Toch eigenaardig dat de programmators van de Botanique of AB niet tijdig bij de les waren om deze nieuwe hype te strikken. De potige debuutplaat van Eagulls werd namelijk op lovende recensies onthaald bij de betere pers (Pitchfork, Uncut, All Music, NME, Musiczine,…) , de band heeft er al een tournee opzitten als support act van onder meer Franz Ferdinand en kwam als één van de revelaties terug van het gegeerde SXSW showcase festival in Austin, Texas. De eer bij ons was echter aan het bescheiden Subbacultcha om met deze nieuwste Britse post-punk revelatie uit te pakken.
We troffen Eagulls dan ook niet aan in een hippe club, maar wel ergens aan de ouwe Gentse dokken in een afgedankte loods die met behulp van enkele zwarte doeken en wat provisoir timmerwerk was omgebouwd tot een geïmproviseerde concertzaal, met een podium (nou ja, podium) van zowat twintig centimeter hoogte (hadden ze er Prince opgezet, hij kwam nog maar tot aan uw broeksriem). Beetje grappig ook dat zanger George Mitchell het publiek feliciteerde met ‘this brand new venue’, de man had zich waarschijnlijk wel iets anders voorgesteld bij een splinternieuwe concertzaal.
Eigenlijk was dit een ideale locatie voor de gruizige post-punk van Eagulls. De jongens joegen in veertig verschroeiende minuutjes, met de rookmachine op de maximumstand, een portie venijnige songs door dat luizige kot. De gitaren gingen hard, snedig en liepen over van reverb en distortion. De furieuze songs klonken als overstuurde lappen Joy Divison met een guitige scheut Killing Joke en een striemende streep A Place To Bury Strangers. Hoogtepunten waren de driftige tracks “Nerve Endings”, “Footsteps”, “Hollow Visions”, “Amber Veins” en “Possessed”, allemaal hevige uppercuts en instant post-punk classics als je ‘t ons vraagt.
Misschien moesten we hen als detailkritiek wat gebrek aan variatie verwijten, maar met een tomeloze energie en een frontale geldingsdrang klonk Eagulls in Gent uiterst overtuigend en was de hype gerechtvaardigd.
Net daarvoor hadden Ping Pong Tactics met hun gretig ontspoorde rammel-indierock al voor enig vermaak gezorgd. Ze zweefden ergens tussen de ook al niet bepaald toonvaste Sebadoh en Mc Lusky in. De zang was bij momenten verschrikkelijk vals, maar het geheel kon ons toch bekoren als een sympathiek zootje rommel waarbij een stel puike songs achter de gitaarherrie verscholen zaten.
Het mocht ons dan ook niet verwonderen dat dit trio uitgekozen werd door niemand minder dan Mauro voor De Nieuwe Lichting van Stu Bru. Mauro heeft het niet zo voor gestroomlijnde rock.
Organisatie: Subbacultcha
Broken Bells – hier staat niet zomaar een bandje , nee Broken Bells brengt twee werelden samen … de wereld van James Mercer van de sterk onderschatte melancholische, dromerige Amerikaanse indieband The Shins én multi-instrumentalist en groots producer Brian Burton aka Danger Mouse, geluidsbepalend instrumentalist van o.m. Gnarls Barkley en van het productiewerk met Beck – Gorillaz - The Good, The Bad & The Queen - The Black Keys - MF Doom en Cee-Lo Green.
Al die invloeden zijn eigenlijk wel deels te horen in de hartverwarmende sound van de twee , die op hun tour worden bijgestaan door een drummer en gitarist . Hun ‘kamer/bedroom’ elektronica verraadt Giorgi Moroder , New Order in de sound, Damon Albarn in stem en raar maar waar ook ergens borrelt Godley & Creme op in de naturelle houding en opstelling. Referenties btw die meer dan de moeite waard zijn!
Hun sound en live gig kreeg elan door de visuals die net als de platenhoes in een halve cirkel te zien zijn . Op het podium nog wat futuristisch materieel en tuig , die ons wat doet denken aan de V-serie op tv. Verder wensen ze ons onder te dompelen in een muzikale leefwereld , die eerder nostalgisch aandoet . En een webcammetje op z’n Flaming Lips , die het publiek wat nauwer wenst te betrekken.
De songs van de twee platen ‘After the disco’ en het titelloos debuut , waar vier jaar tussen zat, kregen een diepere , extraverte groove door de elektronica, de drums , de basstunes en de gitaarriedels of ze nu elektrisch of akoestisch waren . Ohja, om bij Broken Bells te mogen spelen, moet je nog menig instrument kunnen bespelen en beheersen .
De twee protagonisten met hun aanvullende leden, wisten een technisch perfect staaltje te verwezenlijken . Alles zat mooi op zijn plaats , sound en visuals , kleurschakeringen , wat het concert uitermate boeiend maakte .
“Perfect world” was de ideale geleider van die broeierige , sfeervolle indietronica, gedragen door die zalvende , dromerige , indringende zang. De respons was er meteen toen het mooie, subtiele “The ghost inside” werd ingezet. De forsere tunes gaven dat iets extra’s. En op die manier laveerden we op gemoedelijke wijze door het concert , met o.m het oudere “Mogril heart”, dat prikkelde door de variaties , “The mall & misery”, gekenmerkt van een weemoedig laagje en een electrorockende groove, die het nauwst aan het oude New Order beantwoordde , de electrowave van “Vaporize” of die sterke popsingle “holding on for life”. Tja , al die kleine melodieuze wendingen, die het kwartet bracht , maakte het hoogst interessant.
Danger Mouse was diegene die het sterkst geconcentreerd was op z’n instrument en het geluid, terwijl de anderen onder Mercer alvast meer enthousiasme uitstraalden .
Een prachtig samenspel noteerden we , dat verder in nummers te horen was als het snedige “Meyrin field” ; het avontuurlijke “Sailing to nowhere” , de sprookjespop van “Changing lights” of “Leave it alone” en het directe “Medicine” . Elke song valt op door die fascinerende sound en die finesse aanpak . De puntige “The high road” en “October” , met een knipoog naar Mark Linkous, die ze in het hart dragen, besloten de set.
Toen de twee Danger Mouse – Mercer in de bis eens alleen on stage stonden met het nummer “Citizen”, kwam de link van het solowerk van Albarn naar boven.
Broken Bells zorgde voor een verrassend evenwichtig, overtuigend concert , die een reeks lekker wegdromende , rustig voortkabbelende en vrolijke kamer/indietronica met prachtsfeerlichtjes omvatte.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Temples is de zoveelste opkomende naam in de nieuwe lichting psychedelische retro rockbandjes. De heren springen er wel degelijk bovenuit omdat ze niet alleen aan een retro sound gewerkt hebben, maar daarbij niet vergeten zijn er een portie sterke en prompte songs aan toe te voegen die met beide voeten stevig in het heden staan. Bij een verwant groepje als Tame Impala raakt de song wel eens zoek in een poel van retro geluiden, iets waar men zich bij Temples niet heeft aan laten vangen.
Temples brouwt overwegend opgewekte songs met hitpotentie, maar ook met klauwen. Verantwoordelijk hiervoor is vocalist/gitarist en bovendien ook nog eens producer James Bagshaw, een frontman die, totaal in de geest van zijn muziek, voorzien is van een imposante haardos waar een kloeke kerkuil zijn hele huishouden in kwijt zou kunnen. Al snel is duidelijk dat Bagshaw de drijvende kracht is achter Temples, de songschrijver die de lijnen uitzet en zijn overigens helder spelende bandleden vooruit stuurt.
De indrukwekkende debuutplaat ‘Sun Structures’ die in februari is verschenen, is de reden waarom de Orangerie zo goed als volgelopen is. De plaat wordt hier met klasse, frisheid en een geweldige flow aan het Belgische publiek voorgesteld. De sound en songs lijken te zijn ontstaan aan de zonnige Californische westkust, waar bijvoorbeeld ook gasten als The Allah La’s hun voelsprieten hebben uitgezet, maar Temples hebben er een typische Britse vibe aan toegevoegd, en dat houdt het spannend.
De frisse retro gitaartjes laten zich nog voorzichtig gelden in openers “Colours To Life” en “Prisms”, maar met de broeiende en dreigende hoogtepunten “Sun Structures” en “A Question isn’t answered” wordt er al meteen met scherp geschoten, Temples is hier op dreef als een zonnige versie van The Black Angels die ontdaan zijn van al hun demonen.
Een onbevangen orgeltje is mee bepalend voor de verfrissende sound, in het levendige “Mesmerise” en het kloeke b-kantje “Ankh” is dat dingetje zo nadrukkelijk aanwezig dat we er spontaan vrolijk van worden.
Om het niet te luchtig te houden, haalt James Bagshaw geregeld nog het nodige venijn uit zijn gitaar en zo geeft hij een bezwerende tint aan een bruisend “Sand Dance”, wat helaas ook al het einde inluidt van dit voortreffelijke concertje. Na amper een uur zet Temples er een punt achter met als ultieme bis de montere klepper “Shelter Song” , een hit als je ’t ons vraagt.
De hype is nog maar eens gerechtvaardigd, Temples is een bruisend retro bandje met kilo’s potentieel, bedrijvige songs en een uiterst kwieke live sound.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/temples-31-03-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
De Schotse naar Londen uitgeweken Alex Hepburn heeft nog maar 1 plaat uit, ‘Together alone’ en de Bota Orangerie bleek al uitverkocht. De single “Under” , middenin de set te horen, is alvast een mooi prijskaartje voor haar sfeervolle , broeierige soulpop , gedrenkt in 70s retro, dampende funk en bluesy tunes. De diepere grooves van de instrumenten en specifiek ook de toetsen dringen zich op in de nummers , die worden gedragen door haar sterke, doorleefde emotioneel indringende stem .
Vrouwelijke soulartiesten flitsten ons door het hoofd, en vooral Neneh Cherry werd hier op handen gedragen in de cover “Woman” . We kregen een afwisselende set te horen van Hepburn en haar enthousiasmerende band , mooi uitgewerkt materiaal en een reeks sober gehouden nummers. Ze was onder de indruk van het warme onthaal , wat de onwennigheid en nervositeit opving .
In uitgesteld relais kwam ze vanavond dus, gezien in november het optreden last instant werd gecanceld . “Keep talking” , “Bang bang into bad girl” en “Get heavy” dompelden ons meteen onder in die hartverwarmende sfeer; hier werd al duidelijk dat zij op een affiche als Couleur Café of Esperanzah! zeker niet zou misstaan . De daaropvolgende “Broken record” en “Reckless” en iets verderop het sfeervolle “Please , help me” koesteren een semi-akoestisch kantje en raken door dat intiem, broos, kwetsbaar randje wat we in haar materiaal vinden .
Het tempo krikt omhoog met het opbouwende “Angelina” en “Miss misery” , die opvallend ademruimte laten aan de instrumenten en de handclaps van het publiek; extravert klonken “Yeah yeah yeah” en “Look what you’ve done“ waarbij de backing vocalisten een prominente rol toebedeeld kregen.
In een mum van tijd was het concert voorbij …Een gevoelig “Pain is” zette de bis in, spaarzaam begeleid van akoestische gitaargetokkel , fingertics en haar warme stem. Een snedige aanpak hadden we op het afsluitende retrogetinte “Big boys” , gekenmerkt van een funkende groove en 70s Hammond.
Alex Hepburn zorgde voor de eerste echte lentekriebels na deze winterperiode …Ideaal nu met het zomeruur die z’n intrede deed …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/alex-hepburn-30-03-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
Arsenal deed vanavond in De Kreun een try-out naar aanleiding van hun nieuwe vijfde plaat, ‘Furu’, en hun grote concert in april, de Lotto Arena. Die nieuwe plaat komt er drie jaar na de vorige, ‘Lokemo’, en afgaande op de set vanavond, met toch wel 5 nieuwe nummers in de set tussen al de crowdpleasers, zal dit een meer gitaargerichte plaat worden. ‘Furu’ kan zowel Japans, Noors als Surinaams zijn en betekent respectievelijk, ‘uit de hemel vallen’, een soort spar of den, of ‘veel’ of ‘vol’. We gokken dat deze plaat naar het Japans verwijst.
Veel oefenen was er precies niet nodig, Arsenal stond er als een huis vanavond, ze zijn klaar voor de Lotto-Arena, Rock Werchter en het Cactusfestival. Toch bleef dit een echt cluboptreden, met de bandleden dicht bij elkaar, wat voor een intieme en gemoedelijke sfeer zorgde. We vragen ons wel af of de Lotto-arena niet een beetje meer spektakel nodig zal hebben met een uitgebreidere lichtshow of projecties, want de Lotto Arena blijft toch een betonnen basketbalzaal.
Als we dan toch enig puntjes van kritiek op de set mochten hebben vanavond: het eerste deel van de set, met de meeste nieuwe nummers in, was wel heel gitaargericht, en dus minder dansbaar dan wat je van Arsenal gewoon bent: bij wijlen klonken ze als een echte rockgroep, de funk ontbrak soms een beetje. Ook de stem van frontvrouw Leonie Gysel zat soms wel heel erg naar achter gemixt, dat is geen probleem voor de nieuwe backingzangeres Charlotte, maar voor een echte frontvrouw die Leonie toch wel is, had ze soms een te veel ondersteunende rol vanavond. Anders geen kritiek, Arsenal heeft toch wel een indrukwekkende lijst van meezingers en dansers, gaande van de kosmische italo-disco van “One day at a time”, de gitaarriff van “Switch”, waar het lekker op hoofdbangen was; “High Venus”, met zijn refreintje “Nothing lasts forever” met zijn hoogmeezinggehalte, het stuiterende “Lotuk”, met Joan Roan in de rol van Shawn Smith, terwijl Leonie en Charlotte met de vele ‘oohs’, ‘eehs’ en ‘ahs’ peper in dit nummer brachten. Absolute toppers vanavond waren het Braziliaans gezongen “Saudade”, de nieuwe single “Black mountain (Beautiful love”, het vrolijke “Estupendo” en de voor de bissen opgespaarde “Longee”, mijn favoriet, en het door iedereen meegezongen “Melvin”.
Arsenal wint dit jaar wellicht niet de Premier League, ondanks de duizend matchen van Wenger, maar voor de Arena’s en de festivals zijn ze wel klaar.
Setlist: Temul - Not yet free - High venus - One day at a time – Switch - Sharp teeth – Golden - Saudade 1&2 - The coming – Lovesongs – Estupendo – Lotuk - Black mountain – Longee – Melvin
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/arsenal-28-03-2014/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Lady Linn (and her Magnificent Seven)
Handelsbeurs
Gent
Lady Linn kwam in de Handelsbeurs in Gent haar nieuwste plaat ‘High’ voorstellen. De plaat brengt ze uit als solo-artieste, maar vrijdagavond werd ze gesteund door haar zevenkoppige begeleidingsband. En dat ging allemaal schitterend.
Eerst was het tijd voor Binti om zich aan Gent te onthullen. De zes zingende zussen zongen zalig mooi samen, ondersteund door rustige muzikale elementen. Het deed soms een beetje denken aan de vibe van Balthazar of Intergalactic Lovers, maar het is vooral fantastisch om naar te kijken. “Those Days” en “Movin’ On” waren de topnummers. We zullen er nog van horen.
Leuke intro dus, en een ideale sfeer bij aanvang van het optreden van Lady Linn. Na openers “Remember’, “Regret” en “Drive” kon het eigenlijk al niet meer kapot. Telkens goed opgebouwd, zonder teveel aan de structuur te blijven plakken bij een welgemikte solo, dat typeerde de songs van Lady Linn. “Regret” heeft iets van Spaans gitaarspel in zich, “Drive” is lekker catchy. The Magnificent Seven deden Lady Linn meermaals lachen met rake trompetintro’s en van die dissonante jazz van het positieve soort.
Lady Linn’s liedjes klinken live nog beter dan op de plaat. Er zit een spontaniteit in de platen door de vrijheid van de Magnificent Seven waar je kunt om glimlachen, en niet op je horloge kijkt bij een lang uitgesponnen einde. Iedereen werd voorgesteld, telkenmale inclusief solo. Elk z’n solo, elk z’n leute.
“Little Bird” is een tof nummer met een tamboerijn in verwerkt. Het zorgde voor een chillax momentje, de hoofdrol was deze keer voor de trombonist. Met “The Beat” bewees Lady Linn dat haar nieuwe nummers inderdaad wat dansbaarder zijn. De nieuwbakken hit werd kalm ingezet, maar ontplofte algauw en kreeg het hele publiek mee. Tijdens de “Building Up” dook de frontvrouw de coulissen in voor een quick change. (Kleed werd vervangen door een soort blinkerige poncho)
Bij “Sassy” gingen de bassen door ons lijf, de mannelijke backing vocals zorgden op nogal amusante wijze voor de hoge bijhorende toontjes. Het publiek bewoog lekker mee op de vrolijke (hoge) noten. “En dan onze discoplaat”, kwinkeleerde Lady Linn. “High” had inderdaad wat van de disco weg en bewees dat de band van vele markten thuis is.
Simpel en geniaal tegelijk.
En dat gold trouwens ook voor de bisnummers, “Love Affair” was een fantastisch opstapje naar “I don’t wanna dance”. Daarin kregen enkele fans de kans om met Lady Linn mee te dansen. Hoogtepunt waren de twee jonge meisjes die een stukje a cappella mochten meezingen, waarna het hele publiek, mannen en vrouwen apart invielen. Lady Linn had op haar geheel eigen en sympathieke manier een fijne samenhorigheid gekweekt waardoor iedereen straalde van contentement.
Ten slotte hoorden we “Feeling Me”. Dat was een intieme afsluiter, met veel gevoel ingezongen. Lady Linn and her Magnificent Seven schitterden dus in de Handelsbeurs. Bovendien hebben we Binti leren kennen, wat meer dan mooi meegenomen is.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lady-linn-28-03-2014/
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Horisont – Scorpion Child
Ancienne Belgique (Club)
Brussel
Het nakende zomeruur verplichte ons de klok een uur vooruit te draaien, maar wij hebben die van ons koppig 40 jaar teruggedraaid, naar de hoogdagen van Black Sabbath, Deep Purple en Led Zeppelin.
We mochten ons verheugen op een avondje pure onversneden old-school hard-rock en hebben er met volle teugen van genoten.
Het Zweedse langharig tuig van Horisont mag dan al een vrij jonge band zijn, hun sound is dat hoegenaamd niet. Die grijpt eerder schaamteloos terug naar de seventies prog rock van Uriah Heep en hardere Jethro Tull in combinatie met prille Judas Priest en Iron Maiden. Zanger Axel Soderberg (t-shirtje van Bob Seger en jeans vestje met zo een ouderwets plakkaat van Status Quo op de rug genaaid, waar heeft u dat het laatst nog gezien?) klimt vaak erg hoog en een duo leadgitaristen is niet zuinig met een arsenaal aan flitsende solo’s. Natuurlijk klinkt het allemaal wel wat cliché, kan ook niet anders, maar die gasten zijn er wel erg bedreven in en hebben bovendien een pak vlijmscherpe songs in de aanbieding.
Scorpion Child is ook zo een band die flirt met het kitscherige van de 70’s hardrock en ergens balanceert op de grens tussen gimmick en ernst, maar in iets mindere mate dan pakweg Airbourne en The Darkness, bands waarbij men zich luidop mag afvragen of het om een grap gaat of niet.
Het gimmick gehalte wordt bij het Texaanse Scorpion Child namelijk fel aangedikt door frontman Aryn Jonathan Black die de aandacht het ganse optreden door naar zich toezuigt. Het is een charismatische entertainer die met zijn bijna karikaturaal rock’n’roll imago ons een beetje doet denken aan acteur, komediant en fulltime seks-symbool Russell Brand, u weet wel, de flamboyante acteur die vooral befaamd is omwille van zijn banale rolletjes waar tienermeisjes massaal voor in zwijm vallen maar die niet bepaald een te vrezen oscar-kandidaat is.
Qua looks en charisma neigt de zanger wat naar Brand, maar Aryn Jonathan Black is een echte rocker, geen poseur, hij meent wat hij doet en hij doet dat met volle overgave, présence en - waarom ook niet- een beetje theater. Hij heeft een verdomd indrukwekkend vocaal bereik, met een stem die vaak epische proporties aanneemt en zich perfect leent voor dit soort muziek. Hard-rock anthems als “Kings Highway” en “Polygon Of Eyes” , twee van de sterkste songs, worden door Black naar hogere sferen gebracht, het zijn songs die schreeuwen om grote zalen of arena’s.
Alle tracks baden trouwens in die wat uitvergrote seventies sfeer, zo is “Liquor” een immens vette knipoog naar Led Zeppelin en wordt er elders nadrukkelijk teruggegrepen naar de hoogdagen van Deep Purple, Thin Lizzy, Rainbow en Uriah Heep.
Maar de sound, de songs en de riffs zijn sterk genoeg om Scorpion Child niet als gimmick te laten verder leven, wel als een beloftevolle nieuwe band die de waarden van de old school hard-rock hoog in het vaandel draagt. Bovendien wordt met hun overtuigende set van amper een uur in de sympathieke en compacte AB Club (al dromen ze gegarandeerd van grotere zalen en stadions) het genre danig opgefrist en ontdaan van overbodige en ellenlange drum- of gitaarsolo’s.
Hun voorvaders in het genre zouden in dergelijke tijdsspanne met moeite drie nummers bij mekaar gespeeld hebben. Dat is nu even anders, met dank aan Scorpion Child.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jackson-firebird-28-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/horisont-28-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/scorpion-child-28-03-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Al zo’n kleine twintig jaar zijn ze bezig , deze Hooverphonic rond de tandem Callier – Geerts, door de MIA’s al uitgeroepen tot beste Belgische groep. Rond 2010 kreeg hun muzikale carrière een nieuwe wending door het vertrek van Geike Arnaert . Noémie Wolfs werd de nieuwe zangeres en ‘The night before’ het eerste resultaat . Er werd afstand genomen van de kenmerkende trippop en het aspect ‘pop’ kwam sterker op het voorplan. Ook de koele uitstraling en terughoudendheid boog om naar een interactieve , hartverwarmende band , die zelfs hield van een vleugje humor . Zo zie je maar hoe Hooverphonic is geëvolueerd . En ze staan steeds open voor iets aanlokkelijks, fris en nieuws . Na de ‘orkestratie’ tour verscheen een paar maand terug ‘Reflection’ , gemoedelijke , broeierige, innemende pop , waarbij Noémie met haar indringende, lichthese vocals de songs met gemak naar zich toe trok . Een open, direct , sfeervol stijlvol geluid, goed uitgewerkt en uitgekristalliseerd , niets vies van een vleugje rockabilly en waarbij de emotie belangrijk is en blijft.
Op de livegigs nu worden de strijkersarrangementen op het achterplan geduwd en komt die directe , eerder rauwere aanpak van ‘The President of the LSD Golfclub’ naar voor , zonder in te boeten aan jun subtiele melodie.
Hooverphonic is een duidelijk rockende band geworden met een poppy dromerig geluid , die de vocale capaciteiten van Noémie optimaal benut en over twee sterke backing vocalisten beschikt , die op hun beurt aanvullend op gitaar of toets spelen . Mooi.
Hun ‘Reflection’ - Tour in het clubcircuit kan (bijna) steevast rekenen op het bordje ‘Uitverkocht’. Natuurlijk kwam in het eerste deel het recentere werk aan bod , “Boomerang” opende en verder kregen we een “Roadblock” , “Wait for a while” , “Gravity”, “Bad weather” en de single “Ether” . Aandacht was er ook meteen voor de broos, kwetsbare aanpak, enkel geleest op stem en een pianospel. Al af toe sijpelde een oudje door als “Expedition impossible”, “Mad about you”, “One two three” en “Happiness”. In deze songs eigende het gitaar-/basspel en de drums zich een plaatsje toe en de toetsen en piano kregen wat meer vrije ruimte.
De reeks hits verder door de jaren, “Eden”, “Anger never dies” , “The night before”, “Sometimes”, “Strange effect”, “2 wicky” en de huidige prachtsingle “Amalfi” , in welke hoedanigheid ook , zaten mooi , eigentijds, ingenieus in elkaar, gingen als een trein en toonden die boeiende afwisseling aan .
Kortom , goede wijn behoeft geen krans , dat is onderhand wel geweten bij Hooverphonic, die een breed doelpubliek heeft bereikt , van jong tot oud! Een leuke band , live sterk overtuigend en die we best (mogen en blijven) koesteren . Het is weinigen gegeven om na zo’n tijd nog steeds intens te raken en afwisselende spannende sets te spelen !
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun ‘Reflection’-tour in het KC, Brussel
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hooverphonic-04-04-2014/
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun ‘Reflection’-tour in Théâtre de Mons, Mons
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hooverphonic-07-05-2014/
Organisatie Greenhouse Talent
Festival les femmes s’en melent - Cults en Emily Jane White
Grand Mix
Tourcoing
Vrouwenstemmen kregen een vooraanstaand plaatsje vanavond onder de noemer ‘Les femmes s’en melent’ . Drie bands , artiesten kwamen in de Grand Mix Tourcoing, Chantal Acda, Emily Jane White en Cults.
In het begin van de avond hadden we de intrinsieke sombere schoonheid van Chantal Acda , die o.m. naast het werk met Isbells al in vele gedaantes te zien was en zich graag in het eigen werk verdiept en profileert. Bij haar komt het ‘Duyster’ aspect het sterkst naar voor.
We sloten zelf aan bij de Californische Emily Jane White , al een tijdje bezig en zij debuteerde in 2008. De sing/songwritster brengt ingetogen , meeslepend en bezwerend materiaal , put uit de americana/folk en bluestraditie en breidt er moeiteloos wat pathos, bombast en dramatiek op z’n Kate Bush/Florence Welch aan . De dame was in het zwart gekleed, een rode cape overheen en bouwt muzikaal een intens broeierige spanning op in haar songs. De schoonheid schuilt vooral in de pianotunes, de cello , het tromgeroffel en haar pakkende lage maar evenzeer hoog uithalende zang, die heel wat variaties toelaat . De weemoedige , droefgeestige songs hebben een verlatingsangst in zich en worden dus gedragen door haar mystieke stem . Natuurlijk kwam het recente ‘Blood/lines’ , haar vierde plaat al , het meest aan bod met o.m. een innemende “Keeley” , het donkere, onheilzwangere “Holiday song” en “My beloved” , die aanzwol , aangedikt werd , en extravert, snedig klonk door de instrumentatie en haar directe gitaarspel. Een uitermate boeiende set , waarin duidelijk gependeld werd in dramatiek: “Reqeuim waltz” en “Wake” huiverden - “Silence/slain” en “Frozen heart” hadden een intrigerende opbouw . Het oude “Dagger” van het debuut ‘Dark undercoat’ werd opgevist , en had een dreigende spanning door de diepe cellotunes , het galmend gitaargetokkel en haar zachte, indringende stem.
Een zetje vooruit in haar concept waren de projecties en het gepentekende zelfportret. Er schuit alvast iets bijzonders in deze dame & haar sound …
Het uit NY afkomstige Cults rond Madeline Follin en Brian Oblivion kon ook op heel wat respons rekenen . Ze hebben totnutoe twee platen uit en hun elektronica wordt verweven met 60s getinte zeemzoeterige droompop, wavetunes en wat shoegaze effects . De bezwerende vocals van Madeline zweven over de nummers heen; af en toe vult Brian of een ander groepslid aan. Met z’n vijf waren ze , en in een bedwelmende trip van “Blow song” zat hier ergens Beach House verstopt.
Een pak korte compacte nummers stelden ze voor in hun uur durende set . “Abducted”, “You know what I mean”, “Bumper , “I can hearly make you mine” en “Rave” onthouden we zeker, die zwierig, opwindend klonken, en door de rock’n’roll/shoegazereffects weerbarstiger waren. Een danspasje op het podium en bij de eerste rijen werd opgemerkt .
Het kwintet had er duidelijk zin in en zocht een evenwicht tussen die ‘60s gezwinde rock’n’rollgitaar en elektronica . In de bis werden alle registers opengezet , “Heads up” , “Go outside” en “Oh my god” kregen een stevig randje , scheurden en een leuk bevlogen xylo motiefje drong goed door .
Charmant bandje die honigzoet kon zijn door die 60s Spector sound en borrelde door Raveonettes, Pipettes en Beach House capriolen .
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Festival les femmes s’en melent: Cults en Emily Jane White
Grand Mix
Tourcoing
Vrouwenstemmen kregen een vooraanstaand plaatsje vanavond onder de noemer ‘Les femmes s’en melent’ . Drie bands , artiesten kwamen in de Grand Mix Tourcoing, Chantal Acda, Emily Jane White en Cults.
In het begin van de avond hadden we de intrinsieke sombere schoonheid van Chantal Acda , die o.m. naast het werk met Isbells al in vele gedaantes te zien was en zich graag in het eigen werk verdiept en profileert. Bij haar komt het ‘Duyster’ aspect het sterkst naar voor.
We sloten zelf aan bij de Californische Emily Jane White , al een tijdje bezig en zij debuteerde in 2008. De sing/songwritster brengt ingetogen , meeslepend en bezwerend materiaal , put uit de americana/folk en bluestraditie en breidt er moeiteloos wat pathos, bombast en dramatiek op z’n Kate Bush/Florence Welch aan . De dame was in het zwart gekleed, een rode cape overheen en bouwt muzikaal een intens broeierige spanning op in haar songs. De schoonheid schuilt vooral in de pianotunes, de cello , het tromgeroffel en haar pakkende lage maar evenzeer hoog uithalende zang, die heel wat variaties toelaat . De weemoedige , droefgeestige songs hebben een verlatingsangst in zich en worden dus gedragen door haar mystieke stem . Natuurlijk kwam het recente ‘Blood/lines’ , haar vierde plaat al , het meest aan bod met o.m. een innemende “Keeley” , het donkere, onheilzwangere “Holiday song” en “My beloved” , die aanzwol , aangedikt werd , en extravert, snedig klonk door de instrumentatie en haar directe gitaarspel. Een uitermate boeiende set , waarin duidelijk gependeld werd in dramatiek: “Reqeuim waltz” en “Wake” huiverden - “Silence/slain” en “Frozen heart” hadden een intrigerende opbouw . Het oude “Dagger” van het debuut ‘Dark undercoat’ werd opgevist , en had een dreigende spanning door de diepe cellotunes , het galmend gitaargetokkel en haar zachte, indringende stem.
Een zetje vooruit in haar concept waren de projecties en het gepentekende zelfportret. Er schuit alvast iets bijzonders in deze dame & haar sound …
Het uit NY afkomstige Cults rond Madeline Follin en Brian Oblivion kon ook op heel wat respons rekenen . Ze hebben totnutoe twee platen uit en hun elektronica wordt verweven met 60s getinte zeemzoeterige droompop, wavetunes en wat shoegaze effects . De bezwerende vocals van Madeline zweven over de nummers heen; af en toe vult Brian of een ander groepslid aan. Met z’n vijf waren ze , en in een bedwelmende trip van “Blow song” zat hier ergens Beach House verstopt.
Een pak korte compacte nummers stelden ze voor in hun uur durende set . “Abducted”, “You know what I mean”, “Bumper , “I can hearly make you mine” en “Rave” onthouden we zeker, die zwierig, opwindend klonken, en door de rock’n’roll/shoegazereffects weerbarstiger waren. Een danspasje op het podium en bij de eerste rijen werd opgemerkt .
Het kwintet had er duidelijk zin in en zocht een evenwicht tussen die ‘60s gezwinde rock’n’rollgitaar en elektronica . In de bis werden alle registers opengezet , “Heads up” , “Go outside” en “Oh my god” kregen een stevig randje , scheurden en een leuk bevlogen xylo motiefje drong goed door .
Charmant bandje die honigzoet kon zijn door die 60s Spector sound en borrelde door Raveonettes, Pipettes en Beach House capriolen .
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Een pittige dame , die Britse Anna Calvi die we al omschreven als een wolvin in schaapskleren, ééntje met klauwen en weerhaken, wat verlegen, maar met wat een sound komt ze met haar band aandraven. De dame , vroeger de haren strak achterover gekamd , staat nu op het podium, nog meer sexy met losse krullen en de lippen mooi gerood .
Ze is toe aan haar tweede cd , ‘One breath’, die het titelloos debuut opvolgt . Zij kwam in de spotlights als support van Nick Cave’s Grinderman , en heeft zich intussen ontpopt als een ‘rockchick’, die ergens te situeren tussen PJ Harvey , Gallon Drunk en Nick Cave himself.
Haar songs hebben een onheilspellende dreiging, een broeierige spanning en een donkere intensiteit, bepaald door een (mes)scherp, grimmig, indringend gitaarspel – getokkel en gedragen door haar helder innemende zang, die doet denken aan Julee Cruise en Alison Goldfrapp . Haar muziek kruist de soundtracks en de paden van A. Badalamenti , D. Lynch en E. Morricone.
Oude songs “Desire” en “Jezebel” betekenden de doorbraak en zijn op het netvlies gebrand. Het huidig materiaal is ietwat sfeervoller, maar die unieke mystieke , mysterieuze spanning verliest ze nergens.
Live zorgt ze ervoor dat de stoere songs als “Rider to the sea”, Cry”, “I’ll be your man”, “Carry me over” , “Love won’t be leaving” in het gitaarspel en in de instrumentatie meer vrij spel hebben; ze refereert hier aan ‘The firstborn is dead’, één van de eerste platen van Cave & The Bad Seeds door het snijdend, splijtend, brandend gitaarspel en die galmende bluesy riffs en slides, apocalyptisch , gevoelig en huiverend. Die nummers palmden ons gaandeweg in en lieten een sterke indruk na door de verwevenheid melodieuze intensiteit en chaos.
Meer sfeervoller en slepender klonken “Suzanne & I” en “Eliza”, in hun sobere treffende aanpak bleef de dramatiek bovendrijven. Invloedrijk zijn die zachtheid en subtiliteit, wat we ook horen op “Sing to me”, “First we kiss” en “Piece by piece” , de dromerige, ontroerende melanchole songs; de elektronica en de soundscapes eisten hier z’n plaatsje op. Calvi’s leefwereld laat een Dave Eugene Edwards en Leonard Cohen toe.
Een boeiende afwisseling noteerden we . Enkele covers ontbraken niet in het geheel, “Surrender” van Presley werd een echte nighttime rock’n’roll killer en solo speelde ze een bezwerende “Fire” van Springsteen , volledig ingenomen door haar gitaarspel, de effects en haar vocals . ‘Emotie’ nam dus een belangrijke rol in.
Ze werd telkens sterk onthaald en dat deed haar deugd; in haar onwennige positie op het podium beet ze makkelijk van zich af . De stroomstoten die ze toediende, boden dynamiek, levendigheid en scherpte!
In de bis smeulden de broeierige uptempo riffs duidelijk na, “Kiss to your twin” , “Blackout” en natuurlijk “Jezebel” (van E. Piaf btw). Door het warme onthaal kwam ze solo terug en kregen we een pakkende “The devil” bovenop .
Spijtig genoeg wordt het tweede album wat in de kiem gesmoord; onterecht, gezien Calvi een muzikaal talent is , die een bijzonder sfeertje creëert en bij het nekvel grijpt!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Lightnin’ Guy + John Mayall
Ancienne Belgique
Brussel
Hoe begin je een optreden in de Brusselse rocktempel AB als je net voor één der hogepriesters van de blues moet spelen? Wel, je zet a capella een song in waarbij je jezelf begeleidt met simpel handgeklap. Als statement kan dat tellen: de blues tot zijn rauwste essentie herleid. Zo deden ze het 100 jaar geleden op de veranda in the deep south, after a hard days cotton pickin’!
De jarige Lightnin’ Guy kon zijn geluk niet op: “Verjaardagen vier je thuis met familie en vrienden”, zei hij “maar dit is het mooiste verjaardagscadeau dat ik me kon wensen!” De sympathieke West-Vlaming zagen we (het lijkt wel een eeuw geleden) al in een klein parochiezaaltje met zijn band The Mighty Gators en in 2011 op het Ingelmunsterse Labadoux maar ook in de grote AB hij kreeg het publiek meteen op zijn hand! West-Vlamingen met notie van Frans en Engels hadden het meest aan de bindteksten die inderdaad afwisselend in die drie talen gebracht werden. Deze man blijft zichzelf, al zingt hij met de hartstocht en de weemoed van de zwarte slaven uit de Mississippidelta. Met The Weatherblues en de bottleneck op de snaren bouwde hij aan de echte bluessfeer in de zaal! Het enige wat een One Man Band nog nodig heeft is een oude koffer als kick drum. Eenvoud siert!
Meteen daarna kwam de eerste Grote Geest van die avond de zaal binnengewaaid: de Weissenborn guitar op schoot, kondigde hij Voodoo Child aan: ”This one is for Jimmy”. Het werd muisstil in de zaal… Even later bracht hij ons dan weer bij de rauwe realiteit van de vluchtelingen die Fort Europa willen binnen geraken. Als die met een klein kind op de schouders proberen op Lampedusa te geraken, dan moeten ze wel liegen: stil maar kindje, alles komt goed; It’s gonna be all right. Als een echt entertainer weet hij dat de boog niet altijd gespannen kan staan. To find a piece of heaven inside your Head wordt ‘opgedragen’ aan de personen die een mens kopzorgen en muizenissen bezorgen. “Gooi ze buiten, geef ze nog een busticket” en met de kazoo blaast Guy ze de deur uit! Grappig maar tegelijk uit het leven gegrepen!
Met The Winter Blues bracht hij nog eens de harde winter van vorig jaar in herinnering. Hij martelde zijn steelguitar en zweepte ‘zijn’ publiek nog eens op vooraleer hij het in handen van de oude meester moest geven. In een optreden van amper 40 minuten kregen we een heel scala aan sferen, muziek- en zangstijlen, gekruid met de nodige humor en maatschappijkritiek! Il faut le faire!
Voor wie houdt van wiskunde: deze Lightnin’Guy moet (“nog veel boterhammen eten” –zei hij zelf- en) nog 4 jaar wachten voor hij half zo oud is als John Mayall!
Muziek lijkt wel een elixir voor het lange leven. Nog maar pas heeft onze eigen Toots besloten om zijn publieke leven af te sluiten; maar daarom zal hij het niet o.i. niet laten om thuis te musiceren. Als je John Mayall bezig ziet, dan heeft hij duidelijk ook nog reserve om minstens 12 jaar door te gaan!
Voor wie hem niet echt kent: John Mayall is geboren in midden-Engeland op 29 november 1933. Hij is één van die mensen die de bluesmuziek in de jaren zestig van de twintigste eeuw immens populair maakten. Met zijn band de Bluesbreakers, is hij verantwoordelijk voor de grootste namen uit de rockgeschiedenis: Eric Clapton, Jack Bruce, Peter Green, John McVie, Mick Fleetwood, Mick Taylor, … Nadien speelden die lui in bands als Cream, Feetwood Mac en de Rolling Stones. Meester Mayall kan trots zijn op zijn leerlingen!
Wikipedia vertelt dat hij in zijn jonge jaren bekend stond als een wat autoritaire bandleider. Hij zou in het busje op de weg terug van een optreden wel eens aan bandleden een gitaarversterker op schoot gegeven hebben zodat hij languit kon liggen. Van autoritair optreden was in de AB geen sprake. Al voor de eerste noot werd gespeeld stelde hij zijn drie bandleden voor:
De Texaan Rocky Athas speelde al gitaar met zijn schoolvriend Stevie Ray Vaughan. Op zijn 23ste werd hij in een Texaans muziekblad bij de 10 beste gitaristen ter wereld gerekend. Thin Lizzy schreef ‘Cocky Rocky’ nadat ze hem hoorden spelen in Dallas en Brian May van Queen liet zich beïnvloeden door zijn speelstijl. (http://www.bluearmadillo.com/rocky-athas-artist/ ) Hij werkte voor het eerst mee met John Mayall aan het album TOUGH (2009).
Greg Rzab (zeg: “ArZab”) verdiende reeds zijn sporen op de bas bij Otis Rush en andere grote blues legendes als Albert Collins, Willie Dixon en John Lee Hooker. Hij speelde 12 jaar met Buddy Guy en kreeg toen een aanbod van John Mayall voor een Europese tournee in 1999 en 2000. Daarna accepteerde hij een aanbod van Jimmy Page. Later speelde hij nog met Carlos Santana, Eric Clapton, Jeff Beck, The Allman Brothers Band, Stevie Ray Vaughan en The Black Crowes. Aan het begin van 2009 kreeg weer een aanbieding van Mayall. Sindsdien heeft hij meer dan zijn sporen verdiend als een steunpilaar op het podium en in de studio met John.
De ritmesectie is compleet met de imposante Jay Davenport op drums, geboren in 1960 en getogen in Chicago. Hij groeide op met jazz, jazz-fusion en seventies R & B. Hij leerde de kneepjes van het vak van de gepensioneerde oude Bo Diddley drummer, Clifton James. Zo verzeilde hij in de bloeiende Chicago Blues scene. De afgelopen jaren heeft hij het drumstel bemand voor de virtuoze gitarist Melvin Taylor, wiens meest recente bassist Greg Rzab was. Deze introduceerde hem bij John Mayall. De kracht en de goede smaak van zijn spel is sindsdien verbeterd door cd-opnames en live-optredens met John.
Na vijf jaar samenwerken met John Mayall, zei deze in een interwiew: "De band die ik nu heb is de beste band die ik ooit heb gehad. Beter dan dat kan niet! " En dat was er in de AB dan ook aan te zien! Ze staken met een van wal met een eerste Otis Rush (!) nummer: All Your Love. Meteen was duidelijk dat Rocky de rots in de band is. Zijn gitaarspel overstemde de piano van Mayall. (Maar met je buik tegen het podium hoor je waarschijnlijk ook niet de meest evenwichtige muziekbalans. Ik ga dus zeker de eerste steen niet gooien!) Dit eerste nummer begint stapvoets, maar gaat halfweg uptempo verder als Mayall de mondharmonica boven haalt. Deze grijsaard verkeert duidelijk nog niet in ademnood. (We moeten opnieuw denken aan Toots…) Met een guitige glimlach kondigde hij het volgende nummer aan: Somebody is acting like a child. Zo lang mogelijk een kind blijven, misschien is dat het resept voor zijn levenselixir?
Voor Walking on Sunset ruilt hij de piano in voor de gitaar. Hij houdt het stevige geluid van Rocky in bedwang maar nu en dan mag deze eens van de leiband door een simpele hoofdknik van de meester. Dan demonstreert de Texaan zijn virtuositeit. We horen nog de echo van Stevie Ray Vaughn zaliger! Het publiek vond het ook zalig… Mayall gaf hem na zo’n magistrale solo meer dan één keer een open doekje. Autoritair zag het er in ieder geval niet uit. Maar wie zei ook alweer dat de mens milder wordt met ouder worden?
Uit het album ‘Though’ (dat ook met deze line-up werd opgenomen) kwam het volgende nummer Nothing to do With Love. Een bijtend nummer waar hij onze maatschappij op de korrel neemt: materialistische ‘liefde’, oorlog in naam van één of andere ‘god’… Kan muziek de wereld redden? In Dirty Water, een nummer van het album voor zijn 70ste verjaardag, houdt hij dezelfde toon aan. Net zoals de vorige nummers wordt het instrumentale middengedeelte lang uitgesponnen. Niet alleen de gitaristen Mayall en Athas soleren. Dit keer mag ook Rzab solo gaan. Met de slap-stijl die we leerden kennen door Mark King van Level 42, imponeerde hij zijn publiek. Zo kwam er toch nog heel wat afwisseling in de soms lange nummers.
Voor afwisseling zorgt ook een dame in het publiek. Mayall kondigt een nummer aan uit zijn album Wake Up Call: I’m a Sucker for Love en dan komt uit het publiek een hoog stemmetje met een verzoeknummer. Mayall kijkt eerst verbaasd en begrijpt niet goed wat de vraag is. Als een echte gentleman probeert hij de onderbreking netjes af te handelen: “This lady is confusing me!” Maar ze houdt vol en legt uit wat ze eigenlijk wil. De Brit blijft cool en heeft het perfecte excuus van een heer op gezegende leeftijd: “Why do I have so many songs on my repertoire?” Hij legt het zelfs mooi uit zodat we allemaal op de hoogte zijn: ze blijkt een nummer aan te vragen dat hij 30 jaar geleden op plaat heeft gezet maar nooit meer live heeft gebracht. En dan besluit hij fijntjes met “I’m gonna end this conversation because there are people who want to hear music.”
Give me one more Day is een ironische lofzang op zijn vroegere levensstijl. De krasse knar heeft reeds 25 jaar alcohol laten staan! Een enthousiaste toeschouwer wordt meteen als alcoholicus bestempeld. En dat is toch de kers op de taart bij een optreden: een performer die contact heeft met zijn publiek en die ons tussen de muziek door verwent met een verhaaltje uit eigen koker.
Een hoogtepunt werd Chicago Line uit zijn eerste album uit 1965. Mayall zette in met een snedige harmonica die werd ondersteund door de snare-drum van Davenport. Eens gitaar en bas ook aansluiten, zijn we vertrokken voor een dolle treinrit die ons via de klassieke Mayallblues meevoert naar een jazzy improvisatie op de bas en het orgel van Mayall met de klank van een vibrafoon. Om van te snoepen!
Uiteindelijk had men in de AB er niet op gerekend dat we nog een bisnummer zouden krijgen. Zaallichten aan, gordijnen omhoog, de installatie uitgeschakeld en… daar verscheen het viertal weer. Mayall, verbaasd dat zijn instrumenten uitgeschakeld zijn: ”Panic, they switched everything off! They weren’t aware of your enthousiasm!” Terwijl de technici hals over kop aan het werk gaan, krijgen we info over website: “There you’ll find everything you want to know about these guys, because are they fantastic or what?” In een mum van tijd was alles weer intact en vlogen ze er voor een laatste keer in met Hideaway, een Freddy King instrumental waarmee de jonge Clapton zichzelf bij de prille Bluesbreakers de goddelijke status in speelde! Het publiek ging uit zijn dak dat met zowel 18- als de 68-jarigen uit drie generaties muziekliefhebbers bestond. Mijn eigen vader is onlangs 80 geworden; maar ik betwijfel of er van dat bouwjaar nog present waren vóór het podium.
Hats off for this great godfather of the blues!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lightnin-guy-22-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/john-mayall-22-03-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
