Shame - Een uurtje zinderende Britse postpunk
Shame
Botanique (Rotonde)
Brussel
2018-05-22
Sam De Rijcke
Begin dit jaar kwam het debuut ‘Songs Of Praise’ uit de UK overgewaaid en dat is tot op heden het meest opwindende Britse exportproduct van het jaar.
Dat Shame dit pittige debuut ook op een podium kan doen spetteren, is een feit. In de eerste plaats is dat al voor een groot stuk te danken aan het charisma van zanger Charlie Steen, een kerel die zichzelf in een mum van tijd ontpopt als publiekslieveling en zijn publiek perfect weet op te naaien richting onvergetelijk concertje. Het lijkt alsof Steen met zijn energie geen blijf weet, hij zeult constant met de monitors op het podium, stort zichzelf om de haverklap het publiek in en moffelt zijn microfoon geregeld in het gezicht van de fans, die het uiteraard allemaal geweldig vinden. Daarachter staat een uiterst daadkrachtige band te spelen, met vooral een overijverige bassist die verwoede pogingen onderneemt om het wereldrecord ‘allermeeste kilometers afzeulen op een compact podium’ op zijn naam te zetten. Geen idee waar die gasten op trippen, maar het zijn alleszins geen downers.
Shame blijkt vooral een furieuze bende lefgozers te zijn die alle lof die ze vooraf kregen toebedeeld wel degelijk verdienen. Dat hebben ze te danken aan zichzelf, hun acte de présence, hun goesting en natuurlijk hun ijzersterke songs. Quasi dat ganse debuutalbum wordt er met ongebreideld enthousiasme doorgejaagd. Als knetterende postpunk-bommetjes zetten weergaloze dingen als “Dust On Trial”, “One Rizla”, “Lampoon” en “Gold Hole” het kot in lichtelaaie.
Shame steekt op een klein uurtje de Rotonde in hun binnenzak, en dat is volgens ons nog maar het begin van de storm. Eind dit jaar wacht al de AB. Het gaat vooruit.
Organisatie: Botanique, Brussel
Een magic touch ervaren we als Novastar aan het werk is . Anderhalf uur is het publiek in de band van Joost Zweegers die z’n adhd omzet in een setje van heerlijk genietbaar melodieuze pop . Moeiteloos switcht hij tussen gitaar en piano en behoudt het perfect spelen en zingen . De pop van Novastar heeft een herfstig palet , melancholisch karakter en krijgt een extra impuls door z’n goed op elkaar afgestemde band , waaronder gitarist Reinhard Vanbergen, één van de spilfiguren van Das Pop.
Meteen steekt de sing/songwriter in Joost Zweegers van wal . Solo zet hij drie songs in op gitaar en piano, “The laines” , “Millersan” en “Longtime” . Het nieuwe album ‘In the cold light of Monday’ wordt hier dus in de spotlights geplaatst .
Zweegers neemt steeds de tijd om nummers te schrijven . Ze worden uitgediept , zijn sfeervol, kleurrijk en worden omfloerst door zachte toetsen , heerlijke ritmes en z’n intieme, gevoelige stem. Enkele oudere songs worden op deze plaat aangehaald en krijgen ook live een aangepast aangemeten jasje .
Het valt op hoe fris en helder de songs klinken en wat een en extraverte push ze meekrijgen. “Where did we go wrong” brengt z’n band bijeen en klinkt snedig . De sympathieke artiest palmt z’n publiek in; een beetje op z’n Luka Blooms , weet hij een uniek sfeertje te creëren. Hij fokt zichzelf op , maakt allerhande moves en beweegt z’n gitaar in alle richtingen, die geen afbreuk neemt aan de kwaliteit en zang . Een podiumbeest is hij, die de koude avonden in deze winterperiode warmer maakt …
Vanbergen neemt een prominente rol in om de songs gitaar-gestuurd te houden , de keys zijn zalvend en de drums zorgen voor een twinkelende ritmiek. Een gretig spelende band zien we dus .
Het nieuwe materiaal wordt afgewisseld met z’n hits en andere sterke songs . “Words out”, “Life is all”, “Holly” en de huidige single “Cruel heart” plaatsen zich naast “Tunnelvision” en het gekende “Because”, “Lost & blown away” , “When the lights go down”, “Closer to you” en “Never back down” . Nummers met een verdomd sterk refrein .
We worden dromerig meegevoerd in die melodieuze oorstrelende pop door de opbouw , finesse , emotie en rauwheid, die in elkaar verweven zijn. Wat een backcatalogue krijgen we.
Het warme onthaal doet de band enorm veel deugd .
Zijn songschrijverstalent en stem zet hij nogmaals in de verf in een prachtige eindfase . “Tommy K-Tyson” wordt sober op gitaar gespeeld , “Home is not home” , “The best is yet to come” en de definitieve afsluiter “Caramia” zijn vet , die het publiek meesleuren en laat mee neuriën.
Wat had je anders gedacht …Hier hadden we en set van elegante schoonheid , het nieuwe krijgt de tijd zich een plaatsje toe te eigen in onze gevoelswereld en het oude zet het publiek in vuur en vlam . Novastar had er zin in . Bij de uitvoering is zondermeer ‘keep the flame alive’ het motto in deze de Warmste Week van StuBru.
In het voorjaar van 2019 onderneemt Zweegers en C° met Novastar een heuse clubtournee. Wees erbij voor een hartverwarmende avond!
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Het komt zelden voor dat we naar een concert afzakken met de bedoeling vooral het voorprogramma van de avond het werk te zien. Op uitnodiging van Polderrecords zakten we af naar het enorm gezellige 4AD in Diksmuide, toch een ritje van circa 106 km voor ondertekende. Atomic Vulture trad aan in het voorprogramma van Komatsu ter gelegenheid van de vinyl voorstelling van hun eerder op de markt gekomen: 'Stone of the Fifth Sun', een prachtige instrumentale stoner rock plaat die hoog in onze eindejaarslijstjes prijkt.
Binnen de heel intieme sfeer in 4AD komt de best intense instrumentale muziek van Atomic Vulture (*****) nog het best tot zijn recht, doordat voortdurend gecombineerd wordt tussen gevoelige snaren raken en verschroeiende climaxen die de lijn aftasten van geluidsoverschrijdend gedrag. Atomic Vulture bestaat trouwens uit muzikanten die perfect weten hoe ze door middel van improviseren, die lijnen voortdurend kunnen aftasten tot het oneindige. Dat viel ons allemaal al op aan voornoemde EP 'Stone of the Fifth Sun', dat is op het podium ook het geval. Deze keer zat - in tegenstelling tot deze zomer op Frietrock toen technische problemen hen parten speelden - alles perfect in elkaar, het geluid in 4AD is dan ook gewoon subliem goed, dat mag ook eens in de verf worden gezet. Omdat elke betoverende gitaarlijn van Pascal David en Kris Hoornaert, elke drum salvo van trommelaar Jens Van Hollebeke even belangrijk is binnen de heel intensieve muziek van Atomic Vulture, is dat eigenlijk ook nodig. Naast tovenaars met riffs en drum partijen, was er eveneens voldoende interactie naar het publiek toe. Meerdere keren sprak gitarist Pascal David zijn waardering en respect voor entourage, headliner, publiek en iedereen rondom de band uit.
Als kers op de taart mocht ook Cowboys & Aliens- frontman Henk Vanhee zijn stem en toch wel tot de verbeelding sprekende uitstraling, in de weegschaal werpen bij het enige gezongen nummer op de EP 'Rain'. Het meest poppy klinkende nummer op de EP staat er te lezen in de biografie … Het meest toegankelijke is het zeker, maar Henk is een meester entertainer en charismatische man die eveneens houdt van improviseren, waardoor die song schippert tussen dat toegankelijke maar ook een mysterieuze bijklank krijgt. Net door die uitzonderlijke stem en dito uitstraling van Henk dus. De indrukwekkende set afsluiten met een knaller van formaat heet zoiets.
We hebben trouwens een primeurtje op te pakken gekregen naderhand. Cowboys and Aliens brengt volgend jaar (maart 2019) zijn nieuwe plaat ‘Horses of Rebellion’ uit op Polderrecords. Ook iets om naar uit te zien.
Besluit: We zagen in 4AD een stoner/instrumentale rock band op het podium die elke emotie aanspreekt. En je aanzet tot enerzijds een traan wegpinken, anderzijds tot stevig headbangen tot de vroege uurtjes. Zonder meer is dat dus de grote sterkte van een band als Atomic Vulture. Spelen met alle emoties, en improviseren tot het oneindige. Dat viel dus op die EP reeds op, dat is live eveneens het geval. Alleen ligt de lat op dat podium een paar meters hoger.
In de dorre woestijnvlakte, met de wind in de haren
De uit Eindhoven, Nederland, afkomstige band Komatsu (****) worden in menig biografie omschreven als sludge/stoner rock band. Uiteraard klopt die stelling volkomen, maar wij meenden toch ook enkele 'grunge' elementen te herkennen binnen het geheel toen we de band in 2016 zagen optreden op Desertfest in Antwerpen. We schreven: ''Variatie, loeiende gitaar riffs, knallende drumsalvo's en rauwe vocalen die de luisteraar doen headbangen tot de vroege uurtjes”. In een notendop hoe dit concert van Komatsu aanvoelde. Deze wilde rit in de dorre vlaktes deed deugd aan oren en hart. Binnen de 'desert' sfeer, waarbij de gitaar toch nog steeds centraal staat, heeft Komatsu aan deze hoogstaande verwachtingen compleet voldaan!
Laat dit laatste nu ook de rode draad vormen op het optreden van de Nederlandse stoner/grunge band in de 4AD. Ondanks de koude wind buiten, voelt het eerder aan alsof je in de dorre woestijn bent aanbeland terwijl, met de wind in de haren ,het zweet je op de lippen staat. Gaandeweg doet Komatsu de temperatuur dan ook naar een kookpunt stijgen. En dat is niet de verdienste van één element binnen deze band, maar de samensmelting tussen top muzikanten die allemaal dezelfde kant opkijken. Met een vocale inbreng die aanvoelt als een warm deken tegen diezelfde koude nachten.
Variatie is ook nu weer het sleutelwoord waardoor we met een goed gevoel vanbinnen , de zaal verlaten. Komatsu verwarmt je hart op een zodanige eenvoudige, maar doortastende wijze, dat je, eens onder hypnose gebracht letterlijk wordt meegezogen naar een heel andere wereld. Ver verwijderd van de harde realiteit. Zonder je echter in slaap te wiegen, eerder door de trommelvliezen aan te vallen. Ook niet door die te doen barsten, eerder door die te strelen waardoor je niet anders kunt dan inderdaad staan headbangen tot de vroege uurtjes.
Besluit: Zonder meer zagen we twee bands aan het werk die intensieve instrumentale muziek brengen, of die combineren met een vocale inbreng waardoor de haren op je armen recht komen. Telkens wordt die perfectie overschreden, maar horen we ook voldoende spelplezier en zin tot oneindig improviseren terug binnen de sound van zowel Atomic Vulture als Komatsu. Waardoor je geen routinewandeling door die woestijn krijgt voorgeschoteld, maar eerder een avontuurlijke tocht waarbij je vol bewondering geniet van de pracht en schoonheid rondom je heen.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Komatsu – In dorre woestijnvlaktes, met de wind in de haren
Komatsu + Atomic Vulture
4ad
Diksmuide
2018-12-14
Erik Vandamme
Het is allemaal snel gegaan voor Portland, de Belgische Indie-dreampopband rond Jente Pironet en Sarah Pepels. In 2016 haalde ze de finale van Humo’s Rockrally en begin dit jaar wonnen ze De Nieuwe Lichting 2018 van Studio Brussel met het sterke “Pouring Rain”. Vrijdagavond stonden ze in een uitverkochte MOD, slechts een steenworp verwijderd van de muziekhogeschool PXL waar ze een jaar geleden nog achter de schoolbanken zaten.
Eerst even over het voorprogramma met Azra, het afstudeerproject van Emily Vernaillen (ook van PXL-lichting trouwens). Deze dame brengt met haar ‘onewomanband’ een imposante sound door te zingen en te beatboxen terwijl ze vernuftig alles haarfijn mixt via haar loopstation. Het resultaat is een verrassend uiteenlopende klank vol jazz, soul en hip-hop met melancholische ondertoon. Een echte hit zal je er niet meteen in herkennen, maar dat hoeft ook niet. Ze maakte indruk met het soort zachte muziek dat aangenaam binnenkomt en perfect past als sfeervolle achtergrond tijdens een intiem moment.
In die zin sloot het voorprogramma perfect aan bij de hoofdact van Portland. Het werd een dromerige, ingetogen, zweverige, subtiele, emotionele en meeslepende set van een dik uur. De samenhorigheid in zang van de prachtige stemmen van Jente en Sarah greep je meteen. Die meerstemmigheid werd nog uitgebreid met pianist Gill Princen en drummer Arno De Bock, die ook beiden backing vocals deden en het geheel perfect in mekaar lieten passen. Jente liet zich regelmatig goed gaan op zijn elektrische gitaar en dat gaf, samen met de goeie drumsecties, een zeker post-rock gehalte aan het optreden wat de melodramatische sfeer ervan ten goede kwam. “Sad eyed plain butterfly” werd prachtig uitgevoerd en bracht alle credits aan de stem van Sarah. “Expectations” was nog zo’n nummer dat live opeens heel wat aantrekkelijker klonk door het gebruik van de elektronische drumpads en de goeie vocals van de hele band, vol oooh’s en aaah’s die heerlijk binnenkwamen. De sterk uitgevoerde belichting maakte het hele plaatje af en toverde de intieme concertzaal van de MOD om tot een iconische schouwspel waarop de muziek van Portland helemaal tot zijn recht kwam. Hun nieuwe single “Lucky Clover” gaat over de pijn van een breakup. Dit nummer is zachter en dat deed je focussen op de tekst. “Pouring Rain” werd uiteraard gehouden voor het einde en schepte een hechte verbondenheid in de zaal. De cover van Alt-J’s “Mathilda” klonk als bisnummer zo indringend dat het nog lang bleef nazinderen.
Ze doen het toch maar, singersongwriten op zo’n jonge leeftijd met een vernieuwende muziekstijl die op Belgisch grondgebied geen antecedenten heeft. Dit alles werd live ongelooflijk overtuigend gebracht, wat eens te meer hun muzikaal talent bewijst. Het is nu gewoon wachten op een album waarop al dit heerlijks zal worden samengebracht.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Ze staan ondertussen al 3 jaar op de planken en zijn goed op weg om de referentie in de Belgische blues scene te worden. Als winnaars van de ‘Belgium Blues Challenge 2018’ vertegenwoordigen ze België volgend jaar op het 9de ‘European Blues Challenge’ in Portugal, waardoor ze de kans krijgen om ook Europees door te breken. Deze beloftevolle Limburgse band speelde die avond in de MOD een thuismacht en vergezeld van een trouwe horde fans maakten ze er een swingende rockabilly avond van!
Black Cat Biscuit: wie is dat eigenlijk? Yasser Arnauts is uw gastheer met een in alcohol doortrokken blues stem die toch met vaste hand zijn swingende gitaar en de rest van de band leidt. Patrick ‘Pat Alley’ Indestege op contrabas vormt met Jeffrey ‘Junior’ Gijbels op drums een vertrouwde rhythm section die swingt als een tiet! Stanley Patty is één van de meest gewaardeerde bluesgitaristen in de Benelux, zijn sound is een mix van zijn idolen Magic Sam, Albert Collins en Johnny Guitar Watson, vermengd met zijn eigen typische gevoel en techniek. Mark “Mr. Mighty” Sepanski tenslotte blaast de ziel uit zijn lijf op mondharmonica en bekeert de laatste twijfelaars tot het Bluesdom.
Strak in het pak en met de nodige allures brachten deze 5 gedreven muzikanten Roots & Blues die hedendaags en vertrouwd aanvoelde. Zij zijn niet de zoveelste coverband, maar putten uit een repertoire dat uitsluitend uit eigen werk bestaat en leveren daarmee een persoonlijk etiket af dat hen zonder twijfel aimabel maakt.
Het optreden nam van bij de start een onmetelijke vaart met het instrumentale nummer “Train 66” waarin meteen de kwaliteit van elke van de muzikanten werd blootgelegd. Ook met “I’m gonna leave my baby” was het raak, een sfeervolle plaat om te luisteren op een regenachtige winteravond als je naar huis rijdt met twijfels in je hoofd.
We leerden van Yasser trouwens dat “When a woman is talking she wants 3 things: listen up, shut up and definitely keep your mouth shut”. “So Sad and Lonely” bracht dan weer een hele rustige drive, maar welgemeend en verwant aan een Ry Cooder sound. “Hey little Kiddie” zorgde voor een soort swung in de tent die deed denken aan The Stray Cats. Met hun nieuwste single “Parrot Woman”, een hele duistere en stoere plaat, bewijzen ze eens te meer dat ze blues met karakter brengen.
De gitaarsolo’s van Stanley waren van ontzettend hoog niveau, afgewisseld met de sfeervolle mondharmonica van Mark die je telkens mee in een rush namen, daarbij nog de continue ritmiek van de drums en bas gestuwd door een verbazingwekkend uithoudingsvermogen van Jeffry en Patrick en dit alles vervolledigd met Yassers stem en gitaar die alles naadloos aan mekaar bond: geen man teveel of te weinig in deze band. Zij spelen zichtbaar genietend en complementair de pannen van het dak. Hoogtepunt was voor mij de drumsolo waarbij de vader van Jeffry mee op het podium kwam en ze tezamen met vier handen het maximum uit het drumstel naar boven haalden.
De avond omschrijven als eentje waarbij je waar voor je geld kreeg, zou deze kerels te weinig eer aandoen. Blues van bovenste plank door sterke muzikanten die er hun hand niet voor omdraaiend een dikke twee uur het publiek te verwennen. Begin volgend jaar komt hun album ‘That’s How The Cookie Crumbles’ op de markt en voor wie ze graag opnieuw aan het werk wil zien, moet in zijn agenda zaterdag 2 maart vrijhouden, want dan kan je ze bewonderen tijdens de ‘Hageland Blues & Roots Night’ in Glabbeek.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Nits, vroeger The Nits, kwamen in Sint-Niklaas hun jongste album ‘Angst’ voorstellen. Ondanks hun palmares met een lange reeks radiohits doen ze dat heel bescheiden, on-Nederlands bescheiden. In plaats van ‘Angst’ integraal te spelen en dan een paar hits in de bisronde, voeren ze het publiek al van bij het begin van het concert enkele klassiekers. Zo blijft iedereen bij de les, band en publiek.
Geen voorprogramma voor Nits in De Casino, wel een begeesterde ode in dichtvorm aan een band die al zoveel watertjes heeft doorzwommen. Is dat een dichtende Jan De Smet van De Nieuwe Snaar die zich verbergt onder die hoed? Het moet wel bijna. Enkel een generatiegenoot kan de essentie van een andere dinosaurusband treffend in enkele woorden en halve zinnen vatten.
Het Nederlandse trio stapt met weinig omhaal en blije gezichten het podium op. Henk Hofstede zit strak in het pak, met een kraaknet wit hemd tot helemaal het bovenste knoopje toegeknoopt. Als een deftige heer op weg naar de zondagmis, geen greintje rock ’n’roll. Ook toetsenist Robert-Jan Stips en drummer Rob Kloet zien er stilaan eerder uit als een stel gezellige opa’s die hun dagen vullen met in de schuur te sleutelen aan een oude brommer. Nits hebben niks meer te bewijzen, maar het spelplezier druipt van de nieuwe nummers uit ‘Angst’ en het enthousiasme is zelfs op het einde van deze langgerekte tournee, die vorig jaar in december begon, nog bijzonder groot. Ze zijn nog lang niet toe aan het bejaardentehuis.
Nits zetten in Sint-Niklaas in met “Oom Pah Pah” en laten dat meteen overlopen in “Les Nuits”. Twee vrolijk stuiterende artpopnummers die al langer op de playlist prijken. Beetje industrial, beetje jazz, beetje Zappa en toch pop. Dan pas het eerste nummer uit ‘Angst’: “Flowershop Forget-Me-Not”, veel klassieker van structuur en arrangementen dan die eerste nummers. Meer aansluitend bij ‘Urk’ dan bij ‘Ting’. Hofstede neemt bij elk nieuw nummer uitgebreid de tijd om de context te duiden, zonder dat dat de vaart uit de avond haalt. Als je al sinds 1974 op de planken staat, kan je inderdaad perfect inschatten hoeveel praatjes een publiek kan hebben.
Het publiek van vooral veertigers en vijftigers krijgt daarna een eerste hit: “JOS Days”. Maar dan in het Nederlands. Ook het arty “Soap Bubble Box” wordt nog steeds met applaus onthaald bij de eerste noten. Daarna dreigt het even mis te lopen. De lang aangehouden hoge noten in “Nescio” lijken net een brug te ver voor de zanger in Hofstede en het publiek neemt niet spontaan die langgerekte noten over. Zonder het nummer oneer aan te doen, maakt Hofstede er toch nog iets moois van. Het helpt natuurlijk dat de toetsen van Stips en de drums van Kloet wel nog feilloos aansluiten bij de herinnering van de fans.
‘Angst’ wordt uiteraard de hoofdmoot van de avond. Als het Vlaamse publiek gerustgesteld is dat de Nits-hits niet zullen ontbreken, wordt een salvo nieuwe nummers afgevuurd: “Yellow Socks & Angst”, “Radio Orange”, “Lits-jumeaux”, “Along A German River”, “Two Sisters” en “Cow With Spleen”. De reeks wordt enkel onderbroken door het ‘oude’ “Sketches Of Spain”, het enige nummer waarvoor de elektrische gitaar wordt omgegord. De inspiratie haalden die van Nits bij Elvis in Duitsland, Rudi Carell, de Avro, familieverhalen over de oorlog, de Beatles. Een beetje typisch aan ouder worden is dat de verhalen van vroeger belangrijker worden. Ook het net iets oudere publiek in De Casino laaft zich aan die herinneringen. En aan de radiohits van The Nits: de new wavepop van “Cars & Cars”, de mariachi van “No Man’s Land” en de artpop van “A Touch Of Henry Moore” bouwen op naar de finale. Nog één nieuw nummer (“Pockets Of Rain”) en dan wordt de set afgesloten met het bulderende “Port Of Amsterdam”, waarvoor Hofstede de grote trom van de hoes van ‘Urk’ nog eens bovenhaalt en Kloet vooral in volume naar de kroon steekt.
De bisronde wordt voor Nits een drietrapsraket. Eerst worden nog braafjes “Zündapp Nach Oberheim” en “Giant Normal Dwarf” voorgeschoteld.
Daarna komen ze nog een tweede keer terug voor een langgerekte versie van “In The Dutch Mountains”, een nummer dat nog niets van zijn intensiteit verloren heeft. Het publiek neemt intussen spontaan de langgerekte noten over van Hofstede, wat ze ook al deden bij “Sketches Of Spain”. De derde toegift wordt het meesterlijke “Adieu Sweet Bahnhof”. Fantastisch om te zien hoe een band nog met volle overgave een nummer kan brengen dat ze al duizenden keren hebben ‘moeten’ brengen. Hoe ze daar nog steeds van genieten, en niet alleen omdat het publiek het leuk vindt, maar omdat ze het zelf nog altijd een uitstekend nummer vinden.
Deze Nits kunnen nog wel een tijdje mee. Ze zijn als wijn die rijpt: de smaak wordt ronder (minder uitschieters), maar vooral intenser. De nieuwe nummers liggen mooi in het verlengde van hun beste albums, ook al halen ze vandaag minder vlot de nationale radio. Het is vooral jammer dat de twintigers en dertigers afgehaakt hebben voor de Nits. Zo zullen we de sporen van deze fantastische band niet terughoren in de popmuziek van vandaag en morgen. Dan moeten de veertigers en vijftigers maar zelf hun albums van (The) Nits doorgeven aan de volgende generaties. Of ze met een smoes meelokken naar dat volgende optreden van de Nits.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/173
Organisatie: De Casino
Het valt me telkens op dat, in het globale metal gebeuren, sommige subgenres redelijk grote zalen kunnen doen vollopen, maar sommige stijlen eerder heel underground blijven ploeteren. Dat is bijvoorbeeld het geval bij het subgenre Death metal. Hoewel daar links of rechts wel bands zijn die min of meer doorbreken naar een ruimer publiek, is dit een muziekstijl die eerder een beperkter metal publiek aanspreekt. Niet dat betreffende bands of fans daar treurig om zijn. Integendeel. Neem nu Demonical - ontstaan uit de as van het in de jaren '90 succesvolle collectief Centinex. Deze Zweedse band ontstond in 2006 en bracht met 'Servants of Unlight' in 2007 een ijzersterk debuut uit waarmee ze hun stempel drukten op dat Death Metal gebeuren. Door de jaren bouwde de band dan ook een stevige fanbase uit. Het verhaal is ondertussen wat ingewikkeld geworden , vernemen we via uiteenlopende media, we gaan dat om uiteenlopende reden ook niet allemaal uit de doeken doen. Daarvoor bestaat namelijk internet, om de informatie rond deze band op te zoeken. Maar dit jaar kwam na vijf jaar wachten, eindelijk een nieuwe plaat uit 'Chaos Manifesto', met een gloednieuwe vocalist Alexander Högbom.
Op deze koude woensdagavond was ELPEE Deinze goed gevuld, althans voor een evenement midden in de week. Naar goede gewoonte heerst er altijd een gezellig sfeertje in ELPEE, en dat heeft zijn uitwerking op en naast het podium. Meteen willen we even een pluim op de hoed steken van de geluidsman van dienst. Dit om het steeds puike werk dat hij aflevert. Het geluid in ELPEE is namelijk altijd heel goed, er valt nergens een speld tussen te krijgen. Dat was in het verleden zo, dat blijkt ook nu weer het geval te zijn. Die perfectie is, wat death metal betreft, wel nodig om emoties, demonisch van aard, te kunnen overbrengen naar het publiek waardoor je als aanhoorder compleet murw wordt geslagen en de vuurtongen van de Hel je voetzolen voelt likken.
Als opwarmer van dienst mocht Slaughter the Giant (***1/2) alvast de lont aan het vuur steken. Deze band bestaat uit een imposante frontman die met rood geverfd gezicht je strak en meedogenloos aankijkt alsof hij iedereen gaat verscheuren. De aanwezigen staan in eerste instantie ook wat naar achter, of het daar mee te maken heeft laten we in het midden. Deze zomer zagen we de Belgische melodieuze Death metal band nog optreden op Frietrock en schreven ''Zo waren we onder de indruk van de combinatie tussen waanzinnige grunts en cleane vocals die Slaughter The Giant naar voor bracht. Het zorgde voor een vrij gevarieerde set, die je van begin tot einde murw sloeg" . Dat is eveneens de rode draad in dit optreden in ELPEE. Na een wat moeizame start, kwam het publiek gaandeweg wat dichter staan. Mede doordat de band bestaat uit een frontman die charisma uitstraalt, en hij uiteindelijk iedereen uit zijn hand doet eten.
Besluit: Net door het combineren van muzikanten die weten waar ze mee bezig zijn, met een frontman die grunts en cleane vocale inbreng combineert met dat imposante en demonische waardoor ook wij fan zijn van het death metal gebeuren, ontpopt Slaughter The Giant zich in ELPEE tot een death metal band die over potentieel beschikt om in de toekomst potten te breken binnen dat genre, zeker weten. Maw, een leuke opwarmer voor wat nog moet komen, niets meer of minder.
Door de jarenlange ervaring in het vak weet je als band perfect hoe je je publiek moet bespelen, dat je als artiest, ondanks dat status, toch nog steeds je fans bewerkt als jonge wolven in het vak. Daardoor kan een band bij ons op nog meer waardering rekenen. Laat dat nu het geval zijn bij Demonical (****). De band levert totaal geen routine klus af, integendeel. Vanaf die eerste song “Towards Greater Gods” wordt de lat dan ook onmiddellijk heel hoog gelegd. Na deze stevige mokerslag in het gezicht, op een brutale en vooral heel energieke wijze, blijft Demonical voortdurend stevige uppercuts uitdelen, en dat zowel instrumentaal als vocaal. “World Serpent”, “Sung To Posses”, “From Nothing”, allemaal zijn het parels van Death Metal songs die recht door je metal hart boren als een vlijmscherp zwaard. De charismatische frontman spreekt zijn publiek trouwens voortdurend aan, terwijl de muzikanten - die aanvoelen dat ze iedereen met het grootste gemak uit hun hand kunnen doen eten - alle registers nog wat meer open trekken.
Death Metal is een genre waarbij ik moet aanvoelen dat die demonische wezens uit de hel de poorten openstampen - schreef ik in het begin van dit verslag - en dat blijkt in ELPEE ook het geval te zijn. Bij elke song opnieuw.
Bovendien wil Demonical hier vooral een dodelijk pre-kerstfeestje bouwen in ELPEE en beschikt eveneens over voldoende subtiele humor om alles ook een beetje te relativeren. Er wordt namelijk niet gestopt na de regulaire set met “Unfold thy darkness”. Maar gewoon doorgaan, telkens zegt de frontman dan ''one more song?'' wat op hilariteit en daverend applaus wordt onthaald. Daar zie je dan ook de menselijke kant ontstaan van deze demonische verschijning op dat podium. Het geeft ook aan hoe deze Zweedse band, ondanks hun status, zich nog steeds nauw verbonden voelen met hun fans. Ook dat verdient een pluim extra op hun hoed. De set wordt afgesloten met drie songs die deze bovenstaande stellingen nog wat meer in de verf zetten. “Death Metal Darkness” was dan ook de kers op de taart die de avond nog het best samenvat.
Besluit: Ook al beginnen de temperaturen buiten wat kouder te worden, Demonical deed de temperatuur in ELPEE letterlijk naar een kookpunt stijgen door de poorten van de hel compleet te laten openzwaaien, waarna vuurtongen van die Hel een uur lang onze voetzolen likten. Een beter pre-kersfeest konden we ons dan ook niet dromen.
Setlist: Towards Greater Gods - The Order - World Serpent - A Void Most Obscure - Sung to Possess - The Arrival of Armageddon - From Nothing - Cursed Liberation - Välkommen undergâng - Unfold Thy Darkness - BIS: All will perish - Return in Flesh - Death Metal Darkness.
Organisatie: Elpee, Deinze
Demonical - Een dodelijk pré-kerstfeestje
Slaughter the Giant + Demonical
Elpee
Deinze
2018-12-12
Erik Vandamme
Review Wim - Ugly Papa's en Id!ots - Strak en met de nodige dosis zelfrelativering
Naar aanleiding van de dood van Johny Hallyday brengen beide bands een split-single uit waarop ze elk hun versie van het nummer "Ma Guitare" van wijlen Hallyday brengen. Om dit wat luister bij te zetten gaven ze elk een concert op vrijdagavond. Kenners weten dat zowel zanger Luc Dufourmont alsook bassist Dick Descamps deel uitmaken van beide bands.
Er was flink wat volk gekomen op deze grijze vrijdagavond om de bands aan het werk te zien. En het moet gezegd dat de Ugly Papa’s in vorm waren. Ze brachten een fijne set. Dokter De Kerpel (gitarist) had nu en dan een stoel nodig om te spelen. De saxofonist speelde de longen uit zijn lijf. De avant-garde muziek gaf het optreden iets surrealistisch. De bindteksten van Luc waren bij momenten hilarisch. Er werd afgesloten met “Ma Guitare” en de culthit “Facing The Crap”. In 2017 brachten ze nog via Mayway Records de lp ‘Atomium Plutonium’ (met onuitgegeven werk) uit. Waarschijnlijk was dit optreden het laatste wapenfeit van de band.
Daarna was het een half uurtje wachten op Id!ots. Op de tonen van Johny Hallyday kwamen ze het podium op. Zijn The Ugly Papa’s meer avant-garde dan zijn de Id!ots vooral punk/garagerock band. De record Store Day was hun vlucht naar enige bekendheid. Daarnaast zijn ze live ook een fenomeen. Twee jonge honden (gitarist Wouter Spaens en drummer Minco De Bruin) en twee ervaren muzikanten die al menig watertjes doorzwommen hebben, geven blijkbaar de ideale klik. Ze gingen strak van start. Luc Dufourmont loopt hier iets meer binnen de lijntjes maar hij weet het toch luchtig te houden. De band speelde met plezier en dat straalde af naar het publiek. Ook onderling werden grapjes heen en weer geslingerd. Maar bovenal het optreden was pure rock and roll.
We kregen nu en dan een nieuwe song waaronder het catchy “Discothèque”. Na een fijne set verlieten ze het podium. Enkelen riepen om “Run Run Run”. Ze kwamen terug op het podium om nog twee fijne tracks te spelen maar op “Run Run Run” was het tevergeefs wachten. Wat ook wel te verwachten was van een band als Id!ots.
Beide bands speelden strak en met de nodige zelfrelativering. Een aangename avond.
Review Lode - Ugly Papa’s en Id!ots - Perfect match
Ugly Papa’s - Tijdloze nostalgie
Naar aanleiding van de heruitgave van de bewerking van Johnny Hallydays ‘Ma Guitare’ kwamen de heren van Ugly Papas nog eens het beste van zichzelf geven. Rik De Bruyne (drum), Peppie Pepermans (sax), Dr. Dekerpel (gitaar), Dick Descamps (bas) en Luc himself waren als vanouds in vorm en legden de lat meters hoog voor het aanstormend geweld van Idiots. Rik mept stoïcijns alles aan flarden en geeft ons een drumles om u tegen te zeggen , Peppie is zowaar vergroeid met zijn sax en verkoopt ons kippenvelmomenten als zoete broodjes. Dr Dekerpel bedient zijn Telecaster als geen ander en is zoals zijn gitaar in een uitstekende stemming. Alles wordt strak geregisseerd door bassist Dick en tegelijkertijd in gezonde verwarring gebracht door onze eeuwige entertainer Luc. Niemand weet in welk vat met toverdrank hij is gevallen toen hij klein was.
Het resultaat is een tijdloze nostalgische mix van blootvoetse Balkan en Latijns-Amerikaanse Zappa-eske polonaises als was het een bende straatmuzikanten die volledige metro- en andere stations naar hogere sferen brengt. “Satellites Are Spinning” is de max. Bovendien is Don Van Vliet gereïncarneerd in Mistero Dufo.
Heren Ugly’s, laat dit alstublieft niet uw laatste optreden zijn.
Afrique/ Etna Vesuvius/Pornografia/Sattelites are Spinning/Chica Ferdy/Magic & Ecstacy/Ma Guitare/Facin' the Crap/Yellow Town
Id!ots - Bleeding Volcano
In Belgie komt topkwaliteit altijd boven drijven, en zo als gewoonlijk is dat in Kortrijk. Zo ook met het niet minder dan geniale ID!OTS, dat werd opgericht in 2012 op een varkensboerderij ergens te velde in Lichtervelde.
Id!ots slagen er maar niet in om een slecht optreden te geven. Als Mistero Dufo en co het podium bestijgen , dan ontploft het boeltje. Niet meer en niet minder. Luc is al 35 jaar zijn heerlijk gestoorde zelf, zorgt voor stand up bindteksten en is fucking rock ’n roll. Als een ware volksmenner weet hij zijn publiek te bespelen. De gortige en tijdloze oerrock die Id!ots er met een onuitputtelijke geestdrift door ramden, was nog maar eens gloeiend, razend en bijzonder explosief.
Rauwe lappen proto punk staan op het menu. Wat een performer, wat een beest. Het wordt verdomme eens hoog tijd dat dit verdomde klotelandje en omstreken deze ‘ugly papa’ eindelijk eens erkent en naar waarde schat. Samen met eeuwig geniale en eeuwig gepassioneerde bassist Dick, alweer in bloedvorm en ooit door kenners terecht gecatapulteerd tot een van de betere bassisten in ons land, een jonge virtuoze gitaargod Wouter en nieuwkomer Minco, die er niet bepaald naast mept, vormt Mistero Dufo dus met ID!OTS de sterkste liveband die onze zakdoek, België genaamd, ooit gekend heeft. En dat is dus geenszins overdreven. Reken daarbij dat ze een lel van een single uit het Ugly Papa verleden hebben afgeleverd - het venijnig beklijvende “Ma Guitare” - en deze in een heuse thuismatch kwamen voorstellen, en je weet het al: de vonken vlogen er zo wat letterlijk af. Je hebt constant het gevoel op een vulkaan te zitten die op het punt staat serieus uit te barsten .
En ja, de ene explosie na de andere volgt. Ernst wordt afgewisseld met puberale teksten. Je hoort meteen wat voor klassemuzikanten aan het werk zijn, en wat ze live allemaal kunnen. Met de vingers in de neus en zonder veel poeha.. Jon Spencer meets Captain Beefheart (Daar is hij weer) . Eat your heart out, Triggers! Watch out Mauro. Van opener “Discotheque” tot en met afsluiter “Norton” viel dit zootje ongeregeld dan ook op geen enkel zwak moment te betrappen. Het heerlijk vettige “Mosquito”, “60 Miles” en de octaver op “The Bill”, en dan nog eens het fantastisch gerecycleerde “Ma Guitare” … Het blijven mijn favorieten.
Alles wordt gedragen door een zeg maar retestrakke bas en drum, het gitaarwerk is perfect explosief en mocht het woord podiumbeest niet bestaan zou het Mistero Dufo heten.
Dit concert zal verdomd lang blijven nazinderen. Festival- en andere organisatoren aller landen, verenigt u en boek idiots.
Lone Wolf/The Office/Discotheque/Lipstick Glamgirl/60 miles/Overrated/Bricks to Dust/Mosquito/The Bill/My Guitare/Albania/Norton
Organisatie: Wilde Westen
Moshpitten op een zondagavond? Met De Jeugd Van Tegenwoordig in een uitverkochte, broeierige Vooruit kan dat. Vjeze Fur, Willie Wartaal, Faberyayo en Bas Bron kwamen hun nieuwste album 'Anders (Different)' voorstellen, na 'Luek' het tweede album op één jaar tijd. Dat het een feestje ging worden, werd al snel duidelijk. Bas Bron zette de eerste elektronische beats van “Rattengif” nog niet in , of het publiek werd reeds razend enthousiast.
De nostalgische intro van “Hollereer”, een hit uit 2008 (oh ja, al tien jaar oud), deed zelfs de harten van het jongste publiek sneller slaan. Het Gentse publiek is wakker en wil het weekend niet al stilstaand afsluiten. Ook De Jeugd heeft er zin in en springt als een bende “Gekke Boys” over het podium op het gelijknamige nummer.
Toen schoot het viertal het ene hitje na het andere af. “Get Spanish”, met bijhorende Spaans kleurige lichten, werd luidkeels meegezongen. Bij “Deze Donkere Jongen Komt Zo Hard” zong Willie Wartaal met de Auto-tune. Waarschijnlijk met de bedoeling om eens iets anders met het nummer te gaan doen, maar jammer genoeg was deze versie niet erg geslaagd.
Na “Shenkie” vroeg De Jeugd ons of we geen zin hadden in een goocheltruc. Prompt kregen we “Hocus Pocus” te horen. Ondertussen werd duidelijk dat we met een groots publiek zaten (ook letterlijk groot jammer genoeg). Iedereen deed mee, was klaar om te feesten en vierde dat ze er bij waren. Zelfs nieuwe nummers zoals “Middeleeuwen” van nieuwste plaat ‘Anders’ zorgde voor een zwoele sfeer in de zaal. Eén van de nummers die wat trager was opgebouwd, al maakt De Jeugd dat dan natuurlijk weer sexy.
Bas Bron mixte alles bangelijk goed aan elkaar, waardoor er geen tijd was om te stoppen. Snelheid in de set dus, en na “Wittewijnmuziek” en “Applaus” hoorde we ook nog absolute tophit “Manon”. Het introotje deed de meisjes kirren en de jongens brullen. Het nummer klinkt zo herkenbaar en blijft steeds in je oor hangen. Vjeze Fur dook het publiek in en ook de rest van de band hoefde werkelijk niets meer te doen. Het nummer werd integraal(!) voorgezongen door de dansende meute.
“Torpedo”, een ijzersterk technonummer, klonk flitsender dan op de plaat. Van “Watskeburt” over “Hiero” tot “Let The Tits Out”, Bas Bron bleef maar pompende beats op ons afvuren en wij bleven maar springen. Bij die laatste konden we nog even het schunnige “broek af, tieten bloot, Hollandse hoeren” mee scanderen. Gelukkig werden we voldoende afgekoeld met de nodige flesjes water. Er zaten enkele nummers bij waarvan we vooraf niet al te veel verwachtingen hadden, maar die live veel beter klonken dan op de plaat.
De schwung was live veel meer aanwezig en Bas Bron zijn beats kwamen meer naar de voorgrond. Jammer genoeg keek Vjeze Fur naar zijn onbestaand horloge: “Weten jullie hoe laat het is? …. Tijd voor het laatste nummer” “Sterrenstof”, het meest melodieuze nummer van de Jeugd werd de afsluiter van de set.
Het bisnummer werd één grote, opzwepende medley van “Ik Kwam Haar Tegen In De Moshpit”, “Buma In Me Zak”, “Gemist” en “De Formule”, met een paar moshpits en een wall of death erbij. Daarna ging iedereen zwetend, maar voldaan naar huis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/198
Organisatie: Democrazy, Gent
Het Zweedse Clawfinger stond in een uitverkochte Casino geprogrammeerd in het kader van hun '25 jaar Deaf Dumb Blind' tour. Het werd een heerlijk nostalgisch weerzien vol energieke rapmetal en powerrock!
De 26-jarige Krissy Matthews en band mocht als support de avond openen met een ouderwetse mix van rock en blues. Dat de talentvolle kerel een aardig potje gitaar kan spelen was al snel duidelijk en verklaart ook waarom hij reeds op heel jonge leeftijd interessante contacten had met ondermeer John Mayall, BB King, Joe Bonamassa en Jeff Healey…Hij zorgde in Sint-Niklaas voor een foutloos concert en kreeg op het einde zelfs versterking op het podium van Clawfinger gitarist Bard Torstensen.
In 1993 sloeg het debuutalbum ‘Deaf Dumb Blind’ van Clawfinger in als een bom! Nummers als “The Truth” en “Nigger” konden rekenen op heel wat bijval en airplay bij alternatieve muziekliefhebbers en radiozenders. De aanstekelijke mix van rock, metal en rap, de kritische teksten van frontman Zak Tell en de heel toegankelijke en sloganeske refreinen zorgden voor een periode van succes en eindeloos touren.
Na 8 albums hield de band het in 2013 voor bekeken om in 2017 toch terug een nummer uit te brengen en ook live weer af en toe aan de slag te gaan! Het idee om 25 jaar na datum een tour op te zetten en het debuutalbum integraal te spelen werd overal heel enthousiast onthaald en leidde in no time tot heel wat uitverkochte shows, waaronder het enige optreden in België , Sint-Niklaas.
Een optreden aftrappen met de 2 grootste succesnummers uit de beginperiode van de band kan tellen als binnenkomer! De intro van “Goldfinger” was nauwelijks uitgedoofd of “Nigger” knalde als opener stevig uit de boxen. Het Zweedse 5-tal bleek nog altijd garant te staan voor een portie intense no-nonsense en herkenbare rapmetal! Frontman Zak Tell had dan misschien wel een beetje van zijn slanke lijn verloren maar alles behalve ingeboet aan uitstraling, energie en krachtig stemgeluid!
Het publiek, dat voornamelijk bestond uit 40-ers (of pubers uit 1993), reageerde meteen lekker wild en at moeiteloos uit zijn hand. Idem dito bij “The Truth” dat onmiddellijk daarna werd ingezet. Beide nummers bevestigden nogmaals wat een sterk debuut ‘Deaf Dumb Blind’ indertijd wel niet was en gans het eerste deel van de set maakte wederom duidelijk hoe knap eigenlijk alle 10 de nummers van die plaat in elkaar zaten! Bij “Rosegrove” bevestigde Zak het verhaal dat de bandleden in 1989 elkaar ontmoetten in het hospitaal Rosenlund in Stockholm, waar ze werkzaam waren en zo besloten samen muziek te maken…
Het megasnelle “Don’t get me wrong” (met Europe intermezzo) werd opgevolgd door het iets rustiger “I need you” en “Catch me” waarbij de heer Tell besloot het publiek al crowdsurfend eens een kort bezoekje te brengen. “Warfair” zorgde weer voor het nodige vuurwerk en bij “Wonderfull world” werd beroep gedaan op het publiek om het refrein vocaal te ondersteunen. Met “Sad to see you sorrow” en “I don’t care” besloot de band hun legendarische 25 jarige debuutschijf en kwam er meteen ook een eind aan het eerste deel van de set.
Wat daarna volgde was een best of jukebox van songs terug te vinden op de albums die tussen 1995 (‘Use your brain’) en 2007 (‘Life will kill you’) verschenen.
De muziek van Clawfinger heeft duidelijk een stempel uit de jaren ’90 maar klinkt anno 2018 nooit gedateerd of voorbijgestreefd. Het blijft namelijk zeer vermakelijke en universele rock’n’roll met de nodige dosis humor en zelfrelativering.
Tijdens “Recipe for hate” besluit de band de drummer van supportact Krissy Matthews een vroeg kerstcadeau te geven door hem achter de drumkit te laten plaatsnemen. De eigen drummer gaat intussen doodleuk voor het podium tussen de fans postvatten om mee te genieten van zijn collega’s. Beide drummers beleven merkbaar de tijd van hun leven…
Het vervolg wordt uitermate strak ingeluid met “Prisoners” om daarna wat ‘rustiger’ aan te doen met “None the wiser” (wat mij betreft het minste nummer van de avond) en zonder verpozen over te schakelen naar “Nothing going on” met het heerlijke ritme en een volle zaal die de handen op elkaar brengt.
Na een intens uur besluit het Zweedse gezelschap stilaan te beginnen bouwen aan de climax! Een aantal songs die Clawfinger onsterfelijk hebben gemaakt en waarop het voltallig publiek al een tijdje ongeduldig wacht ,worden nu in een hels tempo boven gehaald. “Pin me down” klinkt nog altijd fantastisch en “Biggest & The Best” krijgt voor de zoveelste keer de fans moeiteloos aan het meebrullen en crowdsurfen.
Zak Tell neemt afscheid van het publiek maar belooft terug te zullen komen voor een paar toegiften ‘omdat dat nu eenmaal hoort bij een rockshow’. Het blijkt ook het laatste optreden van de band te zijn voor 2018 en als de rijzige frontman terug op het podium verschijnt (met kerstmuts op)trakteert hij de zaal op snoep en samen met zijn band (met voetbalshirts aan) op nog 2 typische en onvergetelijke Clawfinger pareltjes. Eerst steekt “The Price we pay” de Casino nog een voorlaatste keer in lichte laaie en tot slot het ijzersterke en tijdloze “Do what I say”! Dit ultieme ‘sing along’ epos sluit een zalig concert meer dan gepast af en wordt nog minuten lang nagescandeerd door het uitgelaten publiek.
Hopen dat Clawfinger deze zomer terug ons land aandoet voor een paar festivals. Je weet maar nooit! En intussen nagenieten van een fijne avond Ikealandmuziek!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Clawfinger
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/168
Krissy Matthews
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/167
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Het gaat hard voor Greta Van Fleet. Deze band of brothers, drie jonge broertjes en een vriend op drums, allen uit een onooglijk dorpje in Michigan, verkochten de AB uit nog voor hun debuut uit was, en staan in februari volgend jaar in de Lotto Arena. Begin dit jaar stonden ze nog in de AB-club, nu dus in de grote zaal van de AB. De reden waarom deze jonkies zalen vullen: ze spelen klassieke hard-rock, en zowel oud als jong wil deze band zien. Nochtans zijn de kritieken op hun debuut ‘Anthem of the peaceful arm’ alles behalve positief: Humo gaf anderhalve ster op vijf, en Pitchfork zelfs anderhalf op tien, terwijl meer traditionele rockzines ook maar drie sterren op vijf uitdeelden. De reden: de vergelijking met Led Zeppelin valt slecht uit voor Greta Van Fleet, hun hard-rock gaat heel erg leentjebuur gaan spelen bij deze rockgiganten, en de vergelijking draait natuurlijk niet positief uit: een aantal critici beschuldigen ze dan ook van een gimmick te zijn. De hard-rock uit de jaren zeventig vertrok van de blues, terwijl deze band vertrekt van de classic hard-rock, en dat is een wereld van verschil. De fans van Greta Van Fleet kunnen die kritiek moeilijk verteren, op Youtube zijn dan ook videos te vinden die die critici van antwoord dienen.
De band trekt zich weinig aan van deze kritiek, en het onthaal door de Belgische fans was onvoorwaardelijk en triomfantelijk. De band betrad het podium van de AB en gooide meteen rozen in het publiek, op de tonen van een oude soulkraker. De broertjes Kiszka hadden er duidelijk zin in en strooiden de hard-rock clichés met volle overtuiging de zaal in voor een set van vijf kwartier. Zanger Josh Kiszka omarmde die hard-rock clichés schaamteloos, indianenveren in de krullenbol, bloot bovenlijf en gilet, hij had duidelijk de kleerkast van Robert Plant geplunderd.
De meest overtuigende Led Zeppelin-imitatie kon je echter bij de drummer vinden: die benaderde echt het massieve geluid van John Bonham. De zang van Josh Kiszka haalde niet het niveau van Robert Plant, AC/DC was een betere benchmark, want de super hoge noten bleven bij dit jonkie achterwege. De frontman vroeg ons al van bij het eerste nummer, “Are you ready to groove?”, en dit was niet gelogen: we waren vertrokken voor een uitstekende classic rock show met een sterrol voor de gitarist Jake Kiszka: die toverde gitaarsolo’s uit zijn mouwen alsof het niets was en speelde gewoonweg verbijsterend goed: Pearl Jam heeft er een serieuze concurrent bij, hoe Jake solo’s speelde met de gitaar in zijn nek hebben we er nog maar weinigen zien doen. De hard-rock-sound van de band was dus uitstekend, met af en toe ook een beetje southern rock invloeden toen de bassist op de Hammond begon te spelen.
Punt van kritiek was wel het gebrek aan pakkende songs die bleven hangen: wat betreft het pure songschrijven staan ze nog niet aan de knieën van bands als Wolfmother of zelfs The Datsuns, bands die een rechtvaardiger referentiepunt zijn dan Led Zep of AC/DC. Maar goed, dat komt misschien nog.
In ieder geval zagen we hier de geboorte van een nieuwe stadionband, een toekomstige headliner van Werchter of Pukkelpop. Zelf zouden we ook nooit vijf sterren geven aan de platen van Muse of Artic Monkeys, dat gebrek aan erkenning door de critici belet deze bands niet om een massapubliek een fantastische festivalervaring te geven.
Greta Van Fleet was groots, de goede nummers komen wel, geef ze wat tijd om de lat hoger te leggen.
Setlist
Brave New World-Highway tune-Edge of darkness-Flower power-You're the one-Evil-Lay down (candles in the rain)-Watching over - When the curtain falls
Bis: Black smoke rising -Safari song
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/170
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Na een succesvolle passage eerder dit jaar op Graspop stond A Perfect Circle nu in de Lotto Arena. Ook dit keer mochten ze er hun nieuwe album 'Eat the Elephant' (2018) voorstellen, dat veertien jaar na hun derde album 'Emotive' (2004) verscheen.
Bij aankomst omstreeks 19.30 u. was er nog niet veel volk te bespeuren in de Lotto Arena. Opwarmer Chelsea Wolfe moest de spits afbijten voor een (slechts) iets meer dan de helft gevuld middenplein en dito eerste verdieping. Het helse verkeer op een vrijdagavond rond Antwerpen was hier ongetwijfeld de boosdoener.
De naam Chelsea Wolfe was me eerlijk gezegd onbekend, maar ik las op de site van de Lotto Arena dat zij ‘één van de meest intrigerende en strafste vrouwen in de rock- en metalscene’ is en dat haar werk bestaat uit een experimentele cocktail van verschillende genres (black, doom, goth, psychedelica…). Uiteraard was mijn nieuwsgierigheid hierdoor uitermate gewekt en waren de verwachtingen hoog.
Tijdens een 45-minuten durende set bewees Chelsea Wolfe dat ze terecht de Koningin van Onderland is. In een zee van georkestreerde gitaardistortion, drones en zware bassen stuurt ze met de nodige weemoed haar klare stem moeiteloos van hoog naar laag. Zonder spraakmakende visuals maar enkel met een diffuus licht, slaagt ze erin de melancholische sfeer van haar muziek met verve over te brengen. Toch was ik niet helemaal verkocht: vaak bleef de muziek te lang op dezelfde toon zweven op momenten dat ik wou of verwachtte dat die ging losbarsten. Daarenboven liet de muzikale zwaarwichtigheid me eerder achter met een bevreemdend gevoel.
Als opwarmer kon deze band me dus niet echt bekoren, maar ik kan me wel voorstellen dat de muziek uitstekend tot zijn recht komt in bepaalde tv-series en ideaal muziekbehang is voor een avondje peinzen over de grote vragen des levens.
Tijdens het half uurtje pauze dat volgde, vulde het middenplein van de Lotto Arena zich en ook de eerste verdieping zat gezellig vol. Er vielen verdacht weinig smartphones te bespeuren. Op voorhand werd immers duidelijk gecommuniceerd dat het ten strengste verboden is om foto’s en opnames te maken tijdens de show. Zich van krommenaas gebaren zat er trouwens niet in, want de boodschap prijkte ook op een groot scherm en werd tot driemaal toe aangekondigd. Wie de raad toch in de wind sloeg, werd zonder pardon uit de zaal verwijderd. Het is jammer dat dergelijke maatregelen nodig zijn, maar smartphones zijn nu eenmaal een pest tijdens optredens.
Dan was het zover, het moment waar de fans op gewacht hebben: A Perfect Circle. De bandleden verschenen in een decor dat deed denken aan de grotten van Han. Geen grote ledwand maar strategisch geplaatste ledzuilen die al stalactieten en stalagmieten verspreid over het podium voor extra diepte en sfeer zorgden. Zanger Maynard James Keenan, die we uiteraard ook kennen van Tool, had zich zoals gewoonlijk op de achtergrond genesteld, weg van alle lichtinval. De reden waarom hij dit keer op keer doet is officieel van muzikaal-technische aard, maar artiestenallure zal hier ook wel mee te maken hebben.
De Amerikanen openden met het eerste nummer en tevens de titeltrack van het nieuwe album “Eat the Elephant”. Een goed gekozen nummer want net als op het album vond ik dat het hier hetzelfde doel diende: op een rustige manier de toon zetten voor wat nog komen zou. Het stelde het publiek tevens in staat om rustig af te dalen in de wondere, soms complexe wereld die A Perfect Circle schept met hun muziek. Daarop aansluitend volgde “Disillusioned” dat dezelfde emotionaliteit aanhoudt en uitbreidt.
Na deze twee nummers uit het recentste werk volgde “The Hollow” uit het debuutalbum ‘Mer de Noms’ (2000). Dat dit nummer dateert van een vroegere periode viel niet te ontkennen. Hier veel minder plaats voor theatraliteit, maar eerder rechttoe rechtane riffs die met de nodige energie door gitarist en founding member Billy Howerdel gespeeld werden. Ook het uitmuntende zangtalent van Keenan werd hier onderstreept. De heldere frêleheid die nodig was in de voorbije twee nummers, werd ingeruild voor een eerder krachtige stem. Dat veel fans van het eerste uur aanwezig waren, bewees het enthousiaste applaus achteraf. Het moment voor Keenan om een sobere ‘dankjewel’ te zeggen.
Persoonlijk hoogtepunt van de avond vond ik “TalkTalk” (uit het album: ‘Eat The Elephant’). Hoewel er geen enkel nummer op de setlist afgehaspeld werd, vond ik dat dit nummer het meest oprecht overkwam. Vooral de zin “Try walking your talk or get the fuck out of my way” werd door Keenan met danige kracht het publiek ingevuurd dat persoonlijke gevoelens hier leken mee te spelen.
Uiteraard kon ook “Judith” niet op de setlist ontbreken. Het nummer beukte er lekker op los en was welkom om wat te ontsnappen aan de emotionele tanggreep waarin we ons bij momenten bevonden. De AC/DC-cover “Dog Eat Dog” moest ons nog wat verder laten surfen op dezelfde golf, maar kwam wat bevreemdend over. Het lied werd aangekondigd als een eerbetoon aan de overleden Malcolm Young (AC/DC) maar niemand leek hier op te wachten. Het leek eerder een persoonlijk pleziertje van Howerdel.
Na afsluiter “Delicious” droeg Keenan de security op om afstand te nemen van hun smartphonejacht en nodigde hij het publiek uit om foto’s te nemen. Wie hierop inging en nog snel probeerde een kiekje te schieten van de ontwijkende zanger was eraan voor de moeite. Enkele tellen later verdween de band immers van het podium om niet meer terug te komen. Geen bisnummers. Geen nonsens. Enkel lichten en Mexicaans upbeatmuziek om ons naar de uitgang te vergezellen.
A Perfect Circle bewees dat een jarenlange afwezigheid ruimschoots goedgemaakt kan worden. Tijdens een anderhalf uur durende set werden we verwend met een mooi uitgebalanceerde set die loepzuiver en overtuigend gespeeld werd. Dit was een optreden waarbij alles goed doordacht was en waarop gerust de stempel ‘wereldklasse’ mag gedrukt worden. Hoewel perfectie niet bestaat, kwam A Perfect Circle vrijdag aardig in de buurt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Chelsea Wolfe
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/164
A Perfect Circle
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/163
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
