Het is alweer van 2016 geleden dat Two Door Cinema Club nieuwe muziek losliet op het publiek. Wie verwacht had dat ze in de Botanique een topje van de sluier zouden lichten, kwam echter bedrogen uit. Ook in de eerste show van 2019 blijven de Noord-Ierse indie rockers de lippen op elkaar houden.
Wie op zoek was naar een nieuwe ontdekking, kwam dan ook als bij wonder uit bij het voorprogramma, Tristan, gedragen door de Gentse frontvrouw Isolde Van Den Bulcke. Qua adelbrief kan dit optreden alvast tellen - met een moeilijk vatbare, jazzy sound en vocals die als golven over het publiek rollen weet Tristan puur op kwaliteit de vroege toeschouwers in een mum van tijd te verleiden. De jonge band is ook niet bang om even de teugels te lossen en een stilte te laten vallen. Laat die grote doorbraak maar komen, zouden we zeggen.
Two Door Cinema Club had geen zin in een lange introductie. Met “Undercover Martyn” en “I Can Talk” trekken frontman Alex Trimble en de zijnen meteen een blik oudere nummers open, en aan het publiek te zien was dat exact hetgeen wat van hen verwacht werd. De jaarwisseling leek de heren op het podium veel deugd gedaan te hebben - als dartele veulens knalden ze erin. ‘It’s just a shame that he cut off his hair,’ horen we achter ons. Die esthetische ingreep van Trimble ten spijt worden we toch even terug getransporteerd naar het 2010 van ‘Tourist History’, hun magnifieke debuutplaat.
Het moet ook gezegd - in de Botanique botst de band op een dankbaar publiek. Van bij het prille begin stuitert de zaal op en neer, en flink wat bekenden van de bandleden lijken de overstap gewaagd te hebben naar Brussel. Na een minuut moet de frontman zelfs even een rondzoevend blik Cara ontwijken, maar ook dat zagen de Noord-Ieren ongetwijfeld graag gebeuren. Met “Are We Ready (Wreck)” laten ze de trein verder denderen op een bijzonder genietbaar, funky spoor.
Het gebeurt allemaal heel strak - wie in de juiste vibe zit, zal zich geen moment vervelen. Met liefst zestien nummers in een concert dat alles tezamen een uur duurt, raast Two Door Cinema Club echt wel door hun set heen. Het kost hen weinig moeite om met een opzwepend “Cigarettes In The Theatre” of “Sleep Alone” het publiek mee te krijgen, maar net daarom is het contrast met de droge, ietwat routineuze performance soms opvallend. De interactie blijft miniem, de variaties op oude nummers op één hand te tellen. Er was meer mogelijk geweest in de broeierige Orangerie, zeker met een publiek dat eigenlijk al bij voorbaat verkocht was.
Een vrij risicoloos optreden dus van Two Door Cinema Club, dat hopelijk nog een aantal troeven achter de hand houdt voor hun optreden op Rock Werchter deze zomer. Deze passage in de Botanique zal de heren ongetwijfeld sterken in hun geloof in hun eigen kunnen. Ook de volgende keer tekenen wij graag present, maar wat nieuwe muziek zou tegen dan toch niet misstaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/tristan-24-01-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/two-door-cinema-club-24-01-2019
Organisatie: Botanique, Brussel ism Pias
Khruangbin is een fenomeen. De band werd tot een jaar geleden bijna nergens opgepikt, maar is ondertussen uitgegroeid tot een groep die de Ancienne Belgique het bordje uitverkocht kan laten bovenhalen. Hun nichemuziek wijkt sterk af van de norm, dus het blijft nog steeds verbazingwekkend hoe de groep zalen weet te vullen. Het zal liggen aan de laidback sfeer waarmee hun muziek wordt gebracht waardoor de luisteraars even de realiteit vergeten en zich in een droomwereld bevinden. In de Ancienne Belgique was dat niet anders, Khruangbin toonde waarom ze live nog beter zijn dan op plaat: hun présence.
De vorige show van Khruangbin was er één in de Orangerie van de Botanique. Ook daar was het optreden weken op voorhand uitverkocht, maar een AB vullen is natuurlijk nog een heel ander verhaal. Maar ook hier gingen de tickets als zoete broodjes over de toonbank. Er stond zelfs een wachtrij om binnen te gaan. Wat opviel, is dat het publiek iets ouder was dan doorgaans op rockconcerten. De meeste mensen bevonden zich rond de dertig, en wilden dan ook hun weekend inzetten met een rustig optreden.
Waar deze mensen geen rekening mee hielden, was dat er ook mensen in de zaal aanwezig waren die effectief voor de muziek kwamen. Al van bij de eerste song “Cómo Me Quieres” merkte je dat dit het grote probleem zou vormen voor de show. Het gepraat was soms heel storend, waardoor de zachte deuntjes die de band in zijn arsenaal heeft, er minder sterk uitkwamen. Het nadeel aan al die bekendheid. Maar het publiek zou ook gewoon wat meer respect mogen tonen. Enkel toen de band wat steviger tekeerging, hoorden we hun levensverhalen niet (al kan dat ook liggen aan het feit dat de songs wat luider waren toen). Het is jammer, want zo’n muziek verdient al je aandacht en als niet iedereen van hetzelfde idee is, verpest dat een klein beetje de concertsfeer.
De set van Khruangbin zat weer heel doordacht in elkaar. Zo was er een perfecte mix tussen de zachte, iets gevoeligere songs en de iets strakkere, meer dansbare nummers. Muzikaal was het zo zwoel dat zelfs de droogste woestijn er nat van zou worden. Perfect geïmplementeerde exotische vibes in een dromerig geheel. Alles droeg bij aan de sfeer die de band probeerde te zetten. Die sfeer bevatte bij momenten euforie want het publiek was razend enthousiast toen er een geniale gitaarsolo passeerde of toen ze weer hun typerende danspasjes bovenhaalden. Een lachje van de bassiste bevestigde dat ook zij zich amuseerden.
Ze bleven dus niet altijd stoïcijns en geconcentreerd hun instrumenten bespelen. Soms was er af en toe eens emotie te bespeuren in de gezichten van de bandleden, wat zeldzaam is. Het moet dan ook overweldigend zijn om plots tweeduizend mensen te horen meezingen of mee neuriën met de grooves die je serveert. Natuurlijk had de show weer zijn subtiele showelementen met een rinkelende telefoon, een getelefoneerde choreografie, een toast of de medley met bekende nummers, maar het is charmant en plezant om mee te maken. Zoiets verveelt namelijk nooit en blijft spontaan overkomen. Zo was heel het publiek laaiend enthousiast toen de intro gitaar van “True” van Spandau Ballet passeerde.
Zang blijft bij Khruangbin altijd tot een minimum beperkt, maar als ze eens zingen (meestal gewoon wat klanken), dan merk je wel dat ze heel melodieus kunnen zijn. Jammer dat hier niet meer gebruik van wordt gemaakt, maar dan zou de focus van het muzikale misschien wat doen verdwijnen en die is momenteel heel sterk. Het gaat namelijk van zeer ‘chille’ gitaarlijnen die je laten wegzweven tot dansbare ‘groovy’ baslijnen die naar het Oosterse neigen en bijgevolg heel dansbaar zijn. Zo was er voor iedereen wat wils en dat zag je ook in het publiek. “Evan Finds The Third Room” bijvoorbeeld bevatte heel wat dansbare vibes, en de zang (en ook looks) van de gitarist deden bij momenten aan Kevin Parker van Tame Impala denken. De psychedelische invloed is dus nooit ver weg, maar er is zoveel meer (een streepje funk, een dosis surf rock, …) en dat blijft de band boeiend maken.
Het slotstuk met “Maria También” (en natuurlijk het verplichte stukje “Apache” van The Shadows) was een hoogtepunt, maar ook het laatste bisnummer “People Everywhere (Still Alive)” dankzij de kleurrijke lichtshow en het dansbare gevoel. Die lichtshow was trouwens het hele concert geweldig. Nu en dan waren er eens twee discoballen die de zaal verlichtten en het droeg allemaal geweldig bij tot de zweverige sfeer van de band. Maar ook de andere lichten waren een grandioze meerwaarde voor de muziek van Khruangbin. Het schiep al een sfeer nog voor er een noot werd gespeeld.
Zoals vooral ook opviel bij het eerste nummer na de bis, was de zaal bij momenten te luidruchtig. Toen kwam de drummer alleen op om zacht te beginnen, maar iedereen was te luid waardoor niemand echt hoorde wat hij speelde. Gelukkig trok hij zich daar zelf heel weinig van aan en was de groep na het optreden heel dankbaar voor al het enthousiasme.
Khruangbin gaf nog eens aan waarom ze zo populair zijn. Ze brengen muziek die iedereen aanspreekt en nergens te overdreven in een hoekje wordt gestopt. Bijgevolg kan iedere persoon genieten van hetgeen de band serveert, en dat was in de AB niet anders. Volgende halte om te betoveren: Rock Werchter.
Setlist: Cómo Me Quieres - Friday Morning - Dern Kala - August 10 - Infamous Bill - August 12 - Mr. White - Two Fish - Lady And Man - Evan Finds The Third Room
Medley (Hollywood, Award Tour, Electric Relaxation, Woo Hah!!, Donuts, Get Money, PM Dawn, True, Wicked Game, Summer Madness)
Maria Tambien -The Number 4 - White Gloves - People Everywhere (Still Alive)
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
De Britse drum & bass band Rudimental heeft het moeilijke tweede album overleefd en liet vandaag hun derde worp op de wereld los. De avond voor de release stonden ze op de planken van de Ancienne Belgique om het album er met een energieke live show voor te stellen. Dat het nieuwe album ‘Toast to Our Differences’ niet hun beste album is, moesten we in de AB vergeten waar ze hit na hit op hun jonge fans afvuurden. Sterkste puntje van de band waren ook deze keer de drie zangeressen (waaronder het Britse sterretje Ella Henderson) en de fantastische zanger, die alle nummers met verve interpreteerden. Dat het soms wat eentonig of te veel van hetzelfde was? Het publiek kan het geen pitje schelen.
Binnen één week brengt de Schotse Nina Nesbitt haar tweede album uit. Ze onderging hiervoor een muzikale metamorfose die gezien en gehoord mag worden. In een halfuur durende set stelde ze haar nieuwe nummers voor en die klonken fris, dynamisch en volwassen. Dat haar stem het naar eigen zeggen wat aan het begeven is na al die shows, hoorden we niet want zelfs de hoge tonen haalde ze bijna loepzuiver. Uitblinken deden de nummers “Colder” en “Loyal To Me”, die beiden zowel lyrisch als muzikaal goed zaten. Leuk extraatje bij haar show: de Schotse had tijdens haar show onverwacht een t-shirt van De Nieuwe Lichting-finalist ICTO aan. Girls supporting girls… we like it!
Waarom Rudimental bij de jeugd bekend staat voor een goede live show? Dat bewezen ze meteen vanaf het begin van de show! Met elf man op het podium weet je haast niet waar je naar moet kijken en ook de vierstemmig gezongen intro is een verrassende streling voor het oor. Met “Right Here” geven ze dan het feestje zijn officieuze startschop. Overdonderend gebracht en meteen heel de zaal ingepakt. Mission accomplished! “Not Giving In” gaat in diezelfde, explosieve trend verder en laat geen steken vallen. Het nieuwe “Summer Love” toont vervolgens dan ook aan dat het nieuwe werk ook grote zalen met gemak kan meekrijgen.
Voor velen is Rudimental vooral een band met radiogevoelige drum and bass, maar tussen al deze drum and bass nummers kan je wel degelijk ook enkele leuke zomerse popsongs vinden, die het bombast achter wege laten. Zo heb je het nieuwe “Toast To Our Differences”, dat als een funky dancehall track beschreven kan worden en ook hun zomerhit “These Days” weet op te vallen in hun set doordat men tempo terugneemt en nog steeds dynamische nummers weet te creëren. Het door Ella Henderson gezongen “Free”, waarbij heel wat mensen op elkaars schouders klommen, nam het tempo van de set ook eventjes terug zonder voor verveling te zorgen. Het moet niet altijd over the top bombastisch zijn om het publiek tevreden te stellen.
Toch was het niet altijd zonnig, want de set kende ook iets mindere momenten. Zo klonk “They Don’t Care About Us” niet zo overtuigend door een veel te overheersende bas en zelfs de whistle-note van Ella Henderson kon onze mening over het nummer niet meer aanpassen. Ook met “Go Far” en “Rumour Mill” raakte de band ons, ondanks sterke vocale prestaties, helemaal kwijt en vreesden we dat de set zijn magie kwijt was. Gelukkig was dat niet het geval.
Aan hits in de set geen gebrek. Van het recentere “Let Me Live” tot “Lay It All On Me”, elke hit werd bovengehaald om de massa in extase te brengen en dat lukte ook. Door goede drumpartijen en de toevoeging van de saxofoon en trompet, werden de hits live nog explosiever. Zo klonk “Sun Goes Down” zomerser en dansbaarder dan op de ietwat platte studioversie en klonk ook de Rag’N’Bone Man cover van “Human” best wel interessant. Set afsluiters “Feel The Love” en “Waiting All Night” werden bewust op het einde van de show geplaatst en deden de AB zowaar ontploffen. Tweeduizend gelukkige zieltjes die zich tien minuten helemaal smijten. Een mooi moment.
Rudimental is een band die hits scoort door al de gastzanger(essen)s, maar wie dacht dat dit live hun grootste struikelblok zou zijn, hebben ongelijk. De drie zangeressen en vooral ook de zanger zongen moeiteloos de nummers en wisten ons met hun goede interpretaties helemaal mee te trekken. Muzikaal was het explosief en bombastisch wat de sfeer helemaal ten goede kwam. Hun nieuwe album ‘Toast To Our Differences’ mag misschien niet helemaal zo goed zijn, live was het toch wel behoorlijk te noemen. Rudimental is duidelijk een band die live van aanpakken weet, dat staat vast!
Setlist: Intro - Right Here - Not Giving In - Summer Love - Toast To Our Differences - Sun Goes Down – Bloodstream - Walk Alone - Let Me Live - Lay It All On Me - Scared Of Love - They Dont Care About Us – Free - Go Far - Rumour Mill - Human (Rag’N’Bone Man cover) - Trouble/Sunshine - Sweet Love - Feel The Love - These Days - Waiting All Night
Met dank aan Dansede Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
25 jaar draaien deze Amerikanen reeds mee in het muziekcircus. En zeggen dat ze in hun beginjaren nog als ééndagsvliegen werden aanzien. Om dat jubileum te vieren doen ze een toernee en er is nu ook hun tiende album “Why You So Crazy”. Genoeg om naar uit te kijken dus.
Eerst kregen we Juniore als support. Dit trio uit Parijs bracht indiepop op synth, drum en gitaar. Waarom de gitarist een masker droeg was mij een raadsel en trouwens irrelevant in het totaalplaatje. Gelukkig was het muzikaal wel best genietbaar.
Daarna was het aan de hoofdact The Dandy Warhols. Aan beide zijden van het podium hing een tros met zilveren ballonnen in de vorm van 25. Een glitter zeil hing op de achtergrond. Er werd voorzichtig en smaakvol gestart met “Forever” (afkomstig van hun nieuw album) om dan over te gaan naar “If You Were The Last High”. Naar het einde toe kregen we ook nog hun laatste nieuwe single “Be Allright” te horen die goed stond tussen de gekende knallers.
Het concert werd langzaam opgebouwd en was een beetje zoals een diesel. Hier en daar werd een psychedelisch uitstapje ingelast. Alles klonk goed en professioneel.
De set bestond vooral uit nummers die terug te vinden zijn op hun verzamelplaat. Daarmee viel nog maar eens op hoeveel gekende tunes ze hebben. De zanger kunnen we niet meteen een entertainer noemen. Nee, dat kwam eerder van toetseniste/bassiste Zia die geregeld contact met het publiek maakte. Haar borsten ontblooten doet ze al lang niet meer en we zaten daar nu ook niet meteen op te wachten.
Het slot van het concert met de reeks songs van “All The Money or…”, “Be Allright”, “Bohemian Like You”, Everyday Should be a Holiday” en “Pete International Airport/Boys Better” zorgden voor een klein feestje vooraan in de zaal. De zilverkleurige ballonnen die in de zaal daarbij werden gedropt droegen daar ook aan bij.
Het was een heel fijne avond daar in de Roma , met fijne muziek. We werden niet van onze sokken geblazen maar het was zeker goed genoeg om onze batterijen weer op te laden. Ergens is hun muziek wel uniek te noemen.
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Hoe het allemaal in het juiste potje kan passen … Het immer sympathieke Noord-Ierse Snow Patrol treedt op in een uitverkocht Vorst Nationaal als ‘de eerste sneeuw’ is gevallen …
Het kon niet toepasselijker …
Snow Patrol is on tour om het nieuwe album 'Wildness' te ondersteunen . Eén en al warmte heerste in de zaal en dat doet enorm deugd als het buiten onder het vriespunt is ….
Zanger en frontman Gary Lightbody ziet er tevreden uit en oogt erg ontspannen. De andere vier bandleden hebben er goesting in en stralen plezier uit . Heerlijk zoiets!
Na een geslaagde passage op Rock Werchter was het publiek vanavond eerst wat afwachtend wat de muzikale avond brengen zou. Fans en kenners die na zeven jaar afwezigheid van de band de kat wat uit de boom keken.
Maar kijk, de opener “Take back de city” was er meteen eentje die kon tellen. Een prefecte mix van oud en nieuw materiaal, luisternummers en singalongs deed het publiek letterlijk ontdooien . Het werd een warm, meeslepend en supergezellig concert.
Gary zingt ,na de drank afkick , zowel solo als met de groep , nog altijd fenomenaal. De band speelt heel precies en geconcentreerd. Het klonk subliem en helder. Ze zijn weer helemaal terug dankzij het bijzonder aangrijpende “Don’t give in” en het zeer mooie melodieuze “Empress”.
De lichtshow en achtergrondpresentaties waren verrassend mooi en heel goed gekozen. Tijdens “Open your eyes” maken we een dolle rit mee door het ochtendlijke Parijs, bij “Life on earth” bevinden we ons schijnbaar in een ruimtestation boven Moeder Aarde en bij andere nummers laat de groep zich opsluiten in een doorzichtige kooi van gordijnen waar veelkleurige projecties op gebeuren. Een goed uitgekiend laserlicht maakt de show af. “Heal me” blijkt het favoriete nummer te zijn van Gary; het enthousiasme druipt van de frontman. Wat is die weer blij om terug op dat podium te staan!
Na anderhalf uur en twee heel grote meezingers van vroeger “Chasing Cars” en “You’re all I have” gaan ze even de coulissen in om daarna terug te komen met het akoestische “What if this is all the love you ever get ?”; ze sluiten af met het gigantische “Just say yes” waarbij iedereen zich schor roept.
Op Rock Werchter werden we al verblijd, vanavond toonde de groep aan dat ze er weer staan en dat ze deze keer de wei van Werchter (Boutique) op 7 juni mogen doen meezingen.
Setlist : Take back the city / Chocolate/ Crack the shutters / Empress / Don’t give in / Open your eyes / Run/ You could be happy / life on earth / make this go on forever / Shut your eyes / Dark roman wine / Heal me/ The lighning strike / Chasing Cars / You’re all I have
What if this is all the love you ever get / Just say yes
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/snow-patrol-22-01-19
Organisatie: Live Nation
Nadat beide bands eerder hun geluk zochten op het showcase festival Eurosonic Noorderslag in Groningen , vonden ze ook nog even de tijd om hun kunsten in Leffinge te demonstreren.
De belangstelling was eerder mager voor dit nieuwe talent. Hoewel je Perro bezwaarlijk een nieuwe band kan noemen. Deze groep uit het Spaanse Murcia is reeds sinds 2011 actief, heeft naast talloze singles ook drie elpees gemaakt en blijkt in Spanje toch een gerenommeerde naam te zijn. Een groep met ambitie ook want voor de mastering van hun laatste plaat, ‘Trópico lumpen’, trokken ze naar Joe Carra in Melbourne, een man die ook al werkte voor King Gizzard, The Drones en Amyl & The Sniffers. Perro bestaat uit twee drummers, waarvan er eentje het zonder basdrum moest stellen, een bassist en een gitarist terwijl die laatste twee ook de (Spaanstalige) zang voor hun rekening namen. Hun, door de immer voortjakkerende drums (met koebel!) en bas, opgejaagde rock had duidelijk inspiratie in de nineties gevonden. De prijs voor originaliteit zullen ze er wel nooit mee winnen maar het klonk toch best aardig. Alleen jammer dat de zang in de mix veel te ver naar achteren zat. Toen het plots wat meer mocht rammelen kwamen ze even in de buurt van Thee Marvin Gays, waar ik zeker niet rouwig om werd. Voor de laatste twee nummers werd de gitaar geruild, eerst voor een keyboard, daarna voor een synthesizer. Eén van die twee songs, met name “Supercampiones”, waarin een op hol geslagen Jean-Michel Jarre Donny Benét ontmoet, bracht me zowaar nog in feeststemming.
Die blijdschap werd daarna evenwel meteen gefnuikt door het niet erg tot feesten uitnodigende Drahla. Twee jongens en een meisje (allen even graatmager, wat wordt dat na de brexit?) brachten donkere postpunk. Maar waar ik de meeste groepen in die niche onverteerbaar vindt, kon ik deze groep uit Leeds wel pruimen. Dat kwam vooral omdat ze zich niet, zoals de meeste bands in die hoek, beperkten tot een desolate, dreinerige sound maar ook elementen uit de noise of artrock (ze halen niet voor niets Wire aan als één van hun grote voorbeelden) in de stoofpot gooiden. Vanaf het tweede nummer kreeg de groep gezelschap van een (wel doorvoede) saxofonist. Een nieuw groepslid of een gastmuzikant, het was me niet geheel duidelijk. Net als zijn inbreng trouwens. Wanneer hij voor wat spookachtige effecten zorgde bleek hij absoluut een meerwaarde maar anderzijds stond hij soms ook gewoon wat jazzy mee te toeteren en daar zag ik dan niet meteen het nut van in. Veel kwaad deed hij niet want de knappe songs (zoals “Twelve divisions of the day”), geconstrueerd rond een erg potente bas en stevige drums lieten zich niet zomaar ontwrichten. En dan was er nog die lijzige, half gesproken zang van gitariste Luciel Brown: verleidelijk en in de stijl van de onvolprezen Tess Parks maar na een tijdje net iets te eentonig.
Toch vond ik Drahla vrij innovatief en voorspel ik ze mits wat schaafwerk een mooie toekomst.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Drahla - Nieuw talent zoekt zijn weg
Drahla + Perro
Café De Zwerver
Leffinge
Yungblud, heeft deze Britse sensatie zelfs nog een introductie nodig? Een halfjaar geleden kwam debuutalbum ‘21st Century Liablity’ op de markt en sindsdien stijgt zijn populariteit even snel als de decibels in de AB. Het succesrecept? Onuitputbaar enthousiasme, geladen songteksten en geen angst om eens tegen de schenen van de maatschappij te stampen. Enkele jaren terug leek Twenty One Pilots de deur open te zetten voor dit genre maar Yungblud oversteeg gisterenavond probleemloos de hype.
Dat voorprogramma Carlie Hanson haar strepen ook al verdiend heeft was te merken aan de, toen al, overvolle zaal. Met “Only One” scoorde ze een serieuze internet-hit en aan het publiek te horen is Hanson zeker geen one-hit wonder gebleven. Nummers als “Toxins” en “Numb” klinken live net iets steviger en dit is wat van deze girl next door zo een leuke opwarmer maakt. Bij het schreeuwende-tiener-publiek is Carlie Hanson (en vooral haar shirtloze drummer) al een absolute heldin maar wij twijfelen er niet aan dat ze binnenkort ook de ultratops van deze wereld omver zal blazen.
Gewapend met oordopjes, dachten we onze trommelvliezen wel genoeg bescherming te bieden. Bij de eerste tonen van “21st Century Liability” werd echter meteen duidelijk dat we het publiek onderschat hadden. Met oorverdovend enthousiasme werd het drietal van Yungblud onthaald en genieten hiervan deden ze duidelijk. Niet enkel het publiek had er zin in maar ook Dominic sprong heen en weer alsof zijn leven ervan af hing.
Wanneer grootste hit “I Love You, Will You Marry Me” vervolgens als tweede nummer in de set gespeeld wordt, weet je dat het energiepeil niet snel zal dalen. Hoewel wij al uitgeput werden als we de band nog maar aan het werk zagen, hielden deze drie jongens de hele set lang het tempo hoog. Dominic coördineerde gigantische moshpits, kuste zijn gitarist en droeg “King Charles” op aan Donald Trump.
Meermaals werd de liefde verklaard aan het publiek en deze was duidelijk wederzijds. Hoewel “Loner” slechts één dag voor dit optreden uitgebracht werd, kon quasi heel de zaal de hit in wording a capella meezingen. Yungblud reageerde oprecht verrast maar kon niet voorspellen dat de, vrij jonge, fanbase nog een verrassing klaar had staan. Voor de show werden papieren hartjes uitgedeeld die plots, ondersteund door honderden lichtjes, bovengetoverd werden tijdens “Kill Somebody”. Dominic kreeg het even moeilijk maar zette dit al snel om in motivatie om nog harder en nog energieker rond te gaan springen.
Al het enthousiasme bracht evenwel met zich mee dat de zang niet altijd even proper klonk maar door de oprechtheid en de wederzijdse liefde tussen band en publiek kunnen we dit enkel maar een reden vinden om de backing track te vergeven. We moeten ook eerlijk toegeven dat foutjes bijna onmogelijk op te merken waren. Of dit kwam doordat er foutloos gespeeld werd of door het continue geschreeuw, laten we graag in het midden.
Afsluiten deden de Britten met een hoog punkgehalte en “Tin Pan Boy” gevolgd door een encore die fungeerde als overwinningsronde. De laatste tonen van “Machine Gun (F**k The NRA)” weerklonken en de drummer kreeg, rockstergewijs, bijna een gitaar tegen zijn hoofd gesmeten.
Een moderne rockster is het minste wat we Yungblud kunnen noemen. De jongeman bewees gisteren dat hij een publiek kan entertainen als niemand anders en daarnaast nog eens een soort poprock maakt van de bovenste plank. Yungblud is een blijvertje en dus kijken we er al enorm naar uit om hem deze zomer aan het werk te zien op Rock Werchter.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Yungblud : http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/219
Carlie Hanson : http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/218
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ism Liveurope)
Jan De Wilde - Hèhè! Wat een Jan - theatertour 75 jaar Jan De Wilde
Jan De Wilde is naast Willem Vermandere, Zjef Van Uytsel, Wannes Van De Velde, Kris De bruyne en zoveel andere één van de grote iconen binnen de kleinkunst en aanverwant gebeuren. We zetten dat laatste er trouwens heel bewust bij, want de man in dat hokje kleinkunst duwen is hem tekort doen. Jan De Wilde is altijd de bescheidenheid zelf gebleven, zijn eenvoud gecombineerd met uitzonderlijk talent , zorgt er echter voor dat ook na circa 50 jaar op de planken verschillende van zijn theater concerten ter gelegenheid van zijn 75ste verjaardag, compleet zijn uitverkocht. Waaronder deze in Ancienne Belgique op deze zondag namiddag.
Onder de noemer ‘ Jan De Wilde ''Hèhè! Wat een Jan - theatertour 75 jaar Jan De Wilde’ start Jan De Wilde de theater tour dus in een tot de nok gevulde Ancienne Belgique. Opvallend daarbij, het publiek bestaat uit zowel prille zestigers of zeventigers, maar ook uit dertigers, veertigers en vijftigers. Die eerste hadden zelfs hun kinderen meegebracht. Opdat ook zij zouden proeven van wat we niet anders kunnen omschrijven als een avond of late namiddag ‘Vlaamse Cultuur opsnuiven van top niveau’.
Zichtbaar ontroerd door zo een ontvangst in de Ancienne Belgique , betreedt Jan De Wilde op die bescheiden wijze het podium. De man is een klasse verteller, dat zeiden we al, en zet zijn set in met enkele nummers die hij naar eigen zeggen al lang niet meer heeft gespeeld. Uiteraard gaat de meeste aandacht daarbij naar Jan uit. Maar hij laat zich eveneens omringen door top muzikanten, die hij dan ook op een voetstuk zet, al dan niet met een grappige kwinkslag.
Zo waren we weer eens onder de indruk van de aanstekelijke gitaar riffs van Eddy Peremans of bas/contrabas kunsten van Mario Vermandel. Kries Roose deed met zijn piano inbreng de haren op de armen recht komen. En ook Jo Soetaert is een drummer van top niveau. Echter waren we, met alle respect voor deze heren, het meest onder de indruk van het vioolspel van Liesbeth De Lombaert; in een versmelting met Jan De Wilde zijn stem, ontstond een magie waardoor we prompt zweefden naar andere oorden, en met een krop in de keel een traan wegpinkten , steeds met een glimlach op onze lippen.
Want dit moest vooral een feestelijk optreden worden. Geen tranendal. Later in de set werd de instrumentale inbreng aangevuld met het blazers kwartet bestaande uit: Wim De Pauw (trombone), Bart Coppé (bugel), Johan Van Neste (hoorn) en Geert Vanhassel (tuba), die door hun inbreng een grote meerwaarde blijken te zijn binnen het geheel; de songs klonken daardoor zelfs nog voller dan voorheen. Jan laat bovendien niet na om zijn geluidsman Lieven Vanvaerenbergh en de man van het licht Pepijn De Paepe in de bloemen te zetten. Ook dat siert hem.
Jan De Wilde vertelde honderduit over zijn verleden, over hoe sommige songs zijn ontstaan. Over Meneer Pastoor, over zijn ouders. Soms met een traan, maar meestal met toevoeging van een grappige anekdote. Of hij brengt een ode aan Tom Waits wiens song 'Tom Trauber's Blues (Four Sheets to the wind in Copenhagen) in een kleinkunst kleedje wordt gestoken. Daarbij vertelt Jan hoe hij de tekst niet begreep, en het toch moest brengen. De man doet dat op zo een schitterende, pakkende wijze zoals enkel Tom Waits zelf dat zou kunnen doen. Een indrukwekkend moment waarbij je een speld kon horen vallen in de zaal.
Bij de langere songs menen we dan weer Bob Dylan te herkennen, alleen staat Jan minder nukkig op het podium als de grootmeester. Hij straalt eerder van geluk en is vanaf de eerste tot de laatste noot zichtbaar ontroerd door zoveel liefde die hij ontvangt van zijn publiek en band.
Uiteraard mogen gedoodverfde hits als “De eerste sneeuw”, “De fanfare van honger en dorst” of ”Joke” en “Daar is de lente” niet ontbreken in de set. Maar feitelijk schotelt Jan De Wilde twee uur lang een set boordevol variatie tussen harten raken en bulderlach, zoals enkel grote artiesten dat kunnen. Wat de man ook is uiteraard! Laat dat duidelijk zijn. Dat bewijst hij weer eens meermaals in een volgepakte Ancienne Belgique die hem bij elke song op een daverend applaus onthaalt, en op het einde van de set zelfs een staande ovatie.
Besluit: Het blijft ongelooflijk Jan De Wilde bezig te zien. Twee jaar geleden waren we al onder de indruk toen hij met zijn tournee 'Jan De Wilde & vrienden' vele theaters en zalen plat speelde. Zijn bescheidenheid siert hem ook nu weer, maar ik zie vooral elke keer de combinatie van een Vlaamse Troubadour in de stijl van een Guido Belcanto, een rasverteller in de richting van Willem Vermandere tot een klasse humorist als Urbanus. Bij de iets langere nummers passeert dan weer een Vlaamse Bob Dylan, en de man kan op de koop toe een uniek icoon als Tom Waits tot leven brengen en komt daar zelfs zonder problemen mee weg.
Kortom: Jan De Wilde bewijst op zijn 75ste nog steeds met het grootste gemak een uitverkochte zaal te doen lachen, huilen en diep te ontroeren. Op zijn eigen eenvoudige wijze zet hij daardoor de stelling '’schitteren in eenvoud'’ nog wat meer in de verf. Wat getuigt van pure klasse. We genoten met zoveel anderen dan ook met volle teugen van deze avond Vlaamse Cultuur verrijking van top niveau.
Jan De Wilde bezoekt nog vele theaterzalen in het kader van 'Hèhè! Wat een Jan! • Theatertour 2018-2019 • 75 jaar Jan De Wilde' – zie de site van Jan De Wilde
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/217
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Op het eind van 2018 werd de nieuwe plaat van La Muerte, die dezelfde titel als de bandnaam meekreeg, op de wereld losgelaten. En dit werd op zaterdag 12 januari kracht bijgezet met een optreden in de Brusselse AB. Tevens ook een soort viering van hun 35-jarig bestaan, en dus ook een poging om hun levendige cultstatus alle eer aan te doen. Maar ze waren niet allen op hun ‘LOVE-SEX-FEAR-DEATH’ optreden, want ze hadden gevist in de poel van de Noorderburen. Vanuit Frankrijk werd Hangman’s Chair (sludge doom rock band) aan de line-up, en vanuit Nederland Dool toegevoegd.
Ik moest helaas Hangman’s Chair aan mij voorbij laten gaan, maar was toch tijdig om het grotendeel van Dool hun show mee te pikken. Een mix van donkere rock, gotische uitspattingen, aangevuld met psychedelische geluiden is de drijfveer van deze band, en met frontvrouw Ryanne Van Dorst hebben ze een vrouw met ballen in de gelederen. Mijn inziens hoorde ik toch veel elementen van Steak Number Eight terug in hun muziek, maar deze krachtige en explosieve band maakte toch een sterke indruk deze avond, terwijl bij ondergetekende in het begin nog niet alles op zijn plaats viel tijdens het luisteren. Gelukkig voor mij bewezen ze over sterke songs te beschikken, met als primus de cover van Killing Joke getiteld “Love Like Blood”.
Maar de mensen waren toch vooral afgezakt om de hoofdaffiche te aanschouwen, en mee te vieren op hun jubilee en promotie van hun nieuwste album. La Muerte startte met een videoclip die iedereen verwelkomde in hun wereld, waarna zanger Marc Du Marais (getooid in een muts gemaakt van een soort jutezak) het nummer “Crash Baby Crash” inzette. De vocalen van deze man klinken ietwat gestoord, maar aangezien ikzelf een metalfanaat ben, heb ik al dreigendere stemmen mogen aanhoren die voor mij persoonlijk minder schreeuwerig overkwamen. En meestal werd dit ook doorgetrokken in de lijn van hun nummers deze avond, want ik hoorde toch redelijk wat rommelige stukken in mijn oren suizen en niet elk nummer klonk even strak.
Uiteraard kan het evenwel de bedoeling zijn van La Muerte om zo over te komen, maar als je zoals ikzelf niet zo bekend bent met de band, dan voelt het toch ietwat raar aan. Niettemin klonk deze band toch lekker stevig en waren ook enkele nummers die hoge punten scoorden. In het bijzonder dan twee nummers van hun nieuwe schijf: “Darkened Dreams” en “LSD for the Holy Man”. De sfeer was alvast aanwezig (mede ook door duistere zaal), ondanks dat de zaal niet volgelopen was.
Om te besluiten vond ik beide optredens (sorry Hangman’s Chair) toch wel geslaagd, want ik heb mij alvast geamuseerd, ook al klonk niet alles altijd even zuiver, bedoeld of onbedoeld. Ja, dit bewijst toch maar eens dat het soms de moeite loont om spontaan bands te aanschouwen die niet geheel gekend zijn bij het grote publiek of door jezelf, en dat verrassingen nooit veraf zijn, zelfs niet in Brussel!
Misschien nog een tip voor de lezers: ik heb veel positieve reacties verkregen op hun nieuwste plaat, dus zeker eens de moeite om te checken als je houdt van stevige alternatieve rock!
Neem gerust een kijkje naar de pics
La Muerte http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/214
Dool http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/215
Hangmans chair http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/216
Organisatie Ancienne Belgique, Brussel
Lajos Van Peteghem (trombone), Guido Ros (piano), Danny Verleyen (saxofoon en klarinet), Arnold De Schepper (bas) Marcel Vermeir (banjo), Koen Van Peteghem (drums) en Jan De Coninck (trompet) vormen samen The N.O. Train Jazzband. We kunnen stellen dat hier een legendarisch concept op het podium staat van de Lokerse Jazzklub. We citeren uit de biografie op de website van Jazzklub. "De wortels van de New Orleans Train Jazzband (ontstaan in 1974 en al 37 jaar het huisorkest van de Lokerse Jazzklub liggen in Dendermonde, waar de leider van de band, trombonist Lajos Van Peteghem, medestichter was van de Jeggpap New Orleans Jazzband en van de Honky Tonk Jazzclub. Hij is nu penningmeester van Jazzcentrum Vlaanderen in Dendermonde." Dat is toch heel wat, mede omdat dit concept tot ver in het buitenland gekend is binnen het jazzgebeuren. Een perfect kerstfeest dus, vanuit inderdaad de wortels van waaruit jazz is ontstaan, om een concert- en festivaljaar met een knal af te sluiten.
De Lokerse Jazzklub is niet enkel een begrip in Lokeren, het is een vermaarde jazzclub met allures tot over de taal en andere grenzen. We keren even terug in de tijd. De Lokerse JazzKlub werd opgericht in 1964 en is intussen zowat de oudste muziekclub van het Waasland en zelfs één van de oudste van het land. Klinkende namen binnen de scene als Toots Thielemans, Philippe Catherine en Jef De Neve hebben in de Jazzklub gestaan. Oud-voorzitter Guido Ros - zelf een icoon in Lokeren en omstreken trouwens - leeft letterlijk voor de jazz en kent enorm veel mensen in die scene. Dat opent natuurlijk veel deuren. Meer nog, mede dankzij stichtend lid Marc De Gryze stond de Jazzklub circa veertig jaar geleden aan de wieg van Lokerse Feesten. Ook dat is een statement om mee uit te pakken toch? De Jazzklub moest in 2014 verhuizen naar een andere locatie. Wie ooit in die locatie in de Gasstraat in Lokeren is geweest, weet dat dit een gezellige zaal was die al even iconisch kan genoemd worden als de club zelf. Het was een beetje afwachten hoe die nieuwe locatie de fans zou bevallen. Het voormalige atletieklokaal van AVLO is echter heel goed gelegen. Er is voldoende parkeerplaats en bij het binnenkomen van de intieme zaal en bar voel je jezelf ondergedompeld worden in een gezellige atmosfeer, die je prompt doet terugdenken aan de tijd van toen. Huidig voorzitter is Iwein van Malderen.
Missie geslaagd zo blijkt nu, want men vertelde ons bovendien dat men dit jaar zeker niet hoeft te klagen over de opkomst naar de concerten die daar plaats hebben gegrepen in 2018.
Jazz leeft!
Ook op deze zaterdagavond was het gezellige zaaltje goed volgelopen. Het gerstenat vloeide tierig, de trompet en sax klonken warm en gemoedelijk. En iedereen applaudisseerde met evenveel enthousiasme na weer eens een magische solo. Nergens valt er een speld tussen te krijgen als de blazers instrumenten samenwerken en een wolk over de zaal jagen, die aanvoelt als een warme gloed die je hart binnendringt. Waardoor prompt menig gevoelige snaar wordt geraakt. Echter beland je hierdoor niet in een tranendal, want de sfeer is gemoedelijk en de humor en kwinkslagen vliegen eveneens in het rond. Ondanks de gezegende leeftijd van de bandleden op dat podium, stralen ze trouwens nog steeds een jeugdige spontaniteit uit van jonge wolven in het vak. De soort jazz die ze brengen is de basis waarrond die muziekstijl is ontstaan, maar waaruit ook de moderne free jazz van heden den dage is ontsproten, net door die zin om te improviseren tot in het oneindige tentoon te spreiden.
Nog zo een opvallend gegeven, dat met verstomming slaat: pianist Guido Ros komt iets later aan, terwijl de band er toch al een paar songs heeft opzitten, gaat aan de bar achter een fris potje gerstenat. Hij slaat een babbeltje met mensen in het publiek en gaat met een kwinkslag achter zijn piano zitten om daar plots magie uit te toveren alsof hij al twee uur aan het spelen is. Dat alleen al getuigt van grote klasse. Een soort klasse dat elk van de leden van The N.O. Train Jazzband uitstraalt trouwens. Menige saxofoonsolo van Danny Verleyen of trompetgeschal van Jan De Coninck doen de haren op onze armen recht komen van innerlijk genot. Bovendien blijkt daarbij het drumwerk van Koen Van Peteghem en de verdovende baslijnen van Arnold De Schepper een meerwaarde te zijn binnen het geheel. Om niet te spreken over de zwevende banjo klanken die Marcel Vermeir uit dat instrument tovert. De kers op de taart wordt geleverd door Lajos Van Peteghem die niet alleen een virtuoos is met zijn trombone, maar bovendien een klasse entertainer blijkt te zijn, en geregeld zijn warme jazzstem in de strijd gooit.
Laat echter één ding duidelijk zijn, ook al is elke inbreng apart indrukwekkend te noemen, net door het feit dat elk van de heren dezelfde kant uitkijken en evenveel spelplezier aan de dag leggen ontstaat het soort magie dat ons terug doet keren naar de hoogdagen van de jazz. Heel, heel lang geleden. The N.O. Train Jazzband bewijst daardoor dat jazz, of toch de soort jazz van bijvoorbeeld de jaren '40, nog steeds springlevend is. De band bestaat trouwens uit topmuzikanten die niets meer moeten bewijzen, als je weet dat de band in zijn circa veertigjarige carrière op jazzfestivals van Dendermonde, Gent, Namur, Breda, Eindhoven, Tilburg, Enkhuizen, Dunkerque (F), Brecon en Llangollen (Wales), Dresden (ex-DDR) en Nürnberg (D) heeft gestaan. Maar ze mochten ook ons land vertegenwoordigen op Expo 98 in Lissabon (Portugal), op Expo 2000 in Hannover (D), Expo 2005 in Aichi (Japan) en in 2008 in Zaragoza (Spanje). Dan hoeven we daar toch geen tekeningetje bij te maken? En toch weigert de band een routineklus af te werken, maar doet ze net door die spontaniteit en het oneindige improviseren eerder een oorgasme ontstaan, waardoor we wegzweven naar verre jazz-oorden. En met een brede glimlach, een traan wegpinken van innerlijk genot. Bij elke sax, trompet of piano aanslag. Tot in het oneindige.
De toekomst van Lokerse Jazzklub
Dat Lokerse Jazzklub ook vooruit kijkt? Dat is een vaststaand feit. Bekijk even het programma voor 2019, en je stelt vast dat deze Jazzklub telkens heden, verleden en toekomst met elkaar verbindt.
INFO: http://www.lokersejazzklub.be/ en of de facebook pagina van De Lokerse Jazzklub: https://www.facebook.com/lokersejazzklub
Organisatie: Lokerse Jazzclub
Dirt-A-Gogo, de hardrockabillyband uit Amersfoort, speelde zopas zijn afscheidsshow in de Elpee in Deinze. De aankondiging van het opdoeken van de band kwam er enkele dagen voor de benefietshow voor de vrienden van Whiskeydick. Hopelijk gaat de band enkel even de koelkast in en pluggen ze binnen een jaar, of twee, opnieuw de gitaren in de versterkers.
Toen Dirt-A-Gogo zeven jaar geleden begon met hun bandje, kozen ze voor hardrockabilly: rockabilly met flink wat hardrock in de mix. Ongebruikelijk, maar het slaat aan bij een publiek van metalheads en rockabilly-fans. De voorbije zeven jaar veroverde deze Nederlandse band met veel zweten en zwoegen en enkele fraaie albums binnen- en buitenland. Vorige zomer stonden ze op Wacken Open Air. Een fraaie prestatie, maar ook één die de bandleden tot terugkijken, vooruitkijken en bezinning bracht. En daarom gaat de stekker er (even) uit.
Eén van de bevriende bands van Dirt-A-Gogo is het Amerikaanse Whiskeydick. Dat Texaanse duo speelt een akoestische mix van heavymetal en honky tonk-blues. Als Whiskeydick in Europa komt spelen, zijn die van Dirt-A-Gogo altijd wel in de buurt. Elpee is/was een vaste halte voor beide bands. Eén van de leden van Whiskeydick was onlangs wat op de sukkel en daarom zetten ze in de Elpee een Warmste Week/Maand op. Een benefietshow van Dirt-A-Gogo kan dan niet ontbreken en daarom stonden ze op zaterdag 29 december op het podium van de Elpee.
Dirt-A-Gogo zette een moddervette show neer in Deinze. Vooral zanger Youri en gitarist Marco hebben er een memorabele avond van gemaakt en gingen zelfs in op stripteaseverzoekjes van enkele vrouwelijke fans. Bassist John Watermeloen, doorgaans één van de smaakmakers in de shows, stond bij aanvang wat met een lang gezicht op het podium, of was hij helemaal gefocust op zijn staande bas? Naarmate de avond vordert, krijgt hij er alsnog schik in. Hij sleurt dan naar goede gewoonte zijn immense bas alle kanten op en zwaaide die zelfs even boven z’n hoofd.
“Take You For A Ride” mocht de set in Deinze openen. En of ze het publiek getrakteerd hebben! Het publiek was meteen helemaal mee. Dirt-A-Gogo toonde nog één keer, vol passie en overgave, waar ze zo goed in zijn: stevige, snedige rockabilly, met behalve wat hardrock ook nog wat glampunk erbij. Na “Take You For A Ride” volgden nog klassiekers als “Goddamned”, “Sick In The Head”, “Gasoline” en “Psycho Fuck”. Het publiek wachtte in de reguliere set tevergeefs op een Whiskeydick-nummer. De band had wel het plan om er een paar op verzoek te brengen, maar in het heetst van de strijd en met het afscheid van de band in zicht verschoof dat plan naar de achtergrond. Wel kregen we nog vurige versies van “Drinker” en “You Gave Me Nothin”. De klassieke afsluiter, “Kickstart My Heart” van Mötley Crüe, werd gevolgd door nog één toegift: “Go Down”.
Als Dirt-A-Gogo opnieuw bij elkaar komt, zal een afspraak in de Elpee zeker en vast op het programma staan.
Organisatie: Elpee, Deinze
A hard, soft or no Brexit: de nabije toekomst zal het uitwijzen, maar wat de Zuid-Londense kerels van het fel gehypte Shame betreft verkeert hun land nu al in een verregaande staat van sociale ontbinding. Onder het motto ‘never waste a good crisis’ vonden ze er een gedroomde voedingsbodem om hun existentiële levensvragen in een trits melodieuze postpunk songs te persen. De samenbundeling daarvan, ‘Songs of Praise’, legde bij de release afgelopen januari de lat al meteen erg hoog in de categorie ‘Debuutalbum van het jaar’.
Afgelopen donderdagavond incluis heeft Shame dit jaar niet minder dan 162 live gigs op de teller staan. Geen wonder dus dat we in een uitverkochte ABBox een goed gerodeerde bende jonge honden aantroffen, perfect gegangmaakt door hun charismatische brulboei Charlie Steen. We zijn amper halfweg het met prikkeldraad gitaren doorweven openingsnummer “Dust on Trial”, en Steen rolt al als de nieuwe Messias van een verloren generatie over de moshende massa. Er volgen nog verschillende andere van dit soort intense kennismakingen met het publiek, dus de hippe bretellen die de frontman draagt blijken eerder pure noodzaak dan een weloverdachte modegril.
In minder dan een uur tijd raast Shame als een pletwals doorheen alle nummers uit ‘Songs of Praise’. In de huiskamer klinken die nog behoorlijk melodieus, maar onder de spotlights van een bezweet podium worden het manisch in het rond vliegende splinterbommetjes die genadeloos op hun doel afgaan. Muzikaal zet het Engelse vijftal daarbij geen nieuwe bakens uit: de rauwe punk uit de begindagen van The Clash en de überstrakke maatpakken rock van The Godfathers zijn daarvoor te prominent aanwezige referentiepunten.
En toch is Shame ontegensprekelijk een groep van nu die met tonnen branie op het podium staat en hun dagdagelijkse observaties in post-Brexit land in weinig cryptische teksten weet te vertalen. Het (overwegend) jonge publiek lustte er in Brussel wel pap van. Wanneer Steen in “Tasteless” een stevige uppercut uitdeelt aan de onverschillige politieke elite scandeert iedereen alert mee: “I like you better when you’re not around”.
Tijdens interviews zit Shame een beetje verveeld met hun imago van political band, want hun inspiratie reikt nu eenmaal veel verder dan dat. In hun meest radiovriendelijke single “One Rizla” worden sociale media en het bijhorende fake image building door de bril van een adolescent op de korrel genomen. Tijdens het zeldzame rustpuntje “Angie” suggereert Steen een relatie met een meisje dat later zelfmoord pleegt; dichter bij een Oasis anthem kwamen ze nooit eerder.
Ook de drie nieuwe nummers die in de AB het daglicht zagen verraden een zekere verbreding van het toekomstige Shame geluid. “Human, For A Minute” klonk vooralsnog wat te braafjes, maar “Cowboy Supreme” en vooral het lang uitgesponnen “Exhaler” lieten uitschijnen dat het tweede Shame album het muzikale avontuur niet zal schuwen.
Met de ultrakorte Stooges rip-off “Donk”, door Steen ingeleid als ‘the last song we’ll play this year’, haalde Shame afgepeigerd maar voldaan de finish van hun dolle rit op Belgische bodem. De pletwals mag even naar de garage voor een welverdiend groot onderhoud, maar de tabloids in hun thuisland weten het nu al: the unstoppable force named Shame will be back!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
