Parcels - Van intimiteit tot euforie
De Australische band Parcels kwam hun nieuwe plaat voorstellen in Vorst Nationaal. De zaal was, zoals een dag eerder aangekondigd, uitverkocht. Het middenplein stond goed vol, de zitplaatsen op de eerste tribune waren stevig bezet, enkel de bovenste ring was afgesloten met een donker gordijn.
Waar het drie jaar geleden in een uitverkochte AB nog broeierig heet was, hing er nu aanvankelijk een fris herfstgevoel in de lucht – maar dat veranderde snel.
Parcels werd opgericht in 2014 in het Australische Byron Bay en bestaat uit Louie Swain (toetsen, zang), Patrick Hetherington (toetsen, zang), Noah Hill (bas, zang), Jules Crommelin (gitaar, zang) en Anatole “Toto” Serret (drums, zang). Inmiddels is de band gevestigd in Berlijn, waar ze hun herkenbare mix van funk, disco, pop en westcoast-harmonieën verder verfijnden.
Hun doorbraak kwam er in 2017 toen Daft Punk hun single “Overnight” produceerde – een samenwerking die hun sound definitief op de kaart zette. Met hun recent verschenen derde album ‘LOVED’ bewijst Parcels dat ze nog steeds evolueren, met een warme, groovende en emotioneel gelaagde sound.
De avond werd geopend door The Zenmenn, een trio uit Berlijn bestaande uit Magnus Bang Olsen (keyboards), Jonathan Reiter (bas) en Ben Anderson (drums). De band bracht een soort new age easy listening, hier en daar gekruid met oriëntaalse invloeden en een snuifje smooth jazz. Het geheel balanceerde ergens tussen ironie en ernst — “als het serieus was, zou het niet grappig zijn”, zo leek de ondertoon. De drummer, met hoed, sjaal en zonnebril, zag eruit alsof hij rechtstreeks uit een tropische loungebar was komen aanwaaien, terwijl Magnus met een Australische cowboyhoed en een zwaar Duits accent zijn Casio-keyboard om de nek hing voor een nummer over een Chinees restaurant, getiteld ‘Ming Dynastie’.
De muziek had zo kunnen dienen als soundtrack van een cheesy jaren tachtigfilm. Tegen het einde begonnen enkele hoofden te knikken — deels op het ritme, deels uit verveling — maar de sfeer bleef gemoedelijk.
Parcels opende de set op theatrale wijze: in het donker verscheen op het scherm een videoprojectie waarin de band te zien was in hun repetitieruimte, spelend met een sequencer. Terwijl het beeld verder liep, namen de vijf bandleden één voor één hun plaats op het podium in. Zodra de eerste noten van “tobeloved”, de opener van hun nieuwe plaat ‘LOVED’, klonken, steeg de temperatuur in de zaal voelbaar.”ifyoucall” volgde naadloos, en met het vertrouwde ”overnight “was het ijs volledig gebroken.
De set was zoals steeds tot in de puntjes opgebouwd: een evenwichtige afwisseling van dansbare grooves en intieme momenten, waarbij ‘LOVED’ de rode draad vormde. Zo goed als elk nummer van het nieuwe album kwam aan bod. Tijdens “summerinlove” verscheen er zelfs een live kiss cam die koppels in het publiek in beeld bracht – een knipoog die perfect paste bij de romantiek van de song.
Op een rustpunt in de set schoof de band naar de voorkant van het podium voor “leaveyourlove”, waarbij de drummer even de camera zelfs even overnam. Parcels beheerst het spel van gimmicks zonder het te overdrijven: kleine visuele en performance accenten die ervoor zorgen dat de show nooit statisch wordt. Ook de belichting speelde een hoofdrol – voortdurend werd er gespeeld met licht en schaduw, met projecties boven de band en bewegende spots die de muziek versterkten.
Halverwege zette “thinkaboutit” opnieuw het tempo hoger, een onweerstaanbare oorwurm die meteen gevolgd werd door het publiekfavoriet “tieduprightnow”, dat de zaal helemaal deed meedansen. Naar het einde toe klonk het gevoelige “once”, met Magnus Bang Olsen van het voorprogramma op slide guitar, een onverwacht maar geslaagd duetmoment dat het publiek even stil kreeg.
De reguliere set werd afgesloten met een uitgesponnen tranceversie van “tobeloved”, waarin de band minutenlang bouwde aan een climax. Voor de bisronde kwamen de vijf nog één keer terug, met het prachtig ingetogen “finallyover”, waarbij Jules Crommelin zittend op de rand van het podium de song bijna fluisterend inzette. Een intiem slotakkoord na een show die perfect balanceerde tussen energie en emotie.
Parcels bewees opnieuw dat ze niet enkel meesters zijn in harmonieën en groove, maar ook in het creëren van een totaalervaring. Hun liefde voor detail – in klank, beeld en ritme – maakt elk optreden meer dan een concert: het is een zorgvuldig geregisseerde viering van muziek, warmte en verbondenheid.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Parcels
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8676-parcels-07-10-2025?Itemid=0
The Zenmenn
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8679-the-zenmenn-07-10-2025?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Desert Voodoo - Improvisatiesessie als kunst
Even meegeven - Uit de rokerige gloed van de wekelijkse Voodoo Sessions in Café Des Arts (Berchem) rijst Desert Voodoo, een nieuwe impro-jazzband die even ongrijpbaar als onweerstaanbaar is. Het project, geleid door bassist Frederik Madou, ontstond uit pure muzikale chemie tussen gelijkgestemde zielen en groeide uit tot een broeinest waar avontuurlijke klanken en onvoorspelbare grooves naar de voorgrond treden.
Voor deze editie strikt Madou niemand minder dan Manon Gogos, Éric Thielemans en Bram Weijters: een line-up die garant staat voor een zinderende kruisbestuiving van stijlen. Verwacht geen platgetreden paden, maar een bezwerende trip langs jazz, avant-garde, elektronica en spontane composities.
On stage - Frederik Madou (contrabas), Bram Weijters (toetsen), Eric Thielemans (drums) en Manon Gogos (zang). Het resulteerde in een avontuurlijk boeiend jazz/avant-garde concert!
"Het is eigenlijk een spin off van de wekelijkste Voodoo Sessions die bassist Fre Madou in het Antwerpse Café des arts speelt en programmeert. Improvisatiesessies met een pool van wisselende muzikanten, en deze bezetting is daar één van de verschijningsvormen van!", zei Bram ons er in een chatbericht naderhand over. En dat straalde dit optreden dus ook uit, een regelrechte improvisatiesessie die op speelse wijze naar alle hoeken en kanten uitdraait. Zowel wat muziekstijlen etaleren betreft, als de manier van brengen wordt de luisteraar constant op het verkeerde been gezet. Uiteraard zijn er die typische groovy saxofoonlijnen die zangeres Manon uit haar instrument tovert. Haar zanglijnen doen ons eveneens denken aan de jazz zangeressen uit de jaren '50 tot '60.
Frederik voegt er gestroomlijnde contrabas geluiden aan toe, maar ook hij verlaat vaak de comfortzone en durft grenzen verleggen. Bram van zijn kant kennen we als een veelzijdige pianist, en past daarom perfect in het plaatje door zijn diverse aanpak. Terwijl drummer Eric Thielemans zijn cimbalen zacht streelt, én erop tekeer gaat alsof hij demonen te lijf gaat.
Om maar te zeggen, in die negentig minuten, zonder enige pauze, gaan we van intimiteit naar weerbarstigheid, tot een eerder experimentele insteek met een hoek af. Alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Het deel van het publiek die zich gewillig laat meevoeren over die woelige baren van de zee, geniet hiervan met volle teugen. Het is knap hoe het gezelschap binnen die eerder chaotische aanpak toch een lijn weet te trekken, waardoor de trein niet ontspoort.
Als ware acrobaten paraderen de heren en dame doorheen de set, en durven links en rechts ook nog verrassende wendingen aanbieden waardoor het steeds opnieuw boeit! De spanning opdrijven, tot de climax van geluidsnormen overschrijdend gedrag is bereikt, om dan weer over te schakelen naar een intiem moment tussen hen en het publiek.
Een improvisatiesessie als kunst, was duidelijk de teneur van dit concert. Maar om te zeggen dat Desert Voodoo gewoon een veredelde jamsessie met publiek organiseerde in De Casino is hen tekort toen. Er is wel degelijk enige interactie met de aanwezigen, door hen mee te nemen op die reis door hun klankenspectrum. Na negentig minuten intensief de uiteenlopende paden van jazz, avant-garde en experimentele improvisatie muziek te verkennen, kreeg het gezelschap dan ook een welverdiend en stevig applaus.
Of hier nog een vervolg op komt? Het is koffiedik kijken, maar dit smaakte zeker naar meer…
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
mclusky - Luider, scherper en koppiger dan ooit
De Cactus Club in Brugge vanavond helemaal in het teken van rauwe gitaren en bijtende energie. Bij het binnengaan vroeg ik aan een medewerker van de club hoe de ticketverkoop verlopen was, en tot mijn verwondering bleken er minder dan tweehonderd tickets verkocht in voorverkoop. Wellicht had het feit dat mclusky enkele dagen voordien nog in Trix in Antwerpen stond er iets mee te maken, en ook dat ze vorig jaar op Leffingeleuren te zien waren, en eerder dit jaar nog op Les Nuits Botanique.
Toch was de zaal tegen aanvang mooi gevuld en hing er die typische geladen sfeer die alleen ontstaat wanneer een publiek weet dat het iets bijzonders te wachten staat.
Het voorprogramma werd verzorgd door No Prisoners, een band die ik nog maar recent aan het werk zag op Leffingeleuren. Hun set was opnieuw een shot pure no-nonsense punkrock, strak, maar met een opvallend vleugje glamrock dat vooral tot uiting kwam in de geblondeerde frontman. De band speelde met overtuiging en zonder franjes, precies zoals het hoort. Op een bepaald moment gooide de drummer een mentos het publiek in, die – tot mijn lichte verbazing – recht in mijn richting vloog. Ik heb hem gewoon opgegeten. Zo’n onverwacht detail dat perfect past bij de charme van deze band: ruw, ongepolijst en met een knipoog.
Daarna was het tijd voor mclusky. Ik ben al jaren fan van deze Welshe noise rockers. De eerste keer dat ik ze zag was in 2002 op Pukkelpop, toen ‘mclusky do dallas’ net uit was. Dat album, met iconische nummers als “lightsabre cocksucking blues”,”to hell with good intentions” en “alan is a cowboy killer”, heeft voor mij nog altijd iets magisch. Tot mijn grote vreugde stonden die nummers ook nu weer op de setlist. Het was alsof de tijd even had stilgestaan, al is de band sindsdien natuurlijk stevig geëvolueerd.
Toen ik ze in 2004 opnieuw op Pukkelpop zag, was Jack Egglestone net de nieuwe drummer. Hij zit er nog steeds bij, en zijn spel is krachtiger dan ooit. De bas wordt tegenwoordig verzorgd door Damien Sayell, die in 2015 toetrad nadat de band in 2005 een lange pauze had ingelast.
Op het podium viel meteen op dat de drummer de laatste jaren achter plexiglas speelt, en dat Falco bijna het hele optreden met extra gehoorbescherming zingt – van die grote oorkappen die op een koptelefoon lijken. Dat is geen modegril: Falco kampt al langer met tinnitus, een kwaal die bij hem behoorlijk ernstig is geworden. Toch weerhield dat hem er niet van om met dezelfde intensiteit en overgave te spelen als twintig jaar geleden. Zijn stem klonk nog steeds even scherp en giftig, en zijn humor bleef vlijmscherp.
De show in Brugge stond vooral in het teken van hun recente plaat ’the world is still here and so are we’, die eerder dit jaar verscheen op Ipecac, het label van Mike Patton – toevallig nog een andere held van mij. Van dat album kwamen onder meer ‘unpopular parts of a pig’ ‘people person’ en ‘way of the exploding dickhead’ voorbij, nummers die live minstens even strak en fel klonken als de oudere klassiekers.
Het nieuwe materiaal klonk bijzonder overtuigend en toonde dat mclusky nog steeds barst van de creativiteit. De band speelde met een intensiteit die deed vermoeden dat er in al die jaren niets van hun scherpte verloren is gegaan. Falco liet tussen de songs door zijn droogkomische zelf horen, scherp als altijd maar met een zekere warmte die alleen maar groeit naarmate de band ouder wordt.
Na de show vertelde Falco dat ze momenteel al een opvolger voor ‘the world is still here and so are we’ aan het opnemen zijn, en dat die volgens hem iets toegankelijker zal klinken. Hij benadrukte dat deze nieuwe plaat-in-wording het beste werk bevat dat ze in jaren hebben gemaakt.
Als het concert in de Cactus Club daar een voorbode van was, dan staat er iets groots te komen. mclusky bewees nog maar eens waarom ze een van de meest intrigerende en compromisloze bands uit het Verenigd Koninkrijk blijven: luid, scherpzinnig, en nog altijd met die heerlijke chaos die perfect balanceert op de rand van genialiteit.
Setlist: lightsabre cocksucking blues - without msg i am nothing - collagen rock - what we've learned - unpopular parts of a pig - you should be ashamed, seamus - kafka‐esque novelist franz kafka - way of the exploding dickhead - she will only bring you happiness - autofocus on the prime directive – chases - alan is a cowboy killer - the battle of los angelsea - people person – whoyouknow - to hell with good intentions
Neem gerust een kijkje naar de pics
mclusky
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8672-mclusky-04-10-2025?Itemid=0
No Prisoners
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8673-no-prisoners-04-10-2025?Itemid=0
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Parkway Drive – Een vlammend verjaardagsfeest
Wie twijfelt of Australië naast kangoeroesteak en ijzererts nog belangrijke exportproducten heeft, moest 1 oktober in Vorst Nationaal zijn. Parkway Drive speelde die avond als onderdeel van zijn 20 Year Anniversary European Tour en bracht voor de gelegenheid twee landgenoten mee: The Amity Affliction en Thy Art Is Murder.
Het kruim van de Australische (death)metalcore beloofde het talrijk aanwezige publiek een knaller van een avond en dat werd het ook.
The Amity Affliction mocht het verjaardagsfeest op gang trekken. De zaal was nog niet halfgevuld toen de Aussies van leer trokken, maar toch viel hun optreden niet in dovemansoren. De Australiërs trapten af met “Pittsburgh”, gevolgd door “Like Love“en “Drag the Lake”, nummers die meteen de toon zetten voor een emotioneel geladen set waarbij zanger Ahren Stringer prima de balans kon houden tussen grunts en zuivere zang . Hier en daar deelde The Amity Affliction een muzikale stomp in de maag uit, waarna een gevoel van loutering volgde. Vooral “It’s Hell Down Here” kon ons uitermate bekoren.
Daarna was het de beurt aan Thy Art is Murder om een intussen rijker gevulde zaal op te warmen. De snedige deathcore die Vorst voorgeschoteld kreeg, gaf minder ruimte tot reflectie en was minder toegankelijk. Met brute overgave en een ongenadig tempo werd o.a. “Blood Throne”, “Slaves beyond Death” en “Puppet Master” op het publiek afgevuurd. Deze deathcore was ons iets te snedig, maar zeker spek voor de liefhebbers bek.
En toen was het de beurt aan Parkway Drive. Dat de band bekend staat om altijd het beste van zichzelf te geven, is geweten, maar voor hun twintigste verjaardag hebben zanger Winston McCall en co zichzelf werkelijk overtroffen. Het optreden was een spektakelstuk dat theatraliteit, show en vlammen niet schuwde. Er werd tijdens de show zoveel vuurwerk en pyro de lucht ingeschoten dat het leek alsof de ganse voorraad fossiele brandstof van de OPEC-landen opgebruikt werd.
Het optreden begon memorabel: de band verscheen niet zomaar op het podium, maar kwam door het volk aangetreden, alsof ze wilden benadrukken dat ze ooit als underdogs begonnen en zich naar de top van de metalwereld hebben geknokt dankzij de fans. De schermen die ondertussen beeldmateriaal toonden van de beginjaren van de band tot nu, beaamden dat.
Het podium had een industriële inkleding waarbij de drum onderaan een stellingtoren stond. Voor het grotere podium was er een kleiner dat verbonden werd met een mobiele brug die met kabels naar boven en beneden gebracht kon worden. Wat ons betreft een goed gekozen opstelling die actief bijdroeg aan de dynamiek en sensatie van het optreden.
Als opener kregen we “Carrion” voorgeschoteld, gevolgd door meezinger “Prey” en “Glitch”. Dit zijn enkele van de meer populaire songs van de band die de zaal met een vingerknip in één kolkende massa energie veranderde.
Winston en de zijnen waren in absolute bloedvorm en bewezen tegelijk misschien wel de sympathiekste Australiërs te zijn die we kennen. Er werd geen moment onbenut gelaten om het publiek te bedanken voor hun support en tussen de vlammen en het vuurwerk door werd er vooral liefde afgeschoten.
Ergens in het midden van de set was er speciale aandacht voor het debuutalbum ‘Killing with a Smile’ (2005). De band opteerde om als eerbetoon aan de beginjaren én de fans van het eerste uur het ganse album in een medley van om en bij de 12 minuten te gieten. Dit was eveneens een goede manier om kennis te maken met het oudere, en tevens rauwere, werk van de band.
Maar meer nog dan een concert, was dit een show in de zuiverste zin van het woord. Naast de bandleden werd het podium bijvoorbeeld soms gevuld met professionele dansers om de boel op te leuken.
Naar het einde van de set toe mochten ook enkele strijkers mee het podium op om “Chronos” en “Darker Still” een extra gelaagdheid te geven. Een prima keuze, maar helaas was het naast de toon zingen van McCall tijdens het laatstgenoemde nummer een puntje van kritiek. Dit kon de sfeer in de zaal echter niet bederven.
De climax van de avond kwam er met “Crushed”. Het lied werd spectaculair ingeleid door drummer Ben Gordon die terwijl het drumstel langzaam kantelde en uiteindelijk volledig ronddraaide, strak de maat hield alsof zwaartekracht geen enkele invloed had. Als enkele gemaskerde dansers dan molotovcocktails in het rond gooiden om het podium én het ronddraaiende drumstel in lichterlaaie te zetten, werd het lied pas echt ingezet. Climax binnen de climax was wanneer McCall midden het lied de hoogte werd in gehesen en vuurstralen uit de mobiele brug werden gebraakt telkens hij grunde. Vorst bereikte zo letterlijk én figuurlijk quasi het kookpunt.
Daarna volgde een voor de band eerder bescheiden afscheid met meezinger “Wild Eye”s dat nog tot diep in Vorst centrum werd meegekweeld door enthousiaste fans die huiswaarts keerden.
Vaak zijn we van oordeel dat ‘less is more’ een waarheid is als een koe, maar Parkway Drive bewees het tegendeel. Voor hun verjaardagsfeest gold: meer, groter en vuriger. Downunder boven!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Thy art is murder
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8671-thy-art-is-murder-01-10-2025?ltemid=0
Parkway Drive
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8670-parkway-drive-01-10-2025?ltemid=0
Organisatie: Live Nation
The Happy Fits brengen met ‘Lovesick’ een mix van positiviteit en glamrock naar Kavka Oudaan
Zondag ll stonden The Happy Fits op het podium van Kavka Oudaan in Antwerpen, voorafgegaan door Phoneboy. De zaal was niet helemaal uitverkocht, maar toch gezellig druk gevuld met voornamelijk tieners en twintigers. Het publiek was duidelijk klaar voor een avond vol frisse alt-pop met indie vibes, en kreeg precies dat.
Phoneboy mocht de avond openen en bracht een set vol sprankelende poprock, waarmee ze moeiteloos de zaal wisten op te warmen. Hun luchtige melodieën en jeugdige energie sloten perfect aan bij de sfeer die The Happy Fits later zouden neerzetten.
The Happy Fits – bestaande uit Calvin Langman (lead vocals, cello), Luke Davis (backing vocals, drums), Nico Rose (backing vocals, gitaar) en Raina Mullen (backing vocals, gitaar) – zijn momenteel op tournee om hun nieuwe plaat ‘Lovesick’ te promoten. Op dat album moest Langman de breuk van een lange relatie verwerken, en dat persoonlijke element gaf de liveset een extra lading. Toch straalde de muziek ook in Antwerpen vooral positiviteit uit: hun nummers weten zware thema’s te combineren met een aanstekelijke energie, waardoor ze perfect aansluiten bij een jong publiek.
Frontman Calvin Langman was de absolute blikvanger. Met zijn cello stevig omgesperd bewoog hij energiek over het podium en maakte hij er een show van die tegelijk charmant en indrukwekkend was. Zijn virtuoze spel en levendige performance gaven de songs extra kracht, terwijl Davis, Rose en Mullen met hun strakke begeleiding en samenzang zorgden voor een solide fundament.
Af en toe hoorde je zelfs glamrock-invloeden doorschemeren in de live-uitvoering van bepaalde nummers, wat het geheel een verrassende extra dynamiek gaf.
Hoewel Kavka Oudaan niet tot de nok toe gevuld was, hing er een warme, bijna feestelijke sfeer. The Happy Fits bewezen dat ze met hun frisse geluid en dynamische podiumpresentatie precies weten hoe ze hun doelgroep moeten aanspreken.
Het resultaat was een zondagavond vol glimlachen, meezingen en dansende schouders, een concert dat positiviteit uitstraalde en bij het jonge publiek nog lang zal nazinderen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Happy Fits
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8659-the-happy-fits-28-09-2025?Itemid=0
Phoneboy
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8660-phoneboy-28-09-2025?Itemid=0
Organisatie: Kavka Oudaan, Antwerpen
The Deep Dark Woods & Erin Rae – Een groovy avondje rond het kampvuur
We citeren uit de bio op de website van De Casino: ''The Deep Dark Woods is in zo'n twintig jaar tijd uitgegroeid tot een van Canada's beste folk-roots ensembles. Het hoeft dus niet te verbazen dat de band de ene na de andere award binnensleept in zijn thuisland (Best Roots Group, Ensemble of the Year, CBC's Great Canadian Songquest, …).
De subtiliteit en nuance van oprichter en frontman Ryan Boldt, die in de lijn liggen met iconen als Bob Dylan, Bert Jansch en Rick Danko, vertalen zich in donkere vocalen, zoete melodieën en rijke verhalen die wereldwijd gesmaakt worden. Met 'Broadside Ballads Vol. III' (2024) geeft het trio een vertrouwde melancholische warmte aan een verzameling traditionele folksongs die eeuwen en continenten omspannen.
Verwacht je aan nummers die de avond prachtig inkleuren wanneer de zon eenmaal onder is.''
In de Casino laten ze zich bijstaan door zangeres Erin Rae die ook het voorprogramma mag verzorgen met als bandleden de heren van The Deep Dark Woods. Het zorgt voor een 'groovy' avondje rond het kampvuur.
Een matig opgekomen publiek kon lekker dicht bij elkaar zitten, gezellig op een stoeltje al dan niet met een drankje, genietend van de klankenpracht en de vocale warmte.
Erin Rae (****) zet de toon van de avond. De speelse sound van folk/country zorgt net voor een warmhartige sfeer. De songs klinken aanstekelijk en hemels sferisch. De eenvoud siert. Het is net alsof we over een kabbelend beekje zweven, met de zachte gitaar riedels als klankentapijt als background. Erin Rae boeit en intrigeert door deze zachtmoedige aanpak. Ze heeft trouwens een bedwelmend mooie stem en spreekt haar publiek voortdurend aan.
Ze mag haar gitaar terug omgorden bij The Deep Dark Woods (****) waar zanger/gitarist Ryan Boldt het voortouw neemt. Erin is hier ook een meerwaarde. Het zorgt voor een voller en aangenaam in het gehoor liggende sound.
The Deep Dark Woods kan het best worden omschreven als een artistieke band die diepgaand werkt met stemmingen in hun composities. Gothic, Americana, gospel, bluegrass en strakke country-elementen komen bij The Deep Dark Woods samen in een poëtisch spannend en aanstekelijk geheel. De warme gloed van Erins muzikale aanpak en vuurwerk aan riffs valt hier ook te noteren. De warme stem van Ryan Boldt doet onderhuids denken aan Bob Dylan. De norse manier van performance laat hij gelukkig achterwege, eerder etaleert hij zich als een minzaam, charmant en charismatisch entertainer.
We zitten hier als het ware 90 minuten lang gezellig rond het kampvuur. Na de regulaire set, volgt nog een akoestisch momentje waarbij Ryan en Erin hun prachtige vocals ten samenvloeien. Mooi overtuigend.
De Canadese interpretatie van country kan misschien wat droog, somber zijn, maar The Deep Dark Woods biedt een intelligente, artistieke expressie die niet zonder scherpe kantjes is. Het samenkomen van hun brede, uiteenlopende rootssound is een pluspunt.
Het publiek gaf hen op het eind terecht een staande ovatie. We hebben écht genoten van deze aanstekelijke, 'groovy' sound rond het kampvuur, die ons leven relativeert ….
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
The Happy Mondays – Gelukzaligheid al van de zondag!
The Happy Mondays en The Gulps
Een warme gloed ervaarden op de 80 neo hippe Manchester sound van The Happy Mondays. Shaun Ryder, Bez en C° boden een zomers smiley gevoel die de morning after pil van een stresserende maandagse werkdag beter doet verteren. Niet voor niks de gelukzaligheid van een Happy Monday.
Het was aangenaam, leuk, nostalgisch deze belangvolle band van de late 80s early 90s terug eens aan het werk te zien. Ze bepaalden toen de Britpop scene samen met een Charlatans, Inspiral Carpets, Boo Radley, James en Stone Roses. Muzikaal de Manchester ‘rave’ scene. Een bezwerend, groovend, tintelend, aanstekelijk Britpop geluid die door repeterende ritmes, synthloops, P-funk en vette basses de dansspieren prikkelde en ons gemoedelijk in een ‘paddenstoelen-droomwereld’ bracht.
In die heerlijk vertoevende wereld verschenen een vijftal platen en talrijke EPs van de steeds glimlachende Happy Mondays, rond Ryder, Bez en C°. De ‘Hallelujah’ EP (end 80s) en ‘Pills ’n thrills & bellyaches’ uit 90 waren de absolute uitschieters. Trouwens, die plaat is nu net 35 jaar oud en werd vanavond in de spotlight geplaatst. Persoonlijk was het van die tijd geleden dat ik dit leuke collectief live nog aan het werk had gezien, ten tijde van Rock Torhout/Werchter. In die tijd klonk het lekker ‘niets moet - alles kan’, speels, ongedwongen, chaotisch geordend, soms niet van deze wereld , maar steeds met een niet aflatend enthousiasme om U tegen te zeggen. En de laatste keer dat ze hier waren was ook al 20 jaar terug.
Zovele jaren later blijft de band zo goed als in de vertrouwde bezetting, maar iets stijver, strammer, stroever. Het is nog steeds een heus leuk collectief , die nostalgisch die Man (d)chester golf deed opborrelen. Nieuw was de zangeres Razavi, Bez’ vrouw, die met haar heldere, indringende soul vocals een meerwaarde betekende in de songs.
Bez is en blijft de mascotte van het combo. Met zeven staan ze op het podium, die het publiek weet op te dwepen, op te zwepen met die typisch kenmerkende danspasjes, bezwerende armbewegingen en z’n maccara samba ballen spel. Sommige momenten werden we gekatapulteerd in die 80s raveclubbing, én we weten nu na al die jaren waar bands als Underworld, Meat Beat Manifesto, Black dog of The Aloof, die de Britrave uitdiepten, de mosterd vandaan haalden.
De anderhalf uur durende set klonk goed, aanstekelijk, energiek, dansbaar door die repeterende trance ritmes, loops, funky grooves en vette basses. ‘Pills ’n thrills’ stond centraal en af en toe werd er eentje tussenin gedropt van hun platen ervoor. Van de twee platen ‘Yes please’ en ‘Uncle dysfunktional‘, uitgebracht na die succestreffer, hoorden we niks. Nu dat hoefde niet, we kregen voldoende smaak- en dansmakers te horen.
Na de inleidende vocale pracht van de zangeres, alsof hier een musical zou worden opgestart, werd de rode loper gerold voor “Kinky afro”, een Happy Mondays bestseller, die ons meteen in de juiste stemming en drive bracht met die sprankelende piano/synthriedels en grooves. Bez kwam gezwind het podium op en wist het publiek voor zich te winnen met z’n huppeldepups en armbewegingen, iets minder zwierig dan voorheen , maar nog steeds met die positieve vibe en ingesteldheid. Hij dweept en zweept het publiek op, terwijl Shaun, ruim dertig kilo erbij, vermakelijk op het achterplan stond. De warme respons deed deugd en hij zelf zweefde lichtjes weg op die sounds. Qua stem klonk hij wat onvast, de neuzelig hogere vocals kon hij met de jaren niet echt meer aan, maar de vrouwelijke ondersteuning was helend in het Happy Mondays concept. In het begon beukte het iets teveel , maar gaandeweg de set klonk het homogener en gestroomlijnder.
Soms leken Bez en Ryder wel op die twee van de Benidorm Bastards of van de Muppets, een amicaal Statler en Waldorf , die niet zeurden, maar zich al lachend door de set loodsten.
Op “God’s cop” zette Shaun de zonnebril op en maakte heupwiegend enkele pasjes. De toon was definitief gezet. Aangenaam ontspannend leuk moest het allemaal zijn, en dat was net wat The Happy Mondays wouden. Een nostalgische avond beleven dus, met speels gezwind nummers.
Het publiek werd losweg meegesleept in hun muzikaal verhaal. De smileys verschenen op eenieders gezicht. “Donovan” volgde, de derde reeds van hun succesalbum, en werd bepaald door de dromerige, frisse, twinkelende, sprankelende popelektronica. Verderop dan die andere classics “Loose fit”, “Rave on” en oudje “Performance”, allen mooi uitgediept, die ons deden mijmeren naar die 90s kosmopolitan world. Interessant was die 70s psychedelica in die Manchester rave , ergens refererend aan de Ozric Tentacles.
Een muzikaal barstje hadden we middenin de set met de niet-direct hoogvliegers “Mad cyril” en “Bob’s yes uncle”.
Hoedanook, de songs kregen een sterke injectie door de bezwerende, groovende instrumentatie, de vrouwelijke vocale support en Bez bewegingen en danspasjes. Een closing final kregen we met de kleppers “Hallelujah”, “24h party people” en “Step on”, die iedereen deed moven door de funkende synthBritrock. Dat clubbing sfeertje zinderde nog even na met een overtuigend meeslepend “Wrote for luck” , die hier ademruimte bood aan hun instrumentatie.
‘Glad to be back’, het combo zwaaide ons enthousiast uit, het spelplezier droop er van af, van ‘niets moet alles kon’. The Happy Mondays gaven ons de boost om de maandagse professie met volle moed en een happy gevoel aan te vangen!
Ook de support, het Spaanse The Gulps, ook al met zes op het podium, zat een beetje op dezelfde muzikale lijn van The Happy Mondays, met name een happy feeling en party time verwezenlijken door aangename, opwindende, opzwepende electrorock, niet vies van wat vettige rock’n’roll en glam. De zanger leek even door de looks, de pasjes en de vocals op het godvergeten Dead or Alive uit de 80s. En met een tamboerijn erbij was het feest.
Ook bij hen amusement troef, een warmloper alvast!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
The Happy Mondays
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8647-happy-mondays-21-09-2025?Itemid=0
The Gulps
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8648-the-gulps-21-09-2025?Itemid=0
Organisatie: Democrazy, Gent
L.A. Witch betovert een uitverkochte Trix Bar, onheilspellend en onweerstaanbaar!
Het was drummen geblazen in de Trix Bar, waar het optreden van L.A. Witch al de dag voordien volledig uitverkocht bleek. De kleine zaal was tot de nok gevuld, wat meteen de toon zette voor een intieme maar bruisende avond.
Voorprogramma Alpha Whale mocht de spits afbijten en deed dat met verve: de Belgische band bracht een stevige dosis garagerock met psych-invloeden, die het publiek snel warm kreeg en duidelijk in de juiste stemming bracht. Hun fuzzy gitaren en energieke performance bewezen dat ze moeiteloos hun plaats op dit podium verdienden.
Toen L.A. Witch vervolgens het podium betrad, werd de spanning die al in de zaal hing helemaal ingelost. Voor deze tour staan ze met een vierkoppige band op het podium: Sade Sanchez (zang en gitaar), Irita Pai (bas), Ellie English (drums) en als extra kracht op keyboard Clamart Tara Laura.
Het trio uit Los Angeles, aangevuld met deze nieuwe dimensie, liet vanaf de eerste noten horen waarom ze wereldwijd cultstatus genieten. Met gruizige riffs, dromerige zang, broeierige keys en een bezwerende ritmesectie trokken ze het publiek mee in hun karakteristieke geluid, dat balanceert tussen loom en onheilspellend, maar altijd onweerstaanbaar.
Het publiek liet zich meeslepen en bevestigde zo nog maar eens dat de vroege uitverkoop geen toeval was: L.A. Witch speelde in Trix Bar voor een zaal vol overtuigde fans.
Neem gerust een kijkje naar de pics
L.A. Witch
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8657-l-a-witch-27-09-2025?Itemid=0
Alpha Whale
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8658-alpha-whale-27-09-2025?Itemid=0
Organisatie: Trix, Antwerpen
Sigur Rós - Een goede tweede helft
In de Brusselse Bozar gaf het IJslandse postrocktrio Sigur Rós twee exclusieve concerten in samenwerking met het Noordpool Orkest, onder leiding van dirigent Robert Ames.
Twee avonden op rij, telkens in twee delen. Door werkomstandigheid kon ondergetekende enkel de tweede helft zien, die loonde zeker de moeite, maar raakte net niet de diepste snaar. Sigur Rós staat al meer dan drie decennia bekend om hun unieke sound: dromerige melodieën, een trage opbouw, en een spanning tussen fragiliteit en dreiging.
Die formule werd in Bozar aangevuld met de rijke klankkleuren van een veertigkoppig orkest. De band presenteerde voor de pauze werk uit hun volledige oeuvre, met een sterke nadruk op het recente album Átta, hun eerste studioalbum in tien jaar tijd.
Deel 2 was een esthetisch meeslepende show, gedragen door warme orkestraties en Jónsi’s etherische stem. De muziek stond centraal, en die klonk bij momenten betoverend mooi. Dit keer geen festivalbombast of spectaculaire visuals, maar een ingetogen, klassieke presentatie. Nummers als Vaka, Samskeyti en Skel dreven op traag pulserende strijkers en fijne details in koper en percussie. Jónsi’s falset stemde perfect af op de warme arrangementen, al leek hij bewust een stap terug te nemen. De focus lag minder op individuele expressie, meer op het collectieve geluid.
Toch bleef de avond wat steken in een sfeer van afstandelijke schoonheid. Het mocht misschien net iets meer gedurfder, net iets meer experimenteel, misschien ook wat meer gitaarnoise? De apotheose kwam er zoals verwacht met Sé lest en Hoppípolla, twee publieksfavorieten. Vooral Sé lest klonk fris en speels, met een zwierige finale waarin het orkest vrolijk los mocht gaan. Hoppípolla, nochtans altijd een hoogtepunt, verloor hier iets van zijn magie door een abrupte inzet en een rechttoe-rechtaan interpretatie. De band sloot af met het instrumentale Avalon, een verstilde coda die het publiek zachtjes de nacht in leidde.
Het concert in Bozar was ontegensprekelijk goed, technisch perfect en artistiek verzorgd tot in de puntjes. De minutenlange staande ovatie was dan ook oververdiend. Maar net in de perfectie school ook de zwakte.
Wie Sigur Rós voor het eerst zag, kreeg een fascinerende introductie tot een unieke muzikale wereld. Voor doorwinterde fans bleef er echter een klein gevoel van gemis hangen…
Organisatie: Live Nation
Primal Fear - Powermetal die uppercuts uitdeelt in de buikstreek
Waardig ouder worden kun je op verschillende manieren. Het voornaamste is dat je binnen die context vooral het kind niet met het badwater buiten gooit. De speelsheid blijven omarmen, binnen de mogelijkheden die fysiek mogelijk zijn is heel belangrijk. Het is ook wat een band als Primal Fear deze dagen dus doet.
Ooit, op Graspop 99, zagen we hen een razendsnelle set afleveren, als een nietsontziende wervelstorm gingen ze tekeer. In 2025 nu doen ze dat nog steeds, maar een versnelling lager weliswaar.
In een vol gelopen De Casino kregen we een powermetal die uppercuts uitdeelt in de buikstreek.
Ook het voorprogramma trok heel wat publiek. De Zweedse band Eleine (****), rond de bekoorlijke nachtegaal Madeleine Liljestam ontstond in 2014 en heeft ondertussen een mooi parcours afgelegd. De band stond met veel goesting en vuurkracht op het podium. Vanaf het begin greep de band iedereen vast, met de daarbijhorende clichés, maar die storen allerminst. De handen gingen op elkaar, en iedereen genoot van de pure energie die Eleine uitstraalt.
Het zou de muzikanten tekort doen zijn om enkel de zangeres te bewieroken, maar haar bijzonder indringend en hoog stembereik intrigeerde.
De band viel op met hun diversiteit in het genre. Een Zweedse bulldozer, een stomend geheel.
Primal Fear (****1/2) legde met een sublieme “Destroyer” en “ I Am the Primal Fear” meteen de lat erg hoog. Ze worden geprezen om hun evenwichtige mix van nieuw materiaal en geliefde klassiekers, waarbij ze het publiek aanzetten tot meezingen van anthems als ‘Metal Is Forever’ en ‘The End Is Near’.
De algemene consensus is dat Primal Fear een indrukwekkend en plezierig optreden neerzet. De mix van klassiekers en songs uit hun recente plaat 'Domination' overtuigt.
De beweeglijke en de sterk bij stem zijnde Ralf Scheepers straalt als prille zestiger veel energie en charisma uit. De band ging bijzonder speels tekeer op het podium, wat tekende voor een even enthousiast publiek. Met kleppers als “Nuclear Fire” en de aanstekelijke “Fighting the Darkeness” -songs, krijgen ze de handen moeiteloos op elkaar.
Geen enkel rustpunt noteerden we, ook al wordt vaak wel wat gas terug genomen, in een intiem moment; er is haast een acapella gebracht moment , waarbij sommige bandleden hun vocale virtuositeit konden botvieren.
Gitaristen Magnus Karlsson en nieuwkomer Thalìa Bellazecca konden met hun uitstekende riffs en solo's nieuwe energie brengen. Het siert de mix van traditionele en moderne metal. “Running in the Dust” besloot vuurkrachtig de set.
Primal Fear bezorgde een zondagavond om van te snoepen , powermetal die uppercuts uitdeelde in de buikstreek. Ze hebben nog niks aan intensiteit en dynamiek ingeboet. Wat een muzikaal genot!
Setlist
Intro (With Part of 'We Walk Without Fear') - Destroyer - I Am the Primal Fear - Final Embrace - Nuclear Fire - Seven Seals - The Hunter - Tears of Fire - King of Madness - The End Is Near – Hallucinations
Fighting the Darkness: A. Fighting the Darkness / Fighting the Darkness - B. The Darkness / Fighting the Darkness - C. Reprise
Chainbreaker - Metal Is Forever - Hands of Time (abridged) - Running in the Dust
(Met dank aan Musika.be)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Primal Fear
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8605-primal-fear-21-09-2025?Itemid=0
Eleine
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8604-eleine-21-09-2025?Itemid=0
Organisatie: Biebob ism De Casino, Sint-Niklaas
Seditious - Jong Waaslands thrash metal geweld met veel potentieel
Café Harleys in Lokeren organiseerde in het weekend van 20 & 21 september een heuse tweedaagse met optredens op een trailer , met op zondag o.a. Promise Down, die deze zomer nog speelden op Alcatraz Metal Fest, zag de affiche er veelbelovend uit. Helaas , de weergoden waren hen niet zo gunstig gezind. Er kwam dus niet echt de grote massa af op dit compleet gratis event. Jammer. Maar toch sprak de organisatie van een succes, en was best tevreden over het goede verloop. Het concept is dus voor herhaling vatbaar.
Wij gingen poolshoogte nemen op zondagnamiddag (vroeg avond) en ontdekten een plaatselijk Thrash metal bandje met enorm veel potentieel, met name Seditious. Veel informatie is er nog niet te vinden over deze jonge wolven, tenzij op hun instagram pagina: https://www.instagram.com/seditious.band/
De band had in het begin van hun set af te rekenen met enkele vervelende technische problemen, maar die konden de pret niet drukken. In eerste instantie stond het combo wat statisch op het podium, maar eens de motor echt op gang getrokken, kwam er geleidelijk meer schwung en beweging in de band.
Enkele opvallende songs waren de Metallica cover “Creeping Death”, een niet zo gemakkelijk nummer. Seditious viel dus niet door de mand. De klievende riffs , en vooral de bijzondere vocals van een steeds meer bewegende frontman intrigeerden.
Wat het drumwerk betreft waren we meermaals onder de indruk van hoe die cimbalen werden behandeld; als bezetenen tekeer gaan, het klonk allemaal razendsnel.
Er werd ook een gloednieuw nummer voorgesteld “Graveborn”, die het tempo opdreef. We vreesden zelfs even dat de boxen compleet zou ontploffen. Naar het einde van hun set kwam het speelse karakter naar boven. Een wervelende finale was het gevolg.
Seditious is zondermeer een jong en beloftevol thrash metal bandje uit het Waasland met enorm veel potentieel, zoveel is zeker! In de Café Harleys, Lokeren zetten ze het energiek in de verf.
Live vlogen de gensters er na een wat trage start compleet af, het stemt ons hoopvol naar de toekomst toe. Om in het oog te houden!
Organisatie: Café Harleys (Lokeren)
Nova Twins, Hotwax in Gent - Halfvolle zaal, volle energie
Afgelopen vrijdagavond stond het Londense powertduo Nova Twins op het podium van Wintercircus in Gent, met het Britse HotWax als opener. Hoewel de zaal maar half gevuld was, werd het een avond vol energie die de aanwezigen meer dan op sleeptouw nam.
HotWax, een jong trio uit Hastings bestaande uit Tallulah Sim-Savage (zang/gitaar), Lola Sam (bas) en Alfie Sayers (drums), beet stevig van zich af met een set die laveerde tussen alternatieve rock, grunge en post-punk. Hun hoekige riffs, strakke ritmes en felle zang zorgden ervoor dat het publiek meteen werd wakker geschud en duidelijk zin kreeg in meer.
Nova Twins – bestaande uit Amy Love (zang/gitaar), Georgia South (bas/zang) en live aangevuld met drummer Jake Woodward – bewezen daarna opnieuw waarom ze de voorbije jaren tot de spannendste acts uit de Britse rockscene zijn uitgegroeid. Bekend om hun mix van punk, grime, rock en hiphop, brachten ze eerder al de albums ‘Who Are The Girls?’ en ‘Supernova’ uit, en afgelopen augustus verscheen hun nieuwste plaat ‘Parasites & Butterflies’.
In Gent maakten ze duidelijk dat die nummers live minstens even krachtig klinken als op plaat. Van bij de eerste noten barste het feest los: de riffs van Love waren scherp, South haalde alles uit haar baspedalen en Woodward legde er een stevig fundament onder.
De set balanceerde tussen nieuwe tracks en oudere publieksfavorieten en werd hard, fel en strak gebracht, zonder dat het ooit routineus overkwam.
Hoewel de zaal maar half gevuld was, speelde de band alsof ze voor duizenden stonden. Het publiek liet zich meeslepen, klapte, riep en sprong, waardoor de lege ruimte al snel geen rol meer speelde.
Ook HotWax had zich eerder al meer dan waar gemaakt als voorprogramma, en samen zorgden de bands voor een avond die misschien niet de drukte kende die je verwacht bij een groep van dit kaliber, maar die muzikaal alles in huis had.
Nova Twins bewezen dat passie en spelvreugde altijd zwaarder wegen dan opkomstcijfers, en lieten het Wintercircus achter met het gevoel dat men getuige was van een show die meer verdiende dan een halfvolle zaal.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Nova Twins
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8645-nova-twins-19-09-2025?Itemid=0
Hot Wax
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8646-hot-wax-19-09-2025?Itemid=0
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
