Chameleons Vox – The Chameleons fonkelt, schittert nog even sterk als toen
Chameleons Vox en Flesh & Fell
Kreun
Kortrijk
2016-04-23
Johan Meurisse
Chameleons Vox - Er zijn zo van die verborgen pareltjes in de wave die kunnen en mogen schitteren . The Chameleons rond Mark Burgess is er zo eentje van … “Up the down escalator” nemen we als uitgangsbord, ze tekenen voor snedig gedreven , intense, meeslepende waverock met een vleugje galm in de beste zin van het woord , van onmiskenbare invloed op die ‘00’s revival. Hij speelt sinds 2009 onder de naam Chameleons Vox met enkele andere muzikanten.
Een goed gevulde Kreun van 45 plussers , sommigen het zwartje jasje boven gehaald, droegen Burgess en C° een warm hart toe , en konden hier genieten van het afwisselende materiaal. Het doet de band enorm veel deugd , dertig jaar na datum van de songs , dat ze nog steeds erg goed ontvangen en gesmaakt worden …
Even situeren misschien? In hun thuisstad Manchester behoorden The Chameleons midden de jaren ’80 tot de meest bepalende groepen en deden de toen vermaarde Hacienda club louter op basis van mond tot mond reclame in een mum van tijd uitverkopen. Maar buiten die grenzen bleven ze een vrij goed bewaard geheim en dienden ze het te stellen met een cultstatus. Ook al brachten ze met 'Script Of The Bridge' (1983), 'What Does Anything Mean?' (1985) en 'Strange Times' (1986) drie prachtige, door critici lovend onthaalde albums uit, ze konden de kwaliteit niet verzilveren in een globaal commercieel succes. Een vergelijking met de bevriende formatie The Sound ligt voor de hand en samen met o.m. een Bauhaus werden ze gerespecteerd . Hedendaagse groepen als Editors, Interpol en White Lies hebben nu net die Chameleons als voorname inspiratie en kregen intussen enorm veel bijval met die ‘80s waverockende revival .
Meteen werden we in die kenmerkende sfeer ondergedompeld met “Don’t fall” , “Monkeyland” en “Pleasure & pain” uit het debuut , die iedereen meteen in optimale stemming brachten. “Looking inwardly” en “Perfume garden” van de tweede volgden , die door hun warme, donkere melancholie en galmende stroomstootjes sterk aanvoelden. Postpunk avant la lettre prevelde men naast me. Nostalgie die eigentijds klinkt .
Inderdaad , een bezielde aanpak , een rockende intensiteit, een amicale uitstraling en extravertie en ingenomenheid door de gitaren en de drumslagen. “Thursday’s child” tintelde, schitterde. Daarna werd het pedaal wat minder ingedrukt en kregen we meer meeslepend materiaal , wat de broeierige spanning deed afnemen.
Een absolute climax werd bereikt met “Soul in isolation” (wat een intro!) , het opbouwende “Second skin” en “Singing Rule Brittania” waar flarden tekst uit “Transmission” van Joy Division verweven werden.
Letterlijk wuifde de band ons uit met “Up the down escalator”, samen met het poppy “Denims & curls” en een slepende “Nostalgia”; die terug werden opgehoest .
Chameleons Vox zagen we eerste keer een handvol jaar terug met het Easter rewind Fest in Gent , verder waren ze nog in het Depot . Ik zie nu nog steeds een band op scherp. Terecht fonkelden de sterretjes …
Flesh & Fell kennen we van drie songs waarmee ze de eighties in ons landje hielpen kleuren . “Emma” , “The hunger” en “The wind” , die dertig jaar later wat werden herwerkt. De combinatie van donkere electrorock , new beat, EBM en gothrock is mooi verweven bij het drietal. Even meegeven dat van het oorspronkelijke duo Pierre Goudesone en Cathérine Vanhoucke enkel de mannelijke helft nog over blijft. In de zangeres Laurence Castelain en gitarist Laurent Stelleman heeft Goudesone intussen twee nieuwe muzikale trawanten gevonden .
De sound was duidelijk verankerd met de 80s en nummers als “The devil in me”, “Something in between”, “Tipsy” en hun drie vooraanstaande nummers konden rekenen op een warme respons.
Toegegeven , rondom een “Emma” kun je niet heen , maar de Gainsbourgs en de Birkins keken om de hoek bij een nummer als “E-rotica”. Tot slot een schurende , scheurende “Perfectcompanion” , die de set besloot met een ietwat ontstemde zang van Goudesone . Kortom, Flesh & Fell pikt nog steeds een graantje mee van die dark entries …
Organisatie Purple Moon Productions ism Kreun, Kortrijk
Het West-Vlaamse Goose maakte vanavond een mooie afwisseling van het materiaal van de nieuwe cd ‘What you need’ en hun ‘Goose’ knallers . Een feestje met hun aanstekelijke hits en een genieten van een afterparty gevoel , een lazy sunday door de tragere, sfeervolle nummers …
Goose nam de tijd te werken aan het nieuwe materiaal . ‘What you need’ heeft met “Call me” een poppy frisse single uit en toont aan dat ze zichzelf steeds proberen heruit te vinden , nieuwe paden bewandelen zonder hun zo typische kenmerkende sound en identiteit uit het oog te verliezen . De electrorockers deden het dus op de vorige drie platen, ‘Bring it on’, electro-rock om te beginnen, de psychedelische bedwelmende tunes op ‘Synrise’ en de groeiende voorliefde van een traditioneel instrumentarium (gitaar-bas-drums) op de derde ‘Control control control’. Goose gaat meer richting Depeche Mode van de ‘00s’ , compacte songstructuren in een sterke melodie op strakke en tragere beats . Hun elektronisch vernuft lijkt wel oneindig groot te zijn . Goose heeft zo zijn universum uitgebouwd …
In de ruim anderhalf uur durende set koos het viertal voor uitdaging versus zekerheid . Het eerste half uur kregen we de sfeervolle electrorockende tracks , die durfden op te bouwen en forser konden klinken in een donker blauw , rood , paars decor . “What you need” , “Trip”, “So long” en “In the air” tekenden om net in de stemming te geraken, je weekend in te zetten of … andersom zoals zanger Mickael Karkousse aanhaalde ‘bij thuiskomst je even doen nagenieten van een leuk avondje uit’. Meer song , meer emotionaliteit en intimiteit, humaner door gitaar en bas, die zo hun plaatje innemen .
“Control” was dan de eerste felle dansbare track en maar één van de weinige van die derde plaat . “Call me” porde de samenhorigheid aan , door z’n meezinggehalte en de handjes in de lucht . Nog even op adem komen op een track als “Come home” om dan lekker hard door te gaan en volledig uit je dak te gaan met de energiek, opzwepende, pompende “Bring it on”, “Can’t stop me now” en “British mode”. De heerlijke “Words” en “Synrise” bieden een trance door die bedwelmende , hypnotiserende ritmes . En jawel “Holding hands” doet de sound naar de andere kant overhellen en zorgt voor een knus, warm , intiem gevoel . Een ballad! die live intrigeert en waarmee ze sterk voor de dag komen .
Tot slot werden alle registers nog eens opengezet op een spetterende “Black Gloves”, volledig uitgediept met de obligate meezing “oohoohs”.
Goose mag dan garant staan als een van de opwindendste Belgische acts en tekenen voor een uitbundig, opwindend feestje , ze is er ook één met een ander gelaat , die een warme , intieme sfeer , melancholie , lounge uitstraalt … Benieuwd of die twee werelden elkaar ook vinden op de festivalweide(s) …
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Radical Face - Bedrieglijke vrolijke folk, met een duister randje
Radical Face
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-04-22
Nick Nyffels
Lang geleden dat we nog zo gelachen hebben tijdens een optreden. De bindteksten van Ben Cooper, de man achter Radical Face, waren even goed als zijn nummers. Het begon al bij de introductie: wij komen uit Florida, de piemel van Amerika waar alle oude mensen naar toe gaan om te sterven. Voor ons is Radical Face een nieuwe artiest, maar misschien lopen we een beetje achter, want Radical Face is al bezig sinds 2003 en heeft al eerder in België opgetreden, vandaar ook wellicht dat de AB Club uitverkocht was. Cooper heeft het conceptalbum en de familiesaga in de folk geïntroduceerd, want sinds 2011 heeft hij een trilogie uitgebracht rond een stamboom van een denkbeeldige familie uit de jaren 1800: na ‘The Family Tree : The Roots’ uit 2011, kwamen er ook nog ‘The Branches’ in 2013 en nu dit jaar ‘The Leaves’.
Cooper deed mij denken aan Jason Lytle van Grandaddy; zelfde postuur en een gelijkaardige stem: Baseballpet en kortgeschoren baard. Geen skateboard rock echter, maar folk in de Amerikaanse traditie van het diepe Zuiden. De band die Cooper meehad bestond uit vijf leden en telde onder meer een cellospeler. De muziek was aangenaam en vrolijk, maar daardoor heel misleidend: kinderarbeid in de fabriek werd nooit zo vrolijk bezongen. Muziek dus met een dubbele bodem, echt iets voor de meerwaardezoeker. Een goed glas wijn en een schoteltje kaas was hier heel goed van pas gekomen. De bindteksten bleven fantastisch: wat te denken bijvoorbeeld van: “This is a new song, it’s nobody’s favourite, but too bad”. Toen ook nog de elektrische gitaarversterker het liet afweten, werd het helemaal top, zeker toen bleek dat iemand gewoon de stekker had uitgetrokken.
Het muzikale hoogtepunt lag in een akoestisch intermezzo, dat Cooper in een mooie samenzang neerzette met de zangeres van zijn band. In de grote zaal was ondertussen Goose aan het beuken, niets van te merken wat eens te meer de perfecte isolatie in de AB bewijst. Wij dachten dat Radical Face eerder gedaan ging zijn dan Goose, maar dit was niet zo, Radical Face is misschien niet zo bekend, maar heeft toch al een uitgebreide discografie. Uit de pre-trilogietijden puurden ze hun meest bekende single voor de bis: “Welcome Home”, het soort woohoo-meezinger waar ook Edward Sharpe & the Magnetic Zeroes een patent op hebben, en die zo in een commercial van Japanse breedbeeldschermen of Franse terreinwagens zou passen.
Meer van die crowdpleasers heeft Radical Face niet in de aanbieding, maar wij waren al dik tevreden met hun lieflijk bedrieglijke folk noir.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-little-books-22-04-2016/the-little-books-8/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/radical-face-22-04-2016/radical-face-11/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Whispering Sons - Moderne postpunk van de Rock Rally-winnaars gaat door merg en been
Whispering Sons
In De Ruimte
Gent
2016-04-22
Didier Becu
Soms gaat alles snel. Amper vijf maanden geleden wist slechts een handjevol mensen wie deze muzikanten waren, maar op 10 april jongstleden speelde deze Limburgse postpunkformatie de meest intense set uit hun carrière waardoor de volledig vakjury unaniem besliste dat Whispering Sons dit jaar de oververdiende Rock Rally-winnaars werden. De druk ligt torenhoog bij deze jonge mensen. Op de sociale media wordt met superlatieven gegooid, in een recordtempo zijn de vijf erin geslaagd om een leger van loyale fans voor zich te winnen en van hun wordt (ondanks hun jonge bestaan) het allerbeste verwacht. En dat met muziek die niet meteen de meest gemakkelijke is: moderne post-punk met roots uit de jaren 80, maar wel één van het soort die door kwaliteit uitblinkt.
De vijf Limburgers speelden vandaag een concert net buiten het Gentse stadscentrum. Het was ook net een week geleden dat ze in Gent stonden, en dit voor het vieren van Record Store Day bij Wool-E: het label dat hun debuut ‘Endless Party’ uitbracht.
De band begon met “Shadow” en “Midlife”, twee tracks uit dat (ondertussen uitverkochte!) debuut. De muziek van Whispering Sons omschrijven is geen evidente zaak. De ijskoude elektronische drums van Sander Pelsmaekers roepen herinneringen op aan ‘Pornography’ van The Cure. De bas van Lander Paesen en de gitaar van Kobe Lijnen zorgen voor zowel de tristesse van de cold wave, alsook het energieke van de post-punk, terwijl de synths van Sander Hermans er een hedendaagse melancholische toets aan geven. En dan is er natuurlijk de uitmuntende stem van Fenne Kuppens. Het podium is duidelijk van haar: de plaats waar ze haar innerlijke demonen loslaat, een intrigerende stem die je vanaf het begin bij het nekvel grijpt en je daarna nooit meer loslaat.
De beste nummers van Whispering Sons zijn echter nog niet op plaat uitgebracht. Zo is er “Performance”, de track waarmee de band hun overwinningstocht in de AB begon of het weemoedige “Strange Identies” waarmee Kobe en Lander bewijzen wat voor moois ze uit hun gitaar kunnen toveren (denk aan het beste van Slowdive). Er is ook die eigenzinnige, maar bijna briljante versie van “(Break On Through) To The Other Side” van The Doors.
“White Noise” heeft wel iets van The Velvet Underground, “Wall” is inderdaad dat fantastische liedje dat je tegenwoordig op de radio hoort en dan is er de afsluiter “Insights”, het traag opbouwend nummer met als hoogtepunt Fenne die alle boze geesten uit haar lichaam verjaagt. Het zijn momenten waar een mens rillingen van krijgt, momenten waarop je beseft dat je een uitzonderlijk talent ziet.
De volgelopen zaal was laaiend enthousiast en verplichtte de band om na dit intense moment terug op het podium te komen. De keuze viel op “The Night”, de vijf gezichten toonden blijdschap, het applaus loog er niet om, alweer hadden de vijf nieuwe muziekharten veroverd. Tja, een Rock Rally-winnaar wordt je niet zo maar...daar heb je talent voor nodig en dat hebben deze fluisterende zoontjes in overvloed.
Pics homepag – Xavier Marquis
Organisatie: Catch
Vier opgewekte meiden die een uur aan een stuk in het rond springen op punkrock die zo aan de zee thuishoort. Dat is wat The Big Moon te bieden had op het concert in La Peniche. De dames uit Londen zien er onschuldig uit maar brengen minder brave surfpunk waarbij energie de bovenhand neemt. Zo toveren ze de zaal al snel om tot een stomende plek boordevol dansende mensen.
The Big Moon bracht nog maar één EP uit, eind maart 2016. Toch slagen ze er in om met een beperkt aantal songs, de muziekliefhebbers te veroveren met hun fuzzy gitaarpop. Ze deden zelf al het voorprogramma voor bands als The Vaccines en Ezra Furman. La Peniche liep vol nieuwsgierigen om te zien hoe deze beloftevolle band het er live van af zou brengen. Het begon meteen zonnig met “Suzie” en “The Road” waarin ze de zomer meteen vermelden. Door samenzang van de drie frontvrouwen tijdens het refrein, ontstaat er een vrolijke sfeer die nooit zal verdwijnen.
De dames bewegen zonder schroom op het podium. Geen enkel plekje blijft onbenut. Ze gooien hun benen in de lucht, spelen gitaar rug tegen rug en springen in het rond. Deze levendigheid zorgt er voor dat de strakke set nog meer kracht krijgt. De ondeugendheid van de dames is iets wat vooral in hun gitaarwerk kruipt met strakke solo’s en een vuile klank tot gevolg. De band gaat als een trein vooruit en neemt geen tijd voor pauze. “Eureka Moment”, “Bonfire” en “Cupid” zijn stuk voor stuk sterke songs die live scherp en gevaarlijk klinken. Vooral wanneer de groep een cover van Madonna inzet valt deze attitude erg op. “Beautiful Stranger” klinkt normaal erg poppy maar The Big Moon maakt er een rasecht punknummer van alsof het nooit iets anders was. Ook nu kan er nog op gedanst worden, maar dan zal het wat minder sensueel zijn. Nooit gedacht dat Madonna nog goed zou klinken. De band gaat gruizig verder met “Pull The Other One” en “Formidable” waarmee ze aantonen dat het vrouwen zijn die weten hoe ze een gitaar moeten behandelen. Zo hard en vernietigend mogelijk.
Afsluiter “Sucker” is het nummer waarmee het allemaal begon en het vat de set nog eens goed samen. Onschuldig begin met luidruchtig middenstuk waarbij de angstaanjagende kanten van The Big Moon naar boven komen maar het toch vrolijk blijft.
The Big Moon - Punkrock die iedereen , zelfs de grootste pessimist , gelukkig maakt.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Jack Oblivian & The Sheiks - De man met het hoedje
Jack Oblivian & The Sheiks
V-Tex site (TEXtival)
2016-04-17
Kortrijk
Wat hou ik van dit soort artisanale festivals gestut door talloze strijdlustige vrijwilligers en waar de alcohol traditiegetrouw rijkelijk vloeit. De met veel zweet vergaarde opbrengst ging bovendien integraal naar een goed doel, met name de buurtschool V-Tex. Hier kan ik niet anders dan mijn hoed voor afdoen. Jack Oblivian liet de zijne echter opstaan maar misschien was hij slecht ingelicht.
Eerst zag ik nog de als steeds zalig deinende garagerock van Doorniks fijnsten, Thee Marvin Gays en de kamikaze rock-‘n-roll van The Glücks. Beide groepen al talloze keren gezien en ook hier stelden ze niet teleur. Wel integendeel, het bleken perfecte opwarmers voor Jack-O.
Jack Oblivian doet het intussen toch al geruime tijd met The Sheiks en dat was er zeker aan te horen. Hechte band waar het spelplezier zo van afdroop aangevuld met een saxofonist, wat zeker een verrijking was. Alleen zijn uitspattingen op een profijtig klavier konden me gestolen worden. Gelukkig bleef dat erg beperkt. En Jack leek zich goed te amuseren voor een steeds zatter wordend publiek. Was dit zijn natuurlijke biotoop? Want ook op het podium konden ze er weg mee. “Tequila” was hét woord, toch was het een fles gewone “Jack Daniels” die de dorst moest laven of was het om de kou te verdrijven? Veel verschil was er niet vergeleken met hun vorige passage. Ik hoorde weinig nieuwe nummers of leken die teveel op de oude? Nochtans is hun nieuwe en uitstekende LP, ‘The lone ranger of love’, erg gevarieerd. Verder hoorden we nog hetzelfde covertje, “Lover please” (Clyde McPhatter) en dezelfde trits Oblivians anthems met “Strong come on” als volmaakte uitsmijter.
Maar waarom zeuren over de setlist? Dit was magnifieke pretentieloze garagerock met soul en country invloeden en gezegend met een immens hoog fun-gehalte zoals je die nog zelden hoort.
Tom Robinson & Band - Terugkeer van punkrock veteraan in twee tijden
Tom Robinson
Depot
Leuven
2016-04-15
Geert Huys
Na drie decennia had Tom Robinson het zo ongeveer wel gehad met podia en kleedkamers. Jaar in jaar uit een steeds ouder en dunner wordend publiek entertainen met evergreens als “Glad To Be Gay” en “Listen To The Radio: Atmospherics” mag dan al een welkome verdienste zijn om ’s mans pensioenkas te spijzen, veel artistieke credibiliteit houdt een performer van zijn kaliber daar niet aan over.
De immer goedlachse Engelsman zocht en vond uiteindelijk een nieuwe uitdaging als radio show host op de BBC, maar bleef al die jaren wel in het geniep teksten pennen. Vroeg of laat wou Robinson die songs ook effectief opnemen en uitbrengen, het ontbrak de man enkel aan tijd en geld. Dat laatste vond hij vorig jaar middels een crowdfunding project dat de nodige ponden opleverde om met ‘Only The Now’ zijn eerste schijf in meer dan 15 jaar in te blikken.
Zowat de helft van de nummers vanop die nieuwe plaat staan ook effectief op de setlist tijdens de huidige clubtour van Tom Robinson & Band, qua affiche een subtiel doch belangrijk verschil met de originele ‘Tom Robinson Band’ (TRB) die tussen ’77 en ’79 furore maakte. Maar kijk, de bijna 66-jarige voormalige spreekbuis van de Engelse gay society speelde afgelopen vrijdag in Het Depot toch maar lekker op veilig en haalde als openers twee TRB classics vanonder het stof. Tijdens het verrassend snedige “The Winter of ‘79” werden bittere herinneringen opgehaald aan de beginjaren van het Thatcherisme, en ook de gestyleerde Steely Dan pop van “Too Good To Be True” blijkt zijn houdbaarheidsdatum nog bijlange niet overschreden. De jaren hebben ervoor gezorgd dat Robinson’s stem wat rafeliger en een tikkeltje onvast is gaan klinken, maar dat bleek zowaar een meerwaarde voor nummers die geboren zijn temidden de hoogconjunctuur van de punk.
Op zijn nieuwe worp etaleert de ranke Engelsman zich nog steeds als de linkse rakker van weleer die de sociale pijnpunten van een tijdperk gedomineerd door bankencrisissen, Fakebook en zelfvervreemding bekijkt door de bril van een gelouterde muzikale activist. Zoals vanouds weet Robinson zijn ideeëngoed ook nog eens te verpakken in goeie songs én weet hij zich te omringen met prima muzikanten: singer-songwriter Lee Forsyth Griffiths, sessiegitarist Adam Phillips (Richard Ashcroft, Cher, Rod Stewart), Faithless drummer Andy Treacey en producer/multi instrumentalist Gerry Diver.Vooral die laatste wist met keyboards of viool nieuwe songs als “Never Get Old”, “Cry Out”, “Risky Business” en “Don’t Jump Don’t Fall” een extra twist te geven waardoor ze verrassend weinig afstaken tegen de klassieke oudjes. Maar toegegeven, een guitig niemendalletje als “Martin” vanop TRB’s eerste EP uit ’77 zat daar niet tussen. Robinson haalde hier voor één keer nog eens zijn cockney accent boven, hengelde naar publieksparticipatie en kreeg vlotjes de goed gevulde foyer van het Depot op zijn hand.
Net toen Robinson het publiek na een kleine drie kwartier helemaal had opgewarmd met “War Baby”, een door de Koude Oorlog geïnspireerde classic uit diens 80ies solo periode, kondigde de man doodleuk een pauze van een klein halfuur aan. Weg was de vibe en, erger nog, foetsie was de timing van ondergetekende. Op weg naar het station om de laatste trein te halen staken dus wel wat mixed emotions de kop op. De ultieme uitsmijters “2-4-6-8 Motorway” en “Power In The Darkness” werden dan wel door onze neus geboord, we nemen genoegen met de geslaagde terugkeer van dit buitenbeentje van de 70ies punk. We reserveren voor volgende keer alvast een studentenkot.
Organisatie: Depot, Leuven
Ertebrekers - Van deugniet (Brihang) tot hartenbrekers (Ertebrekers)
Ertebrekers en Brihang
Vooruit (Balzaal)
Gent
2016-04-14
Hanne Meurisse en Jonas Tiebout
De Balzaal van de Vooruit was op 14 april het decor van een unieke avond West-Vlaamse hiphop, funk en soul.
Brihang, of Boudy Verleye, mocht de avond in Gent openen. De rapper uit Knokke-Heist is weer helemaal terug van weggeweest nadat hij enkele maanden Vlaamse scholen heeft afgeschuimd om workshops hiphop te geven. Tussendoor werkte hij hard aan zijn eerste langspeler die 'Zo lang mogelijk' zal heten, te verschijnen in het najaar. De eerste single uit het album “Balanceren” hoorden we al meermaals op Studio Brussel en Radio 1. Voor de gelegenheid bracht hij DJ SNS en rapper C4 mee naar de Vooruit.
Brihang bracht een mix van nieuwe nummers en songs uit zijn vorige EP 'Periode Jalisco'. De zogenaamde moeilijke tweede lijkt voor Brihang geen hinderpaal te zijn. De nieuwe songs die het publiek te horen kreeg , stonden er stuk voor stuk. De typische lijzige beats die de poëtisch getinte teksten begeleiden zijn onderhand hét handelsmerk van Brihang. Deze stijl heeft hij in zijn nieuwe nummers doorgetrokken. De lyrics bevatten meer humor dan vroeger terwijl het spelen met de taal hetzelfde bleef, getuige de tekst van “Balanceren”, ''t is om te houden van je, nie om je op te houden'. Brihang is een woordenkunstenaar van het zuiverste soort die meer inhoud in zijn lyrics legt dan de doorsnee rapper. De podiumprésence van Brihang mocht er ook wezen, op zijn jonge leeftijd lijkt hij al zeer op zijn gemak voor een publiek. De onorthodoxe choreografie van zijn voorstelling was er een om gebiologeerd naar te kijken. Zijn voorgeschiedenis als breakdancer kwam hierin duidelijk naar voor.
Na Brihang was het de beurt aan de Ertebrekers, een nieuwe groep uit Gent bestaande uit het trio Flip Kowlier, Peter Lesage en Jeffrey Bearelle, begeleid door een drummer. 'Ertebreker' is West-Vlaams voor hartenbreker, en zo heeft de groep ook het imago van een boysband. Hun teksten, die mooie alledaagse verhalen vertellen, worden gezongen in het West-Vlaams. Dit merkten we al aan hun debuutsingle “De zji”, een ode aan een speciale stad voor de Ertebrekers, namelijk Oostende. Hierin horen we ook Maaike Cafmeyer, die volgens Flip Kowlier bij het ‘zeegegeven’ past.
Hun debuutalbum, ‘Otel’, is pas verschenen in half maart, dus veel nieuwe nummers voor ons. De Ertebrekers creëren al meteen sfeer door Maaike Cafmeyer door de boxen te laten klinken (“ei ben te kik é”). Hun eerste nummer “Ik loate los” zette al meteen de funky toon van de rest van de avond. Hierna volgde 'De zji', de ons bekende hit die de fans al stevig aan het meezingen waren. Het werd al snel duidelijk dat het publiek de West-Vlaamse teksten goed begreep ondanks de Oost-Vlaamse locatie. De oorwurm van de avond was “Party too much”, een samenwerking met de Zuid-Afrikaanse rapper Jack Parow die helaas niet aanwezig was en dan maar op band werd afgespeeld. Flip Kowlier ontfermt zich in zijn nieuw project over de basgitaar en zorgt samen met toetsenist Peter Lesage voor de funky vibe die de stijl van Ertebrekers kenmerkt. Zanger van dienst, Jeffrey Jefferson, past met zijn soulvolle zangstukken mooi in het plaatje. Kowlier neemt ook een deel van de zang voor zijn rekening en haalt zijn beste Izegemse rhymes nog eens vanonder het stof.
Bij veel nummers worden parlando-rap strofes afgewisseld met melodieuze refreinen. Een mooi voorbeeld hiervan is “In theorie”, een prachtig nummer met treffende weemoedige teksten als ''tloop nie altij van een leien dakske ... liefde kwoop je nie in een zakske”. Ertebrekers zingen, zoals hun naam doet vermoeden, vaak over de (gecompliceerde) liefde, “kè geprobeerd voe je gelukkig te maken, kwille je'n erte nie breken”. Aan de andere kant zijn hun lyrics ook vaak luchtig van toon. In “Duodgeweune” zingt Jefferson bijvoorbeeld 'ten achten waarek wakker vandage, kè ten tienn opgestaan, toen ek een stuutje gegeten'. Veel alledaagser kan je een songtekst niet maken maar het past allemaal in de relaxte attitude van de band die hen goed afgaat. Tijdens de bisnummers gaven Lesage en Kowlier nog eens het beste van henzelf door uit te pakken met een gesmaakte soloronde.
Dat de Ertebrekers hun naam niet gestolen hebben, merkten we op het einde van het optreden, toen er zomaar eventjes een string op het podium belandde. Als kers op de taart deelden de bandleden rode rozen uit aan de wildste vrouwenfans. Een mooie afsluiter van een avond West-Vlaamse topmuziek.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in De Casino, St-Niklaas (06-05-16)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ertebrekers-06-05-2016/
Organisatie: Democrazy, Gent
Tricky – Een dwarrelende Tricky Kid
Tricky
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2016-04-11
Johan Meurisse
Samen met Portishead en Massive Attack stond Tricky aan de wieg van de triphopscene en had hij met het debuut ‘Maxinquaye’ een bestseller uit , duister, rauw én toch toegankelijk. Hij heeft een ondoorgrondelijk muzikaal karakter , die Adrian Thaws aka Tricky . Hij is een aparte, eigenzinnige, eigenwijze figuur en met die Bristoltriphop wil hij weinig of niet meer aan gerefereerd worden …
Al twintig jaar is hij bezig … Hij bracht magische platen uit , ‘Nearly God’ , ‘Pre-millennium tension’ en ‘Angels with dirty faces’, om er maar een paar te noemen, die een kronkelend, hobbelig parcours bewandelen binnen de scene met die dreigende geluidscollages en tegendraadse ritmes. En natuurlijk waren er al die verschillende gastvocalistes , waarvan we Martina Topley-Bird het sterkst onthouden en met wie hij een kind heeft.
Verder was z’n materiaal wisselend en hadden we persoonlijk laatst connectie met ‘Knowle west boy’ uit 2008; van de laatste platen , eerlijk gezegd , hebben we maar bitter weinig affiniteit meer, én toch … vorig jaar zagen we een grillig, weerbarstig , scherp concert . Dit jaar is hij er zelfs terug met een nieuwe ‘Skilled Mechanics’, eentje die terug een samenwerkingsproject vormt en met één of meerdere gasten verbonden is . De introverte single “Diving away” , geweerd op StuBru, maar veelal gedraaid op Radio 1, is er eentje om te koesteren.
Benieuwd dus of die set even weirdo kon zijn als bij de vorige tour . Nee dus , moeten we achterna concluderen. Tricky kan maar zijn duivels ten volle ontbinden als er meerdere muzikanten en gastvocalisten mee op het podium staan, en, die waren er vanavond dus niet … Gereduceerd tot een trio , een drummer en gitarist vergezellen onze ‘Trick kid’. Sounds’n’beats en deels ook zijn vocals werden vooraf opgenomen. Zijn brabbelzang en murmelende vocals is live door de jaren te beperkt en onverstaanbaar geworden; hij mag dan twee micro’s bij zich hebben.
Op een schaars verlicht podium wil hij zich volledig laten gaan , en dan kon hij nu onvoldoende. Tricky is iemand die moet kunnen trekkebekken op het podium, allerhande rare armbewegingen maken , aan zijn shirt en pull trekken en tussenin aan een drankje nippen of z’n jointje of sigaretje oproken. Alles moest hij nu tegelijkertijd doen, en dat lukt ‘em echt niet.
De reggae/ragga dubtunes die de set openden , Nina Simones’s “Feeling good” tussenin en de “Daughter” tape klonken veelbelovend en scherpten de spanning …
In het eerste deel hadden we recent en nieuw werk waarvan “I’m not going” , “Hero” , “Here my dear” naast “My Palestine girl” en “Sun down” het sterkste waren, door die donkere dreiging , reutelende beats en pittig gekruid werden door een ronkende, rockende gitaar en hitsige , gejaagde drums . De single “Diving away” was hier de meest subtiele . Bij andere leek het erop dat ze tot een korte jam werden herleid , wat flets overkwam …
Nooit werd dat magisch unieke sfeertje van weleer bereikt . Stiekem hoopten fans vanavond een “Black steel” , “Ponderosa”, “Hell is around the corner” of “Aftermath” van dat overweldigend debuut . Enkel “Overcome” stipte hij aan , stond al vroeg in de setlist, en werd letterlijk door de mangel gehaald. Een gemiste kans.
Na nog geen uur wuifde hij z’n fans weg met een (welgemeend ) ‘Thank you very very very much’ . In de bis herpakte hij zich , die op zich wel een half uur duurde ; we hoorden hier ruw ongebreitelde , stomende versies van “Boy” en “Vent” door een donkere, broeierige, intrigerende intensiteit , dreiging en gekte . Tussenin een knorrend , rauw rockend, slepende “Do you love me now” van The Breeders , die nergens de schoonheid van het origineel had .
Nu die Tricky-sets zijn erg wisselend en vanavond was er eentje waar Tricky in de lekkere gecontroleerde chaos nergens onder stoom geraakte of opwindend klonk. De afwezigheid van bijkomende muzikanten en gastvocalistes konden zijn kenmerkende ronkende sound te weinig injecteren. In een te beperkt gezelschap dwarrelde de présence van een verwarrende triphopgedachte (te ver) weg van de muzikale realiteit … De ABBox zal ook een volgende keer niet meer volgeraken …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tricky-11-04-2016/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Stab heeft een voortreffelijke thuismatch gespeeld. Hard, harder, hardst! Een 5 koppige hardcore-metal band uit Kortrijk stelt zijn 3de album ‘Timekeepers’ voor aan het grote publiek. Het album werd onder professionele begeleiding opgenomen in de legendarische Studio6 in Swindon, onder het toeziend oog van Stu McKay. Kosten nog moeite gespaard dus. Hou je klaar voor melodisch riffs, heavy breakdowns, zware grunts en laat je volledig meeslepen met deze 5 jonge gasten! Ze vieren dit jaar hun 10 jarige bestaan met een spetterend optreden in De Kreun in hun hometown Kortrijk! Ondersteund door "Dirty Fingers", "Your Demise 2004" (uk) en "TRC" (uk), trakteerden ze het publiek op een onvergetelijke nacht! Misschien wel de zwaarste nacht van dit jaar voor het publiek in De Kreun! Let the drums rol and play it loud! Keep the scene alive! Keep hardcore alive! STAB H8000.
Zanger Jeroen vliegt het podium als een dartel veulen dat voor het eerst op de weide wordt losgelaten en neemt zo het publiek mee. Het is zijn podium en zijn publiek. Punt. Ieder hoekje van het podium wordt verkend en de moshpit moet dringend open. En zo is het. Qua publiek aansteken en doen ontploffen kan dit wel tellen. Ambiance troef met de kunst van het publiek uit te dagen. Bijkomende treffer is dat we niet worden geconfronteerd met dat typische clichégewijs hoofdgeschud met lange haren. Op het podium is Jeroen niet meer de bakkerszoon die in den Bras bestelt, maar een ware volksmenner. Meteen de beuk erin met “Footprints” met de toepasselijk actuele openingszin ‘The present keeps us trapped alive, between the future and the past, that we ‘ve denied’, uit hun verse Timekeepers. Staat ijzersterk naast ouderwerk zoals “Open your eyes” uit ‘Bitter World’. Bij “I spit on you” wordt Tom Debels op het podium gesommeerd. De groep werkt samen met vrienden en mede artiesten, die hun set de nodige afwisseling geven. Je ziet het. Een zorgvuldige playlist werd samengesteld . Stab verkoopt ons de ene dreun na de andere en slaat me ei zona in coma met de titelsong van hun nieuwe ‘skivve’ “Timekeepers”. Wel had ik liever gehad dat ze doordeden en wat minder pauzes en dankjewels tussen de nummers sleurden.
Besluit: Stab vult het rijtje aan van de kwaliteitsvolle Zuid-West-Vlaamse bands. Er moet iets in dat Kortrijks leidingwater zitten. Een topper.
Playlist: Pray, Footprints, Open Your Eyes, Origins, Realise and Learn, Betrayal, Désolé, Vengeance, I Spit On You, Today, Hourglass, Homesick, Timekeepers, Hardest Truth, Compass, Better Days, My Call Will Be Answered (bis)
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Double Veterans zorgen met hun nieuwe album ‘Space Age Voyeurism’ voor een frisse wind in het Vlaamse garagerock-land. Als je ’t ons vraagt is die plaat trouwens een heel stuk beter dan de laatste van Black Box Revelation. Double Veterans hun sound hangt ergens tussen Night Beats en een psychedelisch versie van The Nomads in, met hier en daar nog wat sixties pop er tussen. Live zorgt dit voor een energieke vettige sound en een handvol sterke songs die er zonder kapsones doorgejaagd worden. Dit is zo een bandje waarvan je zegt “Goe Bezig”.
Chad Ubovich is ook weer zo een pupil uit die zeer vruchtbare Ty Segall stal. Hij begon zijn muzikale reis als gitarist in de tourband van Mikal Cronin (ook al een Ty Segall adept) en werd door Ty zelf ingelijfd als bassist in Fuzz, een band die stijf staat van de stomende seventies jam-rock. Meatbodies is echter Chad’s eigen ding, en hun sound mag je ook weer gaan zoeken in de lijn van al die Segall gelinkte bands als Thee Oh Sees, Zig Zags, Wand en natuurlijk Fuzz en Ty Segall Band.
Meatbodies heeft in 2014 hun eerste en voorlopige enige album uitgebracht, een plaat die bol staat van energieke garage-rock met psychedelische tinten en met zowel een hard-rock als een punky inslag. Een mondvol, jawel, maar wie deze gasten live aan het werk gezien heeft snapt het plaatje volledig. Als je al opgewonden geraakt van die viriele debuutplaat, dan ben je helemaal omvergeblazen van de live performance want Meatbodies explodeert helemaal op het podium. Quasi die volledige debuutplaat wordt er hier vlijtig doorgepompt en de songs zijn in hun live uitvoering heter, sterker, volumineuzer en uitzinniger. Hier zit de vlam in de pan, en dat komt niet alleen door de fantastische Chad Ubovitch, maar evenzeer door tweede gitarist Patrick Nolan die zomaar terloops enkele geniale solo’s uit zijn mouw schudt. Als Chad Ubovich tot tweemaal toe met snaarproblemen van het toneel verdwijnt, improviseert Nolan met de vingers in de neus een koppel prachtige bluessolo’s. Overduidelijk staan de gitaren op de voorgrond bij Meatbodies, maar ook al wordt een song al eens door uitvoerig gesoleer uitgerekt, nooit gaat dit ten koste van de aanhoudende dampende energie dit viertal opwekt. Stomende punk en snedige hard-rock gaan hand in hand in knallers als “Mountain”, “Disorder” en “Off”, heavy psych-riffs heersen over “Wahoo” en “Feed The Void”. Vooral die laatste is een absoluut hoogtepunt vanavond, de band maakt er een meesterlijke langgerekte jam van die meermaals ontploft. Een waanzinnige song die kan gelden als centerpunt van een geweldige live set.
Meatbodies is gedurende anderhalf uurtje ronduit geweldig en overtreft de stoutste verwachtingen die wij hadden na die voortreffelijke debuutplaat. Een hoogvlieger !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/meatbodies-07-04-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/double-veterans-07-04-2016/
Organisatie: VK, Sint-Jans Molenbeek
Dat Big Ups in de USA op handen gedragen wordt door de alternatieve muziekcritici was tot hier nog niet doorgedrongen, amper een handvol enkelingen had zich naar Molenbeek verplaatst om deze indie-punk revelatie aan het werk te zien. Niet echt hoopvol voor de hardwerkende vrijwilligers van de VK die dreigen hun subsidies te verliezen. Zij doen het onmogelijke om hun sympathieke club in leven te houden en dan moeten ze vaststellen dat een beloftevolle band als Big Ups voor een akelig lege zaal zijn ding moet doen. Help de VK redden, zouden wij zo zeggen, en deel hun Facebook post. En vooral: bezoek hun concerten ….
Het Vlaamse tegendraadse EL Yunque mocht de opwarming doen. Ze trokken zich weinig aan van de magere opkomst en deden gewoon hun ding, zijnde rake en tegendraadse noise-rock door de zaal jagen. Hun handelsmerk : een song laten ontsporen en die dan toch tijdig en ongeschonden terug op de rails zetten, al hebben ze er kabeldraad voor nodig. En als je het ons vraagt hebben ze met het fantastische “Noztechtransch” een hit in handen, maar dan geen hit in de wereld waar de Adele’s of de Kanye Westen de billboards aanvoeren, wel een hit in de onverlichte underground, waar er nog ongestoord buiten de lijntjes mag gekleurd worden.
Big Ups dan. Van een band die lijkt te zijn opgegroeid in de Albini-school en die is grootgebracht met Rollins, Melvins en Minor Threat tussen de boterhammetjes, hadden we iets meer agressie verwacht. Het bruiste wel, maar het ontplofte nooit, hoewel we hier nochtans in Molenbeek waren (met onze excuses voor deze flauwe grap). De live versies van hun songs verschilden in weinig van de albumtracks. Let op, het zijn stuk voor stuk knetterende brandhaarden en hete vuurtjes, maar een bandje die zich huisvest in de harcdcore-scene zou op een podium al eens wat meer uit zijn voegen mogen barsten. Wij hebben hier ooit in dezelfde zaal het explosieve Fucked-Up aan het werk gezien, en die gingen zo nietsontziend tekeer dat de brokken uit de muren vlogen. Dat was hardcore !
Nu goed, het was ook niet makkelijk om een heet hardcore feestje op te zetten in een quasi lege zaal, wie hier had durven stagediven werd gegarandeerd naar het dichtstbijzijnde hospitaal afgevoerd.
De doortocht van Big Ups was dus niet onvergetelijk, maar een hogere opkomst hadden ze dan wel weer verdiend. Withete songs als “Goes Black”, “Wool” en “Hope For Someone” zijn met name furieuze opkikkertjes die de wereld wel kan gebruiken, en hun twee platen ‘Eighteen Hours Of Static’ en het nieuwe ‘Before A Million Universes’ zijn absolute aanraders.
Sterke band, maar om een onwrikbare live reputatie op te bouwen zullen ze nog iets meer aan de pili pili moeten zitten.
Organisatie: VK, Sint-Jans Molenbeek
Nederlands 
Français 
