Ruben Block - Herkenbaarheid en Avontuur tekenen de puike set
Ruben Block, Jimmy Diamond

Ruben Block, één van de Triggerfinger kompanen, net boven de 50, klinkt solo iets minder strak in het pak en breit die kenmerkende TF rock’n’roll met elektronica en klankexperimentjes. We kregen een goed uur lang een intens, dampend, broeierig, dwars, melodieus concertje van een kwintet die Triggerfinger bij het nekvel houdt, maar aantoont dat er leven is na … Triggerfinger.

Ruben Block heeft bij het concert eigenlijk Triggerfinger bij zich, wel te verstaan de vernieuwde band, gezien eerder de week bassist Lange Polle (Paul Van Bruystegem) besluit, na de 25^ste verjaardag van het trio deze zomer, andere wegen in te slaan. Geoffrey Burton (o.m. oud-gitarist van Arno, Iggy, Hong Kong Dong) neemt z’n plaats in. Mario Goossens is de vaste slagwerker en verder hebben we hier Lies Lorquet (van Mintzkov) en Gilles Vandecaveye-Pinoy op keys (o.m. Steiger/Uma Chine). Een compleet kwintet om het solodebuut ‘Looking to glide ‘ van Block kleur te geven en optimaal te ondersteunen.
Net als op ‘Colossus’ werd beroep gedaan op producer Mitchell Froom (gekend van Crowded House, Los Lobos, Suzanne Vega, Elvis Costello, Randy Newman en Paul Mccartney). Ruben ging dus opnieuw naar Californië; het herkenbare TF geluid kreeg in z’n klankenspectrum meer avontuur en experiment toebedeeld. Een brede sound dus, sfeervol, kleurrijk, bevreemdend, die gedurfder klinkt en niet vies is experimentjes. Een donkere speeltuin voor onze man met z’n begeleidingsband, dat ons brengt tot een melodieus dwars geluid. De songs zijn intrigerend, boeiend, pakkend door de wisselende ritmiek , de verrassende wendingen en het akoestisch-elektrische gitaarspel van Block-Burton. Het geheel klinkt aanstekelijk, meeslepend als stevig, pittig als ingenomen, gevoelig, en daarmee heb je alles bijeen.

Er werd geput uit de soloplaat, in het najaar van 22 verschenen, de voorafgaande EP met o.m. enkele opmerkelijke covers en enkele meer recente Triggerfinger nummers, die de samenwerking Block-Froom sterken. Een goed gevulde Casino, met vooral een ouder, doorwinterd publiek, genoot van de ‘showtime’ van Ruben, wat hij vanavond zo graag omschreef.
Opener “There isn’t time” gaf meteen de toonaard van dit muzikaal recept, een nummer van in de lockdown verschenen EP, het werd mooi uitgediept en was spannend door de tempowissels, de onderhuidse dreiging, de (akoestische en elektrische) gitaarriedels met z’n -erupties , de explosies, en tot slot door de elektronica en z’n loops. We werden meegezogen in dit geluid.
De song ging zo goed als mogelijk over in “Doing love”, “The key”, “Tripping down”, die het gitaarwerk mengden met elektronica, soundscapes en drumgrooves, zwevend, kleurrijk en broeierig. Hier borrelde deels de 90s dampende funkrock door van Soapstone/Soulwax. Een opbouwend, potig “Big hole” (uit ‘Abscence of the sun’ van TF) piepte tussenin. Een mooie intense, vaardige reeks hoorden we.
Een eerste echte ijkpunt was de single “Lights” (de keytune is gekend van Alloo’s ‘Bij de verkeerspolitie’), een warme, sfeervolle rocker , die ons bracht naar een emotievol slepende “Awake” en het avontuurlijke “Turning on a fan”, live tot op het bot ontrafeld, sfeervol, dreigend, gedreven, een vat onverwachtse wendingen en geïnjecteerd van klankexperimentjes en spacey loops. Sterke overstapjes.
“That ‘ll be the day” (van ‘Colossus’) werd op het eind opgehoest, was opbouwend extravert en kreeg een kenmerkend 90s God Machine ritme mee, homogeen, hakkend, explosief. Intussen werden we getrakteerd op twee fijne covers , het catchy “Turn the tide” (Sylver), ook al niet vies van creatieve wissels en grooves; en iets later Madou’s “Niets is voor altijd” die het donkere, sinistere van het nummer bewaarde, omgeven van keys en een scherp, snerpend, verminkte (gitaar)geluid. “That’s just the way” besloot het groovy, afwijkende geluid dat we vanavond hoorden van dit solodebuut.
De fijne, overtuigende respons vroeg naar meer … “Showtime” werd akoestisch neergepoot, sober, fragiel, elegant, treffend, ontdaan van enige franjes; het was een ode aan z’n gezin, die hem door weer en wind steunde als artiest en sing/songwriter. Het dromerige “Better best” klonk spannend, meeslepend door die gitaar-keys en besloot definitief de set; het verbond de rock’n roll  met 90s indiepop.

Ruben Block trad uit de herkenbaarheid en comfortzone van z’n Triggerfinger; hij daagde uit met een breder geluid en sleurde en overtuigde ons moeiteloos mee in z’n persoonlijk stemmig, kleurrijk, melodieus grimmig avontuur. Apart en sterk!

Het Nederlandse Jimmy Diamond, de support, brengt ons in een waas van americana en rootspop, met een psychedelische tune. De gitaarsoli en de steelpedal onderstreepten hun broeierige, extraverte sound.
Het trio is de Europese band voor Tim Showalter’s Strand of Oaks, maar ontpopt zich evengoed op eigen benen. Een eigentijds geluid , die de seventies een warm hart toedraagt. In hun halfuurtje kregen we een rauwe , doorleefde melodieuze sound, die eigenzinnigheid en herkenbaarheid , als bij Ruben Block, vertegenwoordigde.

Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas

Quentin Dujardin & Olivier Ker Ourio - Een boeiend, intrigerend samenspel tussen poëzie en improvisatie

Muzikale kunstenaars Olivier Ker Ourio &Quentin Dujardin ontmoetten elkaar in 2016 in de opnamestudio. Het stond toen al in de sterren geschreven: hier groeit iets moois.
Dujardin is een monument in de jazzwereld. Hij componeert, maakt producties en weet als geen ander de nylonsnaren te voorzien van perfectie en emotie. Hij werkte samen met namen als Toots Thielemans, Manu Katché, Bijan Chemirani en Mahsa Vahdat.
Olivier Ker Ourio weet het gitaarspel van Quentin feilloos aan te vullen met zijn mondharmonica.
Levende Legendes binnen hun genre, die elkaar ontmoeten … Het kan zorgen voor vuurwerk, tussen Quentin Dujardin & Olivier Ker Ourio (****1/2) ging het eerder de speelse kant uit, door hun boeiend samenspel mondharmonica en akoestische gitaar. Het duo brengt muzikaal een poëtische wereld en improvisatie samen, grenzen worden afgetast.
In een zeer goed gevuld en gezellige 't Ey in Belsele (Sint-Niklaas) wist het duo ons dan ook moeiteloos te overtuigen van hun kunnen. Al vanaf de eerste toon staat de aandacht op scherp, met hun ingetogen, minimalistische sound, waarbij subtiel registers worden open getrokken en er lichtjes kan geflirt worden met de geluidsnorm.
Een sympathiek heerschap is het, die het publiek met regelmaat betrekken in hun sound, met een speelse kwinkslag en hun improvisatie steken ze elkaar de loef af.
We zijn de ganse set geboeid en genieten door de afwisseling in hun instrumenten en de verrassende, onverwachtse wendingen.
Het optreden in 't Ey was trouwens de laatste van deze tour, maar van enige  moeheid van onze twee was geen sprake.

Voor wie houdt van jazz en experiment kon hier in dit duo zijn gading vinden. In 't Ey werd de gevoelige snaar geraakt en Quentin Dujardin & Olivier Ker Ourio intrigeerden door een injectie improvisatie en virtuositeit. Een klankexperiment om u tegen te zeggen, die ons dit duo hartverwarmend omarmt …

Organisatie: Muziekclub ’t Ey, Belsele ism De Casino, Sint-Niklaas

Girls In Synthesis - Ziedende postpunk met veel stoorzenders

Postpunk bands, je kan er tegenwoordig de straten mee plaveien. De overgrote meerderheid van al die groepen kan me echter niet meer dan een vermoeide geeuw ontlokken. Ik vertrok dan ook niet zonder enige scepsis naar Café De Zwerver om er nog maar eens twee postpunk exponenten te gaan aanschouwen.

Het was uiteindelijk de eerste band, het Brusselse Warm Exit, die me over de streep getrokken had. Die hadden me immers bijzonder aangenaam verrast op de laatste editie van Rock Zerkegem en ook hier, in een uitverkocht café, stelden ze niet teleur. Integendeel, het drietal klonk hier nog een stuk hechter dan vorige zomer. Waar bassist Max Poelmann (Easy Ego, Magic Max, Abstract Sense) in Zerkegem alle aandacht naar zich toe zoog door als een losgeslagen gek over het podium te stuiteren bleef hij er dit keer opvallend rustig bij (waarschijnlijk noodgedwongen door het krappe podium) zodat de focus automatisch meer op de songs kwam te liggen. En die mochten er, op een schaarse uitzondering na, best wel zijn. Hoekig en tegelijkertijd melodieus zoals ook Wire dat kon. Ze reden zich ook niet vast in het doodlopende straatje dat postpunk wel eens kan zijn en zo kwamen ze soms aardig in de buurt van iets dat ik eerder als rammelrock zou omschrijven.
De voorspelbaarheid werd af en toe handig omzeild door een onverwachte tempowisseling of die heerlijk lage brom van Max Poelmann als tweede stem. Zanger Valentino Sacchi (Bayacomputer, Easy Ego) ontpopte zich zonder grootse gebaren als een charismatische frontman die bovendien erg fijne klanken uit zijn gitaar kneep ondanks een tegensputterende effectpedaal. Die gitaar mocht bij momenten heerlijk aan de ketting rammelen zoals tijdens "Ultra violence", de nieuwe en knappe single.
Derde hoeksteen van dit gezelschap was de solide drummer, Martin Dubessay, die tevens verantwoordelijk was voor de bevreemdende geluiden.
Warm Exit moet één van de betere Belgische groepen zijn die ik de laatste tijd aan het werk zag.

Girls In Synthesis uit Londen wordt gezien als één van de meest opwindende bands van het moment in het Verenigd Koninkrijk. Een belofte die meteen werd ingelost door een groep die zich duidelijk enkele haltes verder bevond dan Warm Exit wat podiumervaring betreft.
In een ietwat vreemde podiumopstelling met twee microfoonstandaards pal tegenover elkaar zodat beide zangers elkaar recht in de ogen keken laat Girls In Synthesis met "Watch with mother" meteen één van de beste nummers van hun laatste plaat ‘The Rest is Distraction’ op ons los.
De groep hakte er meteen furieus in en veel tijd om op adem te komen werd ons niet gegund. De twee frontmannen legden elkaar voortdurend het vuur aan de schenen. Links joeg gitarist Jim Cubitt, die een beetje het voorkomen had van een jonge Pete Townshend (alleen het molenwieken ontbrak), aan een energiek tempo de ene snerpende riff na de andere het café in terwijl zijn stemgeluid af en toe raakpunten vertoonde met dat van Jello Biafra ten tijde van "Fresh food for rotting vegetables".
Rechts hadden we dan John Linger, met zijn geblokte lijf niet meteen moeders mooiste maar wel imponerend op een erg aanwezige, donkere bas. Achteraan deed drumster Nicole Pinto er met een verbeten trek om de lippen alles aan om de twee heethoofden voor haar te volgen. Het resultaat was een gierende mix van militante noise en ziedende anarcho punk. Een paar keer bediende Cubitt ook een klein keyboard maar dat was eigenlijk niet meer dan een stoorzender terwijl beide zangers achteraan ook nog enkele knoppen hadden waarmee ze de boel konden saboteren.

Stoorzenders genoeg dus, misschien zelfs net iets te veel. Die zeeën van feedback en distortion zorgden wel voor de nodige opwinding maar waren niet altijd even noodzakelijk. Het hoorde natuurlijk bij deze adrenaline opwekkende pot herrie vol gecontroleerde chaos.
Na de reguliere set was er nog tijd voor een uitgebreide bisronde, iets wat je eigenlijk niet verwacht bij dit soort groepen, met twee nummers uit 2018 : "We might not make tomorrow" en het lang uitgerokken "Sentient".

Organisatie: VZW de Zwerver - Leffingeleuren, Lefinge

Psychonaut - Hier komt stoom uit

Retestrak, oerend hard, pokkenluid en -omdat we hier dan toch in West Vlaanderen zijn- bèregoe. Mogen we daarmee kort de set van het geweldige combo Psychonaut samenvatten.
De band walst over de Kreun met een volumineuze en massieve sound, de vocals gaan van bloeddorstig naar melodieus en weer terug. Er zit variatie, brute power en tonnen begeestering in hun set, en ze lijken er alsmaar bedrevener in te worden.
De nieuwe plaat ‘Violate Consensus Reality’ is natuurlijk een klepper, een album dat grossiert in stomende beuk-metal en genuanceerde post-metal, maar we zijn er nog altijd niet uit of die eigenlijk beter is dan het striemende debuutalbum ‘Unfold The God Men’. Daaruit serveert Psychonaut immers een stel gloeiende brokstukken met als absolute prijsbeest van de avond “All I saw as a huge monkey”, een vlammende brok instrumentale metal die keihard tegen de muren van de Kreun knalt. Russian Circles zou het niet beter kunnen.
Ook een wederom geweldig “Sananda” en “The Fall Of Conciousness” als onvermijdelijke afsluiter zijn hoogtepunten.
Uit de nieuwe plaat mogen we dan weer de prachtige opener “Interbeing” en een meeslepend “Violate Consensus Reality” aanstippen, een song die het deze keer zonder de live-tussenkomst van Stefanie Mannaerts moet stellen. Een tape neemt het over, maar een sterke song blijft natuurlijk een sterke song.
Met “A Pacifist’s Guide To violence”, “A Storm Approaching” en “All Your God s Have Gone” wordt de brute kracht van die nieuwe plaat dan weer in de verf gezet, het gaat met name snoeihard, en zo hebben we het ook graag.

Er komt stoom uit Psychonaut, veel stoom. Mocht u dat nog niet ondervonden hebben, ga dan als de bliksem naar de Trix (08/04) of de Casino (12/05), en natuurlijk naar Alcatraz (13/08)

Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in de AB, Brussel , november 2022 @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4469-psychonaut-04-11-2022.html?ltemid=0

Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk