Naast een paar stokoude bluesplaten en de voltallige Led Zeppelin collectie heeft Jack White ongetwijfeld ook een arsenaal van Gun Club, Stooges, Dinosaur Jr. en Jon Spencer platen in huis, getuige zijn onstuimige gitaarstijl. Om maar te zeggen, Jack White is Mark Knopfler niet. Mensen die vanavond klaagden dat de grootmeester niet echt zuiver en veel te wild speelde, die hebben het volgens ons niet goed begrepen.
Een eigenzinnige Jack White speelde onder zuinig blauw schemerlicht immers furieus, scherp, luid en inderdaad een beetje rommelig, maar zo is nu eenmaal rock’n’roll, zeker in zijn geval. En dat de klank aanvankelijk wat tegenzat, was niet zijn schuld maar dat van de geluidsman, hoewel wij er eigenlijk nauwelijks last van hadden want de rock’n’roll vibreerde al snel doorheen onze ledematen.
Het supertalent heeft dezer dagen de luxe om uit zowel zijn White Stripes, Raconteurs, Dead Weather en solo repertoire te putten, en daar maakte hij gretig gebruik van, ook al koos hij niet voor de meest voor de hand liggende nummers. White en zijn male band (de vrouwtjes mochten deze keer in het hotel blijven) floreerden van heftige blues (“Top yourself”) naar gruizige gitaarrock (“Sixteen saltlines”), roots folk (“Apple blossom”) en ongekuiste soul (“Wheep themselves to sleep”). Absolute toppers waren “Hello Operator” (nog van voor er ook maar iemand van The White Stripes gehoord had), de meedogenloze gortige blues “Ball and bsicuit”, de vlijmscherpe Dead Weather garagerocker “I cut like a Buffalo” en het heerlijk aanzwellende “Carolina Drama”.
Ook de bisronde mocht er zijn met het bijzonder aanstekelijke “Steady as she goes” en het vette “Freedom at 21”. Eindigen met “Seven Nation Army” was dan misschien een beetje te voorspelbaar, de song –noem het gerust een anthem- is een stuk erfgoed geworden en mag gewoon nooit in een Jack White set ontbreken. Bovendien klonk die ook vandaag sterk en verbeten en kon die alweer gelden als het enige juiste sluitstuk voor een uiterst fel Jack White concert.
U vond het te slordig ? Ga de volgende keer naar Coldplay zien. Wij daarentegen verkiezen nog altijd vuile rock’n’roll bovenop gesteriliseerde mainstream pop.
Organisatie: Live Nation
Daan Simple Quintet – songs in hun meest eerlijke, pure vorm …
Daan Simple Quintet en Spencer The Rover
Erg populair is hij intussen wel geworden, onze Daan (Stuyven) . De veertigjarige artiest heeft al een rijkelijk gevulde carrière met cd’s als ‘Victory’, ‘The Player’ en ‘Manhay’, die grootse successen werden, hij schreef filmmuziek en bewerkingen van Bobbejaan Schoepen en Will Tura. Terecht ging hij al met enkele ZAMU en MIA awards aan de haal.
De muzikale duizendpoot is nu al tijdje ‘on tour’ met de plaat ‘Simple’, die voornamelijk herwerkte versies van oudere nummers en twee nieuwe nummers bevat. Wat oorspronkelijk door een trio werd uitgedokterd, Daan (zang, piano, gitaar), Isolde Lasoen (drum, zang) en cellist Jean-François Assy, is met de theatertour uitgegroeid tot een kwintet met Geoffrey Burton op gitaar en een trompettist . Iets groter kon niet uitblijven en Daan Stuyven was zelfs twee keer te zien in de feeërieke omgeving van het Rivierenhof.
We waren ferm onder de indruk hoe de eigen songs op elegante, ingenieuze en inventieve wijze werden aangepakt, sober, spaarzaam of iets breder georkestreerd , aangevuld met enkele ‘nauwelijks herkenbare’ covers , werk van z’n vroegere Dead Man Ray, een paar nieuwe nummers en fijne huldes aan z’n favorieten . Ingetogen, sfeervol en fris .
Ook Isolde neemt een meer vooraanstaande rol bij het werk van Daan; een multi-instrumentaliste, die naast drums , de xylofoon hanteert, hamertics klopt en zich ontpopt als (backing) vocaliste. Hoogtepunten van Daan-Isolde samen: “Gabriel” en “Swedish designer drugs”, als een Sonny & Cher of een Gainsbourg – Birkin op het podium.
Het electropopmateriaal en de ‘80s kitsch pop zijn ontdaan van enige franjes en klinken in hun meest pure, eerlijke vorm . Emotie schuilt in zulke nummers .
Knappe versies van hun singles hoorden we, o.m. een semi-akoestische “Housewife”, die z’n gedreven , pompende ritme verliest, en kippenvel bezorgt. Rasmuzikanten zien en horen we hier , waarbij Daan – Isolde moeiteloos van het ene naar het andere instrument stappen.
Verder een “Exes”, met allerhande subtiele geluidjes, de charmerende country tunes van “Icon”, een rockende “Victory”, een aanstekelijke versie van “The Player” en het eerder vernoemde “Swedish designer drugs” … Sterk! … Respect!
Covers als Neil Young’s “A man need’s maid” en “Daddy’s down the mine” van Timbuk 3 werden ‘anders gezien’ en kregen een eigen identiteit. Of ‘A single thing’ en ‘Brenner’ van Dead Man Ray , de filmische tracks “Metroploitan”, “15 ans déjà” en “Protocol”. Uitgekiend allemaal, wat de muzikale veelzijdigheid onderstreept van een hecht klinkend collectief . Op “A simple song” kreeg het publiek enige neurie-ruimte . Een gedreven “Landmijn”, de protestsong die Daan schreef met de slepende regeringsformatie aan het adres van Bart DW, besloot een uitermate geslaagd en boeiend concert. En tussenin klonk z’n grauwe , rokerige stem met een vleugje humor en cynisme diep door.
Wat Daan liet horen is een goed uitgebouwd vervolg op ‘Manhay’; de essentie van een popsong wordt beklemtoond en de set schitterde door de variërende en subtiele aanpak. Onder dit gegeven kreeg het Simple Quintet nog meer elan en kracht .
Eerder hoorden we reeks songs van Spencer The Rover , het muzikale project van multi-instrumentalist Koen Renders. Een ‘songsmid pur sang ‘ die een bloemlezing speelde van z’n ‘The accident’ . De piano en het (tokkelende) gitaarspel waren het houvast; hij werd bijgestaan door een tweede virtuoos. Fijn gearrangeerd materiaal , muzikale motiefjes, een verhaallijn, die een echte eenheid vormen.
Tja die muzikale werelden van Spencer The Rover en Daan hadden veel met elkaar gemeen. Een gepaste support act dus.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/daan-quintet-05-09-2012/
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
Sigur Rós – muzikale schoonheid in OLT Rivierenhof
Sigur Ros
Er zijn zo van die concertavonden die je nooit meer vergeet. Sigur Rós @ Openluchttheater Rivierenhof was zo’n concert om in te lijsten. Qua timing, sfeer en locatie konden we de IJslandse progressieve post-rock band onder geen beter gesternte zien. Na een onvergetelijke zomerreis doorheen IJsland hebben we immers het IJslandvirus nog stevig te pakken. Slechts 2000 diehard Sigur Rós fans konden dit optreden bijwonen. Over de locatie en ticketverkoop was er dan ook heel wat te doen omdat de vraag naar tickets zeker vijf keer hoger was dan het aanbod.
Sigur Rós is na enkele jaren van relatieve pauze opnieuw op wereldtournee vertrokken. Gewapend met de nieuwe plaat ‘Valtari’, die eind mei verscheen en de opvolger van het bekroonde album ‘Með suð í eyrum við spilum endalaust' uit 2008, waren Jón Þór 'Jónsi' Birgisson & co er helemaal klaar voor. Het nieuwe album van Sigur Rós: ‘Valtari’ is echter allesbehalve een ‘pletwals’ zoals de titel wil doen uitschijnen. Nog meer dan de vorige albums is deze nieuwe plaat een echte groeiplaat waarin uitgesponnen atmosferische klankstructuren en bizarre instrumentale rijk georkestreerde stukken het grootste deel van de plaat uitmaken. Opvallend is dat de stem van Jónsi vaak afwezig is. We waren dan ook reuzenbenieuwd hoe dit allemaal live zou klinken.
Om 19:00 mocht support-act Nik Void wat beats op ons loslaten. Nic Void is het pseudoniem van de Londense gitariste, vocaliste Nikki Colk (aka Nik Colk). Samen met een ‘noisemaker’ die aan wat knopjes draaide, bracht ze een brij van oninteressante, bizarre beats, waar niet echt naar geluisterd werd, maar gewoon als achtergrond diende voor een goed gesprek.
Even na 21:00 opende Sigur Rós met het rustige, sublieme “Ekki Múkk” uit de nieuwe plaat. Een mooie sfeervolle opener die ons meteen in vervoering bracht. Even verrukkelijk was het daaropvolgende “Í Gær”, dat helaas na enkele minuten volledig de mist in ging wegens technische problemen. De bas van Georg ‘Goggi’ Hólm liet het afweten en wat volgde was een gefrustreerde en wat klungelige band die niet meteen een antwoord wist op de opeenvolgende technische euvels. Jammer want het haalde de setlist door elkaar en het niveau van dit optreden wel een beetje naar beneden.
Nog opmerkelijk was dat toetsenist Kjartan Sveinsson er niet bij was. Deze jonge multi-instrumentalist heeft nu al genoeg van het toeren. Officieel is hij nog steeds lid van Sigur Rós maar live is hij er alvast tijdens deze tour niet bij. Hij werd vervangen door Ólafur Björn Ólafsson en Benni Hemm Hemm op keyboard en hobo, aangevuld door Hólm’s jongere broer Kjartan Dagur Hólm die de gitaarpartijen voor z’n rekening nam. Samen met 2 extra strijkers en 2 extra blazers is Sigur Rós tijdens deze Valtari tour een elfkoppige band. Dit resulteerde in een zeer rijk bombastisch geluid…alsof je soms naar een volledig symfonisch orkest aan het luisteren was.
De ‘love it or hate it’ falsetstem van Jónsi was weer fenomenaal sterk en is nog steeds het handelsmerk voor deze unieke onaardse band. Klassiekers als “Svefn-g-Englar” en “Hoppípolla” doen het nog steeds het best bij het publiek.
Wij waren echter het meest onder de indruk van finale met het uitstekende “Festival”, het ingetogen “Varúð” en het opbouwende “Hafsól”.
Maar het beste moest dan nog komen. De voorspelbare bisronde, waarin “Untitled #8" (a.k.a. "Popplagið")” de hoofdbrok vormde, blies iedereen van z’n stoel…wat een song, wat een energie. Met slechts één zin (“Thank You For Coming, Sorry About The Mess”) bedankte en excuseerde zanger Jonsi zich voor de wat wisselvallige muzikale avond.
Een beetje overdreven want wij hadden toch zeer genoten van meer dan 2 uur muzikale schoonheid zoals alleen deze IJslandse band ze brengen kan! Snuif gerust eens de sfeer op via onderstaande live videofragmenten.
Youtube videos: Sigur Rós (3 videos)
http://www.youtube.com/playlist?list=PL88EC86BD6620FDCD
Setlist: *Ekki Múkk *(Lagið) Í Gær *Ný Batterí *Sæglópur *Svefn-g-Englar *Viðrar Vel Til Loftárása *Olsen Olsen *Hoppípolla *Með Blóðnasir *Festival *Varúð *Hafsól
*Untitled #1 (a.k.a. "Vaka") *Untitled #8" (a.k.a. "Popplagið")
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sigur-ros-27-08-2012/
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
In de vroege namiddag had Snoop Dogg al opgetreden op het Pukkelpopfestival in Hasselt-Kiewit. . Impressie? Met een grote reggae vlag en rastakruin manifesteerde hij zich en palmde hij volledig de wei in . Snoop Dogg wordt Snoop Lion, een rang hoger in het dierenrijk . En ook live slaagde hij daar wel in … real hiphop met allerhande invloedjes , samples (“Next episode”, “ Gin & juice” , “PIMP”, “Jump around “) , en met enkele discochicks zorgde hij ervoor dat de temperatuur nog een graadje hoger ging …
Iets later in de 013, Tilburg - Impressie gig 013 - De rappers van Timmietex brachten de massa in de juiste mood in afwachting van Snoop Dogg. Eerst moest de trip van Pukkelpop nog wat verwerkt worden , maar geduld werd beloond. Voor de verandering was hij nu niet eens in een foot-shirt, maar had hij een ganse band van wel twaalf muzikanten achter zich . En dit was nog niet alles, 2 eyecandies, een teddiebeer en een reuze joint zorgden voor de entourage .
Muzikaal was het opnieuw dik in orde; een hele rits hits werden afgevuurd als “Big Dicked Dog”, “Drop it like it’s hot”, “Who am I”, “Sensual Eruption”, … En we konden niet omheen z’n invloeden, wat een afwisseling bood met covers van o.a. Cypress Hill en 50 cent. Deze mix was de garantie dat een bijna uitverkocht 013 compleet uit z'n dak ging.
… Ik hoop dat de Lion een muis baart zodat we nog veel van de Dogg kunnen genieten.
Uniek zaalconcert in de 013 dus
Organisatie: 013, Tilburg
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/snoop-dogg-16-08-2012/
Organisator HeartBreakTunes wist vorige woensdag terug een supergroep in het doom metal genre te strikken: The Electric Wizard. Dit concert wilden we voor geen geld van de wereld missen en daarom trokken we op een stormachtige midweekse dag richting zaal Factor in Brugge.
Ook stormachtig te noemen, was de set van opener Sardonis. Het Limburgse 2-mans leger Roel Paulussen (gitaar) en Jelle Stevens (drums) zagen we een groot jaar terug al eens aan het werk op de Electrohasch label night in het Depot in Leuven. Ze werden toen op het laatste nippertje nog aan de affiche toegevoegd als vervanger van Hypnos 69 die verstek moest laten gaan wegens ziekte van de zanger. Toen konden ze ons al bekoren en vorige woensdag deden ze dit nog eens dunnetjes over. Hoewel dunnetjes in deze context eerder als dik, log en loeihard mag omschreven worden. Ze brachten ondertussen een tweede schijf (‘II’ genaamd) uit.
Hun instrumentale dreunende sludgemetal en loodzware doom, doorspekt met vlijmscherpe riffs zorgde voor vuurwerk in de eerste rijen van het publiek. Gitarist Paulussen kraste de snaren bijna van zijn gitaar en drummer Jelle Stevens gaf zijn drumstel geen moment rust. Schijven en drumvellen kregen rake klappen. En ook wij moesten in de brokken delen tijdens mokerslagen “Skullcrusher AD”, “Emperor” en uitsmijter “Thor”. Als opening act kon dit tellen. Onze oren waren ingesmeerd en klaar voor hoofdact The Electric Wizard.
The Electric Wizard - Een walm van grappige kruiden (marihuana voor de slechte verstaanders) vulde de zaal toen rond 22h00 de leden van The Electric Wizard het podium betraden. De Britten uit Dorset brachten onlangs een nieuwe 7” uit (‘Legalize Drugs & Murder’) en hebben met album ‘Dopethrone’ een meesterwerk in hun discografie zitten. Het was al van bij opener “Supercoven” (uit de gelijknamige EP van 1998) duidelijk dat Jus Oborn (gitaar/zang), Liz Buckingham (gitaar) en nieuwkomers Glenn Charman (bas) en Simone Poole (drums) van plan waren om er een memorabele doomavond van te maken.
Het trippy doom metal epos ontspon zich langzaam tot een uitbarstende zonnestorm. Denk Black Sabbath in een psychedelische stoner bui. Jus Oborn’s spacy stem gaf nog een extra dimensie aan deze - over de 13 minuten afklokkende - magistrale openingssong. Zeker bij het repetitief geschreeuwde “Into the sun” op het einde van het nummer. Waren we al verblind na het eerste verschroeiende nummer, er volgden een kolossale versie van “Witchcult Today”, een van doom doordrenkte “Black Mass” en een loodzware versie van “Return Trip”.
Als een bulderende tientonner denderde de wall of sound van The Electric Wizard van het podium door de Factor. Gelukkig had de zaal extra gewapend beton in de muren, anders vielen hier zeker doden. Het recente “Legalise Drugs & Murder” kon als anthem van de avond tellen. Een ziekmakende, vettige sound, verenigd met een provocatieve, chaotische songtekst en verslavende melodieën, schiep een unieke, moordende sfeer in de van ‘holy smoke’ doorrookte zaal. Het spookachtige refrein werd dan ook massaal meegebruld door de ondertussen van zweet doordrenkte doomheads. The Electric Wizard op zijn best en de ravissante gitariste Liz Buckingham (met headbangend haargordijn tot aan de navel) in topvorm.
Er volgden nog een pletwals van stoner doom “Satanic Rites of Drugula” en een verslavend hypnotiserend “A Chosen Few”. Niets dan gelukzalige glimlachende doomfans rondom ons in de finale van de set waar The Electric Wizard nog eens toonden wie de heersers zijn in Doomland. De openbloeiende heavy stoner doom klassieker “Funeralopolis” uit hun klassieker “Dopethrone” spuwde tonnen energie van het podium het hevig headbangende publiek in. Een verpletterend concert dat nog een tijdje op onze trommelvliezen zal gebrand blijven. Top avond!
Setlist Sardonis: [1] Burial of Men [2] Warmonger [3] Skullcrusher AD [4] The Drowning [5] Entering the Woods [6] The Torch and the Bearer [7] Emperor [8] Thor
Setlist The Electric Wizard: [1] Supercoven [2] Witchcult Today [3] Black Mass [4] Return Trip [5] Legalise Drugs & Murder [6] Satanic Rites of Drugula [7] … A Chosen Few [8] Funeralopolis
Organisatie: Heartbreaktunes
Thurston Moore – Gavin Friday – sterke double-bill!
Thurston Moore – Gavin Friday
Een slogan als Niet het grootste festival, wel het langste... suggereert een soort valse bescheidenheid die we niet gewoon zijn van onze Antwerpse vrienden van het Openluchttheater (OLT) Rivierenhof. Wel integendeel, OLT mocht afgelopen woensdag met meer dan gepaste trots de maand augustus aftrappen met twee eigenzinnige iconen uit wat we gemakkelijkshalve de alternatieve muziekgeschiedenis zullen noemen.
THURSTON MOORE (****) mag dan al zijn sporen hebben verdiend als frontman en avant-gardistisch snarenwonder van het New Yorkse noise gezelschap Sonic Youth, dat de introverte Amerikaan er ook een solocarrière op na houdt die inmiddels een handvol albums beslaat is minder bekend. Op basis van Moore’s vorig jaar verschenen opus magnum ‘Demolished Thoughts’, waarop rustig voortkabbelende akoestische gitaren en een melancholische viool de dienst uitmaken, hadden wij een eerder intiem concertje verwacht waar de geest van Nick Drake op een gegeven moment wel uit het stadsbos zou kunnen opduiken. Zonder het goed en wel te beseffen waren we echter getuige van de Belgische maiden trip van Chelsea Light Moving, de nieuwe groep die de weinig spraakzame New Yorker ondertussen uit de grond heeft gestampt. In die nieuwe band heeft Moore duidelijk meer zin in een elektrisch overstuurd avontuur waar de viool van Samara Lubelski wonderwel de balans vond met de gecontroleerde gitaaruitspattingen van Moore en diens sidekick Keith Wood.
Opener “Orchard Street” kreeg meteen een wervelende noise outro die menige wenkbrauw deed fronsen, meteen gevolgd door de start-stop rock van “Pretty Bad” uit Moore’s debuut ‘Psychic Hearts’ (‘95). Dat Moore zijn Sonic Youth verleden absoluut niet wou verbergen vonden we helemaal niet erg, maar toch waren we ook benieuwd hoe hij het er met de 12-snarige akoestische gitaar zou vanaf brengen. Het antwoord kwam er uiteindelijk met “Mina Loy” en “Circulation”, en ja, bij dit laatste nummer dachten wij even Mr. Drake goedkeurend te zien knikken tussen het dreigende wolkendek boven het OLT.
Moore probeerde tussendoor ook een paar nieuwe songs uit die hij weldra met Chelsea Light Moving gaat inblikken. We onthouden vooral het venijnige “Burroughs” waar de elektrische gitaren kraakten, krasten, piepten en scheurden als betrof het een lost classic die Sonic Youth vergat op te nemen tijdens de legendarische sessies die vooraf gingen aan ‘Daydream Nation’. Het aan Roky Erickson & The 13th Floor Elevators opgedragen “Empires Of Time” en de bijna radiohit “Ono Soul” besloten een eigenzinnige en hoogste intrigerende set die Moore’s verschillende muzikale gedaanten liet zien.
Het Ierse enfant terrible GAVIN FRIDAY (****) moet zowat de tegenpool zijn van Thurston Moore als het op theatraliteit en extraversie aan komt. Na een bijzonder lange afwezigheid op het live front belandt de voormalige frontman van Virgin Prunes sinds vorig jaar terug regelmatig op Vlaamse podia. En precies daar begint het schoentje toch wel een klein beetje te knellen, want Friday en zijn uitstekende begeleidingsgroep disselden nagenoeg dezelfde set op als tijdens zijn indrukwekkende driedaagse dit voorjaar. Wie de man dus reeds in Hasselt, Leuven of Gent aan het werk zag was onmiddellijk vertrouwd met Friday’s bewondering voor muzikale idolen Jacques Brel (“Next”), Caruso (“Caruso”) en Marc Bolan (“King Of Trash”) en zijn liefde voor de schrijfsels van Oscar Wilde (“Each Man Kills The Thing He Loves”). Het zijn stuk voor stuk nummers die weliswaar voor het theater gemaakt zijn, maar ook onder de blote hemel moeiteloos overeind blijven.
Ondanks de grote voorspelbaarheid blijft een optreden van Friday toch een aparte belevenis, en dat heeft de man volledig te danken aan zijn theatrale podium présence en zijn onnavolgbare kunst om te scoren met elke opmerking uit het publiek. In de cynische Ier die maar wat graag blijft verwijzen naar de kerkelijke hypocrisie schuilt echter ook een melancholische ziel. Het breekbare “Apologia” vanop Friday’s meesterlijk solodebuut was daar ook nu weer het duidelijkste bewijs van. Die ene spotlight gericht op zijn tafeltje met de obligate fles wijn is en blijft emotioneel beklijvend en zorgde opnieuw voor hét kippenvelmoment van de avond.
In de bissen dolde Friday nog wat met het publiek door hen voor de verscheurende keuze tussen een cover van Brel of Bowie te stellen. Tot cynische verbazing van de Ier werd het uiteindelijk “Five Years” van laatstgenoemde, gevolgd door het nieuwe “It’s All Ahead Of You” als ultieme bedtime story in het feeëriek verlichte decor van OLT.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/thurston-moore-1-08-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gavin-friday-1-08-2012/
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
Gavin Friday - Thurston Moore – sterke double-bill!
Gavin Friday - Thurston Moore
Een slogan als Niet het grootste festival, wel het langste... suggereert een soort valse bescheidenheid die we niet gewoon zijn van onze Antwerpse vrienden van het Openluchttheater (OLT) Rivierenhof. Wel integendeel, OLT mocht afgelopen woensdag met meer dan gepaste trots de maand augustus aftrappen met twee eigenzinnige iconen uit wat we gemakkelijkshalve de alternatieve muziekgeschiedenis zullen noemen.
THURSTON MOORE (****) mag dan al zijn sporen hebben verdiend als frontman en avant-gardistisch snarenwonder van het New Yorkse noise gezelschap Sonic Youth, dat de introverte Amerikaan er ook een solocarrière op na houdt die inmiddels een handvol albums beslaat is minder bekend. Op basis van Moore’s vorig jaar verschenen opus magnum ‘Demolished Thoughts’, waarop rustig voortkabbelende akoestische gitaren en een melancholische viool de dienst uitmaken, hadden wij een eerder intiem concertje verwacht waar de geest van Nick Drake op een gegeven moment wel uit het stadsbos zou kunnen opduiken. Zonder het goed en wel te beseffen waren we echter getuige van de Belgische maiden trip van Chelsea Light Moving, de nieuwe groep die de weinig spraakzame New Yorker ondertussen uit de grond heeft gestampt. In die nieuwe band heeft Moore duidelijk meer zin in een elektrisch overstuurd avontuur waar de viool van Samara Lubelski wonderwel de balans vond met de gecontroleerde gitaaruitspattingen van Moore en diens sidekick Keith Wood.
Opener “Orchard Street” kreeg meteen een wervelende noise outro die menige wenkbrauw deed fronsen, meteen gevolgd door de start-stop rock van “Pretty Bad” uit Moore’s debuut ‘Psychic Hearts’ (‘95). Dat Moore zijn Sonic Youth verleden absoluut niet wou verbergen vonden we helemaal niet erg, maar toch waren we ook benieuwd hoe hij het er met de 12-snarige akoestische gitaar zou vanaf brengen. Het antwoord kwam er uiteindelijk met “Mina Loy” en “Circulation”, en ja, bij dit laatste nummer dachten wij even Mr. Drake goedkeurend te zien knikken tussen het dreigende wolkendek boven het OLT.
Moore probeerde tussendoor ook een paar nieuwe songs uit die hij weldra met Chelsea Light Moving gaat inblikken. We onthouden vooral het venijnige “Burroughs” waar de elektrische gitaren kraakten, krasten, piepten en scheurden als betrof het een lost classic die Sonic Youth vergat op te nemen tijdens de legendarische sessies die vooraf gingen aan ‘Daydream Nation’. Het aan Roky Erickson & The 13th Floor Elevators opgedragen “Empires Of Time” en de bijna radiohit “Ono Soul” besloten een eigenzinnige en hoogste intrigerende set die Moore’s verschillende muzikale gedaanten liet zien.
Het Ierse enfant terrible GAVIN FRIDAY (****) moet zowat de tegenpool zijn van Thurston Moore als het op theatraliteit en extraversie aan komt. Na een bijzonder lange afwezigheid op het live front belandt de voormalige frontman van Virgin Prunes sinds vorig jaar terug regelmatig op Vlaamse podia. En precies daar begint het schoentje toch wel een klein beetje te knellen, want Friday en zijn uitstekende begeleidingsgroep disselden nagenoeg dezelfde set op als tijdens zijn indrukwekkende driedaagse dit voorjaar. Wie de man dus reeds in Hasselt, Leuven of Gent aan het werk zag was onmiddellijk vertrouwd met Friday’s bewondering voor muzikale idolen Jacques Brel (“Next”), Caruso (“Caruso”) en Marc Bolan (“King Of Trash”) en zijn liefde voor de schrijfsels van Oscar Wilde (“Each Man Kills The Thing He Loves”). Het zijn stuk voor stuk nummers die weliswaar voor het theater gemaakt zijn, maar ook onder de blote hemel moeiteloos overeind blijven.
Ondanks de grote voorspelbaarheid blijft een optreden van Friday toch een aparte belevenis, en dat heeft de man volledig te danken aan zijn theatrale podium présence en zijn onnavolgbare kunst om te scoren met elke opmerking uit het publiek. In de cynische Ier die maar wat graag blijft verwijzen naar de kerkelijke hypocrisie schuilt echter ook een melancholische ziel. Het breekbare “Apologia” vanop Friday’s meesterlijk solodebuut was daar ook nu weer het duidelijkste bewijs van. Die ene spotlight gericht op zijn tafeltje met de obligate fles wijn is en blijft emotioneel beklijvend en zorgde opnieuw voor hét kippenvelmoment van de avond.
In de bissen dolde Friday nog wat met het publiek door hen voor de verscheurende keuze tussen een cover van Brel of Bowie te stellen. Tot cynische verbazing van de Ier werd het uiteindelijk “Five Years” van laatstgenoemde, gevolgd door het nieuwe “It’s All Ahead Of You” als ultieme bedtime story in het feeëriek verlichte decor van OLT.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/thurston-moore-1-08-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gavin-friday-1-08-2012/
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
Het uit Philadelphia afkomstige The Roots is niet zomaar een hiphopband. Nee , hier wordt door live instrumenten een amalgaan aangeboden van hiphop, soul , jazz, funk , retrorock en rock’n’roll, wat hen zo respectabel maakt. Een brede waaier aan stijlen worden in een aanstekelijke, ritmische jam gespeeld, direct, strak, spannend en meeslepend.
The Roots wordt gedragen door klassemuzikanten en in de spotlights komen MC Black Thought en drummer Ahmir Thompson (alias ?uestlove) , die al met een rits artiesten als Iggy Pop, Little Richard en Amy Winehouse hebben samengewerkt .
Al bijna vijfentwintig jaar zijn deze gasten bezig . Een doorbraak naar een groter publiek forceerden ze met het album ‘Phrenology’ waarop de single “The seed” met Cody Chesnutt is terug te vinden . Vanavond geen Chesnutt op de stage, maar het nummer werd in verschillende tempo’s geserveerd.
Een rhymefeestje hoorden we, waarbij de songs verrassende wendingen kregen en in wisselende vaart werden gespeeld, wat nu net die band boeiend , divers maakt. De verschillende stijlen hoor je in de gitaarloops , bas, tuba, keys en drums ; de pruttelende rapzang rijmt en breit alles aan elkaar . Heerlijk broeierig en stevig klinkt die ‘jungleboogie’ formule op live knallers als “Mellow my man”, “What they do” , “Get busy” en “Proceed”. Ouder werk , inderdaad , het zijn blijvers voor deze ‘rocksteadycrew’ . In hun swingend materiaal is er ruimte voor eerbetoon en citaten, o.m. aan Beastie Boy MCA “Time to get ill” en “Paul Revere” , en een vleugje Outkast , Gary Glitter en Guns’n’Roses; probleemloos wordt alles op stropende wijze gesmeerd …
Een band als The Roots past ideaal in de feeërieke omgeving van het Rivierenhof . Het publiek ging voor een knikkebol, een heupwieg , een handbeweging , een danspas en handclaps. Ze werden warm en sterk onthaald , en ze konden er maar niet genoeg van krijgen. Na een uitgebreide bedanking kon het feestje worden verder gezet met een after party. This was a great Roots …
Eerder hadden we een ontspannende , zomerse set van Brzzvll , die ook met een volledige live band aantraden . Net als The Roots slagen zij erin een stomend setje te presenteren met een aanstekelijke en scheurende mix van 70s jazz, funk, psychedelica, vette afrobeats en sax, onder de bezwerende, zwoele vrouwelijke zang van Gloria Boateng . Hun loungy, opzwepende sounds was verrassend.
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
JH Comma , Brugge was op deze zondagavond volgelopen voor Toxic Shock, Evil Invaders en de hoofdact Municipal Waste die op het programma stonden.
Over Toxic Shock kan ik heel kort zijn, instrumentaal viel het nog mee, maar man, dankzij de zanger was ik terug blij dat mensen selectieve doofheid kunnen oplopen...barslecht! Evil Invaders speelde dan toch wel enkele niveau's hoger in mijn bescheiden mening. Fans van speed metal en hoge uithalen kunnen niet anders dan hen appreciëren, want deze band was identiek als de Amerikaanse speed metal band Agent Steel. Lekker thrashy en vol van overgave....ik zie het hen alleszins nog ver schoppen!
Maar ja, eenmaal het podium werd klaargezet voor de crossover van Muncipal Waste, waren voorgaande bands direct vergeten, en werd het drukker en warmer!! in het kleine zaaltje met een maximumcapaciteit van 250 man. JH Comma was uitverkocht en was klaar voor een zweterige party. En de mannen van de Verenigde Staten stelden niet teleur. "Unleash the Bastards" werd ingezet en er kwam direct navolging vooraan het podium. De armen en benen gingen los, de vuisten reikten naar het plafond en de moshpits deden de zaal overkoken. De hitjes passeerden de revue, zoals onder meer "The Thashin' of the Christ", "Terror Shark", "Headbanger Face Rip", "Beer Pressure" en "Wolves of Chernobyl".
Enkele maanden geleden hebben ze hun nieuwe plaat ‘The Fatal Feast’ gereleased en dit album heeft bij de meeste toeschouwers al ettelijke rondjes in hun cdspeler gedraaid, want bij nummers als "You're Cut Off" (voor dit nummer hebben ze een prachtig clipje gemaakt met cartoonfiguurtjes die elkaar te lijf gaan - zeker eens bekijken op het internet!!), "Jesus Freaks" en het titelnummer "The Fatal Feast" werden iedere break en tempoversnellingen moeiteloos meegeleefd door de fans.
‘Save the best for last’ zeggen ze altijd en dus werden de toppers aan de man gebracht. "Born to Party" met het aanstekelijke refrein “Muncipal Waste is gonna fuck you UP” en "The Art of Partying" bezorgden de zaal een climax en voegden nog enkele extra graden Celsius toe in de stomende massa.
Municipal Waste speelde een uitstekende set en waren, zoals ik gewend ben, in uitstekende form. Sterke live-band!!
Pics front from Bart Vander Sanden http://www.shootthestage.com
Organisatie: Heartbreaktunes
Paul Simon schuimt dezer dagen de concertpodia af om voor het laatst zijn magnum opus, ‘Graceland’, live te brengen met het merendeel van de originele muzikanten. Een tot de nok gevuld Vorst Nationaal kreeg tijdens de eerste 50 minuten ter opwarming een dozijn andere nummers gepresenteerd (met uitzondering weliswaar van “That was your mother” waarin de 70-jarige orkestmeester zich zonder schroom aan enkele danspasjes waagde). Wie haast exact een jaar eerder (5 juli 2011) dezelfde artiest in dezelfde zaal aan het werk zag, zal een gigantische déjà-vu gehad hebben want elk van de tijdens dat eerste deel gebrachte liedjes stond ook toen op de setlist. Ook de weinige woorden die Paul Simon tot het publiek richtte, namelijk het herinneren aan het feit dat hij er 22 jaar geleden zijn vrouw Edie Brickell leerde kennen toen ze het voorprogramma van Bob Dylan deed, klonken bekend.
Terwijl men er vorig jaar echter na een vrij korte tijd in slaagde om de geluidsmix aanvaardbaar te maken, bleek de technicus van dienst nu de ganse tijd in vakantiestemming te verkeren (en we kunnen het weten want we bevonden ons gans de tijd op hooguit 10 meter van de klankman dus het is weinig waarschijnlijk dat bij hem het geluid zoveel beter klonk). Enkel de puur akoestisch of a capella gebrachte nummers ondervonden niet al te veel last van de gigantische galm die al te prominent door de bunker waarde. Omdat u geen boodschap heeft aan ons gejeremieer over de klank, sommen we voor de afwezigen graag de (soms iets te veel op automatische piloot gebrachte) liedjes op uit het eerste deel van de avond. Enerzijds ging het om eigen songs als “Kodachrome”, “Gone at last”, “Dazzling blue”, “50 ways to leave your lover”, “Mother and child reunion”, “Hearts and bones”, “Slip sliding away” en “The obvious child”. Anderzijds eerde men voorbeelden als Jimmy Cliff (“Vietnam”), Junior Park (“Mystery train”) en Chat Atkins (“Wheels”).
Vervolgens werd er anderhalf uur geteerd op de onverwoestbare mijlpaal uit de muziekgeschiedenis die een goede kwarteeuw geleden de gemoederen beroerde. Omwille van het apartheidsregime was het toen als Westers artiest politiek heel incorrect om de boycot met Zuid-Afrika te negeren (wie daar meer van wil weten, verwijzen we naar de ‘Under African skies’- documentaire van Joe Berlinger). Gelukkig had Paul Simon lak aan politieke correctheid want het resultaat van zijn samenwerking met Zuid-Afrikaanse muzikanten wordt zoveel jaar later nog steeds door vele (het optreden was ondanks de pittige prijzen uitverkocht) muziekliefhebbers aan het hart gedrukt.
De enthousiastelingen van Ladysmith Black Mambazo werden door de gastheer persoonlijk geïntroduceerd. Een kwartier lang waren ze met hun expressieve choreografieën en onvolprezen vocale kwaliteiten een lust voor oog en – vooral – oor. Dit laatste ook dankzij het feit dat hun “a capella”-capriolen minder hinder ondervonden van de akoestische beperkingen van de concertzaal dan het geval is wanneer de muzikanten aan het werk tijgen. Ook wanneer Paul Simon zich aansloot bij de zangers en ze samen het immer ontroerende “Homeless” serveerden, prezen we ons gelukkig aanwezig te zijn. Na “Diamonds on the soles of her shoes” werd iedereen van Ladysmith Black Mambazo onder luid applaus uitgewuifd waarna “I know what I know” volgde.
Als de herkenbare harmonica-intro van “The boy in the bubble” weerklinkt, uit het publiek luidkeels zijn vreugde maar dat enthousiaste wordt toch ietwat getemperd als we een nogal slordige versie te horen krijgen (iets wat dan niet enkel aan de geluidsmix ligt). Ook “Crazy Love Vol. II” klonk in Vorst minder overtuigend dan op plaat.
Paul Simon trok zich vervolgens een tijdje terug om de spotlights te richten op de Afrikaanse klasbakken die met hem de wereld rondreizen. De één dag later 94 jaar wordende Nelson Mandela kreeg van trompettist Hugh Masekela een passend eerbetoon tijdens “Bring Back Nelson Mandela”, waarna zangeres Thandiswa Mazwai alle registers mocht opentrekken tijdens “African Sunset”. Terwijl Masekela vervolgens uitvoerig de tijd nam om in “Stimela (Coal Train)” het verhaal te doen van de Centraal-Afrikanen die vroeger per trein naar Johannesburg trokken om in de kolenmijnen te werken, begonnen we even te vrezen dat we zelf niet veel later onze laatste trein huiswaarts zouden missen.
Gelukkig werd er nadien weer wat vaart in het concert gestoken met “Gumboots”, “Under African skies” en “Graceland”. De apotheose kregen we met het onverslijtbare “You can call me Al” dat de zaal zelfs even in lichterlaaie zette.
Niet veel later vatte Simon solo de bisronde aan met “The Sound of Silence” dat alleszins veel mooier klonk dan de sound of noise die het merendeel van de avond een kwaal was (we geven toe dat er tijdens het ‘Graceland’-gedeelte af en toe wat beterschap was, maar nu ook niet van die aard om het euvel volledig met de mantel der liefde te bedekken). Tijdens “The Boxer” zong iedereen - zoals het hoort - vol overtuiging het woordeloze refrein mee. We vergaven het de muzikanten dat ze tijdens dat lied niet steeds 100% bij de pinken waren want ook zij begonnen zich uiteindelijk misschien af te vragen wat voor zin het heeft om te streven naar perfectie wanneer de minste subtiliteit toch ten onder gaat in de geluidsmix.
Omdat de klok van elf uur ondertussen geslagen had, kunnen we u als treinreiziger niet meer vertellen hoe de avond uiteindelijk geëindigd is. We gokken op “Late in the evening” en/of “Still crazy after all these years”. Omdat Paul Simon de voorbije jaren weinig gesleuteld heeft aan zijn setlists, durven we daar trouwens redelijk veel geld op inzetten.
Het verjaardagsfeestje naar aanleiding van 25 jaar ‘Graceland’ bracht dus niet wat we ervan verwacht hadden. Slecht was het niet want de 25-tal songs die gebracht werden zijn stuk voor stuk van degelijke kwaliteit en voorts zorgden de boys van Ladysmith Black Mambazo voor een unieke meerwaarde. Het blijft echter knagen dat het eerbetoon aan een prachtplaat (die op zichzelf uitblinkt in knappe arrangementen en een magnifieke mix) gebeurde in een zaal waar de luisteraar inspanningen moest doen om die schoonheid ook te kunnen ontwaren.
De setlist op zich toont aan dat de afwezigen ongelijk hadden. De aanwezigen weten echter dat er veel meer in had gezeten indien die prachtige muziek niet zo mismeesterd was door de klankman.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/paul-simon-17-07-2012/
Organisatie: Gracia Live
In de jaren tachtig werd Robert Cray onthaald als de nieuwe wonderboy van de blues, de man die een nieuwe frisse wind blies in het genre en daarmee tot in de mainstream en zelfs tot in Torhout Werchter geraakte. Beetje vreemd, want eigenlijk speelde Robert Cray een vrij conventionele soort blues die clean genoeg was om niemand tegen de borst te stuiten en die niet echt iets wereldschokkend nieuws te bieden had.
Na al die jaren is de aandacht voor de man zijn muziek sterk geluwd en tot normale proporties teruggebracht. Robert Cray heeft zich gewoon verder kunnen perfectioneren in zijn geliefkoosde genre en heeft een hoop meer dan behoorlijke maar weinig opvallende platen gemaakt (zo een 20 albums ongeveer en die zijn min of meer onderling verwisselbaar, u heeft genoeg aan een stuk of drie).
In een uitverkochte Zwerver bleek vanavond dat Cray aan zijn formule trouw is gebleven. Proper gespeelde en cleane blues met een pak soul en enkele funky uitstapjes. Een goedgeluimde Robert Cray toonde zich niet alleen een begenadigde gitarist maar ook een uitmuntende zanger. Die heldere stem van hem barstte van de soul en zijn gitaarsolo’s waren vloeiend en tot in de puntjes verzorgd. Er werd duidelijk binnen de strakke lijntjes gekleurd wat echter niets afdeed aan de intensiteit en de bezieling van Cray en zijn band, waarin vooral de bedrijvige keyboardspeler Jim Pugh een hoofdrol speelde.
Robert Cray sprong spaarzaam om met het oudere materiaal waar het gros van het volk nochtans wel zat op te wachten. Hij speelde daarentegen een hoop nieuwe songs die weliswaar allemaal netjes binnen zijn gekende afgelijnde stijl pasten. Toch waren het oudjes als “Phone boot” en vooral “Smoking gun” die voor gensters zorgden.
Verrassend was het hele gebeuren niet, muzikaal viel het altijd binnen de juiste plooien, en dat was ook de betrachting van de groep.
Wat groep en publiek betrof een geslaagde set dus, wat ons betrof mocht er wat meer modder aan de blues hangen. Robert Cray was wel aardig op dreef, maar het ware een stuk spannender geweest mocht hij wat meer uit de bol zijn gegaan, hoewel we er aan twijfelen of ie dat überhaupt ooit al eens gedaan heeft.
Desalniettemin een genietbaar optreden van een klasbak die de blues (en de soul) in het bloed en de aderen heeft zitten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/robert-cray-band-11-07-2012/
Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
Le Splendid in Lille is een concertzaal waar je er niet meteen ééntje zou verwachten. Een gebouwtje met een relatief kleine ingang herbergt grotendeels ondergronds een charmant concertzaaltje, en op 3 juli 2012 was dat zaaltje de setting voor het optreden van Stephen Marley.
Na een uitgebreide intro, waarin de Reggae-master zelf nog nergens te bespeuren is, is het zover. Na het huldigen van de Rastafarai-vlag komt Marley, zoals het een ‘Rasta-Man’ betaamd relaxed het podium op, en de sfeer is meteen gezet. Op de vraag: “Do you like Reggae Music?”, is het antwoord dan ook voorspelbaar. Het publiek weet duidelijk voor wie ze gekomen zijn, en het duurt dan ook geen volledig nummer voor de zaal verandert in één deinende massa, en al snel wijst de thermometer “marcelleke” aan. Marley en band (en misschien ook een beetje de lichtman van dienst) kleuren de zaal rood, geel en groen...
Mr. Marley is echter niet alleen gekomen. Hij laat zich voor de gelegenheid vergezellen door ‘Jasmin Karma’. Helaas is haar naam ook het meest interessante. Wat volgt is een weinig inspirerende popsong, die behalve het feit dat toevallig de begeleidingsband van Marley op het podium staat, weinig met reggae te maken heeft. Dat allemaal tot daaraan toe, ware het niet dat Miss Karma ook niet echt in staat is om de toon te pakken te krijgen en heel het nummer zowat onderaan de zanglijn bungelt.
Het publiek trekt er zich gelukkig niet al te veel van aan en de sfeer heeft er niet echt onder te lijden. Ze gaan gewoon verder. Dat Stephen de zoon is van één van ’s werelds grootste reggae-iconen ooit, dat hoef ik waarschijnlijk aan niemand meer te vertellen, maar hijzelf benadrukt dat toch nog even met een ongelooflijk getrouwe versie van papa’s “Buffalo Soldier”. Ook het veelzeggende “No cigarette smoking in my room” kan op de nodige respons rekenen.
Tijd voor afwisseling. Deze keer in de vorm van mondharmonica, en die mens heeft dat duidelijk nog gedaan. Een soort vreemde mix van blues en reggae is het logische gevolg, maar werken doet het zeker.
Al bij al een apart concert, en al zal Stephen (net zoals al Bob’s andere nakomelingen) muzikaal altijd een beetje naast zijn vader gezet worden, Le Splendid heeft er duidelijk van genoten.
Peace man!!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/stephen-marley-03-07-2012/
Organisatie: Break Productions, Lille
Nederlands 
Français 
