Als er in België gisteren één locatie was waar de decibels te hoog lagen, dan moet het de Trix geweest zijn. Daar kwam Cloud Nothings namelijk zijn laatste album voorstellen. Hun Europese tour is nog maar net begonnen en het had er alle schijn van dat ze nog vol positieve energie zaten om de fans te verwennen.
De uit Cleveland afkomstige band bracht begin dit jaar zijn vijfde album uit, eentje die wereldwijd goed onthaald werd. “Life without a sound” bleek erg populair te zijn, zo zette ‘Consequence of Sound’ het zelf op plaats veertien in hun lijst van beste albums van 2017. Na een tijdje als voorprogramma van Japandroids te hebben gespeeld, is het nu weer aan Dylan Baldi en co om in de schijnwerpers te staan.
The Hotelier mocht het publiek komen opwarmen, met ongeveer even veel speeltijd als Cloud Nothings zelf. De zaal begon al aardig vol te stromen en ze slaagden er in om de meesten onder ons al wat los te krijgen. Ze brachten met hun nummers een mix van iets wat op het ene moment een liefdevolle ballade leek, en op een ander moment in de buurt kwam van rauwe metal. Vrij groot contrast tussen de twee, en af en toe leek het dan ook alsof ze de aandacht van het publiek wat aan het verliezen waren door te langdradige overgangen die geen climax bezorgden. Maar het publiek wou absoluut meer, en dat was een klus die Cloud Nothings kon klaren.
Wie al in de Trix is geweest, weet hoe die zaal soms kan aanvoelen. Het lage plafond, de betonnen muren, het draagt allemaal bij aan die ervaring. Zo dicht bij het podium dat je werkelijk kan ruiken of de zanger zijn adem al dan niet stinkt. Cloud Nothings wist ook gretig van deze setting gebruik te maken en het duurde niet lang alvorens de zaal aan het bewegen was. Heel even kregen we zelfs het begin van een moshpit, maar daar was de zaal nu net niet genoeg gevuld voor.
Als je als band begint met "Up To The Surface", dan weet je bijna zeker dat de sfeer meteen goed zal zitten. Toch was het hier nog even wachten tot er veel beweging in de zaal kwam, maar tijdens het spelen van "Psychic Trauma" en "Stay Useless" creëerden de lo-fi rockers een sfeer van anarchistische vreugde die de ganse avond in de lucht bleef hangen. Er was best weinig interactie met het publiek, maar we zijn zo goed als zeker dat niemand kwam om Dylan te horen preken. De fans lieten duidelijk uitschijnen voor wat ze gekomen waren: hun nekwervels eens goed aan het werk zetten en genieten van een reeks aan goede nummers.
Dat elk bandlid ook individueel het beste van zichzelf gaf, had iedereen wel door. Jayson Gerycz bewees nog maar eens wat een fenomenale drummer hij is. We kunnen hem misschien wel als grootste bijdrager van de uitmuntende sfeer benoemen. Maar ook elk ander instrument klonk gisteren, zowel samen als apart, perfect. Enkel "Wasted Days" konden ze iets minder uitgesponnen brengen. Het klonk zeer rommelig, alsof geen enkel bandlid zelf wist waar het naartoe ging of wanneer het zou stoppen. Desondanks bleven de meesten in de zaal wel actief meegenieten met diegenen die op het podium stonden.
Cloud Nothings stelde gisteren niemand teleur en mag met trots zeggen dat ze elke nek, hoe stijf ook, los kregen. De nummers van hun laatste album klinken ook live zeer bevredigend voor onze oren. Wij zijn na gisteren dan ook volledig overtuigd dat ze als volwaardige hoofdact dienst kunnen doen. Als u de volgende dag nekpijn zou hebben, het was het waard.
Setlist: Up to the Surface - Psychic Trauma - Stay Useless - Modern Act - Pattern Walks - Enter Entirely - I'm Not Part of Me - Things Are Right - Now Hear In - Realize My Fate - Wasted Days
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Trix, Antwerpen ism Autumn Falls
Alice Cooper - Een hoogst vermakelijke pot shock rock
Alice Cooper
Brielpoort
Deinze
2017-12-05
Sam De Rijcke
Een concert van die goeie ouwe Alice Cooper, ook weer zo iets waarvan je op voorhand exact weet wat het zal worden maar waar je nooit ontgoocheld buiten stapt. De show die Alice Cooper neerzet is al jaren een totaalspektakel met een hoog amusementsgehalte. Ongezouten theater, nogal wat verkleedpartijen, een beetje Spinal Tap, een vleugje rocky horror picture show, oerdegelijke old-school hardrock, wijdbeense gitaarsolo’s, flink wat attitude en rockster-imago, horror met een knipoog en heel veel fun en rock’n’roll. Wat zou een mens nog meer willen.
Jawel, Alice Cooper heeft een nieuwe cd uit, ‘Paronormal’ heet het ding, maar dat was alleen maar het ekskuus om nog eens met dat hele gevolg op tournee te trekken, amper één song daaruit (“Paranoiac Personality”) haalde de setlist. Iedereen weet immers dat Alice Cooper’s meest essentiële platen al vier decennia achter ons liggen.
Gelukkig vormden al die krakers uit de eerste helft van de woelige seventies de hoofdmoot van een avondje vermakelijk shock-rock entertainment. Onsterfelijke stenen-tijdperk-klassiekers als “No More Mr Nice Guy”, “Under My Wheels”, “Billion Dollar Babies”, “Only Women Bleed” en “I’m Eighteen”, ze hakten er na al die jaren nog altijd lekker in. En natuurlijk “Halo Of Flies” dat hier middels een paar solo uitstapjes, onder meer een drumsolo (onvermijdelijk bij rockbands met hun roots in de seventies), toch maar weer tot één van de hoogtepunten van de avond uitgroeide.
Vooral een psychotisch “Killer” deed ons terugdenken aan de chaos van de prille seventies, heel even dachten we aan Alice’s generatiegenoten The Stooges uit datzelfde Detroit, drugpartners in crime, zeg maar. Even gek, in die tijd toch.
Natuurlijk had Alice Cooper als verplicht nummertje het eighties-hair-metal gedrocht “Poison” er ook nog ergens tussen gedropt, zo een wereldhit kon men moeilijk achterwege laten. Maar goed, “Poison” deed het nog zo slecht niet, als we er de humor van in zagen tenminste.
De echte klepper werd uiteraard tot het bittere eind gespaard. Die geweldige riff van “School’s Out” kreeg het toch maar weer voor mekaar, de Brielpoort op zijn kop zetten. En die zaal had dat na al die jaren in coma te liggen wel eens nodig. Cooper en zijn stevig rockende band hadden trouwens heel gepast een heuse flard “Another Brick In The Wall” in hun meesterstukje verwerkt, wat “School’s Out” er nog een stuk opwindender op maakte. Als finale kon dit wel tellen.
Alice Cooper’s passage was één van de eerste -en hopelijk niet de laatste- pogingen om de Brielpoort te reanimeren. Met eerder dit jaar ook al de opmerkelijke doortocht van Arno is de zaal nu toch al half uit zijn coma ontwaakt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/alice-cooper-05-12-2017/
Organisatie: Live Nation
De mannen van Girls in Hawaii kwamen voor de zesde keer langs bij de Ancienne Belgique in Brussel. De toekomst van de Waalse band was heel onduidelijk na het heengaan van Denis Wielemans, drummer en broer van frontman Antoine in 2010. De band wist echter drie jaar later te verrassen met het goed onthaalde ‘Everest’. Nu touren ze terug voor hun nieuwste album ‘Nocturne, dat iets meer elektronica naar de voorgrond brengt en meer melancholie opwekt dan vorige projecten. In de AB brachten ze een mix van vroegere hits en nieuwe nummers van ‘Nocturne’ en bewezen ook waarom ze zo gegeerd blijven na een donkere periode
De jonge singer-songwriter Halehan mag openen. Deze muzikale duizendpoot kan het publiek bekoren met enkele tedere ballades. Zijn zachte stem zorgt voor een aangename stilte in de zaal en doet denken aan Passenger en Gabriel Rios, geen misse vergelijking vinden wij.
Ongeveer een halfuur later komen dan eindelijk de mannen van Girls In Hawaii. Een lange gitaarintro weerklinkt en de echte fans weten dat de Girls beginnen met “Flavor”, materiaal van hun debuutalbum uit 2004 ‘From here to there’. Na een stevig begin van de show vertraagt het tempo meteen met het melancholische “This Light”, de semi-instrumentale opener van Nocturne. “Changes Will Be Lost” doet dan weer gemakkelijk meezingen met repetitieve zinnen als ‘I am just dying, just dying, just dying, just dying again’. Dit rustig tempo houdt aan tot “Switzerland”, een lied dat sterk opbouwt en een feeërieke climax bereikt. Het publiek geniet hier bij dit laatste met volle teugen van en er moeten nog zovele hits komen. Lionel Vandencauwenberghe en Antoine Wielemans zijn allebei goede zangers, maar hier horen we vooral hoe goed hun stemmen elkaar aanvullen en hoe strak de samenzang is.
Terwijl Lionel niet erg spraakzaam is, spreekt Antoine het publiek toe en doet hij het publiek lachen met grappige anekdotes en achtergrondverhalen over bepaalde tracks. De sfeer zit er dus goed in en het is tijd om het publiek losser te krijgen. Dat gebeurt wanneer er meer materiaal van oudere albums als ‘Everest’ gespeeld wordt. Hits en meezingers als “Not Dead” en “Misses”, een prachtige ode aan de overleden ex-drummer, worden zeer gesmaakt en doen het publiek wat losser komen. De persoonlijke aard van deze nummers is erg voelbaar bij iedereen, maar de muziek zet toch aan om niet stil te staan. Die beweeglijkheid escaleert wanneer er ruigere rock gespeeld wordt met “Road To Luna” en de Girls de AB gezamenlijk de hoofden doen schudden.
De Girls sluiten af met maar liefst twee bisrondes. Bij de eerste bisronde trekt vooral “Colors” de aandacht. Niet alleen door de dromerige sfeer en het gebruik van een xylofoon, maar ook door het prachtig lichtwerk dat met veel kleuren zeer goed de essentie van het liedje vat en ook prachtig fotomateriaal is.
Na de tweede bisronde komen enkel nog frontmannen Antoine en Lionel. We vragen ons af waar de rest blijft, maar de show zal afgesloten worden door dit duo. Vergezeld van enkel een gitaar en nogmaals een xylofoon weten ze heel mooi een simplistisch “Plan Your Escape” te brengen. Antoine grijpt het publiek bij de keel met dit lied waarin hij zijn depressie beschrijft. De depressie is afgezongen, Lionel bespeelt de xylofoon en het licht gaat uit.
Girls in Hawaii kon heel de AB bekoren. De mix van zowel dansbare als kalmere liedjes zorgden er voor onvoorspelbaarheid en deden uitkijken naar wat de band nog moest brengen. Er was niet echt een hoogtepunt en dat maakte Girls in Hawaii net zo sterk. Het volledige optreden blonk uit in zijn sterkte en dat moet je als band kunnen, consequent zijn. Dit optreden was een viering van het bestaan van de groep en de gelukte terugkeer na een donkere periode waar anderen niet uit geraken.
Setlist: Flavor - This Light – Indifference - Changes Will Be Lost – Switzerland – Misses - Blue Shape - Not Dead - Found In The ground - Time To Forgive The Winter – Walk – Monkey - Road to Luna - This Farm Will End Up In Fire - Birthday Call – Rorschach
Bis 1: Guinea Pig – Colors - AM 180
Bis 2: Plan Your Escape
Ism Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in Splendid, Lille op 2 december 2017 (Org: Agauchedelalune, Lille)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/girls-in-hawai-02-12-2017-2/
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Front 242 – Twee avonden lang een burcht in de AB
Front 242
Ancienne Belgique
Brussel
2017-12-02
Phil Blackmarquis
Feest in de AB met twee avonden Front 242 ! De Belgische cult-band, die in het begin van de jaren tachtig de Electronic Body Music uitvond , heeft een grote invloed op de techno, electro, industrial, enz. Front viert z’n 35-jarig jubileum van hun eerste album, ‘Geography’. De twee concerten waren soldout . Fans uit ons landje en zelfs uit het buitenland werden aangetrokken. Dankzij AB, Musiczine en Radio Vibration hadden we de mogelijkheid om de twee concerten te kunnen bijwonen en we waren nieuwsgierig omdat de band beloofd heeft, twee verschillende, complementaire shows voor te stellen.
Eerst even over het eerste concert, dat op vrijdag plaats vond. Metroland, de band uit Mechelen, opende. Gereduceerd tot een duo sinds de dood van Passenger L, alias Louis Zachert, speelt Metroland elektronische muziek die erg door Kraftwerk beïnvloed is. Te (her) ontdekken!
De show van Front 242 was indrukwekkend, maar toch wat ups & downs, vooral middenin het concert, lieten ons op onze honger. Het publiek was attent, actief, maar echte ambiance ontbrak …
Dat was zaterdag niet het geval ; we hadden een onvergetelijke tijd, en hier waarschijnlijk werd één van hun beste concerten gegeven in de AB.
Cruise [Ctrl] , het Belgisch duo samengesteld uit John en Gore, opende de avond. De zaal is bijna voledig gevuld wanneer Jean-Luc De Meyer, de zanger van Front 242, op het podium komt om de twee voor te stellen. Een mooi eerbetoon! De muziek van Cruise [Ctrl] is uniek: het is een mix van elektronica, minimal techno en ambient. De twee sound-wizards staan achter een DJ-tafel ; en weten met hun synths en hun 'drone-commanders' een repetitieve en hypnotiserende soundtrack te creëren, in een zeer ‘Lynch-iaanse’ sfeer. De setlist omvat hun 4 albums, ondersteund door fantastische video's van Ab Strakt. Een boeiend concert ; we kijken uit naar het 5e album van het duo!
Na een onderbreking van 20 minuten, opent het gordijn ; Plechtige introductiemuziek wordt voorgesteld. Het logo ‘242’ staat geprojecteerd, Richard 23 staat onbeweeglijk op het podium. Hij draagt een Venetiaans masker. Plots horen we de eerste geluiden van "Happiness". Het gordijn gaat volledig open en in een hallucinerende progressie komen. « Your modern angels, Your modern angels ..." voorbij ; het hectische ritme van deze hit uit de jaren '90 weerklinkt en een explosie volgt. Richard trekt zijn masker af en begint als een bezetene te dansen. Onmiddellijk is het vooraan totale waanzin. Een monster-pogo zien we in het publiek. Aan het einde van het eerste nummer, dat 8 minuten duurde, is de Front 242 mis al gezegend. We zijn voor een droomconcert vertrokken.
De band gaat verder met "Take One" en het is nu de beurt aan Jean-Luc om naar de 'front' te stappen. Achter hen staat toetsenist Patrick Codenys vrij immobiel en Tim Kroker ramt op zijn drums. We moeten natuurlijk Daniel B. (Bressanutti) nog toevoegen, een van de vier oorspronkelijke leden van de band, die zoals altijd in de zaal, achter de mixing desk staat. De video's zijn, zoals gewoonlijk spannend , adembenemend en realistisch. "Tragedy For You" stelt een beetje teleur omwille van de (relatief) zwakke mix, maar het wordt al snel vergeten dankzij "Moldavia", een andere EBM-bom die het publiek hysterisch triggert.
Front 242 bezit een perfecte dynamiek ; na de hysterie volgt een stillere reeks, o.m. "Together", « 7rain», en « One With the Fire", eentje die maar heel weinig 'live' gespeeld wordt. De 'killing machine' speelt dan "WYHIWYG", gevolgd door « Master Hit » ; vooral op "No Shuffle" is de sfeer weer 100% . Aan het eind van de track blijft het publiek "Always Ahead !" schreeuwen ; we zien oprechte verwondering op de gezichten van Richard 23 en Jean-Luc De Meyer: Ze hebben in 35 jaar op alle podia van de wereld gespeeld, maar niets is beter dan het Belgische publiek!
De intensiteit daalt dan weer een beetje tijdens "Lovely day" en "Circling overland".
De laatste galop wordt nu voorbereid. Die begint met "Commando mix" en natuurlijk "Headhunter". "Make some fucking noise !", schreeuwt Richard. Dit is de klassieker, de grootste hit van de band, gebouwd rond het bekende refrein : « One you lock the target, Two you bait the line, Three you slowly spread the net and Four you catch the man ». Een onvergetelijk moment met meer dan 1500 fans, de handen omhoog ; het lawaai van het publiek dekt zelfs het geluid van de sprekers.
"Im Rhythmus bleiben" en tot slot, "Funkahdafi" behouden een intense spanning tot het einde van de officiële set.
Als eerste encore introduceert Jean-Luc De Meyer "Operating Tracks": "First album, first track". We hadden gehoord dat de band deze song niet meer 'live' kon spelen. Een leuke verrassing was het om de song terug te horen. De geprojecteerde video was van 1982. Heerlijk vintage. Na "Welcome to Paradise" en de beroemde zinsnede "No sex until marraige !", gevolgd door een grappige "You bloody hypocrites" van Richard, doen denken dat het concert voorbij is, maar ze komen terug voor een tweede encore, wat zeer zeldzaam is. « Punish Your Machine », een hypnotische techno track, wordt ondersteund door flitsers en zwart-wit beelden van de oorlog in Vietnam. De outro is te gek … Wat een ongelooflijk noise delirium.
Ongetwijfeld hebben we een historisch concert bijgewoond. Er zijn maar weinig bands die erin slagen om een dergelijke oer kracht uit te stralen, met een knipoog naar Nine Inch Nails. Jean-Luc, Patrick, Daniel en Richard hebben opnieuw bewezen , ondanks het feit dat ze niets nieuws produceren sinds de jaren 2000, toch één van de beste 'live acts' zijn aan deze kant van de Rio Grande (en uiteraard ook aan de andere kant).
Vanavond was Front 242, een knal in je aangezicht Front stond voor Geluk ... "Happiness !" Thank you, guys !
Kijk naar deze video van Happiness :
https://www.youtube.com/watch?v=_7GzDT3v1yk
Headhunter : https://youtu.be/OdNTqlNMGhw
Setlist (2 december) : Happiness Take one - Tragedy for you - Moldavia -Together - One with the fire -7rain - WYHIWYG/Masterhit - No shuffle - Lovely day - Circling overland - Commando mix - Until death (us do part) - Headhunter - Im Rhythmus bleiben - Funkahdafi.
Encore 1 : Operating tracks - Welcome to paradise
Encore 2 : Punish your machine
Setlist Cruise [Ctrl] : Letters under nails - In the heart of a circle of twelve sycamores - Pomona road - White Lodge - Two men getting sick
Vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/front-242-2-12-2017/
Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel
M.O.T.O - Big in Brazil?
M.O.T.O.
Pit’s
Kortrijk
2017-11-29
Ollie Nollet
M.O.T.O. (oorspronkelijk Masters Of The Obvious) kent maar één constante : zanger-gitarist Paul Caporino, een onvermoeibare doorzetter uit New Orleans die zich telkens met andere muzikanten weet te omringen en zo reeds 36 jaar (!) aan de weg timmert. In 2011 was hij al eens te gast in de Pit’s, toen enkel met een drummer voor amper acht geïnteresseerden. Dit keer was er heel wat meer volk komen opdagen maar daar zat het voorprogramma deels voor wat tussen.
Het Gentse drietal, Strangeways, was al bezig toen ik arriveerde en de eerste song die ik hoorde had wel wat weg van The Wipers. Een mooiere binnenkomer kon ik me niet wensen. Daarna werd het spectrum van de eighties postpunk verder afgetast en hoorde ik in het immer flamboyante gitaarspel nog flarden The Cure en zelfs Johnny Marr. Helaas red je het niet met alleen een gitaar. Sommige nummers waren ondermaats en het licht vibrerend geneuzel kon me geen volledige set blijven boeien. Een set die trouwens veel te lang was. Wat ziftwerk had hier zeker niet misstaan en zo werden bovendien nodeloos kostbare minuten van M.O.T.O. ingepikt.
Dit keer had Caporino een heuse band (gitaar, bas, drums) meegebracht. In de loop der jaren heeft hij zich aan talloze genres (waaronder soul en zelfs metal) vergrepen, gelukkig hield M.O.T.O. het deze avond bij simpele garagepunk.
Korte, eenvoudige, soms kinderlijk aandoende songs waarin de gitaren het al eens vuil mochten spelen en voorzien van geestige teksten. De titels alleen al : “We are the rats”, “Gonna get drunk tonight”, “I hate my fucking job” of het aan Jonathan Richman refererende “Dance dance dance dance dance to the radio”. De Ramones waren nooit ver weg terwijl Paul Caporino een geboren entertainer leek. Hij leek wat op Daniel Johnston, voorzien van een indrukwekkende mimiek met twee zware wenkbrauwen die elk een geheel eigen leven leidden, en had zo zijn rituelen (na elk nummer ‘dankjewel merci’ en zijn flesje bier hoog in de lucht).
Net als de vorige keer was er een volbloed fan aanwezig. Dit keer was het een Braziliaan die zich vooraan de ziel uit het lijf stond te dansen en op een gegeven moment op het podium sprong om een volledige song mee te zingen tot groot jolijt van de groep. Veel fans hebben ze waarschijnlijk niet maar dit was er één van het zuiverste water en een godsgeschenk voor dit soort, in de marge, opererende bands.
Baanbrekend was M.O.T.O. allerminst maar mijn respect voor dit soort koppige volhouders is grenzeloos. De man tourde in 2013 trouwens in China, samen met Round Eye, die eerder dit jaar ook al te gast was in de Pit’s. Hoeveel andere rockgoden zouden zoiets op hun cv hebben staan?
Check https://www.youtube.com/watch?v=2U_6rTXXf3g
Organisatie: Pit’s Kortrijk
Ho99o9 - Hiphop hand in hand met loeiharde in-your-face hardcore punk
Ho99o9
Botanique (Rotonde)
Brussel
2017-11-28
Masja De Rijcke
De Rotonde van de Botanique werd in lichterlaaie gezet door The OGM en Eaddy van het onstuimige en hyperkenitische Ho99o9. Zwetend en springend hebben we een uur lang deze show vol enthousiasme ondergaan en met beide vingers in de neus kunnen wij zeggen dat Ho99o9 ongetwijfeld één van de beste live acts van 2017 is! De Bota was dan ook twee avonden uitverkocht!
Het duo heeft ondertussen z’n 3de unicum ‘United States of Horror’ uitgebroed en daarmee verscheidene concertzalen en festivals onveilig gemaakt. ‘United States of Horror’ is een prachtjuweel dat 17 gewelddadige doch glansrijke vertolkingen bevat en dat perfect aansluit bij hun andere twee kleppers ‘Dead Bodies in the Lake’ en ‘Horrors of 1999’.
Het lijkt bijna een vast ritueel te worden, elektronicaman TheOGM die het podium opklimt als horror bride met een wit kanten kleed en zo dit gehele zootje in gang zet. Het is al snel duidelijk dat hiphop vanavond opnieuw over een volledig andere boeg zal worden gegooid, hemels verrijkend met loeiharde in-your-face hardcore punk.
Met een rustige aanzet zijn deze mannen duidelijk niet vertrouwd en dus worden “Street Power” , “P.O.W aka Prisoners of War” en “City Rejects” meteen met een snelheid van 200 km/u naar ons hoofd geslingerd. Het ijs is hiermee dan ook onmiddellijk gebroken en de hyperkinetische springkonijnen vooraan in het gezellige ronde zaaltje zijn hierdoor al stevig opgewarmd.
De agressie neemt toe en vocalist Eaddy springt, tussen alle dierlijke oerkreten door, het al even agressieve volk een aantal keren gewelddadig in. Het feest barst bij elk nummer opnieuw los en de gemuteerde skatepunkgitaren verenigd met het hardvochtige percussiespel weten steeds alle hun aandacht naar zich toe te zuigen. Het trap nummer “Splash”, waarbij ‘the cops can’t find me’ enkele keren spottend wordt herhaald door dit onheilspellend duo, zorgt voor wat kalmte in de eeuwige durende moshpit maar kalmte is echter van korte duur want hierna is het de beurt aan “Twisted Metal” en “Moneymaker” om nog wat extra ravage aan te richten.
Wanneer dit kolkend setje bijna z’n laatste adem komt uitblazen passeert “Bone Collector” nog even de revue. Een laatste kans om de armen en ellebogen nog eens stevig de lucht in te gooien en nadien het podium op te klimmen. Een mooier einde kunnen we ons niet voorstellen en we hebben gelukkig al onze ledematen nog!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ho99o9-27-11-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/kate-mo-27-11-2017/
Organisatie: Botanique, Brussel
Mac DeMarco - Zot en geniaal
Mac DeMarco
Ancienne Belgique
Brussel
2017-11-28
Cis Vliegen
In het lijstje der prinsen moet er altijd een l’enfant terrible zijn. Ik stel u voor aan Mac DeMarco. Door The New York Times gekroond tot ‘the lovable laid-back prince of indie rock’. Waarom dan een l’enfant terrible? Zijn présence, nog zijn reputatie zijn erg prinselijk. Zo lijken zijn kleren te komen uit een kringloopwinkel, kan je een fiets parkeren tussen zijn tanden en is hij een losgeslagen bierdrinkend beest op het podium. Kortom kan het woord boertig hier zijn werk doen. Maar als je dan je ogen sluit en luistert naar de parel in zijn keel, dan weet je waarom iedereen wegkwijnt voor deze goedgeluimde gast.
Zijn talent is ‘uniek zijn’. Zo verrast hij, in 2014 muziekland met zijn album ‘Salad Days’. Een eigenzinnige plaat waarbij de sound je meeneemt op een roadtrip langs zonnige bestemmingen. De plaat wordt opgevolgd door ‘Another One (2015)’ en ‘This Old Dog (2017)’. Op muzikaal vlak zijn beiden ‘nakomers’ van Salad Days, maar met andere thema’s in de teksten.
Mac DeMarco zijn feel-good-confused sound geeft als boodschap: “just lay back, relax and enjoy”. Al doen de geruchten de ronde dat het live net een beetje anders is...
… en dat mocht de AB ervaren. Niets moet en alles kan! Zo benoem ik het anarchistisch sfeertje dat de AB overwelmd wanneer Mac DeMarco nog maar zijn eerste geniepige glimlach toont. Wil jij stagediven, dat kan! Wil je lekker met je BH naar zijn kop smijten, dat kan! Wil jij dat hij “A Thousand Miles” van Vanessa Carlton covert, dat kan! Wil jij op het podium klimmen en Mac een knuffel geven, dat kan! Maar waag het niet om het laatste te combineren met een selfie want dan krijg je ‘get off the stage you fucking ***’ en slaat hij je dure smartphone uit je handen. Goed gedaan Mac! En na zo’n momenten is de sfeer gezet!
Hoe zeggen ze dat? Volgens mij prettig gestoord. Ja, zo kan je Mac en zijn bandleden wel omschrijven. Van de vreemdste geluiden door de microfoon, een ‘claves’ solo door de toetsenist tussen Mac zijn benen, continu dwaze moppen en tot slot als kers op de taart Mac die onverwacht zijn eigen ‘borsten’ flasht en nog veel meer… Naarmate het optreden vorderde, werd de gekheid groter en ja, dat zijn de positieve elementen die van Mac DeMarco een ware live ervaring maken!
Ochja, en de muziek! Een meeslepende set waarbij een bierdrinkende Mac helder mooi blijft klinken tot de hoogste noot ondanks zijn gekke bewegingen. En dan heb je nog die piano-solo tijdens “Dreams from Yesterday” een echt ‘WTF’-momentje. Pure extase! Ik waande me in een donker jazzcafé waar ik achteruit leunend met mijn ogen dicht van de muziek genoot. Ze klinken live echt verdomd goed!
Maar wacht, dat bovenstaande geldt enkel voor het optreden, en niet de bisronde! Wat hier gebeurde had niemand zien aankomen. Om de sfeer te schetsen: je kent de trouwfeesten waar je het laatste uur zatte tirades krijgt op alom bekende nummers? Ja inderdaad! Dat gebeurde hier. Zo ruilt Mac van plaats met drummer Joe McMurray en klonk het bekende “Under The Bridge” van The Red Hot Chili Peppers. Een heilige plaat die Joe rete vals roept -Ik durf het woord zingen niet te gebruiken- door de microfoon. Gevolgd door 50 Cent - In Da Club , Weezer - The Sweater Song, Star Wars Theme, Dr. Dré - Still Dré, 2 Pac - Changes … Wat een hilariteit, wat een sfeer, wat een feestje! En bij gebrek aan kennis van de lyrics verzonnen Mac en Joe deze zelf. Zo werd “Walking on the moon” van The Police “Pissing on the moon” en “Jizzing on the moon’ en … Gewoon gekheid een uur lang zonder dat het saai werd.
Ik vat samen: Mac DeMarco is een aan te raden live ervaring waar je geniet van een chilly willy laid-back vibe, een super sound (zolang Joe achter de zijn drum blijft zitten) en waar, zoals ik al zei, alles kan en mag met onverwachte wendingen tot gevolg.
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Instrumentale bands heb je in alle formaten en soorten. Toch zijn er altijd enkele die er uitspringen. De meeste hiervan maken post rock of jazz, maar er is ook Public Service Broadcasting. Op zich maken ze niet 100% instrumentale muziek, want er wordt namelijk weeldig gebruik gemaakt van samples. Die samples verzorgen dan ook de speciale sfeer die heerst in de nummers van de band. Historische gebeurtenissen worden verteld onder de tonen van aanstekelijke elektronische muziek met de drum als leidraad.
In Trix kwam Public Service Broadcasting zijn nieuwste plaat ‘Every Valley’ voorstellen die gaat over de koolmijnen in Groot-Brittannië. De set bestaat voornamelijk uit nieuwe songs, en dat is soms wat jammer. Toch weten ze een perfecte opbouw te creëren in hun set waardoor iedereen op het eind met een ‘wat was dat’ gevoel naar huis ging.
Openen mochten de post rockers van Nordic Giants. Het duo had zijn beste verenhoed aangedaan en bracht een post apocalyptische set waarbij de vrijheid van de mens volledig verdwenen was. Met behulp van sterke visuals en de nodige intensiteit wisten zij al meteen monden te doen openvallen. Krachtig, angstaanjagend en zeer straf dat ze met twee zo’n sound konden afleveren. We zouden die band wel eens op een groter podium willen zien staan om onze angstgevoelens helemaal te versterken.
David Bowie is nooit ver weg bij Britse bands en bij Public Service Broadcasting was “Sound & Vision” zelfs het nummer waarmee ze het podium opkwamen. Niet veel later horen we de eerste synthgeluiden en voelen we de dreiging in de sound van de band naar boven komen. Het start allemaal zeer opbouwend, maar eens de drum wat krachtiger begint te klinken, gaat de show helemaal van start. We bevinden ons in de mijnschachten en voelen dan ook die lugubere sfeer in de muziek. De drum bepaalt wanneer de gitaren sneller mogen spelen en maakt ook op zichzelf een zeer speels geluid. Het is zacht, maar tegelijk ook helemaal mathematisch uitgedokterd. Repetitief en hypnotiserend om zo hun nummers helemaal tot het uiterste te drijven. Het bewijst dat de band over alles goed nadenkt om zo de perfecte sound neer te zetten.
Ze zien er dan ook wel een beetje als nerds uit. De band die origineel met enkel frontman J. Willgoose Esq. startte, is nu al met drie. Alle drie dragen ze wel een brilletje, een das of strikje en ze staan stokstijf op het podium al is het de eerste keer dat ze optreden. Op zich heeft dit ook zijn charmes, want het toont dat de band gewoon heel geconcentreerd bezig is. Dat moet ook wel, want bij nummers als “Spitfire” of “E.V.A.” moet J. Willgoose, Esq. tegelijk ingewikkelde synthgeluiden maken alsook de gitaar helemaal in orde spelen. Het lijkt heel moeilijk en daardoor kan hij ook nooit eens het publiek opzwepen. Bij “All Out”, de meest naar post rock neigende song van de groep, probeert hij dit wel eens, maar het is meer awkward dan geslaagd.
Gelukkig is er daarvoor nu de bassist, die er sinds dit jaar bij is. Hij probeert iedereen mee te krijgen en te laten klappen. Dit lukt vooral bij de oudere nummers die wat meer energie bevatten en bijgevolg ook dansbaarder zijn. Bij een “Korolev” of “Go!” wordt heel hard gedanst, bij de nieuwe nummers iets minder. Het is ook zo dat die nieuwe songs niet de beste zijn dat de band al maakte. Ze spelen meer in op een minimalistische sound en minder op een uitbundige sfeer. Dit vormt op zich geen probleem, want de band weet mooi een evenwicht te vinden tussen de twee soorten nummers.
De trompet die bij sommige nummers wordt bovengehaald, zorgt er voor dat het af en toe lijkt alsof er hier een volledig orkest staat. Ze weten goed te werken met loops en die loops worden ook uitstekend bediend en in de nummers gebracht zonder dat het echt opvalt. Dat is pure kunde van artiesten die echt nadenken over hoe ze hun muziek ingewikkeld maar toch aanstekelijk kunnen maken. Als je met samples van geschiedkundige gebeurtenissen boeiende muziek kan maken, ben je niet goed bezig maar gewoonweg geniaal.
Public Service Broadcasting spaart het beste voor het laatst. Met “Go!” zetten ze het einde van hun reguliere set in en plots begint iedereen ‘go!’ mee te brullen. Het nummer is aanstekelijk en bezorgt ons spontaan een gigantische smile. Jammer dat de band hierna verdwijnt, maar ze brengen ons nog een bis om duimen en vingers van af te likken. “Gagarin” is niet alleen een fantastische astronaut, het is ook nog eens een geweldig nummer. Eindigen doet de band op de top van de wereld. “Everest” toont nog één keer waarom deze band zoveel meer verdient dan een goed gevulde Trix Club.
Met zalige synths die meegaan op het verhaal over de berg, laten ze ons kennis maken met de beklimmers. Tegelijk droom je ook van mythische hoogtes. Het lijkt er zelfs een beetje op alsof de band op de berg is geweest om zo de kijken hoe je best de sound van een grote berg in muziek brengt. Dat is wat de sterkte is van deze band, ze visualiseren hun muziek niet enkel heel goed, ze weten ook een perfecte correlatie tussen beeld en sound te creëren. We kunnen niet meer zeggen dan dat deze groep veel te underrated is en zoveel meer respect zou mogen verdienen. Ons doet het wat denken aan Alt-J qua manier, maar dan veel ingewikkeldere muziek die moeilijker tot een breed publiek kan geraken, al heeft iedere song toch iets extreem aanstekelijk in zich.
Public Service Broadcasting kwam in Trix met een nieuwe set en nam ons mee op een trip doorheen de wereldgeschiedenis. Niet iedereen is fan van geschiedenis, maar als je het door Public Service Broadcasting krijgt, dan wil je gewoon niet liever. Wij hopen ze dit jaar nog eens op een festival te zien want we geloven dat het daar een gigantisch feest kan worden met dank aan de repetitieve synths en de dansbare beats die ze maken.
Setlist: The Pit - People Will Always Need Coal - Theme From PSB – Korolev - E.V.A. – Progress - Go To The Road - Night Mail - If War Should Come – Spitfire - They Gave Me A Lamp - All Out - The Other Side - Go! – Gagarin – Everest
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Trix, Antwerpen
Nick Murphy (ft Chet Faker) - Muzikaal wonder!
Nick Murphy
Vorst Nationaal
Brussel
2017-11-27
Kimberley Haesendonck
Nick Murphy, want zo heet Chet Faker nu, kwam afgelopen maandag zowel oud als nieuw werk voorstellen. Over dit optreden bijna niets dan lof. Het enige minpuntje was dat ze de show verplaatst hebben van het Koninklijk Circus naar Vorst Nationaal, waardoor het slechte geluid van Vorst steken liet vallen.
Je kan hem een beetje vergelijken met een muzikale Jezus, de nieuwe Chet Faker. Gekleed in pak, lang haar en een lange baard, liep hij het podium van Vorst op. Klaar om anderhalf uur het beste van zichzelf te geven.
Het publiek had er zin in. Nick Murphy duidelijk ook. Hij wisselde in zijn set af met nummers van zowel zijn vorige album ‘Built on Glass’ als zijn nieuw werk. Een mix van rustige, zweverige en opzwepende elektronica . Alles werd gesmaakt en op de nummers die dansbaar waren, werd opmerkelijk gedanst.
Openen deed Murphy met “Bye”, een nummer uit zijn EP ‘Missing Link’, gevolgd door een iets ouder nummer “Gold”. Dat laatste maakte het publiek meteen volledig wild en liet iedereen zin krijgen in meer. Meer oude nummers die de revue passeerden waren “1998”, “Cigarettes and Loneliness” en het wondermooie “Talk is Cheap”, dat een wondermooie intro kreeg op piano, waardoor heel het publiek in zwijm viel.
Nick Murphy is duidelijk een man van weinig woorden. Heel veel meer als ‘thanks’ en ‘how are you doing Brussels’ kwam er niet uit. Niet dat dat stoorde, zo werd er meer nadruk gelegd op het wondermooie optreden dat hij maandagavond gaf in Vorst.
Nick Murphy of Chet faker. Noem hem hoe dat je wilt, want de naam speelt uiteindelijk toch geen rol. Wat wel telt is dat deze man een muzikale held is, die veel minder waardering krijgt dan dat hij zou moeten krijgen. Geef deze man een standbeeld als muzikaal wonder, want dat verdient hij!
Organisatie: Live Nation
Petit Biscuit is niet zo ‘Petit’ meer …
Petit Biscuit
Ancienne Belgique
Brussel
2017-11-27
Johan Meurisse
Een nieuw Frans elektronica wonder is opgestaan . Petit Biscuit aka Mehdi Benjelloun, Marokkaanse roots en klassieke scholing, liet een volle maan zakken op zijn exotische tropical house music . De AB was , jawel, volledig uitverkocht , stak de handen in de lucht, bewoog en danste . Na enkele EP’s is hij toe aan z’n debuut ‘Présence’ , dat onlangs verscheen op z’n verjaardag . Het publiek moedigde, porde hun jonge 17 jarige held aan op z’n in een halve cirkel opgestelde booth , aangevuld met een groot elektronicabord en drumtics.
Hij is een multi-instrumentalist , speelt enkele drumtics en gitaarriedels waar nodig, en durft wel eens te zingen als op “Forever being”. Hij zet enkele danspasjes , swingt en geeft een verfrissende ‘french touch’ aan zijn sfeervolle , loungy, groovy sound . Artiesten helpen vocaal mee , hij knutselt voice samples in elkaar en geeft ze een ongekende diepte mee. Mehdi speelt ermee, mixt en remixt tot ze instrumentals op zichzelf worden, met een onweerstaanbare zomerse, exotische vibe eroverheen. Met een knipoog naar The Orb , FSOL en Biosphere.
Een after midnight gevoel en set hebben we , die op dit (vroege) avonduur enorm werd gesmaakt; knallers als “Full moon”, “Alone” , “Night trouble” , “Waterfall”, “Oceans” en doorbraak “Sunset lover” hoorden we. De lightshow en de visuals zaten verdomd goed in elkaar , een meerwaarde. Opener “Creations come alive” was meteen een goed voorbeeld, ergens hadden we de indruk van een verborgen ‘E.T.’ of ‘Planet earth’. Een geslaagd totaalpakket.
Petit Biscuit verbaasde al op Pukkelpop en moeiteloos palmde hij de AB in . Deze jonge gast gaat een mooie toekomst tegemoet , hij is een publieksmenner die z’n publiek opzweept en aanzet tot handclaps en smartphone lichtjes. Het publiek draagt hem op handen , ook al is de formule van z’n materiaal praktisch hetzelfde ; zijn beats zijn zwevend, zalvend, helend , aangenaam.
Het lijkt erop dat hij in de voetsporen treedt van talrijke French houseknallers als Daft Punk, Justice, Modjo, Etienne de Grécy, Alex Gopher, Kavinsky, Stardust en Cassius … En dat is een referentie om u tegen te zeggen en zeker mooi meegenomen op zo’n leeftijd …
Organisatie: Live Nation
Depeche Mode – Global Spirit Tour – Vooruitkijken via het verleden
Depeche Mode
Sportpaleis
Antwerpen
2017-11-26
Erwin Vanlaere
Wie achter het net viste om een kaartje te bemachtigen voor het op een zucht uitverkocht concert van Depeche Mode in het Antwerpse Sportpaleis in mei van dit jaar, hoefde niet lang op zijn honger te blijven zitten. Amper 6 maanden later hield de groep in het kader van het tweede luik van hun ‘Global Spirit Tour’ opnieuw halt in het Sportpaleis. Dit in dezelfde bezetting, met een gelijkaardig project maar met een ietwat door elkaar geschudde setlist onder de arm.
Dat afgelopen zondag de zaal ook deze keer zo goed als volgelopen was, onderstreept dat 37 jaar na oprichting, de houdbaarheidsdatum van Depeche Mode allesbehalve verstreken is. Daarbij kunnen zij sinds jaar en dag rekenen op een trouwe schare fans die hen door dik en dun blijven steunen. Want net als bij voorganger ‘Delta Machine’ (2013) prijken ook op het recentste ‘Spirit’, hun 14de studioplaat waarmee ze ter promotie hiervan wereldwijd de hort op gaan, geen instant hits of gemakkelijk verteerbare nummers. Integendeel, in een productie van Simian Mobile Disco-lid James Ford (zie o.a. Arctic Monkeys, Florence + The Machine, Klaxons en Foals), is deze groeiplaat het meest politiek getinte album uit hun carrière. Muzikaal klinkt het donker en gelaagd. Tekstueel vertaalt zich dit naar het uiten van heel wat maatschappijkritiek en het oproepen tot algehele mentaliteitswijziging én revolutie.
Dat laatste werd duidelijk onderstreept toen in het Sportpaleis een tweetal minuten vóór het vooropgestelde aanvangsuur « Revolution » van The Beatles door de luidsprekers schalde, gevolgd door « Cover Me (Alt Out) », een bonustrack op de deluxe versie van ‘Spirit’.
Ook opener « Going Backwards » loog er niet om: “We are not there yet. We have not evolved. We have no respect. We have lost control. We're going backwards”. Depeche Mode acht het de hoogste tijd om op de barricaden te staan. Zanger en frontman Dave Gahan voegde bij dit voornemen meteen symbolisch de daad bij het woord door bovenaan het podium op een daartoe voorziene loopbrug te gaan staan. Wat hij later op de avond nog eens zou herhalen tijdens « Where’s The Revolution ». Daarbij waren op een reusachtige scherm gebalde vuisten en een vredesteken te zien. Opnieuw ontsproten aan het brein van Anton Corbijn, refereerden de rode, witte en zwarte kleuren aan het communisme en fascisme maar eigenlijk was ook een link naar Pink Floyd’s ‘The Wall’ hierbij niet veraf.
Binnen het twee uur durende verlengstuk van de ‘Global Spirit Tour’, was enkel plaats voor nog één ander nummer van ‘Spirit’, namelijk het met oog voor detail, opgebouwde « Cover Me ». Ook dit werd visueel geruggensteund door een bijzonder fraaie, mysterieuze projectie waarbij te zien was hoe Gahan in een ruimtepak door de straten van L.A. liep en zichzelf stond te aanschouwen terwijl hij zwevend in de ruimte vertoefde. Om uiteindelijk naar een golvende zee toe te stappen (op weg naar een ander leven?). Door de steelgitaar van Martin L. Gore oversteeg de livemuziek als het ware het aardse en verspreidde het gevoel van gewichtloosheid zich ook doorheen de zaal. Of « So Much Love », « Corrupt » en « Poison Heart » van ‘Spirit’ ook nog ergens in het heelal ronddwalen, is een raadsel maar in ieder geval prijkten ze in tegenstelling tot het eerste luik van de tour, nu niet meer op de setlist. Dat er zo weinig uit de nieuwe plaat geput wordt, klink misschien ietwat vreemd (en volgt mogelijks vanuit de ingeving dat men van bij het begin tot het einde de vaart er wou inhouden) maar met deze methodiek is Depeche Mode niet aan hun proefstuk toe.
Daarentegen kwam het accent nu te liggen op het album ‘Ultra’ uit 1997. Qua insteek veel minder politiek getint maar wel een scharniermoment in het bestaan van Depeche Mode. Het was het eerste album nadat groepslid Alan Wilder na 13 jaar uit de groep stapte en het zag er halfweg de jaren ‘90 zelfs even naar uit dat de stekker uit de formatie getrokken zou worden. In de naweeën van een slopende ‘Devotional Tour’ had Gore af te rekenen met een alcoholverslaving, verzonk Andrew Fletcher in een depressie en worstelde Gahan met een zware drugsverslaving. In die mate zelfs dat een Speedball-overdosis zijn levenslijn gedurende twee minuten doorknipte. Maar niet enkel Gahan overleefde het, ook de groep klauterde zich een weg uit deze donkere periode en werd nog hechter. Dit was de daaropvolgende jaren duidelijk te merken aan de standvastigheid van hun concerten. De drie overblijvende groepsleden omringden zich met - intussen vaste – tourleden, drummer Christian Eigner en toetsenist/basgitarist Peter Gordeno, en positioneren zich tot op vandaag als een zelfzekere, geoliede machine. Dat Depeche Mode na ruim vier decennia nog alle stadions ter wereld vult en met 100 miljoen verkochte albums uitgroeide tot de succesvolste synthpopformatie ooit, mag ook revolutionair op zich genoemd worden.
Niet minder dan vijf nummers – goed voor een kwart van de set – kwamen uit ‘Ultra’. Zo ook « It’s No Good » waarop Gahan als een volleerde Derwisj uit de bol ging en « Barrel Of A Gun » waar Gahan opnieuw een flard tekst uit « The Message » van Grandmaster Flash & The Furious er doorheen rapte. « Useless » was een schot in de roos en kreeg een nieuwe zwart-witte projectie van Corbijn waarop o.m. een vrouw naarmate de song vorderde, pancarten met daarop kenwoorden uit de tekst, op de grond gooide. Dat hier leentjebuur bij Bob Dylan’s « Subterranean Homesick Blues » gespeeld werd, deed niks af aan de kwaliteit. Met « Insight » en « Home » trad Gore als zanger op het voorplan. Tijdens « Insight » liet hij zich louter begeleiden door Gordeno op piano terwijl « Home », uitgevoerd in ruimere bezetting, ook deze keer voor een kippenvelmoment zorgde en het publiek zoals steevast ook na afloop het refrein ritmisch bleef scanderen. Ook al was Gahan reeds op het podium verschenen om « In Your Room » uit ‘Songs Of Faith And Devotion’ in te zetten.
Voor het overige grasduinde Depeche Mode in hun inmiddels uitgebreide discografie. « World In My Eyes » kreeg een intro aangemeten waarmee het nauwelijks denkbaar is dat zij qua geluid nog ooit dichter bij Kraftwerk, één van hun voorbeelden, zullen komen en «Stripped » toonde aan dat repetitiviteit niet synoniem hoeft te zijn met het inboeten aan spanning.
Bij « A Pain That I’m Used To » waarbij de strakke uitvoering op de zgn. Jacques Lu Cont Remix berustte, werden gitaar en basgitaar vooruit gestuwd door de strakke drums van Eigner en onderstreepte Depeche Mode dat zij met de inbreng van ‘echte’ instrumenten niet langer het elektrogroepje zijn waar indertijd zo meewarig over gedaan werd. Ook « Precious » voorzien van een mooie gitaarintro van Gore, bood een bijzonder fraaie combinatie tussen elektro en gitaar en zalfde de trommelvliezen.
Het publiek smaakte dit alles uitermate. Vooral in de tweede helft van de set konden de aanwezigen hun uitbundigheid botvieren en de flexibiliteit van de dansbenen meermaals op de proef stellen toen de ene klassieker na de andere volgde waarbij deze passage van Depeche Mode als een ‘best-of’ kon doorgaan.
« Everything Counts » uit het album ‘Construction Time Again’ (1983), fungeerde als oudgediende van de avond en toonde nog maar eens aan waarom dit tot één van de absolute hoogtepunten uit het vroegere oeuvre van Depeche Mode gerekend mag worden. Catchy, moeiteloos meezingbaar maar in sé een protestsong. “The grabbing hands grab all they can. All for themselves after all. It's a competitive world. Everything counts in large amounts”. Indertijd een aanklacht tegen de hebberigheid van het Britse zakenleven maar tegen de achtergrond van de ‘Global Spirit Tour’ en het huidige wereldbeeld, nog steeds brandend actueel. Getuige de smartphones – het ene exemplaar nóg duurder dan het andere – die gretig de lucht ingingen waarna de opgenomen beelden linea recta de planeet rondgestuurd werden om de geadresseerden te etaleren wat deze aan het missen waren. Als er zondagavond een anachronisme in de zaal te bespeuren was, schoot deze wel de hoofdvogel af.
Ander kolkend hoogtepunt vormde de onvervalste klassieker « Enjoy The Silence ». Een duel tussen elektronica en gitaar (een Nile Rodgers-achtige rif incluis) dat halfweg door toevoeging van extra drums en pompende beats, neigde naar opzwepende techno. Deze versie was mijlenver verwijderd van de demoversie en het initiële idee om er een sensuele ballade van te maken, maar geen haan die daar in het Sportpaleis naar kraaide, laat staan om maalde (ook niet deze zoals te zien op de schermen). Aangestuurd door de coalitie tussen de baritonstem van Gahan en de tenorvocalen van Gore, mondde dit uit in een massaal zangfeest. Nog uitbundiger werd het tijdens « Never Let Me Down » waarbij niet valt uit te sluiten dat enkele wuivende armen uit de kom geschoten zijn.
Bij de toegiften graaide de groep eveneens integraal in het verleden. Het uitgeklede «Strangelove » was een mooi intimistisch moment waarbij de zachte vocalen van Gore zich lekker nestelden tegen de piano-aanslagen van Gordeno, die tevens instond voor het achtergrondgezang. « Walking In My Shoes » waarbij de visuals de transgender-thematiek aanraakten, werd ietwat met de voet op het rempedaal gebracht en klonk makker dan bij vorige edities. « Question Of Time » anderzijds ontbolsterde zich opnieuw als de vredelievende splinterbom van dienst en kreeg gitaargewijs een metalinjectie toegediend. Gahan zong venijnig en dreigend, plaatste enkele rake pirouettes en jongleerde charismatisch met zijn microfoonstandaard als een gereïncarneerde Freddy Mercury zaliger.
« Personal Jesus » tenslotte ontbeerde als afsluiter deze keer de solo bluesy gitaarintro van Gore en viel met de woorden “Reach Out And Touch Faith” meteen met de deur in huis. Gahan bespeelde voor een laatste maal het publiek door met zijn achterste te schudden, alle kanten van het podium én de catwalk op te zoeken en iedereen aan te moedigen om – nogmaals – mee te zingen.
De aanwezigen lieten het zich allemaal welgevallen en zwaaiden nog één maal met de vlaggetjes die vooraf uitgedeeld werden en waarop aangeduid stond op welke ogenblikken men verzocht werd deze te gebruiken. Iedereen in de pas laten lopen is nu net niet revolutionair. Maar het was deze avond vooral te doen om duizenden mensen te vermaken en in dat opzet is Depeche Mode zeker geslaagd.
Setlist:
Going Backwards / It's No Good / Barrel Of A Gun / A Pain That I'm Used To / Useless / Precious / World in My Eyes / Cover Me / Insight / Home / In Your Room / Where's the Revolution / Everything Counts / Stripped / Enjoy The Silence / Never Let Me Down Again / Strangelove / Walking In My Shoes / A Question Of Time / Personal Jesus
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/depeche-mode-26-11-17-2/
Organisatie: Live Nation
Stick To Your Guns - Luide hardcore op het menu in het rustige Brussel!
Stick To Your Guns
Ancienne Belgique
Brussel
2017-11-26
Hans De Lee
Zondagavond, 26 november 2017. Buiten was het koud en rustig in hartje Brussel. Inwoners en toeristen waren aan het smullen op de gezellige en drukke Kerstmarkt of kuierden wat rond tussen de talrijke (eet)kraampjes, terwijl de politie vanop afstand, maar duidelijk zichtbaar, een oogje in het zeil hield … Binnen in de AB was het al even gezellig en druk, maar minder koud! Fans van een stevige portie hedendaagse hardcore konden er smullen van een gevarieerde affiche met een 4-tal fijne bands.
Bij aankomst in de zaal was het publiek al behoorlijk opgewarmd door First Blood uit San Francisco, Californië en de heren van Silent Planet, eveneens uit Californië. First Blood is al sinds 2002 actief en leverde in 2017 met ‘Rules’ hun 3de pur sang hardcore full-lenght CD af. Silent Planet brengt al zo’n 8 jaar een intense mix van eigenwijze hard(metal)core met christelijke inslag. Hun laatste CD ‘Everything Was Sound’ dateert van 2016.
Het hoofdgerecht van de avond bestond uit Being As An Ocean en vooral Stick To Your Guns! Hoewel het optreden verre van uitverkocht was, leek de zaal toch behoorlijk goed gevuld aangezien balkons en tribune achteraan gesloten bleven voor publiek.
Iets na 20u00 betraden de kerels van Being As An Ocean het podium, klaar om het publiek in te pakken met hun ‘sferische’ en melodieuze post hardcore. De band verraste onlangs nog vriend en vijand met hun recentste CD ‘Waiting for Morning to Come’ door meer en meer een gedurfde mix te brengen van hardcore met allerlei elektronica invloeden, beats en bleeps, dubbelzang, poppy piano riedeltjes enz. Niet evident om dergelijke sound ook live te brengen maar het moet gezegd hun set stond als een huis. Knappe belichting en backdrop, volwassen geluid en geslaagde vocale symbiose tussen frontman/brulboei Joel Quartucio en gitarist Michael McCough. Michael nam met verve het gros van de cleane zanglijnen voor zijn rekening terwijl Joel afwisselend gebruik maakte van grunts, spoken word, explosieve uithalen en ingetogen passages om zijn positieve boodschap aan het enthousiaste publiek over te brengen. Nummers als “Dissolve”, “Glow” of “Thorns” klonken heel solide en beklijvend. Hier en daar hoorde je de invloed doorsijpelen van ondermeer bands als Architects of zelfs Deftones maar het geheel klonk nooit als een doorslag van deze voorbeelden. Being As An Ocean heeft echt wel een eigen geluid en stijl ontwikkeld (soms lijkt de term ‘chill core’ me wel toepasselijk) en bewees vanavond met een gebald en evenwichtig optreden het enorme potentieel dat ze in zich hebben. Knappe prestatie!
Stick To Your Guns komt geregeld naar ons land (Groezrock, Trix, Muziekodroom) en kan rekenen op een horde trouwe fans die altijd van de partij zijn. Vanavond stonden ze voor het eerst in Brussel op een podium aldus zanger Jesse Barnett. Hij en zijn gevolg hadden er duidelijk zin in en openden meteen met een paar knallers van formaat. Vooral “Married to the Noise” en “What choice did you gave us” zetten publiek onmiddellijk aan tot massale stagedives, crowd surfings en circle pits. De temperatuur in de zaal steeg moeiteloos naar tropische hoogte. Enig minpunt was het stemgeluid van frontman Jesse. Hij verontschuldigde zich bij de fans dat hij wegens ziekte , problemen met de stembanden en vroeg daarom hun (extra) vocale steun tijdens de set. Liever zo dan een optreden cancellen, want dat had de band volgens Barnett nog nooit gedaan en dat zou het volgens hem in de toekomst ook nooit doen!
Het akoestisch intermezzo halfweg elk optreden van STYG moest helaas om die reden vanavond worden geschrapt maar dat kon de pret eigenlijk amper bederven want de muzikanten uit Orange County gingen in een rotvaart verder met hun melodieuze hardcore de zaal in te katapulteren.
De betere nummers uit de recenste CD ‘True View’ werden afgewisseld met de gekendste songs van hun vorige succesvolle schijven. “Such Pain”, “The Sun, The Moon, The Truth”, “Better Ash than Dust” en “Nothing you can do to me” vormden als het ware het krachtige middenstuk van de setlist en werden enorm gesmaakt door de aanwezige fans. Jesse kon het niet laten om sporadisch tussen de nummers wat peptalk te verkondigen en zijn kritische kijk op maatschappij en politiek te delen met de aanwezigen maar het stoorde nooit en hoort eigenlijk bij een optreden van Stick To Your Guns zoals Nicole bij Hugo!
De zanger spaart daarbij trouwens nooit kritiek op zijn geboorteland en geeft, in the end, altijd blijk van een positieve ingesteldheid! Maar het is natuurlijk de muziek die primeert en dat werd meteen duidelijk toen de band het laatste deel van het optreden aanvatte. “Amber” blijft een prachtig staaltje typische STYG-core en afsluiter “Against them All” een fantastisch meebrul nummer dat steevast eindigt meer evenveel volk op het podium als in de zaal! Dit was vanavond in Brussel niet anders en maar goed ook!
Jammer dat “We still Believe’ niet voorkwam op de setlist, mijn persoonlijke favoriet. Zal voor een volgende doortocht zijn op Belgische bodem.
Al bij al een degelijk optreden, misschien niet de allerbeste vertoning ooit van de band, maar gezien de omstandigheden toch veel respect voor de gedrevenheid en intensiteit waarmee de muzikale boodschap met succes werd gebracht.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/stick-to-your-guns-26-11-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/being-as-an-ocean-26-11-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/silent-planet-26-11-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Heartbreaktunes
Nederlands 
Français 
