All Them Witches - Een bezwerende reis door het sonische universum
Op een herfstachtige avond in Brussel streek het Amerikaanse All Them Witches neer in de Ancienne Belgique voor een langverwachte passage als deel van de ‘House Of Mirrors Tour’. Het Nashville-based kwartet leverde een meeslepende, hypnotiserende performance die laveerde tussen oud en nieuw materiaal, vertrouwde riffs en frisse improvisaties.
De set werd geopend met het dromerige “See You Next Fall” vanop de meest recente worp ‘Nothing as the Ideal’. Het is een typisch ATW-nummer: sfeervol, traag opbouwend en bol van de spanning. Dat spanningsveld ontvouwde zich verder doorheen een zorgvuldig opgebouwde setlist die het hele spectrum van de band belichtte, van het introspectieve “Culling Line” tot het ruigere werk zoals “When God Comes Back”. Frontman Charles Michael Parks, Jr. houdt niet echt van bindteksten, zo kondigt hij “Workhorse” aan met de poëtische woorden “bla bla bla, here we go”. Rechttoe rechtaan, zo hebben we het graag.
Halverwege de set viel vooral “Diamond” op, een krachtig nummer dat live naar een hoger niveau werd getild door een magnifieke vioolsolo. Ook klassiekers als “The Marriage of Coyote Woman” en “The Death of Coyote Woman” mochten uiteraard niet ontbreken, en werden onthaald op enthousiaste reacties van het publiek.
Ook de [traditional] cover “Red Rocking Chair” is een vermelding waard. Het is opvallend hoe deze songs, ondanks hun leeftijd – het album ‘Lightning at the Door’ is ondertussen al 12 jaar oud, jawel – nog steeds perfect passen in het huidige geluid van de band. Dat geluid blijft moeilijk te vangen: psychedelisch, bluesy, doomend, zweverig, en toch allesbehalve vrijblijvend.
All Them Witches is een band die het doet zonder grote gebaren of bombast, maar met beheersing, groove en een feilloos gevoel voor lekker vette sfeer. De set eindigde met het broeierige “Alabaster”, waarmee de band het publiek in een trance achterliet, precies zoals je het wil na een avond All Them Witches.
Een klein minpuntje: geen enkel nummer vanop hun mogelijks beste plaat ‘Dying Surfer Meets His Maker’, maar dat kon de algemene sfeer zeker niet bederven.
De neo-psychedelische bluesrock-band bewees in de AB waarom ze tot de meest intrigerende livebands van het moment behoren. Met een uitgebalanceerde set, ruimte voor improvisatie én de nodige rauwe energie, was dit een bezwerende avond waar elke noot resoneerde.
P.S.1. Peter Deckers zette in naam van abtv het geniale concert integraal op YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=W45R_-6k3wA, zeker een kijkje waard!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
All Them Witches
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8696-all-them-witches-12-10-2025
Elder
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8695-elder-12-10-2025
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Zwangere Guy – try-out – Vredesduif met een missie en een solidaire boodschap
Een van de Belgisch Brusselse fenomenen is Zwangere Guy zondermeer. Het bewogen leven, de rauwheid, het vloeken en stampen is nu meer omgebogen in indringende, gevoelige maatschappijkritiek en boosheid. Een vredesduif met een missie van ‘ Wie is Guy’ naar ‘Dit is Guy’! Potverdoemme!
Zwangere Guy, de dertig voorbij intussen, is het alterego van de Brusselse Gorik Van Oudheusden, die voor de opstart van z’n solocarrière, ruim vijf jaar terug , reeds hiphopbrokken maakte met het collectief Stikstof, samen met Jazz Brak. Beiden wierpen, aan een spervuur aan raps en dreigende sounds, een weerspiegeling van de Brusselse leefwereld en grauwheid in de schaal. Even kenmerkend waren die bezwerende, groovy, opwindende als lome, spaarzame, dreigende beats.
We horen het dus onmiskenbaar in de eigen ZG sound, die heel veel van zich afpraat, afbijt, aframmelt van wat hij allemaal in z’n levensrelaas heeft tegengekomen zowel in de Brusselse grootstad als in het familiare thuismilieu.
Een bewogen leven alvast, met gebalde vuist, de (g)rauwheid van de stad, de boosheid richting overheid en zijn strijd met verslavingen horen we telkens terug. In die vijf jaar van ‘Wie is Guy’, ‘Brutaal’ naar ‘Dit is Guy’ klinkt het nu gevoeliger, is het nu meer gericht naar zichzelf en de zin van het leven gravende ziel; hij is een vredesduif met een missie die mensen aan de zelfkant en probleemjongeren opnieuw kansen wil bieden, perspectieven in hun droom en werkelijkheid geven. Durven in gesprek gaan, spreken met de mensen, oog- en verbaal contact, wat doet de muziek met jou, het kleine in jou laten groot worden, … Een warm hart toebedelen aan iedereen staat hoog in het vaandel. En hij observeert verder, de blik op de wereld, het extremisme en de huidige politiek, die hem verdomd pijn, verdriet doet, én die allen een harde schop onder de kont verdienen. Dat horen we allemaal in een overtuigende stijl van uniek Brussels-Frans rollende raps. Hij kan ongelofelijk met woorden overweg, in dat eigen unieke Vlaams , de eigen ZG logica. Een putain Arno in rap-jas … ‘Dit is Guy’, energiek, vitaal, solidair, verbonden, spontaan, het hart op de juiste plaats, potgodverdoemme …
Hij is nu van de drank en drugs af en is veel kilo’s kwijt. Bovendien is hij trots op én dolgelukkig met dochtertje Zaza. Er is minder haat, en de liefde voor zijn familie blijft altijd heilig. Muzikaal meer zalvende sounds, minder gebeuk, een lager tempo , maar nog even boeiend, pakkend, indringend, intrigerend. Hij blijft volledig zichzelf, eerlijk, geloofwaardig van zich afbijten, hij rapt, zingt in de juiste drive en met het nodige spelplezier. Hij is dé man met een missie, het lichtpunt in de tunnel. Hij slaagt erin zijn publiek moeiteloos mee te slepen, op te zwepen, op te zuigen, te doen pogoën én te ontroeren, op te peppen. Het siert ‘em.
Zwangere Guy is groots geworden in die jaren. De kleine clubs lijkt hij ontgroeid, voorheen was de AB zelfs verschillende keren na elkaar uitverkocht, en hij moet nu zelfs met de nieuwe cd uitkijken naar de grote zalen als de ING Arena, maar blijft met beide voeten op de grond om dicht bij ZIJN publiek te zijn om zijn boodschap van kritiek en hoop door te geven.
Vanavond kon hij ons innemend warm omarmen, met z’n getatoeëerde lijf, met twee try-out concerten in de 4ad. Zijn West-Vlaamse vrienden (o.m. Brihang hier vanavond aanwezig) en Oostendse vrienden, de organisatie én wijzelf, het zijn allemaal lieve mensen, die het goed blijven menen. We krijgen allemaal dat goede, warme hart toebedeeld. Onszelf niet verliezen, kritisch zijn, er zijn voor de medemens en breder opkomen voor een warmere maatschappij.
Ze zijn met drie op het podium , waarbij de slepende synthsounds, spitsvondig uitgekiend, de spaarzame elektronische percussie, de drumbeats, de veelomvattende rapzang ondersteunen. In de beginfase worden we er, zachtmoedig-grimmig, op meebewogen met de nieuwe “DM5”, “Lege fles” en “Monkeymind”. Extraverter weerklinkt het met de ietwat forsere beats op de gekendere (reeds oudere) “1 uit de 1000”, “Beter leven” en “Gorik pt 1”, doorbraaknummer van z’n solocarrière . Muzikaal zijn er de intrigerende pianoloops, de dreigende grooves, de raps, verder die bepalende sfeer, de act; het weerspiegelt de toon, de ziel, de weerbarstigheid, de dynamiek.
We gaan naar een deel twee van de set , met “Gorik pt II”, de huidige single , “Leven beter” en “Soms vraag ik me af”; de spaarzame, sobere sounds, loops, beats versus de blik op zichzelf en de wereld, de zelfontplooiing moeten ons sterker, weerbaar maken.
Het publiek draagt z’n idool op die manier bijna letterlijk op handen, hij is zelfs in z’n publiek te vinden, in een cirkel rond hem, met op zich gericht de smartphonelichtjes. Het geeft de sound, de act en het geheel nog meer zeggingskracht.
Het tempo wordt dan ook opgedreven naar een closing final in een set van een kleine twee uur. “Loin d’ici” dweept het publiek op, is een sneert aan de politiek, en die middelvinger wordt ons verder om de oren geslingerd op “Boksring” , “Vecht voor de papieren” en “Guttergang”. Het klinkt opwindend, heftiger en allerhande bijkomende geluidjes werken meeslepend, adrenalized. “Rien à foutre (RAF), “Papucho”, “Vous êtes zot” waren dan ook de juiste smaakmakers om zinderend de set te besluiten. Er waren een paar kinderen mee en samen met ZS werden zij, leuk-losweg, op handen gedragen want zij zijn de toekomst van onze maatschappij waar wij het goed moeten hebben.
Een boodschap die hij ons meedraagt, die getuigt van samenhorigheid, solidariteit, aangenaam amicaal van zich afbijtend, vingerwijzend, omarmend.
Een overtuigend sterke set van deze Brusselse rapper, die Brussel, België en de wereld als één close geheel bij zich wil houden … Klaar om elke club, groot of klein, met die solidaire boodschap te overweldigen! De ING Arena is gewaarschuwd!
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Tourist LeMC - Een donkere reis met lichtpuntjes en een verjaardagstaart
Op donderdagavond 9 oktober vierde Tourist LeMC niet alleen zijn vijfde album, maar ook zijn 41ste verjaardag samen met een intiem West-Vlaams publiek.
Regelmatig weerklonk er een spontane ‘Happy Birthday’ uit het publiek, waarop Johannes gevat reageerde “Dat is weer een minuut langer dat ik mijn buik moet intrekken”.
De Antwerpse stadstroubadour schonk ons een mix van klassiekers en nieuw werk uit ‘Alles Onder Controle’. Johannes nam ons mee op een muzikale reis die rauwer en scherper aanvoelde dan zijn eerder werk. “Emoji Hooligan” en “Cocaïne” zetten meteen de toon: donkerder, kritischer, maar met een onderliggende humor die het geheel verteerbaar hield. De Antwerpse troubadour liet zien dat hij geëvolueerd is – niet alleen muzikaal, maar ook thematisch.
Zijn kenmerkende accent en poëtische teksten kwamen het best tot hun recht in nummers als “Spiegel”, “Mijn Stad” en het altijd ontroerende “Liefde Liefde” dat prachtig afgesloten werd met een saxofoonsolo. Daartussen verscheen Guusje, die de avond eerder opende, terug op het podium voor het duet “Sterrenwacht”, waarin Guusje en Tourist LeMC hun stemmen prachtig verweefden.
Bij het inzetten van het nieuwe nummer “Alles Kapot” grapte Johannes over de dagen van de week: “Throwback Thursday, vrijdag viskesdag en maandag, het is een alles kapot!”
Voor “Koning liefde” sprak hij de woorden: “Vanavond zijn wij de andere, vanavond zijn wij koningen van de liefde,” wat zorgde voor dat extra beetje verbondenheid. Het publiek was aandachtig, soms stil, soms meezingend, maar altijd betrokken. “We zijn niet echt vrij, als niet iedereen vrij is” een statement dat krachtig resoneerde in de zaal.
Vlak voor het laatste nummer voor de bis, vroeg Johannes het publiek om mee te werken aan een filmpje voor de schoolopdracht van zijn zoon. Terwijl hij het filmpje maakte, werd er een verjaardagstaart met kaarsjes binnengebracht. De taart viel bijna op de grond, maar werd op het nippertje gered en de kaarsjes netjes uitgeblazen.
De bisronde begon met “OLV”, waarbij het publiek de handen in de lucht stak en vol enthousiasme mee bad. Daarna volgden “Horizon” en “De ander”, waarmee de avond op een verbindende noot werd afgesloten.
Tourist LeMC bracht in Brugge niet alleen muziek, maar ook menselijkheid, humor en engagement. Zijn verjaardag werd een gedeeld feest, zijn muziek een meeslepende ervaring waarin hij zijn publiek meenam naar de rafelranden van het bestaan, maar hen ook liet zien dat er altijd licht is, zelfs in de donkerste hoeken.
Setlist: Emoji Hooligan, Cocaïne, En route, Spiegel, Niemandsland, Meester kunstenaar, We begrijpen mekaar, Wie, Sterrenwacht (ft. Guusje), Mijn stad, Liefde liefde, Alles Kapot, Deze nacht, Koning liefde, Voorbij, OLV, Horizon, De ander
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8683-tourist-lemc-09-10-2025?Itemid=0
Organisatie: Cactus Club, Brugge (ism Stricto Tempo)
Refused - Stomend afscheid van een iconische hardcore band
Refused is alweer aan een ‘farewell’ tour bezig, dit onder de ondubbelzinnige noemer ‘Refused Are Fucking Dead Tour’. Het is niet de eerste keer dat ze adieu zeggen tegen de fans, maar deze keer lijken ze het wel te menen. Als je weet dat de Zweedse hardcore band in een tijdspanne van 30 jaren amper 6 albums heeft uitgebracht, dan heb je snel door dat Refused meer op non-actief heeft gestaan dan op actief.
Dat ze er nu echt gaan mee stoppen is des te jammer na de overdonderende wervelstorm die we vandaag mochten ondergaan. Want als je net als ons je de energie, de goesting, de ongeremde spirit en het knetterende vuur van vanavond in l’ Aéronef hebt ervaren, dan stelde je alleen maar vast dat deze gasten nog lang niet zijn uitgezongen.
Hardcore, een term die ze zelf ook maar al te graag in de mond nemen, is overigens veel te eng om de muziek van Refused te omschrijven want dit is zoveel meer. Refused heeft alleszins wel de ongebreidelde vitaliteit en kwaadheid van het genre in de genen zitten, maar er zit heel wat meer variatie, inspiratie en eigenheid in dan bij de gemiddelde hardcore band. Het is niet zomaar rammen zoals bijvoorbeeld Speedway, de band die hier als eerste support act aantrad, maar veeleer avontuurlijke hardcore zonder oogkleppen zoals Fugazi, Quicksand, Drive Like Jehu of At The Drive In.
Het hoeft geen verrassing te zijn dat de Zweden voor een groot deel putten uit ‘The Shape Of Punk to Come’, met maar liefst 8 bruisende tracks uit deze all-time klassieker uit 1998. Onder meer de titeltrack en de gloeiende kanjers als “Liberation Frequency”, “Summerholidays vs Punkroutine”, “The Deadly Rhythm” (waarin een stukje “Raining Blood” was geslopen) en natuurlijk het explosieve “New Noise” deden het vuur hevig branden. Stuk voor stuk tracks die avontuurlijkheid en branie in de karaktervolle hardcore van Refused pompten. Daar tussenin graaiden ze in hun diepste verleden met striemende straight forward hardcore uppercuts als “Circle Pit” en “Pump The Brakes”.
Hun knalprestatie was vooral te danken aan de energie, de spontaniteit, het spelplezier en de drive. Die gasten voelden elkaar perfect aan en zetten een potig, immer brandend en bijwijlen verschroeiend concert neer. Hun gedrevenheid werkte bijzonder aanstekelijk. Dennis Lyxzen manifesteerde zich als een volbloed entertainer, een ophitsende frontman die het microfoonslingeren heeft geleerd bij Roger Daltrey (The Who), de kunst van het opfokken van een publiek bij zijn al even losgeslagen landgenoot Pelle Gunnerfeldt (The Hives) en de slingerachtige moves bij de jonge Mick Jagger en David Johansen.
Maar het was toch vooral gitarist Jon Brannstromm die verantwoordelijk was voor de hitsige en inspirerende sound, zijn gitaar deed de songs kraken, gieren en meerdere keren losbarsten.
Met daarachter een ijzersterke ritmesectie stond Refused garant voor een avondje stomende en van adrenaline doordrenkte hardcore.
Een zeer jammer geval dus dat net deze band er mee ophoudt. Het loopt op deze planeet immers vol met fossiele bands die al lang zijn uitgezongen maar toch koppig blijven doorgaan (vul zelf maar in dewelke, keuze genoeg). Het zijn ook altijd de verkeerde die er mee stoppen.
Ons ook niet ontgaan is de tweede support act, de Franse band Bleakness die stevige post-punkrock bracht met een eighties galm. Zowel The Cult als High Vis kwamen ons wel eens voor de geest. Aangename ontdekking, sterke live act.
Organisatie: Aéronef, Lille
Parcels - Van intimiteit tot euforie
De Australische band Parcels kwam hun nieuwe plaat voorstellen in Vorst Nationaal. De zaal was, zoals een dag eerder aangekondigd, uitverkocht. Het middenplein stond goed vol, de zitplaatsen op de eerste tribune waren stevig bezet, enkel de bovenste ring was afgesloten met een donker gordijn.
Waar het drie jaar geleden in een uitverkochte AB nog broeierig heet was, hing er nu aanvankelijk een fris herfstgevoel in de lucht – maar dat veranderde snel.
Parcels werd opgericht in 2014 in het Australische Byron Bay en bestaat uit Louie Swain (toetsen, zang), Patrick Hetherington (toetsen, zang), Noah Hill (bas, zang), Jules Crommelin (gitaar, zang) en Anatole “Toto” Serret (drums, zang). Inmiddels is de band gevestigd in Berlijn, waar ze hun herkenbare mix van funk, disco, pop en westcoast-harmonieën verder verfijnden.
Hun doorbraak kwam er in 2017 toen Daft Punk hun single “Overnight” produceerde – een samenwerking die hun sound definitief op de kaart zette. Met hun recent verschenen derde album ‘LOVED’ bewijst Parcels dat ze nog steeds evolueren, met een warme, groovende en emotioneel gelaagde sound.
De avond werd geopend door The Zenmenn, een trio uit Berlijn bestaande uit Magnus Bang Olsen (keyboards), Jonathan Reiter (bas) en Ben Anderson (drums). De band bracht een soort new age easy listening, hier en daar gekruid met oriëntaalse invloeden en een snuifje smooth jazz. Het geheel balanceerde ergens tussen ironie en ernst — “als het serieus was, zou het niet grappig zijn”, zo leek de ondertoon. De drummer, met hoed, sjaal en zonnebril, zag eruit alsof hij rechtstreeks uit een tropische loungebar was komen aanwaaien, terwijl Magnus met een Australische cowboyhoed en een zwaar Duits accent zijn Casio-keyboard om de nek hing voor een nummer over een Chinees restaurant, getiteld ‘Ming Dynastie’.
De muziek had zo kunnen dienen als soundtrack van een cheesy jaren tachtigfilm. Tegen het einde begonnen enkele hoofden te knikken — deels op het ritme, deels uit verveling — maar de sfeer bleef gemoedelijk.
Parcels opende de set op theatrale wijze: in het donker verscheen op het scherm een videoprojectie waarin de band te zien was in hun repetitieruimte, spelend met een sequencer. Terwijl het beeld verder liep, namen de vijf bandleden één voor één hun plaats op het podium in. Zodra de eerste noten van “tobeloved”, de opener van hun nieuwe plaat ‘LOVED’, klonken, steeg de temperatuur in de zaal voelbaar.”ifyoucall” volgde naadloos, en met het vertrouwde ”overnight “was het ijs volledig gebroken.
De set was zoals steeds tot in de puntjes opgebouwd: een evenwichtige afwisseling van dansbare grooves en intieme momenten, waarbij ‘LOVED’ de rode draad vormde. Zo goed als elk nummer van het nieuwe album kwam aan bod. Tijdens “summerinlove” verscheen er zelfs een live kiss cam die koppels in het publiek in beeld bracht – een knipoog die perfect paste bij de romantiek van de song.
Op een rustpunt in de set schoof de band naar de voorkant van het podium voor “leaveyourlove”, waarbij de drummer even de camera zelfs even overnam. Parcels beheerst het spel van gimmicks zonder het te overdrijven: kleine visuele en performance accenten die ervoor zorgen dat de show nooit statisch wordt. Ook de belichting speelde een hoofdrol – voortdurend werd er gespeeld met licht en schaduw, met projecties boven de band en bewegende spots die de muziek versterkten.
Halverwege zette “thinkaboutit” opnieuw het tempo hoger, een onweerstaanbare oorwurm die meteen gevolgd werd door het publiekfavoriet “tieduprightnow”, dat de zaal helemaal deed meedansen. Naar het einde toe klonk het gevoelige “once”, met Magnus Bang Olsen van het voorprogramma op slide guitar, een onverwacht maar geslaagd duetmoment dat het publiek even stil kreeg.
De reguliere set werd afgesloten met een uitgesponnen tranceversie van “tobeloved”, waarin de band minutenlang bouwde aan een climax. Voor de bisronde kwamen de vijf nog één keer terug, met het prachtig ingetogen “finallyover”, waarbij Jules Crommelin zittend op de rand van het podium de song bijna fluisterend inzette. Een intiem slotakkoord na een show die perfect balanceerde tussen energie en emotie.
Parcels bewees opnieuw dat ze niet enkel meesters zijn in harmonieën en groove, maar ook in het creëren van een totaalervaring. Hun liefde voor detail – in klank, beeld en ritme – maakt elk optreden meer dan een concert: het is een zorgvuldig geregisseerde viering van muziek, warmte en verbondenheid.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Parcels
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8676-parcels-07-10-2025?Itemid=0
The Zenmenn
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8679-the-zenmenn-07-10-2025?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Desert Voodoo - Improvisatiesessie als kunst
Even meegeven - Uit de rokerige gloed van de wekelijkse Voodoo Sessions in Café Des Arts (Berchem) rijst Desert Voodoo, een nieuwe impro-jazzband die even ongrijpbaar als onweerstaanbaar is. Het project, geleid door bassist Frederik Madou, ontstond uit pure muzikale chemie tussen gelijkgestemde zielen en groeide uit tot een broeinest waar avontuurlijke klanken en onvoorspelbare grooves naar de voorgrond treden.
Voor deze editie strikt Madou niemand minder dan Manon Gogos, Éric Thielemans en Bram Weijters: een line-up die garant staat voor een zinderende kruisbestuiving van stijlen. Verwacht geen platgetreden paden, maar een bezwerende trip langs jazz, avant-garde, elektronica en spontane composities.
On stage - Frederik Madou (contrabas), Bram Weijters (toetsen), Eric Thielemans (drums) en Manon Gogos (zang). Het resulteerde in een avontuurlijk boeiend jazz/avant-garde concert!
"Het is eigenlijk een spin off van de wekelijkste Voodoo Sessions die bassist Fre Madou in het Antwerpse Café des arts speelt en programmeert. Improvisatiesessies met een pool van wisselende muzikanten, en deze bezetting is daar één van de verschijningsvormen van!", zei Bram ons er in een chatbericht naderhand over. En dat straalde dit optreden dus ook uit, een regelrechte improvisatiesessie die op speelse wijze naar alle hoeken en kanten uitdraait. Zowel wat muziekstijlen etaleren betreft, als de manier van brengen wordt de luisteraar constant op het verkeerde been gezet. Uiteraard zijn er die typische groovy saxofoonlijnen die zangeres Manon uit haar instrument tovert. Haar zanglijnen doen ons eveneens denken aan de jazz zangeressen uit de jaren '50 tot '60.
Frederik voegt er gestroomlijnde contrabas geluiden aan toe, maar ook hij verlaat vaak de comfortzone en durft grenzen verleggen. Bram van zijn kant kennen we als een veelzijdige pianist, en past daarom perfect in het plaatje door zijn diverse aanpak. Terwijl drummer Eric Thielemans zijn cimbalen zacht streelt, én erop tekeer gaat alsof hij demonen te lijf gaat.
Om maar te zeggen, in die negentig minuten, zonder enige pauze, gaan we van intimiteit naar weerbarstigheid, tot een eerder experimentele insteek met een hoek af. Alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Het deel van het publiek die zich gewillig laat meevoeren over die woelige baren van de zee, geniet hiervan met volle teugen. Het is knap hoe het gezelschap binnen die eerder chaotische aanpak toch een lijn weet te trekken, waardoor de trein niet ontspoort.
Als ware acrobaten paraderen de heren en dame doorheen de set, en durven links en rechts ook nog verrassende wendingen aanbieden waardoor het steeds opnieuw boeit! De spanning opdrijven, tot de climax van geluidsnormen overschrijdend gedrag is bereikt, om dan weer over te schakelen naar een intiem moment tussen hen en het publiek.
Een improvisatiesessie als kunst, was duidelijk de teneur van dit concert. Maar om te zeggen dat Desert Voodoo gewoon een veredelde jamsessie met publiek organiseerde in De Casino is hen tekort toen. Er is wel degelijk enige interactie met de aanwezigen, door hen mee te nemen op die reis door hun klankenspectrum. Na negentig minuten intensief de uiteenlopende paden van jazz, avant-garde en experimentele improvisatie muziek te verkennen, kreeg het gezelschap dan ook een welverdiend en stevig applaus.
Of hier nog een vervolg op komt? Het is koffiedik kijken, maar dit smaakte zeker naar meer…
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
mclusky - Luider, scherper en koppiger dan ooit
De Cactus Club in Brugge vanavond helemaal in het teken van rauwe gitaren en bijtende energie. Bij het binnengaan vroeg ik aan een medewerker van de club hoe de ticketverkoop verlopen was, en tot mijn verwondering bleken er minder dan tweehonderd tickets verkocht in voorverkoop. Wellicht had het feit dat mclusky enkele dagen voordien nog in Trix in Antwerpen stond er iets mee te maken, en ook dat ze vorig jaar op Leffingeleuren te zien waren, en eerder dit jaar nog op Les Nuits Botanique.
Toch was de zaal tegen aanvang mooi gevuld en hing er die typische geladen sfeer die alleen ontstaat wanneer een publiek weet dat het iets bijzonders te wachten staat.
Het voorprogramma werd verzorgd door No Prisoners, een band die ik nog maar recent aan het werk zag op Leffingeleuren. Hun set was opnieuw een shot pure no-nonsense punkrock, strak, maar met een opvallend vleugje glamrock dat vooral tot uiting kwam in de geblondeerde frontman. De band speelde met overtuiging en zonder franjes, precies zoals het hoort. Op een bepaald moment gooide de drummer een mentos het publiek in, die – tot mijn lichte verbazing – recht in mijn richting vloog. Ik heb hem gewoon opgegeten. Zo’n onverwacht detail dat perfect past bij de charme van deze band: ruw, ongepolijst en met een knipoog.
Daarna was het tijd voor mclusky. Ik ben al jaren fan van deze Welshe noise rockers. De eerste keer dat ik ze zag was in 2002 op Pukkelpop, toen ‘mclusky do dallas’ net uit was. Dat album, met iconische nummers als “lightsabre cocksucking blues”,”to hell with good intentions” en “alan is a cowboy killer”, heeft voor mij nog altijd iets magisch. Tot mijn grote vreugde stonden die nummers ook nu weer op de setlist. Het was alsof de tijd even had stilgestaan, al is de band sindsdien natuurlijk stevig geëvolueerd.
Toen ik ze in 2004 opnieuw op Pukkelpop zag, was Jack Egglestone net de nieuwe drummer. Hij zit er nog steeds bij, en zijn spel is krachtiger dan ooit. De bas wordt tegenwoordig verzorgd door Damien Sayell, die in 2015 toetrad nadat de band in 2005 een lange pauze had ingelast.
Op het podium viel meteen op dat de drummer de laatste jaren achter plexiglas speelt, en dat Falco bijna het hele optreden met extra gehoorbescherming zingt – van die grote oorkappen die op een koptelefoon lijken. Dat is geen modegril: Falco kampt al langer met tinnitus, een kwaal die bij hem behoorlijk ernstig is geworden. Toch weerhield dat hem er niet van om met dezelfde intensiteit en overgave te spelen als twintig jaar geleden. Zijn stem klonk nog steeds even scherp en giftig, en zijn humor bleef vlijmscherp.
De show in Brugge stond vooral in het teken van hun recente plaat ’the world is still here and so are we’, die eerder dit jaar verscheen op Ipecac, het label van Mike Patton – toevallig nog een andere held van mij. Van dat album kwamen onder meer ‘unpopular parts of a pig’ ‘people person’ en ‘way of the exploding dickhead’ voorbij, nummers die live minstens even strak en fel klonken als de oudere klassiekers.
Het nieuwe materiaal klonk bijzonder overtuigend en toonde dat mclusky nog steeds barst van de creativiteit. De band speelde met een intensiteit die deed vermoeden dat er in al die jaren niets van hun scherpte verloren is gegaan. Falco liet tussen de songs door zijn droogkomische zelf horen, scherp als altijd maar met een zekere warmte die alleen maar groeit naarmate de band ouder wordt.
Na de show vertelde Falco dat ze momenteel al een opvolger voor ‘the world is still here and so are we’ aan het opnemen zijn, en dat die volgens hem iets toegankelijker zal klinken. Hij benadrukte dat deze nieuwe plaat-in-wording het beste werk bevat dat ze in jaren hebben gemaakt.
Als het concert in de Cactus Club daar een voorbode van was, dan staat er iets groots te komen. mclusky bewees nog maar eens waarom ze een van de meest intrigerende en compromisloze bands uit het Verenigd Koninkrijk blijven: luid, scherpzinnig, en nog altijd met die heerlijke chaos die perfect balanceert op de rand van genialiteit.
Setlist: lightsabre cocksucking blues - without msg i am nothing - collagen rock - what we've learned - unpopular parts of a pig - you should be ashamed, seamus - kafka‐esque novelist franz kafka - way of the exploding dickhead - she will only bring you happiness - autofocus on the prime directive – chases - alan is a cowboy killer - the battle of los angelsea - people person – whoyouknow - to hell with good intentions
Neem gerust een kijkje naar de pics
mclusky
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8672-mclusky-04-10-2025?Itemid=0
No Prisoners
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8673-no-prisoners-04-10-2025?Itemid=0
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Parkway Drive – Een vlammend verjaardagsfeest
Wie twijfelt of Australië naast kangoeroesteak en ijzererts nog belangrijke exportproducten heeft, moest 1 oktober in Vorst Nationaal zijn. Parkway Drive speelde die avond als onderdeel van zijn 20 Year Anniversary European Tour en bracht voor de gelegenheid twee landgenoten mee: The Amity Affliction en Thy Art Is Murder.
Het kruim van de Australische (death)metalcore beloofde het talrijk aanwezige publiek een knaller van een avond en dat werd het ook.
The Amity Affliction mocht het verjaardagsfeest op gang trekken. De zaal was nog niet halfgevuld toen de Aussies van leer trokken, maar toch viel hun optreden niet in dovemansoren. De Australiërs trapten af met “Pittsburgh”, gevolgd door “Like Love“en “Drag the Lake”, nummers die meteen de toon zetten voor een emotioneel geladen set waarbij zanger Ahren Stringer prima de balans kon houden tussen grunts en zuivere zang . Hier en daar deelde The Amity Affliction een muzikale stomp in de maag uit, waarna een gevoel van loutering volgde. Vooral “It’s Hell Down Here” kon ons uitermate bekoren.
Daarna was het de beurt aan Thy Art is Murder om een intussen rijker gevulde zaal op te warmen. De snedige deathcore die Vorst voorgeschoteld kreeg, gaf minder ruimte tot reflectie en was minder toegankelijk. Met brute overgave en een ongenadig tempo werd o.a. “Blood Throne”, “Slaves beyond Death” en “Puppet Master” op het publiek afgevuurd. Deze deathcore was ons iets te snedig, maar zeker spek voor de liefhebbers bek.
En toen was het de beurt aan Parkway Drive. Dat de band bekend staat om altijd het beste van zichzelf te geven, is geweten, maar voor hun twintigste verjaardag hebben zanger Winston McCall en co zichzelf werkelijk overtroffen. Het optreden was een spektakelstuk dat theatraliteit, show en vlammen niet schuwde. Er werd tijdens de show zoveel vuurwerk en pyro de lucht ingeschoten dat het leek alsof de ganse voorraad fossiele brandstof van de OPEC-landen opgebruikt werd.
Het optreden begon memorabel: de band verscheen niet zomaar op het podium, maar kwam door het volk aangetreden, alsof ze wilden benadrukken dat ze ooit als underdogs begonnen en zich naar de top van de metalwereld hebben geknokt dankzij de fans. De schermen die ondertussen beeldmateriaal toonden van de beginjaren van de band tot nu, beaamden dat.
Het podium had een industriële inkleding waarbij de drum onderaan een stellingtoren stond. Voor het grotere podium was er een kleiner dat verbonden werd met een mobiele brug die met kabels naar boven en beneden gebracht kon worden. Wat ons betreft een goed gekozen opstelling die actief bijdroeg aan de dynamiek en sensatie van het optreden.
Als opener kregen we “Carrion” voorgeschoteld, gevolgd door meezinger “Prey” en “Glitch”. Dit zijn enkele van de meer populaire songs van de band die de zaal met een vingerknip in één kolkende massa energie veranderde.
Winston en de zijnen waren in absolute bloedvorm en bewezen tegelijk misschien wel de sympathiekste Australiërs te zijn die we kennen. Er werd geen moment onbenut gelaten om het publiek te bedanken voor hun support en tussen de vlammen en het vuurwerk door werd er vooral liefde afgeschoten.
Ergens in het midden van de set was er speciale aandacht voor het debuutalbum ‘Killing with a Smile’ (2005). De band opteerde om als eerbetoon aan de beginjaren én de fans van het eerste uur het ganse album in een medley van om en bij de 12 minuten te gieten. Dit was eveneens een goede manier om kennis te maken met het oudere, en tevens rauwere, werk van de band.
Maar meer nog dan een concert, was dit een show in de zuiverste zin van het woord. Naast de bandleden werd het podium bijvoorbeeld soms gevuld met professionele dansers om de boel op te leuken.
Naar het einde van de set toe mochten ook enkele strijkers mee het podium op om “Chronos” en “Darker Still” een extra gelaagdheid te geven. Een prima keuze, maar helaas was het naast de toon zingen van McCall tijdens het laatstgenoemde nummer een puntje van kritiek. Dit kon de sfeer in de zaal echter niet bederven.
De climax van de avond kwam er met “Crushed”. Het lied werd spectaculair ingeleid door drummer Ben Gordon die terwijl het drumstel langzaam kantelde en uiteindelijk volledig ronddraaide, strak de maat hield alsof zwaartekracht geen enkele invloed had. Als enkele gemaskerde dansers dan molotovcocktails in het rond gooiden om het podium én het ronddraaiende drumstel in lichterlaaie te zetten, werd het lied pas echt ingezet. Climax binnen de climax was wanneer McCall midden het lied de hoogte werd in gehesen en vuurstralen uit de mobiele brug werden gebraakt telkens hij grunde. Vorst bereikte zo letterlijk én figuurlijk quasi het kookpunt.
Daarna volgde een voor de band eerder bescheiden afscheid met meezinger “Wild Eye”s dat nog tot diep in Vorst centrum werd meegekweeld door enthousiaste fans die huiswaarts keerden.
Vaak zijn we van oordeel dat ‘less is more’ een waarheid is als een koe, maar Parkway Drive bewees het tegendeel. Voor hun verjaardagsfeest gold: meer, groter en vuriger. Downunder boven!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Thy art is murder
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8671-thy-art-is-murder-01-10-2025?ltemid=0
Parkway Drive
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8670-parkway-drive-01-10-2025?ltemid=0
Organisatie: Live Nation
The Happy Fits brengen met ‘Lovesick’ een mix van positiviteit en glamrock naar Kavka Oudaan
Zondag ll stonden The Happy Fits op het podium van Kavka Oudaan in Antwerpen, voorafgegaan door Phoneboy. De zaal was niet helemaal uitverkocht, maar toch gezellig druk gevuld met voornamelijk tieners en twintigers. Het publiek was duidelijk klaar voor een avond vol frisse alt-pop met indie vibes, en kreeg precies dat.
Phoneboy mocht de avond openen en bracht een set vol sprankelende poprock, waarmee ze moeiteloos de zaal wisten op te warmen. Hun luchtige melodieën en jeugdige energie sloten perfect aan bij de sfeer die The Happy Fits later zouden neerzetten.
The Happy Fits – bestaande uit Calvin Langman (lead vocals, cello), Luke Davis (backing vocals, drums), Nico Rose (backing vocals, gitaar) en Raina Mullen (backing vocals, gitaar) – zijn momenteel op tournee om hun nieuwe plaat ‘Lovesick’ te promoten. Op dat album moest Langman de breuk van een lange relatie verwerken, en dat persoonlijke element gaf de liveset een extra lading. Toch straalde de muziek ook in Antwerpen vooral positiviteit uit: hun nummers weten zware thema’s te combineren met een aanstekelijke energie, waardoor ze perfect aansluiten bij een jong publiek.
Frontman Calvin Langman was de absolute blikvanger. Met zijn cello stevig omgesperd bewoog hij energiek over het podium en maakte hij er een show van die tegelijk charmant en indrukwekkend was. Zijn virtuoze spel en levendige performance gaven de songs extra kracht, terwijl Davis, Rose en Mullen met hun strakke begeleiding en samenzang zorgden voor een solide fundament.
Af en toe hoorde je zelfs glamrock-invloeden doorschemeren in de live-uitvoering van bepaalde nummers, wat het geheel een verrassende extra dynamiek gaf.
Hoewel Kavka Oudaan niet tot de nok toe gevuld was, hing er een warme, bijna feestelijke sfeer. The Happy Fits bewezen dat ze met hun frisse geluid en dynamische podiumpresentatie precies weten hoe ze hun doelgroep moeten aanspreken.
Het resultaat was een zondagavond vol glimlachen, meezingen en dansende schouders, een concert dat positiviteit uitstraalde en bij het jonge publiek nog lang zal nazinderen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Happy Fits
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8659-the-happy-fits-28-09-2025?Itemid=0
Phoneboy
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8660-phoneboy-28-09-2025?Itemid=0
Organisatie: Kavka Oudaan, Antwerpen
The Deep Dark Woods & Erin Rae – Een groovy avondje rond het kampvuur
We citeren uit de bio op de website van De Casino: ''The Deep Dark Woods is in zo'n twintig jaar tijd uitgegroeid tot een van Canada's beste folk-roots ensembles. Het hoeft dus niet te verbazen dat de band de ene na de andere award binnensleept in zijn thuisland (Best Roots Group, Ensemble of the Year, CBC's Great Canadian Songquest, …).
De subtiliteit en nuance van oprichter en frontman Ryan Boldt, die in de lijn liggen met iconen als Bob Dylan, Bert Jansch en Rick Danko, vertalen zich in donkere vocalen, zoete melodieën en rijke verhalen die wereldwijd gesmaakt worden. Met 'Broadside Ballads Vol. III' (2024) geeft het trio een vertrouwde melancholische warmte aan een verzameling traditionele folksongs die eeuwen en continenten omspannen.
Verwacht je aan nummers die de avond prachtig inkleuren wanneer de zon eenmaal onder is.''
In de Casino laten ze zich bijstaan door zangeres Erin Rae die ook het voorprogramma mag verzorgen met als bandleden de heren van The Deep Dark Woods. Het zorgt voor een 'groovy' avondje rond het kampvuur.
Een matig opgekomen publiek kon lekker dicht bij elkaar zitten, gezellig op een stoeltje al dan niet met een drankje, genietend van de klankenpracht en de vocale warmte.
Erin Rae (****) zet de toon van de avond. De speelse sound van folk/country zorgt net voor een warmhartige sfeer. De songs klinken aanstekelijk en hemels sferisch. De eenvoud siert. Het is net alsof we over een kabbelend beekje zweven, met de zachte gitaar riedels als klankentapijt als background. Erin Rae boeit en intrigeert door deze zachtmoedige aanpak. Ze heeft trouwens een bedwelmend mooie stem en spreekt haar publiek voortdurend aan.
Ze mag haar gitaar terug omgorden bij The Deep Dark Woods (****) waar zanger/gitarist Ryan Boldt het voortouw neemt. Erin is hier ook een meerwaarde. Het zorgt voor een voller en aangenaam in het gehoor liggende sound.
The Deep Dark Woods kan het best worden omschreven als een artistieke band die diepgaand werkt met stemmingen in hun composities. Gothic, Americana, gospel, bluegrass en strakke country-elementen komen bij The Deep Dark Woods samen in een poëtisch spannend en aanstekelijk geheel. De warme gloed van Erins muzikale aanpak en vuurwerk aan riffs valt hier ook te noteren. De warme stem van Ryan Boldt doet onderhuids denken aan Bob Dylan. De norse manier van performance laat hij gelukkig achterwege, eerder etaleert hij zich als een minzaam, charmant en charismatisch entertainer.
We zitten hier als het ware 90 minuten lang gezellig rond het kampvuur. Na de regulaire set, volgt nog een akoestisch momentje waarbij Ryan en Erin hun prachtige vocals ten samenvloeien. Mooi overtuigend.
De Canadese interpretatie van country kan misschien wat droog, somber zijn, maar The Deep Dark Woods biedt een intelligente, artistieke expressie die niet zonder scherpe kantjes is. Het samenkomen van hun brede, uiteenlopende rootssound is een pluspunt.
Het publiek gaf hen op het eind terecht een staande ovatie. We hebben écht genoten van deze aanstekelijke, 'groovy' sound rond het kampvuur, die ons leven relativeert ….
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
The Happy Mondays – Gelukzaligheid al van de zondag!
The Happy Mondays en The Gulps
Een warme gloed ervaarden op de 80 neo hippe Manchester sound van The Happy Mondays. Shaun Ryder, Bez en C° boden een zomers smiley gevoel die de morning after pil van een stresserende maandagse werkdag beter doet verteren. Niet voor niks de gelukzaligheid van een Happy Monday.
Het was aangenaam, leuk, nostalgisch deze belangvolle band van de late 80s early 90s terug eens aan het werk te zien. Ze bepaalden toen de Britpop scene samen met een Charlatans, Inspiral Carpets, Boo Radley, James en Stone Roses. Muzikaal de Manchester ‘rave’ scene. Een bezwerend, groovend, tintelend, aanstekelijk Britpop geluid die door repeterende ritmes, synthloops, P-funk en vette basses de dansspieren prikkelde en ons gemoedelijk in een ‘paddenstoelen-droomwereld’ bracht.
In die heerlijk vertoevende wereld verschenen een vijftal platen en talrijke EPs van de steeds glimlachende Happy Mondays, rond Ryder, Bez en C°. De ‘Hallelujah’ EP (end 80s) en ‘Pills ’n thrills & bellyaches’ uit 90 waren de absolute uitschieters. Trouwens, die plaat is nu net 35 jaar oud en werd vanavond in de spotlight geplaatst. Persoonlijk was het van die tijd geleden dat ik dit leuke collectief live nog aan het werk had gezien, ten tijde van Rock Torhout/Werchter. In die tijd klonk het lekker ‘niets moet - alles kan’, speels, ongedwongen, chaotisch geordend, soms niet van deze wereld , maar steeds met een niet aflatend enthousiasme om U tegen te zeggen. En de laatste keer dat ze hier waren was ook al 20 jaar terug.
Zovele jaren later blijft de band zo goed als in de vertrouwde bezetting, maar iets stijver, strammer, stroever. Het is nog steeds een heus leuk collectief , die nostalgisch die Man (d)chester golf deed opborrelen. Nieuw was de zangeres Razavi, Bez’ vrouw, die met haar heldere, indringende soul vocals een meerwaarde betekende in de songs.
Bez is en blijft de mascotte van het combo. Met zeven staan ze op het podium, die het publiek weet op te dwepen, op te zwepen met die typisch kenmerkende danspasjes, bezwerende armbewegingen en z’n maccara samba ballen spel. Sommige momenten werden we gekatapulteerd in die 80s raveclubbing, én we weten nu na al die jaren waar bands als Underworld, Meat Beat Manifesto, Black dog of The Aloof, die de Britrave uitdiepten, de mosterd vandaan haalden.
De anderhalf uur durende set klonk goed, aanstekelijk, energiek, dansbaar door die repeterende trance ritmes, loops, funky grooves en vette basses. ‘Pills ’n thrills’ stond centraal en af en toe werd er eentje tussenin gedropt van hun platen ervoor. Van de twee platen ‘Yes please’ en ‘Uncle dysfunktional‘, uitgebracht na die succestreffer, hoorden we niks. Nu dat hoefde niet, we kregen voldoende smaak- en dansmakers te horen.
Na de inleidende vocale pracht van de zangeres, alsof hier een musical zou worden opgestart, werd de rode loper gerold voor “Kinky afro”, een Happy Mondays bestseller, die ons meteen in de juiste stemming en drive bracht met die sprankelende piano/synthriedels en grooves. Bez kwam gezwind het podium op en wist het publiek voor zich te winnen met z’n huppeldepups en armbewegingen, iets minder zwierig dan voorheen , maar nog steeds met die positieve vibe en ingesteldheid. Hij dweept en zweept het publiek op, terwijl Shaun, ruim dertig kilo erbij, vermakelijk op het achterplan stond. De warme respons deed deugd en hij zelf zweefde lichtjes weg op die sounds. Qua stem klonk hij wat onvast, de neuzelig hogere vocals kon hij met de jaren niet echt meer aan, maar de vrouwelijke ondersteuning was helend in het Happy Mondays concept. In het begon beukte het iets teveel , maar gaandeweg de set klonk het homogener en gestroomlijnder.
Soms leken Bez en Ryder wel op die twee van de Benidorm Bastards of van de Muppets, een amicaal Statler en Waldorf , die niet zeurden, maar zich al lachend door de set loodsten.
Op “God’s cop” zette Shaun de zonnebril op en maakte heupwiegend enkele pasjes. De toon was definitief gezet. Aangenaam ontspannend leuk moest het allemaal zijn, en dat was net wat The Happy Mondays wouden. Een nostalgische avond beleven dus, met speels gezwind nummers.
Het publiek werd losweg meegesleept in hun muzikaal verhaal. De smileys verschenen op eenieders gezicht. “Donovan” volgde, de derde reeds van hun succesalbum, en werd bepaald door de dromerige, frisse, twinkelende, sprankelende popelektronica. Verderop dan die andere classics “Loose fit”, “Rave on” en oudje “Performance”, allen mooi uitgediept, die ons deden mijmeren naar die 90s kosmopolitan world. Interessant was die 70s psychedelica in die Manchester rave , ergens refererend aan de Ozric Tentacles.
Een muzikaal barstje hadden we middenin de set met de niet-direct hoogvliegers “Mad cyril” en “Bob’s yes uncle”.
Hoedanook, de songs kregen een sterke injectie door de bezwerende, groovende instrumentatie, de vrouwelijke vocale support en Bez bewegingen en danspasjes. Een closing final kregen we met de kleppers “Hallelujah”, “24h party people” en “Step on”, die iedereen deed moven door de funkende synthBritrock. Dat clubbing sfeertje zinderde nog even na met een overtuigend meeslepend “Wrote for luck” , die hier ademruimte bood aan hun instrumentatie.
‘Glad to be back’, het combo zwaaide ons enthousiast uit, het spelplezier droop er van af, van ‘niets moet alles kon’. The Happy Mondays gaven ons de boost om de maandagse professie met volle moed en een happy gevoel aan te vangen!
Ook de support, het Spaanse The Gulps, ook al met zes op het podium, zat een beetje op dezelfde muzikale lijn van The Happy Mondays, met name een happy feeling en party time verwezenlijken door aangename, opwindende, opzwepende electrorock, niet vies van wat vettige rock’n’roll en glam. De zanger leek even door de looks, de pasjes en de vocals op het godvergeten Dead or Alive uit de 80s. En met een tamboerijn erbij was het feest.
Ook bij hen amusement troef, een warmloper alvast!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
The Happy Mondays
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8647-happy-mondays-21-09-2025?Itemid=0
The Gulps
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8648-the-gulps-21-09-2025?Itemid=0
Organisatie: Democrazy, Gent
L.A. Witch betovert een uitverkochte Trix Bar, onheilspellend en onweerstaanbaar!
Het was drummen geblazen in de Trix Bar, waar het optreden van L.A. Witch al de dag voordien volledig uitverkocht bleek. De kleine zaal was tot de nok gevuld, wat meteen de toon zette voor een intieme maar bruisende avond.
Voorprogramma Alpha Whale mocht de spits afbijten en deed dat met verve: de Belgische band bracht een stevige dosis garagerock met psych-invloeden, die het publiek snel warm kreeg en duidelijk in de juiste stemming bracht. Hun fuzzy gitaren en energieke performance bewezen dat ze moeiteloos hun plaats op dit podium verdienden.
Toen L.A. Witch vervolgens het podium betrad, werd de spanning die al in de zaal hing helemaal ingelost. Voor deze tour staan ze met een vierkoppige band op het podium: Sade Sanchez (zang en gitaar), Irita Pai (bas), Ellie English (drums) en als extra kracht op keyboard Clamart Tara Laura.
Het trio uit Los Angeles, aangevuld met deze nieuwe dimensie, liet vanaf de eerste noten horen waarom ze wereldwijd cultstatus genieten. Met gruizige riffs, dromerige zang, broeierige keys en een bezwerende ritmesectie trokken ze het publiek mee in hun karakteristieke geluid, dat balanceert tussen loom en onheilspellend, maar altijd onweerstaanbaar.
Het publiek liet zich meeslepen en bevestigde zo nog maar eens dat de vroege uitverkoop geen toeval was: L.A. Witch speelde in Trix Bar voor een zaal vol overtuigde fans.
Neem gerust een kijkje naar de pics
L.A. Witch
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8657-l-a-witch-27-09-2025?Itemid=0
Alpha Whale
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8658-alpha-whale-27-09-2025?Itemid=0
Organisatie: Trix, Antwerpen
Nederlands 
Français 
