Durand Jones & The Indications - Soul van de bovenste plank
Durand Jones
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2018-05-11
Nick Nyffels
Als soulliefhebber moesten we de laatste jaren afscheid nemen van twee grote artiesten: Charles Bradley en Sharon Jones blijven we koesteren. Gelukkig staat er ook een nieuwe generatie klaar die de klassieke soul fris houdt, met bijvoorbeeld Leon Bridges en ook Durand Jones. Die groeide op in Hillaryville, Louisiana, waar hij in het kerkkoor gospel zong, en hij ook saxofoon leerde spelen. Hij trok als student naar Indiana, om saxofoon en klassieke muziek te gaan studeren, en daar ontmoette hij leden van de band Charlie Patton’s war, die hem overtuigden om te gaan zingen, en zo ontstond Durand Jones & The Indications. Die stonden vrijdag in de AB-Club en je kan ze deze zomer ook nog zien op Rock Werchter.
Durand Jones & The Indications zijn met zeven, en spelen vintage soul van hoge kwaliteit: een blazersectie met sax, trompet en dwarsfluit creëert een authentieke jaren zestig-klank in het spoor van The Menahan Street Band. Jones is misschien minder spectaculair dan wijlen Charles Bradley, hier geen James Brown-uithalen, toch is dit echte doorleefde soul, soms ook heel Amerikaans met een hoog showgehalte. De dwarsfluit riep onvermijdelijk Donald Byrd op, en als de drummer de zang op zich nam, was het of de jonge Michael Jackson op het podium stond. We onthielden “Is it any wonder”, “Giving up” met een sterke trompetsolo en “She’s gone to another”, een cover van The Whatnauts, een vergeten soulband uit Baltimore die Kanye West nog gesampled heeft. Bissen deden The Indications met een cover van Smokey Robinson.
Ook het voorprogramma ging het zoeken in de jaren zestig, maar dan op de Caraïben. Chris & Charlie spelen rocksteady, de Jamaicaanse link tussen ska en reggae. Het is de band van Charlotte en Christiane Adigéry, aangevuld met leden van The Whodads en The Internationals. Charlotte Adigéry kan je kennen van het nummer “The Best thing”, van de soundtrack van de film Belgica, die door de Dewaele Brothers in mekaar gestoken werd. Ze was ook backing zangeres bij Arsenal en heeft haar eigen project WWWater, elektronische muziek met akoestische elementen, dat bij Ibeyi aanleunt. Bij Chris & Charlie zingt ze met haar moeder traditionele rocksteady, met een paar eigen nummers en ook veel covers, waaronder “Blackbird” van The Beatles, “The first cut is the deepest”, vooral gekend van Rod Stewart, maar hier veel dichter bij het origineel van P.P. Arnold en “Ring my bell” van Anita Ward.
Dit klonk authentiek Jamaicaans, met een straffe ritmesectie en het zo typische orgeltje, ook al is moeder Christiane van Martinique en is Charlotte een echte Gentse.
Hopelijk staan ze ook op de Gentse Feesten, we hebben zo al een paar podia in gedachten waar ze de pannen van het dak kunnen spelen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Sylvie Kreusch toverde de Minardschouwburg om in een broeierige venue waarbij dansen een must werd. Met donkere pop en Afrikaanse invloeden zorgde ze voor een veelbelovende set in Gent. Er waren dan ook enkele notabelen aanwezig. Zo zagen we Maarten Devoldere zijn muze aanmoedigen. Mathieu Terryn (Bazart) kwam meeshaken, net als de mama van Sylvie en we zagen ook nog Simon Casier (Zimmerman).
Want deze show was pas haar tweede volwaardige soloshow. Enkel de single “Seedy Tricks” is al vrijgegeven en zorgde al onmiddellijk voor deining in Gentse muziekscene. Ook live konden we genieten van de onderbuikgrooves van “Seedy Tricks”.
Met nog twee fantastische percussionisten aan haar zij , was de band compleet. Een unieke opstelling, maar wel één die de heupen losmaakte. De Afrikaanse ritmes waren daarin nooit ver weg. Zo waren de djembé en tamboerijn nooit ver weg.
De eerste songs van de set, “Counting” en “Egypt”, toonden de duistere kant van de liefde, zonder dat plakkerige zeemzoete. Plakken deden we van het zweet, want we schoven al dansend mee met Sylvie. Kreusch slaakte af en toe een gilletje, waarna ze nog eens diep door de knieën ging met de handen door het haar en richting haar kruis. Zo moest je tijdens “Voo Doo” geen snelle verstaander zijn om te weten wat put your hands down, down, down betekende. Het was één van de meest sexy songs van de avond. Maar het was niet alleen sensueel.
Ook de stem van Sylvie Kreusch kon bekoren. Met wat elektronica hoorden we de zang echoën, een mooi effect. Roisin Murphy leek niet heel ver weg meer. In “Tinush” mochten we genieten van het perfecte samenspel van de twee drummers. Het nummer kreeg een Oosterse melodie, herhaling was key en het licht ging perfect mee. Alsof ze al op automatisme konden samenspelen. Toch bleef de spanning erin. De drummers bleven een hoofdrol opeisen tijdens “Wild Love”, maar dan tijdens de potente outro die op luid gejuich werd onthaald. De song begon nochtans mystiek met abstracte geluiden en gewaagde stiltes en echo’s. Kreusch betoverde met haar voodoo.
Een uur met Sylvie Kreusch en kompanen is jammer genoeg snel voorbij. Maar niet voordat ze zoveel mogelijk dansers op het podium kreeg. Sylvie deed het in de stijl van Florence and the Machine tijdens “Just Like a Fyah” en “Please to Devon”. Twee mooie afsluiters van een veelbelovende solocarrière.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sylvie-kreusch-07-05-2018/
Organisatie: Democrazy, Gent
King Buffalo + Elder - Stoner, psych en gelaagde hard rock
King Buffalo + Elder
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2018-05-07
Sam De Rijcke
Eerder dit jaar waren wij sterk onder de indruk van ‘Repeater’, de nieuwe plaat van King Buffalo die bij ons een licht verslavende werking had dankzij de meeslepende psych rock die lekker voortdrijft op de stonergitaar van frontman Sean McVay. Dat effect wordt ook op het podium bereikt, het begint soms rustig kabbelend om dan stevig uit te freaken middels een stel scheurende riffs en een overstuurde leadgitaar. De drie songs van ‘Repeater’ passeren allen de revue en de titelsong van ongeveer een kwartier lang is daarbij het absolute hoogtepunt. Een song die typerend is voor de sound van King Buffalo, het boeltje komt zeer geleidelijk aan onder stoom, maar eens het trio op dreef is wordt er wel één en ander gesloopt. Een beetje zoals ook Colour Haze dat kan.
Fijne live kennismaking, sterke band en ideale opwarmer voor de gelaagde metal van Elder.
Elder gewoon als metalband omschrijven is trouwens een beetje een te enge benadering. De Amerikanen bedrijven een soort stevige en zeer avontuurlijke stoner rock die af en toe flirt met prog rock en old school hardrock en die bovendien van een psychedelisch randje is voorzien. Als u een band als vergelijkingspunt wil, zoek het dan in de richting van Motorpsycho, de Noorse klasbakken die ook al niet in één hokje zijn onder te brengen.
Elder presenteert hun imposante hard rock in lange songs die nogal wat richtingen uitgaan en daarbij altijd de spanning er in houden. Zeven songs in anderhalf uur, per stuk komen we dus ruim boven de 10 minuten uit, en daarin gebeurt telkens heel wat. De hoge vocals komen er misschien niet altijd loepzuiver uit, maar dit is dan ook maar bijzaak bij deze band. Hier primeren de muzikale hoogstandjes, de loden riffs, de glooiende gitaarsolo’s, de zweverige middenstukken en de vele tempowisselingen.
De songs zijn van voldoende keerpunten voorzien om er voor te zorgen dat het nergens langdradig wordt. Integendeel, met twee gitaristen in de rangen houdt Elder het constant boeiend en zorgt op die manier voor een volle en meeslepende sound.
Elke song is een trip op zich die steevast verre horizonten opzoekt. Via epische stukken als “Sanctuary”, “Dead Roots Stirring”, “Blind” en “Compendium” geraken band en publiek in hogere sferen. Met een kolossaal “Gemini” als finale wordt alles nog wat heftiger, harder en volumineuzer. Een climax, heet dat dan. Maar ’t was al dik prijs van in het begin, als je ’t ons vraagt.
Wij waren eerder al zeer lovend over het laatste album ‘Reflections Of A Floating World’, nu weten we ook dat Elder die imposante sound met glans en klasse live kan neerzetten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/king-buffalo-07-05-2018-2/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/elder-07-05-18-2/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nap Eyes - Canadese gitaarklanken in het café van het DOK
Nap Eyes
DOK
Gent
2018-05-06
Nick Nyffels
DOK mag er nog een jaartje bijdoen, het kraakpandgevoel kan je dus ook in 2018 opzoeken aan de Afrikalaan. DOK en Democrazy organiseren er nog steeds kleinschalige, maar heel interessante optredens. Het was hoogzomer aan het Handelsdok, iedereen genoot van het tropenweer in de ligstoelen of op de bankjes.
Toch moesten we het café in voor een Canadese band die zijn derde plaat, ‘I’m bad now’ kwam voorstellen. Nap Eyes komt uit het minst bevolkte deel van Canada, Nova Scotia en maakt tijdloze gitaarmuziek. Zanger Nigel Chapman heeft met zijn ziekenfondsbrilletje iets weg van de jonge Henry Rollins, maar verwacht geen punk: dit is gitaarmuziek met roots in de sixties, een mix van neo-psychedelica en powerpop. Het is een genre dat de laatste vijftig jaar steeds blijft opduiken, van The Modern Lovers en Big Star in de jaren zeventig, de Paisley Underground in de jaren tachtig, tot The Posies en Pavement in de jaren negentig en Car Seat Headrest en Steve Gunn nu.
Nap Eyes speelden een relatief korte set, om tien uur was het immers sluitingsuur in het DOK. Het was een mooie set, die echter nergens volledig losbarstte, behoudens een occasionele gitaarsolo. Chapman zong met de grove korrel à la Lou Reed, maar gelukkig een heel stuk stemvaster.
We kickten heel erg op de gitaarklank van de leadgitarist, die zowel heel erg retro en scheurend kon klinken (The Dream Syndicate) als cutting edge à la St. Vincent: de juiste keuze aan effectpedalen met andere woorden.
Chapman klonk vrij onwennig en onbeholpen in zijn bindteksten, wat toch wel vreemd is voor een band die al drie albums aan de weg timmert. Maar muzikaal zat het wel snor, met uitstapjes naar garagerock: The Strokes maar dan zonder de attitude, en countryrock.
Nap Eyes sloot af met een langer, psychedelisch nummer, zoals Car Seat Headrest die in de aanbieding heeft, en dat was meteen ook het meest geslaagde nummer van de avond, in een set die mooi was maar soms iets te braaf.
Organisatie: Democrazy, Gent
Metz + guests - Vive La Jungle
Metz, La Jungle, Moaning, Teen Creeps, Budget Trash
De Zwerver (zaal + café)
Leffinge
2018-05-05
Ollie Nollet
Het was een hele boterham die we voorgeschoteld kregen in de Zwerver. Vijf groepen op één avond. Het lijkt veel maar met twee podia bleek het best haalbaar en waanden we ons bijwijlen op een festival.
Moaning, een drietal uit Los Angeles, werd als eerste voor de leeuwen gegooid. De groep bracht onlangs een plaat uit op SubPop (waar ook Metz onderdak vond) en hoewel de gloriedagen van dat label allang geschiedenis zijn , schept dat nog altijd enige verwachtingen. Moaning begon niet onaardig maar al vlug vervielen ze in stereotiepe postpunk met donkere, zeurende zang. Nog een geluk dat de gitaar van Sean Solomon iets luchtiger klonk. Dit was de laatste dag van een lange, slopende tour en soms leek het erop alsof dat zijn tol had geëist. En toch kon het ook anders. Zoals tijdens het voorlaatste nummer toen Solomon bewees echt te kunnen zingen of de brok pure gitaarrock waarmee afgesloten werd.
Het was al een tijdje geleden dat ik Budget Trash uit Brugge nog aan het werk gezien had. Intussen legden ze een mooi parcours af in Humo’s Rock Rally, waarvan ze zelfs de finale bereikten. Of het daar iets mee te maken heeft , weet ik niet maar de vier begonnen in ieder geval met een drietal lichtvoetige, radiovriendelijke indierocksongs. Niet slecht maar geef mij toch maar hetgeen volgde: een versnelling hoger trappende, vrolijk makende garagerock. De zanger bleek behoorlijk flegmatiek terwijl de onbevangen inzet van de rest erg enthousiasmerend werkte.
Opnieuw naar de zaal dan voor La Jungle. Telkens ik dit duo uit Mons terug zie , lijken ze een stuk volgroeider geworden. De twee brouwen nog steeds een onwaarschijnlijke mix van rock-‘n-roll, techno, krautrock en psychedelica waarvan de details alsmaar beter kloppen. Terwijl de sensationele drummer, Rémy Venant, een atletische prestatie neerzet , zwiert Mathieu Flasse er ogenschijnlijk banale loops, wat goedkope Casioriedels en enkele vette gitaarriffs over heen met als resultaat een hallucinerende roetsjbaan waaraan niet te ontsnappen valt.
Na een ware uitputtingsslag wordt de roep om een bis handig ontweken door een speelgoedversie van “Wake me up before you go-go” door de boxen te laten jagen. De jongens van La Jungle blijven er erg bescheiden bij, toch was dit internationale klasse.
Een cadeau was het zeker niet om net na La Jungle te moeten spelen. Toch wist het Gentse Teen Creeps, die een bescheiden hype veroorzaakten met hun debuut ‘Birthmarks’, het publiek vlot voor zich te winnen. Hun sound klonk gebraakt en gespogen No Age, iets wat ze trouwens niet ontkennen want “Teen creeps” is ook de titel van een nummer van die Amerikaanse noisepunk band.
Het recept is bekend: schreeuwende vocals, een muur van scheurende gitaren en een wild meppende drummer. Nu laat ik me hier graag door omver blazen, toch vond ik het iets teveel van hetzelfde hebben. Al goed dat er een paar keer wat gas werd teruggenomen waarbij dan telkens Dinosaur Jr. in de verte opdook.
De zanger van Metz (Toronto), Alex Edkins, leek sprekend op de slager uit mijn straat. Aan een rock-‘n-roll imago heeft hij duidelijk geen boodschap. Pas wanneer hij de eerste noten op zijn gitaar aanslaat , komt de ware aard van he beestje boven en die blijkt vrij furieus te zijn. Dit Canadese trio grossiert in ziedende noisepunk/hardcore met gebalde nummers die telkens als mokerslagen in het gezicht aankwamen. De driftige gitaar van Edkins, de donderende drumsalvo’s van Hayden Menzies en de steeds prominent aanwezige bas (jammer van dat storende geknetter) van Chris Slorach schiepen een heerlijk brutaliserende sound die na een tijdje toch wat voorspelbaar klonk.
Net toen ik dacht dat ik het wel gezien had zette de band “Kicking a can of worms” in: een nummer dat begint met een ellenlange drone op gitaar om vervolgens via een schitterende spanningsopbouw in volle glorie open te barsten. De songs die volgden kenden dan plots toch nog de broodnodige variatie zodat ik me opnieuw volledig met Metz kon verzoenen.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set tijdens Les Nuits Bota 2018 (Metz), de dag voordien
http://www.musiczine.net/nl/fotos/metz-04-05-2018/
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Rosa Crux - Degelijk met de welgekende ingrediënten
Rosa Crux
Kreun
Kortrijk
2018-05-05
Wim Guillemyn
We konden er niet naast kijken want doorheen gans Vlaanderen hingen posters met de aankondiging van Mortiis en Rosa Crux. De Kreun was dan op deze mooie zomerse zaterdagavond goed gevuld. Een groot deel vanuit Frankrijk. Niet verwonderlijk want de band is afkomstig van het Noord Franse Rouen.
De avond openen was weggelegd voor het Belgische Ashtoreth. Het project van de Antwerpenaar Peter Verwimp. Alleen op het podium was hij in de weer met zijn gitaar, loops en zangeffecten. Dat leverde een soundscape van drones, ambient en aanverwante genres. Boeiend voor een poosje maar gezien het gebrek aan variatie of muzikale ontwikkelingen was een half uur meer dan genoeg.
Mortiis mocht dan optreden. Ditmaal ook zonder band want hij kwam in zijn eentje zijn cultalbum ‘Anden Som Gjorde Oppror’ uit alweer 1994. Dit album bestaat volledig uit synthesizers en is naast dark ambient, ook volledig instrumentaal. Helemaal anders dan zijn later werk dus. Mortiis’ album ‘The Grudge’ uit 2004 werd zelfs opgenomen door de Noorse regering als erfgoed. Alle bibliotheken moesten een exemplaar voorzien zodat iedereen het album gratis kon beluisteren. In het midden van het podium stond een synthesizer opgesteld. Mortiis kwam op en had zijn typisch trollen/elfen masker aan. Op de achtergrond was er een screen en langs beide kanten ook nog banners. De belichting was mooi om naar te zien.
Muzikaal zat alles goed. (misschien een beetje aan de luide kant). Tijdens het optreden bleek ook waarom hij dit album wilde brengen. Dit album bevat slechts twee tracks maar ze zitten heel goed in elkaar. Het klonk bombastisch, melodieus en bij momenten gevoelig. Veel beweging was er niet op het podium maar het merendeel van het publiek kon de muziek en lichtshow wel waarderen.
Rosa Crux draait al mee van 1984. Een eeuwigheid dus. Rosa Crux is ook altijd een buitenbeentje geweest maar toch heel populair. Vooral vanwege hun aparte optredens en muziek. Ze zingen vooral in het latijn wat natuurlijk ook een aparte sfeer schept. Veel releases hebben ze in al die jaren niet gemaakt en daar zijn ze dan ook een beetje tegendraads in want de zanger beweert op zijn minst drie albums in zijn lade te hebben liggen.
Op het podium stond het klokkenspel klaar en de soldaten met trommels. Die laatste zijn een soort van decap-orgels. Een drumcomputer zorgde voor de effectieve drumpartijen. De soldaten waren een mooie aankleding.
Er werd begonnen met de twee vrouwen die midden in de zaal op een verhoogje met middeleeuws vlaggen zwaaiden. Een aantal zangpartijen stonden duidelijk op band. Naast zanger/gitarist Olivier Tarabo bestaat de band tegenwoordig ook nog uit bassist Stéphane Gouby, pianist en klokkenspeler Claude Feeny en Camille Cauvin op de bagpipes. Daarnaast de twee dames die met de vlaggen zwaaien en die hun optreden doen tijdens “Dans De La Terre”.
Het orgelpunt tijdens elk Rosa Crux optreden zijn twee dames naakt gezeten op een tafel midden in de zaal met rode aarde/zand voor hen waarmee ze een performance doen.
Rosa Crux was degelijk en had een evenwichtige setlist met de te verwachten songs in. Op en naast het podium kwamen alle gekende facetten van een Rosa Crux aan bod. Misschien iets te voorspelbaar voor wie hen al in het verleden aan het werk zag. Net iets te weinig pit om meer dan degelijk te zijn maar goed genoeg om te kunnen genieten.
Organisatie: Purple Moon Productions
Protomartyr - Detroit postpunk city’s finest
Protomartyr
Kreun
Kortrijk
2018-05-03
Geert Huys
Obama of Trump, het maakt weinig of geen verschil voor wie gevangen zit in de onderlaag van ‘the American heartland’. Ook voor het Amerikaanse kwartet Protomartyr maakt het geen ene reet uit wie nu juist de plak zwaait in Washington: overal in de States vinden ze inspiratie om de meedogenloze gevolgen van de fake American Dream stevig te laten doorpruttelen in hun gitzwarte postpunk. Liefhebbers van het genre moesten afgelopen donderdagavond in Kortrijk zijn, waar de band haar voorlopig magnum opus ‘Relatives in Descent’ net na zonsondergang kwam voorstellen.
De sociaal geëngageerde Amerikanen hadden in de Kreun overigens wel wat goed te maken. Hun vorige doortocht in Kortrijk kwam er op uitnodiging van zielsverwanten Viet Cong/Preoccupations die in 2015 de affiche van Sonic City mochten ineen boksen. De toen zwaar benevelde groepsleden van Protomartyr herinneren zich maar weinig meer van dat optreden ... behalve dat het behoorlijk ondermaats was. Frontman Joe Casey verontschuldigde zich vanavond dan ook uitvoerig, voegde er fijntjes aan toe dat artiesten ook maar mensen zijn, en nam een slok van het flesje gerstenat dat gedurende de ganse avond zijn vaste compagnon zou blijven.
Sinds hun overstap naar de vermaarde Engelse indiestal Domino is de sound van Protomartyr een tikkeltje cleaner geworden, maar dat betekent geenszins dat Casey & co aan impact hebben verloren. Zoals opener “My Children” perfect illustreerde schemeren dezelfde inspiratiebronnen nog steeds door in het repetitiehok van de vier Amerikanen: de tribal drums en ijle gitaar uit de intro refereren ontegensprekelijk naar The Cure ten tijde van ‘Pornography’, even later gevolgd door een gortdroog baslijntje en de claustrofobische zegzang waar Joy Division hun volledige erfenis heeft op gebouwd. Verder op in de set zouden met The Fall’s Mark E. Smith (“Up The Tower”) en Nick Cave (“Windsor Hum”) trouwens nog twee andere muzikale rolmodellen van Joe Casey passeren. Het geheel wordt telkens afgekruid met een portie noise die, eigen aan zowat elke gitaarband uit Detroit, geïnspireerd is door de rauwe garageblues van stadsgenoten The Stooges en MC5.
Protomartyr heeft naast Casey trouwens nog een tweede geheim wapen aan boord in de persoon van drummer Alex Leonard. Het is namelijk zijn gegoochel met ritmiek en breaks dat ervoor zorgt dat er in elk nummer een ongemakkelijke spanningsboog groeit.
In tegenstelling tot vele van hun genregenoten lijkt Protomartyr echter geen bende navelstaarders die doen alsof er geen publiek in de zaal staat. De muziek is gevaarlijk, stoer en doomy, maar de stage act is dat niet. Wanneer ineens het nagelnieuwe “You Always Win” wordt aangekondigd , excuseert Casey zich al op voorhand voor eventuele schoonheidsfoutjes. Het nummer is trouwens een buitenbeentje in de set, want elke vorm van traditionele songstructuur moet hier wijken voor log noise experiment en dito feedback. De die-hard fans dienen dus al uit te kijken naar de bijhorende EP ‘Consolation’ die werd ingeblikt met gastbijdragen van Kelley Deal (The Breeders) en ergens volgende maand verschijnt.
Een dik uur lang weet de band moeiteloos het publiek aan zich te binden met afwisselend broeierige en gruizige postpunk zonder ook maar één dieptepunt. Ook de encores bleken allesbehalve afleggertjes. Hier werden vooral fans van het eerste uur verwend met verloren gewaande singles “Why Does It Shake?” en “Scum, Rise!” uit de vorige albums ‘The Agent Intellect’ (’15) en ‘Under Color of Official Right’ (‘14).
De herkansing die Casey & co in De Kreun kregen draaide uit op een glorieuze return to form. Wie sinds Sonic City ‘15 onterecht was afgehaakt , prikt dus best al volgende afspraak: 18 augustus, festival terrein Kiewit, Lift stage, ergens links van de PA.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/protomartyr-03-05-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/tyvek-03-05-2018/
Organisatie: Wilde Westen
Shht - Gek en geniaal
Shht + The Glücks
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2018-04-28
Masja De Rijcke
Voor wie dit gekke allegaartje nog niet kende, google Shht even. De nieuwste sensatie van het moment. Ze voorzien jou niet enkel van een portie geweldig luistermateriaal maar ook van een sensationele unieke show die je niet snel zal vergeten.
Shht is nog niet zo heel lang in the running maar ze hebben al verschillende stempels achtergelaten in ons muzikaal Belgenlandje. Zij werden door Poppunt in de spotlights gezet met hun hilarische ‘Repetitiekot’ sessie en brachten nog niet zo lang geleden hun nieuwe single “Soup” uit. De bezoekers van de AB mochten geloven aan hun nieuwe gestoorde maar sterk geëvolueerde uiteenzetting. Het sprookje begon allemaal met “Life” die ook op vinyl uitkwam en tot nu toe hun eerste fysiek uitgebrachte single is. Een wondertje om mee te starten! Kort daarna volgde “Soup” waarbij de nieuwe geniale videoclip achteraan werd afgebeeld.
Hun volledige show was voorzien van visuals, prettig gestoorde riffjes en zelfs ingestudeerde danspasjes. Aan hilariteit was hier absoluut geen gebrek. Zanger Michiel en co hadden er duidelijk gigantisch veel zin in slaagden er in om iedereen mee te krijgen in hun aparte vibe .
Fans van Queen kregen hoogstwaarschijnlijk een kleine attaque bij het horen van Shht’s gemuteerde versie van “Bohemian Rhapsody”, maar wij zijn alleszins fan. Alsof de boel nog niet genoeg opgezweept werd, kwam dit er ook nog eens bij. Hoewel het polonaise gehalte hiermee vrij groot was , scheurden ze met deze cover het dak er volledig af. De schijven bleven maar komen en de band had als ultieme verrassing nog voor een jongedame gezorgd die haar prachtige lange lokken live op podium liet afscheren. Het sprookje eindigde met “Masterpiece”, een nummer dat z’n naam niet absoluut niet gestolen heeft en zo als ideale afsluiter bijzonder veel succes oogstte.
Gek of geniaal? Een combinatie van beiden maar zeer vruchtbaar in zijn geheel, al je ’t ons vraagt!
The Glücks hadden hun stevigste gitaren meegebracht en hun strakste show voorbereid, wat zeker geen overdreven moeite is als je na Shht nog eens alles uit de kast moet halen. Ze zijn al enkele jaren langer bezig, beschikken over een stevige garagesound en zijn absoluut gewend om tal van zalen plat te spelen. Dit was hier niet anders hoewel het geen makkie was om het publiek nog tevreden stellen na de braspartij van hun voorgangers. Maar ze slaagden er toch in om met hun scheurende en piepende gitaren het overblijvende publiek mee te krijgen.
De Coca-cola sessies hebben zoals gewoonlijk weer voor 2 schitterende, opzwepende Belgische bandjes gezorgd. We zijn al benieuwd naar de volgende!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Jasper Steverlinck – Here’ to love
Jasper Steverlinck
Vooruit
Gent
2018-04-25
Eva Coudyzer
14 jaar na ‘Songs of Innocence’ kroont Jasper Steverlinck zich opnieuw tot de ultieme koning van de weemoed en de liefde met ‘Night Prayer’, een album voor liefhebbers van singer-songwriting in zijn puurste vorm. Na een geslaagde passage in de Handelsbeurs, bracht de Gentse zanger woensdag de Vooruit in vervoering met zijn loepzuivere stem en schijnbaar eenvoudige, maar krachtige melodieën.
Het dramatische “Sad Reminders”, Jasper Steverlinck solo aan de piano, zet meteen de toon voor de rest van de avond: prachtige liedjes over de liefde en het leven, gezongen met een stem die elk bereik aan kan – en wat voor een stem! We konden hem alvast op geen valse noot betrappen.
De zanger laat zich begeleiden door pianist Valentijn Elsen en een strijkerskwartet, zoals in “Colour me Blind”, “So far Away from Me” en “Someday”. Nummers uit ‘Night Prayer’ worden afgewisseld met nieuwe nummers, een voorsmaakje van een volgend album dat bijna af zou zijn… De singles “Here’s to Love” – nu al legendarisch als soundtrack bij De Warmste Week - en “That’s Not How Dreams are Made” werden dan weer met bekroond met een allesomvattende ‘wow’ van een toeschouwer.
Tussendoor vertelt Jasper Steverlinck over de totstandkoming van ‘Night Prayer’, het verhaal is ondertussen alom bekend. Steverlinck werkte aanvankelijk samen met Jake Gosling – producer van onder meer Ed Sheeran (“Ah, diene kleine kennen jullie wel!”) – maar was niet tevreden over het eindresultaat: de ziel was uit de muziek, de schoonheid, de echtheid van muziek kwam er niet uit. Toen werd Jean Blaute erbij gehaald die tot de analyse kwam: “Jij wil zingen zoals John Lennon. Het enige wat je nodig hebt is een microfoon en dan gewoon…zingen. Maar niet veel mensen kunnen dat!”. Nadat Steverlinck dit in de studio had geprobeerd, moest Blaute toegeven: “Gij kunt dat!”. Het nummer “Need Your Love” klonk op deze manier al veel beter, aldus Steverlinck.
De geest van John Lennon waart inderdaad rond in het bluesy “Things That I Should Have Done”. “Broken”, de album opener, zwelt aan, breekt open en leest als een wedergeboorte:’ breakdown the old door, break up the old floor, we have no use for it here. Shut down the old light, I'm doing alright’. En alweer die stem die een paar octaven beslaat.
Jasper Steverlinck is momenteel te zien in het tv-programma Liefde voor Muziek, daaruit bracht hij o.m. de cover “My Day Will Come” van de Dinky Toys. Afsluiten doet hij met drie bisnummers, waaronder het bloedmooie “On This Day”, een nummer dat Bob Dylan is vergeten te schrijven, aldus de zanger met een knipoog.
Jasper Steverlinck rekt het beproefde recept tot het uiterste en er valt dus weinig muzikale variatie te bespeuren, wat dan ook het enige punt van kritiek zou kunnen zijn. Maar meegaan in het universum van Jasper dat betekent terugkeren naar de pure ambacht, zonder computers en arrangementen, en genieten van een stem, hooguit een paar instrumenten en een melodie. De Eva Cassidy van de lage landen, om dan toch een vergelijking te maken. … Here’s to beauty…
Pics homepag @Bjorn
Organisatie: Democrazy, Gent
Het harde seizoen bij muziekodroom is nog steeds niet voorbij. Daarom kwam Converge met nog enkele hardvochtige collega’s afgelopen dinsdag een bezoekje brengen aan de Grote Zaal van de Muziekodroom. Stevige gitaren zijn we nu ondertussen wel gewoon maar deze mannen heisten de term ‘hard’ naar een nog hoger niveau waar we toch nog geen pap van gegeten hebben.
Converge is een hardcore / metalband die in de vroege jaren 90 uit de Amerikaanse grond werd gestampt. Ze mogen zichzelf zonder enige twijfel pioniers noemen in de wondere wereld van de mathcore, metal in zijn meest extreme vorm.
Hun gedruis is absoluut niet voor gevoelige oren bestemd. Deze duivelse muzikanten hebben al een mooi repertoire aan albums verwezenlijkt en in 2017 kwam hun laatste album ‘The Dusk In Us’ uit. Ze brengen een mix van razend snel obscuur geluid dat meteen kan omzwaaien naar loodzware gitaren die dan weer zeer traag aanhouden. We vonden weinig tot geen structuur terug in hun nummers. Onverbiddelijk snel en hard werd constant afgewisseld met slepende noisy gitaren die op dat gelijke moment voorzien werden van het geschreeuw van frontman Jacob Bannon.
Het extreem geweldige “Repitilian”, wat als laatste op hun nieuwe plaat staat, beet meteen met veel lawaai de spits af. De intro deed ons flashbacken naar de fantastische Amenra show waar we twee weken geleden bij aanwezig waren. We werden vanaf nummer één al volledig klaargestoomd voor een onbeheerste explosie.
We waren soms wild van hun passief geluid maar moesten wel elke keer opnieuw wennen wanneer zij hun sluizen openenden en hun snijdende sound bovenhaalden.
We werden door hun vele verschillende wendingen telkens uit onze trance gehaald en daar hadden we het toch een beetje moeilijk mee.
De pannen werden stevig van het dak geramd en het publiek bleef van begin tot einde blinken van enthousiasme, maar wij zijn toch meer fan van collega’s als Amenra en consoorten.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Chalice - Chalice vertaalt sterk album naar zinderende liveset
Chalice
JC Tranzit
Kortrijk
21-04-2018
Filip Van Der Linden
De West-Vlaamse deathmetalband Chalice stelde op 21 april zijn nieuwe album voor op een releaseshow in JC Tranzit in Kortrijk. Ondanks het fantastische weer waren vele fans al vroeg op post. Twee bands mochten het publiek opwarmen. Fragmentum opende de debatten met melodische deathmetal. De band bestaat momenteel uit het duo Gunnar en Jan. Ze zoeken nog een bassist en een drummer, maar in afwachting daarvan treden ze op als duo, met de drum- en baspartijen die uit de laptop rollen. Beiden zingen en spelen uitstekend gitaar, maar door hun aanpak is hun show wel statisch. Het duo spoort het publiek aan tot wat meer interactie, maar het is pas bij de afsluiter, “Dark Path” van Amorphis, dat dat ook gebeurt. Dat is onterecht. Het is te gemakkelijk om deze band af te rekenen op de vooraf opgenomen stukken. Het foutloos meespelen met een tape wordt onderschat en verdient evenveel respect als het wachten op een drummer en bassist van vlees en bloed.
Metalbands verliezen zich bij de start van hun liveset soms al eens in een bombastische of dreigende intro en bij voorkeur veel rook uit een machine. Niet zo bij sludgemetalact Growing Horns. Zanger Dafus Demon komt gewoon als laatste op, gaat rustig schouder aan schouder staan met elk van de andere bandleden, geeft hen een schouderklopje of kust ze op de kale knikker, knoopt dan zijn dreadlocks los, nog een knikje naar het publiek en dan begint hij eraan. Zo kan het dus ook.
Growing Horns brengt sludgemetal met flink wat doom en soms wat death in de saus. Denk aan Down en Goatwhore en vooral aan het bij ons iets minder bekende Acid Bath. De band gaf in Kortrijk alles wat ze in zich hebben en speelde een prima set, maar de warmte in de zaal had het grootste deel van het publiek reeds murw geslagen. In de koelte van de buitenlucht hoorden die slechts flarden van een nochtans prima en bezield optreden. In de eerste rijen voor het podium was er wel wat beweging en gingen de hoorns vlot in de lucht.
Voor Chalice was er van bij de start volop enthousiasme tot achter in de zaal en ook de band zelf stapte met een brede glimlach het podium van de Tranzit op. De liveset volgde helemaal de volgorde van het album ‘Ashes Of Hope’, van “Amongst The Damned” tot “A Death Without Warning”. Zelfs backingvocaliste Febe mocht – net als op het album - meedoen op de outro van “Cult Of Serpents”. De band bleef in Kortrijk heel dicht bij de sound van het album, al gingen een paar details verloren door de zinderende energie en intensiteit.
Zanger Pieter kwam op met een vreemdsoortig masker en een touw om de hals als zou hij na de show opgehangen worden. Het masker werd al snel weggegooid, maar het touw bleef de hele set rond de nek bungelen. Veel meer decor en props heeft Chalice niet nodig en zelfs zonder zou de band nog steeds veel indruk maken op het publiek. Alle vijf leden van Chalice stonden/zaten zichtbaar te genieten op het podium. Misschien de ontlading na het lange wachten op het album dat maar net op tijd klaar was voor de releaseshow. Pieter is de voorbije vijftien jaar uitgegroeid tot een podiumbeest dat met veel vertrouwen het publiek bespeelt, zowel als hij al gruntend door de eerste rijen wandelt als wanneer hij theatraal tegen de vlakte gaat (en verder schreeuwt) in het slot van “A Death Without Warning”. Ook de nieuwkomers in de band zijn snelle leerlingen gebleken.
Om het feestje compleet af te maken, deed Chalice een toegift van vier nummers uit het vorige album ‘There Is Nothing’: “Parasites Of Hatred”, “Reflect”, “Dead Nations” en “When Your Gods Are Sleeping”.
Organisatie: Chalice/JC Tranzit
Arcade Fire - Arcade Fire slaat publiek Sportpaleis tegen het canvas
Arcade Fire
Sportpaleis
Antwerpen
2018-04-19
Gerrit Van De Vijver
Als band behoor je tot de wereldtop van de ‘festivalbands’. Alles gezien en meegemaakt. En nooit ontgoocheld. Met de ‘Infinite Content Tour’ gaat men nu vaak indoor, en moet ook daar de lat hoog gelegd worden. Dat wordt een gevecht, een gevecht in ….een boksring.
Hoe lang kan je als band aan de top staan, en daar ook blijven? Heel lang zo blijkt. Door constant te innoveren, paden te bewandelen die anderen links laten, verder te gaan als de anderen en vooral … massa’s talent. Elk bandlid speelt een legio aan instrumenten, en dat creëert ongeziene mogelijkheden. En daar maken ze in deze tour ook handig gebruik van. Veel bands hebben het al gedaan, een beetje ‘centercourt’ spelen. Maar niet zoals Arcade Fire het doet. Het podium wordt gemetamorfoseerd in … een boksring. Bijna centraal, een evenwichtiger plaats, want als je pech hebt sta je soms meer dan 100 m ver van het podium. En ook de gecreëerde meerwaarde wordt handig benut in de machtige lichtshow.
Je behoort tenslotte tot de ‘heavy weight’ van de indierock-scene, en dan moet je als dusdanig ook aangekondigd worden. En het touren wordt ook letterlijk genomen. Bij elk nummer wisselt men van plaats, zo versterk je de interactie met het publiek. Als je dan nog elk nummer naadloos aan elkaar laat vloeien, zie je pas hoe volleerd deze band is.
De ‘5e van Beethoven’, geeft iedereen de tijd om de smartphone klaar te houden, want de goden banen zich direct een weg door de fans. Van direct contact gesproken. ‘Ready to rumble’!
“Everything Now”, de ‘core’ van deze tour, zet meteen de toon als openingsnummer. Met 9 zijn ze, maar de Obelix van de bende is ongetwijfeld William Butler. Die moet toch bij de geboorte in een vat met energydrank gevallen zijn, kan niet anders, en dat bewijst hij ook bij “Rebellion”. Gelukkig staan de elastieken nog recht van de boksring en kan hij wat op adem komen tijdens “Here comes the night time” en “Peter Pan”. De registers worden een eerste keer open getrokken bij “No cars go”, het Sportpaleis kleurt rood. Wie nu geen oordopjes heeft, is er aan voor de moeite.
Régine Chassagne mag een eerste keer schitteren met “Electric blue”, met een mooi uitgekiende , blauwe sfeer, versterkt door de 2 gigantische discoballen. En interacteert daarna met manlief Win Butler tijdens “Put your money on me”.
Heerlijk wegdromen is het bij “Neon bible”, “Roccoco” en “Suburban war”. Ook in het creëren van sfeer zijn ze heavy weights. Dat LED-verlichting zo warm kan zijn, kan alleen maar aan deze mooie nummers liggen.
We cruisen door de setlist met “Neighborhood #1” ( tunnels ), “The suburbs” en “The suburbs ( continued )” .
“Ready to start” maakt van het Sportpaleis ineens een dancing, en iedereen blijft rechtop met “Sprawl II”, waar Régine soms de grenzen van haar stembereik opzoekt, “Reflektor” en “Afterlife”.
“Creature comfort“ en “Neighborhood #3” brengen ons in een soort ‘Matrix’. Je waant je in een soort vacuüm, als een bokser die een uppercut krijgt, en zwevend naar het canvas gaat, maar nog niet
neergaat. Je kijkt , maar ziet niks meer, je hoort, maar het wordt schimmig en gevoileerd. Irreël universum qua sfeer.
De encore werd ingezet met het integere “We don’t deserve love”. Versterkt met de Preservation Hall Jazz band ( het zeer originele voorprogramma ), werd nog een verlengstuk gebreid aan “Everything Now” en “Wake Up”.
Geheel in New Orleans style werd afscheid genomen van het Sportpaleis , door het publiek heen.
Wat deze band zo uniek, groots, geweldig, een must-see band maakt is moeilijk in één zin te vatten. Ze cumuleren zo veel stijlen, dat je Arcade Fire niet echt kan labelen. Laat hun volledige playlist spelen , en je denkt op 4 uur tijd 5 verschillende bands te horen passeren.
Maar ook hun passie voor publiek, elkaar en muziek is aanstekelijk.
Ze maken geen muziek, ze ‘beleven’ muziek. Telkens zijn ze de collega’s een stapje voor. Wat een ander doet, werken ze nog dieper uit. Wat een ander krankzinnig vindt, is voor hen de norm. En ze leven NU. Everything now, ALLES NU!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arcade-fire-19-04-2018/
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
