Emma Bale - Het bloemenmeisje is een popfee geworden!
Emma Bale
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-11-24
Maxim Meyer-Horn
Ze is nog maar achttien jaar jong, maar heeft ondanks haar nog prille carrière al heel wat grote dingen verwezenlijkt. Ze heeft al vijf singles die in de ultratop 50 stonden, waarvan drie singles de top drie haalden en “Fortune Cookie” zelfs op één belandde. Verder ging ze al uitgebreid op tour als voorprogramma van Milow, Bazart & de Duitse zangeres Lena en stond ze afgelopen zomer op de podia van enkele grote Belgische festivals. Ook haar prijzenkast staat al goed vol met een MIA en een MTV EMA. Een opmerkelijke prestatie als je bedenkt dat deze jonge dame haar debuutplaat nog niet eens uit is. Gisterenavond stond ze in een uitverkochte AB Club en toonde ze dat ze alles in huis heeft om in 2018 uit te groeien tot een internationale ster.
De jonge Belgische DJ en producer Limits beet de spits af. Nadat hij als Eightysix voor artiesten als Kat Deluna en Taio Cruz mixte, kwam er een grote wending in zijn carrière en ruilde hij de popwereld voor een elektrowereld in. Limits bracht in de AB zijn eerste live set en stond niet alleen op het podium. Hij nam een echt multitalent mee dat zowel zang als instrumenten op zich nam. De set kon jammer genoeg niet helemaal overtuigen. Na vijf minuten had je al het gevoel dat je alles al gehoord hebt. Lichtpunt in de set was de geslaagde rework van de Radiohead classic “All I Need”, maar voor de rest bleven we wat op onze honger zitten.
Iets na negen uur werd de intro ingezet, die door de harde bassen helemaal door je lijf ging. Emma Bale kwam op de tonen van “Fake It” het podium opgewandeld en toonde meteen wat we van de avond konden verwachten. “Fake It” is een zeer sterke popsong die wat doet herinneren aan de Noorse Astrid S en is door zijn energieke refrein de gedroomde opener van de avond. Minstens even energiek was “Run”, dat mede dankzij Lost Frequencies een groot succes werd. De song kreeg live een nog tropischere uitwerking die uitstekend werkte en zelfs nog iets spannender is dan de studioversie.
Emma Bale vertelde dat haar eerste soloshow een echte droom was die uitkwam, maar dat ze eerst schrik had dat niemand ging komen. Ze had het helemaal fout, want weken voor het concert waren alle kaartjes de deuren uit en de zaal stond vol nieuwsgierige fans die kennis wouden maken met haar nieuwe nummers. “Parachute” en “Joan” klonken in vergelijking met haar shows op de festivals nog frisser en dansbaarder. Beide songs hebben genoeg pit en eigenzinnigheid om het in de charts even goed te doen als “Worth It”, dat live sterker als ooit tevoren klonk.
Iets later in de set kwam haar meest intieme nummer van de set. Ze vertelde over haar nieuw liedje dat het gaat over iemand onvoorwaardelijk graag zien en vroeg het publiek om aan iemand te denken die je onvoorwaardelijk graag hebt. Het lied bezorgde door de prachtige tekst en zeemzoete stem van Emma kippenvel en wist door de mooie boodschap te ontroeren. Met “Need To” en “Body” kreeg het publiek nog twee nieuwe nummers voorgeschoteld, die meteen blijven hangen en kunnen uitgroeien tot echte fan-favourites.
Net voor de bis kwam nog het wondermooie, tropische “Curacao”. Net zoals bij al haar andere nummers in de set merkten we dat de versies de afgelopen maanden hier en daar wat werden aangepast en dat ze nu helemaal afgewerkt klinken. In de bis haalde ze haar gitaar boven en bracht ze het liedje “All I Want” waarmee alles begon. Het publiek zong het refrein met veel liefde mee en toverden een prachtige glimlach op Emma haar gezicht. Eindigen deed ze met haar vrolijke nummer één single “Fortune Cookie”, dat het publiek vlotjes kon meezingen. Een waardig einde voor een fenomenale, eerste soloshow.
Emma Bale toonde eenmaal meer dat ze de grootste Belgische act van 2018 kan worden. De oude liedjes klonken live nog scherper & frisser en de nieuwe liedjes bleken live minstens even sterk te zijn. Emma Bale heeft de laatste maanden hard gewerkt en dat werpt zijn vruchten af. Emma Bale is het afgelopen jaar van het bloemenmeisje geëvolueerd naar een popfee die de stem, looks en présence van een internationale kanjer à la Dua Lipa (één van haar grootste voorbeelden) heeft!
Setlist: Fake It – Run – Parachute – Joan - Worth It – Strangers – Moonchild - Need To – Body – Curacao
Bis: All I Want (solo) - Fortune Cookie
Dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Mark Lanegan Band – Intrigerend concert!
Mark Lanegan Band + Joey Cardamone + Lyenn
Trix
Antwerpen
2017-11-23
Didier Becu
De grungesterren, ze lijken met uitsterven bedreigd. Chris Cornell van Soundgarden, Layne Staley van Alice in Chains, Kurt Cobain of Shannon Hoon van Blind Melon. Allen liggen ze al geruime tijd onder de zoden. Mark Lanegan, verslaafd aan alles waaraan je maar verslaafd kan geraken, is nog steeds (spring)levend, ofschoon de rocklegende de grootste moeite heeft om van links naar rechts te wandelen en zijn stem meer op een doodsrochel lijkt. Ook nog razend populair. Na een passage op Werchter vorig jaar, kon de gewezen Screaming Trees-frontman met opgeheven schouders zeggen dat hij een paar maanden later twee keer achtereen de Trix kon uitverkopen.
Hoe het komt, weten we ook niet, maar de Amerikaan werkt graag met Belgen. Reeds geruime tijd op stap met Aldo Struyf van Millionaire en Fred Jacques van Dans Dans, en het is die laatste die als eerste het publiek mocht opwarmen.
Solo doet hij het als Lyenn. Dat solo moet je in zijn geval heel letterlijk nemen, want hij staat er helemaal alleen voor. Oerkreten met melodisch gitaargetokkel, op een andere manier kunnen we de intrigerende singersongwritermuziek van Lyenn niet omschrijven. Als er een combinatie bestaat van Jeff Buckley (die passie) en Tamino (dat stemmetje) heet die gewoon Lyenn.
Tijd voor de vreemde snoeshaan van de avond, en voor heel wat concertbezoekers wellicht de raarste kwiet sinds lange tijd op een podium. Joey Cardamone is de naam. Geruime tijd frontman van de provocerende Californische The Icarus Line, maar tegenwoordig solo bezig met zijn Holy War-project. Alvorens hij aan zijn excentrieke show begon, mochten we eerst een tiental minuten naar een video kijken waarin hij zelf de hoofdrol speelt. Over zelfverheerlijking gesproken.
Na de voorstelling van wat door heel wat mensen als arty farty horror zal beschouwd worden, kwam Joey het podium opgewandeld. Vol zelfvertrouwen, een kruising tussen Andy Warhol en Bowie ten tijden van ‘The Man Who Fell The Earth’, wel minus het talent.
Blijkbaar geldt het rookverbod niet voor rocksterren. Arrogant paraderend als een aanstellerige modepop met achter hem beelden die de wereld van vandaag tonen. Soms confronterend, zoals een blik in vogelvlucht van wat er in Syrië nog recht is blijven staan. Slecht was dit rariteitenkabinet dat het midden hield tussen Suicide en Rihanna (echt!) niet, wel een zeer bizarre keuze. Maar goed verstandige keuzes zijn sowieso saai…
Hoewel met de nodige bloemen op onze pagina’s verwelkomd, zijn de meningen verdeeld over ‘Gargoyle’, het laatste plaatje van Mark Lanegan. Na de grunge en de rauwe bluesrock had de muzikant uit Washington blijkbaar nood aan een plaatje dat naar synthpop ruikt. Het feit dat hij onlangs een remixplaat (‘Still Life With Roses’) op de markt heeft gegooid, spreekt voor zich.
Voor de tegenstanders ervan had Lanegan als opener meteen een antwoord in petto: “Death’s Head Tattoo”. De Lanegan band klonk hiermee gewoon als New Order (90 minuten later zou dat nog meer zo zijn!), en het voelde heerlijk aan. Meer zelfs, met deze band (gitarist Jeff Fielder, Aldo Struyf achter de keyboards, Shelley Brien als zangeres en Fred Jacques) lijkt Lanegan zich goed in zijn sas te voelen. Echt lachen doet hij niet, maar je zou durven zweren dat hij zich aan het amuseren is!
Wel dansen met bloemen op je graf, want met “The Gravedigger’s Song” maakten we onmiddellijk kennis met Lanegans duistere kantje, en hij heeft er genoeg, lees er gewoon zijn biografie maar eens op na! “Hit The City” dat we normaal kennen als duet met PJ Harvey, werd in de Trix eentje met Shelley. Neen, die Shelley is geen Polly (wie wel), maar het werkte!
Met “Sister, Nocturne” en het dreigende “Emperor” werd alweer bewezen wat voor een pakkende plaat die ‘Gargoyle’ wel is. Veel zei Lanegan niet, behalve een bijna onverstaanbaar ‘thank you’, maar hij liet wel zijn fans nog meegenieten van “Deepest Shade”, dat hij samen met maatje Greg Dulli opnam met de gelegenheidsband The Twilight Singers. Klonk “Beehive” nog poppy, dan was “Bleeding Muddy Water” blues pur sang, het komt niet voor niets uit een album dat de titel ‘Blues Funeral’ draagt.
Met “Harborview Hospital” en “Ode To Sad Disco” werd opnieuw een ommetje langs het bluespad gekozen, “One Hundred Days” was een kort bezoekje aan het ‘Bubblegum’-album (later volgde ook nog “Come To Me” en het allesverklarende “Methamphetamine Blues”) en op het gitzwarte “Harvest Home”…’black is my name’, klonk zo waar een heel klein beetje als Andrew Eldritch, zelfs de gothgitaartjes zaten erin!
Na net geen anderhalf uur verdween Lanegan van het podium zoals hij er opgekomen was, als een schim, maar één die je alle kanten van jezelf laat zien. Het beleefde, maar dolenthousiaste publiek, kreeg er nog vier songs bovenop. Het akoestische “One Way Street”, “Bombed”, het nijdige “The Killing Season”, en alsof het nog niet genoeg was ook nog een intense cover van Joy Division (“Dead Souls”).
Lanegan verdween en Fielder bedankte nog eens zijn publiek. Lanegan heeft soms zijn streken, maar niet in de Trix, wie hem een kwartiertje runpauze gunde kon naderhand een handje van de man krijgen. Memorabel…
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Live Nation (ism Trix, Antwerpen)
Nothing But Thieves – Hartendieven op pad!
Nothing But Thieves + AIRWAYS & The Xcerts
Botanique (Orangerie)
Brussel
2017-11-23
Maxim Meyer-Horn
We zijn in de Orangerie van ons hart beroofd… De schuldigen zijn vijf jonge gasten, die al sinds 2013 voor furore zorgen. Je kent ze onder de naam Nothing But Thieves en ze hebben één EP en twee lp’s in hun repertoire staan. Ze waren al het voorprogramma van Muse, Twenty One Pilots en AWOLNATION en sloten net hun uitverkochte UK tour af! Vorige zomer mochten ze de befaamde Main Stage van Rock Werchter openen en nu startten ze hun Europese zegetocht in Brussel. Het vijftal zette gisteren een rockshow neer om u tegen te zeggen!
De Engelse indierockband AIRWAYS trapte de (lange) rockavond met verve op gang. De jonge rockers kwamen voor de eerste keer naar Brussel en speelden songs van hun debuutep ‘Starting To Spin’ die hun ook naar het gerenormeerde SXSW bracht. De songs “Mate” en “White Boys Noise” herinnerden aan het opkomend talent Declan McKenna, Lewis Del Mar en af en toe zelfs aan de legendarische Pete Doherty (vooral de attitude en overgave van frontman Jake). Het Belgische publiek kreeg er ondanks het slechte weer warm van en we hopen dat de jonge talenten deze zomer op een Belgisch festival staan (festivalboekers, jullie weten nu wat te doen!).
Omdat één support-act hebben saai is, nam Nothing But Thieves nog een tweede band mee op hun Europese tour! De Schotse band The Xcerts kreeg de moeilijke taak om het niveau van AIRWAYS te evenaren. Jammer genoeg slaagden ze hier (vooral in het begin) niet helemaal in. Op het einde probeerden ze het publiek doormiddel van sing-a-longs wakker te schudden en dat lukte ook! Hun nieuwe plaat ‘Hold On To Your Heart’ komt in januari in de winkel en gisterenavond mocht het publiek al eens kennismaken. Het was een bonjour en een au revoir want we gaan ze wellicht zeker nog eens her en der terugzien als ze nog wat werken aan hun set.
Nothing But Thieves is misschien wel de grootste groeier binnen de rockscene dit jaar en dat weerspiegelde zich ook meteen in hun show. Het vijftal toonde al bij het opkomen dat ze er zin in hadden en maakten “I’m Not Made By Design” nog grootser en krachtiger dan op Broken Machine, de recentste plaat. Ook “Live Like Animals” klonk live nog voller en liet het beest uit de band en het publiek los. Tijdens “Trip Switch” toonden de aanwezige Nothing But Thieves-fans dat ze de song al kunnen meezingen alsof het een klassieker van pakweg de Foo Fighters is!
Voor alle slaapmutsen in het publiek kwam dan de “Wake Up Call”, dat iedereen wakker kreeg. Een fantastische rocksong die de vocale capaciteiten van Conor onderstreepten. Die stem bleef doorheen de avond opvallend stabiel en helder. De laatste maanden had Connor vaker stemproblemen, maar die lijken helemaal verdwenen te zijn. Even later kreeg het publiek “Hostage” en “Drawing Pins”, dat prachtig in elkaar overvloeide en andermaal bewees dat ook het ouder werk nog steeds uitstekend klinkt. Bij “Hanging” kwam dan de eerste moshpit tot stand, die het startschot voor een gigantisch rockfeestje vormde!
Even later kwam er wat rust in de anderhalfuur durende set. De bandleden kregen even een pauze omdat Conor zichzelf met de gitaar begeleidde en een indrukwekkende solo speelde dat het publiek stil kreeg. Het publiek had na de rustigere tonen nog duidelijk zin om zich met volle overgave te smijten. Ook de band smeet zich volledig tijdens de laatste twee nummers voor de bis. Het volk kreeg voor het naar huis moest, tijdens de bis, nog “Particles” en “Amsterdam” voorgeschoteld. Beide songs toonden aan dat ze waardige afsluiters zijn. Vooral “Amsterdam” werd luidkeels meegezongen en beëindigde de avond in stijl!
De Orangerie werd weereens omgetoverd tot een grote rocktempel waar zowel opkomende als ervarene rockers wisten te schitteren. Nothing But Thieves is momenteel op het hoogtepunt van hun carrière en toonde door een strakke show (met hier en daar een randje) dat hun onvermijdbare klim naar de top volop bezig is. De songs komen zowel in intieme zalen als in grote stadia of op grote festivalweides tot hun recht en zijn een indicatie voor wat de groep nog te wachten staat. De hartendieven zullen nog heel wat harten stelen.
Nothing But Thieves fans hebben geluk want de band komt op 27 januari naar de Trix in Antwerpen (samen met de fantastische AIRWAYS & The Xcerts), maar ook deze show is helemaal uitverkocht.
Setlist: I’m Not Made By Design - Live Like Animals - Trip Switch - Wake Up Call – Soda – Hostage - Drawing Pins - Graveyard Whistling - I Was Just A Kid – Hanging – Itch - If I Get High - Broken Machine - Hell, Yeah (Conor Solo) - Ban All The Music – Sorry
Bis: Particles – Amsterdam
Dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Then Comes Silence - Een strak optreden met een goede mix tussen oud en nieuw werk
Then Comes Silence
Den Amb8
Oosterzele
2017-11-23
Wim Guillemyn
Then Comes Silence is een Zweedse band die een aantal jaren terug ‘Nyctophilian’ uitbrachten. Een album dat een langzame maar gestage populariteit wist op te bouwen in o.a. gothic, postpunk en death rockkringen. Momenteel zijn ze op tournee met hun nieuw (vierde) album ‘Blood’ en doen ze voor het eerst ook ons land aan. Als voorprogramma brachten ze het Italiaanse Hapax mee.
Deze nieuwe organisator, die ook het Soulfields festival in Kortrijk organiseert, heeft nog wat werkpuntjes op organisatorisch vlak. Toen we aankwamen om 20u waren ze nog aan de opbouw van het podium bezig en moesten de bands nog soundchecken waardoor Hapax uiteindelijk pas om 22u kon beginnen. Dat kon beter maar voor de rest geen klachten: mooie zaal, goed geluid en een deftig podium. Nu nog wat meer volk en wat kinderziekten aanpakken.
Hapax kende ik eerlijkheidshalve niet. Wat opzoekingswerk leerde mij dat ze twee albums hebben uitgebracht waarvan ‘Cave’ in 2016 verscheen. Het is een duo uit Napels. Zo kwamen ze na vele omwegen met het openbaar vervoer (ze hadden blijkbaar al Gent, Antwerpen en Kortrijk aangedaan) juist op tijd in Oosterzele aan voor hun optreden. Ze speelden bas en gitaar en de rest stond op band. Het optreden was goed en we hoorden flarden van The Cure, donkere wave en wat postpunk invloeden. Een band om op te volgen. Ik had de indruk dat alle zesentwintig aanwezigen het de moeite waard vonden.
Then Comes Silence stak meteen vrij stevig van wal. Zanger Alex Svenson had zijn ogen omgeven met donkere make-up. Als frontman was hij eerder theatraal en emotieloos tijdens het zingen. Daarbij deed hij mij wat denken aan de frontman van White Lies. Muzikaal zat alles wel goed en klonk alles iets snediger en iets minder donker dan op plaat. Er werden ook wat pics op het screen achteraan geprojecteerd maar ik dacht dat ze iets donkerder en occulter uit de hoek gingen komen. De nieuwe songs deden het goed tussen de intussen vertrouwde tracks zoals “Strangers”, “Animals” of “Spinning Faster”.
Een mooie afwisseling tussen oud en nieuw werk. We kunnen spreken van een geslaagd en strak optreden.
Ook met weinig volk kan je een goed optreden meemaken. Maar het is natuurlijk wel aangenamer en bevorderlijker voor de sfeer om in deze zaal te staan tussen een honderdtal man. Het is wat het is.
Organisatie: VZW Reactor
Emma Ruth Rundle - Donkere, atmosferische schoonheid
Emma Ruth Rundle + Jaye Jayle
Café De Zwerver
Leffinge
2017-11-23
Ollie Nollet
Alweer een afgeladen café De Zwerver, dit keer voor Emma Ruth Rundle die duidelijk over een trouwe cultaanhang beschikt. Deze chanteuse uit Los Angeles, die ook actief is bij Red Sparowes en Marriages, laat zich begeleiden door haar favoriete band, Jaye Jayle, met wie ze ook een split EP opnam en die hier tevens als openingsact mocht fungeren. Vreemde naam en ook hun muziek was niet meteen alledaags te noemen. Donkere indiefolk met zowel roots als krautrock invloeden die me soms deed denken aan Nick Cave, Wovenhand of Madrugada. Ondanks een, met instrumenten en effect pedalen volgestouwd, podium klonken de composities telkens uitgekleed tot de essentie. De songs, waarin de gitaren en de toetsen beurtelings het voortouw namen, werden met een lage, ruwe stem krachtig gezongen door Evan Patterson. Niet alles was even geslaagd maar het bleef intrigeren tot de laatste seconde.
Jaye Jayle mocht dan al de begeleidingsgroep van Emma Ruth Rundle zijn, toch moest Corey Smith (keys, gitaar en percussie) het veld ruimen. Zijn plaats werd ingenomen door drummer Neal Argabright, die hier de synths voor zijn rekening nam, terwijl er een mij onbekende drummer ten tonele verscheen. Rundle won meteen de sympathie van het publiek door zich uitgebreid te verontschuldigen voor een eerder dit jaar gecancelled optreden in De Zwerver. Dit was het eerste optreden van de tour maar meteen werd duidelijk dat de groep en de zangeres al eerder samenwerkten en elkaar perfect aanvoelden. Donkere, gothic folk waarin de niet altijd even makkelijke zanglijnen ingebed werden door atmosferische gitaren en synths waarbij Mazzy Star en Chelsea Wolfe mogelijke aanknopingspunten waren. Knappe songs, waartussen het weidse “Heaven” me het meest beviel, en knappe uitvoeringen die toch soms iets te veel afgevijld waren of te weinig variatie kenden. Wie zich evenwel liet verzwelgen door die best impressionante sound heeft aan dat laatste uiteraard geen boodschap.
Voor de bis greep Rundle eerst naar een akoestische gitaar om dan toch (veilig) met een elektrisch exemplaar een nummer solo te brengen. Uiteindelijk kwam die akoestische song er toch en bewees ze dat haar songs ook naakt overeind konden blijven.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
The Amazons - Van kindermuziek naar zuivere rock
The Amazons
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-11-23
Kimberley Haesendonck
De Ancienne Belgique mocht afgelopen donderdag het borde ‘Sold out’ weer maar eens boven halen. Dit keer voor de Britse rockers van The Amazons. De band werd in 2016 getipt door BBC via hun sound of 2017, maar wonnen deze prijs niet. Desalniettemin wist de band het publiek van de AB toch te overtuigen.
Als je 15 minuten te laat een podium opstapt, moet je al heel zelfzeker zijn over het kunnen van je band. Fans win je ook niet met het uithalen van zo een stoten. Het publiek, dat vooral bestond uit meisjes, wachtte geduldig het begin van het concert af.
Met wat arrogantie stormden de Britten het podium van de AB Club op. Beginnen deed de band met “Ultraviolet”, een nummer waar ze het publiek al meteen wouden laten meezingen. Slechte start van het optreden, want de fans van The Amazons waren niet meteen mee. Al snel kregen we het gevoel dat de band hun set gewoon kwam aframmelen. Naar mate de show vorderde werd de interactie tussen The Amazons en het publiek beter.
We gaan eerlijk zijn dat we de debuutplaat van The Amazons maar plat en saai vonden. Live overtuigden ze dan wel weer. De nummers klonken veel minder afgelikt en werden ruwer gespeeld. “Holy Roller” bijvoorbeeld werd met akoestische gitaar gespeeld en klonk zelfs nog enorm vuil.
Ook ouder werk dat het niet haalde tot op hun debuutplaat werd aangehaald. Zo kwamen “Nightdriver” en hitje “Black Magic” gemixt met “Millions (the party)” aan bod.
The Amazons slaagden er in om hun kinderlijke nummers om te zetten in zuivere rock nummers die overtuigden. Dat deze band groot zal worden, betwijfelen we. Maar dat ze goed bezig zijn is alleszins een feit!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Bijna dag op dag 7 jaar geleden was het, dat laatste, onvergetelijk concert van Gorillaz in België. De ‘Plastic Beach Tour’ had hen, gewapend met een fantastische (concept) plaat en een begeleidingsband met daarin de helft van The Clash, in 2010 naar de Lotto Arena gebracht. Daarna werd het stil rond de band, tot ze eerder dit jaar terugkwamen met ‘Humanz’.
Voor het daarbij aangekondigde concert in Vorst Nationaal mocht de organisatie het bordje ‘uitverkocht’ al ophangen na minder dan een uur. Het moet gezegd: wij zijn niet de grootste fans van ‘Humanz’, het is een overbodig lange plaat met naast een handvol uitschieters ook veel platte hiphop waarin de subtiliteit die de band kenmerkt ver te zoeken is. Goed, ieder z’n ding natuurlijk. En wie zijn wij. Gorillaz kwam in Vorst bewijzen dat je recentste plaat niet van wereldniveau moet zijn om een topconcert te geven.
Ze waren namelijk niet naar Brussel gekomen om ‘Humanz’ integraal te spelen. Integendeel, het eerste deel zat bomvol hits uit hun eerste drie platen en benaderde de perfectie. Opener “M1A1” was een leuke verrassing, rockend , aanstekelijke grooves en een schreeuwende Albarn; En bij “Last Living Souls” begon het pas echt , nog meer extravertie . In een sterk “Tomorrow Comes Today” liet Damon de microfoon vasthouden door een klein jongetje op de eerste rij, een collectieve “ooouh schattig!” weerklonk in de zaal. Of hoe je een publiek direct inpakt. Vervolgens passeerden nog “Rhinestone Eyes”, “19-2000”, “On Melancholy Hill”, én “Dirty Harry”.
Wie er zulke nummers kan doorjagen in een eerste halfuur kan gewoon teren op een belachelijk goede back catalogue. Damon Albarn als Gorillaz in een hoofdrol , songschrijver, publieksmenner en multi-instrumentalist (gitaar/harmonium/organ), een knipoog naar het werk van Blur, The Good, The Bad & The Queen en de Gorillaz’ Britpop zijde . Albarn is de spring-in-‘t-veld , de bezige bij, hollend van de ene naar de andere kant van het podium, met dat gospelkoortje die een voorname rol speelde vanavond en de visuals van de hand van Jamie Hewlett. Het zat allemaal verdomd goed in elkaar, het totaalplaatje klopte volledig:
Godverdomme ja, die visuals. De avonturen van 2D, Murdoc, Noodle en Russel. In hun beginjaren speelden Damon & co nog achter een scherm met daarop projecties van de ware bandleden, sinds 2010 zijn ze een band van vlees en bloed. Die sterke filmpjes zijn het enige wat nog laat uitschijnen dat Gorillaz eigenlijk een fictieve band is van een paar cartoonhelden.
Het werd erg interessant . Albarn had ons goed opgewarmd en creëerde een soort Soulwax’ ‘Thème from discotheque’ gevoel … Tijd dus om écht de “Humanz”-tour op te gaan. Het niet onaardige “Saturnz Barnz” was al gepasseerd in dat ‘De Perfectie Benaderend’ eerste deel, met Popcaan die op het scherm te zien was.
Nu hun karrevracht aan gasten loslaten … Damon was in dit luik niet meer het centrum van de belangstelling. “Strobelite” had Peven Everett, “Sex Murder Party” had Jamie Principle en Zebra Katz, laatst vernoemde kwam ook meedoen in “Out of Body” , en voorprogramma Little Simz dook op in het prachtige ‘grime’ trancegerichte, groovy, aanstekelijke “Garage Palace”.
Wij waren aanvankelijk sceptisch. Maar eerlijk: zo lang duurde het niet voor ook wij door de knieën moesten gaan, live kwamen deze nummers een pak beter tot hun recht. Je besefte dat dit een ander soort Gorillaz is, een dat voortstuwt op pompende beats, hiphop, funk, soul, r&b, reggae en dance waarop een publiek wel volledig uit z’n dak kan gaan. We ervaarden een soort kloppend op de borst ‘Kong Skull Island’ en muzikaal wuifden Basement Jaxx en Major Lazer speels feestelijk om de hoek. Het was heerlijk vertoeven in hun muzikale speeltuin.
Qua bindteksten contrasteerden de guests, met hun “throw your hands in the air!” en aanverwanten, met Damon, die kwam niet veel verder dan wat ‘thank you’s’ en een ‘I love Europe’, verwijzend naar de Brexit. Nee, Damon deed het op zijn manier: op een bepaald moment dook hij het publiek in, liefde zoekend, en vindend.
Maar in het laatste luik, na “Punk” en een voortreffelijk “Stylo” (met Bruce Willis op het scherm!), kregen we dé gast van de avond te zien: Dave van De La Fuckin’ Soul was afgezakt voor monsterhit “Feel Good Inc.”. Meesterlijk. Het nummer werd herstart omdat Damon de mist inging bij de eerste versie. Maar hé, die Gorillaz: ’t zijn ook maar mensen, geen cartoons of zo.
Afsluiten deden ze met de hoopgevende boodschap van “We Got The Power”, met vocalen en een projectie van Jenny Beth van Savages. Letterlijk waren we aan de grond genageld . Erg sterk en overtuigend. Een ‘waauw’ gevoel heerste …
De bisronde begon ingetogen met “Hong Kong” vol indian ‘sitar’ vibes op z’n Paul Weller/Mathar/Blur/Cornershop. Het ontplofte dan met het rockende “Kids With Guns” (zo belachelijk goed dat je er een wapenvergunning van zou willen aanvragen) en “Clint Eastwood”, ‘I aint happy, I’m feeling glad, I got sunshine, in a bag I’m useless, but not for long the future, is coming on, is coming on,… Het deed Vorst helemaal rechtveren. Stiekem hoopten we dat in de bisronde Shaun Ryder van The Happy Mondays achteloos het podium ging opstappen om “it’s coming up, it’s coming up, it’s dare” en “never did no harm” te komen declareren in “Dare”, maar “Dare” kwam helemaal niet, zowat het enigste minpuntje van de hele avond.
Na het enthousiast geweld besloot de band namelijk om ons naar huis te begeleiden met een dromerige aaneenschakeling van “Don’t Get Lost in Heaven” en “Demon Days”. Geen vuurwerk, wel wonderschoon. Op het scherm ging de zon onder, het was het perfecte einde van een grandioos concert, dat probleemloos vertaald kan worden naar de grote festivals. Afspraak op Werchter? De vraag stellen is ze beantwoorden.
Organisatie: Live Nation
BEUK + Fire Down Below
BEUK
Kinky Star
Gent
2017-11-22
Erik Vandamme
Een concert organiseren, midden in een school/werkweek? We hebben dat eigenlijk nooit zo goed begrepen. Maar toch was er aardig wat publiek komen opdagen voor twee acts die in ons land Rock muziek en aanverwante, in kaart proberen te zetten. De lekker aanstekelijke stoner rock van Fire Down Below en stevige rock muziek van BEUK deden beiden het dak in Kinky Star te Gent er compleet afgaan. Hoe de aanwezigen zich de volgende dag op school of werk voelden? Daar gaan we geen uitspraken over doen. Wij genoten in elk geval met volle teugen van een portie onversneden rock-'n-roll binnen een intieme en gezellige omgeving die in Kinky Star telkens opnieuw wordt geschapen.
Fire Down Below: De temperatuur doen stijgen tot een kookpunt
Toen we deze zomer Fire Down Below aan het werk zagen op Roadkill festival deze zomer. Schreven we daarover:
''Fire Down below is zo een band die het moet hebben van lange, intensieve riffs die de luisteraar uit het lood slaat, en verweesd doet achterblijven. De band slaagt er dan ook in, zowat iedereen over de streep te trekken. Met een meeslepende tot oorverdovende set, die het beste van pure stoner vermengd met verschroeiende grunge elementen. We genoten met volle teugen van deze trip doorheen een woestijnlandschap, waar enkel de huilende wind je tot kalmte en rust brengt. Best indrukwekkend!''
https://www.youtube.com/watch?v=P3qOR7XJvf4
Kinky Star was heel goed gevuld om deze typische Stoner /grung rock band live aan het werk te zien. De heren van Fire Down Below bestaan uit muzikanten die één voor één over bepaalde toverkrachten beschikken, om op deze wijze hun aanhoorders te hypnotiseren. Het kan niet anders. De hoogstaande riffs die elk van hen uit hun gitaren toveren, bezorgen ons dan ook het ene kippenvelmoment na de andere adrenalinestoot. In die intieme omgeving van Kinky Star stijgt de temperatuur daardoor dan ook naar een kookpunt.
https://www.youtube.com/watch?v=p8693EVU1bc
Een beetje jammer dat bij de verstilde momenten het geluid wat werd overstemd door het geroezemoes in de café, want ook dat waren intensieve momenten waarbij we koude rillingen over onze rug voelden lopen. Eens echter de teugels gevierd, werd alles uit de kast gehaald om het dak er compleet te laten afgaan. Vanaf begin tot einde, drijft Fire Down Below, door middel van een meeslepende tot stomende set, het tempo op tot je compleet murw geslagen in de touwen achterblijft. Binnen stoner en grunge moet Fire Down Below niet onderdoen voor de zogenaamde grotere acts bleek reeds in het verleden. Dat laatste zetten ze in Kinky Star te Gent nog wat meer in de verf.
BEUK: Een wervelend rock feestjes! Van eenzaam hoog niveau.
BEUK is een Nederlandstalige rock band die met het album ‘Strak Plan’ vorig jaar een bommetje lieten vallen. Uiteraard profiteert BEUK van het feit dat Nederlandstalige Rock boomt de laatste tijd. Maar deze plaat bevat aanstekelijke 'recht toe recht aan' rock deuntjes, die wel degelijk aan de ribben blijven kleven. En daar is nooit iets mis mee. Het aantreden in Kinky Star was de laatste in de reeks van velen, om die schijf voor te stellen aan het publiek. In 2018 zou er gloednieuw werk aankomen, we zijn alvast benieuwd.
https://www.youtube.com/watch?v=4yae8kCdZLQ
Over naar het optreden. BEUK bestaat uit een trio die rock muziek 'leven'. Met een hoge dosis charisma, zelf relativering en hoge dosis humor zet BEUK er letterlijk de beuk in. Van begin tot pril einde van de set raast de band over de hoofden van de aanhoorders heen. Al dan niet met een gezapige anekdote, of stevige kwinkslag links en rechts. Aanstekelijke songs als “Station Dementia”, “Strak Plan” , “Vol Gas” een live klassieker volgens de band. Die inderdaad werd meegebruld.
Na een wat trage start ontstaat gaandeweg dan ook een wervelend rock feestje, zonder weerga. Er werd daarbij uitvoerig gegrasduind doorheen die recente schijf. Maar er kwam ook nieuwe songs aan bod “Hel van de planeet”, Dynamiet“, “Turbotine en vrouw alleen”. Die ons het beste doet vermoeden naar de toekomst toe. Bovendien mocht een levende legende uit Oostende, Frank Dubbe - bekend van de punk formatie Stagebeast, die in 1977/78 veel succes kende met de single ‘Belgium ain’t fun no more- de band vervoegen’. Zijn inbreng bleek nog maar eens een meerwaarde binnen het geheel. Er staat duidelijk geen sleet op Frank Dubbe. De song Belgium ain't fun no more is trouwens anno 2017 nog steeds van toepassing. En dat straalde die song in samenwerking met BEUK dan ook uit. Als kers op de taart kregen we een heel gesmaakte cover van Raggende mannen “Poep in je hoofd” en Beastie Boys “(You Gotta) Fight for Your Right (To Party!)” in de bisrondes. Waarmee de avond met een knaller van jewelste werd afgesloten. https://www.youtube.com/watch?v=3vaf60moFzQ
BEUK heeft zijn naam niet gestolen. Als je op zoek bent naar een potje onversneden rock muziek, zonder scrupules, dan ben je bij BEUK op het juiste adres. Muzikaal laten ze wat het midden tussen het betere Nederpop met een knipoog naar bands als Motorhead tot zelfs De Kreuners. Net dat schipperen tussen snoeihard metal en meeslepende Nederpop maakt BEUK een unieke parel tussen de vele Nederlandstalige rockbands die we door de strot geramd krijgen tegenwoordig. De songs worden, samen met gezapige en grappige bindteksten, één voor één op de aanhoorders afgevuurd tot iedereen murw is geslagen. In Kinky Star bewees dit trio alvast uit het goede hout gesneden te zijn, om in de nabije toekomst er nog meer daken te laten afgaan. Is dan ook onze eindconclusie. https://www.youtube.com/watch?v=aAJrJ_m2kcA
Org: Kinky Star, Gent
‘Relatives In Descent’, het nieuwe en derde album van Protomartyr, werd overal zeer lovend onthaald en je kan er van op aan dat het binnenkort in menig eindejaarslijstje zal opduiken. Lijkt ons trouwens terecht, want ook wij hebben een boon voor de gruizige post punk die heerst over ‘Relatives In Descent’. Alleen jammer dat al die lovende recensies geen garantie zijn voor een uitverkochte zaal, le Grand Mix is immers maar half volgelopen.
De nieuwe plaat vormt de hoofdmoot van de setlist en wordt er op een tweetal songs na volledig en fors doorgejaagd. Ons hoort u niet klagen.
Dit is een band uit Detroit, maar hun post-punk klinkt bij momenten zeer Brits. Vooral The Fall is een referentie en zanger Joe Casey is een al even zonderlinge figuur als Mark E Smith, met dat verschil dat zijn vocals een stuk verstaanbaarder zijn dan het gemompel van Smith. Net als Smith heeft Casey niet meteen de looks van een rockster, eerder van een verwarde sloddervos die in eerste instantie kennelijk een beetje verveeld over het podium laveert. Doch het is maar schijn, want het is met volle overgave en een constante boosheid dat hij zijn eigenzinnige teksten er uit spuwt terwijl hij ondertussen aardig wat biertjes verslindt.
De ritmesectie vormt een sterke ruggengraat bij Protomartyr. De diepe eighties bas van Scott Davidson en de gejaagde drums van Alex Leonard zijn de grondvesten waarover Greg Ahee zijn driftige en vaak agressieve gitaar laat zinderen. De sound zit goed gebeiteld in een bedje van snerende post-punk die al eens overslaat naar prompte old-school seventies punk. “Male Plague” is bijvoorbeeld zo een doordacht punkertje die tot pogoën uitnodigt.
We krijgen verder vooral een set overwegend korte en furieuze indie-rocksongs met een nerveus kloppend hart, waarvan “The Devil In His Youth”, “Windsor Hum”, “A Private Understanding” en “Here Is The Thing” het meest tot de verbeelding spreken.
In de twee bisnummertjes “Why Does It Shake” en vooral “Scum, Rise” duwt het gezelschap wat harder op het gaspedaal en katapulteert Casey zijn vocals nog iets snediger het publiek in. Kwestie van er een met een felle kopstoot een punt achter te zetten.
Alles samen worden er zo een slordige 19 songs doorgesast in amper een uur en een kwart. No time to waste, zo hoort het.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Met de wagen naar Antwerpen rijden is volkomen kut. Enkele weken geleden bijna twee uur gebold naar Nick Cave, maar die was het meer dan waard. Vorige week een slordige twee uur versleten naar Anathema en die verkwanselden dan ook nog de rest van de avond. Vanavond ons record gebroken, maar liefst drie uur onderweg geweest en zo het pittige support bandje The Vacant Lots moeten missen. Jammer, heel jammer. Fuck Antwerpen.
- Een concertzaal mag men nooit onderschatten. Een zaal als de Roma doet het altijd goed voor intieme concerten, maar bij de zinderende shoegaze en stevige rock van BRMC hing er toch, zeker in het begin, een serieuze galm in de zaal. Op zich was dat dan ook weer niet zo erg, want galm en echo zijn enkele van de handelsmerken van dit scheurende trio.
- Het nieuwe stuff is veelbelovend. Het viel echter wel op dat er in de kersverse songs niet meer zo fel te keer werd gegaan maar dat sfeerschepping een doel op zich was. Met name "Haunt", "Question Of Faith" en "Carried From The Start" hielden zich wat in maar zorgden wel voor een constant sluipende dreiging. We mogen dus vol verlangen uitkijken naar dat nieuwe album dat de naam 'Wrong Creatures" zal dragen.
- BRMC is vooralsnog geen folkband. Het trio is immers op zijn best als de stekker stevig in het stopcontact zit, maar naar goede gewoonte lassen ze steeds een verstild momentje in. Het akoestische intermezzo van Robert Levon Been die in zijn eentje "Sympathetic Noose" bracht kon je inderdaad sympathiek noemen, te meer omdat hij het publiek aanspoorde om tot ongenoegen van de security wat dichter tegen het podium te komen, maar de song op zich viel wat te licht uit om ons echt bij het nekvel te pakken. Dan liever het solomomentje van Peter Hayes, die met het pareltje "Faultline" wel de gevoelige snaar wist te raken.
- BRMC heeft de blues in het bloed. Ooit zal daar misschien eens een doorleefde bluesplaat van komen. In de Roma waren "Ain't No Easy Way", "Faultline" en "Shuffle Your Feet" sterke tekenen dat de black in de groepsnaam wel eens naar de blues zou kunnen verwijzen. Ze zijn dat fantastisch ingetogen album 'Howl' kennelijk nog niet vergeten. Wij ook niet.
- Die eerste plaat uit 2000 is en blijft toch verdomd een mijlpaal met straf spul dat nog steeds zwaar aan de ribben kleeft. Halverwege de set passeerde al een snijdend "White Palms" en de echte prijsbeesten werden bewaard tot helemaal op het einde. Een fenomenaal "Awake" was even meeslepend als indrukwekkend en stoommachines als "Spread Your Love", "Red Eyes and Tears" en natuurlijk een denderend "Whatever Happened To My Rock'n' Roll" waren de bommetjes die de zaal helemaal overstag deden gaan.
- BRMC kan op tijd en stond het Crazy Horse beest in zich loslaten. "666 Conducer" scheurde en botste dat het een lust was. Eén van de heetste kanjers van de avond.
- 'Specter At The Feast' is blijkbaar niet het favoriete album van de heren. De plaat werd volledig genegeerd, wat ze nu ook weer niet verdiende.
- Er schuilt een kwade punkband in BRMC. BRMC kwam scherp, punky en hondsdol uit de hoek met de wilde kopstoten "Conscience Killer" en vooral "Six Barrel Shotgun", keer op keer flitsende hoogtepunten in hun live sets. Het is natuurlijk ook niet zomaar dat hun meest gloeiende visitekaartje "Whatever Happened to My Rock'n'Roll" de bijtitel punk song heeft meegekregen.
- Afstanden zijn relatief. De terugweg duurde nog geen derde van de heenreis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/black-rebel-motorcycle-club-21-11-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-vacant-lots-21-11-2017/
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Millionaire aka Tim Vanhamel heeft dit jaar, na een lange hiatus waarin hij onder meer zijn ding deed bij Magnus, Broken Glass Heroes en The Hickey Underworld, ons verrast met het geweldige album ‘Sciencing’ en een tournee langs Vlaamse wegen.
Eerst kregen we Go March te horen. Dit trio bracht ons muziek dat zich ergens tussen post-rock en synth- rock situeerde. Aan de synths stond Hans De Prins (Broken Glass Heroes) die we later op de avond ook bij Millionaire aan het werk zagen. Prachtige synthsounds trouwens. Drummer Atoni Foscez (Statue) en Philipp Weies (Manngold) zijn ook niet de eerste de beste muzikanten. Dat samen maakte het tot een geslaagd voorprogramma.
We waren voor Millionaire gekomen en we waren niet alleen. De zaal was goed volgelopen. De set werd gestart met “Bloodshot”. Meteen werd de toon gezet. Vuige en broeierige rock met een energiek dansende Tim Vanhamel. Een eerste hoogtepunt vormde het duo “Body Experience Revue” (uit hun debuut) gevolgd door het recente “Busy Man”. Hierna was het publiek helemaal los.
We kregen veel nieuw werk met o.a. “I’m Not Who You Think You Are”, “Guru’s Feet”, “Silent River” etc…
Ook de oude songs werden niet vergeten met “I’m On A High”, “Streetlife Cherry” en een magistrale uitgesponnen versie van “Champagne”. Daarop ging de zaal helemaal uit zijn bol. Ook Tim Vanhamel liet zich niet onbetuigd en sprong enkele malen van het podium om tussen het publiek door te lopen. Daarnaast danste en bewoog hij op het podium als een energieke kat. En hij liet dan nog weten dat hij zich niet zo goed voelde. Het was er niet aan te merken. Hoe moet dat dan niet zijn als hij zich tip top voelt? Als bis kregen we “Petty Thug”, “Alpha Male” en een verwoestend “Wake Up The Children”.
Hoe rock‘n4roll kan een optreden zijn? Wel zoals een optreden van Millionaire: groovy, rockend, energiek en broeierig. We zijn meer dan blij dat Millionaire terug is.
Organisatie Wilde Westen, Kortrijk
Helloween, een show om U tegen te zeggen!
Helloween
013
Tilburg
2017-11-20
Frederik Lambrecht
Helloween – Pumpkins United World Tour 2017/2018
Enige tijd geleden kreeg ik heugelijk nieuws op mijn bord, want wat bleek, Helloween ging opnieuw hun instrumenten ter hand nemen en vertrok op een wereldtournee. Niet zo speciaal zou je zo zeggen, maar verdorie, deze keer gingen ze voor de verrassing van formaat!. Een ‘best-of’ van muzikanten die ooit – of nog steeds – het mooie weer maken (maakten) van deze Duitse formatie werd samengesteld en dus kwamen met huidige line-up Markus Grosskopf, Michael Weikath, Sasha Gerstner, Dani Löble en Andi Deris ook de klasbakken Michael Kiske en Kai Hanssen mee aan boord om de wereld rond te reizen. Een support band was niet nodig want er was maar liefst een setlist uitgetekend van 3 uur heavy & speed metal. Vele shows waren reeds op voorhand uitverkocht en ook in Nederland waren geen tickets meer beschikbaar, dus geloof me maar als ik zeg dat de 013 gevuld was.
Aftrappen deden we op de tonen van Robbie Williams met het nummer “Let Me Entertain You” waarna het doek die de muzikanten afschermde op de grond viel en het nummer “Halloween” werd ingezet. Dit fantastisch nummer werd door de 3 muzikanten gezongen, dus met Kiske, Hanssen en Deris (die in zijn beste doen ooit was qua stem – ik heb hem al anders horen presteren spijtig genoeg) en was meteen een toppunt voor alle aanwezigen. Een nummer van iets meer dan 13 minuten om af te trappen??!! Ja hoor, en het werd in grote getalen meegezongen. Ook qua visuals waren verschillende verrassingen te aanschouwen, zoals bij hun 2e nummer “Dr. Stein” die afgebeeld werd op de achtergrond. Een grote wall was geïnstalleerd en daarop werden telkens verschillende afbeeldingen vertoond die deze show naar een hoger niveau tilden. Maar er waren ook 2 speciale gasten aanwezig – genaamd Seth & Doc die in cartoonvorm de verschillende nummers van de setlist aankondigen. De samenzang van Deris & Kiske was een genot voor het oor en uiteraard was de nodige portie nostalgie van de partij. Ze gingen verder op hun elan en “I’m Alive” schalde uit de boxen die de nodige backing vocals van het publiek meekreeg. Van ‘The Dark Ride’ album werd “If I Could Fly” gespeeld samen met andere werk van de meest recente albums getiteld “Are You Metal?”, “Waiting for the Thunder”, “Perfect Gentleman” waarbij Andi Deris zijn bolhoed opzette, “Living Ain’t no Crime” en “Why?”. Maar voor ondergetekende blijven de oude nummers nog altijd kiekenvel op zijn lijf toveren en dus kon mijn pret niet meer op bij de klassiekers.
“Rise & Fall” was voor mij persoonlijk een nummer dat niet verwacht werd in de setlist, maar de hoge snelheid die gepaard gaat met dit nummer stokte niet en werd perfect uitgevoerd door de band. Andere uitschieter was het nummer “Forever and One (Neverland)” waar de stemmen van Kiske en Deris prachtig samenvloeiden en dit dus in een uitstekend uitgevoerde ballade resulteerde. We gingen terug naar de begindagen van Helloween en dus mocht Kai Hanssen zichzelf naar de spotlights begeven…een mix van “Starlight”, “Ride the Sky” en “Judas” toonden aan dat deze band nog vele trouwe fans hebben want constant werd meegezongen en werd blijk van appreciatie getoond. Ook in het nummer “Heavy Metal (is the Law)” blonk Hanssen uit waarna zoals al aangehaald de ballade van superieure kwaliteit was met de mooie samenzang. Alles lijkt gesmeerd te lopen tussen de hoofdtenoren van deze band want ook “A Tale that Wasn’t Right” blonk uit in cohesie. Ook drummer Löble mocht zijn ‘piece of fame’ hebben met een krachtige drumsolo waarbij foto’s en beelden uit de oude doos met oudgediende drummer Ingo Schwichtenberg - die in 1995 stierf – een prachtig eerbetoon opleverden.
De zangers kwamen gezwind opnieuw het podium op met “I Can” en het machtige “A Little Time” die vertolk werd door Kiske (wat blijft hij toch een prachtige stem hebben). Het laatste deel van de set kwam in zicht en zette de zaal opnieuw in lichterlaaie met het krachtige nummer “Power” en “How Many Tears” die de 3 zangers samen voor hun rekening namen. Fans van het eerste uur wisten dat er op het einde van dit nummer een klein rustmomentje in verwerkt is, die opeens teniet gedaan wordt met een bombastische drumsolo die de headbangers gedwee in actie brachten, en die deze set afsloot! Maar geen show zonder bis-nummers en Helloween zorgde zelfs voor 2 bis-rondes. Aftrappen met ronde 1 deden ze subliem want “Eagle Fly Free” werd gebracht gevolgd door de lange en frivole tophit “Keeper of the Seven Keys” die de 013 opnieuw in 1 grote karaokebar veranderde.
Bisronde 2 bestond uit een gitaarsolo gevolgd door meezinger “Future World” met het prachtig gitaarloopje en werd de zaal uitgewuifd met “I Want Out” die een regen van reuzenballons naar beneden liet komen.
Deze Duitsers werden met een welverdiend en ellenlang applaus bedankt voor hun spetterende show! Een show om U tegen te zeggen, en als de geruchten waar zijn, dan zullen ze ook Graspop aandoen voor hun Belgische fans! Niet te missen zou ik zeggen!
Pumpkins United!
Organisatie: 013, Tiburg
Nederlands 
Français 
