De Britse band Everything Everything hield op de laatste dag van hun tour halt in Brussel. Het concert werd een week geleden afgelast vanwege de hoge terreurdreiging. De band kwam er hun laatste album ‘Get To Heaven’ voorstellen. Dit album is alweer het derde van de groep en betekende een grote evolutie qua sound. Hoewel de typische stem van Jonathan Higgs nog steeds aanwezig is, werd het geluid op de cd wat gepolijster en op bepaalde nummers was er zelfs pop te bespeuren. Het kwam zelfs zo ver dat de groep tijdens hun tour verschillende uitverkochte shows mocht spelen, dus ook in de Beursschouwburg.
De eerste song van de nieuwste cd was ook de perfecte opener om de zaal in verstomming te doen slaan. De zanger gooide meteen zijn vocalen in de strijd en zette het concert a capella in. Wanneer de gitaren en drums invielen, kreeg iedereen al meteen zijn eerste kippenvelmoment. Higgs slaagde er in om met zijn stem verschillende indrukwekkende dingen te doen. Zo kon hij hoog uithalen en op bepaalde momenten zong hij zelfs immens diep. Ook zong hij op bepaalde momenten zo snel dat het leek alsof er een rapper aan het werk was op de melodie van indie muziek.
Hoekig kan het concert omschreven worden. Steeds korte staccato muziek waardoor je soms het gevoel kreeg op een dansfeestje te zijn beland. De band bleek live hun elektronische beats soms te vervangen door extra gitaren. Bepaalde sfeervolle, opbouwende momenten werden al snel beëindigd in een immense gitaarsolo. Soms leidde dit tot een hemelse kakafonie door de kruising van verschillende instrumenten.
Net wanneer het saai leek te worden slaagde Everything Everything er weer in om de verveling te doorbreken door een pop nummer in te brengen. Naar het einde toe passeerden ook meerdere hits de revue. “Regret”, “Cough Cough” en “Don’t Try” werden luidkeels meegezongen. Het publiek werd wild en de groep liet ze meeklappen. Eindigen deden ze met hun recentste single “Spring / Sun / Winter / Dread”. Deze seizoenen voelden we letterlijk tijdens dit concert. Het was zowel koel, verwarmend als angstaanjagend.
Met “Distant Past” besloten ze hun bisronde. Everything Everything slaagde er in om het publiek te doen dansen, te laten meezingen en vooral te laten genieten. Van sfeervolle, mythische nummers tot de grootste oorwormen: ze hebben alles in hun discografie. Daarnaast hebben ze nog eens een zanger die een unieke stem heeft en een meerstemmige achtergrondzang die de straffe vocalen nog eens ondersteunt.
Jonathan Higgs en zijn bende hebben alles, alles in huis om een straffe stadionband te worden in de toekomst.
Organisatie: Botanique + Beursschouwburg , Brussel
Een ‘waauw’ gevoel ervaarden we van de bijna anderhalf uur durende set van broer en zus Gert en Sarah Bettens met hun K’s Choice , die als herboren klinkt met de in het voorjaar verschenen nieuwe cd ‘The Phantom Cowboy’ . De single “Private revolution” , al vroeg in de set, tekende voor de rockband die we nu horen: gretig , potig en gedreven. Inderdaad , de hernieuwde samenwerking is nu op zijn explosiefst . Geen meligheid meer te bespeuren, als je er deels het vroegere werk op nahoudt, evenals de return op het wisselvallige ‘Echo mountain’ van vijf jaar terug.
Ze joegen er maar liefst 22 nummers door . Kort, stevig , krachtig, goed en knap! Een sextet dat een volgende jeugd beleeft , energiek bezig is , vonken doet spatten en het nodige , spelplezier beleeft . K’s Choice rockt en popt ongelofelijk, compact en geestdriftig. Ze zijn er klaar voor om verschillende generaties samen te brengen.
Meteen vlogen ze erin , “Rock’n’roll as it gets” , een nummer dat de sound van vanavond samenbalt; ook het publiek hield er enorm van hoe ze als een sneltrein te werk gingen. Wat een respons . Een hart onder de riem voor broer en zus en de andere groepsleden. De gitaren durfden soms te gieren en de gedoseerde soli zorgden voor een optimale sfeer en stemming.
“I will carry you”, “Perfect scar”, “Boy full of concrete” en “Down” zijn naast die single aangenaam rockend luistervoer, niet vies van wat stoner. Tja niet voor niks deden ze beroep op Alain Johannes gekend van QOSA, Them Crooked Vultures. Ook oudjes als “I believe” – in het eerste deel van de set, en verderop “Cocoon crash” en “Not an addict” kregen een steviger jasje aangemeten .
Ook sijpelde er eigen songs door “Daddy’s gun” , “Not insane” van Sarah en “Tunnel of a cloud” van Gert’s Woodface. Op de titelsong “Phantom cowboy” drong de americana zich op en het opgewaaide stof werd weggeblazen door het broeierige “I was wrong about everything” van die plaat, die de set besloot.
Ook de slachtoffers in Parijs werden geëerd . Het samenhorigheidsgevoel werd beklemtoond, wat enorm positief was. Er volgden nog een paar nummers , een reeks van hun ruim twintigjarige carrière als de opbouwende “Everything for free” en “Echo mountain” . Kort en krachtig besloot “Come alive” de eerste bis .
Op handen gedragen kwamen ze hier nog eens met het gewaagde filmische “We are glaciers”, een instrumentaal nummer uit 'Waving at the Sun', de soundtrack die broer en zus twee jaar geleden bedachten voor een documentaire over poolreiziger Dixie Dansercoer. Postrock, met felle sounds en noisy effects , die bands als Mogwai , Explosions in the sky tot Sigur Ros deden opborrelen . Sjiek!
Overtuigende set – overtuigende band … K’s Choice kan er nog een mooi jaar aan breien!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ks-choice-05-12-2015/
Organisatie: Greenhouse Talent (ism Ancienne Belgique, Brussel )
Crobot - Stevige retro hard-rock
Scorpion Child en Crobot
Kreun
Kortrijk
2015-12-02
Sam De Rijcke
Het lekker ouderwetse hard-rock collectief Scorpion Child (volop seventies, zowel qua looks als qua sound) uit Austin Texas trekt nog altijd de wereld rond met als enige bagage die voortreffelijke titelloze debuutplaat. In hun live set is toch al behoorlijk wat nieuw werk gesijpeld en dat klinkt veelbelovend. Ze blijven zweren bij een klassieke hard-rock sound met wortels bij het onvermijdelijke Led Zeppelin en bij bands als Grand Funk Railroad, Deep Purple en Wolfmother.
Aryn Jonathan Black is een fel entertainende frontman met het vocale bereik van de jonge Robert Plant, hij legt de nodige ziel en animo in zijn act en vormt daarmee het speerpunt van deze classic hard-rockband. Andere sterkhouder is gitarist Christopher Jay Cowart die met een stel splijtende riffs en beknopte solo’s er een enorme drive in houdt. Met nieuwkomer Aaron John Vincent , die bij momenten heel stevig uithaalt op de keyboards, is de sound wat uitvergroot en klinkt het geheel organischer. Een uur lang bijt Scorpion Child zich vast in een stijl die dan wel als retro mag omschreven worden, maar die gretig, fel en fris van het podium komt gewaaid. Het is een band die de soul van de hard-rock bands uit de jaren zeventig op een energieke manier terug tot leven wekt en daarbij de langdradige jams uit die tijd achterwege laat. En anno 2015 klinkt dit verdomd aardig.
‘Something Superantural’ uit 2014 is tot op heden het enige album van Crobot. De plaat heeft een vrij robuuste klassieke hard-rock sound die wel eens neigt naar Clutch en The Sword, maar die niet echt overloopt in variatie. Daar wringt ook live het schoentje. Op het podium staat het viertal krachtig te spelen, maar de songs verschillen maar weinig van elkaar. De hoge vocale uithalen van Brandon Yeagley overheersen wel, maar zijn zanglijnen lijken in iedere song wel dezelfde. Voor zijn podiumact heeft hij echter duidelijk het grote Steven Tyler handboek geraadpleegd en het moet gezegd dat hij de boel beduidend onder stoom weet te houden.
Wat ons ook is opgevallen, is dat Chris Bishop een verdomd sterke gitarist is die de mosterd voor een groot stuk is gaan halen bij Tom Morello van Rage Against The Machine, waarschijnlijk veel meer dan hij zelf zou willen geloven. Met dat hoge stemmetje van Yeagley er bovenop komt dan ook Audioslave ons voor de geest.
Je kan Crobot hoegenaamd geen gebrek aan drijfkracht en energie verwijten, maar er mag wel iets meer variatie in hun sound en songs gepompt worden.
Bij Scorpion Child snakten we naar nog een toegift, bij Crobot vonden we dat het genoeg was geweest. Dan weet je wel welke band hier het sterkst voor de dag kwam.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/scorpion-child-02-12-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/crobot-02-12-2015/
Organisatie: Alcatraz Music (ism Kreun, Kortrijk)
De eer om te mogen openen voor Trixie Whitley was andermaal weggelegd voor Echo Beatty. De band maakt sferische donkere melodische muziek die sterk doen denken aan o.a. PJ Harvey. Het duo opende sterk in de AB met “Spastic Dansers”, een nummer waarbij Annelies Van Dinter meteen het beste van haar zelf gaf. De hoge zanglijnen deden hier en daar ook denken aan Trixie Whitley. De nummers waren goed , maar misten hier en daar wat extra punch. Het was geen slechte opener maar ik werd er ook niet meteen warm van.
Waar ik wel warm van werd, was de plotse toestroom van toeschouwers voor dame Trixie Whitley, voor de tweede avond op rij met haar band in de AB ... iets na 21u. Later zou blijken dat de korte vertraging te wijten was aan haar dochter Phoenix die voor de gelegenheid haar eerste concert zou meemaken …
“A thousand thieves” start ingetogen maar miss Whitley blijkt meer in haar mars te hebben dan vroeger. Het nummer ontploft, de nieuwe band heeft duidelijk een invloed achtergelaten. Het energieke drumwerk, de strakke baslijn tilt het vroegere rustige nummer naar een hoger niveau. Iets wat we de rest van de avond mogen meemaken bij de oude nummers. Het nummer “Ireen” opgedragen aan de orkaan die New York indertijd teisterde, rolt als een golf over het publiek heen. Het nummer is steviger, rauwer dan ik ooit hoorde. Maar ook de nieuwe plaat kan zich staande houden in de AB.
De nummers leunen sterk aan bij de eerste cd, de uitwerking op het podium is van beide cd’s steeds anders. Midden in de set zakt het niveau even. We krijgen een aantal rustige nummers voorgeschoteld waarna Trixie zelf achter de drums kruipt, een golf van verwondering door de zaal wanneer ze dan ook nog andere schoenen aantrekt. We krijgen een versie van “Nature Boy” te horen (origineel van Nat King Cole). Het is een slaapliedje, maar ons in slaapwiegen doet het zeker niet. Het hele nummer straalt jazz uit, we kunnen niet anders dan in trance meebewegen op het ritme van de beat.
De avond laat een overweldigende indruk op me achter, van het ingetogen meisje is weinig overgebleven. Trixie is een vrouw met ballen en je zal het geweten hebben. De set was puur emotie en een plezier om het te mogen beleven. De nieuwe bandleden helpen hier zeker aan mee om sound in z’n totaliteit naar een hoger en strakker niveau te tillen.
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
STOMP - Percussief vernuft, doordachte choreografie en visuele humor schuilt in STOMP, een totaal theater spektakel . Al 24 jaar toeren ze over de hele wereld … Ingenieus , subliem wat dit combo allemaal doet , hoe ze op elkaar zijn ingespeeld om professioneel, enthousiast geconcentreerd met handen , voeten (tapdans) , bezems , stokken, deksels , potten, pannen, buizen, lucifer (doosjes), kranten, vuilbakken, winkelkarren rubber, schroot en wat nog allemaal , om in een juiste timing GELUID en RITME zo aanstekelijk, opzwepend te maken . ‘Dat alles en nog allemaal wat’ is impressionant, uniek en onnavolgbaar .
Een dynamiek die getuigt van een enorme creativiteit en speelsheid . De drummers zijn zowel performer; danser als percussionnist.
Ze waren voor enkele voorstellingen in ons land en opnieuw was het een ware belevenis voor jong en oud . Dans , muziek en theater zijn hier opnieuw verenigd … én opnieuw werden we overdonderd . Mooi!
Organisatie : Upstars
Om hun 10-jarig bestaan te vieren lijkt het dit jaar geen probleem voor Jobrock om grote namen te strikken in de Kreun (Kortrijk). In april eerder dit jaar lukte het al om Dog eat dog over de vloer te krijgen, en nu volgen ze met Therapy?. Het blijkt een succesformule te zijn, aangezien dit concert opnieuw uitverkocht was.
Als opwarmer kregen we de jonge en toch zeer verrassende Black Tolex te zien, een West/Oost-Vlaamse band die op 6 mei hun eerste full album ‘Cayo’ uitbracht, gemasterd door Brain Lucey (Arctic Monkeys, Black Keys,…). Het verbaasde me hoe zo’n jonge groep twintigers al zo’n sound kon produceren. In de zaal werden ze genoemd als ‘de nieuwe Blues Rockrevelatie’. De combinatie van de vette baslijn van Matthijs Machtelinckx, het technische drumwerk van Simon Lamont en de prachtig verdeelde gitaarriffs tussen Guillaume Lamont en Milo Meskens lijkt toch sterk beïnvloed door de sound van de Black Keys. Deze invloeden zijn te horen in nummers zoals “Stand your ground” en “Killer rail”, … Tot op vandaag dient de band als opwarmer, maar volgens mij zal het niet lang meer duren vooraleer deze band zelf een hoofdact wordt. Zeker een aanrader voor diegenen die van dit genre houden.
Vervolgens was het de beurt aan Therapy?, waar duidelijk iedereen voor kwam. Het zag ernaar uit dat er veel echte fans aanwezig waren van deze ‘alternatieve metalband’, die ontstond in 1989 in Noord-Ierland. Dit zag je aan de donkere kledij, lederen jassen, en het ietwat oudere publiek. Maar Therapy? bewijst dat het niet blijft stilstaan, aangezien in maart hun nieuwste studioalbum ‘Disquiet’ uitkwam, het 14de maar liefst!
De zanger/gitarist Andy Cairns heeft duidelijk veel ervaring op het podium. Vanaf de eerste minuut kreeg hij het publiek mee, dat hem begroette met hevig applaus en bijkomend geschreeuw. De wat kleinere zaal ontplofte onmiddellijk met het openingsnummer “Still Hurts” (van het nieuwste album). Vervolgens begonnen ze aan een minisalvo van de bekende nummers “Isolation” en “Die laughing”, die gesmaakt werden door het publiek met het nodige headbangen. De bassist Michael McKeegan zorgde naast zijn stevig baslijn ook voor de nodige sfeer op het podium. Door zijn wilde bewegingen en eerder grappig voorkomen kreeg hij het publiek mee.
Tussenin werd er veel gemixt tussen nieuwe en oudere nummers, zoals “Tides”, “A moment of Clarity”, “Stories”, … Zo kon je merken dat het nieuwere werk en het oudere nog steeds dezelfde sound hebben. Slecht nieuws voor de relatief nieuwe drummer Neil Cooper, want hierdoor moet hij in zijn drumwerk nog steeds halve mitrailleursalvo’s afvuren. Ondanks het stevige genre en de gewelddadige teksten (met veel Fucks) bracht de zanger Andy Cairns nog een kleine ode aan de gebeurtenissen in Parijs. Hij zei: “Het doet er niet toe wat jouw geloof is, hier op deze plaats hebben we maar één geloof. En dat is Rock en luide muziek. Dit is onze tempel.”
Om het concert te beëindigen, kon het ook bijna niet anders dan dat het eerste bisnummer “Diane” zou worden, duidelijk te zien dat dit emotioneelste nummer hun bekendste is. Hierbij kwamen vele gsm’s naar boven en werd de volledige tekst meegezongen (zelfs door de stoere mannen met hun lederen jassen). Het allerlaatste nummer was “Nowhere” dat nog een laatste keer de Kreun in brand stak.
Al bij al een stevige avond en een duidelijk bewijs dat Therapy? nog ver van uitgeblust is.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/therapy-27-11-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/black-tolex-27-11-2015/
Organisatie: Kreun , Kortrijk ism Jobrock
… 26 januari 2002, we waren er bij toen The Strokes hun legendarische debuut ‘Is this it’ kwamen voorstellen in de AB. We weten nog dat het een heel goed concert was, no fillers en all killers. Vooral “Take it or leave it” maakte een grote indruk. Op dat moment was het nog niet uitgemaakt of The Strokes of The White Stripes de grootste band van het nieuwe millennium gingen worden. Sindsdien is het eigenlijk alleen berg af gegaan met deze New Yorkse garagerockers: ieder nieuw album was minder, de albums lieten ook lang op zich wachten, en er werden vreemde uitstapjes richting reggae en andere genres gemaakt op ‘Angles’. Ook live waren The Strokes heel weinig te zien in Europa, of het nu in zaal was of op een festival. Om Lil Kleine te parafraseren: drank en drugs deden The Strokes te veel chillen.
Drie bandleden hielden zich bezig met soloprojecten: songschrijver en zanger Julian Casablancas richtte The Voidz op en deed ook mee als gastzanger bij de laatste Daft Punk, bassist Nicolas Fraiture heeft sinds kort een nieuwe band met Summer Moon, maar de meest geslaagde solo-experimenten komen toch van gitarist Albert Hammond Jr., die we vanavond gingen bekijken in de Grand Mix. Met ‘Momentary Masters’, heeft die zijn derde album uit, zijn beste tot nog toe.
Live is Albert Hammond Jr. een vijftal, met twee gitaristen naast Hammond zelf, zodat die niet altijd hoeft te spelen maar ook gewoon de zang voor zijn rekening kan nemen. Op plaat klinkt Hammond heel poppy, soms zelfs iets te geproducet. Live knalt en rockt het, zoals in opener “Strange tidings”, met een perfecte Strokes-riff en een gouden zanglijn. Hammond heeft dan wel niet de meeslepende rock’n’roll grain zoals Julian Casablancas, maar stemgewijs trekt hij zich goed uit de slag: dit is niet de typische ‘gitarist probeert ook eens te zingen omdat instrumentale nummers toch maar saai zijn en is pijnlijk onvast in de zang’. In “GFC” zong Hammond over zijn frustraties in een kwikzilver popnummer, denk aan Real Estate of Grizzly Bear. Hammond had nog meer drie-minuten popsongs in de aanbieding, waarbij opviel hoe dikwijls hi-hat en bas het nummer op touw namen, met vrijheid voor de gitaren om te soleren. “Caught by my shadow” ging de mosterd gaan zoeken bij The Artic Monkeys, en deed dat goed. “Touché” zat dan weer vol new wave invloeden, als een vrolijke mix van Vampire Weekend en Interpol. Veel raakpunten met goeie bands dus, en met een cover werd de absolute held van Hammond geëerd: Robert Pollard’s Guided by Voices , de koningen van de lo-fi, kregen een passende hommage met ”Postal Blowfish”, een out-take uit de tijd van ‘Bee Thousand’. Verder ging het met “Loosing touch”, Interpol zonder de grafstem van Paul Banks. In een ander nummer moesten we dan weer denken aan Jim James van My Morning Jacket, door de zang en de uitgesponnen gitaarsolo.
Ook de bis bewees dat Albert Hammond Jr. in wellicht de beste vorm van zijn carrière verkeert, met sprankelende popnummers die The Strokes al lang niet meer maken.
Setlist
Strange tidings –Rude customers - 101 – Power hungry – Carnal cruise – GFC – caught by my shadow - touche - Postal blowfish- losing touch – razor’s edge – Intransit – st justice –egas – born slippy –spooky couch – side boobs
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Peter Robinson ,beter gekend als levende legende Chris Spedding, is één van de meest gevraagde sessiemuzikanten, mullti-intrumentalist, singer songwriter, producer, noem maar op. Verantwoordelijk voor een aantal tracks op Brian Eno’s ‘Here Come The Warm Jets’, een aantal Roxy Music nummers tot en met Sex Pistols. Spedding vond het ook niet nodig om mee in het verhaal van de Stones te stappen, want dan kon hij niet meer zijn liefde voor muziek bedrijven zoals hij het wilde. En hij heeft daar geen gram spijt van. Van zijn talrijke solowerken zal “Motor Bikin’” wel bij de liefhebbers bekend in de oren klinken.
Welnu, de andere Peter, van Den Trap, is er zomaar eventjes in geslaagd dit heerschap in zijn kroeg te halen. Spedding vatte zaterdag met zijn retrospective heel mooi de betere rock ’n roll samen. Opener “Wild In The Street” is een portie pure onversneden rock en “Wild Wild” knipoogt duidelijk naar Zijne Rifheid Zelve Keith Richards. Je voelt direct aan dat je met topmuzikanten te maken hebt. Ook de sound is meer dan prima. Terwijl “Gloria” heerlijk gemixt wordt met “Riders On The Storm”, proeven we ook van Johnny Cash. The Stones worden gecultiveerd met hier een daar een rifje (“Star Me Up”).
Zou hij dan toch spijt hebben? JJ Cale passeert ook en “Summertime Blues” doet de nekharen overeind staan. Zelden zo’n versie gehoord. “Shakin’ all Over” boost en Spedding blijft ons met de rifjes om de oren slaan. Het publiek smult gretig. “Purple Haze” jumpt “Jack” en “Layla” met “guns”. Zo hoort een medley te zijn. “Wild Thing”. Inspiratieloos? No fucking way! Je ziet en hoort niet alle dagen één van de beste muzikanten. En zeker niet in uw stamkroeg.
Organisatie: Den Trap, Kortrijk
AC/DC – Rock or bust!
AC/DC
Domain Stadium
Perth (Australië)
27-11-2015
Marilien Bultinck
Na meer dan 40 concerten in Amerika en Europa eerder dit jaar, is de legendarische rockband AC/DC met de Rock or Bust World Tour eindelijk in het Australische Perth geland. Op vrijdagavond 27 november 2015 konden de vijf Australische rockers er een – fantastiche - ‘thuismatch’ spelen.
Voor deze bijzondere gelegenheid baanden horden grote, bebaarde, getatoeëerde en vooral - niet bepaald jonge - mannen hun weg naar het Domain Stadium in Perth. Echter, ook voor gezinnen met pubers en zelfs voor de oudere generatie die voor hun lichamelijke stabiliteit dienden te vertrouwen op een looprekje of rolstoel bleek het concert een gegeerde bestemming. Misschien niet meteen wat je als publiek van een (hard) rock concert zou verwachten, maar geef toe, met een gemiddelde podiumleeftijd van 64 jaar en een gecombineerde rock-energie van onmeetbare ‘High Voltage’ is AC/DC ook zeker niet de doorsnee rockband.
De Zweedse rockgroep The Hives had de eer om het publiek op te warmen voor wat een ongelofelijke show zou worden. Terwijl zij het rockgevoel in het stadium stilaan versterkten, maakte de zon langzaamaan plaats voor duisternis en begonnen duizenden flikkerende rode duivelshoorntjes het stadium te verlichten. Het duurde nadien niet lang alvorens ook die ene grote duivelshoorn op het podium verlicht werd en daarmee het begin van het concert een feit was. De vijfkoppige rockgroep werd als het ware vanuit de ruimte op het podium gekatapulteerd en opende het concert met, jawel, het nummer Rock or Bust van AC/DC …
Zonder Malcolm Young (vervangen door diens neef Stevie op de ritmische gitaar) en zonder de veroordeelde drummer Phil Rudd (vervangen door Chris Slade), waren alle ogen vooral gericht op zanger Brian Johnson en lead gitarist Angus Young, die wegens de afwezigheid van broer Malcolm nog als enig oorspronkelijk lid overblijft van de in 1973 gevormde groep. Met een overvloed aan energie losten zij alle verwachtingen in en brachten het concert volledig op dreef met Shoot to Thrill, Hell Ain’t a Bad Place to Be en Back in Black. Angus bleef ook tijdens dit concert zijn schooljongens imago en typische beenbewegingen trouw en ook Brian Johnsons oh-zo-typerende-stem blijft (na al die jaren) nog steeds een wonderbaarlijk, logopedisch mysterie. Dit alles in samenwerking met een fantastische drum, bas en ritmische gitaar bezorgden de AC/DC fans een muzikaal orgasme op Dirty Deeds Done Dirt Cheap, Thunderstruck, High Voltage en Rock ‘n’ Roll Train.
Daarna was het tijd voor een paar imposante accessoires op het podium, waaronder een indrukwekkende klok tijdens Hells Bells en nadien een immense, wulpse en rondborstige opblaaspop tijdens Whole Lotta Rosie.
Gedurende het hele concert bleef AC/DC barsten van energie en een nummer als T.N.T. was dan ook heel erg op zijn plaats. Afgezien van de liters zweet die vloeiden over het podium, kon geen teken van vermoeidheid worden gespot bij deze rockende 60-plussers. (Ik moet bekennen dat ik als jongedame van 25 dankzij dit concert mijn definitie voor het woord ‘oude man’ met minstens 30 jaar heb opgeschoven).
Het schooljongetje in Angus was reeds zijn onschuld verloren op het nummer Sin City - waarbij zijn das van rond zijn nek dienst begon te doen als strijkstok voor zijn elektrische gitaar – en na deze ‘ontdassing’ van de schooljongen gingen echt alle Angus-remmen los, met een muzikaal hoogtepunt op het nummer Let There Be Rock. In een spectaculaire 15 minuten lange solo, op een verhoogd platform boven het podium, rees de 60–jarige gitarist zichzelf naar de top en speelde zich kort nadien – letterlijk – plat. Een meesterlijk spektakel dat zijn welverdiende appreciatie vond in confetti-vuurwerk en enthousiast gejuich van het publiek.
Met Highway to Hell kon het publiek nog een laatste keer helemaal uit het rockdak gaan alvorens AC/DC uit te wuiven op het niet zo onverwachte laatste nummer For Those About to Rock (We Salute You). Tijdens deze laatste muzikale groet werd het concert afgesloten met een sterk stukje vuurwerk boven het podium, dat in concurrentie trad met het licht van de nietsvermoedende volle maan, die mooi boven het podium hing als maakte ze deel uit van de act.
Voor AC/DC zit de World Tour er bijna op en kunnen ze weldra genieten van wat welverdiende rust, al hopen we natuurlijk dat ze het nog niet voor bekeken zullen houden.
… AC/DC rocks. Na al die jaren, nog altijd.
Men neme een stel prettig gestoorde veertigers en vijftigers die muziek ademen en waar leeftijd geen vat op heeft (bij deze is Keef verwittigd). Laat dit gezelschap los op het oeuvre van ‘The Man In Black’ en je hebt het ideale recept voor de tribute bands onder de tribute bands : Ride This Train. Vaste locomotieven van dienst zijn bassist Luc Buyttebier en drummer Dick Vanhoegaerden die ook al van in het begin het projectiel De Dolfijntjes in goede banen leiden. Met Wouter Droesbeke halen ze een goeie slaggitarist in huis. Het weze hem vergeven dat hij van Poperinge is. P Leon Clarissee is vergroeid met zijn gitaar en verdiende ruimschoots zijn sporen in dertig projecten: Les Sacs a Sacs, Guy et les Michelins, Satellites, Zootbazar…. . Cash en Carter worden miraculeus en minutieus gereïncarneerd in mister bariton Koen Daeneman en de ravissante Els Meurisse.
Bewijze hiervan hun optreden in Den Bras op 21 november jongstleden. De eerste noten van “Folsom Prison Blues” maakten meteen duidelijk wat de afgeladen volle kroeg te wachten stond. Een heuse professionele ode aan een van de grootste artiesten aller tijden: Johnny Cash. Zonder de originelen schade te berokkenen (bij momenten gewoon even de ogen dicht doen en je waande zich bij Cash himself) geven deze heren en dame een eigen(zinnige) en vooral persoonlijke insteek aan het geheel. De set wordt heel zorgvuldig opgebouwd en op “Long Legged guitar picking man” maakt June Carter, aka Els, haar opwachting. Groeien naar absolute hoogtepunten en het kennerspubliek smult ervan. Het trio “Personal Jesus”, “Rusty Cage” (beiden uit American recordings) en “Tenessee Stud” blijft nu nog hangen en is wat mij betreft de voorbode naar een fenomenale climax. Zo hoort een aanslag te zijn.
1. Folsom Prison Blues 2. Cry, Cry, Cry 3. I Got Stripes 4. Cocaine Blues 5. San Quentin 6. Five Feet High and Rising 7. Big River 8. Get Rhythm 9. Walk The Line 10. Man In Black 11. Long Black Veil 12. Further On Up The Road 13. Personal Jesus 14. Rusty Cage 15. Tennessee Stud 16. It Ain’t Me Babe 17. Baby Ride Easy 18. Ring Of Fire 19. Long Legged Guitar Pickin' Man 20. Jackson 21. Wreck Of The Old 97 22. Ghostriders In The Sky (bis)
Leden: Lead Vocal: Koen Daneman June Carter: Els Meurisse El. Guitar-Voc: Piet Clarysse Ac. Guitar-Voc: WPJ Droesbeke Electric Bass: Luc Byttebier Drums-Perc.: Dicky Vanhoegaerden
Organisatie: Den Bras, Kortrijk
Vorst Nationaal maakte zich vrijdagavond op voor de drum’n’bass bende Rudimental uit Londen. Een week nadat zich in Parijs een verschrikkelijke terreurdaad heeft afgespeeld in de concertzaal Bataclan, stond Rudimental bij ons op het podium. Bij het binnenstappen van de zaal overviel ons even een vreemd gevoel, want net als de mensen toen, kwamen wij hier samen om te genieten van muziek. Bovendien stond de groep op donderdag 19 november geprogrammeerd in Bataclan, ook de bandleden werden dus opnieuw even geconfronteerd met de harde realiteit. Maar de aanwezigheid van al deze mensen, maakte dit optreden net dat tikkeltje specialer.
Ze zijn nog maar vijf jaar bezig, maar Rudimental heeft toch al een mooi repertoire van hits opgebouwd. Deze avond stelden ze hun nieuwe album ‘We The Generation’ voor. Bij het opkomen nam iedereen zijn plaatsje in: drie blazers, drie achtergrondzangers, drum, gitaar en keyboards. Maar van zodra de eerste noot begon te spelen, bleek dat dit maar een willekeurige opstelling was en dat niemand echt op de achtergrond hoorde.
Dj Locksmith neemt zijn rol als entertainer heel ernstig en neemt het publiek meteen mee. Zangeres Anne-Marie komt naar voren en met “Right Here” opent ze de show. Rudimental werkt vaak samen met grote namen, zoals Ed Sheeran, Ella Eyre en Emeli Sandé, maar ze bieden ook veel kansen aan jonge muzikale talenten. Zangeres Anne-Marie is ondertussen al een deel van de groep geworden en zeker niet onterecht, want wat een stem heeft ze!
Daarna komt saxofonist en zanger Will Heard op de voorgrond. Hij brengt heel overtuigend “I Will for Love”, een single op het nieuwe album. Heard heeft verschillende nummers ingezongen op het nieuwe album, dus ook hij mag zich stilaan een echt Rudimentallid noemen. Hij wordt afgewisseld door zanger Thomas Jules, die de rol van John Newman op zich neemt bij het nummer “Not Giving In”. Locksmith droeg dit nummer op aan alle aanwezigen, voor de moed die we hadden om toch naar dit optreden te komen. Hoe vreemd het gevoel was toen we de zaal binnentraden, hoe onbeschrijflijk het gevoel was om erbij te zijn. Een gevoel van verbondenheid ging door de zaal en de boodschap was duidelijk: ‘this time I’m gonna be stronger, I’m not giving on’.
Tenslotte moesten we nog kennismaken met zangeres Bridgette Amofah. Zij bracht de titelsong “We The Generation”. Op het podium is een heel leuke wisselwerking te zien tussen muzikanten en zangers. De saxofonisten en de trompettist brengen een opmerkelijke – en vooral beweeglijke – solo. Na het iets rustigere “Never Let You Go” is het tijd voor een nieuwe boodschap van liefde. Will Heard waagt zich voor “Go Far” iets dichter bij het publiek. “Go Far – Spread Love” werd luidkeels meegezongen door het publiek. Het is bijna onmogelijk om niet te denken aan wat er in Parijs is gebeurd, maar gedurende het hele concert van Rudimental is duidelijk dat elke boodschap die dubbele betekenis met zich meedraagt.
Amofah mag zich opnieuw aan een nummer wagen. Ze zingt “Solo”, dat op het eerste album ‘Home’ wordt ingezongen door Ella Eyre. Haar stem komt dit keer veel beter uit dan haar vorige nummer en ze zet een hele mooie performance neer. Dj Locksmith hangt ondertussen een beetje de grapjas uit op het podium.
De taken zijn duidelijk goed verdeeld, maar het zorgt voor een heel leuke sfeer op het podium. Anne-Marie en Thomas Jules nemen haar plaats in voor het mooie “Baby”. Dit nummer gaat naadloos over in “Rumour Mill”, samen met Will Heard. Heard en Anne-Marie amuseren zich duidelijk en Heard zet zelfs even de moonwalk neer.
Ella Eyre is niet meegereisd, Emeli Sandé evenmin, maar Bridgette Amofah zet een perfecte vertolking van “Free” neer. Locksmith vond dan maar dat het tijd was om het publiek op te zoeken. Hij zette zijn pet op het hoofd van de securityman en ging crowdsurfen. En hoewel Ed Sheeran er ook niet was, moest Thomas Jules niet onderdoen voor zijn versie van “Bloodstream”. Opnieuw werd het publiek betrokken. Iedereen moest gaan zitten, inclusief alle bandleden. ’t Is niet de eerste keer dat een groep zich aan zo’n zitexperiment waagt, maar bijna iedereen deed gewillig mee, om daarna op commando recht te springen en mee te dansen. Nadien volgde opnieuw een nummer van Ed Sheeran; “Lay It All On Me”, het nummer waar ze momenteel mee scoren in de hitlijsten. Will Heard was even de coole Ed van dienst.
Na het prachtige “Love Ain’t Just a Word” ging Rudimental even de reggaetoer op. Het voordeel van Rudimental is dat ze allerlei muziekstijlen aankunnen. Dit reggae-intermezzo was fantastisch en iedereen amuseerde zich kostelijk. Terug naar de liefde dan, met “Feel the Love”. Rudimental toonde hun liefde voor hun fans, hartjes gingen de lucht in. Met “Feel the Love” kwam er opnieuw een hoogtepunt in deze show. De band nam afscheid maar het publiek bleef zingen. Gelukkig was dit nog niet écht het einde.
De ereronde van Rudimental begon met “New Day”. Alle leden konden in een solo nog eens het beste van zichzelf geven. En toen moest nog het moment komen waarop we al de hele avond wachtten: Anne-Marie zorgde voor een fantastische finale met “Waiting All Night”. Hoewel … Locksmith zorgde misschien wel voor de beste finale. Hij zei dat dit optreden hem voor altijd zou bijblijven, want ook voor hem was het net iets specialer dan andere avonden. Zijn liefde voor het publiek was enorm, dat bewees hij door zijn pet weg te gooien in het publiek … En zijn schoenen … En zijn t-shirt … Ja, zijn hele outfit moest er aan geloven. Zijn boxershort hield hij nog nét aan.
Vrijdagavond waren we getuige van een fantastisch optreden in een fantastische sfeer. Bij Rudimental draait optreden niet om tijdrovende kledingwissels – iets waar enkel Locksmith zich af en toe aan waagde om zijn bezwete t-shirt te veranderen - maar het draait om de muziek en om plezier maken. Hun nummers bevatten boodschappen van liefde en vrijheid en verder wil de groep zich vooral amuseren. Die spontaniteit reflecteert zich op het publiek dat zichtbaar meegeniet van alles. Terreurdreiging of niet, muziek brengt mensen samen en moet mensen blijven samen brengen. Daar kan niks tegenop.
Organisatie: Live Nation
De Amerikanen van Wavves bleken afgelopen vrijdag geen enkele moeite te hebben met een uitverkochte Charlatan. De band kwam in de zaal hun vijfde album, ‘V’, voorstellen en speelde er tegelijkertijd ook nog eens de zaal plat. Het geluid van de surfpunkband gaat op deze plaat een wat vollere richting uit en ook hun gitaren klinken net iets minder smerig. Toch blijft de muziek vuil dankzij de stem van Nathan Williams. De zanger van de band heeft ondertussen ook zijn eigen label (Ghost Ramp) maar zijn uitbundige vorm behoudt hij nog steeds in zijn eigen band.
Precies één week geleden vond een gruwelijke aanslag in Le Bataclan plaats. Ook Wavves vergat dit niet door het concert te beginnen met één minuut van Noise. Versterkers volle bak zodat zelfs de mensen in Parijs ons kunnen horen. Daarna werd meteen “Sail To The Sun” ingezet waarmee de toon van het concert meteen werd gezet. We zeilden op een wilde zee richting de hete zomerzon.
Deze surfgeluiden bracht de band voort doorheen hun volledige concert. Niemand bleef stilstaan, er werd gedanst, geduwd en gezongen. Dit was mede te danken aan het feit dat de band zelf als wilde beesten op het podium stond. Het werd een driftig zootje ongeregeld waarbij de band hun maat nooit uit het oog verloor. In tegenstelling tot andere punkgroepen speelde Nathan Williams en zijn bende een zeer strakke set. Dit was mede te danken aan de drummer die een goeie toonaangever was voor de rest van de groep.
Tijdens de set passeerden opvallend veel nieuwe nummers de revue. Het was duidelijk dat het viertal hun nieuw album in de vingers wilde krijgen. Daarnaast werd ook één nummer van hun collaboratiealbum met Cloud Nothings gespeeld waardoor er dan ook meteen een donker nummer in de set sloop. Dankzij enkele opmerkelijke toeschouwers wisten we telkens welk nummer er zou aankomen. Ze riepen namelijk telkens ieder nummer dat zou volgen luidop zodat zijn aanvraagjes sowieso ingewilligd werden, slim!
“Way Too Much” en “King Of The Beach” bleken de hoogtepunten van de weinig diverse set. Ieder nummer passeerde zeer snel en al even vlug volgde een nieuw liedje. Het was een set met nagenoeg allemaal identieke nummers maar dat was geen probleem want alles klonk ook super vet en ieder nummer was even dansbaar.
Wavves maakte hun naam waar door zelf een tsunami te veroorzaken die iedereen overspoelde.
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Autumn Falls)
Nederlands 
Français 
