Local Natives leverde een voorsmaakje van wat in 2013 zal volgen . Local Natives knettert. Noteer het alvast , één van de doorbraken naar een breder publiek.
We keken er naar uit om het Californische Local Natives opnieuw aan het werk te zien . In 2010 waren ze in de clubs en op de festivals niet weg te branden . Hun debuut ‘Gorillaz manor’ en de single “Airplanes” zijn in ons geheugen gegrift .
Live kreeg hun warme, dromerige, opbouwende indiepop/folk/americana, soms een ferme boost door elektronica, bijkomende percussie en meerstemmige zang. Ze vielen op door hun enthousiasme en pittig gedreven aanpak.
Na vanavond kunnen we eenvoudigweg hetzelfde zeggen . De band is nog even gemotiveerd en heeft niks aan dynamiek ingeboet. De band leunt nu het dichtst aan Patrick Watson qua gretigheid , is een fikse stap vooruit op geestesgenoten Fleet Foxes en Band Of Horses, en maakt het z’n fans minder gecompliceerd dan Grizzly Bear.
We vergeten hierbij de invloed van het Canadese Arcade Fire niet, en zeer zeker dringt de ‘60’s traditie van Beach Boys, Simon & Garfunkel en Crosby, Stills & Nash door; tot slot de ‘80’s funky loops van Talking Heads, want niet voor niks staat “Warning sign” steevast als cover op de setlist.
De tweede cd ‘Hummingbird’ verschijnt pas begin volgend jaar; al af en toe werd onze nieuwsgierigheid beloond met enkele trailers . Nummers die de indruk geven in dezelfde lijn te liggen, het hebben van die kenmerkende broeierige opbouw , intense spanning , net niet ontploffen, en het halen op subtiliteit, finesse en stemmenpracht. Hun optreden in de Bota Rotonde was dan ook in een mum van tijd uitverkocht .
Live dan: heerlijk is die groove , die zwierige zwaai door kleurrijke en zalvende toetsen, huppelende en springerige ritmes en de dubbel opzwepende percussie , wat zorgt voor opwinding , buskruit en venijn in het materiaal. En gespeeld wordt met een niet te duiden gedrevenheid . Dit is de conclusie van hun ruim uur durende set.
De nieuwe songs klonken gretig en de oudere fungeerden als houvast. Even positief kunnen we zijn over het geluid en het licht, een graag meegenomen extraatje! Hier is een band op topniveau bezig; ze kunnen definitief doorbreken naar een breder publiek. Optredens voor volgend jaar zijn er al in de grote Trix zaal en in de Grand Mix, Tourcoing .
Hun songs mogen dan gebed zijn in eenvoud , in de zacht-harde aanpak ondergaan ze verrassende wendingen en diverse tempowisselingen; de stemmenpracht van de drie Rice- Ayer – Hahn siert. Als geheel is het dieper uitgewerkt.
Al meteen was onze aandacht gescherpt met twee nieuwkomers “Breakers” , de eerste single en “Wide eyes”; het rustige maar meespelende “You & I” deden wat gas terugnemen, maar wat klinkt het allemaal mooi, ondersteund van hun soms hoog uithalende vocals.
Na een uitmuntende “Warning sign”, kunnen we enkel maar alleen uitroeptekens plaatsen! We waren gefascineerd door de intense pracht van “Black spot”, “Heavy feet”, “World news” en “Who knows who cares” . Op adem kwamen we met het sfeervolle, aanzwellende “Columbia”, middenin de set , geleest op Godley & Creme, en het afsluitende “Bowery”.
In de bis kregen we nog twee hoogtepunten: de oudjes “Airplanes” en “Sun hands” konden niet ontbreken en kregen elan door de stekelige, dwarrelende, hobbelige en ophitsende ritmes; alle registers en effects werden gehanteerd.
Local Natives is al enorm op elkaar ingespeeld, een geoliede machine , vol overgave. Ze hebben de nieuwe nummers in de vingers . Iets unieks toch , die wisselende stemmingen , de gevoelige en bedreven instrumentatie en hun ontroerende vocale pracht!
Local Natives zalfde de barre winteravond en was helend na een ‘fxx’ werkdag , plus als je op de koop toe nog werd geconfronteerd met fileleed en een helse rit in het ongure weer. Vanavond waren zij het ideale medicament .
Organisatie : Botanique, Brussel
De opkomst voor deze Night Beats lag verrassend hoog. Zou de nieuwe lichting garagerockers onder impuls van een Ty Segall en Thee Oh Sees dan toch voor een bescheiden revival kunnen zorgen?
Acid Baby Jesus, een vijftal uit Athene dat een plaat uit heeft op Slovenly Recordings en reeds verschillende keren in ons land te gast was, mocht deze avond openen. Rammelende psych rock, die je nog het best zou kunnen omschrijven als Black Lips on acid, werd ons deel. Daarnaast hoorde ik ook een paar keer de lome ritmes van Demon's Claws (beide bands kennen elkaar goed, vandaar misschien?) terwijl enkele meer psychedelische stukken dan weer de vroege Pink Floyd lieten herleven.
Vooral wanneer het zoemende orgel de vrije loop werd gelaten kon Acid Baby Jesus (aan die naam wen ik nooit) het verschil maken. Helaas waren er enkele slaapverwekkende nummers in de set geslopen terwijl de heren er zelf ook niet bijster fris uitzagen. Getekend door de Griekse crisis?
Gelukkig vonden ze naar het einde toe hun tweede adem en werd er een versnelling hoger geschakeld om af te sluiten met een klodder spetterende spacerock.
Night Beats, uit Seattle, Washington, vonden hun groepsnaam bij Sam Cooke, van wie één van zijn beste platen ‘Night Beat’ heette en met een beetje goeie wil hoor je ook wat soul in hun psychedelische garagerock. Maar wat we absoluut zeker hoorden in De Zwerver was een onmiskenbaar sixties-geluid.
Ik maakte me meermaals de bedenking dat de groep die voor me aan het spelen was één van die obscure groepjes uit die fameuze ‘Nuggets’-verzamelaar had kunnen zijn. Iets wat me zeker niet ongelukkig stemde. Bovendien klonken ze nooit echt retro want die sound wisten ze toch een eigentijdse draai te geven en speelden ze uitsluitend eigen werk.
Covers hebben ze trouwens absoluut niet nodig want precies die eigen, stuk voor stuk, sterke songs als "Puppet on a string" en "Dial 666" (missers hoorde ik niet) zijn net hun grootste troef.
Danny Lee Blackwell zong met een licht huilende stem terwijl hij voortdurend op gitaar schitterde : nooit het grote gebaar of overdreven distortion maar steeds subtiel de juiste klankkleur opzoekend. Voeg daarbij de scheermesscherpe ritmesectie - James Traeger op drums en Tarek Wegner op bas - en het plaatje klopt perfect. Blackwell was bijzonder gefocust wat interactie met het publiek in de weg stond. Alleen de bassist deed al eens een bescheiden poging om een grapje te maken.
De muziek moest dus volstaan en dat deed ze zeer zeker! Alleen al om het bisnummer had ik de verplaatsing naar Leffinge willen maken. Het lange en wonderlijke "The other side", een nummer vol tempowisselingen dat het publiek meermaals op het verkeerde been zette en waarin Blackwell op het einde nog eens alles uit zijn gitaar mocht persen. Vreemde song die qua opbouw wat progrockallures had maar niettemin een majestueuze afsluiter.
Toch één kleine "smet" op dit schitterende optreden : toen Danny Lee Blackwell het podium verliet griste hij zowaar mijn verse pint, die ik net op datzelfde podium had gezet om nog eens te applaudisseren, mee.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/night-beats-4-12-2012/
Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
De Orangerie was een beetje te groot voor de soloshow van Ben Gibbard, de zanger van Death Cab for Cutie. Gibbard trouwde in 2009 met de actrice Zooey Deschanel, die je misschien kent van de serie ‘Weeds’ of van de romantische komedie ‘(500) days of summer’. Eind 2011 scheidden de twee, maar het solodebuut ‘Former Lives’ is zeker geen break-up plaat, want ze bevat nummers die de laatste acht jaar geschreven geweest zijn. De single “Teardrop windows” wordt veel op Radio 1 gedraaid, maar vreemd genoeg niet op Studio Brussel.
Gibbard bracht vanavond een bloemlezing uit die solo-cd, en liet ook nummers uit bijna elke Death Cab for Cutie plaat passeren. Enkel begeleid door een akoestische gitaar of in het tweede deel van het optreden, door een piano, kwam de focus vooral op de rake teksten te liggen.
Gibbard weet pareltjes van songteksten neer te pennen, in twee, drie zinnetjes weet hij een heel universum op te roepen, en dat is enkel aan de grote songschrijvers gegeven. Om maar een voorbeeldje te geven uit “Grapevine fires”, dat hij opnieuw moest beginnen wegens een lelijke hoest, (die hij aan de rookmachine verweet): “The wind picked up, the fire spread, the grapevine seemed left for dead, the northern sky looked like the end of days. The wake up call to a rented room, sounded like an alarm of impending doom”.
Ook de nummers zelf bleven akoestisch overeind, wat ook al op de kwaliteit duidt. Tot mijn grote verrassing zaten er ook een aantal nummertjes van The Postal Service in de set, de indietronica-samenwerking met Jimmy Tamborello (D-NTEL) uit 2003,
‘Such Great Heights’ en het op D-NTEL’s plaat verschenen ‘Dream of Evan and Chan’ (over Evan Dando en Chan Marshall).
Ook een nummertje dat Gibbard nog met Arne Van Peteghem schreef, kwam vanavond aan bod voor zijn ‘great friend from Antwerp’. Hoogtepunten van de avond waren natuurlijk de Death Cab-singles zoals “Cath”, “Title and registration” en “Soul meets body”, dat akoestisch een heel ander jasje aangemeten kreeg. Gibbard sloot af met de Duyster-klassieker “The District sleeps alone tonight”, en alleen al daarvoor was het de moeite om naar de Botanique af te zakken. Bij het laatste couplet van dit nummer, snokte Gibbard de kabel uit zijn gitaar, en ging gewoon onversterkt verder. Het begint een traditie te worden, eerder zagen we dat al Patrick Watson, School is Cool en The Low Anthem doen. Al deze artiesten proberen op die manier een intiemere band met het publiek op te bouwen, en het onderscheid publiek/performer op te heffen.
Het soloconcert van de 36-jarige Gibbard slaagde daar ook in vanavond, en dat maakte ons blij. Soms is de simpele aanpak de meest overtuigende.
Setlist
Sheppard’s Bush lullaby; Such Great Heights; Oh Woe; Roads dont move; Title and registration; Dream song; Cath ; Destination; Grapevine Fires ; Evan+Chan; Something’s Rattling; Lady Adelaide; Do better ; Duncan, where have you gone; Unobstructed views ; Friction; Soul Meets Body ; Teardrop windows; Crooked teeth ; Home; District
Organisatie: Botanique, Brussel
Ik denk niet dat wij u Arno nog moeten voorstellen. De man is een begrip, een fenomeen, een icoon. De laatste keer dat we hem aan het werk zagen op het Leffingeleurenfestival in 2011 schreven we nog dat hij aan herbronning toe was. Onze welgemeende ekskuses daarvoor, want nu blijkt dat wij toen gewoon pech hadden en getuige waren van een uitzonderlijk zwak Arno concertje. Als u net als ons het legendarische Arno portret in ‘God en Klein Pierke’ gezien heeft, dan zal u weten dat een niet nader bepaalde dosis whisky daar voor iets tussen zat. Vergeven en vergeten dus, want op vandaag staat hij er, en hoe !
Wij hebben zo een vermoeden dat Arno in Frankrijk nog meer op handen wordt gedragen dan bij ons. In België valt men vooral voor de sympathieke rocker annex drinkebroer, in Frankrijk prijst men Arno ook en vooral omwille van zijn kwaliteiten als chansonnier.
De liefde is wederzijds, Arno houdt van het Franse publiek, hij voelt zich thuis op het podium in Lille en ontpopt zich tussen de songs door als een ware comédièn. Hij haalt de ene na de andere sappige anekdote op, en dat in zijn typisch gebroken Arno Frans inclusief het onvermijdelijke gestotter, wat in zijn geval eerder een sympathieke meerwaarde lijkt te zijn. De man is in zijn nopjes, hij is entertainend en geestig, trekt allerhande rare smoelen en straalt bakken vertrouwen uit. Kortom, Arno is volop Arno.
Vooral Arno le chanteur is hier in bloedvorm, hij croont prachtiger dan ooit tevoren in hemels mooie ingetogen songs als “Elle pense quand elle danse”, “Lola, etc” en “Les yeux de ma mere”, drie pareltjes waar de zaal muisstil van wordt.
Ook de rocker in Arno mag volop zijn gang gaan en daarin wordt hij bijgestaan door een werkelijk ultrascherp spelende band met naast ouwe getrouwe Serge Feys een drietal gedreven en schitterende jonge muzikanten (Arno heeft in lang niet zo een goede gitarist gehad). Zo krijgen de songs uit het nieuwste album ‘Future Vintage’ een boost van jewelste. Die plaat is alweer een bont allegaartje van rock en chanson, en dat vertaalt zich knap op het podium. Songs als ondermeer “Ca plane pour nous”, “Quand les bonbons parlent” en een stevig “Show of live” moeten niet onderdoen voor de klassiekers.
Arno bezingt ook uiterst mooi zijn geboortestad in een subliem “Comme a Oostende”, nog zo eentje die kippenvel veroorzaakt.
Uit de TC Matic periode komt de immer gejaagde klassieker “Que Passa ?” en natuurlijk “Oh la la la” en “Putain Putain” die hier beiden in een geslaagd nieuw kleedje zijn gestoken. Opmerkelijk trouwens hoe de Fransen weten mee te zingen hoe hun kleintje ook verre schiet.
Verder is er spetterende rock met een vurig en heet “Ratata” en de snijdende Beefheart song “Hot Head” waarin Arno zijn harmonica uithaalt en ter plaatse de blues heruitvindt. En natuurlijk is er volop ambiance met “Je veux nager” en “Bathroom Singer”.
De Fransen eten uit Arno zijn hand, maar dat heeft hij ook verdiend, want vanavond is hij niet minder dan schitterend.
Ga dat zien, beste mensen, wanneer hij met zijn gevolg begin 2013 door België toert, want het is meer dan de moeite. De AB is al twee avonden volgeboekt, waag dus snel uw kans voor één van de andere concertjes (Gent, Leuven, Brugge, Antwerpen, Kortrijk,…)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arno-3-12-2012/
Organisatie: Vérone Productions, Lille
Alle oude rockers verzamelden maandagavond in Vorst om de gekende rockiconen Deep Purple nog eens aan het werk te zien in eigen land…en hoe!
Het voorprogramma werd verzorgd door de Belgische formatie Cowboys & Aliens die een set van zo’n 30 minuten speelden met nummers uit hun laatste langspeler ‘Language of Superstars’ (2005) en hun recente EP ‘Sandpaper Blues Knockout’ (2011). De mannen van C&A kweten zich op zeer verdienstelijke wijze van hun opdracht ondanks de vrij lauwe reactie van het publiek.
Dat publiek was logischerwijze duidelijk voor een band van een ander kaliber gekomen! Klokslag 21u00 zette de klassieke intro in en kleurde het podium letterlijk paars. Een enthousiaste menigte verwelkomde mister Gillan, Glover & Co op zeer hartelijke wijze.
Aan één stuk werden nummers als “Fireball”, “Into the Fire” en “Hard lovin’ Man” met veel energie en snelheid door de speakers gejaagd … Het geluid was opperbest en Ian goed bij stem!
Wat een prestatie van een kerel van bijna 68 jaar! En wat gezegd over de muzikanten die stuk voor stuk tussen de nummers door hun persoonlijk ‘moment de gloire’ kregen en elk, sologewijs, de toeschouwers nog eens mochten overtuigen van hun absolute topklasse!
Na de keyboardsolo van Don Airey (met subtiele verwijzing naar Jacques Brel) was het tijd voor een zalig trio van “Perfect Strangers”, “Space Truckin’” en het obligate en nog altijd fantastische “Smoke on the Water”.
Het publiek smaakte duidelijk het optreden van hun (jeugd)helden en werd getrakteerd op enkele covers als toegiften : “Green Onions” en “Hush” (Billy Joe Royal). Na de bass solo van Roger Glover werd het optreden afgerond met “Black Night” en in ‘die black night’ keerde de menigte daarna tevreden huiswaarts!
Heel fijn optreden!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/deep-purple-3-12-2012/
Organisatie: Live Nation
… Ergens eind 2010, uit het niets worden we overstelpt met vragen over de Swedish House Mafia. Reden is de single “One” , die inslaat als een bom! In onze zoektocht wie achter deze ‘instant classic’ zit, komen we uit bij drie DJ’s/producers , die al hun strepen in het dancewereldje hebben verdiend . Jawel , het is duidelijk dat hier doorgewinterde vossen achter het project zitten …
Swedish House Mafia is een project van Axwell, Steve Angello en Sebastian Ingrosso. Het gaat snel en hard , want ook de 2de single “From Miami to Ibiza” is op z’n minst een even commercieel succes. Het hek is van de dam ... en als een ‘rollarcoaster’ staan ze op de grootste festivals; in de voetsporen van Underworld, Chemical Brothers , Daft Punk , 2 many DJ’s en Justice staat het trio geprogrammeerd als afsluiter. De singles zorgden ervoor dat ze steeds actueel en hot bleven.
Maar de beste beats duren niet lang , want eind 2012 besluiten de heren er mee te stoppen . Ze zijn uitgekeken op hun succesvol project; de sets op Tomorrowland zijn in ons geheugen gegrift en met deze groots opgezette afscheidstournee 'One last tour' kunnen alle registers nog eens opengetrokken worden . Een nooit geziene spectaculaire show.
Swedish House Mafia is ons niet onopgemerkt voorbijgegaan . Blij dat we er opnieuw bij konden zijn …
Een tot in de nok gevuld feestvierend Sportpaleis is impressionant om te zien! In deze omgedoopte Arena geniet , danst en springt een uitgelaten publiek. We kijken onze ogen uit … Opvallend vanavond ook een internationaal publiek ; veel Zweedse en Britse vlaggen zwierden op de beats’n’bleeps .
Aan de decs warmde en hitste de jonge DJ/producer Otto Knows eerst de menigte op . Die DJ kennen we natuurlijk van die Tomorrowland tune “Million Voices'. In ‘no time’ had hij de hele zaal in z'n greep.
Rond 21.45u brak het Swedish House Mafia moment aan, een imposant wit doek fungeerde als teaser voor de Zweedse DJ’s . “We come, we rave, we love” werd geprojecteerd . En dan stonden de 3 voor een reusachtige ledwall en begroetten ze de losgeslagen menigte. Ze namen plaats aan hun dj booth – gevormd door de ledwall die in 4 stukken evolueerde- en hen op een 5 meter hoog voetstuk plaatste.
Na een lang uitgesponnen intro kwam de eerste knaller, “Greyhound” . Beneden zagen we een kolkende jonge meute! Wat een blitzstart! De ledwall was feeëriek en projecteerde 1001 verschillende visuals, filmpjes, … in allerhande vormen en gedaantes. Meteen een meesterlijk staaltje, sie!
Na de openingstrack werd even gas teruggenomen en kregen we happy dance en house tracks van eigen makelij en enkele classics uit het genre, die het allemaal best spannend hielden. Ze bouwden op die manier hun set op .
Na 45 minuten verdwenen ze even in de coulissen en opnieuw werd een groot wit doek over het podium gespreid. Toen het doek verdween, was dit het sein om het tempo te verhogen en de herkenbaarheid van de eigen hits los te laten … Lichtsalvo's, stroboscopen, vuurwerk en co2 shooters sierden het enorme visuele spektakel en boden nét dat tikkeltje meer aan de show.
“In My Mind”, “Antidote” en ''Save The World” kregen een gepaste outfit, wat een waanzinnig enthousiast Sportpaleis opleverde.
Hoogtepunt was dat de huidige single “Don't you worry child” door duizenden werd meegezongen en opgesmukt werd met de gekende 'sit down en jumps’ . Toen Angello even later de Belgische vlag bovenhaalde en de ledwall zwart, geel en rood kleurde , klonk een oorverdovend gejoel … de apotheose kon worden ingeleid … in de verte hoorden we de begintune van “One” , die crescendo ging en ontplofte . Dit ‘dance anthem’ werd geremixt tot een moddervette , ultracatchy splinterbom.
Kortom , dit was een Topsong . Conclusie: De Swedish House Mafia stond in voor een avondje Topentertainment!
Organisatie: Live Nation en ID&T
Het was vrijdag en de eerste dag van de kerstmarkt in Brussel,zodat we door de file en het zoeken naar een overgebleven parkeerplaats, een stukje later dan gepland in de AB Box toekwamen, in het midden van de set van Joe Gideon & The Shark. Gideon Seifert en zijn zus Viva Seifert, we hebben ze ooit nog gezien op Boomtown, samen met The Archie Bronson Outfit, en toen maakten ze niet echt indruk. Vanavond was dat toch anders, op basis van de halve set die we nog konden meemaken: veel afwisseling, garagerock a la White Stripes en Black Keys, Britse bluesrock met een PJ Harvey inslag, en electronische experimenten. Drumster Viva steekt veel dynamiek in haar spel, en de samenzang tussen broer en zus werkt goed. Joe Gideon heeft net een tweede album uit, ‘Freakish’, ik vond weinig aan hun eersteling, maar op basis van het halfuur dat ik vanavond nog kon meepikken, ga ik dit tweede album zeker eens uit checken.
Geen uitverkochte AB Box voor de hoofdact van de avond, Three Mile Pilot. Begin jaren negentig was deze band uit San Diego, eventjes ‘hot’ in de alternatieve scene. Toen iedereen wat uitgekeken was op de grunge, kwamen zij met een heel nieuw geluid, ‘slowcore’ genaamd, kaal, want enkel met bas, drums en keyboards, maar zonder gitaar, en toch heel dynamisch, ook door de afwisselende zangpartijen van zowel Zach Smith (bas) als Pall Jenkins.
Hun debuut, ‘Na Vucca do lupu’, was een echte cultplaat, die ook veel mee had van dEUS eerste, met veel plaats voor experiment en zangpartijen die heel erg leken op de duetten van Barman en Stef Kamil Carlens zoals die op ‘Worst Case Scenario’ stonden.
Ook Three Mile Pilot’s tweede plaat, ‘Chief Assassin to the sinister’, (uit 1995) was heel erg gegeerd, zodat veel fans zowel de Amerikaanse als de Europese versie van de plaat kochten. Daarna volgde nog een derde plaat,’Another desert, another sea’, in 1997, die minder goed was, waarna de groep er in 1998 de brui aan gaf:
Pall Jenkins richtte The Black Heart Procession op, met veel meer nadruk op piano en electronica in low-tempo nummers , en Zach Smith vormde samen met Rob Crow, Pinback, dat in Belgie heel populair werd, ook door dat ze hun debuut op een sublabel van het Gentse R&S records uitbrachten.
Na tien jaar besloten Jenkins en Smith om terug samen te gaan spelen, en in 2010 brachten ze plots een nieuw album uit, ‘The inevitable past is the future forgotten’, dat we heel erg konden smaken. Dit jaar was er dan een EP, ‘Maps’, die blijkbaar minder goed is en na vijftien jaar, staan ze nu dus terug live in België.
Three Mile Pilot zijn live met vier, naast Jenkins(gitaar) en Smith (bas), een drummer en een keyboardspeler. Jenkins, met zijn pet had hij veel weg van Brian Johnson van AC/DC, begon zonder gitaar, met het rustige “Premonition”, het afsluitende nummer uit ‘The inevitable past if the future forgotten’, en dit album zou vanavond ook de hoofdmoot van de set vormen.
Na deze opwarmer, kregen we de echte 3MP sound te horen in “What’s in the air”, waarin bas en keyboard langzaam opbouwen, waarna het nummer plots losbarst. Anno 2012 is het geluid van 3MP belange zo kaal niet meer, het klinkt warm en organisch, meer in overeenstemming met een band die ondertussen uit veertigers bestaat.
“Still Alive” zette die nieuwe melodieuze lijn door, met een perfecte symbiose tussen de basmelodieen, het keyboardspel en de accenten van de drummer, waarop Jenkins dan zijn zanglijnen lardeert.
“Battle”, een song die je als mission statement kan zien waarom Three Mile Pilot er na meer dan tien jaar terug aan begonnen zijn, begon als de oude 3MP van begin jaren negentig, maar transformeerde dan in een melodieus pianonummertje, dat even goed van Pinback had kunnen zijn. Jenkins worstelde heel even met zijn gitaar, maar eerlijk gezegd hadden we dat niet eens gehoord.
Na een hele brok uit hun laatste album gespeeld te hebben, was het tijd om een aantal nummers uit ‘Another desert, another sea’ te spelen, zoals “Ruin” en “Way of the ocean”, waarin vooral het unieke, uit de duizend herkenbare basgeluid van Smith en de tegen elkaar opbotsende zanglijnen van de twee protagonisten uit de band sprongen. Daarna werd er een versnelling hoger geschakeld, op “Days of wrath” en “Left in vain” begon het publiek al goed mee te headbangen, en dat publiek ging helemaal uit zijn dak toen de cultklassiekers uit “Chief Assassin to the sinister” van stal gehaald werden, iedereen voelde zich plots weer vooraan in de twintig op “97 mt”, “Shang vs Hanger” en “Circumsized”, nummers die menige Scorpio en Gitaargestoord-fuiven kleurden in de midden jaren negentig.
Ja, voor velen was Three Mile Pilot jeugdsentiment vanavond, maar peu importe, het is nog altijd steengoed, en ook met de nieuwe nummers staat Three Mile Pilot er nog altijd.
Wie niet genoeg kan krijgen van het basspel van Zach Smith, kan volgende week naar de Vooruit, want dan speelt Pinback, wij zullen er zijn, u bent toch ook van de partij?
Setlist The premonition; What’s in the air; Still Alive; Battle orgelgeluidjes; Ruin; Way of the ocean; Longest day; In this town I awaken; Days of wrath; Left in vain; Birdy; 97 mt; Shang; Circumsized
Year of no light; Bolivia; One false eye
Organisatie: Ancienne Belgique (ism Toutpartout) ikv Autumn Falls Festival 2012
Petula Clark is een fenomeen. Het is onbegonnen werk hier een min of meer volledige samenvatting te geven van haar carrière. Maar toch doe ik een bescheiden poging.
Ze was één van de sterren die de geallieerde soldaten entertainden tijdens de tweede wereldoorlog. Daarna acteerde ze in verschillende succesvolle films, zoals ‘Finian’s Rainbow’ en ‘Goodbye, Mr. Chips’. Als zangeres had ze tientallen hits, niet alleen in Groot Brittannië, maar ook in de VS. Door haar huwelijk met de Franse Claude Wolff begon ze ook in het Frans te zingen, waardoor ze ook in Franssprekende landen een superster werd.
Ze verkocht meer dan 70 miljoen platen in de ganse wereld.
Petula vierde onlangs haar 80e verjaardag en toch ziet ze er twintig jaar jonger uit. En niet alleen dat, ze zingt en beweegt ook als iemand die veel jonger is.Met haar vijfkoppige band bracht ze een overzicht van haar volledige carrière: nummers uit haar films, Frans chanson, covers van andere artiesten (Elvis Presley, John Lennon, Adamo, Serge Gainsbourg, Jacques Brel), maar ook een mooie selectie uit haar tientallen hits.
Ook nummers uit haar nieuwe Engelstalige CD ‘Lost In You’ kwamen aan bod. Een afwisseling van meezingers en meer intieme momenten als ze zelf aan de piano ging zitten. Ze heeft heel veel présence en pakt haar dankbaar publiek moeiteloos in.
Haar ingestudeerde verhaaltjes over haar ontmoetingen en ervaringen met sterren zoals Fred Astaire en Elvis Presley doen je beseffen wat een ongelooflijk leven zij gehad heeft, maar doen tegelijkertijd een beetje kunstmatig aan.
Op haar leeftijd is ze niet altijd even toonvast meer, maar dat scheen niemand te storen.
Wat mij meer dwars zat is de interpretatie van sommige hits. Soms gaat daardoor ook alle magie verloren. Een voorbeeld: “Kiss Me Goodbye” sprak mij altijd al heel erg aan door het bombastische, het dramatische, dat de wanhoop weergeeft van de verlaten vrouw, die ondanks alles haar geliefde blijft beminnen. In de versie die ze nu bracht was dat allemaal verdwenen. Een gemiste kans.
Toch was dit optreden een hoogtepunt. Een confrontatie met al die jaren popgeschiedenis door een concert van een artieste die al bijna zeventig jaar bezig is. Wie heeft zo’n staat van dienst?
Als je het ook eens wil horen kan je op deze link een kwartierlange reportage vinden: http://www.youtube.com/watch?v=QatPktCz5dE&feature=share
En dat Petula een genereuze vrouw is zag je aan de manier waarop zij de talrijke cadeautjes van de fans in ontvangst nam. Hier geen valse vriendelijkheid, maar spontane waardering. We hebben ooit sterren gezien met veel meer kapsones.
Daarbij kwam ze ook nog eens naar de bar na het optreden om te praten met de fans en om te signeren. Opvallend hoe geduldig die fans een half uur lang wachtten tot hun idool verscheen.
Petula Clark is een echte Dame.
(Onvolledige) setlist: My Happiness, Enough Of You, Coeur Blessé, Don’t Sleep In The Subway Darling, Imagine (John Lennon), My song, Look To The Rainbow (uit Finian’s Rainbow), Love Me Tender (Elvis Presley), I Know A Place/Sign Of The Times, With One Look (uit Sunset Boulevard), Chariot, Tout Le Monde Veut Aller Au Ciel, Mais Personne Ne Veut Mourir, Someone To Watch Over Me (Gershwin), Un Enfant (Jacques Brel), Lost In You, Kiss Me Goodbye, Sailor, I Couldn’t Live Without Your Love, Downtown, La Vie Comme Elle Passe (Adamo), The Rainbow
Neem een kijkje naar enkele pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/petula-clark-30-11-2012/
Organisatie: Concertevents
Met zo een naam zou een mens gaan denken dat het hier de zoveelste extreme dark metal band betreft, niet dus. Zoek het eerder in de seventies.
De Zweedse retro rockers van Graveyard stonden er zelf van versteld dat er zoveel volk was komen opdagen in de Antwerpse Trix. Wij waren niet verwonderd, want na hun vlammende passages eerder dit jaar in de AB Club en in de Shelter van Pukkelpop heeft volgens ons de mond aan mond reclame mooi zijn werk gedaan. Zij die er toen bij waren wisten meteen dat Graveyard een verdomd krachtige live performance weet neer te zetten. Die toegewijde fans hebben zich gewoon vermenigvuldigd.
Natuurlijk moest u liefhebber zijn van potige seventies rock als Black Sabbath, Led Zeppelin, Pentagram en Deep Purple, anders stond u hier mooi voor aap.
Graveyard weet echter spitsvondig om te springen met het genre. De groove van al die bands zit duidelijk in hun muziek vervat, maar de groep houdt de songs behoorlijk kort en laat steeds de potige sound primeren bovenop de vaardigheden van de groepsleden. Geen overbodige ellenlange solo’s dus, hoewel het in de Trix aan snedige gitaaruitspattingen niet ontbrak.
Niet alleen de gitaren waren aan het woord, want wat ons sterk opviel was dat Joakim Nilsson een verduiveld knappe zanger bleek te zijn wiens gruizige stem perfect aansloot bij die gortige retro sound.
Graveyard bleek vanavond typisch zo een band die zichzelf op een podium overstijgt, alles klonk steviger en intenser dan het toch ook al redelijk vettige geluid dat op de platen wordt gehaald. Bij momenten deden ze ons dan ook denken aan hun Noorse collega’s van Motorpsycho, en dat is altijd een compliment.
Graveyard schonk uiteraard de nodige aandacht aan de puike nieuwe plaat ‘Lights Out’, getuige gedreven en stevig rollende songs als “Seven, seven”, “The suits, the law & the uniforms” en een moordend “Goliath”. Ook de meer ingehouden songs van die plaat waren intense hoogtepunten, “Slow motion countdown” en vooral “Hard time lovin’” brachten de betere bluesrock aan de oppervlakte.
Natuurlijk was het ons ook niet ontgaan dat de bommetjes van hun vorige platen hier mee het mooie weer maakten. Wij onthouden vooral de vuile rockers “Hisingen blues”, “Ain’t fit to live here” en een innig mooi en denderend “Thin Line”.
Een uiterst knap kippenvelmoment was het wonderlijke “The Siren” dat meteen een knaller van een bisronde mocht inzetten, met verder de volle overgave van de band in “Endless night” en het stampende oudje “Evil Ways”.
Het publiek had zich de ganse avond gewillig laten meedrijven met de voortdenderende rocktrein Graveyard en werd steeds uitbundiger. De Zweden werden dan ook bedankt met alleen maar enthousiaste reacties. Enkel de redacteur van De Morgen had het weer eens niet begrepen (zat waarschijnlijk opgesloten in het toilet), maar wie verschiet daar nog van.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/graveyard-30-11-2012-2/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/graveyard-30-11-2012/
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix, Antwerpen)
Marco Z had het genoegen te mogen openen voor Jason Mraz. Inderdaad, die van “I’m a bird, I’m a bird, I’m a bird”. En iets recenter, die van “Endlessly be together”. King van de catchy deuntjes en de meezingbare refreintjes. Een feelgood poprockartiest die de Vlaamse radiogolven beheerst als voorprogramma leek een zeer goed idee. In theorie.
In praktijk kon Marco Z, ondanks de whoooohoooh-harmonieën, de speelse xylofoontoonladders en het obligate handgeklap boven het hoofd, maar op beperkt enthousiasme van het publiek rekenen. De twee bovengenoemde hitjes konden wel enkele hoofden laten meeknikken op de maat en “This old heart of mine” (The Isley Brothers) – volgens Marco Z speciaal voor de ‘ouw zakken in de zaal’ – was een onderhoudende cover, maar over het algemeen liet hij ons warm, noch koud. Toegegeven, de geluidsproblemen zaten daar zeker voor iets tussen. Het zat er zeker in, maar het kwam er niet uit. Cliché nummer één. Blijf beter lekker thuis en leg zijn cd’tje op.
Ondanks de verwachting van enkel tienermeisjes, trok Jason Mraz een verrassend heterogeen publiek aan. Dat zich vervolgens toch als tienermeisjes gedroeg en extatisch begon te gillen toen Jason Mraz, aka Mister Panty Dropper, het podium betrad.
Tijdens opener “Don’t wake me from this dream” werden de laatste rijen dan ook het zicht benomen door de tientallen smartphones die de lucht in gestoken werden om fotografisch bewijs te verzamelen van hun aanwezigheid. De volgende dag immers noodzakelijk op Facebook.
Opvolger “Make it mine” haalde die summervibes in huis die we associëren met Jason Mraz. We werden omver geblazen (cliché nummer twee) door de live-uitvoering in Zuiderse sfeer die met zijn lichtspektakel, live blazers (saxofoon, trompet en trombone die later nog eens opdoken) en Afrikaanse trommen erg verschilt van de minder energieke albumversie.
Daarna maakte ook “Butterfly” gebruik van diezelfde succesformule – weliswaar met een dirty kantje. Never change a winning team. Cliché nummer drie. Na wat opwarming werden de heupen volledig losgegooid. Hoogtepuntje met big finish.
Vervolgens ging Jason Mraz, aka Mister Sensitive, door met wat meer teergevoelige nummers in een intimistische uitvoering: “0% interest” ging naadloos over in “Plane”. Die laatste eindigde met psychedelische synths in combinatie met Afrikaanse drums. Vreemde combinatie, maar wel succesvol. Daarna volgde “Only Human” met sexy wah-wah gitaarspel en de onuitspreekbare mantra “Lokah Samastah Sukhino Bhavantu”, dat volgens Jason onvertaalbaar was en dus samen met twee vrouwenstemmen in oorspronkelijke chants gezongen werd.
We moeten hem wel volmondig gelijk geven, want inderdaad, “you don’t need a vacation” als je zijn montere en zonnige “la la la la let’s all sing” van “Everything is sound” hebt. Niet geheel onverwacht live een erg krachtig nummer. Op hetzelfde maximum: “Living in the moment” en “The Remedy”, dat een ideale meezinger bleek te zijn. Daarna zakte de temperatuur precies enkele graden, want toen het refrein door het gehele publiek meegezongen werd, kregen we toch wel kippenvel. Cliché nummer vier.
De fans bewezen door woord voor woord mee te zingen met “Lucky” en “I’m yours” van enkele jaren geleden dat dit blijkbaar toch nog steeds zijn grootste hits blijven. Ergens tussendoor vonden we vreemde eend in de bijt “You fckn did it”, een Bob Marley cover (“Three Little Birds”) en ook nog “You and I both”, “Out of your hands”, “Frank D Fixer” en “Fine dining”. Die laatste was ter ere van een meisje dat hem al tien keer live had gezien maar het betreurde dat hij ‘haar’ liedje nooit speelde – de gevoelige jongen. Hoge emotionele waarde, heen en weer wiegen op de muziek en tienermeisjes die zich verplicht zagen om hun zakdoekje boven te halen.
Wat je er ook bij moest nemen, waren de gevoelige speeches van Jason tussen de nummers door. Over van jezelf houden, vergiffenis en andere van die wat teerhartige concepten. Overtuigend, ware het niet dat we ouder dan 15 zijn. Verrukkelijke afsluiter “I’m coming over” zorgde voor nog wat zonsondergang-in-een-strandhutje melodieën.
Als bonus kregen we nog “Song for a friend”, “93 million miles” en, niet zo verrassend, zijn nieuwe single “I won’t give up”. Mooie afsluiters van een amusante avond.
Tegen het einde van de show hebben heel wat onverwachte instrumenten (waaronder dwarsfluit, accordeon, viool en contrabas) en heel wat hitjes de revue gepasseerd en hebben we zowel onstuimig gedanst als gehypnotiseerd heen en weer gewiegd op de muziek. Voor ieder wat wils. Cliché nummer vijf. Hoe dan ook, of je nu fan bent of niet, dit optreden heeft zeker bevestigd dat hij die veelbesproken X-facor bezit. Laatste cliché om het af te leren.
Setlist Marco Z: Delivery failed, When we’re online, This smile, This old heart of mine, Endlessly be together, Marketing song, I’m a bird
Setlist Jason Mraz: Don’t wake me from this dream, Make it mine/Live high, Butterfly, 0% interest, Plane, Only human, Lokah Samastah Sukhino Bhavantu, Everything is sound, The remedy, You and I both, Out of your hands, Frank D Fixer, Living in the moment, You fckn did it, Lucky, I’m yours, Three little birds, Fine dining, I’m coming over. Bonus: Song for a friend, 93 million miles, I won’t give up
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/marco-z-29-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/jason-mraz-29-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Blood Red Shoes - Moeten we hen nog introduceren? Laura-Mary Carter en Steven Ansell aka Blood Red Shoes houden van de clubs in ons landje. Op de allerlaatste dag van hun 3 maanden durende tournee, kondigt een stomende avond zich aan . Doen die twee eigenlijk nog iets anders dan touren?
Van bij de start was er enorm veel sfeer en interactie op deze koude donderdagavond. Een gezellig drukke Kreun vormde het decor van het overdonderende cluboptreden. Blood Red Shoes is een gretige liveband en zoals steeds heeft het duo er veel zin in, en gingen ze energiek en zwierig te werk.
Stevig openden ze met “It's getting boring by the sea”-”Don't ask” en “Heartsink” . Meteen grepen ze het publiek bij de keel. Ondanks het nieuwe werk , kwam de nadruk op de eerste 2 platen. De fans van het eerste uur apprecieerden dat natuurlijk en zij lieten zich niet onbetuigd en creëerden een warme, uitgelaten vibe op de 'dansvloer'. Een energie die het Britse duo een ‘boost’ bezorgde , wat resulteerde in nog meer spelplezier van Laura-Mary en Steven …Of waren het de rozen die uit het publiek op het podium gegooid werden?
Hun oeuvre wordt in een snelvaart voorgesteld , een eenvoudig recept dat aanstekelijk, hitsend werkt van gitaar – drums - samenzang. Het is zeker niet voor alle duo-bands weggelegd . Op het einde van de set stak Ian Clement – de frontman van Wallace Vanborn- op “Colours Fade” een handje toe , 'a little bit of riff' noemden ze het . Potige noiserock & een geslaagde formule.
In de bisronde nam Laura-Mary eens plaats achter de drumkit en Steven omgorde de gitaar, het poppy “Surf song” toverde een glimlach op ieders gezicht. Toen even later in de 'classic way’ werd hervat volgden splinterbommen “I wish i was someone better” en het traditionele strakke “ Je me perds”.
Blood Red Shoes beschikt over een ijzersterke live reputatie en een intens opwindende, opzwepende sound , die het publiek een onvergetelijke rockavond bezorgt …
Setlist: It’s Getting Boring By The Sea; Don’t Ask; Heartsink; Say Something Say Anything; Lost Kids; It Is Happening; Cold; When We Wake; This Is Not For You; Light It Up; In Time To Voices; Keeping It Close; You Bring Me Down; Colours Fade
Bis: Surf Song; I Wish I Was Someone Better; 17. Je Me Perds
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/blood-red-shoes-29-11-2012/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
We kunnen onze sympathie niet onder stoelen of banken steken voor Bat For Lashes , de Briste band (uit Brighton) van de bevallige Natasha Khan (Britse van Pakistaanse afkomst); een donkere schone , die goede muziek brengt en een sterke persoonlijkheid en uitstraling heeft .
Ze is toe aan haar derde cd ‘ The Haunted Man’ , die het succesverhaal van de single “Daniel” en de vorige cd ‘Two suns’ kan verder zetten; sombere, dreigende, etherische, theatrale gothic folkpop is de rode draad, die invloeden van Kate Bush, Godfrapp, Toni Halliday (Curve), Elisabeth Frazer (Cocteau Twins), Alison Shaw (The Cranes) en Lamb (Louise Rhodes) samenbrengt.
Op de nieuwe plaat ademt de muziek meer ruimte. Stemmige , zorgvuldig opgebouwde , broeierige composities, relaxt , dwingend , en die net niet ontploffen. De hoes valt op, een schitterende hoesfoto trouwens, van Ryan McGinley, waarop we een naakte Khan zien , die een jonge knaap op de schouders torst.
Ze is op zoek naar de essentie van zichzelf ; het klinkt warrig met een filosofische, psychologische ondertoon , maar de 33 jarige op het podium is een lieve, dynamische, jonge vrouw, een elfje, onschuldig, speels, vol levenslust en optimisme, die haar publiek een onvergetelijke , fijne avond ten allen prijze wenst te bezorgen . En daar slaagt ze probleemloos in, met haar ‘emotievol dramatische’ stijl van de drie cd’s . Ze was toe aan de laatste gig van haar tour. Petroleumlampjes sierden het decor . Op het podium geeft ze de songs elan door stemvariatie en zwierige hand- en pasbewegingen.
Door de drukke agenda op Rock Werchter hebben we maar in de verte iets kunnen zien en horen; we waren vanavond dus uitermate benieuwd.
Bij Bat For Lashes krijgen vrouwen de kans in de picture te staan, naast Khan, die waar nodig, piano en xylofoon speelt, is er verder een celliste , die synths en bijkomende percussie hanteert.
Met haar wit-zwart kleed en ontblote rug werd vol enthousiasme het donkere, sfeervolle “Lillies” ingezet van de recente cd. De traag slepende “What’s a girl to do?” en “Glass” volgden , gothicpop met een wavetune en gedragen door haar hemelse stem.
“Oh yeah” , “Horses of the sun”, “A wall en “Sleep alone” kregen meer ruimte en klonken krachtiger door de repeterende ritmes , de diep dreunende basses en synthbeats, de doffe, apocalyptische drumroffels en de prikkelende elektronica, zonder dat haar belangvolle vocals werden weggedrukt. Het lichtvoetig duistere “All your gold” leunde dicht tegen de Indiase sound van Yeasayer en van het oude Japan van David Sylvian .
En verder plaats voor enkele betoverende liedjes, “Travelling woman”, “Prescilla” en “Lumen” ontroerden en waren sober en spaarzaam door piano, een strijker en een xylofoon. Pakkend en kwetsbaar klonk de huidige single “Laura”.
Bat For Lashes zorgde voor een boeiende , afwisselende set in het genre, toegankelijkheid met een donkere tune die ons wist te raken . Elegante schoonheid! Het bezwerende “Haunted Man” huiverde op z’n Soap & Skins en een het publiek kon zich volledig laten gaan op de zwevende lichtbundels van “Daniel”, de doorbraaksingle naar een breed publiek . De zwierige melodielijn spreekt tot de verbeelding. Groots overtuigende set!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bat-for-lashes-29-11-2012/
Organisatie: Live Nation (ism Ancienne Belgique, Brussel)
Nederlands 
Français 
