Vijf jaar na de release van ‘Stabat Mater’ konden we Madensuyu weer op de planken zien met nieuw materiaal. De Gentse Handelsbeurs moet een thuishaven zijn voor het duo, die duidelijk zin hadden in de cd-voorstelling van ‘Current’. Een korte ‘goedenavond’ en de band stak van wal met “A Current”. Het eigenzinnige pianostuk kon live even sterk intrigeren als op het album. De stuwende drums en de bombastische wending in het nummer kwamen goed aan bij het publiek. Het tweede nummer van de avond werd “One More Time”, een ankerpunt op de nieuwe plaat. Stijn De Gezelle neemt vanachter zijn piano de rol van coach op zich wanneer hij op guitige manier de kudde luisteraars aanspoort met slagzinnen op het razende ritme.

De nieuwe nummers doen het niet slecht in de live-setting, maar die gebruikelijke ‘wall of sound’ die we van Madensuyu gewoon zijn, is er gewoon niet. De piano slaagt erin om voldoende kracht te spuwen en diverse gevoelens, gaande van wanhoop tot integriteit over te brengen, maar net zoals op het album schiet er voor ons wat tekort. We waren dan ook gerustgesteld wanneer we bij de start van het optreden een gitaar zagen blinken in de achterhoek van het podium. En ja hoor, wanneer Stijn deze in de hand nam en de eerste noten van “Tread On Tread Light” speelde, ging er een lichte extase doorheen het hele publiek. Ook “Mute Song” afkomstig uit ‘Stabat Mater’ was een schot in de roos. De grimassen op het aangezicht van Pieterjan Vervondel verraden een combinatie van pure concentratie en tegelijk een volledige overgave tot zijn artistiek vakmanschap. De twee genieten volop van hun show, er is dan ook niets beter dan artiesten op een podium te zien die er volledig voor gaan. Dat gevoel geeft Madensuyu, de muziek is er omdat ze er gewoon intrinsiek moét zijn, een rauwe ongeremde manier van uitdrukking.
Wanneer de gitaar terug wordt omgeruild voor piano, is het vooral “Ill Timed” dat ons bijblijft. De overlappende samenzang in dit nummer heeft iets bezwerend. De combinatie van de twee hun stemmen heeft altijd al kunnen overtuigen en hier vult het geslaagd de leegte op die veel van de nieuwe nummers hebben, zonder rommelig te worden.
Toch kunnen we besluiten dat de oudere nummers het ook live beter doen dan deze van de laatste worp. Het is begrijpelijk dat de band het eens over een boeg wou gooien en dat is bij deze ook goed gelukt. Er zijn natuurlijk echter maar zoveel wegen die je als duo kan inslaan, en wij verkiezen een Madensuyu waar de gitaar weeldig tiert over piano-gerichte nummers. Dit werd nogmaals duidelijk bij de bis-nummers “Ti:me” en “Fafafafuckin’”. Absolute publieksfavorieten afkomstig uit ‘D Is Done’, en met rede want het hoogtepunt van de avond was toch op dit moment.

De band is zichzelf zeker bewust dat ‘Current’ niet hun meest bejubelde werk zal worden, ze speelden echter met volle goesting en lijken vooral tevreden dat ze terug hun volledige zelve kunnen geven op een podium.
Een straf optreden van een van de strafste Belgische bands, Madensuyu is terug en dat is altijd goed nieuws.

Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be

Organisatie: Handelsbeurs, Gent

Amenra - Niet voor gevoelige oren
Amenra – Boris
Aéronef
Lille
2018-02-21
Sam De Rijcke

Een dubbele affiche eigenlijk, met twee bands die wereldwijd gestaag een serieuze cultstatus verworven hebben in de analen van de extreme underground-metal.
Beide bands kregen de tijd om een volwaardige set te spelen maar de hoofdmoot van het publiek bleek toch wel voor Amenra te zijn gekomen. Een en ander kon natuurlijk ook te maken hebben met het feit dat Lille op een boogscheut van West Vlaanderen ligt terwijl Japan toch net iets verder is.

Als je weet dat het Japanse Boris al eens een plaat heeft opgenomen samen met de monnikskappen van Sun O))), dan mag het niet verwonderlijk zijn dat dit trio zweert bij een trage, extreem logge en slopende sound. Ook hun laatste wederom imponerende plaat ‘Dear’ is voorzien van een hoge graad van ‘heaviness’, wat zich duidelijk manifesteerde in hun live set. Boris produceerde typisch zo een geluid waar een mens zich best liet in mee drijven, anders beleefde men er niks aan. Echte songs waren er bijna niet te horen, eerder een heavy geluidstapijt voorzien van dreigende drones en loodzware gitaren. In hun extreme post-metal schuwden ze het experiment niet, wat het geduld van de toeschouwers al eens op de proef durfde te stellen. Soms werd het iets te langdradig, vooral wanneer een overenthousiaste drummer te veel en te lang allerlei dierlijke uithalen door de microfoon joeg. Maar voor de rest bleek Boris een indrukwekkend trio die met imposante en tergend trage slowmotion-metal de zaal meer dan een uur bij de keel greep. Een absoluut hoogtepunt was een bij wijlen ingetogen en elders dan weer scheurend en gierend “Dystopia-Vanshing Point”, niet toevallig ook de uitschieter van dat nieuwe album.  

Over Amenra wordt wel eens zeer lyrisch gedaan, wat eerder uitzonderlijk is voor een metalband. We lezen en horen vaak dingen als ‘transcendentaal’, ‘helend’, ‘buitenaards’ of ‘apocalyptisch’. Het is bij ons nog niet zo ver gekomen dat deze band ons in een ander universum brengt, maar we begrijpen de hele heisa wel. Het moet gezegd dat Amenra qua intensiteit in België zijn gelijke niet kent.
Zanger Colin Van Eeckhout schreeuwde zich bij momenten de pikzwarte ziel uit het lijf terwijl de band een massieve en indringende sound creëerde die snoeihard door de ruimte knalde. De solide moordsound kon geregeld naar adem happen in verstilde momenten waarbij de zaal het muisstil hield. Het is een gekende formule, van geruisloos naar verschroeiend hard en weer terug, maar Amenra beheerste die als geen ander. De desolate zwart-wit beelden op de achtergrond benadrukten nog wat meer het mystieke karakter van deze intense post-metal. Het deed ons trouwens denken aan de apocalyptische beelden die onlangs het concert van Godspeed You! Black Emperor ‘opfleurden’. Trouwens nog zo geen kwade vergelijking, je zou Amenra met een beetje goeie wil eigenlijk wel de GY!BE van de post-metal kunnen noemen. Maar goed, Amenra was vooral zichzelf vanavond, en dat was heel wat. In tegenstelling tot de collega’s van Boris, had Amenra wel degelijk echte songs in huis, zij het venijnige lappen post-metal die hardvochtig door merg en been gingen. Uitschieters hoeven we hier niet op te noemen, daarmee zouden we de rest oneer aandoen. We geven u hierna gewoon de volledige setlist cadeau.

Feit is dat een Amenra concert een unieke, intense en geestverruimende beleving is van begin tot einde. Oei Oei, we gaan nu ook nog lyrisch worden.

Setlist : Boden – Plus Près de Toi – Razoreater – Children Of The Eye – Nowena 9.10 – Thurifer et Clamor ad te Veniat – Terziele – Am Kreuz – Diaken

Organisatie: Aéronef, Lille

Superorganism kan zich nu al de revelatie van 2018 noemen, of was het 2017? De band brak vorig jaar door met het geniale ‘Something For Your M.I.N.D.’ en wist hiermee heel veel potten te breken. De band tekende bij Domino Recordings en stonden zelfs in de longlist van BBC Sound Of 2018. De groep leerde elkaar kennen via het internet wat er voor zorgt dat er leden uit Het Verenigd Koninkrijk, Japan, Australië en Nieuw-Zeeland in de band zitten. Ze zijn met zeven en maken experimentele pop die tegelijk aanstekelijk en absurd klinkt. In de Rotonde van de Botanique was dat niet anders. Ze verzorgden een korte show boordevol spektakel en wisten ons te overtuigen dat hun toekomstig er meer dan rooskleurig uitziet.

Openen mocht Jeremy Walch, een Brusselaar die al af en toe eens een voorprogramma in de zaal mocht doen. Wij vragen ons af waarom ze hem nog steeds vragen. Het zal zijn enthousiasme zijn, want voor zijn muziek zouden wij hem alleszins niet meer terug vragen. Hij stond alleen op het podium, terwijl hij normaal met band optreedt. Misschien lag daar het probleem voor de erbarmelijkheid van zijn set. Wij gaan die vooral onthouden als een die we zo snel mogelijk wilden zien eindigen. Een lo-fi sound met simpele akkoorden en een drumcomputer die eigenlijk niets bijbracht gemengd met vocals die zelden toonvast waren, het zal gewoon zijn dagje niet geweest zijn zeker?

Het was dus niet moeilijk voor Superorganism om hier boven te geraken, en ze deden er zelfs nog een schepje bovenop. Ze brachten een memorabele set die we zelden zagen van zo’n beginnende band. Zowel de visuals als het artistieke zat perfect in elkaar en toont dat de band perfect weet waar ze mee bezig zijn. Het zevental had elk een ander soort kleur vest aan wat er meteen voor zorgde dat er een vrolijke kleurenboel op het podium stond. Daarnaast werden er ook van begin tot eind projecties getoond die ons de ene keer deden wegdromen maar ons vooral bij de les hielden. Ook van glitters had de band geen angst, iedereen had zo’n glitterboel onder zijn ogen gesmeerd.
Opkomen deed de band ook in stijl, want het drietal achtergrondzangers en dansers kwam met een belletje op om zo een mysterieuze sfeer te laten ontstaan. Lang duurde deze sfeer wel niet, want als snel werd “It’s All Good” ingezet. Meteen wisten we dat het effectief allemaal goed ging komen. Een vreemde stem vergezelde ons met een raket naar de ruimte en via aanstekelijke synths en hemelse samenzang konden we er een geniale soundtrack voor krijgen. Die samenzang is heel poppy en zou bij de grootste popzangeressen ook kunnen passen. Bij Superorganism wordt deze begeleid door een zachte lo-fi stem van de immens kleine frontvrouw Orono Noguchi.
Die frontvrouw is nog maar net achttien maar staat heel zelfzeker op het podium. Zij moet ook de band leiden. Ze doet dit door tussen de nummers door wat zaken te vertellen over bijvoorbeeld water, en deelt ook high fives uit.
De zeven komen duidelijk goed overeen. Het opvallendste is toch vooral het drietal dat rechts staat. Zij verzorgen samenzang bij de nummers, beelden de lyrics uit en halen nu en dan ook eens een tamboerijn of anders niet alledaags instrument boven. Het zorgt er wel voor dat er altijd iets te zien is, want dansen doen ze levendig. Bij “Reflections On The Screen” krijgt er zelfs iemand een solo en zorgt zo voor een aanstekelijke tekst die blijft hangen. Alles is mooi uitgedokterd bij Superorganism en dat is fijn om te zien.
Doordat er zoveel te zien is op het podium, is het soms moeilijk om ook aan de muziek te denken. Het publiek staat vooral vol verwondering te kijken naar wat er zich allemaal afspeelt op het podium. Muzikaal zit alles ook heel sterk in elkaar. Soms eens een vreemde opbouw met watergeluiden, een andere keer start een nummers als een videogame. Hoe het ook mag zijn, alles heeft de nodige portie absurditeit maar is net toegankelijk genoeg om aanstekelijk te blijven. Wanneer de songs dan weer te catchy worden, komt de band aanzetten met een experimentele input of een chaotisch geheel aan instrumenten om dat teniet te doen. Een goed voorbeeld hiervan is “Nai’s March” dat een ballad-achtige feeling in het begin heeft, maar al snel alle kanten uitschiet. Heel fijn om dat allemaal te ervaren.
Het einde van de set bestaat uit de twee hitjes van de band. “Everybody Wants To Be Famous” zet het einde in van de reguliere set en zorgt er voor dat het publiek bescheiden begint mee te zingen. Toch is het pas bij bisnummer “Something For Your M.I.N.D.” dat iedereen echt begint te bewegen en zingen. De toeschouwers zien herkenbaarheid en voelen het einde naderen, dus nu kunnen ze zich toch eens laten gaan. Voordien was dat nagenoeg onmogelijk door het spektakel dat zich op het podium afspeelde.

Superorganism is duidelijk een band die klaar is voor groter werk en het mag gezegd worden: de volgende keer zien we ze niet meer in de Rotonde, die zal te klein zijn voor de band. Het enthousiasme, de kunstzinnige voorzieningen en toch vooral het aanstekelijke zorgen er voor dat het zowel de hipsters als de modale muziekliefhebber aanspreekt, en als je dat kan, ben je als band binnen voor de rest van je leven.

Setlist: It’ All Good - Nobody Cares - Night Time - Reflections On The Screen - The Prawn Song – SPRORGNSM - Nai’s March - Everybody Wants To Be Famous
Bis: Something For Your M.I.N.D.

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel

De Orangerie in de Botanique was uitverkocht voor The Soft Moon. The Soft Moon ( een Amerikaan die in Duitsland verblijft) heeft begin dit jaar (opnieuw!) een uitstekend album uitgebracht ‘Criminal’.

Eerst kregen we Sarin om de zaal op te warmen. Deze man (zou van Iran afkomstig zijn) kwam het podium op met een lederen kap op zijn hoofd. Hij stond wat te draaien aan knoppen etc… Muzikaal was het geluid die produceerde ergens iets in de buurt van Front 242 en andere eighties electro. Fijne beats en electro maar niet meteen vernieuwend. Op een gegeven moment begon hij tijdens het optreden iets met een slijpschijf te doen op het podium. De zin ontsnapte me wat. Toch kon hij het volk wat in beweging krijgen met zijn beats.

The Soft Moon mocht daarna aantreden. De frontman, Luis Vasquez, had nog 2 muzikanten meegebracht. Een bassist en een drummer. Er werd met de titeltrack van zijn laatste album gestart. Meteen zat de sfeer erin. Het fijne was dat het publiek toch hoofdzakelijk uit twintigers bestond en niet enkel uit wave fanaten van vijftig jaar. Eindelijk een post punk/darkwave band die ook de jeugd weet aan te spreken.
Het optreden was energiek en met een afwisseling van nummers uit o.a. ‘Deeper’ en ‘Criminal’ kreeg hij het publiek helemaal mee. Er werd duchtig gedanst en bewogen op de muziek. Een fles Lawson deed onder de muzikanten de ronde en dit gaf hij uiteindelijk ook aan het publiek door. Bij een aantal tracks speelde hij ook percussie (metalen ton, conga’s…) mee met de drums. Voornamelijk nam hij synth en gitaar voor zijn rekening.
Zestien nummers en twee bisnummers kregen we. Met o.a. “Total Decay”, “Give Something”, “Far”, “Wrong”, “The Pain” en als toegift “Black” en “Want”. Post punk met darkwave invloeden (o.a. The Cure) leeft nog. En hoe?

Vanavond was het optreden in elk geval er boenk op! Inzet en bezieling. En een enthousiast publiek.

Organisatie: Botanique, Brussel