Peter Doherty & The Puta Madres -  Set ok  - Missing link het Doherty-esque
Peter Doherty
Trix
Antwerpen
2019-05-16
Emile Dekeyser

Geachte heer Doherty,
Beste Peter,

Vooreerst proficiat met je 40 ste verjaardag, zo’n dikke 2 maand geleden. “Pete die de 40 haalt? Wie had dat 15 jaar geleden durven voorspellen?” vroegen velen zich luidop af. Jij counterde dit magistraal met de bedenking dat het niet de Doherty van toen is die het gehaald heeft. Niet Junkie Pete, wel de Muzikant Peter Doherty.

Er is dit jaar nog een andere verjaardag ook, eentje die je wellicht was ontgaan zonder deze brief. Het is namelijk 10 jaar geleden dat ik je voor het eerst zag. 4 augustus 2009, Lokerse Feesten. Het begin van een mooie periode die mij tot in Londen (Hyde Park & Brixton Academy), Parijs (Bataclan), Amsterdam (Paradiso), Margate (Sharabang), en talloze Belgische concertzalen heeft gebracht.
Eentje daarvan is Trix. Het eerste bezoek aan de Antwerpse zaal vond ook plaats in dat bewuste jaar 2009. We moeten eerlijk zijn, je vertoning toen was schabouwelijk. Wat ik me er vooral van herinner is dat je iets te enthousiast in de Duvels vloog en vervolgens het podium onderkotste. Ach geen zorgen, het is ons allemaal wel eens overkomen.
Wel een mooie geste, dat je om dit 10-jarig jubileum te vieren nog eens afzakte naar diezelfde zaal. De details zaten alvast goed: je droeg krak hetzelfde QPR-shirt als die avond in Lokeren, en je opende met “Travelling Tinker”, een eerbetoon aan je overleden boezemvriend Alan Wass, die bij die vorige passage in Trix nog het voorprogramma verzorgde.
Ook muzikaal zat het vrij goed. We weten allebei wel dat The Puta Madres -je begeleidingsband - niet meteen bekend staan om hun strakke sound, maar daar was nu eigenlijk weinig op aan te merken. De verzameling motherfuckers deed het naar behoren, maar vooral als jij je gitaar in je handen had waren er flarden van magie te bespeuren. De sound die jij “effortlessly “ uit je vingers weet te strooien is zo atypisch, al te vaak lijkt het helemaal nergens naartoe te gaan, maar als alles dan op het juiste moment miraculeus samenkomt klinkt dat getjingeltjangel hemels. Doherty-esque gitaarspel dus, bij gebrek aan een betere term.
Je bindteksten, die waren ook vintage Doherty. Nadat je luidop twijfelde of Antwerpen nu een city of een town is, herstelde je de misstap met een uitspraak die bijzonder in de smaak viel in ’t Stad: “you know when you wake up in the morning and you don’t know where you are or who you are… I didn’t get that this morning, I woke up and thought: I’m in Antwerp! Fuck London, Fuck Paris, Antwerp baby!” Een verstandige rechtzetting, want voor je ’t weet krijg je een aantal colaflesjes naar je hoofd geslingerd, vraag het maar aan Michel Preud’homme.
En toch miste ik iets, al kan ik er niet helemaal de vinger opleggen waarom de totaalervaring nu anders dan anders was. Een eerste mogelijke verklaring is dat je op het podium veel minder ongeleid projectiel was, in tegenstelling tot die talloze shows doorheen de jaren. Weet je nog toen je de roadies het publiek ingooide in de AB? Toen je met je vader “What a Waster” zong in Cirque Royal? Toen ze je op Werchter van het podium moesten sleuren omdat je van geen ophouden wist? De kans is klein, maar je zal vast wel begrijpen wat ik bedoel. Toen loerde het gevaar steevast om de hoek, er stond altijd wel iets te gebeuren. Dat zorgde er vooral voor dat je optredens een bijzonder groot entertainmentgehalte hadden, de Grote Peter Doherty Show. Die show had je niet meegenomen naar Antwerpen, de fratsen van het enfant terrible bleven achterwege.
Een tweede is dat de focus van je setlist vooral lag op het onlangs verschenen album. Dat is op zich een te verdedigen keuze: pakweg “Who’s Been Having You Over”, “Shoreleave”, “All at Sea”, en “Narcissistic Teen Makes First XI” zijn stuk voor stuk oerdegelijke nummers die in hun uitgesponnen versies ook  -zoals eerder aangehaald - muzikaal mooi uit de verf kwamen.
Merkte je echter niet dat het publiek net dat tikkeltje meer verwachtte? De manier waarop “Last of the English Roses” en “What a Waster” (het enige Libertinesnummer in de set) werden meegezongen was voor mij de perfecte illustratie hiervan. Ook je bisronde was wat ongewoon. Alsof je door geen “Albion”, “You’re My Waterloo” en “Fuck Forever” te brengen wou duidelijk maken dat dit een volwaardige band is die niet wil teren op successen uit het verleden van z’n frontman. Opnieuw een te verdedigen keuze, maar hoe mooi “The Steam” en “Paradise Is Under Your Nose” ook moge zijn, ze halen als afsluiters toch niet het niveau van een “Fuck Forever”. Godverdomme Pete, geen “Fuck Forever”? Ik bleef een beetje verweesd achter.
Wellicht was het een combinatie van de twee: de tedere, en dus zachtere nummers van de nieuwe plaat laten allicht ook minder makkelijk toe om zo’n opwindend dreigende show waarin gitaren, microstatieven en roadies het publiek invliegen, op poten te zetten. Ik weiger echter wel te geloven dat een mogelijke verklaring zou zijn dat je volwassen geworden bent, dat je je streken verloren bent. Nee, daarvoor krijg ik het beeld van voor de show in de tuin van Trix niet uit mijn hoofd: jij, rondcruisend op een veel te kleine BMX, en dat terwijl je ook nog eens je beide honden aan de leiband vasthad. Misschien was dat wel de frats van de avond.

Ik kan het eigenlijk amper geloven dat ik het je vraag, maar kan je volgende keer terug wat meer rock ’n roll zijn op het podium? Nog eens je tegendraadse zelve bovenhalen? Nog eens lekker ouderwets en Doherty-esque uithalen?
Naar mijn bescheiden mening zou het je show, die wel verdomd goed klinkt, alleen maar ten goede komen.

Hou je goed & tot een volgende, Emile

Organisatie: Trix , Antwerpen

Loyle Carner gaf zich gisterenavond bloot in de voormalige Brusselse plantentuin. Persoonlijke teksten over zijn achtergrond werden ondersteund door basgitaar en keyboard. Ondanks zijn oprechte en goed verstaanbare verzen, had onze figuurlijke Adam toch af en toe moeite om het publiek luidkeels mee te doen zingen met de refreinen. Fans waren er duidelijk aanwezig, maar hees zullen zij niet naar huis zijn gegaan.

De 24-jarige Londense rapper blijft toch een beetje een vreemde eend in de bijt binnen de Britse hiphop scene. Waar toonaangevende grime rappers maar al te graag kiezen voor een zekere stoerdoenerij, gaat Loyle Carner (afgeleid van diens echte naam Coyle Larner) voluit om zijn onzekerheid en imperfectie in de verf te zetten. Momenteel schuimt hij de Europese concertzalen af om zijn nieuwste album ‘Not Waving, But Drowning’ voor te stellen. De opvolger van zijn in 2017 uitgekomen debuutplaat ‘Yesterday’s Gone’.

De avond startte met de goedgeluimde DJ Sonar, die gerenommeerde hiphop klassiekers onder de naald van zijn dertig jaar oude draaitafel liet glijden. In de stemming kwamen we wel, maar onze dansspieren werden daar niet bepaald opgewarmd. Zowat iedereen bleef rustig op de trappen van de uitverkochte Rotonde zitten, al moeten we wel grif toegeven dat het amfitheater-esque zaaltje zich hier ook wel enorm aan toe leent.

Met de vinger tegen de neus en met een glinsterend voorhoofd loodste Loyle Carner ons door zijn show heen. Voorzichtig werden de refreinen van “Damsefly“ en “Ottolenghi“ meegelipt, maar tijdens “Stars & Shards” werd er ook stevig uit de bol gegaan. Geen moshpits, wel hopen enthousiastelingen die ritmisch heen en weer shakete. Dat de Brit zelf graag op het podium staat, valt trouwens gemakkelijk af te lezen van de glimlach op zijn besproete gezicht.
Carner stond trouwens niet alleen op het podium: Ashley Henry bracht ondersteuning met zijn keyboard en kon ook bij zijn frisse solo tijdens het gospel doordrenkte “The Isle of Arran” op veel steun rekenen. Mede-producer Rebel Kleff waakte over de mpc, maar greep meerdere keren naar de microfoon om zijn eigen verzen mee te rappen. Daarnaast mochten we kennis maken met Rudi Creswick, die basgitaar speelde. Tot slot konden we ook de stemmen van onder andere Sampha en Jorja Smith door de boxen horen, al waren deze helaas niet aanwezig.
Opmerkelijk was het feit dat de woordkunstenaar met roots in Guyana geen moment zijn woorden inslikte of even gemakkelijkheidshalve enkele klanken liet vallen. Ook zijn snellere nummers leek hij moeiteloos met een zekere technische souplesse te brengen. Diezelfde snelle tongval was de aanleiding voor een korte woordenwissel met het publiek: ‘Speak slowely’ riep een dame uit het publiek, waarop de rapper al lachend pareerde dat hij dat niet kan, hij is zo geboren.
Het jonge talent zorgde voor een avond vol muzikale gezelligheid en wie goed heeft geluisterd, is ongetwijfeld met het gevoel naar huis gegaan dat hij/zij de rapper en zijn ouders al aardig kent. Een tevreden gevoel overheerste, al had de show wat ons betreft toch een tikkeltje langer mogen duren.

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Organisatie: Botanique, Brussel

Een uurtje melancholische folk, perfect om tot rust te komen. Even de problemen met je lief, werk, school… vergeten en je hoofd leeg maken met de zachte gitaren van Aldous Harding. Op haar muziek wordt dikwijls het label gothic folk geplakt, een term waar ze zelf mee op de proppen kwam. Maar met haar nieuwe album ‘Designer’ toonde de Australische dat er ook eens een rooskleurig randje aan haar muziek kan zitten.

Met dat nieuwe album trok Aldous Harding naar één van onze favoriete plekken in Brussel, de Rotonde in de Botanique, en die was helemaal uitverkocht. Een teken dat ‘Designer’ goed onthaald werd? Daar leek het alvast op in de Rotonde, want enkele gezichten straalden toen ze Harding op het podium zagen stappen. Terecht, want haar recentste worp is er eentje om op het gemak van te genieten, en dat was het enige doel dat we die avond voor ogen hadden.
Als eerste kregen we "Designer" vanop ‘Designer’ -hoe kan het ook anders- op ons bord gesmeten en al snel kregen we een goed beeld van hoe Harding deze avond ging vullen: veel nieuw werk, zware drumlijnen die op prachtige wijze contrasteerden met haar engelenstem, en warme akoestische gitaren die je een aai over je bol gaven telkens wanneer ze passeerden. Ja, daar hadden we wel zin in.
Dat contrast in de muziek van Harding was mooi, maar vooral aangrijpend. We hunkerden er constant naar. Op het nieuwe duo "Zoo Eyes" en "The Barrel" bijvoorbeeld fungeerden de bas en drums als houvast voor wanneer we dreigden van onze wolk te vallen, de wolk waar de honingzoete gitaren ons mee naartoe namen.
Terwijl wij door de lucht zweefden, was Harding nochtans bloednuchter. Aankomend met een Red Bull in haar hand en de conversatie met het publiek pas na vijf nummers voorzichtig opzoekend, ook al was dat vooral een verplicht nummertje. Er vonden enkele worstelsessies met de draad van haar microfoon plaats voordat ze een lach niet meer kon onderdrukken en haar mysterieuze masker eindelijk afviel. Maar wat wij vooral onthouden, waren de grote ogen en eigenaardige bekken van Harding. Este Haim was er niets tegen.
Toch werd het soms net iets te serieus en hadden we graag enkele van die gekke bekken gezien. Als Harding naast haar pianiste ging zitten, reageerden we eerst zeer enthousiast, maar net zoals op de plaat bleek "Damn" meer een langgerekte, eentonige klaagzang te zijn. Ook "Pilot" vertoonde dezelfde symptomen. Even vielen we door de wolken heen tot op de begane grond, en daar hielden we toch enkele blauwe plekken aan over.
Een uur gaat snel voorbij en dat bleek ook zo bij Harding. Gelukkig voor ons keek ze niet op een minuutje en kregen we zelfs nog "Right Down the Line", origineel van Gerry Rafferty, te horen.

De Australische bracht ons tot rust door middel van haar intieme, donkere folk en door een meditatiesessie gebracht met haar engelenstem en minzame gitaar. Tegelijkertijd liet ze de zon nog maar eens stralen op het wolkendek van ‘Designer’.

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Organisatie: Botanique, Brussel

‘Everything Not Saved Will Be Lost’: het lijkt een filosofische uitspraak, maar het is niet minder dan het nieuwe album van Foals. De band besloot om het in twee delen uit te brengen, en dat eerste deel stelden ze nu voor in een lang op voorhand uitverkochte Ancienne Belgique. We kregen er zelfs de eerste show van hun Europese tour voorgeschoteld, en de band was er klaar voor. Met een energieke en intense show wisten ze de hele zaal in een delirium te brengen.

Openen mocht Yak uit Wolverhampton en ook zij hadden een nieuwe plaat om voor te stellen. Een halfuur lang konden ze het beste van zichzelf geven en dat probeerden ze ook. Jammer genoeg klonken hun nummers live iets te plat waardoor nergens een echt overtuigende meerwaarde in dook. Boeien was dus moeilijk, luid was het dan weer wel. Hierdoor was ieder oor wel voorbereid op wat Foals zou brengen, maar waren de verwachtingen niet al te hoog gespannen. Door op het eind nog wat chaos in de set te smijten en toch wat noisy te keer te gaan, probeerde de band het kalf nog te redden, maar Yak was duidelijk niet op zijn sterkst in de AB.

Foals dan maar, en die kwamen om de Ancienne Belgique helemaal aan grut te spelen. De band focust zich deze tour op de kleinere zalen, wat resulteert in een extreem enthousiast publiek. De AB was dan ook gevuld met fans van het eerste uur, en dat voelde je ook. Bijna iedereen kende alle lyrics uit het hoofd en dus was de sfeer van begin tot eind helemaal tip top in orde. Van bij opener “On the Luna” was het hek van de dam en ging iedereen al in het rond springen. En dat was nog maar de opener! Opvolger “Mountain at My Gates” stak het vuur helemaal aan de lont en de AB ontplofte volledig. De eerste moshpit was bij die outro zelfs al een feit, en het was niet de enige.
Soms speelt Foals braaf en aanstekelijk, maar altijd kruipt er wat verdoken gif in zijn nummers, waardoor er soms een angstaanjagende verrassing komt. Denk maar aan het geniale “Providence”, dat live nog tien keer beter overkomt. “Snake Oil” is dan weer een voorbeeld van hoe Foals wel heel furieus te werk kan gaan. Vette riffs en snedige baslijnen geven het donker en intens sfeertje weer. Foals eet duidelijk van twee walletjes, want er zijn ook heel zonnige en uptempo songs te horen, zoals “My Number”. Die kwam trouwens heel vroeg in de set. Een slimme zet, want zo kregen ze letterlijk iedereen mee.
Veel van de nieuwe songs werden opgespaard voor het einde. Een vreemde zet, maar wel een die bleek te werken. Een nummer als “Sunday”, met de heel dansbare outro, werd al omarmd als een nieuwe Foals-classic en ook eerste single “Exits” wist op heel wat enthousiasme onthaald te worden. “In Degrees” voelde er dan toch weer net iets te veel aan in deze set. Het nummer was ons iets te traag en haalde er het tempo wat uit; er waren zelfs bijna geen gitaren in te vinden. Gelukkig was er, net zoals bij de meeste van hun songs, een geniale outro die iedereen terug aan het springen kreeg.
Het venijn zat bij Foals weliswaar in de staart. Met “Inhaler” riep zanger Yannis Philippakis dat het nu echt ging beginnen. Een schreeuwerige vocal, een heuse sitdown (met een verkeerde tijdsinschatting) en vooral de strakke opbouw die de opwinding in de zaal compleet maakte. De ontlading was dan ook gigantisch als de riffs in het rond vlogen en de gitaren zich helemaal smeten. De verbazing was groot dat de band hierna van het podium ging, maar met “What Went Down” hadden ze nog een powerstoot achterwege gelaten.
Ook hier veel krachtige uithalen, en het valt ook op dat die kracht net de sterkte is van Foals. De catchy nummers laten het publiek dansen; de harde nummers brengen het helemaal in extase. En daarin sluipt de sterkte van een liveset van Foals. De band weet het publiek altijd te boeien en de nodige diversiteit in zijn show te steken. Zelfs als een nummer op het randje van verveling begint te bengelen, komt er een onverwachte wending. Met “Two Steps, Twice” haalde Yannis nog eens zijn stuntskills boven door van het balkon in het publiek te springen, en zo zie je dat niet enkel het publiek heel energiek was. Yannis ontbond op het eind helemaal zijn duivels en kwam meerdere keren in het publiek. De man is zijn kuren duidelijk nog niet verleerd.

Foals zette zijn sterke livereputatie nog eens helemaal in de verf in een uitverkochte Ancienne Belgique. De band weet zijn nieuwe nummers perfect te integreren bij zijn oudere songs en hierdoor een heel strakke set af te leveren. Tegenwoordig is Foals allesbehalve een braaf veulentje. Ze zijn ontwikkeld tot een paard vol kracht waarbij ze in volle galop een publiek met zich meenemen en samen over de prairie racen. Daar ondervinden ze extreme stormen, zonnige delen, maar vooral een werelds samenhorigheidsgevoel.
Dat is wat Foals doet, eenheid en intensiteit samenbrengen waarbij iedereen op het eind met een ‘wauw-gevoel’ naar huis keert. Foals is een blijver, zoveel is zeker.

Setlist: On the Luna - Mountain at My Gates - Snake Oil - Olympic Airways - My Number - Black Gold - Spanish Sahara – Syrups – Providence – Sunday - Red Rocks Pugie – Exits - In Degrees - White Onions – Inhaler - What Went Down - Two Steps, Twice

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Pics homepag @Alex Knowles

Organisatie: Live Nation