Mercury Rev – Muzikale droomwereld back-to-reality
Mercury Rev en Nicolai Dunger
Eén van de band die we met het millennium nauw in het hart droegen was het Amerikaanse Mercury Rev, rond de tandem Grashopper en Jonathan Donahue. ‘Born horses’, het nieuwe album bracht hen opnieuw als band op tournee; achterna was het duidelijk dat nét het materiaal van 25 jaar terug, hun charmante melancholische psychedelische pop, het sterkst is en een eigen overtuigend live karakter heeft.
Mercury Rev heeft drie memorabele platen uit, ‘Deserter’s songs’ (98), ‘All is dream’ (01) en ‘The secret migration’ (05), platen die de psychedelicapop met o.m. een Flaming Lips mee vorm gaven. Na deze drie platen, zagen we hen als band of zagen we de twee als spil nog af en toe eens optreden in de clubs of op de festivals.
Na wat minder voor de hand liggend plaatwerk, die aan ons voorbij gingen, kwam vorig jaar een beter album, ‘Born horses’; de connectie was er, om hen als band, een hernieuwd kwintet, terug aan het werk te zien. Het album an sich is een luisteralbum, filmisch, dromerig, orkestraal, sprookjesachtig, kosmisch; het zijn net de kenmerkende elementen en het heeft een nogal licht experimenteel, innovatief kantje, een sollicitatiebrief van psychedelische geluidsschetsen in spoken words en zegzang, die een soundtrackgevoel ademen.
Live kregen we een weerslag van hun drie vooraanstaande albums. Een breed instrumentarium van synths, flute, sax, mondharmonica vullen het traditionele aan. Donahue weet op z’n Michael Gira’s (Swans), de armen breed open gespreid of met de handen wijzend, de band te dirigeren, op te zwepen of zachtmoedig – zalvend de muzikale rust te laten weerkeren. Hij voert, sleept, zuigt de band en publiek mee.
Met z’n vijven gaat het van eenvoudige sferische, weelderige pop, met dat typische droom ‘oceaan-sterrenhemel’ gevoel naar een meer open, levendige, grimmige, grillige, mistige leefwereld, door de opbouwende en aanzwellende partijen en effects. De stemming wisselt in dramatiek, gotiek, theater en gaat van innemend, broos, kwetsbaar naar een spannende, snedige, hitsige, extraverte sound, niet vies in orkestratie .
Er valt veel te beleven dus. Op die manier krijgen we beetje van alles uit de Mercury Rev stal. Het zat goed en men zat op dezelfde golflengte. De warme respons deed de band deugd en versterkte het live gevoel en beleven.
De muzikale droomwereld van Mercury Rev is en blijft toch wel iets aparts, unieks. Mooi.
“The funny bird” en “Tonite it shows” (uit het succesalbum ‘Deserter’s songs’) als “Vermillion” (uit ‘The secret migration’) dompelen ons meteen onder in die droomwereld van psychedelica gitaartrips en orkestratie. Het bouwt op, klinkt forser, feller en directer. Een twinkelende sound, met zin voor escapisme , die door de tempowissels van zachtaardige, broeierige, opzwepende (drum)ritmes en (gitaar)riedels ons bij de leest houdt. Beiden werden mooi uitgediept en zijn tekenend voor wat Mercury Rev staat, warm , melancholisch en back to reality .
Ze zijn goed op elkaar ingespeeld en elk geluidje past in ‘t concept. De experimentjes en de durf naar verandering is er zeker in het nieuwere filmisch materiaal .We werden meegetrokken in dat verhaal met “Dreams of a young girl as a flower”, “Patterns”, “Tears in rain” en “Runaway raindrop”. Verschillende emo sferen kwamen op ons af door de breed opgetrokken instrumentatie. Een theatraal soundrackgevoel, gelinkt aan de gitaarpsychedelica van Pink Floyd of Hawkwind.
Na dit magnus opus, kregen we een ‘best of’ die de band siert . Doorbraaknummer “Goddess on a highway” klinkt door de jaren iets minder gepolijst en iets directer. De trip is wonderschoon en vloeit over naar een “Tides of the moon” en “Holes”. Prachtsongs die de tand des tijds doorstaan, dwarrelend als sneeuwvlokken. En soms durft het te gieren. Hier slalomt Donahue als een echte ballerina rond de band. Tussenin verveelde het nieuwe “Ancient love” niet , het meet zich zelfs met die oude classics. De avontuurlijke insteeks, de experimentjes, de storende ambientgeluidjes en de spoken words zijn hier de toegevoegde waarde.
Tot slot nog “Opus 40” en die andere klassieker “The dark is rising”, ze gingen mooi in elkaar over , waarbij het dromerige, sprookjesachtige en orkestrale zalvend opbouwt en ons wakker schudt op z’n GYBE in een lavastroom van exploderende ritmes.
Mercury Rev werd sterk ontvangen. De muzikale droomwereld was na goed anderhalf uur ten eind. We werden teruggebracht naar de dagdagelijkse (harde) realiteit. Blij hen terug aan het werk te zien. Wat een mooie return!
Als support hadden we de Zweedse sing/songwriter Nicolai Dunger , ook al zo’n dertig jaar bezig en nauw bevriend met Mercury Rev. Hij brengt enkele muzikale schetsen, songs, in een structuur gespeeld door z’n elektrisch gitaargepingel en -getokkel met een symfo bluesy ondertoon, gedragen door z’n wisselende, variërende stem. Het gaat van sober ingenieus naar spaarzame bombast tot strak uithalen, die ergens een Tom Waits, Will Odham (Bonnie Prince Billy) en natuurlijk Mercury Rev hoog in het vaandel houdt.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
LowMad – Wat een spelplezier van deze gasten
De formatie LowMad (*****) is een vrij nieuwe band binnen de scene, toch zijn de verschillende bandleden geen groentjes meer. Tom Fruytier, (gitaar en zang ) en Christof Bessems, (gitaar), die eerder in de punkband Sinners speelden, ontmoetten Kenneth De Schepper - (bas), die toen deel uitmaakte van de bluesy stonerband The Gang Bank op een concert in de Magasin 4 ergens rond 2018. Drummer Philip Couliez , die binnen de metal scene heel wat ervaring had, maakte het plaatje compleet.
In 2020 bracht LowMad , midden coronatijd, hun debuut uit. Dat is ons niet ontgaan. Nu, vijf jaar later, is er een gloednieuwe plaat 'Lost' , een erg gevarieerde, diverse plaat vol energiebommetjes.
Ze zijn moeilijk in een hokje te duwen. Het tekent hun verdienste. Ook even verdienstelijk was wizard Jonas Nyaarr die achter de knoppen zat om dit album te producen. De speelsheid en hun gretigheid was hun sterkte. We keken er naar uit.
Jonge wolven Atmancer (****) opende. Het zaaltje was al goed gevuld voor deze support. Enthousiasme was er meteen, want het gaspedaal werd meteen ingedrukt en niet meer los gelaten tot het bitter einde. Wat een riffs , wat een mokerslagen steeds van deze Atmancer. De band heeft, volgens we lazen op hun Facebook, een tijdje stil gelegen maar is dit jaar klaar om hun energieke sludge en doom sound te doen ontploffen. Wat een overtuigende warming-up!
Ook LowMad heeft er duidelijk zin in. De charismatische frontman Tom trekt meteen de aandacht op overtuigende songs “Jackie” en “Seems Better than nothing”. De muzikanten zijn goed op elkaar ingespeeld, de gitaarriffs sieren en ze hebben een beest van een drummer. Wat een spelplezier van deze gasten. De kwinkslagen, de improvisaties in stijlen zijn een mooi toegevoegde waarde.
Op plaat slaagde Jonas erin om het 'live gevoel' perfect weer te geven. Wat een levendigheid en dynamiek. Het publiek reageert enthousiast. LowMad speelt duivels, “Fake Identity” en “KNAL” zijn echte knallers, die ons murw slaan.
En het kon ook breder klinken, “Kaleiscope Dreams” heeft een psychedelica ondertoon. Het onderstreept hun divers karakter, een weerbarstige mengelmoes van sludge/stoner/punk/psychedelica. Het klinkt energiek , gedreven, gezellig in de kleine club. Maar LowMad kan meer, de festivals lonken , we denken dan aan Dunk!festival, Alcatraz en Sjock festival. Oudje “Disobedient Slavery” bracht al deze elementen samen en was een overtuigende afsluiter.
Sympathieke toppers, bijzonder bandje dus deze LowMad, zonder meer!
Organisatie: Maboel - LowMad - Klosjar Kollektiv
Sam Fender – Een grote meneer geworden, de festivals waardig!
Samuel Thomas Fender aka Sam Fender, singer-songwriter uit North Shields , Newcastle kwam hier in Vorst zijn Europese tournee , promo van de derde plaat ‘People Watching’, besluiten.
We stonden op scherp want er waren al heel wat vragen geuit van ‘kan deze artiest Rock Werchter afsluiten op één van de vier avonden. Tijdens het anderhalf uur durend vlammend concert bewees hij en zijn 7-koppige band dat dit absoluut geen probleem kan en zal zijn!
Meteen gaven ze er een lap op met een “Getting started” en “People watching” . De hits en meezingers vlogen ons om de oren. De uitverkochte zaal , met veel in zwart-wit verticaal gestreepte T-shirts , verhief zijn stem om gedurende gans het concert mee te brullen. Indrukwekkend hoe bijna alle aanwezigen de teksten zo probleemloos konden meezingen!
Toegegeven, de nummers zijn allemaal een beetje op dezelfde leest geschoeid. “Will we talk” , “Tyrants”, “The Borders”, heerkijk genietbaar materiaal dat ons naar het ultieme anthem brengt “Seventeen going under”. Blijkbaar was nog niemand echt schor gezongen, want dan ontplofte de muziekarena compleet.
Het publiek kwam ver boven de groep uit en bleef nog minutenlang , zelfs als de groep al even de coulissen in was , doorgaan met talrijke “oooooh, ooooohs “.
“Something Heavy” en het opzwepende “Hypersonic Missiles” snoerde de criticasters volledig de mond en bewezen ze dat ze terecht op Werchter kunnen afsluiten op zaterdag 6 juli! Vorst was alvast de ideal geleider om het ons aan te tonen . Dit is een grote meneer geworden!
Het voorprogramma , CMAT, was een maat voor niets in de grote Vorst arena , zeker als het publiek heeft gekozen voor de hoofdact. De dame op het podium was welbespraakt en kon zingen en gitaar spelen, maar het publiek was duidelijk niet voor haar gekomen. Ondanks haar enthousiasme en sterke vocals kreeg ze de al bijna volgelopen kuip niet stil. Jammer.
Organisatie: Live Nation
This Will Destroy You - Intieme postrock met een twist
This Will Destroy You + Nordic Giants
Het Wintercircus in Gent was het decor voor een post-rockavond vol intense klanken en visuele pracht, met Nordic Giants als voorprogramma en This Will Destroy You als hoofdact.
Nordic Giants - Mysterie en beleving
Het Zweedse duo Nordic Giants, getooid in pluimen, opende de avond met een show die zowel muzikaal als visueel intrigerend was. Het duo, bestaande uit een drummer en een toetsenist, leunde sterk op het theatrale aspect van hun performance. De muziek zelf had een dromerige, atmosferische kwaliteit, maar het waren vooral de visuals die de aandacht trokken. Op de achtergrond werden kortfilms afgespeeld, ondersteund door speeches met activistische boodschappen. Hoewel de tekst soms wat cliché was, vond de wereldverbeteraarshouding duidelijk resonantie bij het publiek. Het activisme sloot dan ook mooi aan bij de mystieke sfeer van de muziek.
De nummers die ze speelden, waren voornamelijk afkomstig van hun dubbel-EP ‘Build Seas / Dismantle Suns’ uit 2013 en hun recentere album ‘Symbiosis’.
Helaas waren de geluidsboxen niet optimaal, waardoor de krachtige impact van hun muziek een beetje verloren ging. Toch was het duidelijk dat het publiek de ervaring waardeerde, niet alleen voor de muziek zelf, maar vooral voor de totaalbeleving van de performance.
This Will Destroy You - Intieme postrock met een twist
Daarna was het tijd voor This Will Destroy You, de Texaanse postrockband die al jarenlang bekend staat om zijn atmosferische soundscapes. Ze openden hun set met hun volledige, self-titled album uit 2008, een werk dat uit zeven tracks bestond: “A Three-Legged Workhorse”, “Villa del Refugio”, “Threads”, “Leather Wings”, “The Mighty Rio Grande”, “They Move on Tracks of Never-Ending Light“ en “Burial on the Presidio Banks”. Dit klassieke werk was meteen een traktatie voor de diehard fans van de band.
De muziek was aangenaam, maar het ontbrak aan de explosieve momenten die je vaak van postrock verwacht. De opbouw naar de climax was aanwezig, maar het voelde vaak alsof de band de uiteindelijke uitbarsting net niet wist te bereiken. De vulkaan rookte, maar de lava kwam niet echt tot leven. De intensiteit die je normaal zou verwachten, ontbrak hier een beetje, wat het geheel wat vlak maakte. Toch was het duidelijk dat de fans genoten van de nostalgie die het album met zich meebracht.
Na het integrale album ging de band verder met nummers van hun latere werk: “Dustism” en “New Topia” vanop ‘Another Language’. Het was opvallend dat geen enkele track na 2014 aan bod kwam, wat wellicht een gemiste kans was voor de band om hun evolutie als artiesten te laten zien.
Toch was er een verfrissende wending aan de set met twee bisnummers van het nieuwe project ‘you, infinite’: “Throughlines” en “Shine Eternal”. Deze nummers voelden frisser en gevarieerder aan, en het was fijn om te zien dat de band nog steeds in staat is om te experimenteren en zich verder te ontwikkelen.
Toch eens de plaat van ‘you, infinite’, die uitkwam eind februari, een kans geven.
Organisatie: Democrazy, Gent + Viernulvier, Gent + Dunk!festival
Kids with buns - Een unieke warme beleving in een ongedwongen speelsheid
Kids with buns en Arend Delabie
In een kleine vijf jaar zijn de twee van Kids with buns uitgegroeid van beloftevol naar een goed gevestigde waarde in ons Belgenlandje. Dromerige indiepop, breekbare pop noir met een stekelig randje van wisselende zangpartijen in een ontspannen dynamiek en in een los, ongedwongen muzikale sfeer die het publiek deed smelten. Kids with buns zijn gelanceerd.
Een goed gevulde Schakebox om de Kids with Buns, rond het duo Marie (van Uytvanck) en Amber (Piddington) aan het werk te zien. De twee jonge dames intrigeren op hun akoestische en elektrische gitaar en zijn aangevuld, ondersteund van een drummer en een bassist/keyboards.
Hun nummers zitten in donkere, melancholische, dromerige indiepop vervat; het zijn persoonlijke dagboekfragmenten en de wisselende diepe, lichtgrauwe, indringende, wat zachtmoedige als scherpe, snedige vocals geven zeggingskracht. De nummers hebben nu met z’n vier een stekelig randje wat de sound aangenaam verbreedt in een ongedwongen speelsheid. Het publiek smolt voor hun onderlinge dynamiek en die kenmerkende breekbare pop noir. Kids with buns houdt van het West-Vlaams publiek en dat publiek houdt van deze twee.
Terecht waren ze één van de winnaars van StuBru’s Nieuwe Lichting tijdens de coronapandemie in 2021, en intussen is het maar gegroeid voor deze twee buns; na de EP ‘Waiting room’ verscheen eind 2023 ‘Out of place’ , een mooi album waarbij hun vrouwvriendelijke pop terecht in de spotlight kwam. Het mag gelinkt worden aan bands als Throwing Muses, Belly, Tracy Bonham in de 90s; als we dieper graven zelfs aan Marianne Faithfull, Nico of Joni Mitchell, en nu aan bands als Girl in red, Boygenius en London Grammar. Mooie referenties die tekenend zijn voor hun Buns-status en hun muzikaal boeiende, kleurrijke groei. De warmte, geborgenheid voel je letterlijk in de sound.
En ze zijn geprezen, ze werden opgeroepen voor een eerbetoon aan Luc De Vos, -maakten een eigen Buns versie van “Geef al je geld aan de arme kinderen”-, die hier vanavond nu even links werd gelaten. Maar we kregen er wel eentje van hun ‘liefde voor muziek/ik vraag het aan’, het nummer “Dizzy”, geleest op OMD’s “Enola gay”, overtuigend door de fris, twinkelende, broeierige aanpak en het mooie samenspel in vocals en instrumentatie van gitaren, keys en drumpartijen.
Het samenspel en de -zang siert. Marie staat vocaal meer in the picture met haar doorleefde, donkere melancholie en Amber klinkt scherper en gooit er wat ‘rockchick’ tegenaan.
Een uur lang ondergingen we de hartverwarmende, meeslepende, ontroerende, opwindende muziek, sober elegant als spannend extravert. Een unieke warme beleving in een ongedwongen speelsheid dus.
Een amicaal openingswoord zorgt meteen voor die connectie band – publiek. Het debuut werd voorop geplaatst met songs “Daughter” en “Stubborn mind”, één van de singles van die broeierige debuutplaat. We zitten meteen gedrenkt in die sfeervolle, dromerige aanpak die verder de songs opbouwt, snediger doet klinken of durft te exploderen. Het zit goed tussen de twee én goed als band. Het basspel intrigeert op het bijna oudje van de reeks “Waiting room”.
Uiterst genietbaar, met een dosis gevoeligheid, rockgehalte en charisma, fietsen we gemoedelijk door de set; “Clutter”, “Nothing new” en “Colder” behouden die intensiteit, spanning en afwisseling. Het houdt de Buns boeiend.
De praatjes tussenin enthousiasmeert het publiek. “Bad grades”, de doorbraak bij uitstek, met die sfeervolle, donkere, sprankelende sounds wordt sterk onthaald. Een ‘paardenkoersverhaal’ zet het broeierige “The balance” in . “How bad could it be” besloot de fijne, subtiele set. Intussen kreeg het gitaarspel wat meer ademruimte; een galmende klank liet een shoegaze-effect na.
“What happened in your brain” klonk intiem, integer door het pianospel en de spaarzame instrumentatie. Op het definitief afsluitende “Bathroom floor” konden alle registers eens worden openzet door de mooie, aanstekelijke crescendo opbouw en de exploderende outtro. De twee waren bij en in het publiek te vinden. Het maakte het nummer en het optreden overtuigender.
Het publiek smolt en de Kids with buns zijn gelanceerd. Hou hen maar in het oog.
Arend Delabie , talent uit Kortrijk deed het op zijn eentje als support. De onwennigheid verdween éénmaal hij goed opgewarmd bezig was op z’n akoestische gitaar en piano. We kregen een handvol nummers, die refereren aan Isaac Roux, een ander beloftevol artiest en verder ergens een Sam Fender, Beck of Damon Albarn.
Sing-songwriting, beetje pop, rock, folk. Hij viel op door de variatie in vocals, een spannend, innemend, gevoelig als groovy gitaarspel, -gepingel en het sobere pianospel. Songs als “Footprints” , “Is she dead”, “Piece of mind”, “One more try” en het nieuwe “Greenhouse” waren de moeite. Een DIY aanpak , met de single “Stain” als closing final. Het publiek waardeerde de sing-songwriter. Hij was ontroerd van het warme ontvangst.
Een interessant fris talent dus!
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Godspeed You! Black Emperor - Van een andere planeet
Een band die geen introductie meer behoeft. Sinds de nineties draaien ze al mee in de wereld van de post-rock, waarin ze al die tijd een onevenaarbaar buitenbeentje zijn geweest, want het is een band die meer buiten de grenzen van het genre kleurt dan erbinnen. Hun grenzen tekenen ze liever zelf uit, om ze dan nadien te verleggen. Bij GY!BE klinkt het altijd iets innemender, aangrijpender, avontuurlijker, ontroerender en intenser dan bij het gros van het post-rock peloton.
Hier in Gent stond het meest recente album ‘No Title as of 13 February 2024 28,340 Dead’ terug centraal, met intrigerende, lange en magische interpretaties van “SUN IS A HOLE SUN IS VAPORS”, “BABYS IN A THUNDERCLOUD”, “RAINDROPS CAST IN LEAD” en “PALE SPECTATOR/GREY RUBBLE”. Doordringende stiltes wisselden af met intieme passages en zinderende uitbarstingen, met op de achtergrond die typisch wazige zwart-wit beelden die een niet al te gezonde wereld vertegenwoordigen.
Kortom, de dingen die we hadden verwacht, maar waar we na al die jaren nog altijd zo van onder de indruk waren als was het onze eerste kennismaking met deze wonderlijke Canadese bende. Nog maar een keer werden we met verstomming geslagen door zo veel begeestering, dynamiek, bezieling en pracht.
Dit was niet zomaar luisteren, dit was ondergaan en verzwolgen worden in een volstrekt unieke sound die even krachtig als mooi en vertederend was.
Tussen de nieuwe songs werd er met “Fire At Static Valley” en “Cliff’s Gaze” geplukt uit het vorige album “G_d’s Pee AT STATE’S END!” en als ultieme apotheose kwam een uitvoerig en aanzwellend “The Sad Mafioso” de avond in volle vervoering afsluiten om er als gewoonlijk definitief uit te gaan met een muur van noise en drone.
Wederom een anderhalf uur durende indringende passage van GY!BE, een band die door merg en been snijdt.
Neem gerust een kijkje naar de vorige passage + pics 2024
Godspeed You! Black Emperor - Een (muzikale) wereld boordevol contrast
Organisatie: Viernulvier, Gent ism Dunk!festival
Kingfisher Sky plays Kate Bush - Justice for Kate
Kingfisher Sky
Eind vorig jaar bracht de Nederlandse progrockband Kingfisher Sky zijn nieuwe album ‘Feeding The Wolves’ uit, waar wij alle reviews heel enthousiast over waren. De (eerste) promotournee daarvan is afgelopen en de band speelt opnieuw enkele avonden hun al vaak bejubelde ‘Kate Bush-tribute’. Wij gingen naar zo’n Kate Bush-tribute luisteren in de PIT in Terneuzen, waar ze wel vaker tributebands op het podium zetten, telkens met perfect licht en geluid.
Tributes bestaan er in allerlei vormen en gradaties. Het verschil van Kingfisher Sky plays Kate Bush met sommige andere tributes is dat Kingfischer Sky ook gewoon een bestaande band met eigen nummers is, die af en toe eens een avond uitsluitend Kate Bush-nummers brengt.
Er zijn maar weinig (tribute)bands die Kate Bush-covers brengen, ook zelfs niet als ze maar één nummer van haar in ganse set zouden brengen. Kate zingt heel hoog en gebruikt ook nog eens haar stem op een specifieke manier die je niet zomaar kan kopiëren, zelfs als je een klassieke zangopleiding genoten hebt. Voor veel muziekliefhebbers staan of vallen de nummers van Kate Bush met de stem. Judith van Kingfisher Sky is één van de weinigen die die stem sterk benadert en die er ook zichtbaar plezier in heeft om dat repertoire te brengen.
Dat merk je al meteen bij het eerste nummer in de set van de avond. De band start met “Babooshka”, een heel bekend nummer dat het publiek van bij de start mee in het verhaal neemt. Judith’s eerste noten zijn misschien nog wat ‘shaky’ maar zodra ze opgewarmd is, wordt het voor het publiek duidelijk dat ze niet moeten twijfelen. Voor Kate Bush-fans wordt dit een aangename avond.
Kingfisher Sky heeft de set in twee helften verdeeld, met in de eerste helft vooral nummers die misschien niet superbekend zijn, maar die bij de oudere muziekliefhebbers wel een belletje van herkenning doen rinkelen. Leuk is bovendien dat Judith en drummer Ivar elkaar afwisselen in de praatjes bij de plaatjes. In een paar zinnen schetsen ze de inhoud van het nummer en de plaats ervan in de tijdsbalk van de Engelse zangeres. Ivar en bassist Nick verzorgen ook nog eens de backings. Celliste Maaike is er niet bij voor de Kate Bush-avond in Terneuzen. Ze herinneren er aan dat Kate Bush ook in haar lyrics een buitenbeentje was en ze gaan in op de rehabilitatie van Kate Bush dankzij de tv-serie ‘Stranger Things’, wat op de socials de hashtag ‘Justice for Kate’ opleverde.
Kingfisher Sky heeft de set met veel zorg en met veel variatie samengesteld, een goede mix tussen bekende en minder bekende nummers, veel variatie in tempo en het drama-gehalte, met kleine eigen toevoegingen en weglatingen en toch heel dicht tegen de originele nummers aanklevend. Net de aanpak waar veel mensen van houden. Op de eerste rijen in Terneuzen worden de bekendste nummers mee-gelipt of –gezongen en de band mag zich laven aan enthousiast applaus.
De leukste momenten in het eerste deel waren voor mij “The Kick Inside”, “James And The Cold Gun” en “The Man With The Child In His Eyes”.
In het tweede deel van de set wordt gestaag opgebouwd naar de finale met “Wuthering Heights”, “Running Up That Hill” en “Cloudbusting”. In dit tweede deel zit voorts het stevig rockende “Experiment IV” dat niemand van het publiek in Terneuzen al eerder gehoord heeft. In de toegift hadden een aantal mensen in het publiek gehoopt op een eigen nummer van Kingfisher Sky, eentje uit ‘Feeding The Wolves’ zou leuk geweest zijn, maar de band houdt zich netjes aan het tribute-concept en zet “The Big Sky” in.
Het doet deugd dat er nog steeds publiek bestaat voor de muziek van Kate Bush en Kingfisher Sky plays Kate Bush is een garantie voor een leuke avond met een band die talent op overschot heeft. We hopen deze Nederlandse band eens terug te zien met hun eigen repertoire.
Organisatie: PIT, Terneuzen
Avantasia – Een groots spektakel, zelfs zonder vuur!
Avantasia streek neer in de Ancienne Belgique voor een avond vol symfonische powermetal van de bovenste plank. Ondanks de immense populariteit in Duitsland en een headlinerspositie op Alcatraz 2019, bleef de zaal in Brussel slechts beperkt gevuld – het balkon bleef zelfs gesloten. Maar wat ontbrak aan massa, werd ruimschoots gecompenseerd door de passie van de aanwezige fans, die van begin tot eind laaiend enthousiast waren.
‘Founding father’ Tobias Sammet, die met zijn muzikale visie gerust een moderne Mozart genoemd mag worden, had duidelijk zin om het nieuwe album ‘Here Be Dragons’ (2025) in combinatie met de grootste hits aan Brussel voor te stellen.
De band opende krachtig met Creepshow en meteen was de toon gezet voor een bombastische en meeslepende avond. Sammet toonde zich niet alleen als een getalenteerde frontman, maar ook als een entertainer pur sang met zijn kenmerkende humoristische bindteksten.
Zoals altijd was Avantasia niet zomaar een band, maar een ensemble van topvocalisten. Tommy Karevik (Kamelot) trok o.a. van leer op “The Witch” en het “Here Be Dragons”, terwijl Kenny Leckremo (H.E.A.T.) als een wervelwind over het podium raasde bij onder andere “Against the Wind”. Verder gaf Adrienne Cowan een krachtige performance op o.a. “Reach Out for the Light” en overtuigde Eric Martin (Mr. Big) op “What’s Left of Me” en “Dying for an Angel”. Chiara Tricarico schitterde dan weer tijdens “Farewell” en de hit “Lost in Space”. Herbie Langhans ten slotte, die net zoals de zangeressen geregeld uit zijn functie als backing vocal mocht treden, bracht extra ruigheid in “Devil in the Belfry” en “The Scarecrow”.
Ondanks het feit dat er geen mindere muzikale momenten te bespeuren vielen, waren het vooral “Let the Storm Descend Upon You” en “Death Is Just a Feeling” die een diepe indruk achterlieten op ons. De combinatie van muzikale grandeur en emotionele lading maakte deze nummers absolute hoogtepunten in een set die meer dan tweeënhalf uur duurde!
Naar het einde toe grapte Sammet dat de band geen pyro mocht gebruiken in de (kleine) AB, en dat we er dus collectief voor moesten zorgen dat Avantasia in de toekomst een grotere venue kreeg.
Maar eerlijk gezegd had dit spektakel geen vuurwerk nodig. Het was een totaalspektakel dat zijn gelijke niet kende – en we hopen dat Tobias en co snel terugkeren naar België, met of zonder vuur.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7330-avantasia-15-03-2025?ltemid=0
Organisatie: Live Nation ism Biebob
God Is An Astronaut - Zinderende post rock
Jo Quail is iemand die geregeld in de entourage vertoeft van God is An Astronaut, ze werkte mee aan verschillende van hun platen en verschijnt steevast op dezelfde concertaffiches.
Enkel gewapend met een futuristische cello weet Jo Quail met veel bezieling het publiek te begeesteren. Ze maakt nuttig gebruik van loops en effecten waardoor je nooit de indruk hebt dat hier maar één instrument aan het woord is. Verpakt in een viertal betoverende werkstukjes brengt deze sympathieke dame een atmosferische en innemende sound die het publiek een half uur lang in de ban weet te houden.
In 2023 was het Ierse God Is An Astronaut één van de absolute hoogtepunten op het befaamde Dunk!fest in de Gentse Vooruit, dat fantastisch concert werd trouwens door Dunk Records voor de eeuwigheid vastgelegd op het prachtige live album ‘Live at Dunk!Fest’.
Met een fraai nieuw album ‘Embers’ onder de arm komen ze hier vandaag een prachtig vervolg aan breien. Het wordt algauw duidelijk dat ‘Embers’, met maar liefst 5 songs in de setlist, live uitgroeit tot één hun meest indrukwekkende platen, met heerlijke sferische momenten afgewisseld met de meest geweldige gitaaruitbarstingen. Dankzij bruisende uitvoeringen mogen songs als “Odyssey”, “Falling Leaves” en een extatisch “Oscillation” nu al tot absolute klassiekers gerekend worden.
Met winterse beelden van kale naaldwouden op de achtergrond komt de instrumentale post-rock nog beter tot zijn recht. De visuals mogen er dan al misschien koud uitzien, de sound zorgt voor heel wat warmte en voor een broeiende atmosfeer.
Tussen de nieuwe songs door brengt God Is An Astronaut nog met heel veel gevoel de geliefde pareltjes “All is Violent All is Bright”, “Fragile” en “Frozen Twilight” om dan elders uit te pakken met fameuze gitaaruitbarstingen in “Seance Room” en “Suicide By Star”. Later in de set komt Jo Quail nog een handje toesteken om de temperatuur en de intensiteit de hoogte in te jagen met onder meer een denderend hoogtepunt “Embers” en een fenomenale afsluiter “From Dust To Beyond”.
Wederom een adembenemend concert van één van de hoofdrolspelers in het postrock genre.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
GIAA
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7323-god-is-an-astronaut-14-05-2025
Jo Quail
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7324-jo-quail-14-05-2025
Organisatie: Democrazy, Gent + Viernulvier, Gent ism Dunk!festival
Cobra The Impaler - Massieve rots in de branding
Cobra The Impaler + X-Pozed
CC De Schakel (Schakelbox)
Cobra The Impaler is bezig aan een intensieve headliner-tournee doorheen Europa en de UK voor hun album ‘Karma Collision’ waarbij het al even geleden was dat ze op een Belgisch podium stonden, maar vorige vrijdag stonden ze gewoon in de Schakelbox in Waregem.
De support kwam van de lokale helden van X-Pozed, een metalcoreband die al sinds 2007 podia in vuur en vlam zet. In hun eerste run (tot ongeveer 2012, schat ik) stonden ze onder meer in de legendarische The Steeple in Waregem (als support van Caducity en Chalice) en deden ze een korte tournee door Ierland. Na een periode van afwezigheid zijn ze terug in de originele bezetting en met opnieuw een trouwe fanbase. In hun tweede run mochten ze al openen voor onder meer Congress en Schizophrenia en nu dus voor Cobra The Impaler.
Vorig jaar stond X-Pozed op Alcatraz Open Air in Kortrijk na het winnen van de ‘band battle’ (met 124 bands) van dat festival. Dat is het stadsbestuur van hun thuisstad Waregem niet ontgaan en daarom werd de band zopas nog gelauwerd als een soort van cultureel ambassadeur van Waregem. Hoeveel metalcorebands kunnen dat zeggen?
In Waregem waren de fans van X-Pozed op post, wat een bijna volle Schakelbox opleverde. Al na een paar nummers ontstond voor het podium een bescheiden moshpit en die zou aanhouden tot het einde van de set. X-Pozed-zanger Jeroen zag voor zijn vader in de zaal, wat uitzonderlijk is, en omdat papa Bernard ook nog eens jarig is, werd voor hem ‘Happy Birthday’ gezongen door een paar honderd mensen. Ook leuk: X-Pozed nam de clip voor “Back Down” op in de Schakelbox (zonder publiek) en om dan dat nummer live te kunnen brengen voor de fans, maakt op een manier de cirkel rond.
Prima metalcoreband. Alcatraz was waarschijnlijk nog niet het laatste hoogtepunt van X-Pozed.
Met ‘Karma Collision’ als opvolger van ‘Colossal Gods’ bevestigt Cobra The Impaler zijn status als opkomende kracht in de hedendaagse heavymetal. De band van Thijs De Cloedt (ex-Aborted) zorgt voor een muur van intens geluid met messcherpe riffs, kolossale grooves en een perfecte balans tussen screams en cleane vocals. Inzake genre zijn ze moeilijk in een vakje te stoppen, maar fans van Baroness, Mastodon en Red Fang hebben hier een lekkere brok aan.
Deze Belgische band heeft er zopas The Great Belgian Trendkill Tour (met Bark en Hippotraktor) opzitten en hun agenda staat heel goed gevuld voor de rest van het jaar.
Misschien heeft dat intensieve touren van de band er iets mee te maken, maar in Waregem trad Cobra The Impaler aan zonder bassist. Die zat ziek thuis. Natuurlijk merk je dat aan het geluid, maar de band putte uit die afwezigheid ook energie om er toch het beste van te maken en de fans niet teleur te stellen. Wat een topband is dit ook. Het vele touren heeft deze band naar een hoger niveau getild.
Zanger Manu stijgt boven zichzelf uit als performer. Nog meer dan uit zijn lyrics zijn zijn emoties af te lezen van zijn gezicht en houding. Hij draagt de performance van de band gedurende de hele set, zodat James, Thijs en Ace zich vooral kunnen concentreren op de muziek.
De set in Waregem bestaat in hoofdzaak uit tracks van ‘Karma Collision’, aangevuld met enkele tracks van ‘Colossal Gods’.
“Spirit of Lyssa” wordt opgedragen aan X-Pozed en “Shifting Sands” is de persoonlijke favoriet van Manu. Wij waren vooral – opnieuw – onder de indruk van de rauwe intensiteit van “Mountains”, “The Message” en “Blood Eye”.
Cobra The Impaler is aan het doorschuiven naar de hogere regionen van de Europese metal. Als deze bezetting bij elkaar blijft en de tijd krijgt om nog meer sterke albums uit te brengen, dan gaan we nog grootse dingen zien van deze Belgen.
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Rosa Brunello - Zweven over een 'groovy' wolk van puur jolijt
De Italiaanse bas/dubbel bas virtuoze Rosa Brunello (****) heeft al enkele knappe albums uit, waarvan er drie zijn opgenomen voor CAMJazz; er zijn talloze samenwerkingen zoals in het Crossings kwartet van saxofonist Enzo Favata. Ze is een graag geziene gaste binnen de jazz scene.
Haar nieuwste pareltje 'Senseless Acts Of Love’ is terug een bijou van een plaat, ze blijft maar bezig en durft buiten de comfortzone van de jazz te gaan. In de Ha Concerts hield ze haar publiek een uur lang bij de leest. Hier zweefden we even over een groovy wolk van puur jolijt!
Ze was ondersteund door muzikanten als de trompet/flügelhorn speelster Yazz Ahmed , gitarist Enrico Terragnoli en drummer Marco Frattini. Rosa Brunello weet met hen de muzikale grens van jazz te vervagen. We krijgen een gevarieerd, breed, warm optreden. Als jazz liefhebber ‘pur sang’ word je verwend en krijg je een rits adrenalinestoten. Ze wisselt de elektrische bas gitaar af met een dubbele bas. Muzikaal balanceert het combo tussen intimiteit en alle registers opentrekken. De dansspieren worden aangesproken.
Het publiek geniet van hun virtuositeit, veelzijdigheid, klapt in de handen. Het warme onthaal doet deugd.
De muzikanten zijn top , met op kop het integrerend trompet/Flügemjpr geschal. Yazz brengt een soepel, zacht timbre aan; invloeden uit de Arabische muziek vinden we terug. Het brengt een aparte connectie met de jazz. Verder hadden we een subliem spelende gitarist Enrico , die een eerder begeleidende maar daarom niet minder belangrijke rol opnam. De meesterlijk drummende Marco tast z’n drums af ; soms streelde hij de cymbalen maar hij kon ook best heftig uithalen.
En natuurlijk … Rosa Brunello, een uitzonderlijk basgitariste, die haar basgitaar moeiteloos afwisselt met die dubbele bas. De soli sieren. Magistraal hoe het combo bezig was … Wat een prikkeling , de warme klankentapijtjes deden ons zweven en grooven.
Na het optreden was er nog jam sessie gepland in de foyer van de Ha Concerts. Maar Rosa bleef maar voortdoen, en voegde er nog twee bijzonder aanstekelijke bisnummers aan toe. Wat was ons dat allemaal, hier zweefden we over een 'groovy' wolk van puur jolijt! Mooi.
Pics homepag @Geert Vandepoele
Organisatie: Ha Concerts, Gent
Airbourne - 100% onversneden hard rock’n’roll
Als geen ander draagt Airbourne de boodschap uit dat je in de rock’n’roll niet alles te serieus moet nemen, het is een band die op een podium vooral veel lol beleeft en die de clichés van de hardrock ongegeneerd aan elkaar rijgt. Een band die meer naar AC/DC ruikt dan AC/DC zelf en daarmee toch steeds wegkomt, ze hebben er immers een hele carrière op gebouwd.
Maar Airbourne is geen tribute band, op covers zal je hen niet betrappen, hoogstens een paar flarden van andermans songs, zoals een stukje “Dog Eat Dog”, een brokje “Satisfaction” en zowaar een hap “Ghostbusters”.
Net als bijvoorbeeld The Darkness is Airbourne eerder een pastiche met een kwinkslag, maar dan wel een hele goeie en succesvolle. Een dag en nacht verschil met bijvoorbeeld het potsierlijke bandje Greta Van Fleet. Bij Airbourne is het net allemaal zo bedoeld, die aanstellers van Greta Van Fleet daarentegen nemen zichzelf zodanig serieus dat ze niet eens doorhebben dat ze een mislukte Led Zeppelin persiflage zijn en zich daarmee onsterfelijk belachelijk maken.
Airbourne heeft niet echt nieuw werk te presenteren, het laatste album ‘Boneshaker’ dateert immers al van 2019. De Aussies trakteren ons in de Vooruit wel op een smaakvolle ‘best of’, waarbij geen enkele knaller ontbreekt.
Vanaf de eerste adrenalinestoot “Ready To Rock” zit de vaart er dubbel en dik in, Airbourne raast door onvervalste rock-anthems als “Too Much, Too Young, Too Fast”, “Back In the Game”, een uitgesponnen “Breakin’ Outta Hell” en de ode aan Lemmy “It’s All for Rock’n’Roll”. Hun formule is even simpel als efficiënt: een stevige portie straight-forward hard rock’n’roll die wordt gebracht met een flinke geut entertainment en show, inclusief een partijtje biergooien.
De riffs zijn zowat allemaal gejat uit het grote AC/DC boek, we hebben constant het gevoel dat Angus Young van achter de coulissen tevoorschijn kan komen. Maar Airbourne schaamt zich niet om die invloeden die er moddervet in gebakken zitten, hun songs staan immers als een huis en zetten de concertzaal in vuur en vlam, en dat is wat telt.
Frontman Joel O’Keeffe is duidelijk de hoofdrolspeler, hij is de aanstoker, het showbeest, de wildebras die een ganse zaal uit zijn handen laat eten en ondertussen zijn kenmerkende showelementen bovenhaalt. Op de schouders van een roadie al solerend doorheen de zaal floreren, als een halve gek alle kanten van het podium verkennen, Marshall versterkers bestijgen, bierblikjes op zijn hoofd kapotslaan, we hebben het hem allemaal al eerder zien doen maar het blijft een belevenis om het te aanschouwen.
In de bisronde rockt het uiterst energieke gezelschap aan een hoog voltagegehalte door een splijtend “Live it Up”, een bruisend “Rock’n’Roll For Life” en last but not least het geweldige “Running Wild”, de song waar het in 2007 allemaal mee begon.
Een Airbourne concert als dit mag dan al voorspelbaar zijn, je zal nooit ontgoocheld afdruipen. Ook nu weer gaan we glimlachend buiten met het gevoel van ‘godverdomme, die gasten zijn toch echt goed’, wat we eigenlijk al lang wisten maar gewoon nog eens bevestigd wilden zien.
En dat komt omdat Airbourne een band is die zich telkenmale volledig smijt en zich 100% overgeeft aan de fans.
I know, It’s Only Rock’n’Roll, but I like it.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7321-airbourne-12-03-2025
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
