Gisteren hielt het Britse duo Maribou State halt in de Ancienne Belgique voor de voorstelling van hun tweede plaat ‘Kingdom in Colour’. Eerst ging het optreden van de band doorgaan in de Flex opstelling maar wegens een succesvolle ticketverkoop werd er last minute beslist om te upgraden naar de grote zaal, en met succes. De band speelde gisteren voor een uitverkochte zaal.
In het programma van de band stond Amy Root. Wie die naam hoort vallen, denkt al bijna automatisch aan een onschuldige dame met een gitaar. Niets is minder waar want deze vooroordelen werden meteen ontkracht in de Ancienne Belgique. Amy Root is in tegenstelling tot we dachten een Nederlands mannelijk duo dat instrumentale elektronische muziek brengt waarbij de link met Bonobo en John Hopkins al snel kan gelegd worden.
Maribou State - Naar aanleiding van de release van hun tweede plaat trok de band de afgelopen maanden de wereld rond. Gisterenavond kreeg Brussel de eer om de laatste venue te zijn in het tourschema van de band. “Home” als eerste nummer, zorgde er dan ook voor dat Brussel tijdelijk de thuishaven van de band werd.
Voor de opnames van Kingdom in colour deed het duo in de studio beroep op misschien wel de hype van het afgelopen jaar, Khruagbin. We zagen het al aankomen maar mee uitgenodigd waren ze niet op tour. Echt gemist hebben we ze niet want het viertal, ze staan namelijk met 4 op het podium, wist zich perfect te redden en zorgde ze ervoor dat we tijdens “Feel Good” langzaamaan onze heupen konden los maken.
Holly Wither hadden ze zoals verwacht wel mee op tour genomen. Als geen ander wist ze zich een weg te banen door nummers zowel nieuwe als oude nummers. Zo bewees ze tijdens onder andere “Steal”, “Midas”, “Glasshouses” en “Nervous Tricks” dat ze een uitstekende zangeres is die perfect de albumversie live kan vertolken. Enkel had er voor ons van haar zangvocalen een hoekje af gemogen om het allemaal iets opwindender te maken.
Het meest opwindende moment kwam er naar het einde van de set toe. “Natural Fools” werd in een nieuw jasjes gegoten waardoor de Ancienne Belgique in een danstempel veranderde waarin bij wijze van spreken het zweet langs de muren naar beneden kon druipen. Ook tijdens afsluiter “Turnmills” wisten ze als geen ander hun frisse grooves op het publiek af te vuren.
Dat de lente in het land is werd gisteren nogmaals bewezen door de passage van Maribou State in de Ancienne Belgique. Met hun tweede plaat ‘Kingdom in Colour’ wisten ze op hun eigen manier het publiek aan het dansen te zetten met hun warme, groovy muziek. Stilstaan was absoluut geen optie gisteren. Benieuwd naar wat dat gaat geven tijdens hun passage op Rock Werchter deze zomer.
Setlist: Home - Feel Good – Steal – Glasshouses – Kingdom – Wallflower – Vale - Midas - Natural Fools - The Clown - Nervous Tricks – Kama – Turnmills
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
SX is momenteel tamelijk hot. Hun nieuwste album ‘Eros’ kreeg overal lovende kritieken. De show was dan ook heel snel uitverkocht. Niet alleen in De Kreun trouwens. In februari deden ze nog een tournee door Italië, deze maand was Vlaanderen aan de beurt met als apotheose de AB in Brussel.
Low Hill, een Antwerps éénmansproject, mocht de nog halflege zaal komen opwarmen. Daar slaagde hij eigenlijk niet in. De man heeft een geweldige stem die hij uitsmeert over trage beats en synthklanken. Ideaal als achtergrond bij een goed glas wijn of een boek maar live wekte het verveling op.
Daarna was het aan SX. De zaal was intussen volgelopen. Er hingen achteraan het podium witte doorzichtige gordijnen en op de grond lagen lange lampen. Er werd gestart met “Devotion” waarbij Stefanie Callebaut een deel van de song achter de gordijnen bleef staan om te zingen. Het was een soort van schaduwspel.
De nadruk van de set lag natuurlijk op hun nieuwste album waarvan ze enkel “Gone” niet speelden. De set was trouwens goed opgebouwd. Het begon met een reeks nieuwe nummers. De meesten waren vrij rustige nummers. De uptempo songs zaten voornamelijk in het tweede deel van de set. “Tango” en “Hurt” waren prachtig. Callebaut was heel goed bij stem en de twee andere bandleden speelden foutloos. Callebaut had stijlvolle witte kledij aan. Naast haar machtige vocale uithalen was het ook genieten van haar moves. Ze was als een furie, zoals een Roisin Murphy van Moloko om maar iemand te noemen. De poses waren vrij theatraal maar toch zat er zoveel emotie en betekenis in de stem.
In de tweede helft kwam er samen met de meer dansbare songs meer schwung in het optreden. We kregen een prachtige reeks nummers na elkaar: “Give”, “The Future”, “Falling”, “The Dancers” (heel mooi), “Black Video” en het meer ingetogen “Eros”.
Bij enkele nummers zaten er passages tussen die haast naar clubmuziek ging. Daarna leek het feestje afgelopen maar kwamen ze terug met “Sunrise” en “Gold”.
Wat een band, wat een madam! Gewoonweg klasse.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/sx-29-03-2019
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Niet dat we ons in de categorie van fangirls willen plaatsen, maar de appreciatie na Zwangere Guy's debuutplaat was tot wel zeer groot te noemen.
Zijn ‘Wie Is Guy?’ werd overal goed ontvangen en lijkt een klassieker van de vaderlandse hiphop te worden. Superlatieven schieten bij momenten tekort voor de zogenaamde messias van de Belgische hiphop. Maar goed, genoeg pluimen in de man zijn gat gestoken zeker? Benieuwd of Guy ons ook live kon roeren en dat mocht hij een eerste keer proberen in een uitverkochte AB. Een kunstje die hij trouwens tweemaal weet te flikken. Say Whut? Achteraf gezien een memorabele avond die niemand onbewogen liet.
De verdienstelijke eer om Guy's avond te openen was weggelegd voor de West-Vlamingen van NTREK. Na de release van hun gesmaakte tweede plaat ‘Calping’ staan de heren meer dan ooit op de Belgische hiphopkaart. Hun vuur zat meteen aan de lont en het koste hen dan ook weinig moeite om de zaal te ontdooien. Nummers als "Nieuwe Wind", "Jaknikker", "Nog Een Geluk Da" en het heerlijke "Flip" passeerden de revue en even leek het alsof de AB een West-Vlaamse nederzetting was geworden. Het voelde eerlijk gezegd een beetje als thuiskomen en zo hebben we het wel graag. NTREK bleek de ideale opener te zijn en zij zorgden er zonder problemen voor dat de handen al vroeg de lucht in gingen. Een voorbode voor wat komen zou zo bleek.
De gezonde spanning was duidelijk voelbaar in de zaal en die werd verdienstelijk tegengehouden door het imposante theaterdoek. Een doek die de AB enkel uit het stof haalt voor speciale aangelegenheden. Niet veel later is het showtime en het lijkt even alsof de deur naar de hel werd geopend. Vanachter een sobere en naakte setting zien we de eerste verloren ziel tevoorschijnen en dat is jawel, Zwangere Guy himself. Een entree met de nodige theatraliteit alsof Guy een wereldster was.
De logische opener "Wie Is Guy?" werd onthaald alsof de man zijn laatste nummer aan het afwerken was. Het is moeilijk van zijn gezicht af te lezen, maar de uitzinnige menigte moet Guy ongetwijfeld een kick hebben gegeven. Al snel volgt het zwoele en met humor overgoten "Jij Niet Zien". Opnieuw gaat de massa total loss en iets zegt ons dat daar vanavond geen einde aan zal komen.
Voor wie had gedacht dat Zwangere Guy zomaar twee shows kwam spelen in de AB had het grondig mis. Het geheel klinkt heel natuurlijk, maar vergis u niet. Guy's set is vanaf het begin tot in de kern uitgedokterd, zonder dat het er te dik op lag. Het begin is verschroeiend hard, maar Guy neemt zijn opgefokte publiek mee naar "Brede Jongens". Zijn maten Berry en Jazz delen mee in de uitzinnige koek en wij zagen dat het goed was.
Naast al dat geweld is ‘Wie Is Guy?’ ook de plaat die pakkend kan zijn. Guy is dan ook niet bang om zich ook live van zijn stoerheid te ontkleden. De minimalistische pianoslagen willen de gevoelige snaar raken en doet het met verve. "Beter Leven" laat een krop in de keel achter en dat klinkt op zijn minst indrukwekkend. Niet veel later plaatst Guy zich op een kruk voor het publiek. Het antwoordapparaat gaat af en eigenlijk weet het publiek dan al hoe laat het is. "Gorik Pt.1" werd een moment om te koesteren en dat werd met veel dankbaarheid onthaald.
Van werken in de keuken van de AB, tot twee uitverkochte zalen. Het moet toch een speciaal gevoel geven. Maar Zwangere Guy lijkt geen last te hebben van stress, integendeel. Hij lijkt zich rot te amuseren en is niet vies om het publiek nog wat meer te mennen. En alsof dat niet genoeg was werd het tijd om nog wat meer van zijn homies op het canvas uit te nodigen. Zowel Peet, Félé Flingue en $KEER EN BOO$ kregen hun kans om te shinen. Dat voelde zeker niet verkeerd aan, maar geef ons toch maar Zwangere Guy hoor. Eén enkel moment bleek die verbroedering op het podium goud waard en dat was toen niemand minder dan Selah Sue en Darrell Cole ons het dansbare Guy-Funk kwamen voorschotelen. Er volgde een heus meezing moment die de AB in lichterlaaie zette, zonder dat het maar even aangebrand klonk.
Na een goed uur verlaat Guy het podium, maar veel tijd kreeg hij niet om zich even op te frissen. De lokroep van het publiek was zo onweerstaanbaar groot, dat hij niet anders kon dan snel terugkeren. Een terugkeer die we gevoeld hebben, want met ”R.À.F. (Rien à foutre)” stond de tent een laatste keer volledig op zijn kop.
Zwangere Guy speelde een uitgekiemde thuismatch, die bol stond van de hits en de opgefokte massa. Diezelfde massa lag al snel aan zijn voeten en daar had hij geen imposante lichtshow of whatever voor nodig. De pure en volwassen nummers deden hun job en meer vroegen wij ook niet. Zonder het zelf te beseffen werd er vanavond een nieuwe standaard gelegd voor hoe Belgische hiphop moet klinken en voelen. Het idee dat wij daar zomaar bij mochten zijn voelt zonder twijfel goed aan. Wie denkt dat ‘Wie Is Guy?’ straf klinkt , heeft gelijk, maar wacht maar tot je de man ook live aan het werk ziet. Pas dan zal je zien wie de echte koning van Brussel en ver daarbuiten is. En die titel werd geen moment beschaamd.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Roland + Tiny Legs Tim - Verleden, Heden en Toekomst van Blues met elkaar verbonden''
Tiny Legs Tim
De Casino
Sint-Niklaas
2019-03-28
Erik Vandamme
Bij Blues denk ik prompt aan oude, gezellige pubs waar een wat oudere muzikant aan de piano of op zijn gitaar lekker aanstekelijke Blues songs naar voor brengt. Passende bij de rokerige omgeving, waar de geur van sigaren en whisky je tegemoet komt. Het Blues genre leek ons ondanks alles toch wat dood te bloeden. Maar er is gelukkig nog steeds jong bloed die de fakkel al enkele jaren aan het overnemen is. Eentje daarvan is Tiny Legs Tim ofwel Tim De Graeve, een talentvolle jonge muzikant met een oud hart - en dat is als compliment bedoeld. In februari bracht Tiny Legs Tim een gloednieuw schijfje op de markt 'Elsewhere Bound'. Daar waar hij het vroeger deed met enkel zijn eeuwige kompaan Steven Troch. Laat Tim zich deze keer omringen door een hele rits klasse muzikanten. Wat zowel live als op plaat zorgt voor een veel voller geluid, zo zou later blijken. Bovendien, door deze aanpak weet Tiny Legs Tim verleden, heden en toekomst van Blues muziek met elkaar te verbinden. Tot een wonderbaarlijk geheel.
Over dat Blues verleden gesproken. Als er één artiest is die dat genre in ons land mede op kaart heeft gezet dan is het Roland (****) wel. De man is ondertussen op een respectabele leeftijd gekomen, maar staat zowel naast als op het podium nog steeds te soleren als een jonge wolf in het Blues vak. Getuige daarvan zijn de samenwerking met artiesten als bijvoorbeeld Mauro, waarmee hij, toen we dit duo in het verleden zagen aantreden, ter plaatse een grens wist te verleggen binnen dat Blues en aanverwante gebeuren.
Roland is trouwens een graag geziene gast binnen de globale muziekwereld, net door zijn gezapige, eenvoudige en heel warmhartige houding tegenover medemuzikanten, fans en entourage. Zoals de speaker het min of meer zei in zijn introductie: '' Sommige artiesten spelen geen blues, ze leven het''. En dat laatste is bij Roland zeker het geval. Dat was in het verleden zo, en is in 2019 nog steeds het geval. Gedurende zijn volledige set zat hij neer op een stoel, maar houdt de teugels stevig in handen. Hij laat zich bovendien omringen door top muzikanten die met evenveel gretigheid op dat podium staan als hijzelf. En zorgt zo daardoor voor een ware glimlach op ieders lippen. Gezien zijn indrukwekkende status verwonderde het ons eigenlijk zelfs een beetje dat Roland deze avond moest openen.
Vandaar dat je deze avond kan beschouwen als een double bill, met gewoon twee headliners. Net omdat beide artiesten zo nauw aan elkaar gewaagd zijn. Door middel van een best langgerekte show was dit optreden van Roland, die ons weer eens onderdompelde in zijn typische gezapige blues atmosfeer, dan ook de perfecte opwarmer voor wat nog moest komen.
De prachtige mondharmonica inbreng van Steven sluit anno 2019 nog steeds perfect aan op de bijzonder warme stem van Tim, die bovendien met zijn gitaarspel de haren op je armen doet rechtkomen. Maar daar houdt het dus deze keer niet mee op. De inbreng van blazers, percussie, contrabas tot piano zorgt dus ook live voor een veel voller geluid. Alsof Tiny Legs Tim (*****) heel bewust een nieuwe bladzijde wil omdraaien, met respect voor het verleden. Maar vooral dus met het oog naar de toekomst gericht. Binnen een gevarieerde set wordt het Blues genre uitgekleed, doorheen geschud, overgoten met sausjes licht experimenteren en vooral veel improviseren. En warm opgediend met een kruidige saus sprankelende blazers klanken die de haren op je armen doen recht komen. Hoewel Tim de teugels strak in handen houdt, zorgt hij , net als zijn voorganger, ervoor dat zijn muzikanten de volledige vrijheid krijgen hun ding te doen. Daardoor worden alle Blues registers gewoon van begin tot einde voortdurend open getrokken. Waardoor we dat ene oorgasme na het andere over ons heen krijgen, waardoor er nog maar eens een warme gloed over ons neerdaalt.
Maar ook verlegt de man dus duidelijk een grens binnen Blues, waar eigenlijk geen grenzen meer zijn. En dat is iets dat ons dus ook op die nieuwe klasse schijf opviel, en eveneens live compleet in de verf wordt gezet.
Besluit: Oude blues in nieuwe zakken gestopt, dooreen geschud en gerecycleerd alsof de heren de blues hebben heruitgevonden. Dat is hoe we dit optreden van Tiny Legs Tim nog het best kunnen omschrijven. Nog steeds vertoeven we, net als toen de we Tiny Legs Tim in het verleden aan het werk zagen, in diezelfde rokerig pub. Maar deze keer zien we dus geen twee jonge mannen op het podium staan die met een warme stem en mondharmonica ons in vervoering brengen, maar wordt Tim en Steven gerugsteund door een complete band die door middel van een vol geluid met blazers, gitaar, piano je in van begin tot einde in vervoering brengt. Dat is eigenlijk hoe onze boterham Blues altijd moet klinken, maar als daarbij grenzen worden verlegd en nieuwe wendingen worden aan gegeven die ons hart nog meer beroeren? Dan blijven we rustig zitten en bestellen nog een nieuwe borrel tot het sluitingsuur is aangebroken.
Diep onder de indruk van zoveel virtuositeit die de temperatuur in ons Blues hart meermaals naar een kookpunt doet stijgen, verliet ik de zaal dan ook met een brede glimlach op de lippen, de donkere nacht tegemoet.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/tiny-legs-tim-29-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/roland-van-campenhout-28-03-2019
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Roland + Tiny Legs Tim - Verleden, Heden en Toekomst van Blues met elkaar verbonden''
Tiny Legs Tim
De Casino
Sint-Niklaas
Na een pauze van zestien jaar is Dead Man Ray terug. De band van Rudy Trouvé en Daan Stuyven is uitgebreid tot een zestal met naast vaste mannen Elko Blijweert, Karel de Backer en Wouter Van Belle, ook nieuwkomer Steven Holsbeeks. Eind vorig jaar was er de EP ‘Een’, de nieuwe plaat ‘Over’ was nog niet uit op het moment dat Dead Man Ray zijn try-out kwam doen in een uitverkochte 4AD.
De band was goed geluimd, met Rudy Trouvé in een komische glansrol. Omdat Dead Man Ray geen retro-act wil zijn, kregen we eerst een paar oude nummers, waarna de volledige nieuwe plaat gespeeld werd. De herkenbaarheid zat dus vooraan, met opener “Chemical” met zijn dEUS-gekte en jazzy outro, het bijzonder sfeervolle “Brenner”, daarna een komisch intermezzo over Kind en Gezin (Daan is vader geworden): het zinnetje “jouw papa en mama zijn niet je echte ouders” werd door de sampler gehaald. In “Landslide” duikelde Daan gezwind de toonladders af. We waren haast vergeten hoe slim de collages van Dead Man Ray in mekaar zaten, poppareltjes met riffs en onverwachte wendingen.
Na dit trio, was het tijd voor de nieuwe plaat, en die klonk zeer goed moeten we zeggen. Songtitels moeten we u schuldig blijven, volgens Daan waren de meeste nummers raar, het vertrouwde Dead Man Ray recept werkt ook in de nieuwe nummers zeer goed: collages met keyboards, een of meerdere gitaren die invallen, met een knipoog naar Pinback en Grandaddy. Het opvallendste nummer was in het Frans gezongen, een soort van Gainsbourg-parlando die in een Kraftwerk-compositie morfte. Bissen deden ze met de nieuwe single “Out” en “Copy of ‘78”.
De band nam ruim de tijd voor de nieuwe plaat, en behalve aan de losheid van de band gaf dit optreden nergens de indruk dat dit een try-out was. De band is klaar voor de concertreeks die het nieuwe album (nog) naar de AB en de zomerfestivals brengt.
Setlist: Chemical -Brenner - Landslide - Monochrome -Half inch ice-The waving sound-Clear history -Middle aged man -Take & give -The Ladder- Sunny side down -Home -The Flock -Blisters-How to fall
Bis: Out-Millionaire- Copy of ‘78
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Veel volk voor deze Ethan Johns, wiens naam waarschijnlijk bekender is dan zijn muziek. Johns is een gewaardeerd producer die werkte voor onder meer Ryan Adams, Tom Jones, Kings Of Leon, Rufus Wainwright, Paul McCartney en Crosby, Stills & Nash. Daarmee treedt hij in de voetsporen van vader Glyn Johns, een mythische naam in de muziekwereld die je in kleine lettertjes kan terugvinden op platenhoezen van Led Zeppelin, The Rolling Stones, The Who, Eagles, Eric Clapton of The Band. Maar Ethan maakt ook zelf muziek, eerst op zijn eentje en sinds enkele jaren met The Black Eyed Dogs. Met hen kwam hij zijn laatste plaat, de dubbelaar “Anamnesis”, voorstellen.
Een uiterst sympathieke Ethan Johns verscheen met een hertimmerde band op het podium: geen viool of keyboard, wel een pedal steel (geen traan om gelaten). Hij opende de set met “Runaway Train”, stevige americana, knap gebracht maar niet van die aard om mijn hart ook maar één tel sneller te laten kloppen. Toen hij even later een nummer, geschreven door Benmont Tench (gevierd studiomuzikant en toetsenist bij Tom Petty’s Heartbreakers) met wie hij samen een plaat opnam, bracht begon ik het ergste te vrezen. Dit was aalgladde soft rock waar ik liever in een grote boog omheen loop. Wanneer hij een eerste keer naar zijn akoestische gitaar greep keerde het tij helemaal via een herfstige song met de pedal steel van Chris Hillman in een glansrol. Daarna volgden ook nog enkele smaakvolle nummers op mandoline maar hét hoogtepunt van de avond kwam er toen hij op een ‘Gretsch White Falcon’ gitaar een magistrale versie van “Time (The Revelator)” door het café liet galmen. Het origineel van Gillian Welch leek me onmogelijk te overtreffen en toch wist Johns deze song te laten uitstijgen tot een weergaloos anthem van meer dan tien minuten. Adembenemend en vanaf dan kon mijn avond niet meer stuk. En er volgden nog meer parels (“Twenty first century paranoid blues”, “Six and nine”,...) waardoor ik die aarzelende start volledig vergat.
Na een uur en drie kwartier hield Ethan Johns, de bescheidenheid zelve hoewel hij zowat alle rockgoden met de voornaam mag aanspreken, het voor bekeken en kon de stormloop op het platenstandje beginnen.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Ethan Johns with The Black Eyed Dogs - Balancerend tussen Britse folk en americana
Ethan Johns with The Black Eyed Dogs
Café De Zwerver
Leffinge
Hoe zou het nog zijn met de Young Gods? Jong kan je frontman Franz Treichler (Franz Muse) en knoppendraaier Cesare Pizzi (Ludan Dross) bezwaarlijk nog noemen. Daarvoor zit er intussen al wat teveel grijs in hun respectievelijke paardenstaarten. Aan de opkomst voor hun shows te zien, kan je ook Gods al schrappen. In de afgerond 20 jaar dat ze naar België komen voor shows, zijn ze de capaciteit van de Botanique niet kunnen ontgroeien. Hun godenstatus maken ze dan weer wel waar als andere bands en artiesten in interviews vertellen waar ze de mosterd gehaald hebben. Dan komen o.m. Pitchshifter, U2 en David Bowie al eens vaak bij dit Zwitserse trio uit.
Eerder dit jaar verscheen er eindelijk nog eens nieuw werk van deze industrial elektro-rockband. ‘Data Mirage Tangram’ kwam tot stand in 2015 op het Cully Jazz Festival en is drie, vier jaar later pas afgeraakt. Op dit twaalfde album, het eerste sinds 2010, doen The Young Gods het meer atmosferisch, maar vooral langer en trager. Gelukkig doen ze dat in stijl. Er zit nog steeds een flinke dosis rock en techno in hun nieuwe tracks, maar deze band heeft z'n eigen plekje gevonden in het muzieklandschap, met onverwachte gitaren en breaks, maar een stuk verder weg van hun aan Front 242-verwante EBM van de begindagen.
De Young Gods starten hun set in Brussel met “Entre En Matiere” uit hun jongste album. Het nummer start met een ambient-vibe en heel minimale belichting. Heel jammer dat de sfeer nog verpest door een heel ijverige roadie die nog wat kabels moet controleren. De gitaarklanken van Franz Muse doen hier vaag wat denken aan The Cure tijdens “Fascination Street”. Het publiek reageert meteen enthousiast maar ondanks dat deze Zwitsers reeds acht of negen keer eerder in deze zaal speelden, kan er aan het begin van de set niet meer begroeting af dan een wel heel zuinig ‘bonsoir’.
Het tweede nummer in de set is “Figure Sans Nom”, ook al van ‘Data Mirage Tangram’, een stuk dansbaarder en met die heel repetitieve tekst die als een mantra de zaal wordt ingeblazen. Nog meer nieuw werk volgt met “Tear Up The Red Sky”: aanvankelijk krijgen ze het publiek hiermee niet veel verder dan wat heen en weer wiegen, maar met een mooi opgebouwde, bulderende finale komt er eindelijk wat leven in het publiek. Opnieuw krijgt het enthousiaste publiek een wel heel zuinig ‘merci beaucoup’ teruggekaatst van Franz Muse.
Ook “All My Skin Standing” komt van het nieuwe album en krijgt een net iets warmere ontvangst. Tribale drums, EBM en explosieve gitaarnoise in de stijl van Thurston Moore (Sonic Youth) worden in deze track op een hoopje gegooid in een wel heel lange versie van deze track. We zijn dan al 40 minuten ver in de set en er zijn nog maar vier tracks gepasseerd. Maar het publiek geniet met volle teugen.
“Moon Above” valt live wat tegen. Hier mixen de Young Gods improvisatie-jazz met noise en dikke geuten blues, met zelfs een stukje mondharmonica.
Daarna komt eindelijk ouder werk aan de beurt met “About Time” uit 2007. Op “Envoyé” laat Franz Muse voor het eerst zijn gitaar aan de kant. Op dit oudje uit 1987 gaan de fans helemaal los. De reguliere set wordt afgesloten met een track uit het nieuwe album die als beste aansluit bij het oudere werk: “You Gave Me A Name”.
De bisronde is één grote dankbetuiging aan de fans, met de Young Gods-klassiekers “Kissing The Sun”, “Gasoline Man” en “Skinflowers”. Anders dan in Londen of Parijs krijgt het Brusselse publiek nog een extra toegift: “Everythem”.
Young Gods is één van die zeldzame bands die erin slaagt om zijn publiek te laten meegroeien met de band. Niet in aantallen fans, maar in de muzikale reis die afgelegd wordt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/the-young-gods-24-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/amute-24-03-2019
Organisatie: Botanique, Brussel.
Vooraf had ik al mijn overredingskracht moeten aanwenden om mijn wederhelft duidelijk te maken dat ik absoluut niet mee kon naar dat feest waarvoor we uitgenodigd waren want dit wou ik voor geen geld missen. Vorig jaar blies David Nance me live van de sokken, ook al in de 4AD, terwijl zijn laatste plaat ‘Peaced & slightly pulverized’ een erg verslavende schijf is die zijn weg telkens opnieuw naar mijn draaitafel weet te vinden. Mijn honger naar meer diende gestild te worden en niets of niemand kon dat dwarsbomen.
In afwachting doorstond ik lijdzaam het voorprogramma, Nimbus Cart. Nee, dat klinkt toch wat te oneerbiedig. Vooreerst alle respect voor gitarist Steven Govaere die het, na onder meer Gurt Goatbuck en Spit Fox, blijft proberen en met Nimbus Cart misschien wel zijn beste band tot nu toe heeft. Uithangbord was zangeres Janis die heus wat meer te bieden had dan die opvallende decollete. Ik hoorde vooral jaren ‘70 hardrock, wat grunge invloeden (overgang van zacht naar hard) en enkele funkaanzetten. Niet echt mijn ding maar toevallig had ik die namiddag geluisterd naar de nieuwe van Ex Hex, die door sommige gerenommeerde bladen als de nieuwste garagerock sensatie wordt omschreven, en die zoeken het min of meer in dezelfde hoek. Waarom zou ik dan Nimbus Cart geen plaatsje onder de spotlights gunnen. De band sloot af met de allereerste song die ze maakten, een oersimpele maar aanstekelijke pubrock deun, waarna ik me afvroeg waarom ze die weg niet verder bewandeld hadden.
David Nance (Omaha, Nebraska) groeide op met groepen als de Oblivians en The Reatards zodat het misschien wat vreemd lijkt wanneer hij zich een tijdje onledig houdt met het opnemen van complete coverplaten zoals ‘Goat’s head soup’ van de Stones (samen met Simon Joyner), “Doug Sahm and Band”, “Berlin” van Lou Reed en “Beatles for sale”. Op de hoes van die laatste staat trouwens “These guys stink” geschreven bovenop de foto van the fab four en deinst hij er niet voor terug om enkele nummers serieus door de mangel te halen.
Waar er op zijn voorlaatste plaat, ‘Negative boogie’ (uit op ‘Ba Da Bing!’) nog heel wat wringende nummers met eventuele invloeden uit de jaren ‘90 garagerock staan kiest hij op zijn laatste, ‘Peaced & slightly pulverised’, op één nummer na, resoluut voor epische gitaarrock. De plaat werd uitgebracht op het toonaangevende ‘Trouble In Mind Records’ dat wel meer dergelijke groepen (Mountain Movers, Headroom,...) onderdak biedt.
Toen de groep het podium betrad bleek bassist Tom May er niet bij te zijn. Zijn plaats werd ingenomen door Sarah Bohling (Thick Paint, Icky Blossoms) terwijl er ook nog een extra (derde) gitarist mocht opdraven: Londenaar Jack Cooper van Ultimate Painting. Naast hen de vertrouwde gezichten van drummer Kevin Donahue en gitarist Jim Schroeder.
De set werd geopend met het dartele, haast frivole “Give it some time” en meteen wist je dat dit goed zat. Daarna liet David Nance het tempo zakken zodat de gitaren (de zijne en die van Schroeder) zich innig konden verstrengelen terwijl de derde gitaar er wat extra ornamenten aan toevoegde. Het leverde een roesverwekkende sound op (geen drug scoort beter, vermoed ik) die de knap opgebouwde nummers nooit in de weg stond.
Roots, americana en, waarom niet, classic rock op smaak gebracht met een perfecte dosering psychedelica. ‘Een heruitgevonden Neil Young’, ‘Steve Gunn met ballen’ of ‘Steve Wynn na een bad americana’ waren de omschrijvingen die door mijn hoofd flitsten.
Songs als “Amethyst” en “In her kingdom” zijn zinderende epossen die ik nu al als klassiekers ervaar. Bovendien was Nance intelligent genoeg om zich niet op die ene vaardigheid te laten vastpinnen en zorgde hij voor de nodige variatie. Zo was er ook plaats voor de zwalpende country van “Silver wings”, een uitstekende Merle Haggard cover. Blijkbaar heeft hij ook nog eens een neus voor fijne covers want even later dook er een stevige versie van “Down where the drunkards roll” op, een prachtige song van Richard & Linda Thompson die hier uitgroeide tot misschien wel hét hoogtepunt van de avond. Of “Poison”, een homp lillende rock-‘n-roll dat een hit van de Stones uit de jaren ‘70 geweest kon zijn.
Er passeerden ook een rits mij onbekende nummers, zoals “Credit line”, die dan weer het beste beloven voor de toekomst. Vorig jaar vond ik ze al sterk maar dit overtrof gewoon alles! Viel er dan werkelijk niets op aan te merken? Ach, het ging er nogal statisch aan toe. Enkel Nance zelf zakte af en toe door de knieën om wat effecten op zij gitaar te steken of om een bierbekertje over te snaren te laten glijden.
Voor de rest gebeurde er visueel zo goed als niets op het podium en kan ik best begrijpen dat sommigen daarop afknappen. Maar wie zich liet mee glijden in deze hallucinerende trip zal het waarschijnlijk niet eens opgevallen zijn.
En dat David Nance, die zowat de ganse set op vijf snaren speelde(!), het rock-‘n-roll hart op de juiste plaats heeft zitten, laat daar geen twijfel over bestaan. Hopelijk blijft de David Nance Group geen goed bewaard geheim...
Organisatie: 4AD, Diksmuide
David Nance Group - Hallucinerende gitaren
David Nance Group
4AD
Diksmuide
Op sommige momenten hoop ik dat de Belg iets meer chauvinistisch wordt. Als het om 'Eigen Kweek' gaat bekijkt de Belg dat namelijk helaas nog teveel met argusogen. Die sceptische houding is echter voor niets nodig. Neem nu Whispering Sons. Vanaf die eerste keer toen we de dame en heren aan het werk zagen in Trix, op het gratis evenement Trix-Trax, waren we danig onder de indruk van hoe deze band ons door middel van instrumentale magie zonder verpinken deed terugkeren in de tijd. Maar vooral die adembenemende en tot de verbeelding sprekende podium performance van frontvrouw Fenne - wiens inbreng we toen vergeleken met de bewegingen en uitstraling van bijvoorbeeld Ian Curtis - liet ons totaal van de kaart achter. Ondertussen heeft Whispering Sons Humo's Rock Rally gewonnen en hebben ze hun debuut 'Image' op de markt gebracht. Een schijf die trouwens overal goed wordt ontvangen. En vooral is de band meer dan ooit volwassen geworden. We waren benieuwd of ze ook in De Casino in Sint-Niklaas aan de hoge verwachtingen konden voldoen.
Om de lont aan het vuur te steken om je publiek te hypnotiseren kon Whispering Sons geen betere act meebrengen dan The Germans (****1/2). Deze band zijn meesters in voodoo rituelen naar voor brengen die je alvast doen vertoeven in heel andere oorden. In het verleden kwamen daar vaak naakte dansers bij - zoals op Pukkelpop 2015 - nu doet de band het eerder door zijn sprankelende en psychedelische aanvoelende muziek voor zich te laten spreken. De band slaagt er dan ook in, door een beklemmende en ijzingwekkende samensmelting van die hypnotiserende klanken en vocalen je tot een zekere vorm van waanzin te drijven. De enige voorwaarde is dat u zich gewillig laten meevoeren naar de bonte, kleurrijke wereld die The Germans je aanbieden. Het zorgt wellicht voor enkele gefronste wenkbrauwen, maar ook - eens je die duistere en bevreemdend aanvoelende wereld binnen gaat - voor een voodoo trip die je terugvoert naar de diepste, donkerste kant van je ziel.
Vorig jaar zagen we Whispering Sons (****) nog aantreden op Sinner’s Day in Genk en schreven daarover: "Whispering Sons zet de puntjes op de 'i', dat deden ze dit jaar eigenlijk al met een sprankelend debuut. Ook live zet de band nog enkele stappen voorwaarts naar eeuwige roem. Het publiek smulde met volle teugen van zoveel innerlijke schoonheid, dat aan de ribben kleeft. En ook wij bleven diep onder de indruk achter, en pinkten nog maar eens een traan weg". En ja In De Casino , Sint-Niklaas bevestigt Whispering Sons deze stelling nog maar eens. Veel woorden worden er niet aan vuil gemaakt, behalve links en rechts een oprechte 'bedankt'.
Voor lange bindteksten moet je namelijk niet bij Whispering Sons zijn. Maar de muzikale huzarenstukken die de haren op je armen doen recht komen , gekruid met die stem van Fenne die je uiteindelijk naar heel andere oorden doet drijven, waardoor we in 2016 prompt fan werden, die is nog steeds aanwezig. Echter zien we - eveneens op basis van het debuut - een band die vooruit kijkt. Want inderdaad, ondanks de nog steeds duidelijke verwijzing naar die jaren '80, hoor en zie je dat Whispering Sons nog steeds blijft evolueren in stijl, en vooral kijken elk van de top muzikanten op het podium, inclusief hun frontvrouw, meer dan ooit, allemaal dezelfde kant uit.
Er valt dan ook, zowel bij wat meer uptempo songs als “Dense” of heel intens mooie “Hollow”, nergens een speld tussen te krijgen. De kers op de taart volgde echter in dat magisch mooie bisnummer. “No Image” werd ingezet met Fenne haar breekbare stem enkel onder begeleiding van de elektronische inbreng van Sander Hermans en de intense piano klanken van Kobe Lijnen, en bezorgde ons daardoor het zoveelste kippenvelmoment van de avond. Waarna Sander Pelsmaekers (drums) en bassist Tuur Vandeborne daarop inpikten. De registers werden helemaal opengetrokken in een wervelende finale die eindigde in een climax die de haren op onze armen compleet deed recht komen van innerlijk genot.
Besluit: Whispering Sons staat meer dan ooit tevoren heel zelfverzekerd op het podium en straalt eveneens enorm veel spelplezier uit, in zoverre dat kan binnen die toch wel donkere en weemoedige omkadering. Want lichtvoetige muziek brengen daar doet Whispering Sons ook anno 2019 nog steeds niet aan. De postpunk liefhebber in ons sloot dan ook meermaals de ogen en liet zich andermaal gewillig meevoeren naar weer een andere donkere, melancholische wereld, die de band ons aanbood. En sprong een gat in de lucht van blijheid dat de band vooral vooruit kijkt en zichzelf dus anno 2019 blijft heruitvinden. Wat ons doet dan weer doet uitzien naar meer postpunk en aanverwante parels van één van onze persoonlijk favoriete Belgische bands, in de nabije en vooral verre toekomst.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/whispering-sons-22-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/the-germans-22-03-2019
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Internationale sterren op het podium van de Lokerse JazzKlub, niets meer en niets minder. Dat kregen we voorgeschoteld. Ook al zal het trio Hemingway-Jaeger-Punkt niet bij iedereen een belletje doen rinkelen. Binnen Jazz middens heeft dit trio, die improviseren tot een ware kunstvorm heeft verheven, zijn sporen ruimschoots verdiend. We citeren even uit de introductie die we in menig biografie te lezen krijgen: "Improvisatie zonder piano of gitaar lijkt klassiek van snit. Toch schuilt in die enorme erfenis ook een uitdaging. Een uitdaging die de Zwitserse saxofonist Michael Jaeger, de Duitse bassist Noah Punkt en de Amerikaanse drummer Gerry Hemingway met plezier aanvaarden. Deze drie-generaties band vaart door de mistige wateren van tonale expressie in alle denkbare constellaties: 1 + 1 + 1, 2 + 1, 3. Samen, door elkaar gegooid of iedereen tegen elkaar maar met verantwoordelijkheid, bewustzijn en humor. De muziek groeit wanneer ze gespeeld wordt en vice versa. Muziek op het scherp van de snee en een lust voor het oor, gebracht door een internationaal topgezelschap."
Jazz is nu eenmaal een muziekstijl waarbij muzikanten dat improviseren tot het oneindige hoog in het vaandel dragen. Wat Hemingway-Jaeger-Punkt hier echter naar voor brengen? Dat is toch wel van een heel ander kaliber en bewijst dat deze top muzikanten hun status binnen dat Jazz gebeuren niet hebben gestolen, integendeel zelfs. Eens op dat podium gaan ze tekeer als kinderen in een speelgoedwinkel, en stuiteren van het ene uiterste naar het andere. Maken daarbij omwegen naar oorden waar je het niet verwacht, of komen uiteindelijk terecht in een poel van pure Jazz terecht. Om daarna weer heel bewust alle regels aan hun laars te lappen, om uiteindelijk zelf hun eigenzinnige regels door je strot te rammen. Subtiel zorgt het trio er daardoor voor dat je op het puntje van je stoel blijft zitten luisteren, genieten en vooral toch veel raar opkijken. Maar ook dat laatste is net een onderdeel van de totaalbeleving als je Jazz muzikanten van dit uitzonderlijk kaliber aan het werk wil zien. Zo blijkt naderhand.
Het gebeurt trouwens zelden dat het drumwerk de rode draad vormt in het geheel. Maar op deze bonte, kleurrijke avond was het eerder dat vaak subtiele drumwerk van Hemingway, schipperend tussen intiem en oorverdovende uithalen, binnen een omkadering dat de wenkbrauwen doet fronsen. Maar dat ons eveneens met verstomming deed luisteren en vooral genieten, dat ons het meest over de streep trok. Meermaals slaagt Hemingway erin een grens te overschrijden waar feitelijk geen grenzen zijn. Of het lijkt wel alsof hij met opzet uit de toon slaat. Ook dat blijkt dan weer een onderdeel van de show te zijn, en niet een ongelukkig foutje tijdens de set. Daar komt dan trouwens ook de humor om de hoek kijken, want de reactie van Punkt op zijn contrabas of Jaeger op zijn saxofoon/klarinet zijn al even vreemd en verfrissend, en zorgen voor de ultieme kers op de taart om de waanzin compleet te maken. Want inderdaad, eveneens heel subtiel tot zelfs bewust, drijft dit trio de aanhoorder tot een zekere waanzin door hem/haar van het kastje naar de muur te sturen in die volledige set.
Besluit: Binnen het zwemwater van Jazz beweegt Hemingway-Jaeger-Punkt zich voort als een clown in het circus, die met zijn fratsen je doet schaterlachen, maar ook acrobatische toeren uithaalt , die je met open mond met verstomming slaat. Want het zijn net die clowns in dat circus die de top artiesten blijken te zijn in dat geheel.
Nu, ook Hemingway-Jaeger-Punkt weten perfect hoe ze het publiek moeten bespelen om de aanhoorder enerzijds diep te raken, anderzijds hem of haar met gefronste wenkbrauwen te doen opkijken, en totaal verweesd achter te laten.
Inderdaad, wanneer improviseren tot het oneindige tot een ware kunstvorm wordt verheven. Daar vinden we dit trio!
Kortom: Zo grensverleggend als Jazz muzikanten in die gouden tijden waren, zo ver hun tijd vooruit zijn Hemingway-Jaeger-Punkt. Want dit trio verlegt zijn eigen grens voortdurend, ter plaatse zelfs!
Hoe dat klinkt? Bekijk dit filmpje even en geniet met volle teugen: https://www.youtube.com/watch?v=1FVwvs2d2b8
Organisatie: Lokerse Jazzclub, Lokeren
Derek & The Dirt vieren dit jaar hun 30 jarig bestaan. Maar kijk in 2019 zijn ze springlevend en wel. Vorig jaar brachten ze een goed onthaalde plaat uit genaamd ‘All Today’s Words’ en nu doen ze een tourneetje langs Vlaamse wegen. Live zijn ze al altijd goed geweest en met deze ritmesectie staan ze zeker vast in hun schoenen. In De Harmonie kon je ze vanavond zowaar gratis aan het werk zien. Een buitenkansje. De heel mooie zaal (in retrostijl) was aardig volgelopen op deze donderdagavond.
Derek & The Dirt - Van de band moet je niet veel showbizz verwachten. Het gaat hem vooral rond de rock‘n’roll. Dat was ook Derek zei bij de aftrap van het concert: “Let’s Rock’n’Roll”. We kregen een mooie set voorgeschoteld waarin oude nummers zoals “Simenon Girl” (met een verwijzing naar schrijver Simonet), “Sally Mitchum” en “Rosie”. “Blijkbaar schreef ik vroeger vooral over meisjes” grapte Derek.
Daarnaast heel veel nummers uit hun laatste album. Die misstonden zeker niet naast het oudere werk. “Butterfly”, “My Mistakes”, “We Still Feel” en “Stop The News” waren sterk live. Ook hun nieuwste single “Massa” kwam voorbij. Deze single werd geproduceerd door de zanger zijn zoon. Opvolging verzekerd… “Massa” is een nummer dat ietwat anders opgebouwd is dan de meeste van hun tracks. Vooreerst is er de fijne percussie, het treinthema en de langzame opbouw van de song. Een heel sterk nummer toch.
Als apotheose kregen we “Love’s Exaltation”. Een nummer waarbij je de adrenaline voelt opkomen en heerlijk kan meezingen met het refrein. Ze kwamen nog éénmaal om hun ‘hit’ te spelen. Met name “Oh By The Way”. In een elektrische versie waardoor die iets steviger klonk dan het origineel (en daar had ik nu eens geen problemen mee). Eerst vertelden ze een anekdote over het feit dat ze ooit met dit nummer in Tien om te Zien zijn geweest.
Daarna was het gedaan waarop ze zelf hun boeltje moesten afbreken (ook dat is rock’n’roll) en achteraf gewoon in de zaal ene kwamen drinken…
Organisatie: De Harmonie, Oudenaarde
Dat Panic! At The Disco in 2019 een Lotto Arena kan uitverkopen, had niemand gedacht toen ze voor het eerst opdoken in 2005. Maar ziedaar, de groep is bekender dan ooit en dat dankzij een perfecte koerswijziging. ‘Pray For The Wicked’, hun recentste plaat, legde definitief de brug naar pop en dat leverde hen ook echte hits op. Die hitjeszoekers waren dan ook allemaal aanwezig in de Lotto Arena, waar de band toonde wat voor een sterke show ze kunnen neerzetten. Boordevol spektakel en leuke nummers wist de band bijna twee uur te boeien, straf.
Nog voor de band op het podium stond, begon het gekrijs in de zaal al boven de honderd decibel te gaan. Reden daarvoor was een aftelklok die tien minuten voor de show begon af te tellen. Zo waren we ook meteen zeker dat de band op tijd ging beginnen, handig. Aan de hand van enkele meezingers (denk “Africa”) werd het publiek hier meer opgewarmd dan bij het voorprogramma. Eens de volledige band dan het podium betrad, viel op dat Panic! At The Disco het hier groots ging aanpakken.
Strijkers en blazers, je zou het niet meteen op een popconcert verwachten, maar bij Panic! At The Disco bleek het telkens te werken. Bij opener “(Fuck A) Silver Lining” werden ze beide meteen ingezet en dat gaf de song de nodige dynamiek die ook in de rest van de set naar voor kwam. Het geeft de klassieke gitaar, bas en drum opstelling een extra dimensie, waardoor het allemaal veel grootser overkomt. Goed gezien dus, want zo kan je wel een Lotto Arena boeien.
Die strijkers en blazers moesten niet het hele concert het harde werk doen. Bij “Vegas Lights” bijvoorbeeld kregen we de klassieke opstelling te horen, en daaruit viel meteen op dat die extra muzikanten wel een meerwaarde zijn. Ze vormen het lichaam waarop de rest van de bandleden verder bouwt. “This Is Gospel” was trouwens de enige song waarin frontman Brendon Urie ook zijn gitaar bovenhaalde, bijgevolg de enige song in de set die heel hard rockte. Er waren er natuurlijk nog, maar daar viel het harder op doordat er twee gitaristen waren.
Het draait dan ook niet meer om gitaren, en dat stoort niemand. Panic! At The Disco heeft het perfecte evenwicht gevonden tussen pop en rock, en dat wordt belichaamd door frontman Brendon Urie. Hij is enthousiast, heeft heel straffe moves en leeft zich bij iedere song heel hard in. Zijn stem kan natuurlijk ook alles aan, al hoeft hij dat niet bij ieder nummer te tonen. We weten dat hij heel hoge noten kan halen, maar om dat echt iedere keer te doen was voor ons van het goeie te veel. Het publiek daarentegen bleef telkens krijsen, maar dat was ook niet moeilijk, want bij het minste dat de man deed, at de zaal uit zijn hand.
Urie is dan ook meer dan een frontman, hij is een rolmodel. Zo probeert hij ook de LGBT gemeenschap wat in de aandacht te zetten. Tijdens “Girls/Girls/Boys” moest iedere toeschouwer een gekleurd hartje laten verlichten en in de lucht steken, met wondermooie regenboogkleuren als resultaat. De regenboogvlag dus en hij kreeg op het podium dan ook ettelijke hartjes toegegooid. Eenheid met het publiek en eenheid met elkaar, dat is waar Panic! At The Disco voor staat. Het nummer zelf was niets speciaals, maar zo wordt het natuurlijk een moment om nooit te vergeten.
Dat de band durft, bewezen ze bij een cover van “Bohemian Rhapsody”. Niet meteen de meest simpele song om te coveren, maar met een frontman die zich even hard smijt als wijlen Mercury kan je bijna niets mis doen. Van jong tot oud werd de anthem van een generatie meegezongen. Maar natuurlijk waren het vooral de eigen songs die voor veel euforie zorgden. Er was een evenwicht tussen echte stadionanthems als “One of The Drunks” en de meer poppy nummers zoals “Nine in The Afternoon” of “Dancing’s Not a Crime”. Door die diversiteit bleef de set ook boeien en had je nergens het gevoel dat het ging vervelen.
Dat was zelfs niet het geval toen Urie besloot om enkele pianoballads op ons los te laten. “Dying In LA” wist hierdoor echt te verbazen, omdat het zo intiem werd gebracht. Ze waren emotioneel, maar hadden wel hun meerwaarde. Zo werd de Lotto Arena volledig belicht, wat voor een heel romantisch sfeertje zorgde.“High Hopes”, hun grootste hit tot dusver, zorgde voor het grootste, meest bombastische meezingmoment van de avond en net door die bombast werd iedereen plots wakker geschud.
Het eindoffensief was ingezet en iedereen smeet zich volledig en danste alles wat ze nog in zich hadden uit het lijf. Er werd van begin tot eind gedanst, maar op het eind net nog iets meer. Toen Urie tijdens de bisronde zonder T-shirt terugkwam, zou het ons niet verbazen dat enkele personen flauwvielen. Het gekrijs was luider dan ooit tevoren, maar een echte meerwaarde bood zijn topless performance niet. “I Write Sins Not Tragedies” was wel nog eens het bewijs dat ook de oude, iets potigere songs heel wat kelen kunnen laten zingen.
Panic! At The Disco weet dus perfect de brug te slaan tussen pop en (emo)rock. Dat ze tegenwoordig nog steeds een groot publiek weten aan te spreken, komt net door de eenheid die ze proberen creëren op hun shows. Ze prediken liefde, zijn dankbaar en ook gewoon heel oprecht. De band weet daarnaast perfect hoe ze een goeie popsong moeten schrijven, zonder hun eigenheid te verliezen. Live is het verbazingwekkend hoeveel spektakel zo’n groep kan voortbrengen. Dat is te danken aan een onvermoeibare frontman, maar ook aan de sterke instrumentatie die telkens weer voor een frisse wind zorgt.
Panic! At The Disco in de Lotto Arena was boeiend, verrassend, betoverend en vooral heel erg plezant.
Setlist: (Fuck A) Silver Lining - Don’t Threaten Me with a Good Time - Ready To Go (Get Me Out of My Mind) - Hey Look Ma, I Made It - LA Devotee – Hallelujah - Crazy=Genius - The Ballad of Mona Lisa - Nine In The Afternoon - One of the Drunks - Casual Affair - Vegas Lights - Dancing’s Not a Crime - This Is Gospel - Death of a Bachelor - I Can’t Make You Love Me (Bonnie Raitt cover) - Dying In LA - The Greatest Show (Pasek & Paul cover) - Girls/Girls/Boys - King Of The Clouds - High Hopes - Miss Jackson- Roaring 20s - Bohemian Rhapsody (Queen cover) - Emperor’s New Clothes - Say Amen (Saturday Night) - I Write Sins Not Tragedies – Victorious
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/panic-at-the-disco-21-03-2019
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
