Cusp” dat steeds heftiger tegen de muren aan scheurt. “Turn On” is meer dan tien minuten ongeëvenaarde gitaarmagie met enerzijds stevige uitspattingen en anderzijds tintelende gitaartjes die al eens naar Television neigen. Afsluiter “Aphrodite” is ook weer zo een vernuftig stuk vakbekwaamheid waar Moore zijn totale muzikale erfenis in kwijt kan. Het scheurt, het knarst, het snijdt en het zindert een eind weg om daarna terug in relax modus de brokken te lijmen.
Op ‘Rock n Roll Consciousness’ treffen we Thurston Moore aan op zijn allerbest. Deze plaat maakt duidelijk dat Thurston Moore meer dan alle anderen de bepalende factor was in de sound van Sonic Youth. Een legende die nu als een jonge gedreven snaak verder bouwt op een sound waar alleen hij het patent op mag hebben.

All Them Witches is een Amerikaanse band die een soort epische en zwevende rock maakt zonder dat men daarbij in een labyrint van papavervelden verdwaalt. Waarmee we willen zeggen, The Grateful Dead en Woodstock zijn nog een eind weg, maar een ferme joint zou toch niet misstaan.
Blues, stonerrock en psychedelische rock banen zich hier een weg doorheen een stel begeesterende songs.
De sound van All Them Witches had zich al gevormd op de drie uitstekende voorgangers ‘Our Mother Electricity’, ‘Lightning At The Door’ en ‘Dying Surfer Meets His Maker’, dit nieuwe album zet de avontuurlijke tocht met glans verder. We horen Hawkwind en The Doors, maar tevens Kyuss en zelfs een streep Radiohead.
Op ‘Sleeping Through The War’ gaan All Them Witches voor atmosferische songs die zowel stevige riffs als verstilde mijmeringen in zich hebben. De gespierde opener “Bulls” gaat als een licht stromend beekje van start en komt dan plots in een stoner-onweer terecht. “Dont Bring Me Coffee” en “Bruce Lee” zijn stevige en energieke rockers die in een vrij kort tijdsbestek (drie minuutjes is wel zeer kort naar ATW normen) nogal wat averij aanrichten.
De echte weed-songs hebben zich op het einde genesteld. Bij “Albatross” en “Cowboy Kirk” begeven de gitaren zich enkele lagen boven de dampkring en op het meeslepende en lange “Internet” komt een zwevende harmonica de fakkels aansteken om dan samen met een echoënde gitaar wat te gaan uitwaaien in de kosmos.
Wederom een bijzonder sterk album van een formidabele rockband die nog veel te weinig erkenning heeft gekregen.

Is het dezer dagen nog relevant om Led Zeppelin te klonen ? De Amerikaanse band Greta Van Fleet doet het sowieso, maakt niet uit wat u er van denkt.
Amai, dit is wel akelig dicht bij Zep. Vooral zanger Josh Kiska haalt de jonge Robert Plant zo perfect naar boven dat u met de ogen dicht nooit het verschil zal merken. Ook de sound is zodanig geworteld in de seventies classic rock dat het wel lijkt alsof deze jonge snaken (3 broers en een drummer) geen enkele plaat van de jongste 40 jaar in hun kast hebben staan, of het moeten er enkele van The White Stripes, Wolfmother of Rival Sons zijn. En waar hebben die de mosterd gehaald, denkt u ?
De 4 songs op dit EP’tje zijn misschien niet zo onvergetelijk als deze van hun grote voorbeelden en gitarist Jake Kiska is hoegenaamd nog geen Jimmy Page, maar toch is dit de moeite waard, zeker voor diegenen die in geen 30 jaar naar de kapper zijn geweest en steeds de luchtgitaar binnen handbereik houden.

Fris van de lever, compromisloos, vuil en straightforward, zo klinkt het duo Equal Idiots. Dat ze op hun debuutalbum niet bepaald met het meest originele geluid voor de dag komen zal hen worst wezen. Eén gitaar, één drumstel, en rammen maar, daar is het hen om te doen, meer moet je er niet achter zoeken. Het is pretentieloze garagerock die in Vlaamse contreien enkel nog te vinden is bij Double Veterans en The Glucks, nog twee bandjes die wij een warm hart toedragen omdat ze niet per sé the next big thing willen zijn maar wel met een broek vol goesting hun frustraties er uit gooien.
Heftige punk’n’roll nummertjes als “Cover The Corpse”, “Salmon Pink” en “What You Gonna Say” konden van The Hives zijn, stuk voor stuk songs met pit, fun en een gezonde dosis arrogantie. Met de gruizige sound van “Seduction Of Judas” mag het jonge duo gerust even gaan aankloppen bij Ty Segall en “Money Man Midas” is Jon Spencer die doorheen een psychedelisch steegje wandelt en daar op het eind een ferme toef op zijn bakkes krijgt.
Lekker opwindend plaatje.

Thurston Moore Group - Scheuren als vanouds
Thurston Moore
Aéronef
Lille
2017-06-26
Sam De Rijcke

Thurston Moore is zowat een levende legende in de wereld van de alternatieve gitaarmuziek, met Sonic Youth heeft hij een geheel eigen genre uit de grond gestampt met een sound waarin de gitaren  scheuren, knarsen, briesen, bijten en constant over de rooie gaan.
Aan de sound is hij trouw gebleven, en dat kan alleen maar goed nieuws zijn. De Sonic Youth songs daarentegen, die zijn wel definitief verleden tijd, sedert de split heeft Thurston Moore er niet eentje aangeraakt. Geen nood, hij heeft inmiddels al een sterk aangedikte eigen songbook. Met de nieuwe plaat ‘Rock n Roll Consciousness’, op vandaag nog altijd onze nummer 1 van het jaar, werden daar nog een stel kanjers aan toegevoegd.
Het is ons een raadsel waarom zo een indrukwekkend en bepalend figuur een zaal als l’Aéronef niet eens kan doen vollopen. En dat terwijl bijvoorbeeld generatiegenoot Dave Grohl, een artiest van heel wat minder allooi, overal voor overvolle weiden en uitverkochte stadions staat te spelen. Nu goed, wij gaan nog altijd liever in een klein zaaltje naar the real thing kijken.

Thurston Moore Group begon al direct op geniale wijze met een furieus “Cease Fire”, een uitmuntende song die om onbegrijpelijke redenen het nieuwe album niet gehaald heeft. Uit Moore’s vorige al even schitterende plaat ‘The Best Day’ werd enkel een gedreven “Speak To The Wild” overgehouden. Voor de rest stond ‘Rock n Roll Consciousness’ centraal, het volledige album (5 excellente songs, een uur genialiteit) ging er door vanavond. Het was subliem, om duimen, vingers en gitaren bij af te likken. De songs duurden lekker lang en werden, naast het gebruikelijke herkenbare scheurgeluid, soms zelfs voorzien van een heuse cleane gitaarsolo. Die fijne leadgitaar was van de hand van James Sedwards, die hier naast Moore een tweede hoofdrol opeiste. Met name in het sublieme “Exalted” en “Smoke Of Dreams” kwam de gitarist heel verfijnd uit de hoek, maar elders kon hij dan ook weer de meest ziedende noise uit zijn instrument laten denderen, zijn leermeester achterna. Zo barstte “Ono Soul”, een track uit Thurston Moore’s eerste solo plaat ‘Psychic Hearts’, uit in een apocalyptische noise muur zoals alleen maar de beste Sonic Youth dit kon brengen in hun hoogdagen.
En Thurston Moore Group klonk vanavond net als die beste Sonic Youth, geen seconde hadden wij vanavond de indruk dat het vroeger allemaal beter was. Met Steve Shelley achter de vellen stond (of zat liever) hier trouwens nog een Sonic Youth lid op het podium. Als je bovendien ook weet dat bassiste Deb Googe werd geleend van My Bloody Valentine, dan mocht het geen verrassing zijn dat hier een collectief op het podium stond die qua decibels en ontspoorde noise-rock wel wat gewend is.

Wat Thurston Moore vanavond deed was op een geweldige manier voortborduren op een uniek geluid die hij zelf heeft uitgevonden. Na de split van Sonic Youth lijkt Thurston Moore trouwens de enige die er zonder kleerscheuren is doorgekomen. Integendeel, de man herbeleeft duidelijk een tweede jeugd.

Organisatie: Aéronef, Lille

TW Classic 2017 – Werchter Classic van de Zware Gitaren
TW Classic 2017
Ferstivalterrein
Werchter
2017-06-24
Sam De Rijcke

Driewerf hoera, eindelijk hebben Slash En Axl Rose de eeuwenlange vete bijgelegd en is daar een Guns’n’Roses mega tournee van gekomen die ook België aandoet. Alleen jammer dat Izzy Stradlin bij de reünie straal werd genegeerd door de twee egotrippers. Maar goed, zijn vervanger deed het meer dan uitstekend.

Dhr Schueremans heeft de Guns’n’Roses reünie handig aangewend om er de stempel Werchter Classics op te kleven. Een aangepast voorprogramma zoeken was een koud kunstje. Eerst gauw even in de nabije omtrek kijken en dan kwam men algauw uit bij België’s metaltrots Channel Zero (bij gebrek aan iets anders in dit metaalarm landje) en Vlaanderen’s eigen metal-pastiche Fleddie Melculy. Om er nog een internationaal karakter aan te geven werden ook Wolfmother en The Pretenders er bijgehaald. Zo was er een affiche samengesteld die mocht doorgaan voor de Werchter Classic van de zware gitaren (The Pretenders dan even buiten beschouwing gelaten).

We zijn er nog altijd niet uit of Fleddie Melculy nu een eerbetoon is aan de metal of al dan niet een poging om het genre in het belachelijke te trekken. In ieder geval is dit een gezelschap met een wel heel hoog Spinal Tap gehalte. Ze doen ons trouwens denken aan Clawfinger, een band die ooit eens twee dagen hip is geweest, tot de grap er af was.

Channel Zero was al aardig vertrouwd met de weide van Werchter, het moet zowat de zesde keer zijn dat ze hier hun metalen tentje kwamen opslaan. Het klonk helaas ook (te) vertrouwd in de oren, de band pakte uit wet weinig of geen verrassingen en wij kregen dan ook zo een beetje het gevoel van “dit hebben we toch al een keertje te veel gezien”. Natuurlijk zijn onsterfelijke songs als “Black Fuel”, “Hail” en “Suck My Energy” Belgisch metal-erfgoed waar we best trots mogen op zijn, maar het wordt toch stilaan tijd dat daar eens iemand anders op die troon komt zitten.

De eerste act die er vandaag echt toe deed was Wolfmother, het Australische powertrio van gitaarwonder Andrew Stockdale die in 2005 een geweldige motherfucker van een debuutplaat afleverde om die later nooit meer te kunnen evenaren, laat staan overtreffen. Anno 2017 bleek dit geweldige album nog steeds de rode draad te zijn in de set met heerlijk snerende versies van “Woman”, “White Unicorn”, “Dimension” en helemaal op het eind de uitzinnige kraker “The Joker And The Thief”. Het was een verademing om te mogen vaststellen dat er nog  van die goeie ouwe hardrock met wilde haren bestaat. Stockdale haalde een salvo venijnige riffs en solo’s boven, maar het was vooral zijn bassist die de show stal. De kerel ging bij wijlen als een gek tekeer, trok meermaals een sprintje over gans het podium en bespeelde met brio zijn basgitaar en de keyboards tegelijkertijd.
Wolfmother was ouderwetse rock’n’roll zoals we die dezer dagen nog maar zelden te horen of te zien krijgen. De gedroomde opwarmer voor Guns ‘n’ Roses.

Wat te denken van The Pretenders ? Ideale band voor Werchter Classic eigenlijk, maar dan helaas niet voor deze editie. Akkoord, wij vonden Chrissie Hynde ook altijd een toffe madam, een doorleefde rock’n’roll bitch die al de zwaarste watertjes doorzwommen heeft en daarmee veel respect heeft afgedwongen. Maar haar levensstijl is altijd een stuk ruiger geweest dan haar muziek. En net die muziek mocht, zeker vandaag, toch iets meer power hebben vertoond. Een mens zou gedacht hebben dat The Pretenders voor de gelegenheid hier voor een accurate rock’n’roll benadering zouden kiezen, maar dat was een beetje te veel wishful thinking. De band hield het bij een risicoloze ‘best of’ set met voorzichtig paar nieuwe dingetjes er tussenin gesmeten. Allemaal best onderhoudend, dat wel, maar Guns’n’Roses fans hadden hier weinig boodschap aan en trokken dan ook massaal richting eetkraampjes. Hoezeer The Pretenders ook hun best deden, meer dan wat beleefd herkenningsapplaus voor hun gekende hitjes konden ze hier niet uit de brand te slepen. Volgende week mogen ze nog eens terugkomen naar de weide van Werchter, waar ze zich kunnen meten met popgroepjes in plaats van rockbands, daar komen ze gegarandeerd beter uit de verf.

Natuurlijk was Guns’n’Roses vanavond de band die alles wat er aan voorafging tot schroot herleidde. Onze grootste vrees, een arrogante vertoning van een bende omhooggevallen rocksterren, werd onmiddellijk weggeveegd. De band begon stipt op tijd, de heren hadden er bijzonder veel zin, ze grepen elkaar nooit naar de keel en vertoonden de ganse avond geen greintje arrogantie.
Akkoord, Axl Rose had bij de eerste drie songs nog niet genoeg smeerolie op zijn stembanden gegoten, maar eens dit euvel verholpen was kon de sneltrein niet meer worden gestopt. “Welcome To The Jungle” rockte als in zijn beste dagen, “Rocket Queen“ en “You Could Be Mine” sneerden en sisten als de gevaarlijkste ratelslangen. Rose zijn strot had nu wel het juiste timbre te vangen en Slash toverde het ene na het ander hoogstandje uit zijn gitaar. “You Could Be Mine”, “Civil War” en “Sweet Child Of Mine” waren briljante stukjes classic hardrock en de Misfits cover “Attitude” bracht zowaar de punkband in G’n’R naar boven, met bassist Duff McKagan op vocals die er voor de gelegenheid een flard “You Can’t Put Your Arms Around A Memory” van punkicoon Johnny Thunders in vermengde.
Ook de verdere coverkeuze mocht er best wezen. Naast de onvermijdelijke krakers “Live And Let Die” (Mc Cartney) en “Knockin’ On Heaven’s Door” (Dylan) was het best genieten van een Slash-gitaarintermezzo waarin de ultieme guitarhero Pink Floyd’s “Wish You Were Here” naadloos deed overvloeien in Clapton’s “Layla”. De heren zorgden verder nog voor een prachtig eerbetoon aan Chris Cornell met de meer dan respectvolle Soundgarden cover “Blackhole Sun”, en in de bisronde werd ook nog eens The Who geëerd met een potent “The Seeker”.
Werkelijk alles zat goed vanavond. Zelfs “November Rain”, wat wij normaal een ondraaglijke draak van een song vinden, kon ons deze keer dankzij wederom een geniale Slash overtuigen.
De ultieme uitsmijter was natuurlijk een fenomenaal “Paradise City”, een uitbundig slotfeestje bedolven onder vuurwerk en de geniale gitaarsalvo’s van Slash.

Drie uur wist Guns’n’Roses ons te entertainen, en dat was geen seconde te lang.

Organisatie: Lve Nation – Rock Werchter

King Gizzard & The Lizard Wizard - Waanzinnig !
King Gizzard & The Lizard Wizard
Kreun
Kortrijk
2017-06-21
Sam De Rijcke

U mag ons gerust gek verklaren als wij bij temperaturen van meer dan 30 graden naar een uitverkochte concertzaal trekken om er te bakken en te braden op de oververhitte psychedelische ritmes van King Gizzard & The Lizard Wizard. Voor zo een band willen wij heus wel wat trotseren.

Maar eerst zijn er The Mystery Lights om de zaal … euh…  op te warmen. 30 graden worden er algauw 40 als deze kwieke garagerockers hun duivels ontbinden. Geweldige band, dito sound en ophitsende songs die bij een temperatuur van ondertussen 50 graden bijzonder fris klinken. Het is garagerock met een Californisch retro tintje en met serieus wat peper in het gat. Het rockt, het bruist en het borrelt. Dit is niet zomaar een support act, en dat weet ook het publiek die hier nu al een zelden gezien broeiend enthousiasme opbrengt. Het is maar een kwestie van maanden tegen dat deze band grotere zalen zal platspelen.

Het moet nu ondertussen al zowat 60 graden zijn in de zaal. King Gizzard & The Lizard Wizard komt op en zet meteen gezwind een sissend “Rattlesnake” in. Ideaal weertje voor dat soort woestijnbeesten, de rattlesnake van dienst heeft dan ook de tijd van haar leven. Wij ook, ’t is nu al  70 graden maar dat kan ons niet deren en we reppen ons naar de frontzone, waar het gewoel bijzonder aanstekelijk werkt.
King Gizzard floept er een moddervette Sabbath riff uit in het zwoele “Doom City”, de Kreun gaat volledig uit zijn dak en doet de temperatuur stijgen tot 80 graden. De band hitst het zootje dan nog maar wat verder op met “Nuclear Fusin”, “Billabong Valley” en “Sleep Drifter”.
Maar het kan nog waanzinniger, ze gaan volledig in overdrive (al 90 graden inmiddels) met de gloednieuwe medley “Alter Me / Altered Beast”. En dat is een bom van een song, compleet geschift, explosief, psychedelisch en zwaar rockend tegelijkertijd. En heet natuurlijk ! bloedheet ! wat zeg ik ,‘t is verdomme al  100 graden in de zaal ! Maakt niet uit, hoe warmer het wordt hoe feller de band tekeer gaat. Het publiek doet hiervoor niet onder en wordt al even uitzinnig. Het kot staat in brand.
We moeten momenteel zo al boven de 120 graden zitten. De bandleden, die in Australië nochtans wat gewoon zijn qua hitte, zweten zich de pleuris. Ze trekken hun t-shirts uit en sporen de zaal aan dat ook te doen. Een wat overijverige fan neemt dat iets te letterlijk en laat meteen ook zijn broek zakken om dan leukweg in zijn blote flikker te gaan skydiven. Dat wordt opletten geblazen. Een voet in onze tronie, daar kunnen we nog mee leven, maar een bezwete leuter van een dolgedraaide fan in ons smoelwerk, dat  kunnen we missen als kiespijn.
Het wordt nog heviger en heter (150 graden al) met losgeslagen versies van “Gamma Knife”, “People Vultures”, “The Lord Of Lightning” en “Cellophane”. Zowat alles (band, songs, publiek, temperatuur,…) is volledig uit zijn voegen gebarsten.
Het wordt hier nu vlotjes 180 graden, mocht u nu een diepvriespizza in de Kreun komen leggen, hij is klaar binnen de 5 minuten. Doe dat dan wel ergens achteraan in een hoekje, anders wordt uw maaltijd genadeloos verpletterd door de uitzinnige menigte.
Dankzij de geestdriftige geflipte psycho-rock van King Gizzard & The Lizard Wizard is de Kreun nu ook omgetoverd tot één grote zweetplas. Ons land lijdt onder de droogte, maar als ze hier in de Kreun al het zweet komen wegpompen kunnen ze er een heuse bosbrand mee blussen.
Als King Gizzard merkt dat het gaspedaal echt niet meer dieper kan worden ingedrukt, gaan ze wat in relax modus met het lekkere luie “The River”. Helaas is dit ook het einde, wij hopen tevergeefs dat hierna nog een extatische bis komt.
Gans de zaal joelt samen met ons minutenlang om meer, maar het mag niet zijn. Kom dat tegen, Australiërs die zijn lamgeslagen door de Belgische loden hitte en uitgeblust achter de coulissen blijven. Maar hebben wij hier een legendarisch optreden meegemaakt, amai !

En dan nu : Bier! Bier ! Bier godverdomme ! Minister Schauvliege heeft vandaag aangekondigd dat we door de aanhoudende droogte niet langer kwistig mogen omspringen met water, dus zoeken wij naar alternatieven.
Trouwens, hoezo droogte, waar is die droogte ? we zijn verdomme kletsnat. Concert van het jaar !

Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk

Goede Franse bands kan je op één hand tellen. Goede Franse metalbands kan je al op twee vingers tellen, één vinger voor Alcest, een andere voor Gojira.
Gojira is al zo een kleine 20 jaar het zwaarste metaal aan het bewerken en heeft na jaren pompen en hameren ook gaandeweg buiten de Franse landsgrenzen de nodige erkenning gekregen. Met het nieuwe alom geprezen album ‘Magma’ is die buitenlandse interesse een fors stuk aangegroeid en mag de band stilaan op een serieuze internationale aanhang rekenen.

Eerder dit jaar beukten ze nog los door een uitverkochte AB en gisteren walsten ze met ware orkaankracht over de weide van Graspop, maar wij vonden het wel eens interessant om de band op eigen bodem te gaan aanschouwen in het sympathieke concertzaaltje Le Splendid in Lille. We mochten er plaatsnemen tussen een stel losgeslagen Franse metalheads die bij een temperatuurtje van ruim boven de 30 graden compleet uit de bol gingen op een portie stomende en brutale metal.
Gojira speelde genadeloos hard, met de intensiteit van een ontketende F1 bolide en de kracht van een heuse atoombom, Le Splendid was vanavond heel even Hiroshima.
Het majestueuze album ‘Magma’ vormde de hoofdmoot van het bombardement met verschroeiende versies van onder meer “Only Pain”, “Silvera”, “Stranded” en “The Cell”, mokerslagen die onverbiddelijk hard tegen de muren kwakten en nog een stuk wilder klonken dan de albumversies, voor zover dit al mogelijk was. De onvermurwbare ‘wall of sound’ die Gojira hiermee creëerde mankeerde wel een beetje de subtiliteit van de albumversies van de songs, maar zorgde daarentegen wel voor een tomeloze energie die zijn effect op de fans geenszins miste, dat Franse zootje ongeregeld  ging meermaals uit zijn dak.
Ook wij ondergingen met de glimlach de onmetelijke decibels en de overdaad aan heavy riffs, maar wat ons een beetje tegenwerkte was de wat te nadrukkelijke aanwezigheid van de dubbele snare-drums. We weten het, die dingen zijn onvermijdelijk in dit genre, maar om in quasi elke song hetzelfde staccato-drumtruukje op te voeren is een beetje te veel van het goede. De dooddoener was dan ook nog eens een compleet overbodige drumsolo, toch ook weer één van die valstrikken van het genre waar menig bandje hardleers blijft in lopen. Maar goed, die drumsolo duurde nu ook weer niet zolang en werd meteen opgevolgd door een geweldig “The Shooting Star”, onze favoriet uit ‘Magma’, waarna we ook nog eens getrakteerd werden op een verpletterend “Pray”. Hiermee waren we meer dan content. Net zoals de bandleden zelf trouwens, want zij kwamen na de laatste mokerslag “The Gift Of Guilt” hun publiek uitvoerig bedanken voor zoveel enthousiasme.

Een avondje verschroeiende metal in een bloedhete uitverkochte zaal ,tussen de extreme zweetlijfgeuren van een bende uitzinnige Fransozen. Weer een ervaring rijker.


Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in de AB, Brussel , maart ll
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gojira-20-03-2017/

Organisatie: Agauchedelalune, Lille