Zaterdagavonden zijn er om te dansen, zo moeten ze bij de Ancienne Belgique gedacht hebben. ‘Kunnen we dan gewoon niet eens het fijnste wat je je heupen kan aandoen bij elkaar brengen op een avond?’ O, jawel! Ross From Friends mocht gisteren in de AB Club aantreden, geflankeerd door het duo Catwar & Lilihell en geluidssculptor Ninjato. Het hoeft geen betoog dat er gedanst werd.
Op gang getrapt door de al even getrapte combo Catwar & Lilihell stond de hele avond in het teken van het nieuwe fenomeen ‘bedroomproducing DJ’s’. Braindance, de concertenreeks waarin de passage van Ross From Friends kadert, zet dan ook expliciet in op deze undergroundscene van producers, DJ’s en muzikanten die niet enkel op de dansbenen maar ook op de hersenmassa willen werken. Met vaak iets gelaagdere tracks dan de doorsnee house producer willen ze de massa aanklampen. Niet enkel 4/4 maar ook breakbeat en tegentijden staan dus op hun programma.
Zoals gezegd werd de massa vakkundig gewekt door Catwar en Lilihell en voorprogramma Ninjato nam de rol daarna ook met verve over. Met zijn eclectische stijl - elektronica, elektrische gitaar maar ook akoestische percussie - en brute visuals - sepia foto’s van zowel micro-organismen als Griekse godenbeelden (en nog zo veel meer) - wist hij zeker de aandacht te trekken. Misschien viel het soms allemaal wat neer en kon hij niet de hele set overtuigen, toch zaten er delen in de set waarbij we vergaten waar we waren, al was het nog maar 9. De remix van onze eigen Stuff was een schot in de roos en gold als een geslaagde afsluiter van een goed voorprogramma.
Wanneer Ross From Friends eraan begon , bleek toch nog maar eens duidelijk dat het publiek wist waarvoor het kwam. Met een publiek, hipper dan hip - denk truien van NTS, het toonaangevende radiostation uit Londen - klopte het hele plaatje. Ons leek het alsof dit de tegencultuur is die vandaag de dag de plak zwaait. Denk de vrijheid van de punk in de zeventiger jaren. Misschien minder uitwendig maar intern voelde iedereen zich nog eens deel van een stroming, een schaars gevoel in deze online-iedereen-kan-alles-tijden.
Puristen zouden kunnen schreeuwen dat dit minder ‘echt’ is, iedereen staat te filmen en is bezig met zijn gsm. Dat is ten dele ook zo, maar als dat de concessie die gemaakt moet worden, het zij zo. Die piercings en leren jassen uit de seventies waren ook niet alles.
Met mahrebijnse invloeden, een live blazer, een gitaar en een genadeloos hard kick bij tijden triomfeerde Ross From Friends. Zeker met bovenste-plank song “Talk To Me You'll Understand” roept deze formatie een soort immersief 3D-geluid op. Reken daar nog de geweldig sterke doch sobere visuals bij en dan weet je dat het moeilijk wordt niet te dansen.
Het publiek genoot en het was een avond die de perfecte opstap bood naar meer …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De zomer is voorbij, de herfst is in het land. Dat zorgt voor frissere temperaturen, en al eens een spatje regen links en rechts. Op zo een herfstige dinsdag zakten we af naar Trix in Antwerpen voor een avond boordevol intensieve mokerslagen, die je doorheen schudden en compleet murw slaan. Elk van de drie bands op het podium - Deafheaven, Inter Arma en Sons Of A Wanted Man - doen dat op hun eigen wijze, het resultaat is echter hetzelfde. Trix was trouwens aardig vol gelopen op deze dinsdagavond. Wij waren er ook bij, en lieten ons gewillig tot moes slaan door de verwoestende wervelstormen die op ons af kwamen. Een overzicht
Mokerslag 1: Het opbouwen van een ondoordringbare geluidsmuur
Een Belgische band die aan een steile opmars naar boven toe bezig is, dat is Sons Of A Wanted Man (****1/2) zeker en vast. Zowel het debuut ‘Black Days Black Dust’ als het recente ‘Awaking’ lieten al een diepe indruk op ons achter. Ook live wist Sons of A Wanted Man ons ondertussen eveneens al compleet te bekoren. Hun gedenkwaardig optreden op Rock Herk deze zomer zit nog vers in het geheugen.
Sons of A Wanted Man wist me trouwens te vertellen dat ze het eigenlijk niet gewoon zijn om in zo een grote zaal voor zoveel publiek te spelen. Optreden in een zaal als Trix is dus een mijlpaal voor de band. Vanaf die eerste noot raast Sons Of A Wanted Man over de hoofden van de fans heen, en haalt in de volledige set telkens opnieuw even verschroeiend uit zodat je geen tijd hebt om op adem te komen. Bovendien straalt Sons Of A Wanted Man, naast de perfectie overschrijden, enorm veel spontane professionaliteit uit, waardoor een geluidsmuur op jou afkomt die niet alleen de trommelvliezen doet barsten. De muren in Trix beginnen te barsten van zoveel oerkracht die de heren uit hun instrumenten toveren, gerugsteund door een beweeglijke frontman, die met zijn stembereik demonische wezens uit de Hel letterlijk oproept, is het hek vrij snel van de dam. Zowel instrumentaal als vocaal worden vanaf de eerste tot de laatste noot dan ook alle registers compleet open getrokken. Er is totaal geen speld tussen te krijgen. Zenuwen? Niets van gemerkt trouwens, en ook dat getuigt van pure klasse.
Besluit: Sons Of A Wanted Man is klaar om de wereld van Blackned/post/sludge of welke metal je het ook kunt noemen, compleet te veroveren. Wij wisten dat eigenlijk al een tijdje, in Trix zet Sons of A Wanted Man dat nog wat meer in de verf. Missie geslaagd mijne heren!
Mokerslag 2: Het opentrekken van een doos van Pandora doet vreemde wezens ontsnappen uit de Hel
De muziek van Inter Arma (****) in één woord omschrijven is bijzonder moeilijk. De band combineert Sludge met Blackned/death metal ingrediënten en voegt daar streepjes post-metal aan toe die aanvoelen alsof de vier ruiters van de Apocalyps de Trix gaan overnemen. De heren delen voortdurend oorverdovende mokerslagen uit, maar net door daar telkens opnieuw verrassende wendingen aan toe te voegen zet de band je eigenlijk voortdurend op het verkeerde been.
Inter Arma , die trouwens al sinds 2006 eigenzinnig aan de weg timmert, trekt dus eigenlijk een soort doos van Pandora open, waaruit heel vreemde wezens uit de Hel ontsnappen, die je enerzijds koude rillingen bezorgen en anderzijds eerder stevig doorheen schudden. Net door de wat vreemde chaotische aanpak die Inter Arma naar voor brengt, dient de aanhoorder dus toch een inspanning te doen om het echt te begrijpen. Enerzijds dompelt de band je bewust onder in een logge en trage doom sfeer, om daarna zodanig verschroeiend hard uit te halen waardoor je tegen een muur van geluid wordt gekwakt. Om, eens terug op positieven gekomen, door diezelfde eerder trage en dreigend soundscape ervoor te zorgen dat er koude rillingen over je rug lopen, van pure angst.
Besluit: De logge riffs die Inter Arma drie kwartier door de boxen doet loeien, vormen telkens een wat vreemd, maar boeiend contrast met het rammelende drumwerk. Waardoor je als aanhoorder letterlijk van het kastje naar de muur wordt gestuurd, en niet goed weet wat er juist is gebeurd. Net die eigenzinnige aanpak, en het niet binnen die lijntjes willen kleuren tot voortdurend improviseren en experimenteren, is de grote sterkte van een band als Inter Arma. Eens je door de psychedelische, donker aanvoelende walmen bent bevangen is geen weg terug meer mogelijk. Net als die doos van Pandora, verrast de band je dan ook voortdurend, tot je totaal van de kaart en verweesd achterblijft, in een donker hoekje van de kamer.
Mokerslag 3: De ultieme doodsteek...
Nu die poorten van de Hel dankzij voornoemde bands compleet open zijn gegaan, is de tijd gekomen om de aanhoorder die ultieme doodsteek te bezorgen. Dat moet Deafheaven (*****) moeten hebben gedacht toen ze aan hun set begonnen. Deafheaven brengt een heel melodieuze, intensieve set die je verdooft en tot waanzin drijft. Twee gewaarwordingen die refereren naar Helse tochten in griezelige bossen en donkere landschappen. De heren hebben maar acht songs nodig om ons compleet te overtuigen van wat we eigenlijk al wisten. Niet alleen gekende kleppers. Ook de songs uit hun recente album ' Ordinary Corrupt Human Love' staan als een huis, waaruit dan weer blijkt dat Deafheaven na al die jaren nog steeds even vuurkrachtig en verschroeiend uithaalt als in zijn beginjaren.
Deafheaven combineren shoegaze met black metal en overgiet die met postrock elementen. In golvende bewegingen, die aanvoelen als een rit over wilde wateren, doet de band een ware aardbeving ontstaan in Trix. Het publiek deint gewillig mee over diezelfde golvende lijnen, en lijkt onder hypnose te zijn gebracht door de krachtige riffs tot drum salvo's.
Het is echter frontman George Clarke die met zijn ijle stem en charismatische uitstraling de meeste aandacht naar zich toe trekt. De man ontpopt zich tot een ware volksmenner, van het eerder donkere soort. Als het ware grijpt hij de aanhoorder voortdurend bij de strot, knijpt de keel dicht en laat geen spaander geheel van je hersenpan. Zo een moment, typisch aan een optreden van Deafheaven, is “You Without End” in de bisronde. Een song die begint met een atmosferische piano klank, waarbij je zelfs een speld kan horen vallen in de zaal. Dreigend bouwt de band een intensieve muur van geluid op, die uitmondt in een climax waardoor de trommelvliezen barsten en die geluidsmuren prompt worden omver geblazen. Indrukwekkend!
Besluit: Deafheaven zorgt dus inderdaad voor de ultieme doodsteek. Telkens opnieuw en opnieuw, in eerder golvende beweging van zalven en slaan. Tot je compleet één geworden met die onaards aanvoelende wervelstorm, nog maar eens jouw eigen demonen strak in de ogen kijkt. Met het angstzweet op de lippen, trillende van emoties, van ontroering tot innerlijk pijn. Zoveel uiteenlopende gevoelens maakt de band los, zoveel intensiviteit in een uur en half schotelt Deafheaven ons voor, dat we op het einde van de set, nog trillend op de benen de zaal verlaten de donkere nacht tegemoet. Na een intensieve avond boordevol onaards aanvoelende mokerslagen.
Setlist: Honeycomb - Canary Yellow - Sunbather - Brought to the Water - Worthless Animal
Encore: You Without End - Glint - Dream House
Organisatie: Trix, Antwerpen
Miles Kane bracht in augustus zijn derde album ‘Coup De Grace’ uit en kwam dit afgelopen dinsdag voorstellen in een uitverkochte Botanique. Een nieuwe band rond hem, een iets anders klinkende sound, maar wel nog steeds even veel rockster gehalte is wat we voorgeschoteld kregen.
Met een pak door hem, in samenwerking met Ray Brown Fashion, ontworpen kroop Miles Kane het podium op. Enthousiast zette hij de eerste noten van “Too Little Too Late” in. Meteen gevolgd door oudere nummers “Better Than That” en het aanstekelijke “Inhaler”.
Het midden van zijn set werd vooral gevuld met nieuwe nummers waaronder “Cry On My Guitar”, “Loaded” en “Killing The Joke”. Dat het publiek nog niet echt vertrouwd was met deze nummers viel enorm op. De meesten stonden maar stijf te staren en in de achterkant van de zaal stonden mensen zelfs gewoon te praten. Aan de songs en performance van Kane lag het alleszins niet, want Miles bracht deze nummers op de manier dat hij dat voordien ook altijd deed. Cover “Hot Stuff”, origineel van Donna Summer, deed dan wel weer mensen dansen en trok de laatste goeie spurt naar het einde van zijn set.
‘Coup De Grace’ toonde aan dat Miles Kane het ook met zijn nieuwe plaat nog steeds in zich heeft. Met “Come Closer”, duidelijk de publiekslieveling (eigenlijk altijd al geweest), sloot de Brit af.
Met een set van één uur, wat overigens veel te kort was, toonde Miles Kane dat hij het nog steeds in zich heeft. Wie daar zijn twijfels over heeft, kan volgende keer maar beter thuis blijven. Zo is er meer plaats voor het publiek dat wél enthousiast is.
Organisatie: Botanique, Brussel
'De Underground Leeft' … We hebben dit al zoveel maal aangegeven in vele van onze recensies en concertverslagen. We gaan dit blijven herhalen. Want inderdaad, binnen elke muziekstijl bloeit er wel iets binnen die underground. Neem nu een band als Lethal Injury. Ooit begonnen als een doorsnee Thrash Metal band van de betere soort, en ondertussen geëvolueerd tot een volwaardige gouden parel aan de horizon. Want hen het label 'thrash metal' opkleven is ondanks alles deze band tekort doen. Dat bewijst Lethal Injury o.a. met zijn debuut dat eindelijk op de markt is gekomen. Een debuut dat trouwens op 28 september werd voorgesteld in de historische locatie 'De Grote Post' ,omgetoverd tot een heus cultuurcentrum, in Oostende.
Over 'Melancholia' schreven we: '' Song na song slaat Lethal Injury ons met verstomming, en biedt ons zoveel verrassende wendingen aan op dit klasse debuut, dat we dus niet zomaar een zoveelste thrash plaat, maar een pure klasse metal schijf – in de ruime zin van dat woord – aangeboden krijgen, waardoor een ruim publiek over de streep kan worden getrokken. Voor een debuut is dit dan ook een ware mokerslag in het gezicht geworden, die ons doet beseffen dat we hier te maken hebben met een band die binnen het metalgebeuren nog hogere ogen zal gooien dan ze dankzij voornoemde live reputatie al doen. Bovendien, en dat is nog het meest opvallende, bij elke luisterbeurt doen we telkens opnieuw andere ontdekkingen, waaruit blijkt dat de band stevig aan het improviseren is geslagen op hun debuut".
Lethal Injury had een gezellig metal avondje op poten gezet, om dit debuut voor te stellen. In een goed gevulde bovenzaal kreeg de band het gezelschap van Motsus en Speed Queen die de temperatuur in de zaal deden stijgen, waarna Lethal Injury het potje deed overkoken. Een overzicht
Donkere riffs, om de lont aan het vuur te steken en ervoor te zorgen dat de boel pas echt ontploft!
Eigenlijk was het stoner/sludge gezelschap Motsus een beetje de vreemde eend in de bijt op deze avond boordevol thrash en andere aanverwante heavy/speed metal. Echter is dit naderhand bekeken de perfecte band geworden om de gedoodverfde lont aan het vuur te steken, om de boel te doen ontploffen. Riffs, Riffs en Riffs is de rode draad in de donkere sludge/stoner muziek van Motsus. De band timmert sinds 2012 aan de weg, en blijkt binnen een muziekstijl die we toch al enkele jaren volgen, een meerwaarde te zijn. Geen idee waarom ons dat is ontgaan, want het was de eerste keer dat we deze band echt hebben opgepikt. Dit geheel terzijde.
Motsus brengt verschroeiende riffs naar voor, die als kokende lava je hersenpan binnen dringen en je ziel doen branden in de Hel. Althans zo voelt dat aan. De spanning is gedurende de volledige set namelijk gewoon te snijden, waardoor de temperaturen - die in de zaal eigenlijk al redelijk hoog lag - naar een kookpunt beginnen te stijgen.
Snel, Sneller, Snelst.. en dodelijke riffs die snijden als scheermesjes. Missie geslaagd!
Speed Queen heeft zijn naam niet gestolen. Want inderdaad snelheid is de rode draad in de muziek van deze band. Snelheid en technisch hoogstaande gitaar/drumwerk dat als een mokerslag in je gezicht terecht komt. Ook al gaat alles wat diezelfde lijn uit, dit stoort allerminst. Doordat Speed Queen die lat zodanig hoog legt, dat je gewoon vanaf de eerste noot omver wordt geblazen. En tot de laatste noot wordt meegesleurd in de oorverdovende wervelstorm die de band je aanbiedt. Naar goede gewoonte gaat Speed Queen dan ook als een horde olifanten in een porselein winkel tekeer, tot geen spaander geheel blijft van de zaal. Bovendien beschikt Speed Queen over een frontman die niet alleen enorm veel charisma uitstraalt, maar eveneens over een stem beschikt waardoor geluidsnormen nog maar eens worden overschreden. Ook al hebben we de man in het verleden nog beweeglijker gezien dan nu. Zijn aangeboren charisma en het uitdelen van kwinkslagen zorgen ervoor dat Speed Queen de boel pas echt doet ontploffen, waardoor de weg open ligt voor Lethal Injury om de ultieme doodsteek toe te dienen. Een betere opener van de finale kon deze laatste zich dan ook niet dromen.
Een gevarieerde set die schippert tussen duisternis, feestjes bouwen en koude rillingen over de rug laten lopen!
Het valt ons bij een cd voorstelling toch telkens op. Ondanks de inspanningen die de voornoemde bands leveren, het merendeel van de aanwezige komt voor één reden. De cd voorstelling van de band zelf. Dat was ook bij Lethal Injury het geval. Kreeg Speed Queen de handen op elkaar, dan was het hek pas volledig van de dam bij Lethal Injury. Het meest opvallende op de nieuwste schijf is dat Lethal Injury is uitgegroeid tot een totaal omvattend metal band, pure sang. Alles wat het genre zo mooi maakt, vind je namelijk terug op deze schijf. Duisternis die je tot waanzin drijft, ingetogen momenten die je een krop in de keel bezorgen. Verschroeiende riffs die als een bot mes in je vlees snijden. Of het doen ontstaan van een feestelijke stemming. Het keert allemaal terug op dit bijzonder tot de verbeelding sprekend debuut.
Die vele emoties, worden dus ook op het podium naar voor gebracht. In Oostende schippert Lethal Injury tussen het bouwen van een wervelend Thrash metal feestje en je koude rillingen tot het bot bezorgen door middel van black/death metal ingrediënten, en daardoor de duisternis letterlijk doen neerdalen over de zaal. Na de ene mokerslag, volgt wederom een moment dat de band de poorten van de Hel compleet open doet zwaaien. Waarna uiteindelijk een wervelend feest ontstaat waardoor die poorten worden gesloten, om opnieuw plaats te maken voor een eerder feestelijke stemming. Een gevarieerd aanbod, dat is wat de band ons voorschotelt. Lethal Injury is dus duidelijk volwassen geworden, en legt de lat zodanig hoog dat je van de ene aangename verrassing in de andere verschroeiende wending terecht komt. Dit getuigt van pure klasse van eenzaam hoog niveau.
Valt het u op dat we hierbij geen pluim steken op de hoed van de gitaristen/bassist, of een extra woordje aandacht schenken aan de vocale inbreng en drumsalvo's? Dat laatste is heel bewust. In de volledige set valt het op dat Lethal Injury anno 2018 vooral een goed geoliede machine is geworden, waarbij elke schakel, elke inbreng, minstens even belangrijk blijkt te zijn. Bovendien, de muzikale smaken van elk van de bandleden zijn wellicht wat verschillend, maar toch voelen de heren elkaar blindelings aan. Wat ervoor zorgt dat we een optreden aangeboden krijgen dat niet alleen technisch de perfectie overschrijdt. Bovendien straalt deze band enorm veel spelplezier en spontaniteit uit waardoor een nieuwe bladzijde kan worden omgedraaid, en de weg naar eeuwige roem - in zoverre dat nog kan - open ligt.
Besluit: Op basis van dit debuut, en deze show in Oostende ziet die toekomst voor Lethal Injury, binnen het globale metal gebeuren - in een enorm brede omkadering - er dan ook meer dan veelbelovend tot rooskleurig uit.
Naast de knappe prestatie van de bands zelf willen we toch ook een pluim op de hoed steken van de geluidsman. Want de mix bij een instrumentale muziek van bijvoorbeeld Motsus is uiteraard heel belangrijk, en dat bleek ook duivels goed te zitten. Niet alleen bij Motsus, maar over de ganse avond bekeken, was dit trouwens het geval. Eveneens bij Speed Queen en Lethal Injury was er geen speld tussen te krijgen, de perfectie werd dus ook wat de geluidsmix betreft voortdurend overschreden. Ook dit mag eens in de verf worden gezet.
Organisatie: Lethal Injury + HLP
Suede bestaat al sinds 1989. Mens, we worden oud. Het lijkt amper tien jaar geleden dat ze de Britse hitlijsten en tabloids aanvoerden. Helaas niets is minder waar. De band stopte in 2003 en Brett Anderson richtte The Tears op waarin hij terug samenwerkte met Richard Butler (de eerste gitarist van Suede). Daarna ging hij solo. Dat werd niet echt een succes. In 2010 kwam er een reünietour en in 2013 kwam Suede op de proppen met het goed onthaalde ‘Bloodsports’. In 2016 hadden we het eveneens goed onthaalde maar donkere ‘Night Thoughts’ dat vergezeld was van een speelfilm. Nu zijn we terug 2 jaar later en krijgen we ‘The Blue Hour’ waarmee Anderson en co de zalen mee rondtrekt. Benieuwd hoe hij dit zal brengen waren we in ieder geval.
We kregen eerst het schatplichtige voorprogramma in de vorm van Gwenno. De frontvrouw had een ferme stem en weirde moves. De band produceerde verdienstelijke indierock. Niets meer maar zeker ook niets minder.
Voor het begin van het optreden van Suede werd een gordijnnet vóór het podium opgehangen. Klokslag 9 uur klonken de tonen van “As One” wat het startsein was. Witte spots vanop het podium zorgden dat je de bandleden als schaduwen zag opkomen. We kregen drie nieuwe nummers “As One” , “Wastelands” en “I Don’t Know How To Reach You”. Allemaal vanachter het gordijn. Gelukkig lieten ze daarna het gordijn opengaan wat het contact met het publiek een stuk groter maakte. Op de achtergrond stijlvolle visuals. Daarna kregen we een rij bekend materiaal met o.a. “We Are The Pigs”, “So Young”, “Flashboy”. Het tempo en de temperatuur gingen hierbij in de hoogte. Ook “Tides” en “Roadkill” die hierna kwamen, konden bekoren en stonden zeker hier op hun plaats. Daarna kregen we terug een rij hits (“Filmstar”, “Animal Nitrate”…) waarbij Brett het publiek en zichzelf verheerlijkte. Het moet gezegd worden dat Brett er niet alleen nog steeds goed uitziet voor zijn leeftijd maar ook nog steeds een geweldige stem heeft. “Europe is our Playground” was een meezing moment voor het publiek. Brett zong zonder versterking en met enkel een akoestische gitaar als begeleiding. En ja ook het publiek natuurlijk. Mooi. Afgesloten werd er met “The Invisbles” en het wondermooie “Flytipping”.
Voor de bisronde kregen we “The Beautiful Ones” en als afsluiter probeerde Brett van “Life is Golden” een nieuwe anthem te maken. Dat laatste nummer is trouwens geheel terecht de nieuwste single. Een heerlijke song.
Suede heeft een goed nieuw album uit. Live spelen ze de pannen van het dak. We kregen veel nieuw werk te horen en dat nieuw werk deed het live goed. Een prachtig en professioneel podium. Het gordijnnet mag wat mij betreft achterwege blijven omdat het afstand schept en er weinig mee werd gedaan. Voor de rest tip top.
Organisatie: Live Nation
Moses Sumney is een talent voor de toekomst. De boomlange Amerikaanse zanger gaat creatief, venijnig om met z’n muziek en haalt vocaal sterk uit . Samen met z’n twee muzikanten, krijgen we in een amalgaan van stijlen een balans van spanning , opwinding , extravertie, ontlading , soberheid en intimiteit.
Een intens broeierig, avontuurlijk , onheilspellend , huiverend , breekbaar en bevreemdend duister geluid kregen we van iemand die eerder al het podium deelde met Sufjan Stevens en Solange . Het debuut ‘Aromanticism’ werd als één van de revelerende platen aanzien. Muzikaal klinkt het allemaal subtiel , grillig, inventief en goed doordacht. De sound is niet in een hokje te duwen, een gedurfde mengeling van soul, r&b, pop , jazz , triphop, psychedelica funk , gospel , blues in een artyfarty kleedje . Kan het nog complexer? Vocaal kan hij met z’n falset hoog uithalen, evenals smachtend als rauw.
Hij verwerkt een pak invloeden o.m. heb je ergens d’Angelo, Perfume Genius , Grizzly Bear, Tricky, Anthony Hegarty , James Blake en Alison Goldfrapp. Verdomd goed! We horen het allemaal ergens in de nummers , die slepend, bezwerend zijn en teder raken . En een schop onder de kont krijgen door vervormde loops . Bakken sfeer dus .
“Self-help tape” is een filmisch donkere track die je naar adem doet happen . “Quarrel” onderstreept de sterkte, de kwaliteit en de variatie van Sumney . Ook “Lonely world” toont alle muzikale uithoeken . “Rank & file” laat afro toe en klinkt groovy, bezwerend. Het getuigt tot wat de drie muzikanten in staat zijn , die durven te experimenteren met geluid en dat samen met Sumney z’n stem .
Hij staat dicht bij z’n publiek, is de bescheidenheid zelve en grapt er soms op los . Het zijn ‘songs from his bedroom’ . “Come to me” wordt onderhouden door een diepe jazzy basstune en vioolgetokkel . In een grimmig sprookjesdecor krijgen we “Doomed” te horen .
Ingenomen solo komt hij terug voor enkele nummers . In de ban houdt hij ons door het gitaargetokkel gedragen door z’n vocals, richting gospel/acapella in een doomy sfeertje. Op verzoek brengt hij één van z’n eerdere nummers in een sobere versie en na het afsluitende “Plastic” komen we terug in de realistische wereld en op de begane grond.
Sumny heeft ons een uur lang bij het nekvel gegrepen met iets ondefinieerbaars , huiverend en bovenaards . Kwaliteit en sterkte in een niet alledaags geluid . Sjiek !
Organisatie: Botanique, Brussel
Na het voorprogramma door de Brit Jon Allen was het de beurt aan Dionne Warwick om het beste van zichzelf te geven. En het moet gezegd , de 77 jarige zangeres staat er nog altijd na een carrière van 55 jaar. Dit optreden dat ook meteen het laatste was van haar tournee, duurde liefst 2 uur. Na een ietwat te lange monoloog over wat we konden verwachten begon ze eraan. Alle grote hits passeerden de revue. Van “Walk on by” tot “I’ll never fall in love again”. Ze bracht in totaal 35 nummers. Dit gebeurde grotendeels in medleyvorm waardoor iedereen wel het nummer hoorde waarvoor hij kwam. Maar voor je het wist was je nummer dan ook alweer voorbij …
Op deze avond had ze ook 2 duetpartners. Haar oorspronkelijke versie van “I Say A Little Prayer” kan bijvoorbeeld op veel enthousiasme rekenen: met een ietwat andere timing dan de latere hitcover van Aretha Franklin is het voor sommigen even wennen, maar het wordt er niet minder mooi van. Drummer en zoon David Elliott blijkt bovendien een prima duetpartner tijdens deze vertolking.
Een andere duetpartner voegt zich aan het einde van de avond bij het gezelschap: kleindochter Cheyenne Elliott. Samen zingen ze onder meer het Whitney Houston-duet “Love Will Find A Way” en “That’s What Friends Are For”. Een leuke toevoeging aan de avond, maar de zangstijlen van Elliott en Warwick staan te ver van elkaar af om van een echt geslaagde combinatie te spreken.
Toch kreeg ze een staande ovatie aan het einde van het concert. Ze verdween gracieus van het podium. Het mag gezegd, het is na al die jaren nog altijd een grote dame.
Setlist
Don't Make Me Over / Walk On By
Anyone Who Had A Heart
Reach Out for Me / You'll Never Get to Heaven (If You Break My Heart)
(There's) Always Something There to Remind Me
One Less Bell to Answer / Message to Michael / Trains and Boats and Planes / (They Long to
Be) Close to You
I Say a Little Prayer
Do You Know the Way to San Jose
This Girl's in Love With You / I'll Never Fall in Love Again / Make It Easy on Yourself / Promises, Promises
Then Came You / Deja Vu
Heartbreaker
Brazil (Aquarela do Brasil)
Here I Am / The April Fools
Raindrops Keep Fallin' on My Head / Arthur's Theme (the Best That You Can Do) / (Theme From) Valley of the Dolls / The Look of Love / A House Is Not a Home
Alfie
Love's (Still) the Answer
99 Miles From L.A.
I'll Never Love This Way Again
Love Will Find a Way
(with Cheyenne Elliott)
Let There Be Love
(with Cheyenne Elliott)
What the World Needs Now Is Love
That's What Friends Are For
Organisatie: Concertevents ism Kursaal Oostende
Marble Sounds – een muzikale parel die nog onontgonnen is voor het grote publiek … Ondanks een resem sterke nummers blijft vreemd genoeg het project van sing/songwriter Pieter Van Dessel dwarrelen in de kleine clubs . Ze zijn toe aan de vierde plaat, die vanavond in de spotlights stond. Ingetogen, melancholiek horen we een immer sympathieke band met een palet van herfstige kleuren.
Een sterke spanningsopbouw krijgen we van fijnzinnig, ongepolijst materiaal in een schilderachtig decor die mooie beelden van landschappen doet opborrelen en veel aan de verbeelding overlaat. Een extraverte, ruwere tint kan worden toegevoegd . Alles is erg goed beheerst en de geluidjes vallen op hun plaats. In perfecte balans worden de sfeervolle tracks gespeeld . Het draagt bij tot die ultieme pracht waar Marble Sounds toe in staat is, hartverwarmende, melancholische droomsongs door een gelaagde melodie …
‘The advice to travel light’ vertaalt het muzikaal gedachtengoed van het verblijf in Canada van Van Dessel . Er wordt aangenaam gestoeid met toetsen , blazers, vioolpartijen en vrouwelijke backing vocals vullen aan . Met acht kunnen ze op het podium en kompaan Gianni Marzo van Isbells geeft een subtiele , snedige draai aan z’n gitaar en steelpedal.
“Fire in the lake” , “In time” en de titelsong van de recente plaat brengen het publiek in de juiste stemming. Jeugdherinneringen flitsen voor de ogen; het is mijmeren over hoe het vroeger was of hoe we eens kunnen lekker uitwaaien als iets verderop “The summer of the sun” en “The little lows” wordt gespeeld. Introvert lieflijk loodst Van Dessel met z’n band ons door het stemmige materiaal. “My friend” is er eentje over de liefde van zijn leven ; een breekbare hardheid door een aanzwellend, voller geluid . “39” verwijst naar de leeftijd van twee jaar terug.
De herkenbaarheid komt er met de huidige rocksingle “Anyhow even now” en het oudje “Leave a light on”, die eerlijke , weemoedige popsong van een ongebreitelde schoonheid , minutieus uitgewerkt en sober , sfeervol verpakt. Eigenlijk was dit de aanzet voor een doorbraak, maar hierna bleef de band bizar genoeg op het achterplan op de jongerenzenders.
Van Dessel heeft de kunst om goede popsongs e schrijven , dat voel je genoeg, “Keep repeating” en “One last regret” maken het pad vrij naar een overtuigend slot. Solo overtuigde hij nog met een lovesong, gedrenkt in een bad van tekstvel ; in een filmische dreiging werd definitief besloten .
Marble Sounds stond garant voor een goed uurtje bedwelmende droompop en rock in variabelen van mijmerende emotievolle klankkleuren.
Support act was Moonboat rond Michael Lamiroy die hun eerste EP uithebben . Sferische, hemelse pop van semi akoestische gitaarspel , beheerste elektronica in zacht vocalen . In een aangenaam timbre slagen de drie erin om net als Marble Sounds heel wat beelden op te roepen.
Organisatie: Botanique , Brussel
De Limburgse heavymetalband Hell City stelde zijn album ‘Flesh & Bones’ voor in de Muziekodroom in Hasselt en in muziekcafé Elpee in Deinze. Het album en de release-shows moeten de band opnieuw op de kaart zetten, en dat is met verve gebeurd.
Carneia mag in Deinze het publiek opwarmen en doet dat met een mix van emotioneel geladen en groovy metal en agressieve post-metal en post-hardcore. Carneia is de ‘andere’ band van zanger Jan Coudron, die ook bij het net iets bekendere King Hiss achter de microfoon staat. Carneia werd in snelheid gepakt. De band was van plan om dit najaar met de pas gevonden nieuwe drummer een nieuw album op te nemen. Maar toen bekend werd dat de band beschikbaar was voor optredens, zat de agenda meteen vol en moest meteen worden gerepeteerd in plaats van gecomponeerd of opgenomen. Het nieuwe album zal daardoor waarschijnlijk pas voor volgend jaar zijn. In Deinze werden alvast twee nieuwe nummers uit hun kooi gehaald: “Alter Ego” en “The Making Of The Universe”. Voor het overige veel nummers uit ‘Symmetry Of Mind’, het uitstekende vorige album van Carneia.
Hell City was van 2012 tot 2015 goed op weg om het helemaal te gaan maken in België en vooral in het buitenland. Knappe albums met spraakmakende producers als Mikey Doling van Soulfly en Channel Zero, kunnen spelen op Graspop, Dokkem Open Air, Summer Breeze en Suikerrock, tournees in de UK, Frankrijk en Denemarken, … Alles liep gesmeerd tot bassist Michael plots sterft na een val. Op dat moment valt het raderwerk stil en dat betekent bijna het einde van de band, maar twee jaar later staan ze er weer, met een nieuwe samenstelling en met een nieuw album. Dat werd opgenomen met de bekende producer Dan Swanö (Millencollin, Therion, Opeth, …) en uitgebracht bij het Nederlandse Painted Bass Records.
Zodra Hell City het podium van de Elpee opstapt, is aan niets te merken dat de band een paar jaar stilgelegen heeft. De band kijkt het publiek met veel vertrouwen in de ogen. De bandleden zijn perfect op elkaar ingespeeld en het enthousiasme staat op hun gezicht te lezen.
Deze reïncarnatie van Hell City brengt alle tracks in dezelfde volgorde als op het album, te beginnen met de introsong “Resurrection” en “Playing With Fire” als eerste echte track. Daarna volgt de catchy single “Your Darkest Hour” die aan het album vooraf ging en even later is het de beurt aan “Supernatural”, de tweede single. De cleane vocalen van zangeres Michelle zitten mooi vooraan in de mix en ter afwisseling is er af en toe de grunt van drummer Tommy. Zingende, dan wel gruntende drummers zorgen vaak voor een statisch live-gebeuren, maar hier werkt het perfect omdat Tommy slechts de accenten moet leggen. hij kan zich qua grunten eens helemaal laten gaan op de anti-Trumpsong “Bogus Potus”, terwijl Michelle tijdens die track het publiek ingaat om mee te headbangen. Bij titeltrack “Flesh & Bones” geeft Michelle nog de boodschap mee dat we allemaal gelijk zijn, van vlees en bloed, en dat we daar beter wat meer zouden moeten naar handelen. Het is, met het einde van de set in zicht, het eerste nummer waarop de band wat gas terug neemt.
Na het hele ‘Flesh & Bones’-album, was er in Deinze nog tijd voor twee tracks uit het vorige album ‘Victorious’: “Victorious” en “Ice Cold Rage”.
De trein van Hell City is opnieuw vertrokken. Hopelijk kunnen ze nu snel voortbouwen op de successen die ze eerder in het buitenland hadden, want in eigen land ben je snel rond als liveband.
Organisatie: Elpee, Deinze
Het fenomeen Rick Astley (****) doet me terugdenken aan de tijd toen ik als rock, punk en postpunk liefhebber een afkeer had voor de al te afgeborstelde artiest die met afgelikte pop songs als “Never Gonna Give You up” een huivering over mijn rug deed lopen. Echter zijn die songs eveneens zo aanstekelijk, dat je - willen of niet - ze staat mee te brullen, met de heupen wiegende op die al even aanstekelijke klanken. Rick Astley bracht recent een gloednieuwe plaat uit 'Beautiful Life'. ''Cheesy pop songs is altijd het handelsmerk geweest van Rick Astley. Dat is op ‘Beautiful life’ nog steeds het geval. Rick Astley laat op de plaat vooral meer in zijn hart kijken, en daar hoort niet alleen een lach bij maar ook - eerder subtiel een traan. Met de emoties van je fans spelen, ook dat is steeds het sterke punt van Rick Astley geweest. En dat is het nog steeds. Maar toch. Het is gewoon uiterst jammer dat de man over de gehele lijn angstvallig op veilig blijft spelen. Echter, het hem compleet kwalijk nemen, kunnen we dan ook weer niet. Met deze formule heeft hij altijd succes gehad, die formule past hij nog steeds toe. En waarom een formule die aanslaat bij je publiek veranderen? Vroegen we ons ook af …" Lees de volledige recensie via volgende link: http://www.musiczine.net/nl/nl/cdreviews/rick-astley/beautiful-life/
Rick Astley kwam zijn nieuwste plaat voorstellen in een volgelopen Ancienne Belgique. Die was omgetoverd in AB Flex - gedeeltelijk zitten en deel staande. Het publiek op de zitplaatsen zou echter niet lang blijven zitten, zo zou later blijken. Al waren de meeste toch voornamelijk gekomen om die hits van toen te horen. Maar een feestelijke stemming heerste er wel de hele avond. En dat was vooral de grote verdienste van de charismatische klasse entertainer die Rick Astley na al die jaren nog steeds is. Hij ontpopt zich dan ook tot een ware volksmenner die iedereen van vooraan tot volledig achteraan moeiteloos uit zijn hand doet eten. Uiteraard grasduint Rick Astley uit zijn nieuwe plaat. Zo blijkt opener “Beautiful Life” een song die naar mijn mening niet moet onderdoen voor meerdere kleppers uit zijn oeuvre. Waaruit blijkt dat er niet alleen op plaat, maar ook live nog steeds geen sleet staat op de gedrevenheid van deze voormalige pop grootheid. In tegenstelling tot comebacks die vaak resulteren in een routineklus of een afkooksel van wat ooit was, brengt Rick Astley dan ook een show die tot de puntjes is uitgewerkt. Maar waarbij het spelplezier en spontaniteit eveneens de rode draad vormen.
Volgens mening interview is: 'Beautiful Life' één van Rick Astley zijn meest persoonlijke platen geworden. Bij breekbare songs als “She Makes Me” voel ik inderdaad rillingen over mijn rug lopen, en pink een traan weg. Dat is wat mij betreft dan ook de sterkste kant van Rick Astley anno 2018, de crooner die de gevoelige snaar raakt. Rick Astley blijft eveneens de bescheidenheid zelf. Zo geeft hij aan dat zij in Brussel staan om hard te werken om hun publiek te bekoren. Een uitspraak die op veel bijval kan rekenen en zorgt voor de nodige hilariteit. Bovendien zet Rick zijn band voortdurend in de schijnwerpers en geeft bijvoorbeeld de dames die het achtergrondkoor vormen, de nodige kans zich van hun beste kant te tonen. Hij prijst de gedrevenheid en de vocale capaciteiten van deze dames dan ook voortdurend aan en zet ze zelfs vooraan het podium, wat eveneens zorgt voor een welverdiend applaus voor zowel de inbreng van beide dames zelf, als het feit dat Rick Astley ondanks al die successen dus niet naast zijn schoenen is beginnen lopen. Het siert hem. Je voelt trouwens aan dat hij meent wat hij zegt en zingt, waardoor ook wij compleet over de streep worden getrokken.
Met de nodig kwinkslagen en hits als “Whenever you Need somebody” slaagt Rick erin iedereen tot bewegen en meebrullen aan te zetten. Eveneens rijdt hij met een fiets rond op het podium, en doet het publiek meezingen over hoe hij met de fiets door België rijdt. De strofe van gelegenheid song “Cycling to Belgium, Cycling with friends, I Hope it never ends” blijft in ons hoofd zitten en wordt eveneens door iedereen enthousiast meegebruld.
Persoonlijk was ik dus echter vooral onder de indruk van de breekbare songs waar Rick Astley zich ontpopt tot een ware crooner, zoals in “Angels on My side” , een song die hij trouwens opdraagt aan zijn volledige band. Zijn ‘Angels on his side’ om elk concert weer een wervelend feest te maken. Ook zijn oproep om nooit op te geven - 'Keep Singing' - zorgt voor een krop in de keel.
Om maar te zeggen, Rick Astley spreekt voortdurend de emoties van zijn aanhoorders aan, waardoor je enerzijds stil wordt en anderzijds de dansschoenen aantrekt.
In een wervelende finale sluit Rick Astley de avond af met de ultieme klepper “Never Gonna give Me Up”. Waarbij niet alleen alle registers worden open gegooid, maar hij zijn bandleden één voor één voorstelt. Waarna elk van hen een solo mag brengen. Zo klinkt de baslijn heel funky, of speelt de gitarist van dienst een verdienstelijk stukje “We Will Rock you” van Queen op zijn gitaar, begeleid door de drummer. Om maar te zeggen, Rick Astley mag dan goed bij stem zijn, hij kan nog steeds entertainen en de show stelen. Hij laat zich eveneens omringen door klasse muzikanten, die tovenaars met klanken blijken te zijn.
Besluit: Rick Astley doet vanaf de eerste tot de laatste noot de zon schijnen in ons hart. Zijn warme, soulvolle, stem en uitstraling zorgen voor een glimlach op de lippen. Hij spreekt je haast persoonlijk aan als hij je begeleidt op zijn trip in Brussel. Of bezorgt je tranen in de ogen bij enorm persoonlijke anekdotes. Of doet later weer een wervelend pop dansfeest ontstaan, dat je terugbrengt naar die jaren '80.
Afgeborsteld, cheesy, te braafjes binnen de lijntjes kleuren of niet. Rick Astley zet in Ancienne Belgique de puntjes op de 'i' door een show neer te zetten die het midden houdt tussen gestroomlijnde perfectie en vooral het uitstralen van enorm veel spelplezier dat trouwens heel aanstekelijk werkt. Waardoor het dak van Ancienne Belgique er meerdere keren compleet afgaat.
We zagen dan ook niet anders dan lachende gezichten bij het verlaten van de zaal, want Rick Astley bracht de zon in ons hart, die schijnt voor iedereen.
Setlist: Beautiful Life// This Old House// Together Forever // It would take a strong strong man// Change to dance // Keep Singing // She Makes me // She wants to dance with me// Hold me in Your Arms// Shivers// God Says// Whenever You need somebody // Pray with me // Last Night on Earth // Angels on my side // Cry for help ///
ENCORE /// Cycling to Belgium// Take me to you heart - we found love //Try // Never gonna give you up
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rick-astley-21-09-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/elise-legrow-21-09-2018/
Organisatie: Greenhouse Talent
Laten we eerlijk zijn: om Bill Withers te coveren moet je balls hebben. José James, die van tevoren steeds had geopperd ooit het oeuvre van Marvin Gay te willen coveren, koos onverwachts toch voor Bill Withers. Verrassend en stoer, maar hoe bracht hij het er van af? Het is hem op het lijf geschreven!
Het begin was meteen al raak: “Ain’t no sunshine when she’s gone” op akoestische gitaar door José James ingeleid. De sfeer was gezet. Waar Bill Withers 28 keer “I know” herhaalt, gaf José James zijn eigen toets aan dit nummer door hetzelfde te doen met “Ain’t no, ain’t no, ain’t no…”. Meteen daarna kwam de herkenbare “Grandma’s Hands”, wat de meesten onder ons wel zullen herkennen als de intro van “No diggity”. Tijdens dit nummer werden we verwend met een ongelooflijke orgelsolo en een solo van de gitarist die je deed denken aan de stijl van David Gilmour tijdens Pulse. Ook José James liet zich even gaan door onverwacht te beginnen beatboxen. Al die extra’s maakten dit optreden van meet af aan tot een ontzettend funky spektakel. Nadien kwam de ene hit na de andere: “Who is he and what is he to you”, “Use me” en uiteraard “Lean on me” met een formidabele solo van de pianist. Het was zo adembenemend dat je jezelf afvroeg waarmee de tweede helft van het programma gevuld zou worden.
Het werd even stil en José James richtte zich tot het publiek om over Bill Withers te vertellen. Hij brak pas door op zijn 32ste en veel van zijn hits schreef hij op akoestische gitaar tussen zijn shifts bij de Weber Aircraft-fabriek, waar hij toiletpotten voor Boeing 747’s in elkaar schroefde. Hij had er dan al negen jaar bij het Amerikaanse leger opzitten én een korte baan als melkboer. Zijn gitaar kocht hij nadat hij soulzanger Lou Rawls er vrouwen mee had zien verleiden. Voor José James was Bill Withers een man van het volk die een tijdloze stempel op de soul heeft gedrukt en hij was trots om hier een nieuwe generatie opnieuw van te mogen laten proeven of in de woorden van José James “the message of Bill to the people”.
Terwijl de muzikanten een pauze namen, leidde de drummer het tweede gedeelte in met een solo van jewelste. Onmogelijk om stil te blijven staan op zo’n ritmes en de overgang naar “When I’m kissing my love” verliep dan ook bijzonder funky. Het hele zachte “Hello like before” brak die sfeer even, maar zonder dat het stoorde en het was de ideale aanloop naar “The same love that made me laugh”, ook bekend(er) in de versies van Diana Ross en Al Jarreau. Met de woorden “this is for the ladies” kondigde José James “Just the two of us” aan en vervolgens het bijzonder vrolijke “Lovely day”. Hij is een charmeur pur sang met alle recht van spreken. Zijn performance en interactie met de overigens geweldige muzikanten op het podium getuigde van grote klasse. Door voor de bisnummers terug te grijpen naar zijn eigen nummers “Trouble” en Come to my door” sloot José James af in stijl.
De artiesten slaagden erin de AB anderhalf uur om te toveren tot een levendige Soul Temple en de krachtige stem van José James tezamen met zijn overtuigende attitude maakte deze hommage puur en geloofwaardig. Het blijft me verbazen dat concerten zoals deze niet uitverkocht zijn, maar waarschijnlijk is dat te wijten aan het feit dat de naambekendheid van Bill Withers totaal niet in verhouding staat met de bekendheid van zijn nummers. Het publiek was daar alleszins niet rouwig om. Je beleefde alles van zo dicht bij mét voldoende ruimte om te dansen, wat maakte dat je nog dubbel zoveel kon opgaan in de muziek. Dus José beloof ons dat je zo blijft verder doen en twijfel niet over Marvin Gay!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Wie zin had in een stevige portie feels op één van de laatste zomeravonden in Het DOK, moest zondagavond bij het concert van Amen Dunes zijn. Een gezellige bunker, aangevuld door een tribune en net genoeg staanplaats dat iedereen gezellig tegen elkaar kon keuvelen.
Amen Dunes bewees eerder dit jaar nogmaals dat hij een van de interessantste artiesten van het moment is. Met zijn album ‘Freedom’ presenteerde hij een plaat die zeer pittoresk en warm was. Een ideale plaat om het DOK mee in te palmen.
En dat lukte vanaf minuut 1. McMahon begon zijn set met “Saturdarah”. Een nummer met een zeer afwisselend timbre, dat je meteen deed wegdromen en je raakte tot in het diepste van je hart.
Amen Dunes zijn set was niet enkel rustig. Ook kwamen er af en toe wat groovy stukjes naar voor, die het publiek met kleine pasjes deed dansen. Niet vaak, want merendeels van de set bestond uit rustige nummers die eerder gemaakt waren om uw lief eens goed op vast te pakken, dan te dansen. Dit vooral tijdens het moment waarop Amen Dunes “Swim Up Behind Me” en “Freedom” achter elkaar speelde.
Afsluiten deed McMahon wel met iets meer uptempo nummers. “Calling Paul The Suffering” en “Believe” zijn één van zijn bekendere songs en dat was ook te merken aan de hier en daar meezingende mensen.
Amen Dunes bewees in Het DOK live even moeiteloos als op plaat onder de huid te kunnen kruipen en vervolgens lang na te zinderen. Al voelde de avond door de spaarzame setduur toch ietwat onvolmaakt. Met als artiest zo een catalogus, kon deze set toch net iets langer duren. Voor de rest hoor je ons niet klagen!
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
