Pacmadam + Two Russian Cowboys - Alsan in the mood
Two Russian Cowboys
4AD (De Blankaart)
Diksmuide
2020-08-14
4AD doet hun reputatie van concertorganisator alle eer aan door coronaprove sessies te organiseren in het prachtig decor van het natuurdomein De Blankaart. 1,5AD floreert …
Er moet iets in het drinkwater van Izegem zitten. Naaste de lokale Kowliers en Ertebrekers hebben we nu Pacmadam met een potentieel om u tegen te zeggen. De combinatie van eighties synths , doorgedreven en zelfs meesterlijke arrangementen, een seventies funky gitaar groove, een retestrakke percussie en de pareltjes van teksten zorgen voor een sound of een genre die niet direct in een hokje te stoppen valt. Muzikaal heel sterk, de overgangen zeer goed en vooral de funky inslag met een gemixte spoken word komt bij mij binnen. Ik benoem het als spoken word omdat het te sterk is om Pacmadam als de zoveelste Kowlier, Zesde Metalen, Gesmannen en andere te benoemen en daarmee te categoriseren.
“Apke” dreigt als een op uitbarsten vulkaan te exploderen en toont de dynamiek tussen de verschillende instrumenten en genres die heerlijk in elkaar vloeien. “Ik Keuninginne” doet me denken aan “Je suis venue te dire que je m'en vais”, in de versie van Jo Lemaire. “Kik no mi”: Okidoki De titel alleen al.... En in “Zeure Beutre” zit er zoveel funk als was het dat ze het genre zelf bedacht hebben.
De meeste nummers zijn zeer feel good gericht. Uitzondering “Krakmadam” gaat heel diep om de mokerslagen in het leven waar niemand vrij van is te helpen verwerken. Subtiel pareltje. Zangeres Isolde weet met haar humoristische en sarcastische bindteksten het publiek op handen te dragen met rond haar een stelletje muzikanten die gerust het epitheton klasbakken mogen dragen. Er komen allerlei dagelijkse, herkenbare thema’s met een knipoog aangekaart. De polarisering van de polarisering wordt besproken, narcisten worden in hun onderbroek gezet, mensen gaan vreemd en komen ermee weg. U leest goed, mooie West-Vlaamse teksten gebracht door een misthoorn van een stem. Ik ben gepakt door Madam.
Line up: Bjorn Vande Vijvere (toets), Isolde Clarys (zang), Wouter Landuyt (gitaar), Yves Debaes (bas) Renaat Bourgeois (drum)
Two Russian Cowboys valt dus ook niet in een vakje te stoppen. Meester entertainer en opperkineet Luc is de meest gekende ongekende artiest die hier op deze zakdoek Vlaanderen rond flaneert. Acteur in Bevergem, muzikant in onder meer The Sparkling Pistols, De Willem Vermanderes, Ugly Papas, Two Russian Cowboys, Spokane 4774 en Idiots. En dan nog een columnist ook.
Deze duizendpotige j’enfoutist maakt al enkele decennia met zijn spitante humor, absurde nummers en vaste sidekicks de podia onveilig. 2RCB, bezield door de immer coole Hugo Bourgois en Dufo himself, is terug van nooit weggeweest en moet zowat ‘the greatest band you never heard of ‘ zijn. Dit olijke duo smeedt al jaren de geestigste en absurdste nummers ooit. Ook hier is alles weer een feest en jagen ze er een set vol protopunkrockcountryjazzbluesfransechanson door. Mel en Kim, Bettens, Bruce en andere worden door de mangel gehaald en volksmenner Dufo weet als geen ander ons te overladen met diepgaande puberale (bind)teksten.
Muzikaal is het vooral Dick Descamps die alles in goede banen leidt. Ook hij is de beste meest ongekende best gekende bassist die op deze zelfde zakdoek rond loopt. Mull van Cointreau schilderen ze bisgewijs een landschap en eten ze een boterham met gekapt.
Setlist: We ‘r 2RCB,, On Fire, Cool Criminal, Vagina’s, Private Johnson, Smiths, The Knife I Took, Camisole De Force, Gegingegeugengie, Jackson, Whiskey, Rio, Mull van Cointreau, Schilder een landschap ,Boterham met gekapt.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Greg Dulli - Livestream via Dice - Live at Gold Diggers Cave, Los Angeles - EU-UK show
Gold Diggers Cave
Los Angeles
2020-08-01
Op 21 februari 2020 verscheen Greg Dulli’s tweede solo-plaat: ‘Random Desire’. Zoals een nieuwe plaat verdient, zou Greg op uitvoerige promo tournee gaan. Onder ander in Europa waarbij België ook op de planning stond. Maar zonder veel uitleg intussen: ook hier stak COVID-19 een stokje tussen.
Greg Dulli is niet zomaar een artiest. Hij heeft een unieke, herkenbaar rauwe, maar toch verfijnde stem. Hiernaast heeft hij vele muzikale projecten op zijn palmares staan: hij is zanger/gitarist van rockband The Afghan Wigs, hij verzorgt de vocals in The Twilight Singers en heeft een zijproject met zijn goede vriend Mark Lanegan: The Gutter Twins.
Al lange tijd ben ik fan van alles wat Greg Dulli doet, met in het bijzonder The Gutter Twins. Omdat ik steeds meer op mijn concert-honger zit, keek ik dan ook enorm uit naar deze livestream. Maar het blijft mij moeilijk liggen: hoe hard artiesten ook hun best doen om er een pure live ervaring van te maken: ik blijf de intense beleving van de concertzalen missen.
Anyway… Om klokslag negen uur was het zover. Greg Dulli stond in een gezellige verlichte huiselijke ruimte, alleen, met zijn gitaar. Meteen herkende ik de akkoorden van “Oriole”, één van mijn favorite Afghan Whigs songs. Zonder vele woorden, speelde hij nog enkele songs, en dan iets later verscheen ook zijn vaste steel board muzikant. Deze zorgde nog voor extra verfijning in de songs. De hele set speelde Greg akoestisch: wat voor mij de grote meerwaarde was van dit concert!
De setlist zelf bestond uit heel gevarieerde songs, zowel van The Twilight Singers, The Afghan Wigs als solowerk van Greg Dulli zelf. De nummers die er met kop tot teen bovenuit staken waren voor mij persoonlijk “Teenage Wristband”, “Lockless”, “It Falls Apart”, “Algiers” en Bob Dylans’ cover: “Girl From the North Country”. Het absolute topnummer, waarbij Greg Dulli ook achter de piano zat, was “Candy Cane Crawl”.
“Slow down, lean in.
Call up that feeling.
You get when you’re dealing.
That all too deceiving.
Side of you.
Who loves you true
But they’ll just forget it
They’ll just forget it
That shit will just twist your little mind”
Kippenvel nam bij mij de overhand en toen besefte ik nogmaals welk genie Greg Dulli wel niet is.
Bij afloop van het concert, voelde ik mij dankbaar. Zo enorm dankbaar dat Greg ons toch de kans geeft om in deze lastige tijden even te onthaasten en intens te genieten.
Het was af.
Setlist: Oriole-Sempre-Toy Automatic-Can Rova-Teenage Wristband-Girl from the North Country-Scorpio-It Kills-Lockless-Candy Cane Crawl-Algiers-It Falls Apart-A Ghost-Papillon-Slow Pan-Wrapped in my Memory
Met dank aan Gentlepromotion
In onze zoektocht naar de perfecte concert locatie tijdens deze toch wel rare tijden waarin we leven, stuiten we deze zomer al enkele keren op de gezellige, aantrekkelijke zomerbar in Eeklo 'In den gevloerden bos' , waar N9 enkele fijne concertnamiddagen organiseert. Zo zagen we reeds The Calicos aan het werk op 12 juli en het weekend voordien SUMI. Ook nu is het verzamelen geblazen voor de muziekliefhebber die houdt van die gezelligheid, op een veilige afstand wel te verstaan, in combinatie met een artiest of band die harten raakt of desnoods breekt op een bijzondere intense manier. Meskerem Mees (***1/2) mocht deze keer haar zachtmoedige stem en uitstraling in de strijd gooien om het publiek te ontroeren. Deze namiddag voorstelling was niet alleen uitverkocht, als klap op de vuurpijl staat Meskerem Mees sinds twee weken op nummer één in de Afrekening van Studio Brussel met haar bijzonder breekbare single “Joe”.
Onze recensie daarover kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78811-joe-single.html
Of Meskerem Mees ons ook live zo een kippenvelmoment kan bezorgen? Dat was de hamvraag. Op een bedeesde maar kordate wijze spreekt Meskerem Mees haar publiek aan bij het betreden van het podium, en doet met die bijzonder zachtmoedige stem de luisteraar al vanaf de eerste song wegzweven naar andere oorden. Bovendien speelt Meskerem een leuk potje akoestische gitaar, en laat zich bijstaan door celliste Febe Lazou, wiens inbreng een enorme meerwaarde blijkt te zijn. Over de ganse set kon je vaak een speld horen vallen in de zaal - of in dit geval op het grasveld - die intimiteit werd enkel verstoord door een daverend en gemeend applaus na elke song.
Meskerem Mees spreekt haar publiek bovendien geregeld aan, waardoor geen routineuze set wordt afgeleverd, en dat is toch ook heel bijzonder. Ook al leek naar het midden van het concert alles een beetje te verzanden naar een gezapige eentonigheid, vervelen deden we ons geen seconde. Elk haartje op onze armen kwam recht telkens er een magische kruisbestuiving ontstond tussen die warme stem van Meskerem Mees in combinatie met die wonderbaarlijke cello klanken. Uiteraard mocht de single “Joe” niet ontbreken. Een song die ook live zorgt voor een kippenvelmoment. Maar het meest opmerkelijke moment was toen het duo naar het einde van de set even de teugels vierde, en ze een streepje ging experimenteren met die cello en akoestische gitaar klanken, waarbij zelfs de registers werden opengegooid. Op dat moment zagen we een artieste aan het werk die dus duidelijk veel meer in haar mars heeft dan enkel liefelijke liedjes brengen waardoor snaren worden geraakt.
Besluit: In den gevloerden bos deed Meskerem Mees in samenwerking met Febe Lazou haar intens mooie cello iedereen naar adem happen, en liet ons dan ook met een krop in de keel achter in een mooie hoek van de kamer waar het steeds fijn vertoeven is. Het eindpunt is echter zeker nog niet bereikt. Zoals een boom in het bos, ooit begonnen als een klein twijgje mits de juiste voeding en zorg kan uitgroeien tot een volwaardige beuk of eik. Zo zien we ook nu een artieste aan het begin van haar kunnen, met enorm veel potentieel om ooit potten te breken. Geef deze klasse artieste in wording dan ook gewoon de kans te groeien. Op haar eigen tempo welteverstaan. En we voorspellen haar een meer dan gouden toekomst.
Informatie N9: Ook in augustus organiseert N9 zomerbar concerten In den gevloerden bos.
Check gerust http://www.n9.be
Pics homepag @Patrick Blomme (daMusic)
Naima Joris heeft als artieste en muzikant al heel wat waters doorzwommen. Zo werkte ze nauw samen met haar vader Jazz virtuoos Chris Joris, en zoals dat vaak gaat , valt de appel nooit ver van de boom. In het verleden verleende ze haar diensten aan o.a. Isbells en Raymond van het Groenewoud. Nu komt ze onder haar eigen naam naar buiten. Met haar liedjes probeert ze het verdriet rond haar overleden zus een plaats te geven. Zo bracht ze een single uit “Bellybutton”, een song van haar zus zelf. Naima zette tijdens de lockdown ook filmpjes online. Ze kwam die songs dus ook live voorstellen. Naima stond op vrijdag avond 24 juli, volledig corona proof uiteraard, te spelen in Baracita , Gent. Voor een publiek van circa 200 bezoekers, met mondmasker aan, start ze met een complete band op het podium. Wij waren er uiteraard ook bij. Het optreden van Naima Joris scoorde (*****)
Nochtans start alles wat onwennig , er liep in het begin van de set zelfs even iets fout, wat werd opgevangen met een grappig kwinkslag. Eens dat kleine euvel verholpen, viel op dat Naima over een bijzonder fragiele, zachte en warme stem beschikt. Die stem straalt trouwens een mooie combinatie uit van hoop en tristesse, dat vonden we trouwens ook zo opvallend aan die song “Bellybutton” (daarover meer in het interview dat we met Naima hadden na haar optreden).
Diezelfde stem wordt door de muzikanten van dienst perfect aangevuld. Meer nog, de virtuozen op dat podium slaan een uur lang gezellig aan het improviseren, en amuseren zich kostelijk. Daardoor speelt Naima gaandeweg veel losser, alsof de zenuwen die ze net voor haar optreden nog had, plots waren verdwenen. Het publiek reageerde telkens opnieuw enorm enthousiast, het applaus na elke song was dan ook gemeend en vanuit het hart.
Over de hele set straalt Naima Joris een zachtmoedigheid uit, waardoor je zelfs in de donkerste tijden een licht ziet schijnen aan het einde van de tunnel.
Het meest opmerkelijke echter is dat Naima haar muzikanten bewust in de schijnwerpers plaatst. Iedere inbreng is dan ook even belangrijk, en even doeltreffend. Elke gitaar lijn, trombone, percussie of contrabas klinkt dus even betoverend mooi , magisch als de stem van Naima zelf, die trouwens zelf een multi-instrumentalist blijkt te zijn die van enorm veel markten thuis is. Is dat nu op gitaar, piano of op sax. Elk puzzelstukje past perfect binnen het geheel, zonder dat spelplezier en die spontaniteit uit het oog te verliezen.
Dat uurtje is dan ook voorbij voor je het weet, dus smeekt het publiek om meer. Dat krijgen ze ook met een wondermooi bisnummer. Ondanks de smeekbede naar nog een nummer extra, kon dat niet meer. De lichten floepen aan en het is voorbij. En dat vond Naima zelf enorm jammer, liet ze ons eveneens in dat interview weten. Want ze wou gerust nog eens terugkomen.
Besluit: Ondanks dat enige kleine minpunt, en een zeer snel vergeten valse start, zagen we een artieste aan het werk die enorm veel positieve energie uitstraalt, niet alleen door haar stem en haar talent als muzikant. Maar ook het feit dat ze haar publiek bedeesd en ook met de nodige dosis gezapige humor aanspreekt, zorgt voor een pluim op de hoed.
Dat ze zich laat omringen door muzikanten die door een grote zin van improviseren duidelijk dezelfde kant als haar uitkijken, draagt bij tot een perfect concert waarbij het spelplezier en de spontaniteit niet wordt vergeten. Maar vooral, het concert straalde ondanks het zwaarmoedige onderwerp, enorm veel hoop en positiviteit uit. Dat laatste trok ons nog het meest over de streep.
Meer informatie: Wie deze bijzonder getalenteerde muzikante en artieste nog live wil zien, het loont zeker de moeit, dat kan. Op 9 augustus staat ze (dan wel als solo artieste) in Den gevloerden bos, een organisatie van N9, Eeklo:
https://n9.be/nl/concerten/concert/muziekclub-n9-in-den-gevloerden-bos-naima-joris
In het najaar op 2 oktober deSingel, Antwerpen - https://www.facebook.com/events/318417952503396/
en op 9 oktober Sint-Jacobs kerk in Brugge: https://www.facebook.com/events/203768197727565/
hou echter haar facebook pagina verder in te gaten, want er volgen vermoedelijk nog meer: https://www.facebook.com/Naima-Joris-111672800511137/
of de website van Inside Jazz: http://www.insidejazz.be/portfolio_page/naima-joris/
Pics homepag @Elke Dierickx
Organisatie: Inside Jazz
Nick Cave - Idiot Prayer - Live at Alexandra Palace, Londen
Eind juni werd aangekondigd dat Nick Cave een solo-concert zou spelen in het majestueuze Alexandra Palace in Londen. Jammer genoeg speelt COVID-19 ons allen nog steeds parten. Ik hoop dan ook oprecht dat iedereen in goede gezondheid verkeert. Toch biedt corona ons niet enkel moeilijkheden, maar ook unieke kansen: waaronder live streams van iconische artiesten, die dit anders niet zomaar doen. En vanavond, was het aan Nick Cave, om ons dit te gunnen.
Tickets kon je op voorhand kopen, aan de -volgens mij- zeer democratische prijs van 18 euro. Het concert werd wereldwijd live gestreamd.
Om 21 uur was het dan eindelijk zo ver: het concert ging van start. Meteen greep Cave recht naar mijn keel, toen hij de tekst van “Spinning Song” (‘Ghosteen’, 2020) zonder muzikale begeleiding begon op te zeggen als een gedicht. Het werd nu al duidelijk voor mij, dat dit een speciaal concert zou worden. Ik zag Cave door het iconische paleis lopen, hij opende de deur van de grote Balzaal en kroop uiteindelijk achter de piano om het nummer “Idiot Prayer” in te zetten. Die eerste noten op zijn piano, klonken magisch.
Op zijn piano, lagen veel grote papieren met aantekeningen, teksten en ook enkele notitieboeken. Na sommige songs, zag ik hem rustig de tijd nemen om de gebruikte notities op de grond te werpen en nieuwe notities klaar te leggen.
Nick Cave gaf een zeer geconcentreerde en beheerste indruk. Iedere song leek recht vanuit zijn ziel te komen en tijdens sommige nummers dropen de emoties van hem af. Zoals o.a. bij “Girl in Amber” en “Sad Waters”.
De Balzaal werd bij iedere song apart verlicht en de keuze van beelden, close-ups, stiltes, vormden alles tot een perfect geheel.
De setlist bestond uit een mooie combinatie van zowel oude Nick Cave and The Bad Seeds songs, Grinderman songs en enkele songs van Nick Cave’s nieuwe ‘Ghosteen’ plaat (2020). De hoogtepunten waren voor mij “Sad Water”, “Palaces of Montezuma”, “Girl in Amber”, “Stranger Than Kindness”, “Papa Won’t Leave You Henry” en “Galleon Ship”.
Bindteksten gebruikte Cave niet, hij sprak het publiek niet toe. Maar… Dit was ook niet nodig. De songs, zijn gelaatsuitdrukking, spraken voor zich.
Besluit: dit was zo’n uniek concert, die mij ondanks de niet fysieke live-ervaring tot totaal naar de keel greep!
Bedankt, grootmeester Nick Cave!
Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=7L4WdOl9UAM
Setlist: Spinning Song (spoken word) / Idiot Prayer / Sad Waters / Brompton Oratory / Palaces of Montezuma / Girl in Amber / Man in The Moon / Nobody’s Baby Now / (Are You) The One I’ve Been Waiting For? / Waiting For You / The Mercy Seat / Euthanasia / Jubilee Street / Far From Me / He Wants You / Higgs Boson Blues / Stranger Than Kindness / Into My Arms / The Ship Song / Papa Won’t Leave You, Henry / Black Hair / Galeon Ship
Organisatie: Nick Cave.com
The Calicos - Aanstekelijke energie, gedrenkt in een bad van melancholie en weemoedigheid
Op hun vi.be pagina staat het volgende te lezen bij de introductie: "songs die stevig in de traditie van Neil Young, Wilco, The Eagles en Ryan Adams zijn geworteld". The Calicos bewezen vorige zomer op Fonnefeesten , Lokeren dat deze stelling niet ver gezocht is. We schreven daarover: ''De band beschikt over enorm veel potentieel om potten te breken, ook al zijn er links en rechts nog groeimogelijkheden. Maar het is - op basis van dit zeer sterk en energiek optreden - een kwestie van tijd eer dit het geval zal zijn. Wij, en veel aanwezigen op Fonnefeesten waren alvast overtuigd daarvan. Nu de rest van de wereld nog.''
Het volledige verslag kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/75305-fonnefeesten-2019-zaterdag-10-augustus-2019-de-goed-geoliede-dieselmotor-van-10cc-draait-nog-steeds-op-volle-toeren.html
The Calicos stonden ‘In 'den gevloerden bos' als trio op het podium. Deze keer was den gevloerden bos aardig vol gelopen. Deels door het mooie weer, de zonovergoten zondag smeekt namelijk om naar buiten te komen. In de gezellige sfeer , gezeten op een stoel met een koele drank bij de hand, voel je dan ook de stress van een werkweek zo van jou wegglijden. Dat is dus niet alleen de verdienste van een knap solerende band op dat podium, maar ook van de organisatie en alles daarom heen verdient een pluim op de hoed.
The Calicos zijn op een goed jaar tijd gegroeid in hun kunnen, zoveel is duidelijk. Deze keer bracht The Calicos, als trio, een semi-akoestische set. Binnen deze eerder sobere en ingetogen setting viel op wat voor een top muzikanten die jongens van The Calicos toch zijn. Naast de zwevende keyboard, percussie klanken en aanstekelijke pedal gitaar viel die stem van frontman Quinten Vermaelen nog het meest op. Een zekere weemoedigheid en melancholie gaat daarvan uit, die je doet zweven naar de hoogste toppen. Bovendien spreekt hij zijn publiek voortdurend aan, al dan niet met een grappige kwinkslag, en straalt tonnen charisma uit.
De interactie naar het publiek toe, of min of meer het gemis daarvan, was een beetje het minpunt op Fonnefeesten waar de band dus puur de muziek voor zich liet spreken. Niks mis mee uiteraard. Toch bleven we daardoor een beetje op onze honger zitten toen.
Het contrast kon niet groter zijn. Want op deze zondagnamiddag ‘In den gevloerden bos' was dat toch even anders. Vanaf de eerst song omhelsde de band zijn publiek letterlijk. In tijden waar elkaar echt knuffelen niet meer kan of mag, doet dit enorm veel deugd , neem dat van ons aan. In de set bracht The Calicos ook enkele gloednieuwe nummers, die zullen verschijnen op het debuut. Dat debuut komt in november dit jaar uit. En ook dat laat ons het beste verhopen voor de toekomst.
In Eeklo zagen we vooral een band , die niet alleen zeer veel energie uitstraalt, maar dus ook de gevoelige snaar op een uitgekiende wijze kan raken. Op het einde van de set smeekte het publiek dan ook voor meer. In eerste instantie bracht Quinten op zijn eentje een ingetogen song, begeleid met enkel zijn akoestische gitaar, en bezorgde ons een krop in de keel. Waarna zijn kompanen het podium terug betraden en nog even de teugels vierden in een mooie finale. Nee, geluidsmuren afbreken was er niet bij. Maar de sprankelende songs raakten wel de gevoelige snaar, tranen van geluk en een glimlach op de lippen , die niet kunt onderdrukken. Het bewijst alleen maar dat The Calicos een band is die van vele markten thuis is. Of dat nu binnen een ingetogen setting is zoals nu, of door alle registers in een wervelende show open te trekken.
The Calicos doen iedereen moeiteloos uit hun hand eten. Op een jaar tijd zo een evolutie ondergaan, dat doet ons uitzien naar een toekomst die er steeds meer rooskleurig uitziet.
Wie deze unieke sfeer ook wil beleven kan de komende weken nog steeds genieten van een zondagnamiddag vertoeven in die bijzonder gezellige omgeving. Volgende optredens staan nog op de planning:
KAMEEL - 19/07/2020
Meskerem Mees - 26/07/2020
Voor een volledige overzicht van het aanbod deze zomer en in het najaar, verwijzen ze u graag door naar de website: www.n9.be
Pics homepag @Patrick Blomme (daMusic)
Organisatie: N9, Eeklo
De corona crisis heeft overal hard ingehakt. Meer dan vier maand waren horeca en restaurants gesloten, veel mensen moesten noodgedwongen 'in hun kot blijven'. Langzaam begint alles terug op zijn plooi te komen, we zouden zeggen 'normaal' maar zover zijn we nog niet.
Ook de cultuursector incluis de concertreeks kruipt uit een diep dal. In het kader van de versoepeling kunnen er, mits respecteren maatregelen, in beperkte mate en in de buitenlucht al optredens doorgaan.
Muziekclub N9 neemt in juli het initiatief om elke zondag zomerbar concerten te organiseren. Dit onder de noemer 'Muziekclub N9 In den gevloerden bos'. Alles gaat door in de zomerbar van Café Pingouin in de Tieltsesteenweg , Eeklo. Een overdekte tent en de mogelijkheid om in veilige omstandigheden in je eigen bubbel te zitten. En een klein podium zorgt voor een gemoedelijke en intieme sfeer. De fans zitten op dus een stoel of bankje en worden aan tafel bediend. Terwijl op het podium een band zijn beste beentjes voorzet. Voor een volledig overzicht van het aanbod verwijzen we je graag door naar de website
https://www.n9.be/nl/concerten of de facebook pagina van N9: https://www.facebook.com/pg/muziekclubN9/events/
Wij waren aanwezig op de eerste namiddag voorstelling, de concerten begonnen omstreeks 16u.
SUMI mocht de spits afbijten van dit bijzonder gezellig project. We citeren: ''Gitarist Cyriel Vandenabeele en bassist Mattias Geernaert kennen elkaar van de succesvolle jazz-dub band Kosmo Sound. Daarmee groeiden ze in korte tijd uit tot een vaste waarde binnen de hedendaagse dub scène. Zo goed kunnen ze het met elkaar vinden dat ze nu ook SUMI in het leven hebben geroepen. Samen met drummer Elias Devoldere (bekend van bands zoals Nordmann, Hypochristmutreefuzz, John Ghost, ...) vormen ze een straf instrumentaal trio dat van de eerste slag weet te overtuigen.'' Einde citaat.
We namen trouwens de schijf 'SUMI' onder de loep en stelden vast: ''SUMI brengt met 'SUMI' wondermooie schoonheid in kunstvorm, door talentvolle muzikanten die muziek spelen én muziek -letterlijk- doen leven. Het zorgt voor een intens mooi kunstwerkje dat aan onze ribben blijft kleven en ons met een gelukzalig gevoel vanbinnen achterlaat. Puurder dan dit kan improviserende ingetogen muziek niet klinken. Het applaus is ook bij ons dus even oprecht als bij het publiek tijdens de opname van deze klasse plaat."
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78420-sumi.html
De live beleving, die deze plaat uitstraalt, ook daadwerkelijk op een podium meemaken? We hebben er dus zeer lang op moeten wachten. Zowel de band als de aanwezige fans slaakten dan ook een zucht van opluchting. Letterlijk. Dat bleek niet alleen uit de bindteksten van gitarist Cyriel Vandenabeele, het publiek reageerde eveneens enthousiast. Vanop hun stoel tenminste.
Het warme applaus spreekt echter boekdelen. En dan moest het eigenlijke concert nog beginnen. Vanaf de eerste noot blijkt al de virtuositeit van elk van de muzikanten. De gitaar riffs die aan je ribben kleeft, wordt zodanig perfect aangevuld door de aanstekelijke bas grooves van Mattias Geernaert en de gevarieerde drum toverkunsten van Elias Devoldere. Waardoor er niet geen speld valt tussen te krijgen. Het zorgt voor een magische kruisbestuiving die je telkens opnieuw naar adem doet happen, en het zorgt er ook voor dat je eigenlijk niet stil kunt blijven zitten op je stoel. De heren vinden elkaar trouwens blindelings binnen dit project, en vullen elkaar dan ook perfect aan, en stralen enorm veel spelplezier uit. Dat zorgt ervoor dat je publiek moeiteloos uit je hand kunt doen eten. Zowel bij de strakke nummers, bij intieme momenten of als de teugels worden gevierd, blijkt dat SUMI bestaat uit een trio dat houdt van improviseren tot in het oneindige. Door de vele verrassende wendingen binnen elke song, zet de band je dan ook voortdurend op het verkeerde been, waardoor de aandacht geen seconde verslapt. Bovendien, uit een interview dat we met de band hadden, bleek al dat op hun muziek een label kleven, de band tekort doen is. Dat zette SUMI in Eeklo in de verf.
Conclusie: Doordat SUMI als live band diezelfde zelfverzekerdheid uitstraalt als op plaat, maar ook zoveel spelplezier etaleert , zorgt ervoor dat het dak er compleet afging.
Krijgt SUMI moeiteloos de handen op elkaar, elk applaus is gemeend en komt uit het hart. Net zoals de muziek van SUMI zelf trouwens.
Het meest opmerkelijke echter aan SUMI: Het is een band die grenzen binnen uiteenlopende muziek stijlen aftast, en ze verlegt waar eigenlijk geen grenzen meer zijn.
Organisatie: N9, Eeklo
We voelden het aankomen bij de vorige optredens en zeker in 2019 toen het NYse Big Thief rond Adrianne Lencker, gitariste, zangeres van de band in een jaar tijd twee platen uitbracht, ‘UFOT’ en ‘Two hands’, die een sfeervolle, warme kant en een charmant, rommelige kant van de band laten horen, ‘the next big thing’ zijn.
Big Thief kan de grotere zalen aan met hun wisselende roots/americana/indiefolkpop, dat bewezen ze nu in een lang op voorhand uitverkocht AB en in de kleinere Grand Mix, Tourcoing even over de landsgrens. Ze namen hun publiek op sleeptouw en brachten hen in beroering, wat duidt op een pakkend, prachtig concert die de brug slaat naar de nineties.
Ze zijn nog maar een handvol jaar bezig en zijn gestaag gegroeid. Het kwartet is sterk op elkaar ingespeeld , de schoonheid in de melodie bewaren ze en hun songs durven ze te kruiden.
We hoorden in een klein anderhalf uur warme, innemende en rauwe , charmante pracht, die nauw refereert aan de sound van bands als Feelies , Throwing Muses , Belly , Dinosaur Jr , Pavement en The Sound . Een rijke invloedsfeer die siert . De groep heeft de kunst van het songschrijven , gaat beheerst , doordacht te werk en heeft een frontvrouw , die niet wenst te imponeren , maar weet te imponeren in zangstijl - haar mompelende, neuzelende, lichthese, gevoelige zang -, en in haar gitaarspel - een twinkelend, ingehouden en forser klinkende gitaar; ze weet de band en het publiek naar zich toe te trekken .
We hoorden materiaal van de verschillende langspeelplaten. Er werd ingetogen van start gegaan met “Contact” en “Shark smile”; het publiek werd uitnodigend meegetrokken en ondergedompeld in de zachte opbouw en broeierige spanning . “Masterpiece” klonk grimmiger en net als op “Capacity” krijgt het gitaarspel ademruimte en een extraverte boost . “Mythological beauty” is dromerig en intrigeert door het repetitieve ritme. “Bruiser” zit in dezelfde sfeer . “Shoulders” en zeerzeker “Mary” zijn live sterk , door o.m. de pak tekstvellen die ons worden afgevuurd. Hun single “Not” zit mooi halfweg en is een ijkpunt, een ruwe bolster met een blanke pit , elegante , ruwe schoonheid , die emotie en dynamiek uitstraalt. “Real love” ging het nummer vooraf en was de ideale aanzet door het begeesterende gitaarspel; beiden werden uitgediept tot op het bot .
Ook al is Lencker timide van aard, solo valt er niks aan te merken; ze slaagt in brio het publiek te boeien op “Pretty things” en “The toy”. Het modderde wat aan op “Two rivers” en “Time escaping”, dwarrelende onthaastingnummers die het publiek omarmden. “Cattails” en de andere recente single “Forgotten eyes” beantwoorden aan de extraverte kant en geven een schop onder de kont door de nijdige, snijdende gitaarriffs.
Kenmerkend aan de band is dat de emotionaliteit een voorname component is , intens , rauw , pakkend, zweverig , en een intrigerende opbouw die ons in z’n greep houdt. De band heeft klasse, laat de frontvrouw haar werk doen en slaagt erin een steeds groter wordend publiek aan te spreken . Uiterst voldaan waren we dus .
Big Thief had Ithaca mee als support, een van de nieuwere Britse posthardcore/-metal bands die dus krachtig tekeer ging, de zangeres smeet zich ten gronde in haar grunts en grommende zang . Een donkere, grauwe sound vol explosieven, die ook hier door het publiek smaakvol, aangenaam werd ontvangen . Het klonk als een zootje ongeregeld , maar dat was het niet , eerder bedachtzaam, doordacht en onderhuids melodieus in z’n geheel .
Ithaca deed ons even denken aan ons eigen. Calibre, die begin 2000 sterk voor de dag kwam. Muzikaal een tegenstelling tot de main act. Ze waren het publiek uiterst dankbaar voor het warme onthaal . Ook door Big thief worden ze de hoogte ingeprezen. Fijne support!
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Ik beloof op mijn communiezieltje dat ik er geen gewoonte van zal maken, maar nu we voor lange tijd zonder concerten door het leven moeten, maak ik maar een concertreview van de show die hardrockband The Night Flight Orchestra live streamde via facebook. Een fotograaf konden we niet afvaardigen …
We worden de jongste dagen en weken overspoeld met filmpjes van artiesten die vanuit hun huiskamer doorgaans akoestische versies brengen van eigen of andermans nummers. Mooi, maar velen hunkeren naar het echte werk, met een volledige bandbezetting, de versterkers op 10, de spots aan, misschien een rookkanon, …
Zweden moet na Wit-Rusland zowat het enige Europese land zijn waar je als band nog op een podium kan staan zonder rekening te moeten houden met de social distancing. Het concert van The Night Flight Orchestra is niet het eerste dat integraal gelivestreamd wordt. Onze eigen Fleddy Melcury deed het al bij het begin van de coronacrisis voor zijn releaseshow en voorts was er al o.m. een concert van Kvelertak, maar dat laatste was toch een beetje een gedoe met online betalen en dan via een code inloggen. Niet super moeilijk, maar toch een beetje een overbodige stap.
Dat the Night Flight Orchestra deze livestream opzet, is op zich mooi. De Zweedse band was in maart begonnen aan een Europese tournee voor hun nieuwe album ‘Aeromantic’ die afgebroken werd in Lyon. België zouden ze overslaan, maar hier krijgen we een herkansing.
Het concert van the Night Flight Orchestra begint ongeveer op tijd, een beetje zoals een ‘echt’ concert. Je ziet het bandlogo oplichten op de achtergrond, de drummer neemt in het donker plaats achter zijn drumstel, dan komt de rest van de band op, met als laatste zanger Bjorn Strid in zijn typische outfit: zwarte baret, zonnebril, witte handschoenen, … Hij speelt zo een typetje, wat zo goed werkt bij zijn Zweedse collega’s van Sabaton. Dan begint een korte intro, gaat het licht aan en doet Strid een klein dansje met de backing vocalisten en we zijn vertrokken voor het eerste nummer, “Servants Of The Air”.
Meteen vallen een paar zaken op. Behalve de cameramensen is er geen publiek, wat toch een beetje een domper zet op het livegevoel. Het synchroon lopen van beeld en geluid is hier niet zoals op een dvd die je thuis afspeelt. Omdat het live is, hangt veel af van je eigen wifi-verbinding en de scherm- en geluidscapaciteit van je laptop.
Als de band daarna “Divinyls” inzet, heb ik al een paar voordelen ontdekt van het livestreamen: oordopjes zijn niet nodig, want je kan zelf de sterkte van het geluid bepalen, je hoeft niet de hele tijd recht te staan, de pintjes (wijn, frisdrank, …) zijn goedkoper, er zijn geen storende medetoeschouwers die een eind weg lullen tijdens de show, het maakt niet uit dat je misschien maar een 1m60 bent om alles goed te zien, als je even naar het toilet moet kan je gewoon de pauzeknop induwen, …
Dat je dit onder de lockdown niet kan delen met je vrienden-muziekliefhebbers is wel zuur. Veel van de opgesomde voordelen heb je uiteraard ook bij een DVD, maar ergens is er toch het livegevoel. Het idee dat er vanalles in het honderd kan lopen.
Als zanger Strid (ook van Soilwork) bij “Divinyls” het publiek oproept om mee te dansen en klappen en vraagt ‘are you with us?’, voelt het wel dubbel. Daarna volgt een lange versie van “Living For The Nighttime” uit een ouder album. Tijd voor een tweede reeks vaststellingen: Strid noch de rest van de band speelt echt met de camera. Nochtans nodigt hun Survivor/KISS/Europe-achtige hardrock bij uitstek daartoe uit. Zoals een band live pas echt overtuigt door tijdens het spelen het publiek recht in de ogen te kijken, zo kan je het publiek bij een livestream maar ‘pakken’ door recht in de camera te kijken. Een klein beetje opzoekingswerk en oefenen hadden hier een wereld van verschil gemaakt. The Night Flight Orchestra is nog geen stadionband, maar de cameraschuwheid van de band is echt een domper op het meeleven. Strid’s gezicht komt vaak in close-up, maar door zijn zonnebril kijk je hem nooit in de ogen om te zien of hij meent wat hij zingt. Hoewel dit een bende ervaren rotten in het vak zijn, is dit vooral een heel statische show.
Bij de overgang naar “This Boy’s Last Summer” moet Sharlee D’Angeloo (Arch Enemy, Spiritual Beggars) zijn bas herstemmen en er loopt al eens een roadie over het podium , en dat zijn ongeveer de enige elementen die erop wijzen dat dit echt live is en geen uitzending van een eerder opgenomen concert.
De band is muzikaal-technisch bijzonder goed op dreef en brengt puike versies van “If Tonight Is Our Only Chance”, “Something Mysterious” en “Gemini”. Strid doet nog een paar flauwe pogingen om de show visueel wat op te leuken. Zo doet hij al eens een gouden cape aan of wisselt hij zijn witte kostuumvest voor een zwarte. De beeldregisseur mixt fragmenten van de video’s van The Night Flight Orchestra tussen de livebeelden, wat opnieuw niet echt bijdraagt tot het livegevoel.
Om de vaart helemaal uit de show te halen, promoot de band tussendoor zijn eigen wijn en rum (online te koop uiteraard, net als het bandshirt met een print over de livestream) en komt er al eens een onnodig lange synth-outro voorbij. Na de powerballad “Golden Swansdown” komen we uit bij “Paralyzed” en na bijna tien nummers ver in de set durven zowel de drummer als de gitarist voorzichtig en kort in de camera te kijken.
De band is nu goed op dreef en zet muzikaal een sterk eindoffensief in met “Can’t Be That Bad”, “Transmissions” en “Satelite”. Strid krijgt een blad aangereikt met een soort van overzicht van livereacties, maar hij geeft geen enkele aanwijzing die verifieert dat alles live gebeurt en geen opname is. Dat deed Jeroen Camerlynck van Fleddy Melculy veel beter.
Strid heeft moeite met het uitspreken van de namen van facebookers die de meeste reacties gepost hebben. Had hij het aantal volgers vermeld, een paar van de landen van de volgers opgesomd of het publiek laten stemmen over de bisronde, dan was het onweerlegbaar live geweest. Nu blijven we wat dat betreft op onze honger. De backing vocals zetten nog een congatrain (polonaise) in voor “West Ruth Avenue” en als dat nummer gedaan is volgt nog een lauwe bedanking en gaat het licht uit op de facebooklive.
Technisch was deze livestream vast een indrukwekkend moeilijke opdracht. Ook is het voor een band financieel minder interessant dan een echte tournee. Voor The Night Flight Orchestra heeft dit een reeks voordelen. Ze bereiken op één avond hun fans in de hele wereld, ook in landen waar ze nooit zouden op tournee zouden gaan.
Uit de commentaren viel op dat ze met deze avond ook heel wat nieuwe fans bereikt en gewonnen hebben.
Op de lange termijn was dit vast een goede zet in moeilijke tijden, maar van een ervaren hardrockband had ik toch net iets meer ‘sway’ verwacht.
Maar oordeel vooral zelf eens, want je kan deze livestream gewoon herbekijken.
https://www.facebook.com/thenightflightorchestraofficial
Sam Bettens kwam vorig jaar meer in het nieuws dan pakweg Donald Trump. Dit had met van alles te maken; hij werd een transgenderman, hij beëindigde met K’s Choice hun tour rond hun 25-jarig bestaan en begon met een nieuw project dat de naam Rex Rebel kreeg. Met die laatste band stond hij gisteren samen met Reinout Swinnen en Wim Van der Westen op het podium van de AB Club, waar ze hun debuutalbum ‘Run’ kwamen voorstellen, dat ons (spijtig genoeg) niet super hard kon overtuigen. We waren dan ook benieuwd naar hun passage in Brussel, waar ze hun beste beentje moesten laten tonen.
En of het gisteren een bewogen avond was. De avond startte in de AB met maar één gespreksonderwerp en dat had alles te maken met die ene ziekte die de hele wereld plat legt. Maar rond een uur of acht viel er over iets helemaal anders te praten en dat was het voorprogramma van Rex Rebel. LARSSEN. kreeg van het publiek in de AB meteen iedereens aandacht met zijn donkere, maar dansbare beats. Dat Sasja Maekelberg een echte frontman is, bewees hij dan ook door de zaal te entertainen en door kleine percussie instrumenten te gebruiken die het geheel nog wat specialer maakte. De catchy sound van het optreden maakte het een geslaagd voorprogramma, een voorprogramma dat over een aantal jaar makkelijk een grote zaal inpalmt.
De lichten dimde zachtjes in de kleine zaal in Brussel en op het podium begonnen de lampen te flikkeren op de begintonen van “Big Shot”, wat dan ook het eerste nummer van de set was. Het was een verrassende keuze om met hun grootste hit de avond te starten, maar het publiek zong natuurlijk wel (zachtjes) mee. Met het aansluitende “I Can’t Hurt You”, kunnen we zeker spreken van een sterk begin dat ook muzikaal heel goed zat. Al miste we soms wel dat tikkeltje meer en mochten ze van ons ook gewoon eens goed hard doorspelen.
Het is altijd geweldig om pure vreugde te zien op het podium. Dat was vanavond dan ook zeker en vast het geval. Van de eerste tot de laatste seconde zagen we 3 gelukkige mensen die met een geconcentreerde mentaliteit zich toch zo hard amuseerde. Dit kwam zeker ook door het luide applaus dat ze steeds mochten aanhoren na het bespelen van een nummer van op hun debuutalbum. Ook de eerlijke Sam, die een waar statement rond zichzelf heeft gebouwd, kreeg keer op keer luid gejoel over zich heen wanneer ze een mooie boodschap overbracht aan het publiek.
https://www.youtube.com/watch?v=sGy9JG0BgCU
Met “Too Much To Take” ging het optreden dan toch weer even richting een dieptepunt. Het zwakkere nummer kreeg weinig tot geen enthousiasme uit de zaal, die tijdens het nummer dan ook niet aandachtig waren. Gelukkig begon “Movin’ Out” met een paar rake slagen op de floordrum, waardoor heel de zaal wakker schoot en meteen wild werd. Het dansbare nummer zorgde dan ook voor een heel feestelijk hoogtepunt. De heren van Rex Rebel wisten hoe ze de Ancienne Belgique moesten inpalmen en deden dit dan ook gewoon door dezelfde lijn door heel hun set te trekken.
Het enthousiasme van zowel de zaal als van Sam Bettens zaten er sowieso voor iets tussen, maar in Brussel wisten ze niet meer hoe ze konden stilstaan. Ook met “Big Boy” en “Lifeline” kreeg hij iedereen mee, maar de echt hoogtepunten lagen bij andere nummers. Bij “One More” kwam dat door het leuke meezingstukje op het einde en bij het ‘spoken word’ “Low” kreeg hij de zaal stil door zijn eerlijke en oprechte getuigenis. Er was ook nog een verrassing van Rex Rebel dat een gloednieuw nummer (met een sterke boodschap en waarin Greta Thunberg te horen is op enkele samples) voor de allereerste keer speelde in de Ancienne Belgique.
“Freedom! ‘90”, een cover van George Michael, was het perfecte bisnummer dat de avond eigenlijk geweldig samenvat. Het nummer begon heel erg leuk en verrassend, waardoor er meteen al duidelijk werd gedanst doorheen heel de zaal. Hier en daar mocht het wel iets strakker en miste we soms het gevoel dat ze niet wouden doorspelen. De boodschap van “Freedom! ‘90” kwam sterk over in de zaal en bewees dat er een soort ‘statement’ rond dit hele concert hing. De cover eindigde weerzinwekkend en zette de zaal op stelten.
Een geslaagd optreden van Rex Rebel, die de weg naar de top zullen bereiken als ze verder doen met wat ze bezig zijn, maar wel iets meer muziek uitbrengen.
Big Shot - I Can’t Hurt You - Run - Tonight - Too much To Take - Movin’ Out - Body - Onuitgebracht nummer - One More - Lifeline - Big Boy - Low - Freedom (George Michael)
Concertagenda Rex Rebel https://www.greenhousetalent.com/benl/agenda/rex-rebel
Organisatie: Greenhouse Talent ism Ancienne Belgique, Brussel
Lief van Testament dat ze de old school thrash avond verkochten als een driedelig ticket. Voor ons was de superieure act snel duidelijk, maar toch bedankt voor de moeite. Zoals in hun nieuwste singles speelde Testament zo strak als maar kan, met als verschil met het voorprogramma dat ze ook echt goeie nummers hadden.
In de Ancienne Belgique was het vanaf 18 uur op de koppen lopen. Wie last had van agorafobie of corona bleef beter thuis. Wat wij meemaakten, was een old school knokpartij. De drie bands speelden hetzelfde genre en rijpten zogezegd in dezelfde wijk in San Fransisco. Het werd echter snel duidelijk dat enkel Testament echt volwassen geworden is en dus geld kan vragen voor enkele meedogenloze shows. Het grootste verlies van de avond was dat geen enkele bassist een meerwaarde kon leveren en het dus bleef bij een eindeloze reeks riffs, maar daarover straks meer.
Death Angel deed goed hun best om hun naam waar te maken. Je kan niet ontkennen dat ze hun nummers goed spelen, echter zijn die songs meestal verwaarloosbaar. Death Angel begon als wonderkind van Metallica gitarist Kirk Hammett (speelde eerst bij Exodus!) toen hun drummer pas veertien was. Sindsdien ging het enkel bergaf. “The Ultra-Violence” en “Voraciour Souls” uit hun debuut van 1987 zijn wellicht hun enige memorabele nummers. Een busongeval maakte in 1990 een einde aan hun ambities, maar het grote plaatje leert ons nu dat daar toch niet veel meer in te verdienen viel. 6/10 voor de moeite. Rob Cavestany is de enige die echt indruk maakte, als originele leadgitarist wist hij perfect wat hem te doen stond, echter heeft hij weinig podiumpersoonlijkheid en zijn vrienden konden dat helaas niet aanvullen. De pogingen van zanger Mark Osegueda (het enige andere originele bandlid) waren noemenswaardig, maar helaas zal deze band nooit zichzelf headlinen.
Over Exodus valt een veel langer verhaal te vertellen. De band is wellicht de uitvinder van het thrash metal genre (nee, niet Metallica en voor hun debuut van 1983). In obscure clubs zoals Old Waldorf, The Stone en Ruthie’s Inn speelden deze legendes voor het eerst headbangers zoals “The Toxic Waltz“, waar ze de ‘Big Four’ voor waren en zowat de essentie legden van wat ‘thrash metal’ betekent. Tijdens deze old school shows vloeide al eens bloed en aangezien het gisteren bijna even heftig was, blijft de bijnaam ‘Most Dangerous Band on Earth’ niet misplaatst. Tijdens Exodus’ set nam de moshpit ongeziene groottes en breedtes aan, terecht voor een band die de facto de uitvinder van dit chaotisch concept is.
Gary Holt is eindelijk terug van Slayer en kon zijn eigen ding weer doen. Wat is dat eigen ding, vraagt u? Oerdegelijke riffs en solo’s spelen, wat hij ook even bij Slayer deed, dus niets nieuws onder de zon. Ook de drummer was beter dan die van Death Angel, maar wanneer gaan we eens de gitaren horen boven die basdrum? Het is een vraag gericht aan de AB en bij uitbreiding alle festivals.
Exodus bracht leven in de brouwerij door eindelijk eens van tempo en drumfill te wisselen. Legende Steve ‘Zetro’ Souza zien schreeuwen was op zich al een genoegen, ondanks dat ook hij helaas écht geen zangstem heeft. Maar bij thrash metal boeit dat niet zo. Wel zeer jammer dat je bij Exodus nooit het verschil in setlist hoort; deze band klinkt al dertig jaar hetzelfde.
The Bay Area thrash is een verhaal van hard stijgen en dalen. Eind jaren negentig hadden alle bands in het genre het moeilijk door concurrentie uit postgrunge en nu metal. Death Angel en Exodus werden letterlijk uitgeschakeld. Testament daarentegen beleefde mogelijk hun meest creatieve jaren, met albums als ‘Practice What You Preach’, ‘Low’ en ‘The Gathering’, terwijl de voorprogramma’s van deze avond op hun bloot gat zaten. Wij durven zeggen dat ‘The Gathering’ uit 1999 hun openbaring als band was: hun bestaansreden en succesformule als death/thrash crossover. “Fall Of Sipledome” speelden ze bijvoorbeeld, geheel onverwacht. Trouwens Dave Lombardo drumt op dat nummer, waar hangt die tegenwoordig rond, alsjeblieft zeg??
Het moet gezegd worden: nu Slayer op pensioen gaat, is Testament de enige die qua niveau kan tippen aan de Big Four los van wat Dave Mustaine weeral schreeuwt. De band is simpelweg beter op alle vlakken. Eventueel Overkill komt in de buurt, maar simpelweg niemand van de thrash generatie heeft evenwaardige songwriting. Laten we het eens hebben over de bas. Geen enkele bassist wist noemenswaardig te zijn deze avond. Thrash is riffs en solo’s, akkoord, maar een goed nummer definieert zich door alle instrumenten. We verwachten dus een bassist die soms eens durft afwijken van de hoofdriff. Case in point: Cliff Burton. Niet voor niets sprong “Practice What You Preach” net in het oor.
Testament combineert ook netjes solopartijen met meezingmomentjes, dat laatste doet Exodus te vaak (bij gebrek aan inspiratie?). De nieuwe nummers werden ook geaccepteerd, als waren het vaste waarden. Niet verwonderlijk voor een band (en een genre) dat het blijft doen met dezelfde formule, aangezien experimentatie (meestal terecht) werd afgekeurd. Van die leuke gimmicks op plaat (het ultieme voorbeeld is de ride cimbaal in “Down for Life” bij 1:16) werden helaas meestal in het spel achterwege gelaten. ‘Old school’ thrash was daarom niet alleen van toepassing op de fans, ook de muziek had haar staan. Niets mis mee - en er was zeker een aandeel dappere jongeren - maar wij vragen ons af wat dat binnen tien jaar gaat geven. Deep Purple en Paul McCartney kunnen misschien eindeloos blijven spelen tot in hun zeventiger jaren, maar die muziek is klotesimpel in vergelijking. Hier spreken we over complexe solo’s en continue tempowissels (ook al blijft dat tempo torenhoog). Chuck Billy was de enige zanger van de avond die een echt talent bezit. Maar ook hij had het soms moeilijk, dat is zelfs op zijn meest recente werk te horen, hoe goed hij het probeert te verbergen. Zullen deze bands misschien instrumentaal gaan? Een paar cellen in ons lichaam hopen het, en Megadeth hint er misschien naar.
Is dit de laatste adem van het thrash genre? Bands als Slipknot en System Of A Down laten de riffs voortleven, maar zolang ‘The Bay Area’ als ‘innovator’ blijft teruggrijpen naar een verloren verleden, blijven wij met een honger zitten, hoe strak de bands ook spelen. Gelukkig blijven Eric Peterson en Alex Skolnick (een leerling van Joe Satriani) verdomd goeie gitaristen. De avond klonk straf, maar bijna als een laatste adem.
Eindigen deze bands binnenkort allemaal zoals Slayer? Testament had alvast de visuals mee en bracht zelfs podiumtrapjes mee. Wie fan is van old school thrash metal kwam zeker aan zijn trekken. Wij durven verder denken en vragen ons af of het genre misschien terminaal is. ‘Old school’ werd misschien twintig keer vermeld doorheen de avond. Testament heette vroeger ‘Legacy’, maar hopelijk worden ze geen legacy act.
Setlist Testament: Eerie Inhabitants - The New Order - The Haunting - The Preacher - Dark Roots of Earth - Last Stand for Independence - Throne of Thorns - Brotherhood of the Snake - The Pale King - Fall of Sipledome - Chrildren Of The Next Leven - Night of the Witch - Into the Pit - Practice What You Preach - Over the Wall - Disciples of the Watch
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/exodus-10-03-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/testament-10-03-2020.html
Organisatie: Biebob
Rond de eeuwwisseling kwam ‘Kaleidoscope’ uit. De eerste plaat van de toen nog naïeve tiener Kelis. Het werd een productie onder het toeziend oog van Pharrell Williams en Chad Hugo, samen ook The Neptunes. Niet beseffend dat die samenwerking later zou mislopen en haar deels zou maken tot wie ze nu is.
Terwijl het in de VS niet vlotte , kreeg ze in Europa wel voet aan de grond. “Got Your Money” en “Good Stuff” horen bij de grootste successen van haar debuutplaat en die zorgden voor de eerste partygevoelens in de dichtbevolkte AB.
“Get Along With You” werd nooit een succes maar is toch een mooie ballade met een pluim voor de backing vocals. Kelis is natuurlijk niet blijven stilzitten na haar debuutalbum. Eigenlijk wil ze er zelf niet te vaak aan herinnerd worden. Het is verleden tijd, het is goed geweest en gelukkig was haar eerste album een succes. Anders was er na twintig jaar misschien al lang geen sprake meer van die Amerikaanse dame met Afrikaanse en Chineese roots. Wat een prachtige combinatie trouwens. Het is dat wat haar waarschijnlijk zo apart maakt ook.
Twintig jaar carrière, zo zou je het kunnen omschrijven als reden van haar passage in Brussel. Want natuurlijk kwamen veel songs van haar eerste plaat aan bod maar als het enkel dat zou zijn zouden we op onze honger blijven zitten. “Millionaire” maakte iedereen in de zaal plots steenrijk, “Lil Star” is haar op het lijf geschreven, want een (kleine) ster is ze toch wel. “Caught Out There” met de legendarische woorden “I hate you so much right now” deden de decibelmeters diep in het rood gaan. Meteen het startschot van het beste uit haar loopbaan met “Milkshake”, “Trick me” en “Bounce”.
“Bounce”, dat een groot succes werd in samenwerking met Calvin Harris. Haar carrière staat bol van de samenwerkingen. Van Wu Tang Clan tot Andre 3000 van Outkast, David Guetta en zo kunnen we nog even doorgaan. Ze maakt er maar al te graag gebruik van tijdens haar live shows om de dansvloer op te zwepen. “Acapella” waren de laatste ademstoten door de schorre stem van Kelis. Een stem en vooral de looks die gelijkenissen vertonen met … Tina Turner. Overal waar Kelis aantreedt, is er een soort van partygevoel. De bezoekers, die meestal uit nostalgische overweging naar haar concert gaan , krijgen een ‘goedgevoel’ show waarbij je altijd denkt van: oooh, is dat nummer ook van haar?!
Het is en blijft een kleurrijk figuur maar door wat ze in twintig jaar meemaakte (in de muziekindustrie) blijft ze ook heel nuchter bij alles. En dat is nu eenmaal die andere kant die Kelis ook heeft. We zien haar graag terug, dan misschien met iets nieuws. Want dat is tenslotte ook al bijna tien jaar geleden …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set op Pukkelpop 2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/pukkelpop-2019/kelis-18-8-2019.html
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
