Popallure presents - Cobra The Impaler weet makkelijk te overtuigen
Popallure organiseert doorgaans eerder mainstream rockconcerten, maar als ze iets in de metal doen, mikken ze meestal in de roos, zoals met hun openluchtconcert met Stake in één van de coronazomers.
Hun metalavond met Cobra The Impaler zijn er drie interessante bands op de affiche, die ongeveer in elkaars vaarwater zitten en die alle drie op de rand van een internationale doorbraak staan.
Popallure had bovendien het voordeel dat er zelfs in het brede metalgenre die avond bijna geen concurrentie was. Dat laatste is toch eerder uitzonderlijk als je op facebook de klaagzangen leest over een gebrekkige opkomst bij metalconcerten, maar niet dus bij Popallure. Cultureel Centrum Nova in Eke was op een handvol tickets na uitverkocht.
De aftrap werd gegeven door Turpentine Valley. Deze instrumentale postmetalband is dit jaar begonnen aan zijn internationale verovering, met concerten in onder meer Denemarken en Nederland. Volgend jaar maken ze in nog een paar andere landen hun livedebuut. De internationale uitnodigingen voor concerten volgen op de waardering voor hun tweede album ‘Alder’ dat in februari van 2022 uitkwam. Het is inzake internationale doorbraak misschien nog geen walk in the park voor Turpentine Valley, maar dit trio toont dat de aanhouder meestal beloond wordt.
In Eke bracht Turpentine Valley een set met vooral tracks van ‘Alder’ (“Veeleer”, “Sereen”, “Parabel”, “Neuron” en “Tremor”), aangevuld met publieksfavoriet “Trauma” van hun debuut ‘Etch’. Vroeger dachten we dat deze instrumentale postmetal het beste tot zijn recht kwam in de intieme setting van een kleine club, maar ook vanop de grotere podia weet dit trio makkelijk te overtuigen. De Nova was al bij de eerste akkoorden van Turpentine Valley goed gevuld en het publiek was meteen mee op deze donkere trip en zorgde voor enthousiast applaus.
Hippotraktor is een progressieve postmetalband uit Mechelen. Hun eerste EP ‘P’eau’ uit 2018 kwam een beetje onopgemerkt voorbij. Hippotraktor heeft een bandlid uit een inmiddels nog populairdere postmetalband, Stefan De Graef van Psychonaut. En Hippotraktor-gitarist Chiaran Verheyden was ook al producer voor Psychonaut en hun eerste full album kwam uit bij Pelagic Records, ook het label van Psychonaut. Dit vijftal tekende onlangs voor de hoogste stijger in de Staalhard 100 op radio Willy. Ze stonden dit jaar reeds op Alcatraz, Euroblast en Breda Barst en volgend jaar doen ze ArcTanGent in de UK, Graspop, Metaldays in Slovenië en Prognosis in Eindhoven.
Live kan een concert van Hippotraktor al eens wat statisch overkomen. Zanger en percussionist Stefan zingt terwijl hij naar de coulissen kijkt (en dus niet naar het publiek). Het is een beetje het handelsmerk geworden van Hippotraktor, maar zo gaat veel van zijn mimiek en expressie verloren. Heel af en toe gaat hij toch eens naar de rand van het podium om het publiek op te zwepen en dan zie je wat er mogelijk zou zijn mocht hij de hele tijd het publiek aankijken. De andere bandleden en de uitgekiende lichtshow compenseren het statische van de frontman voor een deel en in Eke leek dat beter te lukken dan op Alcatraz de voorbije zomer.
Hippotraktor combineert zijn progressieve postmetal met een vaak diepe groove en veel energie. In Eke brachten ze alle nummers van hun album ‘Meridian’ uit 2021, op “Juncture” na. Toen de band de set afsloot met een zinderende versie van “Beacons” was iedereen in de zaal al lang overtuigd.
Cobra The Impaler bestaat nog maar een goed jaar, bracht een album uit bij het befaamde Listenable Records en speelde op Headbanger’s Balls, Alcatraz en de Lokerse Feesten en enkele shows in Nederland: Into The Grave, Prognosis, de aftershow van Dream Theater in de AFAS.
Volgend jaar staat al een goedgevulde agenda klaar, met Prognosis, Bloodstock en ArcTanGent in in de UK, nog eens Into The Grave, Eurosonic en Dynamo Metal Fest in Nederland, Hellfest in Frankrijk, Metaldays in Slovenië en Summerbreeze in Duitsland. Een lijstje waar andere metalbands uit Vlaanderen met plezier een arm, een been of een orgaan zouden voor afstaan.
Dit vijftal heeft mooi zijn moment gegrepen en niet de fout gemaakt om tussendoor ook even langs alle jeugdhuizen te gaan. Geen kwaad woord over jeugdhuizen, want die hebben we hard nodig, maar als een band te lang op dat niveau blijft hangen, kleef je daar soms voorgoed aan vast.
Is een band als Cobra The Impaler dat dan wel waard? Zijn die zoveel beter dan al die andere beginnende bands. Er is meer aan de hand dan enkel het moment grijpen en dat verzilveren. Hun debuutalbum ‘Colossal Gods’ heeft een soort van onderhuidse oerkracht in zich. Moeilijk te duiden, maar zeker aanwezig. De muziek is bovendien genre-overstijgend. Vaak is dat een nadeel voor een beginnende band, maar met de muziek van ‘Colossal Gods’ kan je zowel een progmetal-fan plezieren als iemand die houdt van snedige gitaarpartijen of een postmetal- of stonerfan. ‘Colossal Gods’ staat terecht in tal van eindejaarslijstjes en Cobra The Impaler stond op de benijdenswaardige plaats 66 in de Staalhard 100 van radio Willy.
Live is het vooral zanger Manuel Remmerie die de aandacht trekt en vasthoudt. We zagen hem al eerder aan het werk in andere bandjes, maar als frontman van Cobra The Impaler lijkt hij echt zijn draai gevonden te hebben. Met grote gebaren en veel charisma leidt hij de aanval. Vanop de flanken komen de voorzetten van de gitaristen James en Thijs die in Eke duidelijk stonden te genieten, met daarachter de solide ritmesectie als verdedigers.
Hoewel deze band van deze avond de jongste staat van dienst heeft en de minste releases, was meteen duidelijk dat zij als populairste band terecht als headliner geprogrammeerd stonden, met meebrullende fans op de eerste rijen en flink wat vuisten in de lucht tot aan de PA. Het publiek at uit hun handen en de energie tussen band en publiek was te snijden. Al bleek ook dat succes ook relatief kan zijn. Toen zanger Manuel vroeg wie het album al had gekocht, gingen maar een handvol handen in de lucht. Misschien is die vraag ook niet meer zo relevant in deze Spotify-tijden. En ondanks het herhaalde verzoek ontstond er niet echt een moshpit voor het podium. Waarop de zanger dan maar zelf een eind ging crowdsurfen bij afsluiter “Tempest Rising”.
Al bij al wist Cobra The Impaler in Eke makkelijk te scoren, maar als headliner hadden ze hun set toch nog mogen aanvullen met bijvoorbeeld een nieuwe track of een cover. Bij Popallure beperkten ze zich tot alle tracks van ‘Colossal Gods’ en kwam er geen toegift.
Deze metalavond was voor Popallure misschien een gok, maar dan toch een goed berekende gok. Hier lusten wij wel meer van.
Organisatie: Popallure
Axelle Red - A very special X-Mas - X-Mas time met een boodschap
‘Do they know its X-Mas time’ , Axelle Red wist dit dubbel rood maximaal te onderstrepen met haar ‘A very special X-Mas tour’ in deze periode . De magie van kerst, het chique en de kitsch met de kerstboom, het kerstverhaal, de -liedjes , de sprookjes, de lichtjes, de sneeuwvlokjes, de markten, de gezellige sfeer, enz , … vroeger en nu verenigen zich. Anderhalf uur genoten we van haar X-Mas songs in een soul/funk/jazz popkader , die ze opgestoft had in een album die deze knusse sfeer perfect benadert.
Axelle Red is een gerespecteerde dame van een bijna 30 jarige succesvolle carrière. Haar puike sing/songwriting tekent de ideale formule van pop, chanson, variété, soul, funk; naast haar eigen materiaal zitten deze X-Mas songs, in deze zelfde formule, eenvoudigweg goed in elkaar.
We ervoeren letterlijk een rode gloed van haar warm concert in een emotievol kader van tristesse, melancholie, vreugde, samenhorigheid en herkenning door de integere, aanstekelijke ritmes.
Axelle Red heeft een goed op elkaar ingespeelde begeleidingsband , met negen staan ze op het podium, twee backing vocalistes en blazersectie incluis, een soort bigband, wat haar talent en materiaal onderstreept. Het tilt het niveau van het kerstmateriaal op. Erg mooi!
Onze ‘el sympathico’ heeft een X-Mas album uit , een album van gekende en minder gekende kerstliederen, nummers die je altijd hoort en ... niet altijd hoort; het is goed dat ze even worden bovengehaald in deze periode . Ze geeft er met haar band een eigen swing en muzikaal gezicht aan .
Een ‘winter wonderland’ wordt gecreëerd , met een gordijn van lichtjes, bandleden met een rendiermuts , haar eigen witte bontjas, glitters en een grote kerstbol midden het plafond, omgeven van een rode gloed.
Erg mooi is dat ze muzikaal wordt omgord van een eigen ‘rood’ jasje van pop , soul, funk , jazz en variété . Een cabaresk muzikaal pakje dus door die brede aanpak , die de Engelse , Franse en de Nederlandse taal samenbrengt .
“White X-mas” en “White X-mas what it means to me” openen het toepasselijke concert in deze donkere dagen van vrede, solidariteit en family time. Tussenin geeft ze indrukken weer , heeft ze enkele verhaaltjes klaar , blikt ze terug naar wat deze tijd betekende in familieverband en maakt ze de link met haar eigen gezin .
En er zijn de anekdotes of het spelen met vertalingen, en kom je al snel uit op “Santa Claus is coming to town” , een dertig jaren klassieker die al oneindig vele versies kent, maar nog steeds die kenmerkende sfeervolle touch kent . “Rudolph , the red nose reindeer” kreeg een swingende jazz sound en Piafs “Le Noël de la rue” behield z’n ingenomen karakter .
Het verhaal is even belangrijk … elkaar niet afweren , maar elkaar vinden, samenbrengen, elk met z’n goede en minder goede kantjes. De kindertijd verbonden aan sprookjes, dromen hebben hier ook hun plaatsje veroverd.
De funk van James Brown en Stevie Wonder was evenzeer verbonden met deze optredens. “Brand new X-Mas” (Hot Chocolate) werd mooi uitgediept, en “Someday X-Mas” werd sober gehouden met de pianotunes , gedragen door haar innemende , emotievolle vocals .
De kersttijd werd meer dan ooit beklemtoond met “My favourite things” , “What the world needs now”, “Little drummer boy” en “Stille nacht” . Haar drie dochters (Billie-Gloria-Janelle) schoven vocaal aan de dis in de refreinen en melodietjes. Mooi om dit ‘Red’ gezinnetje bij elkaar te horen zingen .
De X-Mas sfeer werd optimaal door de stroop en meligheid van het cozy “Let it snow” en het cabaraske “Santa baby”. En net dan laat Axelle haar eigen hits los als “Le monde tourne mal”, “Sensualité” en “Parce que c’est toi”. Iedereen veerde recht , klapte in de handen en maakte een heupwieg . Een kerstfeestje met een diverse invalshoek dus . Uitwuiven gebeurde door die ultieme “Xmas song war is over“.
Dit optreden was er één van kitsch en emotie door een dame die er staat, speelt met taal, indrukken, ervaringen , wijsheden vertelt en die de liefde naar elkaar een warm hart toebedeelt; het is een feest van herkenning met X-Mas time, die muzikaal evergreens met minder gekende nummers in die stijl versmelten. Kortom, X-Max time met een boodschap dus!
Organisatie: Greenhouse Talent ism Cultuurcentrum Brugge
Sylvaine - ‘Nova’ release - Hier heerst de duisternis
Kathrine Shepard, is een Noorse multi-instrumentalist wiens laatste elpee, 'Nova', in maart verscheen onder het pseudoniem Sylvaine. Sylvaine kwam deze plaat voorstellen in een zeer goed vol gelopen Jeugdklub Paddenstoel in Groot-Bijgaarden, een klein en intiem zaaltje dat wat doet denken aan een kelder , vergelijkbaar met die obscure underground clubs waar we vroeger wel eens vertoefden. Binnen een donker doomachtig kader stonden naast Sylvaine nog drie andere bands op de affiche: Aufhetsung, Splendidula, Fvnerals, die de duisternis als vriend hebben.
Aufhebung (****) is een Belgische post-metalband die in de zomer van 2020 werd gevormd door leden van twee voormalige bands. Aufhebung,, is sindsdien meermaals van bezetting veranderd, met als enige drie vaste leden de componisten/gitaristen Simon Neskens en Sebastiaan Wets en geluidsontwerper Joris Vanschoren. Zij worden nu aangevuld met August Corthouts op bas en Vladimir Navrat op drums. De band slaagt er over de hele lijn in die haren op je armen recht te laten komen door de intens verschroeiende riffs en diepgaande drum partijen en ze telkens weet op te bouwen naar een donkere climax. Het opbouwen en afbreken van die geluidsmuur (alle registers opentrekken door een spervuur van gitaar, drums en keys) en de ingetogen passages weten in te werken en zijn pakkend. Aufhebung bracht eerder dit jaar zijn debuut 'Chasms' uit. De keys zorgen voor een uniek mystiek sfeertje. De band klinkt hierdoor origineel in het genre van post metal en wist ons goed te overtuigen.
De doom/sludgeband Splendidula (*****) heeft niet de gemakkelijkste periode achter de rug … Hoe vang je het verlies van een bandlid op en het feit dat de line up compleet door elkaar wordt geschud … Veel bands zouden al lang de handdoek in de ring hebben gegooid. Maar Splendidula blijft niet bij de pakken zitten, en gaat gewoon stevig door.
Splendidula is een band die duisternis prefect aanvoelt. We kregen weer dat intense, warme gevoel van vroeger. Ohja, in Asgaard Gentbrugge, een goede maand geleden, vielen ze wat lichtjes door de mand. Voor sommige muzikanten leek het wat zoeken naar de juiste plaats en sound binnen de band, begrijpelijk gezien de omstandigheden.
Een maand later zien we echter een zeer goed geoliede machine op het podium. De muzikanten, gitaristen halen niet alleen verschroeien uit, ze staan ook heel beweeglijk te soleren, en zorgen voor ondoordringbare muur rondom de fragiele Kristien Cools, die een soort bescherming heeft tegen demonen die haar willen aanvallen. De knallende drumpartijen doen naar goede gewoonte de muren om ons heen daveren. Kristien kan haar veelzijdige stem op de voorgrond laten komen. Haar vocals balanceren tussen zalvend en hoog uithalen, die wat ligt tussen angst en weemoed.
Kortom: Splendidula is nu duidelijk klaar om de duisternis muzikaal effectief goed te omarmen.
Fvnerals (****), ontstaan in 2013, moet het vooral hebben van een eerder intieme, ingetogen hypnotiserende sfeer. Een muzikale wandeling in donkere gedachten biedt Fvnerals ons aan. Ze doen het via een behoorlijke minimale aanpak waarbij toch lichtjes met geluidsnormen wordt geflirt. De magische klankentapijtjes en de subtiele vocalen hebben een bijzondere bedwelmende inwerking. De band vermengt dan ook op zeer uitgekiende wijze elementen van donkere ambient, doom, drone, post-rock... om dit doel te bereiken, en slaagt met brio in hun doel, zalvend en rusteloos.
Ook die uitersten zijn te horen in de set van Sylvaine (*****) . Op de Elpee 'Nova' wordt gezocht naar een evenwicht tussen sereniteit en chaos. Tussen een uiterlijke en innerlijke wereld. Tussen menselijk leven en het spirituele. Een scala aan extreme emoties dus, waarbij het menselijke bestaan op uiteenlopende wijze uit de doeken wordt gedaan.
Het balanceren tussen zoveel uitersten is wat Sylvaine echter niet alleen op plaat doet, ook live blijkt de band rond Kathrine Shepard een veelzijdigheid te brengen, gedrenkt in een doom sfeertje, van stiltes naar een verschroeiende aanpak waarbij alle registers worden open getrokken. De lagen bouwen op, en er zijn verrassende en onverwachte wendingen.
Sylvaine speelt vocaal als in de instrumentatie in op elke emotie op uitgekiende wijze. Een boeiend, gevarieerd aanbod; het roept engelen als demonisch wezens op, een wandeling tussen donkere krochten met een bundeltje van licht.
Sylvaine gaat ruim een uur die confrontatie aan tussen licht en duisternis. Een overweldigend gevoel van welbehagen van de duisternis werd gecreëerd.
Erik Vandamme - Met dank aan Musika.be
Organisatie: Season of Mist, JK Paddenstoel, Groot-Bijgaarden + Sylvaine (release)
The Antler King - Binnen een weemoedig kader biedt The Antler King een zwevend gevoel
"Je hebt artiesten of kunstenaars waarvan de leden elkaar telkens opnieuw blindelings vinden, en net door die kruisbestuiving onaards mooie dingen weten te creëren. Dat is niet enkel in de muziek zo, maar o.m. ook in alle culturen en kunstvormen. Ook het duo Maarten Flamand en Esther Lybeert, die sinds 2011 het project The Antler King vormen, kun je onder die categorie onderbrengen. Wat ze samen aanraken, wordt gegarandeerd tot goud omgetoverd." schreven we in 2018 nog over 'Ten for a Bird' van The Antler King.
Dit duo timmert ondertussen meer dan tien jaar aan de weg, en nog steeds vullen ze elkaar perfect aan en slaan ze zelfs nieuwe wegen in. Dat bewezen ze met hun laatste release 'Dances'. "Magische schoonheid is de rode draad. Het tekent de variatie van sfeer, ontroering en groove." , schreven we daarover, de recensie kun je hier nog eens nalezen: https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/88184-dances.html
The Antler King stelt momenteel deze plaat voor o.m. in de Ha Concerts in Gent. In een goed volgelopen zaal zorgden ze voor de nodige warmte in ons hart.
Maar eerst mocht singer-songwriter Wolf Vanwymeersch (****) met zijn prachtige stem en akoestische gitaar, -snaren ons diep raken. Ook hij bracht een prachtige plaat uit 'Early Years' - https://wolfvanwymeersch.bandcamp.com/album/the-early-years . Hij combineert die breekbaarheid in zijn stem met de nodige weemoedigheid en melancholie, maar voegt er voldoende dansbare klankentapijtjes aan toe. Eerst op zijn eentje, daarna met extra hulp een keyboardspeler die met een magische piano klank, zorgt voor een adembenemend sfeertje die perfect aansluit op die warme stem van Wolf zelf. Een sterke start van een avond, die weemoed en groove samenbrengt.
The Antler King (*****) biedt een veelkleurig klankentapijt, binnen een weemoedig kader een zwevend gevoel. Een bijzonder spraakzame Esther intrigeert op drums op uitgekiende wijze, en is eveneens een klasse entertainer die met haar bindteksten zorgt voor een lach en een traan. Ze heeft een heldere, warme stem, een meerwaarde voor de sound.
Maarten Flamand is een begenadigd gitarist, die er als multi-instrumentalist bas en andere klanken toevoegt; ook hij heeft een pakkende stem. De kwinkslagen sluiten er perfect op aan. Een mooi geheel dus.
Als een soort Siamese tweeling vult en voelt het duo elkander perfect aan. De elektronica is een pluspunt en wordt live gebracht - zonder laptop dus. De geanimeerde tekeningen als visuals (van de hand van Steffie Van Cauter) zijn de kers op de taart.
Al die elementen samen zorgen ervoor dat het duo klinkt alsof er een volledige band op het podium staat. Hun enthousiasme in die weemoed zorgt ervoor dat hun entourage en hun fans een warm hart toegedragen krijgen; de bindteksten zijn een warme gloed.
Ze kregen trouwens ook nog bloemen op het podium, gebracht door enkele kinderen, om de magie compleet te maken.
De knappe nieuwe en oudere songs en de mooie anekdotes onderstrepen nogmaals dat mooie zwevend gevoel binnen die melancholie .
Setlist: Bolero // Swing448 //Foxtrot// pixie led//siberian time// orange monkey// Patterns//trip the light fantastic,//cha cha Bird,//Pavement Polka,//Moon shaped sounds. Bis: Pet Waltz // Slow.
Organisatie: Ha Concerts, Gent
Suicidal Angels - Horen, Zien en Aanraken!
Suicidal Angels + Cobracide
Is de Elpee niet een maatje te klein voor Suicidal Angels, een band die in de zomermaanden toch gewoon alle grote festivals speelt? Wel, het concert was razendsnel uitverkocht en het was lekker intiem. Het werd een beetje een concert in drie dimensies. Je kon de band niet alleen horen en zien, maar zelfs aanraken.
De support voor Suicidal Angels kwam van het Brugse vijftal Cobracide. De combinatie van thrash en death bestaat in veel variaties, maar deze jongelingen mengen die genres tot een heel aangename eigen blend. De band bestaat pas sinds vorig jaar en bracht reeds één single (“Trails Of Destruction”) één EP (‘Inner gression’) uit. En het gaat snel voor Cobracide. De optredens in eigen land stromen vlot binnen en ze stonden ook al op een Nederlands podium als support van de Braziliaanse band Crypta.
De Elpee was overigens al hun tweede keer als support van Suicidal Angels. Dat zo een band hen terugvraagt, is een mooi compliment. Waar komen al die positieve vibes rond deze band vandaan en zijn ze terecht? Helemaal terecht. Muzikaal zitten alle songs heel degelijk in elkaar, de bandleden halen technisch een hoog niveau en vooral live kunnen ze meteen overtuigen. Dat ligt dan niet aan de muzikanten. Die staan zoals bij wel meer jonge bands nog te vaak naar hun snaren te kijken. Diegene die Cobracide naar het next level meeneemt is zanger Jens. Niet alleen heeft die een moordstrot waarmee hij zowel clean zingt als grunt, hij heeft vooral charisma en uitstraling. Vlaanderen heeft wel meer degelijke metalzangers, maar het is lang geleden dat we een jonge wolf bezig zagen die zo makkelijk een publiek wist in te pakken, terwijl dat publiek eigenlijk vooral voor Suicidal Angels gekomen was.
Live vulde Cobracide de vijf tracks van hun EP aan met het nieuwe “Unholy”. Het publiek was bijzonder blij met hun versie van “Black Magic” van Slayer, een cover die ook al op ‘Inner Agression’ staat.
We hebben al veel bands een grote toegewenst, maar bij Cobracide zijn wensen overbodig. Als deze wolfpack bij elkaar blijft, zijn de grote festivalpodia onvermijdelijk.
Het feestje was al goed op gang geschoten en dan moest Suicidal Angels nog beginnen. België houdt van deze Grieken. Met deze halte in Deinze breien ze een vervolg aan hun passage op Alcatraz en hun concert eerder dit jaar in Roeselare. En in maart van 2023 komen ze al terug naar Aalst voor Oilsjt Omploft.
En dat zal zeker niet de laatste keer zijn dat ze naar ons land. Drummer Orpheas was een beetje ziekjes, maar daar heeft niemand wat van gemerkt. Zanger Nick kwam het podium op en vroeg met een handgebaar meteen om een circle pit. Hoe enthousiast het publiek ook was, dat krijg je in Vlaanderen niet cadeau. Voor die beloning moet je eerst voor werken. En dat gebeurde ook meteen. “Endless War”, “Born Of Hate”, “Years Of Agression”, “Bloodbath”, … de mokerslagen volgden elkaar op. Al van bij “Born Of Hate” ontstond er een wilde moshpit voor het podium en bij “Bloodbath” ging de eerste crowdsurfer door de Elpee. Crowdsurfen doe je doorgaans om van achter in het publiek tot aan het podium te geraken, maar in de Elpee doen ze dat net andersom. De beleving is hetzelfde, alleen ziet het publiek de crowdsurfer netjes aankomen en krijg je niet onverwacht een laars in je nek gestampt. Naar het einde toe vroeg en kreeg Nick ook een ‘wall of death’, voor zover dat voor het podium van de Elpee mogelijk was.
Suicidal Angels werkte de vaste setlist van deze ‘Winter Agression Tour’ helemaal volgens plan af en was verrast blij met de vele positieve reacties van het publiek. De roadies werden door Nick opvallend vaak aangemaand om filmpjes te maken met hun mobieltje. Achteraf aan de merch-stand vertelden ze dat ze nog zelden in zo’n kleine venue staan, maar dat het enthousiasme van de fans hen dan nog harder raakt.
De set werd afgesloten met een bulderende versie van “Apokathilosis”, waarna de band nog uitgebreid de tijd nam voor handtekeningen en selfies.
Suicidal Angels zal vast nog vaak terugkeren naar Vlaanderen, maar dit was zo’n optreden waarover je tien jaar later nog steeds herinneringen ophaalt aan de toog van de Elpee.
Organisatie: Elpee, Deinze
Amenra - Een collectieve plaats waar we onze donkerste emoties mogen tonen, beleven, voelen, doorvoelen en omarmen
Wanneer ik deze avond van de parkeerplaats naar de concertzaal stap, baant een kille wind zijn weg doorheen m’n kledij. Comfortabel voelt het niet aan, maar tenminste wel echt en eerlijk. Misschien wel de perfecte voorbode voor wat vanavond nog komen zou?
Eenmaal binnen, wil ik meteen richting podium gaan, want het is lang geleden dat ik nog zo nieuwsgierig was naar een nieuwe band… Predatory Void, bestaande uit al dan niet (ex-)leden van Amenra, Oathbreaker, Doodseskader, Aborted en Carnation debuteerde op 22 oktober met hun eerste concert op niet minder dan Soulcrusher Festival in Nijmegem. En totaal niet verwonderlijk, kregen ze er toen de grote zaal stil met een imposant optreden. Vanavond verzorgen ze het voorprogramma van Amenra en… ondanks ik bewust probeer af te stappen van mijn (positieve) vooroordelen, kan ik niet anders dan ook kleur te bekennen. Predatory Void wist vanavond met hun black metal, doordrenkt van grootse riffs, melodieuze hooks en agressieve breakdowns ook mij compleet omver te blazen. Geloof me, deze band gaat groot worden. En niet alleen in België. Ik kijk nu al halsreikend uit naar hun debuutplaat, die in 2023 zou moeten verschijnen. En dat zou u ook moeten doen.
Een dik half uur later, lukt het mij nog maar amper om mij doorheen de tot in de nok gevulde zaal, tot de voorste rijen te begeven. Even moet ik in mijzelf terug mijmeren naar anno 2007, waarin Amenra nog speelde voor kleinere getale mensen en het toen misschien nog net iets makkelijker was om in verbinding te staan met de band.
Maar wat doet het ertoe? Ze hebben hun succes verdiend, en nog geen klein beetje. Het is zover. De lichten worden gedoofd en het podium hult zich in dikke rook. De eerste riffs en baslijnen van “Aorte. Nous Sommes Du Mèmes Sang.” worden ingezet en kort daarna krijgt het nummer z’n ware opbouw. Nu al, voel ik zoveel bittere emoties doorheen m’n lijf gaan en wanneer het nummer na ongeveer vier minuten uit z’n voegen barst, krijg ik koude rillingen. De vocals van Colin H. Van Eeckhout zitten meteen raak en ook het geluid klinkt nagenoeg perfect. Met “Razoreater” wordt vervolgens nog een nummer van ‘Mass IIII’ op ons afgevuurd en ik merk dat de menigte ondertussen al in extase verkeert.
Nu de toon gezet is, besef ik opnieuw heel goed dat Amenra één van de weinige, of misschien de enige band is die mij live nooit zal ontgoochelen. Hun set vanavond bestaat uit een heen en getrek van oudere met nieuwere nummers, waarbij het mij wel opvalt dat geen enkel nummer van ‘Mass V’ de revue passeert. Maar het deert ook niet.
Hoogtepunt van het optreden is voor mij persoonlijk “Het Gloren”, waarbij de baslijn van Tim De Gieter zo verpulverend klinkt en de klimax halverwege het nummer alles aan diggelen slaat. Alsof dit nog niet genoeg was, klinkt iets later de fragiele melodie van “A Solitary Reign” en wanneer ik even achter mij kijk, zie ik tranen over de wangen lopen van een jonge vrouw.
“I’m torn from you
I’m your old wound
Your old wound
Mother mine
Sing me to sleep tonight
To all I ever loved”
Het raakt mij zo diep om getuige te zijn van wat Amenra in mensen losmaakt. Ze zorgen voor een collectieve plaats, waar we onze donkerste emoties oprecht mogen tonen, beleven, voelen, doorvoelen en omarmen.
En even serieus, mogen we hen hier in huidige tijdsgeest niet bijzonder dankbaar voor zijn?
Twee avonden Amenra om te koesteren …
Setlist: Aorte. Nous Sommes Du Mèmes Sang - Razoreater - De Evenmens - Plus Près De Toi - Terziele. Tottedood - Am Kreuz - Het Gloren - A Solitary Reign - Silver Needle. Golden Nail.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Karl Vandewoestijne
Amenra
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4559-amenra-15-12-2022.html?catid=category
Predatory void
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4560-predatory-void-15-12-2022.html?Itemid=0
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Rosalia - ¡ Fenomenal !
Rosalia - Hier moest je bij zijn en dat waren we massaal, de Spaanse & Zuid-Amerikaanse gemeenschap op kop … en 'los flamencos' in hun kielzog ... De sfeer was broeierig en je waande je op Spaans grondgebied en toen was het nog maar 19h. De fans stroomden gestaag binnen en meer en meer lookalikes vulden de inkomsthal, … en vanavond opvallend veel kinderen ook ... maar dat las je al, je waande je in Madrid, Malaga, Barcelona ... overal behalve 'Bruselas'.
In afwachting van het startsein (21h) van wat achteraf een wervelend spektakel zou blijken kwam het nieuws binnen dat ook wie thuis zat te treuren wegens geen kaartje voor dit concert aanstaande Werchter 2023 kon herkansen, juist ja op zondag 2 juli 2023 maakt Rosalía ginds haar opwachting ... Allen daarheen zou ik zeggen, als je nog wilt scoren met een kerstcadeau ;-)
En dan gaat het keihard van start, een wervelwind van muziek- en dansstijlen, gecoördineerd en georkestreerd op magistrale wijze. Met haar 30 jaar staat ze er te midden van een acht koppig dansensemble.
"Que reina", wat een vrouw, wat een stemgeluid, zonder kapsones, een natuurlijke schoonheid, geen poespas, geen ontelbare kostuumwissels, geen zichtbare make-up, geen glitter, noch glamour ...
Wel zang en dans, flamenco die nazindert in je buik en je kippenvel bezorgt, een rasechte cantaora (= flamenco zangeres) ze staat er als een huis in haar Motomami motorpak en vuurt de éne hit na de andere op ons los en brengt de volledige zaal in beroering. Er wordt luidkeels mee geschreeuwd, gezongen en ritmisch in de handen geklapt ...
Rosalía wordt vanuit het publiek onthaald op "cariña" maar is duidelijk geen doetje, wel integendeel, zij is overduidelijk uitgegroeid tot een popster die weet wat ze wil, wat ze kan en die het publiek met speels gemak om haar vinger windt.
De weloverwogen geordende mengelmoes van flamenco, rock, hiphop, r&b, reggaeton, rap maakt dit een uniek gebeuren waar je je graag laat in onderdompelen, afwisselend ingetogen en dan weer de alles overheersende uptempo nummers zorgen voor een authentieke en unieke sound.
Tussendoor was er ook ruimte voor een persoonlijk gesprek met haar fans, sommige lucky bastarts mochten zelfs enkele strofes meezingen, een Selfie momentje voor je Insta mocht ook niet ontbreken en zelfs enkele elpees werden gesigneerd en dan terug on stage ... voor wat echt wel het ‘opper-hoogtepunt’ van de avond werd ... “De Plata” kwam vanuit elke vezel in haar lichaam en verblufte de zaal die zowaar muisstil werd, de combi van gepassioneerde flamencozang en vlammende gitaarklanken tilde het geheel op tot een ongekend niveau een oogstrelende sensatie. Muziek is pure emotie, laat dat duidelijk zijn.
Bij de Encore kwam er een tweede moment dat er ook nog net iets meer bovenuit sprong en dat was het eerder speels en toch ook ingetogen “Sakura”, enkel begeleid op de piano, alweer adembenemend mooi.
Met “CUUUUuuuute” komt er een einde aan deze "fiesta", met opgeheven hoofd verlaat onze ‘Toreadora’ de arena en beseffen wij al gauw dat we ons niet langer meer in Spanje bevinden, maar wel in het bitter koude Vorst, dat wordt krabben straks, brrrrrrrrrrr … Met een frisse neus, maar van binnen helemaal opgewarmd duiken we de nacht in .
¡ Gracias Rosalía !
Organisatie: Live Nation
Karen Willems ‘Terre Sol Four ‘- Een divers, kleurrijk palet
Op een sombere en koude zondagnamiddag zakten we af naar het gezellige café in De Casino om ons op te warmen aan die gloed van saxofoon klanken, in combinatie met percussie en drums, van de virtuoze herself Karen Willems, die ons met haar uiteenlopende projecten steeds opnieuw weet te verrassen. Deze keer met 'Terre Sol Four' .
We citeren: '' Met Terre Sol Four, laat Willems een breed en avontuurlijk geluid horen: open, spannend, afwisselend subtiel en krachtig. De liveshow krijgt een solo-luik, met de focus op een zuivere exploratie, om daarna in kwartet met saxofonisten Vincent Brijs, Marc De Maeseneer en John Snauwaert te spelen. Samen verkennen ze het terrein tussen knoestige jazz en potige rock" "
Het werd een uur lang genieten van wat de natuur te bieden heeft, vanuit het oogpunt van iemand die niet alleen kijkt met het oog, maar vooral ook met het hart …", schreven we over het optreden van dit kwartet via live streaming in de Handelsbeurs, Gent (ism Sound of Ghent) - Het verslag kun je hier nog eens nalezen.
Voor een ruim publiek legt dit gezelschap de lat nog wat hoger, er is de wisselwerking tussen de muzikanten op het podium en de aanwezigen, een extraatje dus.
We genoten met volle teugen van dit divers, kleurrijk palet dat Karen Willems Terre Sol Four ons aanbood.
Binnen het solo luik laat Karen haar inspiratie de vrije loop, en toont ze hoe kleurrijk en veelzijdig ze is. Er is zelfs een soort fietsband gemonteerd op een instrument waarmee Karen haar percussie kunsten ten volle toont; bovendien gooit ze haar bijzonder heldere stem in de strijd, die ons een krop in de keel bezorgt. Of er komen vreemd aanvoelende en wondermooie geluiden bovendrijven, die je soms hoort in de natuur en de fantasie prikkelt.
Karen Willems neemt je meer naar haar wereld, waar je zelf kunt invullen wat je daarbij hoort en voelt. De hypnotiserende, bedwelmende klankentapijtjes moet je dus vooral gewillig ondergaan, om het echt te begrijpen.
Het contrast met het tweede luik is groot … maar ook weer niet. Die veelzijdigheid en buiten de lijntjes kleuren is haar houvast als ze plaats neemt achter haar drumstel en haar kunsten toont als drumster.
Ook als vocaliste doet ze het goed. Haar kristalheldere stem maakt het plaatje zelfs helemaal compleet. De warme saxofoon klanken zorgen dan voor een lekker wegdromende, groovy sound.
Het valt ons trouwens op hoe Karen zich telkens laat omringen door muzikanten die haar zin in diversiteit aanvullen. Die heeft ze ook nu weer gevonden met Vincent Brijs, Marc De Maseneer en John Snauwaert. DebBariton sax en sopraan-tenor sax klanken gaan alle kanten uit en dwarrelen op onze hoofden neer als zeepbelletjes die in zoveel kleuren openspatten.
Een uiterst genietbare, kleurrijke sound dus. De drie saxofoon tenoren vullen dan ook die brede drums en percussie klanken van Karen zodanig perfect aan, dat er een uur lang magie in de lucht hangt. Adembenemend mooi!
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: Jazzlab ism De Casino, Sint-Niklaas
Simply Red - Simply Fabulous
Emmy D’Arc mocht 45 minuten voor de opwarming van het publiek zorgen. Deze 26 jarige Limburgse zangeres en gitariste deed het niet onaardig en beschikt over een doorleefde volle stem. Vooral haar covers (Sinead O’Connor) konden bekoren.
Maar we kwamen natuurlijk voor Simply Red. Dit optreden was reeds voorzien in 2020. Verplaatst naar 2021 maar opnieuw uitgesteld. Uiteindelijk werd het 9 december 2022 … Mick begon er ook over toen hij opkwam. Hallo, jullie leven nog. Wij leven nog. Simply Red vs. Covid 7-0. Ze brengen nog altijd nieuw materiaal uit maar uiteindelijk komt het publiek voor de hits van de jaren ’80 en ’90. Sinds de oprichting van de band in 1985 heeft Simply Red, geleid door ervaren hitmaker Mick Hucknall, meer dan 50 miljoen albums verkocht en fans van over de hele wereld verzameld.
En we kregen van de 62-jarige Mick ook wat er beloofd werd. Een soort ‘best of’. Het concert was niet volledig uitverkocht en ook het middenplein was volledig zittend.
Er werd geopend met “You’ve Got it”. Er volgden vele hoogtepunten maar een eerste was er met “You Make Me Feel Brand New”, dit is een cover van The Stylistics. Daar toonde Mick Hucknall hoe hoog zijn stembereik nog is. Met een eerste groot applaus tot gevolg.
Tijdens “Holding Back the Years”, een cover van The Frantic Elevators, mocht het publiek voor een eerste maal meezingen. Op de achtergrond werden er tijdens de song foto’s uit de oude doos getoond. Bij “A New Flame” kreeg hij de mensen voor het eerst recht en werd er gedanst. Nu was er geen houden meer aan en na “Your Mirror” was het vooral “It’s Only Love”, een cover van Barry White en “Come to My Aid” die het publiek volledig uit de bol deden gaan.
De hitmachine draaide nu op volle toeren en bij “Ain’t That a Lot of Love”, een cover van Homer Banks waanden we ons even in een discotheek. Vervolgens kwam “Stars” en “Sunrise”, deze laatste song bevat samples van Hall of Oates hit uit 1981 “I Can’t go for That (No Can Do)”. Het bevat voor een stuk zelfs dezelfde lyrics. Met “Something Got Me Started” en “Fairground” werd voor de eerste maal afgesloten.
Maar natuurlijk kwamen ze nog terug voor bisnummers. Het eerste was zowaar nieuw werk waar hij nog aan het werken is. Hij vroeg het publiek mee te zingen. De nieuwe song genaamd “Better with you” , daar werd gevraagd mee te zingen, “It’s so good to be together”.
Maar uiteindelijk kwam de hit “Money’s Too Tight (To Mention)”, een cover van The Valentine Brothers. Iedereen dacht dat het erop zat maar Mick zei: ‘zullen we er nog eentje doen. One for he road. Het werd dus “If You Don’t Know Me by Now” , een cover van Harold Melvin & The Blue Notes.
Ik ben nu al een paar keer naar Simply Red gaan kijken met het idee dat het de laatste keer was dat ik ze zou zien. Maar zolang Mick deze stemkwaliteit kan behouden en de uitstekende 6 koppige band dezelfde blijft, wil ik graag nog terugkomen. Zoals ik al zei Simply Red, Simply Fabulous!
Setlist: You’ve Got it - So Not Over You - Say you Love me - You Make Me Feel Brand New - For Your Babies - Holding Back The Years - Thrill Me - A New Flame - Your Mirror - It’s Only Love - Come To My Aid - Ain’t That a Lot Of love – Stars – Sunrise - Something Got Me Started – Fairground
Bis: Better With You - Money’s Too Tight (To Mention) - If You Don’t know Me by Now
Neem gerust een kijkje naar de pics @Frank Gevaert
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4552-simply-red-09-12-2022.html?ltemid=0
Organisatie: Live Nation
Intergalactic Lovers - Belgische klasse … is terug!
De 5-koppige Aalsterse band rond Lara Chedraoui concerteerde afgelopen vrijdag in een volle AB . Ze hebben ondertussen al hun vierde plaat ‘Luiquid love’ uit , zijn daarmee op tournee door Europa, en nu was Brussel aan de beurt. Een uitverkochte AB kon hier uitgebreid van hun repertoire proeven en het viel dik in de smaak. Mede door een supergemotiveerde en uiterst enthousiaste groep die anderhalf uur het beste van zichzelf gaf.
Lara kwam op in een vedermantel maar floreerde en danste niet als een kip zonder kop op het podium . Het was een lust voor het oog hoe zij maturiteit en speelsheid met haar slanke lijf ten berde bracht. Bij ieder nummer had ze passende moves en dansjes. Met zo’n frontvrouw kan je uitpakken. Ook haar zachte, begerige stem was , na een zware covidbesmetting, toch weer helemaal ok. Van hoog naar laag, van helder luid naar diep emotioneel, haar stembereik en longcapaciteit zijn weer helemaal ok.
Met de vier andere bandleden , die multi-instrumentalisten bleken te zijn, werd dit een concert van hoog niveau. Nieuwe nummers als daar waren “Crushing” of ”La Folie” brengen een ingetogen sfeer, intimiteit en rust tijdens de set. De iets oudere bekende nummers zoals “Shewolf”, en “Delay”, waarvoor Lara het publiek indook , creëerden een kolkende massa van uitzinnige toeschouwers.
Een zeer goede en doordacht professioneel opgebouwde playlist blijkt essentieel en deed hier perfect zijn werk. Veel groepen kunnen hier nog wat van leren. Zonder ook maar één moment te vervelen of te verzwakken, was aldaar de pauze die onder luid gejoel en geklap bijzonder kort duurde voor de band. Iedereen , ook de niet op het podium verschenen medewerkers werden uitgebreid bedankt.
De bisronde was er eentje om duimen en vingers vanaf te likken en eindigde met het één voor één verlaten van de bandleden van het podium zodat elk apart zijn applaus en bedanking kon in ontvangst nemen. Amaai , wat een prachtige muzikale avond was dat.
Na de set bleek toch nog maar eens wat voor een goede groepen we toch hebben in ons kleine Belgenland. In september zagen we hier nog Laïs met hun nieuwe ‘De langste nacht’, vorige maand mochten we in de kerk van Maarkedal Mooneye (ook op tournee met hun nieuwste ‘Big enough’, (staan hier volgend jaar op 23 maart 23) bewonderen en nu dit. We kunnen nog diverse bands en artiesten van eigen bodem opsommen , die momenteel sterk overtuigen.
Een gouden tip van onzentwege : geef uw zuurverdiende centen aan dit soort kleine hypergezellige Belgische concerten in plaats van aan megaoptredens van Buitenlandse groepen waar er soms amper interactie is. Koesteren moeten we ze doen en vooral véél mondelinge reclame voor maken. Dus chauvinisme op z’n plaats en bands van eigen bodem, een must to see!
Setlist: The Heart Beaten Beats / Bobbi / No regrets / La Folie / Crushing / In Limbo / Shewolf / Waves of desparation / My low low / Lost / Give it up / Two to one / Bruises / Delay / Between the lines / Northern Rd.
Pretty baby / Islands / The Fall Pt. 2
De Nederlandse zangeres Robin Kester mocht de avond openen. Met de hulp van twee muzikanten die toetsen, bas- en gitaar combineerden, bracht ze zweverige , iets te stille, schriele elektropop. Het geroezemoes onder het toestromend publiek overstemde regelmatig en wees er op dat dit nog niet volledig ok is. Enkel naar het einde van haar set , toen het tempo wat werd opgetrokken en de bassen wat dieper klonken , kreeg Robin de hoofden naar het podium gekeerd en de handen op mekaar.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Karate - Backcatalogue van 25 jaar!
Karate en VENTILATEUR
Er zijn zo van die verborgen parels … Karate is er zo eentje. De band uit Boston rond Geoff Farina bracht een handvol platen uit tussen 96 en 2005 en was een paar keer te gast in de 4ad, Diksmuide. Na een kleine twintig jaar is het drietal terug bij elkaar en nog steeds zijn zij goed op elkaar ingespeeld met hun uniek luistermateriaal van broeierige , sfeervolle en zalvende emo-postrock. Een klein anderhalf uur werden we ondergedompeld in hun muzikale leefwereld , die vooral een publiek bereikte …, die hen 25 jaar terug alle lof toewees.
Karate - Een warm onthaal en een aangenaam weerzien na al die jaren . Wij herinneren ons vooral de set nog met Unwound uit 98 (in de oude 4ad aan het station btw!), twee bands uit de alternatieve scene , die net twee verschillende polen waren.
Het trio heeft een vijftiental nummers opgestoft en ingestudeerd om ze live te spelen . Een backcatalogue van hun zes langspeelplaten , waarvan wij er drie in ons bezit hebben om te koesteren, ‘Karate’ , ‘In place of real insights’ en ‘Some boots’.
Ze grossierden in hun oeuvre met een aantal nummers uit elke plaat . De aandacht gaat vooral uit naar het samenspel van gitaar , bas en drums , een stilistische aanpak die intens , dromerig, repetitief, meeslepend als strak, extravert van aard is, gedragen door die warme , hemelse zegzang en verteltrant van Farina.
“If you can hold your breath” en “Gasoline” van hun debuut zaten vooraan de set . Samen met “Bass sounds”, die de set opende , en “There are ghosts”, werden we meegesleept in die aangename sound, die ingetogenheid en dynamiek samenbracht, zacht zalvend , snedig , gedreven, maar nergens uit de bocht. Meer naar het eind hadden we Tthis + slow song” en “This day next year”, die eveneens dit patroon bewandelden.
In hun werk evolueerde hun sound meer richting jazzy postrock, met een 70s retropsychedelische en symfonische inslag . Op die manier werd het sfeervolle karakter en de gemoedelijkheid in een ‘dusyter’ concept benaderd en beklemtoond; we voelden en ervoeren meer ademruimte voor de drie instrumenten, o.m. met een “Diazepam” , “Small fires”, “First release”, “Original spies” , met een opbouwend hoekiger, directer “Water” als absolute apotheose. Die dwarrelende sound van referenties Slint, Tortoise is onmiskenbaar verbonden met Karate.
‘Music for the old guys’, prevelde Farina tussenin. Ze werden sterk onthaald. Ze excuseerden zich nog op het eind, in de bis , dat ze niet meer nummers hadden ingeoefend. We koesteren alvast en hoesten met plezier die uiterst genietbare, subtiele en emotievol dwarse luistermuziek van Karate na al die jaren terug op . Misschien een aanzet om er terug tegen aan te gaan met nieuw werk …
Als support van Karate was er een ideale sfeerzetter door VENTILATEUR, een trio uit het Brugse . Hun instrumentale sound zoekt net als Karate die verbinding van gitaar , bas en drums . De repeterende , opbouwende ritmes , de verrassende en onverwachtse wendingen , het maakt het geheel boeiend . Aangenaam luistervoer die veel aan de verbeelding overlaat . Postrock en jazz vinden elkaar hier met een Nordmann en Dans Dans in het vizier . Meeslepend dus , waar je moeiteloos in werd gezogen. Af en toe waren er wat op tape backgeluiden op z’n Godspeeds door sirenes , toeters en draaiende motoren als afwisseling, tja letterlijk, een ventilator.
VENTILATEUR stond in voor een prachtige wandeltocht van een druilerige , mistige avond in deze vriestemperatuur.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
The Haunted Youth - Muzikaal warm geknuffeld in de donkere kilte
Een van de betere Belgische bands nu is ongetwijfeld The Haunted Youth, die ons het voorbije jaar intrigeerden met prachtnummers, een zinderend Pukkelpop concert en onlangs met het debuut ‘Dawn of the freak’. Ze zijn nu begonnen met een succesvolle clubtour, en dié clubconcerten zijn zo goed als steeds uitverkocht. Hun indie-droompop met een ruwer randje slaat in, jong en oud(er) zijn onder de indruk , zowel van hun nummers als van hun concert, en vanavond ook net over de landsgrens in Noord-Frankrijk waar die Fransen en onze West-Vlamingen samen warm geknuffeld konden wegzweven in de donkere kilte …
Ze brachten een debuut uit alsof het een best of was met een handvol sterke , overtuigende singles , ze wisten in volle coronatijd De Nieuwe Lichting naar zich toe te trekken, en “Teen rebel” werd hun statement voor een nieuwe soort verloren generatie.
Een sound om u tegen te zeggen die oud en jong verenigt met die gemoedelijk opbouwende, aanzwellende droomsongs die pop , rock , psychedelica en shoegaze mengt. Het klinkt lekker in het gehoor , is radiovriendelijk, goed voor in den otto , in de zetel , is goed om een danspas te wagen, er even tegen aan te gaan of je in vervoering te brengen .
Een goed uur lang werden we meegesleept in die muzikale wereld van Joachim Liebens , een wazige antister (zoals men hem durft te noemen) , die een hechte liveband rond zich wist te verzamelen om zijn nummers intensiteit , groove en diepgang te bieden .
In een donker lichtdecor die vooral blauw , paars en rood door en naast elkaar laat vloeien, stappen we uitnodigend in die benevelde leefwereld, die eigenlijk al bij al niet te vrolijk klinkt , maar door de klanken en melodietjes aangenaam, relaxt is, en die subtiliteit , finesse de hand reikt met een rockend hart en door de regelmatige pedaaleffects genadeloos wordt.
Het instrumentale “Dawn of the freak” leidde de set in , een beetje Morricone on keys . Een mooie aanloop naar puike sfeervolle, broeierige nummers als “Broken”, verdomd sterke poprockende opener door het gitaarspel, “Stranger” en het emotievolle , hemelse “I feel like shit & i wanna die”, de huidige single. Meteen opgezogen werden we in die unieke muzikale leefwereld. Soms mooi uitgesponnen als op “Gone” , iets verderop , die een integer, melancholisch en fris sprankelend karakter heeft. De sterkte zit ‘em in die zalvende, repeterende ritmes, opengetrokken door noisy vertier ,met een natuurpracht voor zich van een vulkaanuitbarsting in de verte , waarvan je de lava ziet stromen in een eigen geplaveide weg. Intussen was doorbraak “Teen rebel” ook al gepasseerd , die kon rekenen op een sterk applaus. Elke keer kregen ze een warm onthaal en over de landsgrens is dit een opsteker en doet dit meer dan deugd.
‘Het klinkt goed , ik hou ervan om op die manier muzikaal op sleeptouw te worden gevoerd’, zei m’n partner; gitaar, bas, drums en die allesbepalende keys van het kwintet tekenen het uit.
De vocals van Liebens worden mooi ondersteund door de andere leden . Het geeft kleur aan het materiaal en de liveset.
Het wisselende “House arrest” en het semi-akoestische “Fist in my pocket” (even zonder die keys) boden rust en deden ons totaal opgaan in die muziek.
“Coming home”, die niet kon ontbreken, duwt ons letterlijk naar een wereld aangenaam vertoeven, de lekkere melodietjes deinen uit naar één van hun favorits Oasis met” Cast no shadow”, die rock, hard-zacht, combineerde.
MGMT DIIV, War On Drugs , My Bloody Valentine, Oasis en 70s psychedelica, het zijn mooie referenties voor het opkomend talent Liebens alias The Haunted Youth, die iedereen in een volle zaal kon ontroeren en overtuigen . Puik werk van die gasten , die bijna het clubcircuit ontgroeien!
Support was het Noord-Franse Pastel Coast , een ideale geleider in het genre naar The Haunted Youth , met z’n drie, met hun zweverige, golvende sound, lekker voortkabbelend en heupwiegend.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Nederlands 
Français 
