Charlotte & Reinhard – Een danspas in melancholie en weemoed
We keren even terug naar deze zomer, naar het festival Live/s Live waar we drie dagen vertoefden … Op de kleine podia zagen we het duo Charlotte & Reinhard live en schreven over het optreden: ''Ondertussen op de Dageraad Stage hoorden we een Gents duo, Charlotte & Reinhard , bekend met projecten als Rheinzand. Ze brengen dus ook als duo en koppel platen uit. In de instrumentatie is er sprake van een mengelmoes aan stijlen, een vleugje experiment en met disco als basis. Een bekoorlijk dansende Charlotte weet je te hypnotiseren met haar kristalheldere vocals. Reinhard zorgt voor weerwerk en ontpopt zich tot een ware multi-instrumentalist. We waren onder de indruk van het sublieme vioolwerk.
In het najaar stelt Charlotte & Reinhard hun nieuwe plaat voor, o.m. in de AB. Overtuigende set.”
Lees gerust '' https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/95279-live-s-live-2024-spirituele-totaalbeleving-over-de-drie-dagen-heen.html
In een goed gevulde AB Club kwam het duo zijn nieuwe plaat voorstellen.
Openingsact Martha Moore (****) is eveneens gelinkt aan Reinhard, die haar eerste EP heeft geproducet. Ze was razend enthousiast om in de AB te mogen staan, en die speelsheid voelde je in haar zang en gitaarspel. Ze werd geruggesteund door een al even virtuoos spelende gitarist; het duo zat dicht bij elkaar en speelden sprankelende, aanstekelige en weemoedige songs. Onderhuids horen we folky tunes. In de persoonlijk nummers klonken ze erg kwetsbaar en broos. Op het einde ging ze eerst zelfs heel alleen met gitaar de intieme kant op, daarna met haar gitarist , die het mooi crescendo folkygewijs opbouwde.
De gevarieerde emotionele aanpak werd geapprecieerd. Duo met groeipotentieel.
Charlotte & Reinhard (****1/2) gaan even gevarieerd emotioneel te werk. Het duo kwam vooral hun debuut voorstellen. “My Love” was meteen een sterke opener.
Het duo voelt en vult elkaar aan … De breekbare, intieme vocals van Charlotte hebben een zwoele soulvolle ondertoon. De wulpse danspassen passen erbij en zorgen voor een hypnotiserend effect. Reinhard op z’n beurt heeft een warme stem en speelt een mooi klankenspectrum op gitaar, keys, percussie, en zelfs cello en viool. Hartverwarmend allemaal.
Met songs als “Mundo”, “Anthem song” en “Pieces of the dream” balanceert het duo erg uitgekiend tussen broosheid en groove. Entertainment en charisma vinden elkaar moeiteloos.
Charlotte & Reinhard zijn nauw betrokken tot hun publiek … Charlotte wandelt al zingend door de zaal, tot aan de bar of organiseert een 'sit-down', waarna iedereen recht springt. Iedereen geniet ervan. Met “It's you, Sins & Virtues” wordt de sublieme avond afgesloten.
Charlotte & Reinhard tekenden voor een danspas in melancholie en weemoed.
'Sins & Virtues' kwam uit op 18 oktober via het Deense Music for Dreams, en is op basis van dit magisch concert eveneens een sterke aanrader: https://charlottereinhard.bandcamp.com/album/sins-virtues
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Fantastic Cat - Folk rock for pussies
Ik moest me toch wel even de ogen uitwrijven toen ik aangekondigd zag dat Fantastic Cat naar 't Manuscript kwam. Ik zag hen vorig jaar nog in de zaal van De Zwerver en met hun alweer lovend onthaalde tweede plaat, ‘Now that's what I call Fantastic Cat’, leek de groep uit New York alleen maar aan populariteit gewonnen te hebben.
Diezelfde avond stonden The Mystery Lights in de Cactus Club al aangestipt in mijn agenda maar die keuze moest ik toch herzien. Want deze unieke en wellicht ook laatste kans om Fantastic Cat nog eens in een café te zien spelen, wou ik me toch niet laten ontglippen.
Fantastic Cat is, wat men heet, een supergroep waarin vier singer-songwriters de krachten bundelen zoals hen dat is voorgedaan door groepen als Crosby, Stills, Nash & Young, Traveling Wilburys, Monsters Of Folk of The Highwaymen. Zij het met wat minder spectaculaire namen dan bij hun illustere voorgangers. Anthony D'Amato en Brian Dunne waren tot vorig jaar nobele onbekenden voor me. Don DiLego had ik al eens aan het werk gezien met Jesse Malin in De Zwerver maar het bekendste gezicht van het vierspan blijft Mike Montali, die ik meerdere malen zag schitteren met zijn andere groep, Hollis Brown.
Als ik eerlijk ben moet ik toegeven dat ik lang niet alle nummers op hun twee platen even sterk vind. Zelf omschrijven ze met een knipoog hun muziek als folk rock for pussies maar ik hoor Fantastic Cat vooral schipperen tussen rock, roots en pop en wanneer ze te veel naar dat laatste neigen moet ik toch afhaken. Gelukkig vormt dat live geen obstakel.
Optredens van Fantastic Cat zijn vooral een feest die ons even die verzuurde wereld waarin we leven laat vergeten. Showtime! Op de tonen van "What's new pussycat?" van Tom Jones bestijgen de vier, getooid in identieke, feestelijke kostuums en met als kers op de taart witte lakschoenen, het podium waarna ze hun set met een zelden geziene gretigheid toepasselijk openden met "The gig".
Die eerste nummers waren zeker niet mijn favoriete maar het ongebreidelde spelplezier liet me dat snel vergeten. Vanaf het vijfde nummer, "Amigo", dat me deed herinneren aan The Band, werd er muzikaal een niveau hoger geschakeld zodat ik me helemaal in het walhalla kon wanen. Na iedere song volgde een ware stoelendans waarin driftig van instrumenten werd gewisseld en waarbij niemand te beroerd was om ook eens achter het drumstel post te vatten. Waar dit bij de meeste bands voor irritatie zou zorgen, leek het hier enkel de spektakelwaarde te verhogen. Ook al omdat de heren tijdens die onderbrekingen behoorlijk wat spitsvondige sneren aan elkaar uitdeelden. Fun! Daar draait het voor een groot deel om bij Fantastic Cat. Zo werd "Oh man!" ingezet met de riff van "Black Betty" van Ram Jam.
Alle nummers werden geplukt uit de twee LP's en twee EP's die de groep rijk is behalve "If you wanna stay a while" dat op het solo-repertoire van Brian Dunne staat. Graag pik er nog een paar hoogtepunten uit. Het door Anthony D'Amato gezongen "C'mon Armageddon" dat onvermijdelijk deed denken aan Dylan's "Subterranean homesick blues" en afsluiter "Goodnight my darling", een heerlijk ouderwetse slijper gezongen door Don DiLego.
Het bisnummer was meteen de enige cover van de avond: het wondermooie "Keep me in your heart" van Warren Zevon. Net als een jaar geleden wisten deze rasentertainers me te overrrompelen met een pretentieloze, maar meeslepende set waarin de stemmenpracht bijna buitenaards was, de gitaren verfrissend klaterden en de songs getuigden van gedegen vakmanschap. Bovendien bleek Anthony D'Amato, die er de vorige keer in Leffinge door een voedselvergiftiging erg bleekjes bij stond, dit keer in bloedvorm te verkeren.
Niets dan stralende gezichten achteraf en de volgende keer wordt het nog beter want dan brengen ze een echte drummer mee, beloofden ze.
Organisatie: Manuscript, Oostende
Mono - Beklijvend eerbetoon aan Steve Albini
De Japanse post-rock pioniers hebben eerder dit jaar ‘Oath’ uitgebracht, een mooi album die alweer vintage MONO klinkt, maar met meer orkestrale uitweidingen dan we van hen gewoon zijn. Voor de band alvast een reden om deze keer met een zeskoppig kamerorkest te toeren.
Het moet gezegd, die orkestrale bijstand zit de muziek van Mono, die op zich al heel filmisch en atmosferisch klinkt, als gegoten. Met de integrale live vertolking van de nieuwe plaat werd nog maar eens duidelijk hoe sterk en harmonieus dat album wel is, het kwam binnen als de prachtsoundtrack van een film die nog niet gemaakt is. Het gaf de leden van Mono de kans en ruimte om hun heftige gitaarexplosies, want die waren wel degelijk aanwezig vanavond, te laten overvloeien in zweverige en prachtige harmonische orkestraties.
Een perfecte match dus, maar dat wisten we al, want ze hebben dit al eens eerder gedaan, check het live album ‘Holy Ground: NYC live with the Wordless Music Orchestra” uit 2010.
Na een bekoorlijke en langzaam opborrelende opwarmingsronde was “Run On” de eerste grote apotheose waarin het complete gezelschap alle registers opentrok, het orgelpunt van de plaat, een Mono klassieker in wording. Verder in de set ontpopten “We All Shine On” en “Time Goes By” zich als prachtige post-rock juweeltjes.
Het was sowieso een goed idee om hier niet te gaan schiften in ‘Oath’ en het album van naaldje tot draadje in zijn live versie te laten schitteren. We moesten daardoor misschien wel een hele hoop Mono klassiekers missen, maar die houden we tegoed voor hun volgende passage.
Na het ‘Oath’ luik dook Mono alsnog even in hun back catalogue met twee uitgesponnen epische songs, eentje zonder sextet, eentje met. Hierbij draaiden de Japanners de gitaarsluizen volle bak open met een regelrechte aanslag op de trommelvliezen en een uit al zijn poriën openbarstende sound. Het ging van fluweelzacht naar verschroeiend hard en weer terug. Het klonk vooral wonderlijk, zoals het bij Mono overigens altijd al geklonken heeft.
Geen support act vanavond, maar voor de set hadden we al de ganse tijd de heerlijk rudimentaire songs van Shellac door de boxen horen knallen, en dat was niet zomaar toeval. Mono droeg immers de laatste song op aan ‘our hero’ Steve Albini, producer van ‘Oath’, ongewild één van de allerlaatste platen waarop hij de knoppen beroerde. Zo kreeg de finale nog een extra emotionele dimensie als ultiem eerbetoon aan de belangrijkste no-nonsens producer die de rockwereld ooit gekend heeft.
Quasi onmiddellijk na Mono’s beklijvende set joeg men dan nog eens “The End Of Radio” door de zaal. Die kwam echt hard binnen. Krop in de keel.
Organisatie: VierNulVier, Gent ism Democrazy, Gent
Fink - Fink in de Grand Mix - Tussen rust en slaap
Fink, oftewel Fin Greenall, bracht tijdens zijn concert in de gezellige zaal in Tourcoing een ingetogen maar krachtige performance, waarin momenten van serene rust afgewisseld werden met brave uitbarstingen. Oorspronkelijk bekend als DJ en producer in de elektronische muziekscene, richtte Fink zich vanaf 2006 op een meer traditionele singer-songwriter stijl. Samen met zijn vaste bandleden, Guy Whittaker (bas) en Tim Thornton (drums), heeft hij sinds zijn album ‘Biscuits for Breakfast’ (uit 2006) een solide reputatie opgebouwd. Ook deze avond blonk hij uit in consistentie.
De show begon met een zacht, maar meeslepend gevoel, en zo vormde “We Watch The Stars” de opmaat voor een reis door dromerige klanken en bezielde teksten. De toevoeging van viool in het tweede nummer “Pilgrim” gaf het nummer een lichtere toon in vergelijking met de studioversie. Daarna was het tijd voor een vijftal gloednieuwe nummers vanop ‘Beauty In Your Wake’, de plaat die hij begin deze zomer op ons afvuurde.
Zijn introspectieve muzikale stijl, ondersteund door subtiele instrumentaties en zijn warme stem, raakt ook op dit album opnieuw aan diepere emotionele lagen. Fin(k) legt met precisie zijn accenten, zeker op “What Would You Call Youself”. "Als je alleen op deze wereld was, hoe zou je jezelf dan noemen?”, zegt Greenall over deze nieuwe single. “Hoe zou je jezelf zien zonder de druk van anderen? ‘Dit pareltje gaat over de kracht van taal en ook over de nutteloosheid van namen, merken en gimmicks. Het gaat om identiteit, maar vanuit jezelf, niet om vanuit je relatie tot anderen.”
Hoewel andere nieuwe nummers soms wat clichématig en repetitief aanvoelden, wisten ze wel de dromerige sfeer te behouden. De setlist had een sterke spanningsboog, waarbij Fink’s intieme en emotioneel geladen nummers het publiek wisten mee te slepen. Al bleef het al bij al on-gedurfd, en echte explosies bleven uit. Bij songs als “Warm Shadow”, “Yesterday Was Hard on All of Us”, en “Looking Too Closely” wist Fink wel een prachtige balans te vinden tussen kwetsbaarheid en intensiteit, “Sort of Revolution” bracht dan weer de stuwende ritmes waar het publiek op zat te wachten.
De toegift, met een soloversie van “Walking in the Sun”, was een mooi einde van de avond.
Ondanks enkele voorspelbare momenten, bleef het publiek geboeid door Fink’s vakmanschap en zijn vermogen om subtiele variaties in zijn live uitvoering aan te brengen. Het concert toonde de veelzijdigheid van een artiest die zowel ingetogen als krachtig kan zijn, en daarmee zijn publiek weet te betoveren. Dat publiek was overigens opvallend luidruchtig, al zal de weinige interactie (“I don’t really speak French”) hier misschien een rol gespeeld hebben.
Al bij al was dit wel een unieke ervaring: een bedachtzame verkenning van emotionele diepgang die af en toe echt wist te raken.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Gary Clark Jr. - Gary Clark Jr. smeert het breed uit
Gary Clark Jr. is één van de zeldzame performers die gezegend zijn met meerdere talenten, zo is hij een geboren entertainer, een briljant gitarist en een fluwelen soulzanger.
Het mag dan ook geen verassing zijn dat hij al die bekwaamheden maar al te graag etaleerde op het podium, wat ons betreft iets te uitvoerig.
Op zijn albums, en al zeker op zijn recentste en zeer wisselvallige ‘JPEG RAW’, tapt hij uit te veel verschillende vaatjes en dat uitte zich ook vanavond ook in zijn live gig. We ontwarden Jimi Hendrix, Marvin Gaye, Prince, Stevie Wonder, Curtis Mayfield en George Clinton. We hoorden blues, soul, jazz, r&b en stevige rock. We zagen tegelijk een gitaarheld, een soulman, een r&b zanger en een blueswonder. Nogal veelzijdig dus, maar de wonderboy nam te gretig de tijd om al zijn vaardigheden tentoon te spreiden. Hij gaf dan ook nog eens de ruimte aan zijn muzikanten om hun virtuositeit in de picture te zetten, vooral dan de keyboardspeler. Allemaal best wel knap en heel vakkundig, maar toch ook een beetje te veel van het goede.
Zo klokte de ganse set af na twee uur en een kwart, en dat had heus wel een half uur minder mogen zijn. Een iets strakkere en compacte set had hem een beter eindrapport opgeleverd.
Maar soit, gedaan met muggenziften, want hier was wel degelijk veel te beleven. Soulvolle ballads als “The Healing”, “Our Love” en “Habits” mochten dan misschien wel een zeemzoeterige aanvang hebben, ze groeiden dankzij een stel prachtige gitaarsolo’s uit tot werkelijke huzarenstukjes. Een fenomenaal “When My Train Pulls In”, een klassieker van het eerste uur, was een absoluut hoogtepunt met alweer een gitaarsolo die ons naar hogere oorden bracht. Verder in de set ontpopte een stevig uit zijn voegen barstend “Bright Lights” zich als subliem orgelpunt van de avond, een absolute kraker met Hendrixiaanse allures. Wij verlangden naar meer van dat, maar meneer besliste daar anders over en pakte net iets te veel uit met zijn naar Prince neigend falsetto-soulstemmetje. Op zich best wel aangenaam, maar de songs waarin hij dat deed waren net niet sterk genoeg en hadden stuk voor stuk een sublieme gitaarsolo nodig om van de banaliteit gered te worden. “To the End of The Earth/ Alone Together” bijvoorbeeld lonkte iets te nadrukkelijk naar Prince maar raakte eigenlijk nog niet aan de enkels van die kleine ukkepuk.
In de bisronde kwam Gary Clark Jr. in zijn eentje de blues vertolken met een wondermooi “In The Evening (When the Sun Goes Down)” om daarna nog eens volledig crescendo te gaan. Het complete gezelschap, versterkt met de Noorse support act Magnus Berg, drukte nog eens volop het gaspedaal in met een knetterend “Don’t Owe You a Thang” waarin de volumemeter een flinke ruk naar rechts ging en de gitaarsolo’s volop gierden (deze keer niet van de meester zelve, maar wel van zijn kompanen inclusief nog een keer die schitterende Magnus Berg, onthoud die naam). Een straffe eindspurt van een concert dat lang niet altijd de vaart had die het moest hebben, maar wel een flink stel verbluffende en adembenemende momenten vertoonde.
Een goede twee jaar geleden zagen wij deze rasartiest nog schitteren in de AB, toen haalde Jimi Hendrix het van Prince en haalde de bluesrock het van de soul. Nu was het eerder omgekeerd, maar toch alweer zeer de moeite, ondanks een paar mindere passages.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7047-gary-clark-jr-22-10-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Democrazy, Gent
Godspeed You! Black Emperor - Een (muzikale) wereld boordevol contrast
Op de dag van de release van het nieuwe album 'NO TITLE AS OF 13 FEBRUARY 2024 28, 340 DEAD' stond GY!BE op het podium van de Grand Mix, dit amper een jaar nadat ze bij de buren van l' Aéronef een wonderlijk concert gaven. Lees gerust .
Het opmerkelijke aan een band als Godspeed You! Black Emperor (*****) is dat ze nooit een website of social media accounts heeft gehad, nooit een video gemaakt, amper persfoto’s heeft uitgebracht en dat ze enkel collectieve, schriftelijke interviews geven. En toch verkopen ze zonder moeite zalen en clubs uit, ook na al die jaren … al sinds 1994. Ook de Ancienne Belgique was compleet uitverkocht.
We kwamen door perikelen met openbaar vervoer iets later aan … en zagen opvallend veel mensen aan de drinkbars staan. Was de openingsact niet goed, vroegen we ons af. Maar dat bleek het probleem niet echt te zijn. Want Matt Ball (****) wist met zijn verbluffende gitaar werk in sobere spots , net als de hoofd act vanavond, ons wel te boeien. De man is geen onbekende binnen het post-rock wereldje. Hij is een experimentele gitarist uit Montreal, Canada. Hij is een van de oprichters van de groep BIG|BRAVE, die sinds 2012 bezig is. Hij stond quasi met de rug naar het publiek, voortdurend de gitaar tegen de versterkers houdend, waardoor het geluid bijna niet houdbaar was voor tere oortjes. We zagen maar twee nummers, maar onze oren begonnen al te suizen van zoveel overmacht. Wellicht de oorzaak dat mensen naar de bar trokken, gezien de oorverdovende hard snijdende riffs. In elk geval bleek Matt Ball een type gitarist te zijn die grenzen verlegt in dat geluid. Hij kreeg ietwat support van een drummer die in het donker achteraan de sfeer nog een beetje dreigender maakte.
Oorverdovend is ook één van de termen voor het optreden van Godspeed You! Black Emperor. Maar naast die harde klanken op je af te vuren, zijn ze ook één van die weinige bands die door de intensiteit en de stiltes van allerhande klanken je diep weten te raken . De vioolklank is hier een meerwaarde. Hun nieuwste schijf is dan ook een soort aanklacht, 'No Title as of 13 February 2024: 28,340 Dead 'verwijst o.a. naar het aantal Palestijnen die in Gaza omkwamen door Israëlische acties op de dag dat de nummers voor het album voltooid waren.
Godspeed You! Black Emperor doet echter niet aan prekerig gedoe of aan een opdringerige mening, maar weet door middel van beelden op het scherm en hun kenmerkende doordringende muzikale omlijsting een spiegel voor te houden. Die vele contrasten van wat rondom ons gebeurt, wordt perfect uitgebeeld, liefelijk als gruwelijk.
De band haalt eveneens inspiratie uit de natuur, wat sterk tot uiting komt in de set. We waren dus diep onder de indruk van het magische mooie vioolspel van Sophie Trudeau terwijl je op het scherm een vogeltje op een tak ziet zitten en knabbelen. Hoe mooi , die intimiteit gevolgd door golven die op je afkomen, terwijl je beelden ziet van kabbelende water of bomen in een boslandschap, gebouwen en uitgestrekte velden. De beelden en de sound werken naar een climax toe.
De band zie je, door de sobere verlichting , haast niet zitten maar de beelden spreken voortdurend tot de verbeelding en zorgen voor een filmische totaalbeleving.
Al bij “Hope Drone” met in het groot het woord 'Hope' op de schermen, word je in diepe hypnose gebracht, waardoor je alles en iedereen om je heen vergeet. “Sun is a Hole Sun is Vapors” en “Babys in a thundercloud” zijn songs waarbij de band op diezelfde wisselende en opbouwende manier tewerk gaat, dus van ingetogen momenten naar een climax toe van oorverdovende sounds , die de muren doen trillen. “Fire at static Valley” is eentje van uppercuts, gevolgd door een intense muzikale vloedgolf. Hoe meer de set vorderde, hoe meer huivering en muzikale gekte, waarbij de intiemere momenten schaarser werden. Op “World Police and Friendly Fire” doemden beelden op van bosbranden, ontploffingen, vuur en lava, bijna ahw dat de AB dreigde tot as te worden herleid. We voelden daadwerkelijk aan dat dit vuur ook onze ziel zou verkolen maar gelukkig bleven we tot het bittere einde geboeid luisteren, met de krop in de keel.
Godspeed You! Black Emperor bood ons twee uur lang een (muzikale) wereld boordevol contrast, intens spannend, huiverend en confronterend. Wat een muzikale intensiteit!
Setlist: Hope Drone - SUN IS A HOLE SUN IS VAPORS - BABYS IN A THUNDERCLOUD - RAINDROPS CAST IN LEAD - Fire at Static Valley - PALE SPECTATOR - GREY RUBBLE - Cliffs Gaze - Chart #3 - World Police and Friendly Fire
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Godspeed You! Black Emperor
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6974-godspeed-you-black-emperor-16-10-2024.html
Mathieu Ball
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6975-mathieu-ball-16-10-2024.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Jelle Van Giel 'Close Distance' - Filmische totaalbeleving
De vaste ingrediënten van een geslaagd jazz concert? Een 'groovy ' avondje genieten, waarbij improvisatie de rode draad vormt, met artiesten die de grenzen aftasten en durven verleggen. Neem nu jazz drummer Jelle Van Giel … Hij is van vele markten thuis en behoort intussen tot het gros aan uitzonderlijke talentvolle muzikanten die ons landje rijk is.
Met zijn nieuwste project Jelle Van Giel 'close Distance' (*****) laat hij zich omringen door gelijkgestemden die hem volgen in de filmische benadering van wat jazz heden ten dage betekent. Op de boven verdieping van De Casino zorgde het gezelschap voor een gezellige huiskamer sfeer op zondagnamiddag. Negentig minuten lang tekende het gezelschap een uiteenlopende, spannende, fantasieprikkelende sound.
“The Secret of Bluebell” was alvast een mooie start van de namiddag. De oogstrelende manier waarop Jelle zijn drumvellen bewerkt, werd mooi aangevuld door Ewout Pierreux, die door een kleurrijk palet aan piano virtuositeit zorgde voor magie binnen dat muzikaal verhaal; aangespoord door warme, groovy gitaarlijntjes gdoor Roeland Celis op gitaar en Yannick Peeters op contrabas. Iedereen was even belangrijk in de set.
Technische perfectie vs lekker improviseren. De visuele songs “In between the Sea and the House on the Hill' en 'Recalling of the Setting' zorgden ervoor dat elk zintuig werd aangesproken. Je voelde als bij een film de spanning stijgen. En ook al komen er soms rustmomenten naar boven, nergens wordt je in slaap gewiegd.
Mooie intense momenten volgden nog bij “Sun” - wat letterlijk een zonnig atmosfeertje ademde - en het overweldigende “Loud Whisper”, de poort naar een nieuwe dimensie.
Op deze sound van Jelle Van Giel en Close Distance kon je de fantasie gewoon de vrije loop laten. Met de ogen gesloten voert het gezelschap ons bij “Unsung Hero” dan ook mee naar een absoluut hoogtepunt, spannend genieten naar het slot van het verhaal. Klap op de vuurpijl was “Satori” en in de bis een song van de EP, “The wonder of Times gone by”. Schitterend.
Het extra mooie aan dit concert is dat Jelle telkens een (muzikaal) verhaal vertelt en je continu betrokken bent. Zijn ervaring in film muziek zorgt ervoor dat zowel deze EP als een live performance aanvoelt als een reis op een trein met verschillende wagons, waar steeds iets anders valt te beleven. Deze bijzonder filmische trip smaakt dan ook naar meer. Volgend jaar volgt er een full album, wat we zijn we hier benieuwd. Want deze EP is een zinnenprikkelend meesterwerkje, dat live nog beter tot zijn recht kwam door die zin van improvisatie en experiment met klankentapijtjes en soundscapes, die live werden uitgebeeld door dit viertal.
Setlist: The Secret Of Bluebell// In Between The Sea and the Houses on the Hill //Recalling Of The Setting //Sun// True Fiction //Loud Whisper //Within This World //Unsung Hero// Satori BIS: The wonder of times gone by
Organisatie: Jazzclub ism De Casino, Sint-Niklaas
Within Temptation – Bijzondere muzikale avond, met de spiegel tot de realiteit
Na de succesvolle co-headline 'Worlds Collide Tour' met Evanescence, waarmee ze tweemaal in een uitverkocht Paleis 12 stonden, stond Within Temptation met hun 'BLEED OUT 2024 TOUR' in een volgepakt Lotto Arena, Antwerpen, tweemaal zelfs op 4 en 5 oktober.
Vooraf op de website: De band rond frontvrouw Sharon den Adel beloofde haar fans opnieuw een onvergetelijke liveshow én het langverwachte achtste studioalbum voor te stellen. Zelfs na een carrière van 25 jaar is de nieuwe plaat 'Bleed Out' een gewaagde sprong vooruit voor de band. Van keiharde riffs tot symfonische melodieën die de roots van de band blootleggen, Within Temptation heeft op dit album een pad uitgestippeld dat zowel muzikaal als lyrisch onverschrokken en keihard is. Een muzikale reis, episch en onverschrokken openhartig …
Het optreden kreeg een politieke , religieuze tint en een activistische ondertoon. We kregen beelden van een knetterend vuur, een veld vol zonnebloemen tot een grauwe begraafplaats, de intro toen het optreden van Within Temptation begon, waarna een gemaskerde Sharon het podium betrad en het refrein werd ingezet van “We go to war”, verwijzend naar de oorlog tussen Rusland en Oekraïne. Na het verpletterende 'Bleedout" haalde Sharon alles uit de longen met het nummer “Ritual”. “Shot in the dark” laat dan weer een iets braver kantje horen. Sharon geeft de mensen de boodschap mee om terug iets meer empathie voor elkaar te hebben in deze tijden. Er passeren dan enkele minder bekende nummers de revue. “A Fools Parade”, dat “Shot in the Dark” en “The Promise” klonken intens spannend.
Verderop een “Our Solemn Hour”, waarna het slot akkoord word ingezet met het intieme nummer “All I Need” om tot slot uit te wuiven met met de klassieker “Mother Earth”.
Jammer genoeg dus geen 'Ice Queen', wellicht de grote afwezige op de setlist.
Al bij al kregen we wel een heel boeiende, afwisselende avond met stevige nummers en sfeervolle ballades die steeds mooi werden afgewerkt met prachtige beelden en het creëren van een bijzondere sfeer via de led zuilen op het podium .
En natuurlijk is er telkens de hemelse stem van Sharon Van Den Adel, die het plaatje compleet maakt. Een bijzonder geslaagde avond, die een spiegel voorhield en een tekende boodschap verkondigde van wat in onze wereld gebeurt …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Within Temptation
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6961-within-temptation-04-10-2024.html?Itemid=0
Annisokay
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6960-annisokay-04-10-2024.html?Itemid=0
Setlist: We Go to War - Bleed Out - Ritual - Endless War - Shed My Skin (with Annisokay) - Wireless - The Reckoning - Shot in the Dark - Stand My Ground - A Fool's Parade (with Alex Yarmak) - The Promise - Supernova - Paradise (What About Us?) – Faster
Encore: Our Solemn Hour - All I Need - Mother Earth
Organisatie: Biebob + Live Nation
Godspeed You! Black Emperor – Le Grand Mix in brand!
Krek op de dag van de release van het nieuwe album ‘NO TITLE AS OF 13 FEBRUARY 2024 28, 340 DEAD’ stond GY!BE op het podium van de Grand Mix, dit amper een jaar nadat ze hier bij de buren van l’ Aéronef een wonderlijk concert gaven. Met 4 tracks kregen we een uitgebriede rondleiding in de nieuwe plaat en al snel bleek dat deze weer even indrukwekkend is als de meeste van zijn voorgangers. Alle ingrediënten die deze band zo uniek maken waren immers aanwezig, een atmosferische sound, melancholische violen, verschroeiende gitaarpartijen, adembenemende verstilde momenten en epische noise-uitbarstingen.
De nieuwe tracks “BABYS IN A THUNDERCLOUD”, “RAINDROPS CAST IN LEAD” en “GREY RUBBLE-GREEN SHOOTS” mochten volgens het gekende recept stuk voor stuk in hun live versie lustig buiten hun oevers treden. Het waren toonvoorbeelden van hoe een G!YBE song een volledig publiek kan vastnemen, verwonderen en naar andere oorden brengen. Zowat iedereen werd meegezogen in dat alweer apocalyptische totaalspektakel.
Ook de onvermijdelijke visuals die steevast deel uitmaken van hun meeslepende gigs ontbraken niet. Chaotische beelden van verlaten gebouwcomplexen, neerstortende vliegtuigen, felrode vuurgloeden, rellen, bosbranden,… geen vrolijke eendjes in het park, dus.
Met “Fire At Static Valley” en “First of the Last Glaciers” plukte GY!BE twee geweldige pronkstukken uit hun vorige plaat ‘G_d’s At States End’ om dan volledig crescendo te gaan met “Chart#3” en “World Police and Friendly Fire”, een almachtige hap uit hun all time meesterwerk ‘Lift Your Skinny Fists Like Antennas To Heaven’. Volgend jaar is die plaat 25 jaar, mochten ze op het idee komen om ter ere van dat jubileum de plaat integraal live te spelen dan staan wij op de eerste rij, en dit al 2 dagen op voorhand.
Dit was nog maar eens een fenomenaal concert van een band die het post-rock genre niet omhelst maar overstijgt.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Noordkaap, ‘Winterthur’ tour – Twee uur lang een nostalgische trip van een fijne band
De return van Noorkaap in de oorspronkelijke bezetting krijgt nog een warm hart toebedeeld in de theaters en culturele centra . Het vat Noordkaap in hun rijk gevarieerde oeuvre samen in een setlist met goed, compact, subtiel opgestoft Nederlandstalig bekend en onbekender materiaal. Twee uur lang werden we in deze nostalgische ‘Winterthur’ trip betrokken met performer Stijn Meuris op het voorplan.
Het Limburgse Noordkaap ontleent z’n naam aan dat Noordelijke gedeelte van Europa waar we zelfs de fjorden zien op het achterplan; in 90 waren ze winnaar van Humo’s Rock Rally, wat de start was van een succesvolle muzikale carrière tot 96, met meesterlijke platen ‘Feest in de stad’ (91), ‘Een heel klein beetje oorlog’ (92) en ‘Gigant’ (94). Verder niet te vergeten, de soundtrack van Manneken Pis in die jaren …
De kunst van het schrijven zit ‘em in de genen van songschrijver Meuris, die samen met o.m. De Mens (Frank Vander Linden), Gorki (Luc Devos) of The Scene (The Lau) en Tröckener Kecks (Rick De Leeuw) het betere Nederlandstalige werk presenteerde in die jaren. In de oorspronkelijke bezetting met Erik Sterckx (bas), Nico Van Calster (drums ), Wim De Wilde (toetsen) en Lars Van Bambost (gitaar), kwamen ze in 2020 terug bij elkaar om er in te vliegen.
Vanaf 2022 tekenden ze voor een succesvolle festivalzomer en clubconcerten in Depot (Leuven) en AB (Brussel). Jawel, Noordkaap had en heeft er terug zin in , zetten het nu verder in een overtuigend mooi concept binnen de theaters en de culturele centra.
De klemtoon ligt op de platen van dertig jaar terug (‘Gigant’ en ‘Programma’); af en toe sijpelt er een song door van hun ander plaatwerk en die succesvolle soundtrack. Het is een mooie afwisseling van gekend materiaal, hits en onbekendere nummers. We krijgen twee kanten, de meer broeierige, opwindende, extraverte en de meer integere, donkere , sfeervolle kant van hun Nederlandstalig oeuvre. Het klinkt spannend en intens dus, die heel wat herinnering en ontroering doet opborrelen. De nummers zijn wat aangepast aan de tand des tijds, niet te hard , semi-elektrisch, waarbij de tekstvellen van Meuris en de muzikanten in een passend evenwicht zitten; de instrumentatie krijgt voldoende ademruimte om de song naar een hoger niveau te tillen.
Twee sets van elk een uur lang … Noordkaap grossierde in hun oeuvre en vond het enorm tof en leuk om die oude bekende en hun onbekendere nummers te laten horen. Meuris kent en weet elk geluidje van de songs. Hij is een belezen man , een verhalenverteller en gaat op in z’n rol als sing/songwriter. We worden ingeleid met “Verhalen” en “Drift” , die innemend, sfeervol, opbouwend zijn . “Satelliet Suzy” en “Panamarenko” zijn de eerste herkenning voor een breed publiek.
‘Gigant’ is het album, die het nauwst verwant is aan de band, o.m. met het integere, dromerige “Verstandig, wispelturig en onhandig” door die repetitieve, broeierige tunes; verder nog de poprockende single “Druk in Leuven”, net dertig jaar oud. Het minder gekende album ‘Programma’ uit 96 staat ook hier voldoende in de spotlights en het samenspel tussen de vijf wordt beklemtoond met “Verloren dag” en “Zij is zoveel keren beter” , wat de eerste set besloot.
Deel twee gaat van start met forse elektronica en drumbeats, “Ramsj” is het nummer, een beetje godvergeten uit de film ‘Alles moet weg’. Het leidt terug een boeiend deel in van dat album ‘Gigant’, met “Het zou niet mogen zijn” , “De belofte jong te sterven” en natuurlijk de titelsong; het zijn songs die sterk in elkaar steken en een mooie opbouw kennen, pop pur sang dus , onderbouwd van kleurrijke, sfeervolle keys . Manneken Pis , ook van medio de jaren 90 , kreeg ook een plaatsje toegemeten in de setlist, een soundtrack die het donkere, breekbare kantje liet horen (“Dat het gauw winter wordt” en het instrumentale “Harry & Jeanne”). “Ik hou van U”, de enige echte zwierige schlager uit de film , werd pas op het eind gespeeld; het publiek deinde mee op die heerlijke carrousel tunes.
We werden vooraf nog getrakteerd op enkele overtuigende ‘winterthur’ tracks als “Soms schrik”, omgeven van mooie elektronica motiefjes, en de classics, het rockende “Van God los” , “Arme Joe” (van de ‘Turalura’ plaat), vanavond kort, krachtig gebed in een diep groovende bas en drumtune; en tot slot het meeslepende “Een heel klein beetje oorlog”.
Het meezinggehalte zat ‘em dus meer in deel twee van de set, maar globaal kregen we een fijne, overtuigende nostalgische trip , waarbij Noordkaap z’n materiaal opstofte en hun comeback, na de festivals en de clubs, duidelijk bevestigde in deze ‘winterthur’ theater tour. Ergens mochten “Wat is kunst” en “Stil verdriet” hier gespeeld worden … Wie weet, de tournee duurt nog tot eind februari …
Noordkaap - U was een fijne band en wij, in het warme onthaal, een fijn publiek ...
Organisatie: Greenhouse Talent ism CC De Spil, Roeselare
Bryan Adams, ‘So Happy It Hurts Tour’ – Wat een vitaliteit van deze bijna 65-er …
Onze Belgische Vorst Nationaal past perfect binnen het plaatje van de tour. Net voordat de lichten van de zaal uitgaan, horen we nog “Rock This Town” van de Stray Cats weerklinken en komt er hele tekst voorbij …
Het komt erop neer dat God het land heeft gemaakt alsook de zeeën en de mens maar … geen Rockmuziek en daarom is hier ‘Kick ass’ met Bryan Adams op basgitaar en 2 grote opblaasballen in het publiek om ons te vermaken … We zijn eraan begonnen.
Hij brengt zowaar “‘Can’t Stop This Thing We Started” tot de sneakers toe helemaal in het wit op basgitaar, zoals Sting het hem voordeed in deze wondermooie en overvolle uitverkochte zaal. “Somebody” volgt en dan zien we hem eindelijk zijn veel te grote gouden Gibson gitaar nemen en is daar al “18 Til I Die”.
Het voelt aan als een sneltrein, we hebben het gevoel dat er snel gespeeld wordt. Gezien Bryan binnenkort 65 wordt op 5 november heeft hij hier dus de 55 uit het nummer aangepast naar 65. “Please Forgive Me” nu, en iedereen, alle 17.000, zingt uit volle borst mee.
‘My name is Bryan’, zegt hij, en hij vraagt een beetje gebrekkig: ‘combien parle le français? Je m’excuse mais je ne parle pas le … euh … flamand, seulement un peu de francais parceque je suis Canadien’ …
“Shine A Light” wordt ingezet als eerbetoon voor zijn vader; het wordt makkelijk gelinkt aan wie we in gedachte hebben en wat we persoonlijk al meegemaakt hebben … De halve zaal is plots vol met lichtjes.
Dat Pat Steward een heel goeie drummer is horen we o.a. op “Take Me Back”; na een korte stemming van zijn gitaar krijgen we “Kids Wanna Rock” met een eerste korte solo van drummer Pat.
Het gaspedaal blijft ingedrukt , de vaart zit erin ; “Heaven” is al het negende nummer op een klein uur tijd. “Go Down Rockin’” is er eentje op mondharmonica en bijhorende solo.
Hij heeft een mooie herinnering aan een speciaal lied met Tina Turner, een tribute aan de grote dame volgt; hij vond het een mooie eer om met haar te mogen zingen en hij mist haar nog enorm. “It’s Only Love” weerklinkt met een rommelige gitaarsolo van Keith Scott gevolgd door stukje “The Best” en “What’s Love Got To Do With It”, een mooi eerbetoon, maar jammergenoeg was het toch een slordige medley, die roet in het eten gooide.
“You Belong To Me” is een rockabilly-lied, is als dansmuziek, vertelt Bryan ons en groot is het plezier voor de cameraman die dansers en danseressen moet zoeken in het publiek, die op het nummer meedansen.
Het keuzenummer is “Cloud number 9”, een zalige song uit ‘98. Persoonlijk heeft m’n nummer “Let’s make a night to remember” de lijst niet gehaald. In plaats van een voorprogramma was er een filmpje rond een beeld van een oude witte cabrio met een QR-code om een lied voor te stellen.
“Take me out of this ‘Rock and roll hell’”, volgt als een hele goeie cover van Kiss. “The Only Thing That Lookes Good On Me Is You” hoeft geen commentaar.
Nu wil hij ons graag een Frans nummer doen zingen, echter is dit voor de eerste keer in het Frans in België maar het is toch al van 2002 en het schattige ‘Excuse moi si je chante des erreurs’, klinkt heel lief: ‘Me Voilà’
“When You’re Gone” zingen we allemaal goed mee en we worden ervoor bedankt omdat we goeie zangers zijn vanavond. Een charmeur eerste klas …
“Always Have, Always Will” is jammer genoeg een nummer dat er niet hoefde bij te zijn; het was te merken aan de grote passage naar de bar en terug.
“(Everything I Do) I Do It For You” scherpt de aandacht opnieuw, en is dan weer een globaal meezingmoment gevolgd door “Back To You”, de overgang naar het thema van de avond, ‘So happy it hurts’, wat de Tour is in 2024. We krijgen dezelfde vliegende oude auto als vóór het optreden, geholpen door vier drones aan de opblaasbare bolide gemonteerd; dit was erg mooi gevonden met die schijnende voor- en achterlichten!.
Het vormt de perfecte overgang naar toch één zijn beste nummers, “Run To You”. Hij vertelt ons dat ze in '88 een live-album hier opgenomen hebben in België, en dus vraagt hij ons of hij een nummer van deze live mag spelen … “Summer Of ‘69” is dit nummer en het is echt een plezier om te zien met welk enthousiasme hij dit na al die jaren nog steeds speelt . Hier niks anders dan lachende gezichten. Mooi.
Even schrikken bij “So afraid … if he came back and wanted you” …, niet wetende weten of hij dit nummer al gezongen heeft, maar dat kan. Op “Cuts Like A Knife” volgt een korte voorstelling van nog eens drie andere bandleden.
In de bis vertelt hij ons eerst nog graag een verhaaltje vol Belgische herinneringen aan Vorst, Antwerpen en Torhout/Werchter. “Straight From The Heart” draagt hij dan weer graag op aan de mensen zonder stem. Hij besluit met “All For Love” dit keer zonder Sting & Rod Stewart. Allebei ‘a capella’ gebracht, die een beetje deden denken aan Bruce Springsteen … Mooie afsluiters.
Schitterend wat deze Bryan nog steeds doet, begonnen op z’n 15de , maar nog even vitaal, actief, gelukkig op z’n (bijna) 65ste …
organisatie: Live Nation
Billiam and The Split Bills - Kort en krachtig
Met Billiam and The Split Bills en Piss Rules kregen we twee exponenten uit de zogenaamde ‘egg punk’ voorgeschoteld. Dit subgenre ontstond eigenlijk al begin jaren 10 maar kent de laatste tijd blijkbaar een hausse. Een sluitende definitie is er uiteraard niet maar het gaat vooral om lo-fi punk met een grote doe-het-zelf ethiek en satirische, nerdy teksten waarbij Devo vaak een grote bron van inspiratie is. Volgens sommige bronnen heette egg punk aanvankelijk dan ook devo-core.
Piss Rules is een duo dat zowel Leuven als Bristol gebruikt als uitvalsbasis en met een single, "Carsick", waarop vier nummers in evenveel minuten doorgejaagd worden, op het conto. De twee begonnen hun set vrij lieflijk met een duet dat me aan The Moldy Peaches deed denken. Het bleek slechts stilte voor de storm want daarna werden het tempo en het volume gevoelig opgetrokken. Eggman Meringuewell, lijkwit geschminkt met zwartomrande ogen, ramde zijn gitaar op een onorthodoxe manier terwijl het springerige zangeresje Grandma's Special er probeerde bovenuit te gillen. Poor man's Snõõper dacht ik even. Zelf zeggen ze beïnvloed te zijn door Devo (wie anders?) en Brorlab. Dat laatste kan wel kloppen, hoewel ze toch wat minder extreem zijn dan die Antwerpse groep. Korte nummers met titels als "Nietzsche preacher" en "Senile delinquent" werden telkens ingeleid door spitsvondige commentaren, waarna ze als voetzoekers ontploften. Sympathiek, dat zeker, maar lang zal het me toch niet bijblijven.
Hetzelfde kan ik eigenlijk ook zeggen van Billiam and The Split Bills hoewel deze band uit Melbourne toch wat duurzamer bleek. Billiam maakt naar eigen zeggen autismecore (wat ik me daarbij moet voorstellen is me niet geheel duidelijk) en knutselt zijn platen (en dat zijn er nogal wat) gewoonlijk solo in elkaar op zijn slaapkamer.
Maar als hij de hort op gaat kan hij rekenen op het vierkoppige The Split Bills. Billiam had er duidelijk zin in en voelde zich meteen thuis in de Pit's.
En ik kon hun snotterige en prettig gestoorde punk best wel smaken alhoewel ik me soms stoorde aan de synths die erg lo fi maar vooral ook lelijk klonken terwijl de gitaar te ver in de mix zat. Maar Billiam, die smeet zich ten volle en dat mag je vrij letterlijk nemen. Op een gegeven moment lag hij zelfs languit op de grond tussen het volk. Ook Ada Duffy liet even haar synths voor wat ze waren om het publiek te gaan verkennen en ze deed dat met een ijselijk gegil, een ware aanslag op de trommelvliezen.
Na een groot halfuur was alle munitie reeds verschoten. Kort en krachtig zoals het hoort, maar toch iets te vluchtig.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Nederlands 
Français 
