Hoezeer kan een mens opgaan in zijn act ? Weinigen die het meer uitgesproken doen dan Alexis Marshall, de maniakale frontman van Daughters. Tot bloedens doe gooit hij al zijn frustraties er uit. Marshall is een attractie op zich, woest, agressief en frontaal. Hij gaat tekeer en predikt als een jonge Nick Cave ten tijde van The Birthday Party, toen die nog stijf stond van de drugs. Waarmee we niet willen suggereren dat Marshall een addict is, die kerel is gewoon zo gek menen wij, de waanzin nabij.
Marshall lijkt voortdurend een gevecht aan te gaan met zichzelf en vooral met zijn microfoon. Het ding wordt gegeseld en compleet misbruikt, het lijkt wel of Marshall het letterlijk wil opvreten. In zijn razernij wordt hij geruggesteund door een geweldige band. Daughters klinken verschroeiend hard, gemeen, apocalyptisch en gevaarlijk. Noem het noise rock of industrial hardcore voor ons part, je zal de sound van Daughters toch nooit echt kunnen omschrijven, want dit is iets uniek. Het beukt er hard in en laat je niet meer los. Alsof The Jesus Lizard en Swans het in de boksring opnemen tegen Converge en Unsane, waarbij alles is toegelaten. Feit is dat dit de meest frontale noise-band is die we het laatste jaar mochten aanschouwen. Het geweldige album ‘You Won’t Get What You Want’, zonder meer één van de beste platen van 2018, gaf het al aan, dit is geen wandelingetje in het park, wel een mokerslag pal op uw bakkes.
De band weet ook maar al te goed dat het laatste album hun pièce de resistance geworden is. Het staat dan ook centraal vanavond en wordt er quasi helemaal doorgejaagd. En dit met een ongeziene bezetenheid en furie. “The Reason They Hate Me” barst open als een overrijpe steenpuist, “Satan In The Wait” broeit en brandt uitzinnig, “Less Sex” is Nine Inch Nails in het gekkenhuis en afsluiter “Ocean Song” is een genadeloze bloedzuiger die zich in onze hersenpan vastbijt om nooit meer los te laten.
Een vol uur worden we werkelijk overrompeld door de striemende en zinderende furiositeit van Daughters. Dit is één van de meest waanzinnige bands die we ooit aan het werk zagen.
Organisatie: Botanique, Brussel
Een beetje muziekliefhebber moet Kurt Vile om veel dankbaar zijn, niet in het minst het onbewuste duwtje in de rug aan het adres van jeugdvriend Steve Gunn die sinds zijn tijdelijk verblijf in Vile’s begeleidingsband The Violators gestaag uit de obscuriteit komt gekropen. Uit voorgaande albums ‘Way Out Weather’ (’14) en ‘Eyes On The Lines’ (’16) konden we reeds opmaken dat de in Brooklyn, NY residerende Gunn een onwaarschijnlijk getalenteerde gitarist is, maar nog dat tikkeltje branie mistte om ook als storyteller te imponeren. Maar kijk, op Gunn’s jongste worp worden we zodanig verpletterend op onze wenken bediend dat het een boute voorspelling waard is: een straffere liedjesplaat dan ‘The Unseen In Between’ komt in 2019 wellicht niet meer boven drijven.
Thurston Moore’s eerdere uitnodiging om de affiche van Sonic City 2017 te vervolledigen is Steve Gunn zodanig goed bevallen dat hij afgelopen woensdag alweer present tekende in Kortrijk tijdens de eerste van twee Belgische passages op zijn huidige clubtour. Vaste opener “Wildwood” is vanavond één van de weinige keren dat de Amerikaan teruggrijpt naar zijn back-catalogue waar de lang uitgesponnen psychedelische gitaartrips zo maar voor het oprapen liggen. Halfweg “Wildwood” krijgt Gunn’s driekoppige begeleidingsband al meteen een vrijgeleide om de lichtjes benevelde acidrock van The Grateful Dead even te doen herleven. Heel even maar.
De bedwelmende mist klaarde inderdaad al snel op wanneer vervolgens ‘The Unseen In Between’ integraal de revue passeert. In interviews laat Gunn uitschijnen dat hij op die nieuwe plaat niet louter en alleen als een left-of-center gitaarvirtuoos door het leven wil gaan die verhaaltjes verzint over fictieve personen of gebeurtenissen. De recente dood van zijn vader duwde hem langzaam maar zeker richting het type confessionele songwriter die persoonijke emoties in toegankelijke nummers weet te gieten. Zo refereert het innemende “Stonehurst Cowboy”, waarop Gunn duizelingwekkend straf soleerde op folkgitaar, naar het onuitwisbare verleden van vader Gunn als Vietnam veteraan en uiteindelijk diens definitieve afscheid: “Meet me at the square of joy, fixed star in the night. No more questions, I have your mind, safe and dignified”.
Een ander kenmerk van Gunn v2.0 is zijn groeiende fascinatie voor Angelsaksische folk. De melancholische ondertoon van ingetogen juweeltjes als “New Moon” en “Luciano” verraden dat er thuis bij de introverte Amerikaan een handvol platen van genrepioniers Bert Jansch, Nick Drake en John Martyn in de kast staan. De puike strijkersarrangementen die de transitie van studio naar podium niet overleefden moest je er zelf wel bij fantaseren.
Aan muzikale moodswings overigens geen gebrek daar in Kortrijk. De okselfrisse indiepop van de vooruitgeschoven single “Vagabond” klonk als het beste nummer dat The Go-Betweens tandem Grant McLennan en Robert Forster vergaten te maken. Het langzaam crescendo gaande “New Familiar” was zowaar nog een pak straffer, waarin Gunn & co hun melting pot van Indiase raga, southern rock en prog net niet lieten overkoken. Tijdens “Chance” moesten we zowaar spontaan denken aan de psychfolk van generatiegenoot Ryley Walker; achteraf aan de merch stand vertelde Gunn ons trouwens dat Walker een goeie maat is met wie hij regelmatig het podium deelt tijdens live improvisaties. Over vrije vorm gesproken, het op plaat zo sfeervolle kerstnummertje “Paranoid” werd in De Kreun bijna onherkenbaar hertimmerd tot een uit de hand gelopen repetitie van de embryonale Sonic Youth.
Ook in de encores niets dan hoogtepunten. Eerst vonden Gunn’s songwriter klasse en gitaarvernuft elkaar blindelings in een uitgebeende solo versie van “Morning Is Mended”. Dit was adembenemende cosmic folk van een buitenaards niveau dat we enkel kennen van ene Richard Thompson. Vervolgens mochten de drie muzikanten die gans de avond in de schaduw van Gunn hadden geopereerd hun veelzijdigheid etaleren tijdens het titelnummer van de ‘bescheiden doorbraakplaat’ “Way Out Weather” uit 2014; van americana naar freejazz en terug, een epische afsluiter volgens het boekje heet zoiets.
Kurt Vile zou zijn buddy wel eens vroeger dan verwacht opnieuw tegen het lijf kunnen lopen; op basis van wat we in Kortrijk voorgeschoteld kregen, niet langer als huurling, wel te verstaan.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Op 4 april kregen we eindelijk “Hungry Child” te horen, het eerste wapenfeit van Hot Chip nadat ze vier jaar geen nieuwe muzikale zucht hadden geslaakt. De band uit Londen bestaat inmiddels bijna twintig jaar en kende grote successen met dancefloorfillers als “Ready For The Floor” en “Night And Day”. Op 21 juni komt hun nieuwste album ‘A Bath Full of Ecstasy’ uit en een uitverkochte Botanique bewees dat er benieuwd wordt uitgekeken naar wat Alexis Taylor en de zijnen ons gaan voorschotelen.
De Orangerie van de Botanique zat dan ook afgeladen vol, klaar om de nieuwe nummers van Hot Chip op de proef te stellen. De Londense band overspoelde ons al snel met de hits “One Life Stand” en “Night & Day”. Vrijwel meteen voerde het zevental een eerste lokroep op aan het adres van onze heupen en het werkte. Als een kleine hipsterprofessor voerde frontman Alexis Taylor achter zijn synthesizer zijn troepen aan. Zelfs zijn ietwat vreemde kapsel droeg de oorlogskleuren van Hot Chip.
Pas bij nummer vier kregen we een eerste voorsmaakje van hoe ‘A Bath Full of Ecstasy’ kan smaken en net als bij een eerste keer XTC smaakte het nog wat onwennig. Ook het nieuwe “Spell” proefde bitter. Enkel bij de nieuwste single “Hungry Child” voelden we het effect op ons lichaam en begonnen de zachte beats op onze dopamine in te werken.
Soms had je het gevoel dat Hot Chip vanavond nog ergens anders moest zijn. Zeker de klassieker “Boy From School” leed daaronder. Het nummer werd uit zijn tempo gehaald en faalde in zijn charmeoffensief. Hot Chip verzuimde het om af te werken. Soms vergaten ze de Botanique het feestje te geven dat het verdiende en na één uur spelen , klokten ze meteen af, bisnummers niet meegerekend.
Gelukkig had Hot Chip doorheen hun set nog enkele troeven achter de hand. “Over and Over” was een regelrechte aanslag op onze dansbenen. “Ready For The Floor” liet ons dan weer melancholisch voelen, zonder te weten waar dat gevoel juist vandaan kwam. En dan moeten we het nog even over de twee bisnummers hebben. Terugkomen en al die vrolijke indiepop kapotslaan met een cover van “Sabotage” van de Beastie Boys is durven, zeker omdat ze het daarna perfect terug aan elkaar lijmden met “I Feel Better”. Misschien is dat wel het mooiste cadeau dat Hot Chip ons kon geven.
Hot Chip zette een korte, maar goede show neer in de Botanique. Ze bewezen dat ze meer dan genoeg materiaal hebben om ons te bezweren met hun kleurrijke elektro. Toch vergaten ze af en toe enkele kersen op de taart te zetten om het helemaal af te maken. Na bijna twee decennia mag je feest wel iets langer duren dan twaalf nummers, als je het ons vraagt.
Op zaterdag 17 augustus staat Hot Chip op Pukkelpop.
Setlist: Huarache Lights - One Life Stand - Night & Day - Melody Of Love – Flutes - Hungry Child - And I Was A Boy From School – Spell - Over and Over - Ready For The Floor – Sabotage - I Feel Better
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Ik zag ze enkele weken terug nog in de 4AD en net als toen maakte Peuk een verpletterende indruk. Peuk is een Limburgse combinatie van jong en oud. Achter de vellen herkenden we oudgediende Dave Schroyen (Evil Superstars, Millionaire, Creature With The Atom Brain, Birds That Change Colour), op bas Jacques Nomdefamille (Heisa) en op gitaar en zang aanstormend talent Nele Janssen (The Shovels).
De band opende de set met een mokerslag, genaamd “Magpie”, met het als een mantra herhaalde “Lie, lie, you’re a lie”. Het zorgde meteen voor een zinderende intensiteit en die werd niet meer prijsgegeven. Peuk switchte voortdurend subtiel tussen zacht en hard zonder dat het voorspelbaar werd. Dat deed onvermijdelijk denken aan de grunge, de betere soort dan. Ik meende invloeden van Nirvana te horen terwijl de noise passages herinneringen aan Sonic Youth opriepen. Het zijn maar indicaties want Peuk was vooral zichzelf: een bijzonder hechte groep met een bescheiden maar fenomenale frontvrouw die zowel vertederend kon zingen als angstaanjagend krijsen. Lang geleden dat een noise band (zelf noemen ze hun ding sludge pop) me nog zó kon raken. Misschien lag dat wel aan de vrouwelijke benadering van de gitaar die toch voor een verademende sound zorgde.
Amyl and The Sniffers (Melbourne) waren vorig jaar het absolute hoogtepunt van Leffingeleuren. Vooraf vond ik ze op plaat niet eens zo bijster goed maar live sloeg dit immense vonken. In die mate dat ik ze beslist nog eens terug wou zien in een zaal. Maandag kon dat in een goed gevulde Rotonde. Even leken de hoge verwachtingen niet ingelost te zullen worden maar dat had te maken met een manke klankbalans. Gelukkig duurde dat euvel niet lang en vanaf het tweede nummer klonk alles zoals het hoorde te klinken.
Wat was het weer heerlijk om Amy Taylor “I’m not a loser” te horen schreeuwen, nauwelijks een schop hoog, in een jeansshortje, met tepels die door haar shirtje priemden en met overdadig blauw geschminkte ogen (eerst dacht ik nog dat ze na een nachtje stappen twee blauwe ogen had opgelopen). Maar een loser is ze inderdaad allerminst. Eén brok tomeloze energie: voortdurend rondhossend, rollend over het podium, schijnboksend of een reeks ondefinieerbare bewegingen makend waar ze zelf ook af en toe mee moest lachen.
Al heel vroeg dook ze onversaagd het publiek in om de gemoederen nog wat meer op te hitsen. Dit moest een feestje worden en dat werd het ook. Een mix van oude Aussie hardrock en seventies punk in elkaar geflanst door drummer Bryce Wilson, gitarist Declan Mehrtens en bassist (met een buitenproportioneel nektapijt) Kevin (Gus) Romer. Absoluut niets nieuws onder de zon maar het werkte wel erg aanstekelijk en met een ontwapenende Amy Taylor erbij werd het helemaal onweerstaanbaar.
Veel was er niet veranderd sinds Leffinge, veel nieuwe nummers waren er buiten de nieuwe single “Monsoon rock” dan ook niet te horen. Nochtans zou er een eerste volwaardige lp op komst zijn. Op zich niet erg maar toen de wervelstorm al na een dik halfuur ging liggen bleven velen toch wat op hun honger zitten.
Kort en krachtig, dat zeker maar het had toch net iets meer gemogen. Voor wie hier geen genoeg van kan krijgen en zo zullen er nogal wat zijn: nog te zien op 11 juni in Het Bos!
Organisatie: Botanique, Brussel
Na eerdere geslaagde en gesmaakte passages in de AB, Lotto Arena en op Pukkelpop, kwamen de Londense heren van Bear’s Den hun derde worp ‘So that you might hear me’, waarvan de release pas eind april is, promoten in het pittoreske Koninklijk Circus. Een beter zaal qua geluid , contact en intimiteit kunnen ze zich niet voorstellen …
Wat begon in 2012 als een trio van Andrew Davie, Kevin Jones en Joey Haynes., werd in 2016 herleid tot een duo (exit Joey op eigen verzoek), en is live een heuse groep van 6. Ze brengen gevoelige indiefolkrock en 70s retro, die neigt naar Mumford & Sons, Fleet Foxes maar toch een eigen identiteit en sound heeft. Ze hebben het hart op de juiste plaats , koesteren hun publiek en zorgen voor een samenhorigheidsgevoel met hun catchy , radiovriendelijk , sfeervol, warm materiaal, die een aangename groove hebben
Als opwarmer hadden ze Tusks mee, een groepje rond zangeres en electromuzikante Emily Underhill. Het was braafjes maar toch een boeiend half uurtje. Vooral de meer rockende nummers konden het al talrijk opgekomen publiek bekoren. Het was goed hoorbaar dat ze haar inspiratie haalde bij populaire groepen als The XX, London Grammar en James Blake. Deze dame heeft wat in haar mars en lijkt ons geen ééndagsvlieg.
Tien minuten voor het aangekondigd uur doofden de lichten al en mocht het uitverkocht KC de handen op elkaar slaan voor Bear’s Den. Netjes verdeeld op het podium, vooraan drie gitaristen naast elkaar op hun tapijt en drie achteraan , een gitarist, drummer en synths naast elkaar , op een verhoog.
Beginnen deden ze met het nieuwe “Fuel On The Fire”, die meteen aanduidde waar de nieuwe plaat naar toe gaat, uiterst genietbare, warme, sfeervolle kampvuurmuziek die je doet wegdromen én bij de keel grijpt. Het is een kleurrijke sound door de gitaren , tokkelende banjo , keys en trompet , die allemaal hun plaatsje hebben , zonder een geitenwollen sokkengevoel. En teksten om een traan bij weg te pinken. Iedereen kan zich wel ergens vinden in de aangrijpende songs.
De prachtige licht weergalmende stem van Andrew en z’n kenmerkend akoestische gitaar en banjo bracht de ganse zaal keer op keer in vervoering . Muisstil werd het. Andrew was verbaasd ; “you’re so quiet” liet hij zich een paar keer ontvallen. “Elysium” , “Fossils”, “Berlin” en “Hiding Bottels” bracht ons bij hun doorbraaknummer “Dew On The Vine”. Er werd duchtig meegezongen en geklapt, het deed deugd na die breekbaarheid. Beklijvend , intiem waren ook de twee akoestische nummers, “Sophie” brachten ze met hun vijf op een hoek van het podium, nog aangrijpender was “Blankets of Sorrow”, waarvoor ze met z’n drieën , enkel gewapend met gitaar en banjo in het publiek aan de PA postvatten. Een tranentrekkermoment.
We ervaren dat heel wat materiaal uit hetzelfde vaatje put en dezelfde opbouw lijkt te hebben. Het overgrote deel van het publiek trok zich dat niet echt aan en genoot met volle teugen van ieder nummer. De amicale uitstraling , de verhaaltjes en de songs waarborgen een goed gevoel .
Andrew verontschuldigde zich nog van het nu veel te lang durende belachelijk gedrag van de Britse politici in de Brexit. Zijn groep blijft liever bij Europa, dat was duidelijk.
Met hun nieuwe single “Laurel Wreath” combineren ze akoestisch gitaarwerk met zweverige keys, drums en blazers. Die gezapige opbouw bracht hen dicht bij The War on Drugs. Apotheose in de finale reeks “Above The Clouds Of Pompeii” en “Agape” . Iedereen veerde recht, danste , zong en klapte mee .
Bear’s Den laat je met hun muziek een ganse arsenaal van emoties los op één avond . De nieuwe plaat zal tegen de zomer intussen ingebed zijn, ze zijn dan te zien op Rock Werchter op de mainstage . In één van de tenten leek een betere optie , om hun intimiteit te waarborgen . Of wordt dan net de kaart van samenhorigheid getrokken en geoptimaliseerd …
Organisatie: Live Nation
Wie op een doodgewone woensdagavond toch het gevoel wou hebben het weekend in te swingen, moest afzakken naar De Vooruit. De Gentse West-Vlamingen van Ertebrekers speelden er een echte thuismatch. Doorspekt met fantastische nieuwe songs van ‘Créme’, kon je alleen maar aan zon, zee, strand en mooie mensen denken. Laat die zomer maar komen!
“Gene vamos a la playa”, zong Jeffrey Jefferson nochtans in opener “Amanda”. Al hebben wij zelden zo’n dansbaar optreden meegemaakt als dat van de Ertebrekers. Van disco tot funk en soul, het ganse publiek bleef bewegen. De Japanse deuntjes van “Shimokitazawa” pikten de Ertebrekers waarschijnlijk op tijdens het Belgian Beer Fest in Nagoya vorig jaar. Steengoede plaat, grappig ook.
“’t Is niet omdat wij de Ertebrekers noemen, dat ons hartje nooit eens is gebroken”, liet Jeffrey Jefferson zich ontvallen. Een mooie oooooh kwam uit de zaal. Alleen had de frontman zich een beetje vergist van bindtekst. “Zoen woes nie an oes liestje oedn”, klonk het bij Flip Kowlier. Want voor “Ik Loate Los”, kwam “Paranoïa” nog.
Het was genieten van een topduo: de rap en de basgitaar van Flip, de zang en het constante opzwepen van Jeffrey. En eigenlijk is het een trio, want Peter Lesage zorgde voor de basis van het feestje op zijn keyboards. Goeie mix ook tussen platen van Otel en Crème, al was het onmogelijk dat je de voeten stil zou houden. Was het nu “Eva Mendes” of “Simpelweg”: de zaal bleef op temperatuur. Zelfs bij een rustiger nummer als “Jinzame Dagen” ontwaarden we even een Weense wals. En bij “Diepe Waters” werd zelfs een heuse soultrain opgezet. Jefferson ging voorop door heen de Balzaal.
Pas bij “In Theorie” merkte Flip Kowlier dat de gulp van zijn ‘spermajeans’ openstond. “Net als de VRT langskomt om te filmen. Koste gieder da nie zeggen?”, lachte hij het weg.
Tijd om mijn duivels te ontbinden, moet Peter Lesage gedacht hebben. Eerst nog wat stevige house droppen bij “Dief In De Nacht”, om daarna tijdens “De Zji” het tempo telkens opnieuw waanzinnig te gaan optrekken. Met bisnummer “Vandage” sloten De Ertebrekers een meer dan geslaagd optreden af.
Wij kunnen al niet meer wachten om aan de dijk een crèmetje te gaan lekken en een dansje te gaan placeren.
Setlist: Amanda - Mars - Shimokitazawa - Paranoïa - Ik Loate Los - Eva Mendes - Jinzame Dagen - Simpelweg - Diepe Waters - Kom Ter Bie - In Theorie - Woarom - Dief In De Nacht - De Zji
BIS: Vandage
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vooruit-gent/ertebrekers-03-04-19
Organisatie: Democrazy, Gent
Een heerlijk genietbare set kregen we van Zach Condon en z’n brassband die met ‘Gallipoli’ een nieuw vijfde album uithebben en ruim anderhalf uur lang balanceerden tussen ontroering en opwinding.
Beirut - Ontroering en energie … sfeervolle liedjes allemaal, 23 in totaal met Oost-Europese en wereldmuziekinvloeden . In die indieBalkan gaan melancholie en feestelijke stemming samen. De vol klinkende , melodieuze trompet/schuiftrombone/blaaspartijenop z’n Goran Bregovics , de ukelele, de elektronica , het kenmerkend Farfisa orgel , de meerstemmige zangpartijen, en de indringende, dromerige, fluwelen vocals geven een herfstig kleurpalet aan het materiaal . Een straatorkest, die zigeunerpop , diskobar partizani en hitgevoeligheid samenbrengt . De songs hebben een kop , een staart en zijn kort en goed .
Openers “When I die” en “Varieties of exile” brengen ons meteen in de juiste stemming van een indiefolkBalkan sfeertje . De percussie geeft het ritme aan . Feeëriek , sprookjesachtig, speels huppelt het combo met de singles “Nonono” , “Santa fé” en “Postcards from Italy” , die sterk worden onthaald . Een goed gevuld Vorst geniet . De tango van Gotan Project kijkt om de hoek op “The shrew”. “Fener” houdt het op een flinke portie 70s psychedelica en discogrooves door de keys. Een nummer als “Peacock” roept het beeld op van de Lichtjes van de Schelde over een krakkemikkig caféetje.
Goed halverwege zijn we als de sterke single “Gallipoli” aan een “Riptide” en “Lanzlide” wordt gekoppeld. Daarna is de spanningsboog minder strak en kabbelt het geheel rustig voort, o.m. met een instrumental als “Corfu” zitten we gebaand in een filmisch decor die aan een Morricone doet denken . “Elephant gun” doorprikt dit eventjes . “Serbian cocek” voert ons naar een afsluitend dronkemans zigeunerfeestje waar de trompetten nog een laatste opdracht uitvoeren . “Nantes” brengt nostalgie , weemoed en luchtigheid samen en wuift de band uit.
Een aangenaam toetje wordt geserveerd, het subtiele “We never live here” en het filmisch poëtische “Gulag orkestar” besluiten een sfeervolle folkloreavond die intimiteit en uitbundigheid herbergt.
Organisatie: Live Nation
Om zijn 25ste verjaardag als soloartiest te vieren, hield reggaeheld Alborosie dinsdag halt in Brussel. Feesten doe je niet alleen, moet Alborosie gedacht hebben want als voorprogramma mocht rijzende ster Marcus Gad van jetje geven.
Toen ik de AB betrad, rondde Marcus Gad juist zijn set af. De sympathieke zanger uit Nieuw-Caledonië had er duidelijk geen moeite mee gehad een gezellig gevulde zaal op te warmen. Rondom mij was een heterogene groep mensen met een voorliefde voor reggaemuziek innig aan het dansen op de met liefde doorspekte eindtonen.
Omstreeks negen uur, toen de muziektempel al aardig naar patchoeli en hennep begon te ruiken, zette Alborosies band de intro in. Altijd leuk wanneer drums en gitaarriffs effectief live gespeeld worden en geen deel uitmaken van een computerloop. Na de intro die niet veel langer moest duren, betraden de drie backing vocals de bühne alvorens de ster van de avond zijn opwachting maakte. Met een bos dreadlocks als scheepstouwen zo dik, verwelkomde Alborosie de joelende menigte om onmiddellijk “Poser” in te zetten. Een catchy keuze als opener, mét een boodschap: het lied stelt namelijk aanstellerij in doen en laten aan de kaak. Het leek wel alsof Alborosie hier een statement wou maken. Hoewel hij Italiaanse i.p.v. Jamaicaanse roots heeft, wil hij aantonen dat hij daarom niet minder rastafari is. “Living Dread” dat daarop volgde, onderstreepte mooi die gedachte.
Dat we bij Alborosie geen ellenlange diepgaande bindteksten moeten verwachten, werd al snel duidelijk. Een enkele keer kregen we de – voor de hand liggende – oproep mee dat we peace and love moesten verspreiden, maar verder volgden de hits elkaar vlotjes op. Even over de helft werden de spots gericht op de backing vocals om op interactieve wijze het publiek te entertainen met een eigentijdse versie van het legendarische “Jamaica Ska”. Een leuk intermezzo dat in tegenstelling tot bij veel andere optredens, niet geforceerd en obligatoir overkwam.
Een aangename verrassing volgde toen de begintonen van Metallica’s “The Unforgiven” klonken. Hoewel ik altijd sceptisch sta tegenover covers (omdat ik ze vaak creatief plagiaat vind) moet ik zeggen dat deze me wel uitermate kon bekoren. Alborosie probeerde namelijk niet het origineel te evenaren (wat uiteraard onmogelijk is) maar gaf er een unieke reggaetoets aan.
Naar het einde toe steeg een tsunami van enthousiasme op toen Alborosie “Kingston Town” inzette samen met Jo Mersa Marley, zoon van Stephan Marley en dus kleinzoon van, jawel, Bob Marley. The Italian Reggae Ambassador genoot zichtbaar van het meezingende en dansende publiek.
Alborosie bracht voor zijn verjaardagstournee een serieuze muzikale verjaardagspiñata mee naar de Ancienne Belgique gevuld met heerlijke hits, reggaeritme en een gelaten sfeer. Het moge duidelijk zijn dat niet enkel de marihuanadampen in de zaal dit feestje naar hogere sferen tilden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/alborosie-02-04-2019
Organisatie: Skinfama ism Ancienne Belgique, Brussel
We werden niet bepaald verwend vanavond. Vooreerst moesten we de schabouwelijke vertoning van de support act Thot doorstaan en daarna hield Young Widows het met amper drie kwartiertjes toch wel heel kort.
Laten we u eerst even Thot voorstellen, en moge dat de laatste keer zijn. Een vijfkoppig gezelschap uit Brussel, en dat waren al minstens twee koppen te veel. Bij de eerste noten leken we nog een zweempje van The Soft Moon te herkennen, de frontman toverde immers wat verstoorde noise en echo’s uit zijn gitaar. Dit kon best wel interessant worden, dachten we toen. Maar we waren er snel aan voor de moeite, want van zodra de kerel aan het zingen sloeg ging het danig mis. De zang was, hoe zouden we het noemen, nogal beschamend. Wij werden algauw overmeesterd door een gevoel van ergernis die we de ganse set niet meer kwijtspeelden. Het werd nog erger toen ook één van de twee dames in de band haar strot opentrok. De jongedame zag er misschien wel bevallig uit maar haar vocale capaciteiten waren deze van een ekster met een zware keelontsteking. In hun bio op vi.be (jawel, wij maken steeds flink ons huiswerk) lazen wij al iets in de trend van ‘passionele zangpartijen’ en -hou u vast- ‘een Bulgaars koor’. Ook in Bulgarije leven er eksters.
Muzikaal ging het ganse zootje ook helemaal nergens naar toe. De band had een koffer noise meegebracht maar geen songs. Resultaat : een ongeregelde brij waar zelfs een rioolrat haar eigen jongen niet in terug vindt. Geen wonder dat zo een beest dan begint te janken.
Snel naar Young Widows dus. Fantastische band, maar aan de magere opkomst te zien zijn er maar weinigen die dit weten.
Zoals eerder gezegd, een korte set. Te kort, absoluut. Maar wel krachtig en furieus. Young Widows liet ons proeven van hun snerende post-hardcore die ergens het midden hield tussen Girls Against Boys, The Jesus Lizard en Metz. Met de immer dreigende basgitaar, de droge drums en de striemende gitaar die daar dwars doorheen sneed, brouwden Young Widows een bijzonder krachtig en gevaarlijk mengsel. Het soort powertrio waarbij de leden elkaar perfect aanvullen zeg maar, met een kenmerkende, vaak harde totaalsound als gevolg.
De band had niet echt nieuw werk voor te stellen, wel een kersvers compilatie-album met nogal wat eerder onuitgegeven materiaal. De plaat heet ‘Decayed : Ten Years of Cities, Wounds, Lightness and Pain’ en is een knappe weergave van de kracht, furie en energie die het trio in de loop der jaren heeft voortgebracht.
Dat vertaalde zich op het podium naar een strakke, stomende sound waarbij Young Widows steeds gedrevener en potiger uit de hoek kwam. Vandaar een beetje onze ontgoocheling, het trio leek steeds beter op dreef te komen en op het moment dat zowat iedereen voelde dat hier een heuse apotheose stond te gebeuren, hielden de heren er doodleuk mee op. Balen was dat.
Maar goed, hetgeen we op ons bord kregen was straf en potig genoeg om te mogen vaststellen dat Young Widows een verduiveld snedig bandje is. Maar de volgende keer mag het iets meer zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in de Magasin 4, Brussel , één dag eerder
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/young-widows-30-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/thot-30-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/shoeshine-30-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/magasin-4-brussel/pink-room-30-03-2019
Organisatie: Kreun, Kortrijk
The Kooks zijn geen onbekende meer . Ze zijn al zo’n kleine vijftien jaar bezig. Het Britse viertal uit Brighton werd in 2006 wereldberoemd door het nummer “Naïve” . Ze waren in die tijd nog net geen twintig en de jonge meisjes vielen tijdens hun optredens bij bosjes in zwijm .
Hun eerste album ‘Inside in /Inside out ‘ uit 2006 werd dan ook een gigantisch succes en na “Naïve” werden “Seaside” en “Ooh la” grootse hits. De opvolger ‘Konk’ met o.a “Do you wanna” kon de succeslijn nog doortrekken. Maar de twee daaropvolgende albums ‘Junk of the heart’ uit 2011 en ‘Listen’ uit 2014 zetten helaas het verval in. Vorig jaar brachten ze hun vijfde uit ‘Let’s go sunshine’. Een veelbelovender, steviger en minder poppier album.
The Kooks - In de Lotto-Arena trapten ze hun Europese tournee af. Hun populariteit is niet meer wat het geweest is, te merken aan een driekwart gevulde Arena. Maar ze speelden wel voor de volle 100%. Het viertal kwam uiterst enthousiast en op tijd op het podium. Frontman Luke Pritchard was het duracell konijn bij uitstek, zingen, dansen, springen, het ging hem allemaal af zonder problemen. Anno 2019 is hij een échte front- en showman geworden die weet hoe je je publiek moet entertainen. Ook de bandleden stonden op scherp en maakten er muzikaal-technisch perfecte set van.
Het oude en nieuwe materiaal werd mooi afgewisseld . Luke bedankte het publiek voor zijn komst en het warme onthaal na bijna ieder nummer deed deugd. Het oudere materiaal werd , in de lijn van het nieuwe album, wat steviger gespeeld. “Do you wanna” werd zelfs een echt rocknummer.
Solo kan Luke het nog altijd . Zijn gouden stem en zijn akoestisch gitaarspel liet de Lotto Arena muisstil worden en de smartphonelichtjes gingen aan bij het nummer “Seaside”. Aan de piano hadden we een kippenvelmoment met “See me now”.
De nieuwste singles “All the time”, “Four leaf clover” zijn mooie voorbeelden van de ingeslagen weg van broeierige , opzwepende rock. Het absolute hoogtepunt kwam na vijf kwartier waar het voor hen allemaal begon, “Naïve”, als laatste song. Alle aanwezigen zongen van begin tot einde rechtstaand mee, een ware apotheose met een minutenlange staande ovatie tot gevolg.
The Kooks kunnen het nog en zoeken een rockend concept op. Duidelijk is dat hun beginperiode het sterkst is. Live dit jaar te zien op zondag 4 augustus Festival Dranouter
Playlist: Always Where I Need To Be, Sofa Song,Eddie’s Gun, She Moves In Her Own Way, Sweet Emotion, Four Leave Clover, All The Time, Ooh La, Westside, See Me Now, Weight Of The World, Pamela, Jackie Big Tits, Watching The Ships Roll In, Bad Habits, Do You Wanna, Seaside, Junk Of The Heart, No Pressure, Naïve.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/the-kooks-28-03-2019
Organisatie: Live Nation
Even de pauzeknop induwen, velen denken er aan, maar er zijn er maar weinig die het doen. Sharon Van Etten deed het: na ‘Are we there’ uit 2014 en de bijbehorende tour die haar naar Les Nuits bracht, gaf ze het artiestenbestaan voor even op: ze ging psychologie studeren, begon te acteren (onder meer in ‘Twin Peaks The Return’) en beviel van een zoontje. Maar de muzikale drang kwam toch weer naar boven, met als resultaat de nieuwe plaat ‘Remind me tomorrow’, die net als de vorige plaat ‘Are we there’ vooral op keyboards steunt en veel minder op gitaren zoals haar doorbraakplaat ‘Tramp’. Van Etten staat tegenwoordig heel zelfzeker op het podium, de leren broek en de podiumprésence gaven het weg, hier was een frontvrouw in de traditie van Joan Jett (die pikzwarte haren) en PJ Harvey opgestaan die met de ervaring van de jaren het podium inpalmde, waar ze bij de vorige passage in de Salon van de Botanique, toch nog timide overkwam in haar bindteksten, en toen eigenlijk vooral in haar nummers moest overtuigen.
Sharon Van Etten - Net zoals in 2014 werd ze begeleid door onder meer Heather Woods Broderick, met wie ze mooie harmonieën opbouwde. Van Etten heeft een meesterlijke stem, die ze laat slepen, die is heel bepalend voor de melodie, ze kan grandeur en tristesse oproepen, en al haalt ze dan niet de hoogste noten zoals een Florence Welch, ze mijdt wel de pathos van die laatste. De keyboards kleurden volledig de klank, dreigend in “Comeback kid” bijvoorbeeld en in combinatie met de drums klonk het toch heel erg rockend, ondanks de afwezigheid van gitaren. Van Etten speelde haar volledige nieuwe album, met hier en daar een oudje zoals “Tarifa”. Een eind weg in de set omgordde ze toch haar gitaar, en toen ging het even de countryrock toer op. Maar de synths kregen snel weer de bovenhand, zo werd “You Shadow” gedomineerd door de orgelklank. Het hoogtepunt van de set? Een trio bestaande uit een solo gespeelde, aan haar zoontje opgedragen “Black boys on mopeds” van Sinéad O’Connor, de moordsong , absolute meezinger en toekomstige klassieker “Seventeen”, Springsteen meets The National, en het melodieuze “ Everytime the sun comes up”, waarin Van Etten zo heerlijk haar stem liet slepen. De bis had nog een topper in petto, een werkelijk furieus “Serpents”, dat de innerlijke demonen aan flarden reet.
Sharon Van Etten bewees vanavond dat een sabbatical je kan toelaten om veel sterker terug te komen, haar stem is haar grote troef, en met de nieuwe sterke songs die ze op haar konto heeft staan ziet de toekomst er veelbelovend uit voor de 38-jarige New-Yorkse.
Setlist: Jupiter 4 - Comeback kid - No one’s easy to love - One day - Tarifa - Memorial Day - You shadow - Malibu - Hands - Black boys on mopeds (Sinéad O’Connor-cover) - Seventeen - Everytime the sun comes up - Stay
Bis: I told you everything - Serpents - Love more
Organisatie: Botanique, Brussel
Lone Wolf - Wie graag wat jong Brugs talent aan de slag ziet, moest afgelopen zaterdag bij Daverend/Unplugged zijn. In een gezellige setting kregen we een mooie double bill voorgeschoteld.
Eerst was het de beurt aan de Lone Wolf, aka Sammy Maipauw. Hij ging ons helemaal alleen te lijf met een mix van covers en eigen nummers en zijn gewaagd muzikaal strijdwapen: de ukelele. Sammy trof onmiddellijk raak met “Creep” van Radiohead. Een gevoelige openingsong, waarbij we onmiddellijk hoorden dat Lone Wolf een heel ander geluid voortbracht dan de bekende maar doodsenge ukulelespeler, Tiny Tim.
Daarna was het tijd voor enkele eigen nummers. Eerst kregen we “Treason”, waarin ondanks een zware boodschap wat meer schwung in zat. En ook in “Devil” merkten we een coole melodie. Dat Sammy Maipauw niet alleen een ukulele meester is, bewees hij met het volgende nummer. Voor “Liquor Lust” haalde hij zijn basgitaar boven, waardoor alles onmiddellijk een beetje zwaarder klonk. Gecombineerd met een klinkende stem, bleven we genieten van zijn breekbaarheid. Niets te merken van de verkoudheid die hij naar eigen zeggen had.
Na een versnelde cover van Nancy Sinatra’s “Bang Bang” mocht het publiek genieten van het nieuwste nummer van Lone Wolf: “Society Kills Creative Minds”. ‘Een hele mond vol’, gaf Sammy toe, waarna hij het breekbare nummer inzette. Steeds spelend met het tempo, slim gebruik makend van stilte en tussenpauzes in zijn ukulelespel, zorgde hij voor een prachtige broosheid. Met de erg originele “Shape of Scrubs” haalde hij “Shape of You” van Ed Sheeran en “No Scrubs” van TLC bij elkaar. Bij “Run” haalde Lone Wolf weer zijn basgitaar boven. De snelheid in de set ging weer wat omlaag, al werd het wel afgewisseld met vlug gitaargetokkel. Eén van de topsongs van deze avond. Ook de zachte cover van “Pillow Talk” van Zayn Malik was erg overtuigend. Je kon bij bepaalde momenten een speld horen vallen. En we waren ook blij om de schitterende cover van “Billy Jean” te horen. Laat die maar horen op de radio als het wrang aanvoelt om Michael Jackson zijn stem te horen. Om af te sluiten kregen we nog “Red & Blue” en bisnummer “Broken Promise”.
Voor ons was het duidelijk: na deze fragiele set mag de Lone Wolf alle onzekerheid laten varen. Sammy Maipauw bezorgde het publiek een fantastisch eerste deel van deze Daverend/Unplugged.
The Yellow Machine - Na Lone Wolf was het de beurt aan The Yellow Machine. Voor hen geen primeur bij Brugotta, ze speelden er al eerder tijdens WAcKo en Daverend. Maar toch een spécialleke, want tijdens deze Unplugged brachten ze een akoestische versie van hun rauwe rockmuziek.
Ze startten met “Badunga Bells” en “On a Roll”, twee coole songs. Voor “On a Roll” haalde de basgitarist zelfs zijn contrabas boven. “Marka” klonk dan weer iets gevoeliger dan de rest van de set. Drummer Eewoud zong zelfs een stukje mee, sterk als je die twee kan combineren. Van alle markten thuis, heet dat.
Dat de band ook fan is van de muziek van Maarten Devoldere, Jinte Deprez en consorten werd ook al gauw duidelijk. Eerst mochten we een heel sterke cover van “Love’s a Stranger” van Warhaus beluisteren, later in het optreden kregen we ook “Leipzig” van Balthazar. Volgens frontman Jebbe de favo band van The Yellow Machine, al “is vooral de Frederick een absolute fanboy”, klonk het.
Het publiek werd ook verwend met twee nieuwe eigen nummers. Met een lange intro waar we de bandleden leerden kennen en de drummer even een kabeltje uittrok werden we meegesleept in het catchy ritme van “Conrad”. Jebbe zorgde voor een stem à la Jan Paternoster in deze akoestische/americano versie van het nummer. De andere kersverse plaat “Factory” onderging hetzelfde lot. We houden hun FB-pagina in de gaten voor de ongetwijfeld rauwere versie van deze twee topsongs.
Daarna waren we bijna weer aanbeland bij het einde van deze Daverend/Unplugged. Met hitje “This Is My Island” zat er nog een kleine oorwurm in de set, met op het einde de gevoelige samenzang van de vier Bruggelingen. Opnieuw heel erg intiem. Zo ongewoon voor deze jonge rockers, dat ze zich er misschien een beetje ongemakkelijk bij voelden: “Jullie mogen babbelen hoor”. Ook een primeur in ons leven als concertganger. Afsluiten deed de band met de perfecte unplugged klassieker “Nobody Knows You” van Eric Clapton.
Deze Daverend smaakt dus naar meer, we houden Lone Wolf en The Yellow Machine in het oog.
Setlist Lone Wolf: Creep - Treason - Devil - Liquor Lust - Bang Bang - Society Kills - Shape of Scrub - Run - Do Me - Pillow Talk - Billie Jean - Red & Blue - Broken Promise
Setlist The Yellow Machine: Badunga bells - On a Roll - Marka - Love’s a Stranger - Conrad - Marvin - Factory - Leipzig - Island - Lazy - Nobody Knows You
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/daverlo-assebroek/lone-wolf-30-03-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/daverlo-assebroek/the-yellow-machine-30-03-2019
Organisatie: Cultuurcentrum, Brugge
Lone Wolf + The Yellow Machine - Daverend - Unplugged
Lone Wolf + The Yellow Machine
Daverlo Brugge
Brugge
Nederlands 
Français 
