Suede moet zowat de meest onderschatte Britpopexponent zijn. Terwijl ze in de UK met de vingers in de neus stadia en arena’s laten vollopen, moet hier een eizona uitverkochte AB volstaan. Deze Britten brachten ergens vorig jaar het beklijvende en retesterke ‘Bloodsports’ en wat recenter ‘Night Toughts’ uit, die in onze contreien volledig ten onrechte aan onze aandacht is ontsnapt.
Brett en co weten dat de AB een van dé zalen in Europa is en besloten dan ook om hun passage op te nemen en later uit te brengen. Ze brengen geen mix tussen oud en nieuw maar hebben een heus concept neergepoot door niet evident hun concert in twee delen op te splitsen: deel één het integrale ‘Night Toughts’ , gespeeld achter een zeil met zorgvuldige visuals, en deel twee een soort retrospective met een ‘best of’. Na het verdwijnen van het rookgordijn wordt toepasselijk geopend met “Europe is my playground”. Er word heel strak gespeeld en onze Brett is goed bij stem, in de wetenschap dat zijn prachtige androgyne stem live wel eens een steekje laat vallen. Vandaag niet dus. Het samenspel tussen de unieke zang en het al even unieke gitaarspel van Richard Oakes blijft uniek.
Deel één doet me proeven van een soort rockopera, maar dan in een jaren 90 vorm gegoten. Heel sterk met de nodige uitgekiende dissonanten. Ons aller Serge Simonart mag gerust beginnen met Brett Anderson te namedroppen bij gebrek aan Bowie. De super sterke songs druipen van het potentieel, en zouden misschien nog sterker tot hun recht komen mochten de visuals er niet zijn. Op ‘Night Thoughts’ staat dan ook geen enkel overbodig nummer. Er werd namelijk een heus verhaal geprojecteerd waar iedereen wel iets persoonlijk in herkende, maar net iets teveel afleidde van de muziek. Deze honger werd gestild in het tweede deel.
“Animal” van Sex Pistols mag deel twee aankondigen en hier komt de band volkomen tot hun recht. De eerste aanslagen op Oakes zijn zessnaar grijpen je meteen naar de strot en laten je niet meer los. Wie dacht dat alleen de nostalgici zouden dwepen heeft het goed mis. Zowat heel de zaal staat in vuur en vlam. Als een volleerde volksmenner zet Brett er meteen de pees erin. “If you can’t take it, I can’t take it neither”. Het patente podiumbeest verkent zowat iedere hoekje van het podium, bestijgt elke monitor en is duidelijk niet vies van een rock’n roll pose meer of minder. Maar onze zweetbol komt er mee weg. Zijn Lalalala’s worden hem met groot plezier vergeven. Zijn timing is perfect en vormt met Oakes een perfect duo. De rest krijgt een dienende rol.
Jeugdsentiment troef wanneer Suede met “Animal Nitrate” de zaal aanslagsgewijs doet ontploffen. Het kan niet meer stuk. Even dimmen met “Still Life” en “For The Strangers”, om dan eens de zoveelste climax los te laten. Suede blijft ‘So Young’.
Setlist : Europe Is Our PlayGround/ Barriers/ Snowblind/ It Starts And It Ends With You/Filmstar/ Trash/Animal Nitrate/ We Are The Pigs/ Sometimes I Feel I’ll Float Away/Sabotage/She/ Can’t Get Enough/ He’s Gone/ Still Life/ For The Strangers/ So Young/Metal Mickey/ Beautiful Ones/
Bis : Hit Me
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/suede-06-02-2016/
Organisatie: Live Nation
Zo nu en dan lost het Hoge Noorden een goed bewaard muzikaal geheim waar je steil van achterover slaat. In die categorie stak de 32-jarige Zweedse singer-songwriter Daniel Norgren vorig jaar bij ons voor het eerst de neus aan het venster met zijn vijfde full album ‘Alabursy’. Opgenomen met behulp van een krakkemikkige 4-sporenrecorder in de landelijke thuisbasis Borås kan dit lo-fi pareltje zo in de platenkast naast de betere schijven van Bonnie ‘Prince’ Billy en Neil Young unplugged staan. Luttele maanden later had Norgren met ‘The Green Stone’ alweer een nieuwe worp klaar. Minder kippenvel deze keer, maar wel met een gepolijster geluid waardoor de Zweed met “I Waited For You” warempel regelmatig de playlist van Radio 1 haalde.
Datzelfde radiohitje stak helemaal voorin de set waarmee Norgren en zijn twee kompanen afgelopen zaterdag de 4AD tot de nok deden vollopen. We zien er een anti-commercieel statement in van een eigenzinnige en pure artiest die niet op zoek is naar harde dollars, maar eigenlijk al lang tevreden is als er elke avond opnieuw wat betalende toehoorders opduiken. Norgren neemt zichzelf en zijn muziek vrij ernstig, en verwacht eigenlijk ook wel hetzelfde van het publiek. Op zich is daar niks mis mee, ware het niet dat precies daar ook zijn zwakte ligt. Zo wist de man nauwelijks raad met een tenenkrullende aansteller in het publiek die de ganse avond door met flauwe woordspelingen de aandacht probeerde op te eisen. Gelukkig werd de onverlaat uiteindelijk even uit de zaal gezet, want het zou zonde zijn om een talent als Norgren op die manier vroegtijdig richting coulissen te zien vertrekken.
Zoals vele van zijn landgenoten heeft Norgren een hechte relatie met de natuur. De man met de onafscheidelijke baseball pet ziet er trouwens niet alleen uit als een houthakker, ook in zijn teksten vormen ‘woods’, ‘trees’, ‘birds’ en ‘moon’ meer dan eens de ruggegraat van het verhaal. Wie ‘The Tenessee Fire’ van My Morning Jacket in huis heeft kan zich een beetje inleven in de ongedwongen plattelandssfeer die de boomlange Zweed en zijn twee kornuiten op contrabas, drums en orgel een kleine twintig nummers lang wisten vast te houden.
Nog meer dan op plaat blijkt Norgrens vocale veelzijdigheid een uitzonderlijke troef. Een grommende Tom Waits, een huilende Joe Cocker en een bleitende Neil Young: ze waren allen van de partij in Diksmuide. Ook muzikaal werden uit verschillende houtsoorten planken gezaagd. Op diens eerste platen profileerde de Zweed zich als een talent in rural blues die net als bij Chris Whitley of Daniel Lanois meedrijven op een broeierige en hypnotiserende ondertoon. Uit zijn beste bluesplaat ‘Buck’ (‘13) werden het hypnotiserende “Moonshine Got Me”, het naar Van Morrison lonkende “I’m A Welder” en de speelse bluesrocker “Whatever Turns You On”.
Op zijn recentste albums kiest Norgren voor een meer afgekloven en minimale sound waar de sixstring veld moet ruimen voor piano, orgel en accordeon. Het is een keuze die een aantal van zijn meest beklijvende songs hebben opgeleverd, zoals de Neil Young ripoff “If You Look At The Picture Too Long”, de ode aan de vergankelijkheid “Everything Melts Away Like Snow” en de begrafenis wals “Like There Was A Door”.
Als uitsmijter kroop Norgren alleen achter de piano voor het nieuwe “Everlasting Friend”, het soort nummer waarop je elke scheet van het barpersoneel kon horen, kortom de emotionele evenknie van My Morning Jacket’s “I Will Be There When You Die”.
Het betekende een beklijvend einde van een dito set waar Daniel Norgren indringender en authentieker voor de dag kwam dan zijn veel populairdere landgenoot The Tallest Man on Earth.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
The Temperance Movement + Paceshifters
Kreun
Kortrijk
2016-02-04
Sam De Rijcke
Nooit eerder van gehoord, maar wel zeer aangenaam verrast door de Nederlandse jonkies van Paceshifters. Een pittige zanger/gitarist die met allure naar de titel van Nederlands Kurt Cobain solliciteert, een frisse grungy sound die gaten in het beton scheurt, een gitaar die neigt naar The Smashing Pumpkins van toen die nog buskruit in de ballen hadden, een drummer die met volle overgave een stomende versie van de Who-klassieker “Baba O’ Reilly” inzingt en een stel splijtende songs die ons perplex doen staan. Het moet geleden zijn van de gloriedagen van Marco Van Basten dat we nog eens zo versteld stonden van onze Noorderburen.
The Temperance Movement is wel degelijk een Britse band, hoewel je hen op basis van hun sound ergens in het diepe Amerikaans zuiden zou willen situeren. Spilfiguur is zanger Phil Campbell, een tengere slangenmens die zich op het podium in alle bochten wringt (hij is waarschijnlijk De Kreun langs het sleutelgat binnengedrongen) en ondertussen een indrukwekkende rauwe bek opentrekt. Die indringende strot spoort in de richting van de jonge Rod Stewart of Chris Robinson, de zingende joint van The Black Crowes. Zo weet je meteen ook waar je de invloeden van The Temperance Movement moet gaan zoeken, het is authentieke rock die volle lepels mosterd is gaan halen bij The Faces en the Black Crowes en zich daarmee nestelt naast generatiegenoten als Rival Sons en Delta Saints. Geen super originele sound dus, maar wel een pot soulvolle rock die geserveerd wordt met veel bezieling.
The Temperance Movement komt in Kortrijk het nieuwste en tweede album ‘White Bear’ voorstellen en doet dat met een pak meer grinta en power dan er op de plaat te bespeuren is. Wij waren een beetje bevreesd omwille van de soms iets te gladde sound van de plaat, maar dit euvel wordt live verholpen door de songs een flinke scheut rauwe power te injecteren. De melige momentjes zijn tot een minimum herleid en als een song dan al een beetje slijmerig begint (“Pride” en helemaal op het eind “Lovers & Fighters”) , dan groeit ie middels een paar fikse gitaarpartijen toch uit tot een kloek rockbeest.
The Temperance Movement heeft in hun korte bestaan ook al een paar heuse classics bij mekaar geschreven, songs die de gensters uit de muren van de concertzaal doen spatten. Check “Get Yourself Free”, “Take It Back” en vooral publiekslieveling “Only Friend”, een absolute kraker die De Kreun op zijn kop zet en meteen ook het hoogtepunt van de avond is.
Een dik uur pure rock met een emotievol kantje, strak, soulvol en met passie gebracht. Meer moet dat soms niet zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/paceshifters-04-02-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-temperance-movement-04-02-2016/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Nostalgici met het hardcore en postpunk hart op de juiste plaats denken met heimwee wel eens terug aan de hoogdagen van Black Flag en Rollins Band, twee licht ontvlambare vehikels die Henry Rollins tijdens de jaren ’80 en ’90 gebruikte om zijn wereldse frustraties op muziek te zetten. De Amerikaanse brulboei heeft het rock’n’roll circus intussen reeds geruime tijd vaarwel gezegd, maar dat betekent geenszins dat de man ook the life on the road heeft afgezworen. Naast wat acteerwerk komt Rollins vooral aan de kost als spoken word artiest, een professie die hem toelaat om zowel op onkuise zomerfestivals als in keurige theaters zijn visie op de wereld los te laten.
Het Europese luik van zijn jongste denkoefening ‘The Charmingly Obstinate Tour’ deed de inmiddels 55-jarige Rollins afgelopen vrijdagavond belanden in De Spil te Roeselare. Rollins kreeg vanaf de eerste minuut het publiek al meteen op zijn hand dankzij zijn niet onaardige aardrijkskundige kennis van ons apelandje en natuurlijk dat onuitputbaar geheugen in die imposante karakterkop. De man realiseerde zich namelijk dat hij zich op een boogscheut van Kortrijk bevond, de stad waar hij in de late jaren ‘80 de voormalige cultuurtempel Limelight in lichterlaaie zette.
Dat Rollins uitgerekend in een Amerikaans verkiezingsjaar op toer gaat is koren op zijn molen. Slachtoffer van dienst was (uiteraard) Donald Trump en diens gestyleerde kapsel, maar gelukkig werd de race naar het Witte Huis niet de rode draad van de avond. En warempel, in feite waren er twee rode draden. Eerst kroop Rollins in de huid van respectvolle bewonderaar van David Bowie en Lemmy, oftewel ‘The Bow’ en ‘The Lem’ zoals hij ze graag noemt. Het nieuws dat beide muzikale iconen onlangs de arena hebben verlaten , heeft een krater geslagen in de ziel van Rollins, zoveel is duidelijk. Bowie ontmoette hij één keer backstage op Rock Werchter ’97. Het leverde hem een telefoontje met Lou Reed op en resulteerde in een nog grote adoratie voor de thin white duke. Met ‘The Lem’ heeft de Amerikaan zowel op als naast het podium een innige vriendschap opgebouwd; verdriet en standup comedy lagen hier wel erg dicht bij elkaar.
Naast een passioneel muziekliefhebber huist er in Rollins ook een achterdochtige wereldreiziger die the downward spiral waar de aardkloot niet langer meer kan aan ontsnappen liever met eigen ogen wil aanschouwen in plaats van te vertrouwen op CNN en National Geographic. Wanneer de voormalige hardcore legende tussen twee tours in zich in zijn flat net iets te lang zit te verdiepen in muziek, film en literatuur duikt de onrust op en brengt zijn persoonlijke ‘travel agent’ redding. Zo heeft Rollins op zijn recente bestemmingen Haïti, Ecuador en Antarctica er zich persoonlijk van vergewist dat de relatie tussen mens en planeet te complex is om tot in de eeuwigheid mee te gaan.
Op het eind van zijn bijna twee en een half (2.5!) uur durende performance moest Rollins ook iets kwijt over de aanslag in Le Bataclan. Zijn devies klonk even simpel als daadkrachtig: “Yes to live music, no to terrorism”.
Ontroerend maar niet klef, kritisch maar niet moraliserend, humoristisch maar niet vrijblijvend: Rollins was het vanavond allemaal and we loved it!
Organisatie: De Spil, Roeselare
Lucinda Williams + Buick 6 – Roots ten top - spe(e)lplezier!
Lucinda Williams
Ancienne Belgique
Brussel
2016-01-25
Johan Meurisse
Rootsamericana ten top met de uit Louisiana afkomstige Lucinda Williams . Al vlot de zestig voorbij , de volgende morgen verjaarde ze, speelde zij moeiteloos een meeslepende, intense , broeierige set van wel twee en een half uur . Daar zat die jonge begeleidingsband Buick 6 wel voor iets tussen ; haar drie muzikanten waren enorm op elkaar ingespeeld. Allemaal samen beleefden we met dame Williams spe (el) plezier op deze avond .
Ze heeft een nieuwe plaat uit , ‘The ghost of highway 20’, en dat betekent een nieuwe tour . Een gekwelde Johnny Cash schuilt in haar , een ‘Rocking in a free world’ gevoel ervaren we, en samen met een Emmylou Harris en Dolly Parton is zij een bepalende figuur in deze scene . ‘Car wheels on a gravel road’ , in 98 haar vijfde album , beterkende de doorbraak naar Europa toe . Persoonlijk was het al een tijdje geleden dat we haar aan het werk zagen , maar wat een bezielde , begeesterende set , vooral het tweede deel van de set! Toegegeven , ze moest wat op dreef komen en maakte eerst de keuze van indringend, ingenomen materiaal. Er zat nog wat rem op die sound om haar band ten volle te laten ontplooien en exploreren.
Maar vanaf “Are you down” zat het goed , erg goed . We waren dan bijna halfweg. Eerst wat ‘southern rock’ in een tragiekjasje zogezegd … “Protection” en “Crescent city” trokken de boel op gang; er sijpelde met West Memphis” en een sterk overtuigend “Dust” nieuw materiaal door, en de gekende intens doorleefde, gevoelige “Drunken angel” en “World without tears” zaten al vroeg in de set.
De paar nummers solo of met twee als “Lake Charles”, “Look at the world” en de titelsong van de nieuwe plaat waren goed , maar in het ganse concept van het optreden de minste, te toon onvast en te beperkt. Haar zang kwam het best tot zijn recht met haar band , btw!
Ze was enorm spraakzaam; elke song heeft in haar rijkelijk gevulde carrière wel z’n verhaal . Ze moest zich wat vasthouden aan de tekstvellen , wat haar meer ruimte gaf zich te concentreren op haar zang.
Intussen was iedereen goed opgewarmd en kregen we dus een gretig spelend gezelschap , die ons meevoerde , -dreef , en in ontroering bracht in de subtiele rijkdom van het genre; een doorleefde , dromerige trip van oud en nieuw , die een onderhuidse spanning in het materiaal beklemtoonde en opbouwend , snedig , gedreven, harder klonk.
Een onvoorwaardelijk respect uitte ze naar Chrissie Hynde van The Pretenders en hier duwde de Neil Youngs Crazy Horse gitaarlicks van gitarist Stuart Mathis door . Maar waar die Crazy Horse zich dreigt te verliezen in (oeverloze) soli soms , bleef het hier beheerst en vastomlijnd. Nummers als “Unsuffer me” , “Essence” en “Change the locks” werden naar een hoger niveau getild. Een extravert rockende “Honeybee” besloot.
Een enorm aangenaam optreden dus van een dame die gepakt was door het warme onthaal . Ze kon nog wel een paar uurtjes vullen , zo bleek , we kregen alvast een mooie bis gebreid , een mishmash zoals ze graag omschreef, met o.m “Joy “ en “Hard time killing floor blues” met enkele heerlijke slides , die de set meer dan overtuigend afronden. Wat kan die roots toch mooi zijn als alles op zijn plaatsje valt …
Een dikke streep trekken we onder dit prachtige concert, perfect gebalanceerd en mooi uitgebouwd, van een enthousiasmerende Lucinda en haar Buick 6. Klasse zondermeer !
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Falling Man – Doodsreutels versus inventieve gitaren
Falling Man
café de Zwerver
Leffinge
2016-01-22
Ollie Nollet
Falling Man - dat is enerzijds de immer inventieve gitaren van Polie Van De Velde en Lode Sileghem, opgejaagd door drummer Sven De Potter, en anderzijds de doodsreutels van Sam Louwyck die weer leek te solliciteren voor een rol in een of andere morsige B-film. De groep kwam er, na een eerste EP ‘The hordes of the battered’ en het titelloze debuut, hun nieuwe EP ‘Shine on’ voorstellen, die met slechts drie songs wat aan de magere kant is.
Soit, het optreden zelf was wel een schot in de roos. De gitaren klonken een stuk rijper en wat minder wringend dan vroeger. Soms blaften ze als bij de betere Jon Spencer, een andere keer leken ze de mosterd bij een tegendraads Sonic Youth gehaald te hebben. En dan is er de gekende acteur, Sam Louwyck die zijn teksten heel theatraal het café in rochelde. Een echte zanger is hij niet maar dat hoeft in dit geval ook helemaal niet. Alleen leek het er soms op dat hij nog niet helemaal zijn plaats gevonden heeft bij Falling Man. Gelukkig bleek mijn vrees, opgedaan tijdens een vorig optreden, dat hij de nieuwe Arno wou worden, te voorbarig en creëerde hij een geheel eigen en onnavolgbare identiteit achter de microfoon.
Falling Man : ze worden steeds beter!
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
New Madrid - Knisperende psychedelica
New Madrid
café de Zwerver
Leffinge
2016-01-09
Ollie Nollet
Eindelijk is die jaarlijkse periode van vals sentiment, overvloedig schransen en al dan niet gemeende wensen voorbij en konden we weer gewoon een groepje gaan zien. New Madrid, ik had er nog nooit van gehoord maar had de naam wel zien blinken op de agenda van Paradiso waar ze naast de mij wel bekende coryfeeën, Corb Lund en Brent Best stonden. Even overwogen om de trip op 7 januari naar Amsterdam te maken maar uiteindelijk hoefde dat niet meer daar voormalig Slobberbone opperhoofd, Brent Best, plots afhaakte.
Wat goed genoeg is voor Paradiso zal dat ook wel voor De Zwerver zijn, dacht ik en zo trok ik naar Leffinge voor een groep met een wat vreemde naam. Wat gegoogle leerde me dat New Madrid een plaats in Missouri is die in 1812 getroffen werd door een enorme aardbeving die de Mississippi zowaar achterwaarts liet stromen.
De band oogde wat minder spectaculair dan die naam liet vermoeden : we zagen vier nogal verlegen jongens uit Athens, Georgia. Die dan ook nog eens begonnen met een klef, kleurloos nummer waaraan op het einde een compleet overbodige gitaaruitbarsting was gebreid. Gelukkig bleek het slechts een valse start want wat volgde was boeiende, op de sixties geïnspireerde psychedelica met veel betoverend gitaarwerk.
Zweverige songs waaraan duidelijk gewerkt was en met veel gevoel voor details (lees pedaalwerk). Bovendien slaagden ze erin zich te onderscheiden van de rest van het intussen flink aangegroeide peloton neo-psychedelische bands door hun muziek te mengen met een scheut americana.
We beleefden een avontuurlijke trip waarin we ons graag lieten meeslepen. Alleen jammer van die onbehaaglijke stiltes tussen de nummers die de sfeer toch een beetje brak.
Communiceren was duidelijk niet hun sterkste punt maar voor de rest geen kwaad woord over dit verrassende New Madrid.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Hoewel Judas Priest de metal hoegenaamd niet zelf heeft uitgevonden (die eer valt volledig te beurt aan Black Sabbath) moeten ze toch als een niet te onderschatten invloed worden beschouwd in de verdere evolutie van het genre. Op vandaag is de muziek van Judas Priest al lang niet meer extreem, maar destijds (we hebben het hier over einde van de seventies en begin eighties) ging de band zo geweldig tekeer dat ze gerust mogen gezien worden als mede grondleggers van speed- en trashmetal. Bands als Metallica, Megadeth en Slayer zijn meer schatplichtig aan Priest dan ze ooit zullen durven toegeven.
Dat Judas Priest vandaag niet meer zo hip is leek wel duidelijk in een Vorst Nationaal dat omwille van de sobere opkomst tot een heuse clubzaal was ingeperkt, en die was dan nog gevuld met overwegend ‘oudere’ metalheads. Nu goed, die transformatie van Vorst Nationaal kwam de klank en de sfeer alleen maar ten goede. Geen spoor vanavond van de gevreesde Vorst-bunkergalm, wel van een enthousiast publiek bestaande uit hondstrouwe fans die hun helden in vol ornaat konden bewonderen. Die fans werden op hun wenken bediend met een splijtende set grotendeels gevuld met klassiekers en oudjes. Priest had hier weliswaar een nieuw album ‘Redeemer Of Soul’ te promoten maar haalde daar amper drie tracks uit die, met alle respect, toch maar moeilijk de concurrentie konden aangaan met de oude krakers.
Vooral de kaskraker “British Steel” werd hier in de bloemetjes gezet met “Metal Gods”, “The Rage” en natuurlijke de luid meegekeelde hits “Breaking The Law” en “Living After Midnight”.
De Priest machine was nog even geolied als vroeger, de heren stonden op scherp, de sound was heavy as hell, de gitaren duelleerden dat het een lust was, de grondvesten van de metal bleken nog steeds onwrikbaar. Natuurlijk grensde het allemaal een beetje aan het karikaturale, die leather looks, die spreidstand gitaren, die gierende macho-solo’s, die Harley-Davidson waarmee Halford voor “Hell Bent For Leather” het podium kwam opgereden,… we namen het er met de glimlach bij. Priest heeft die cliché’s voor een deel mee uitgevonden, dus zij mogen dat. Frontman Robert Halford, die een standbeeld verdient om zich te outen in deze wereld van zware jongens, maakte er een heuse metal-modeshow van, quasi na elke song verdween hij achter de coulissen om een andere leather- of denim jacket aan te trekken. Doch zijn meer dan geslaagde performance was voor het grootste deel nog altijd te danken aan die superbe vaak angstaanjagende vocals die naar de hemel reikten (of de hel als u wil, dit is tenslotte een metal-groep). Hoedje af voor de manier waarop hij zich doorheen de splinterbom “Screaming For Vengeance” krijste (wat een agressie in die song, zelfs Slayer deinst hiervoor achteruit), of hoe hij op het einde van het nog steeds fantastisch klinkende metal epos “Victim Of Changes” (uit 1976!, en nog steeds stiekem onze Priest favoriet) naar de ijle bergtoppen reek. Nog zo een prachtige ouderling was het wonderlijke “Beyond The Realms Of Death” en als ultieme explosie kon een striemend “Painkiller” ook wel tellen.
Met deze briesende set bewees Judas Priest dat zij op hun oudere dag nog steeds hun mannetje kunnen staan in de metalwereld en dat vele jonge bandjes hier een poepje kunnen aan ruiken.
Na al dat moois zou een mens haast vergeten dat er vanavond met UFO nog zo een legendarische Britse hardrock band op het podium stond. Dat deze groep hier als zogenaamde support act een vol uur mocht aantreden betekende dat dit niet zomaar een opwarmertje was. Ook het publiek was meer dan opgetogen met de set van deze Priest-generatiegenoten. UFO heeft met ‘A Conspiracy Of Stars’ een nieuw album uit maar natuurlijk zat daar geen mens op te wachten, qua songs waren het hier ook de oudjes die voor vuurwerk zorgden. De sound van UFO heeft altijd al meer oog gehad voor melodie en is ook een stuk minder heavy dan Priest, maar ook de zwaarste metalfanaat heeft hun vloeiende sound altijd kunnen smaken. Hun meesterwerk is nog steeds die dubbele live plaat ‘Strangers In The Night’, en dat wisten de heren ook wel, maar liefst zes schitterende songs speelden ze daaruit. Die moesten in niets onderdoen voor de fenomenale ‘Strangers In The Night’ versies, temeer omdat zanger Phil Mogg er nog een aardig eindje mee overweg kon. Er mag dan al geen haar meer op zijn hoofd staan, zijn stem is intact gebleven. De toenmalige gitaarvirtuoos Michael Schenker misten we al evenmin, en dat omdat de al even begaafde Vinnie Moore hier perfect die rol inloste. Vooral het lang uitgesponnen “Rock Bottom” was om duimen en vingers bij af te likken, maar ook bij “Lights Out”, “Only You Can Rock Me” en natuurlijk “Doctor Doctor” ging onze nostalgiemeter aanzienlijk in het rood.
Wij zijn hier naar toe getrokken voor een stuk uit jeugdnostalgie, en we zijn teruggekomen met een ferm en schitterend dubbeloptreden op onze concertteller. We denken er aan om onszelf terug tot hardrocker te bekeren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/judas-priest-16-12-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ufo-16-12-2015/
Organisatie: Live Nation
Tussen juni ’74 en augustus ’75 moest je voor de gevaarlijkste groep ter wereld afzakken naar de post-industriële achterbuurten van Cleveland, Ohio. Veertien maanden: langer duurde de rise and fall van de lokale sensatie Rocket From The Tombs niet, maar het bleek lang genoeg om uit de agressie van MC5 en The Stooges en de gekte van Beefheart en Zappa een nieuw genre te puren. Avant-garde punk was geboren, maar het gezelschap bleek uiteindelijk te licht ontvlambaar om een langere houdbaarheidsdatum te garanderen, en baarde met het avantgardistische Pere Ubu en de straightforward punk van Dead Boys al snel twee andere legendarische bands.
Sinds de release van de spraakmakende verzameling opgekuiste demo’s en live opnames ‘The Day The Earth Met The Rocket From The Tombs’ in 2002 duiken de overblijvende leden op onregelmatige basis nog eens in een (echte) opnamestudio. En kijk, met het onlangs verschenen ‘Black Record’ doet RFTT ook anno 2015 nog menig oldskool punk hart wat sneller slaan.
Ze waren weliswaar goed vermomd, maar punkers op leeftijd waren er dinsdagavond bij de vleet in de 4AD te Diksmuide. Ook aan de bezetting van RFTT heeft de tand des tijds trouwens al flink geknaagd, en het mag eigenlijk een wonder heten dat er met Pere Ubu opperhoofd David ‘Crocus Behemoth’ Thomas en bassist Craig ‘Darwin Layne’ Bell nog twee oerleden van de band rondlopen. Geruggesteund door drie jongere kompanen waarvan al snel bleek dat ze allen uit het juiste punkhout gesneden waren , vloog de groep meteen uit de startblokken met een venijnige interpretatie van de 60ies nugget “Shape Of Things To Come”. Het bleek uiteindelijk één van de zeldzame momenten waarbij de 62-jarige Thomas, weliswaar met steun van een wandelstok, een song al rechtstaand zou declameren. De rest van de set zou de excentrieke frontman met het onafscheidelijke deukhoedje als een druk jesticulerende bompa lawijt met half dichtgeknepen ogen op een stoel doorbrengen. Niemand maalde er om, want met een flesje rood binnen handbereik verzekerde Thomas zich van het ideale smeermiddel voor zijn typische ‘high pitched’ strot.
De groep raasde met een rotvaart door hun jongste opus ‘Black Record’ en haalde er met “Hawk Full Of Soul”,“I Keep A File On You”, “Coopy (Schrödinger’s Refrigerator)” en “Welcome To The New Dark Ages” de lekkerste adrenaline uppercuts uit. Een paar keer ging RFTT toch lichtjes op de rem staan, en dat leverde met het naar Pere Ubu lonkende “Spooky” één van de absolute hoogtepunten op dankzij de psychedelische tierlantijntjes van Whiskey Daredevils gitarist Gary Siperko. Maar even goed kwamen Thomas & co tijdens de rustige momenten nauwelijks boven de middenmoot uit, zoals tijdens de niemendalletjes “Butcherhouse 4” en “Six And Two” uit de weinig opzienbarende comeback schijf ‘Barfly’ (’11).
Dé bestaansreden van RFTT anno 2015 heeft het gezelschap natuurlijk te danken aan die trits protopunk classics die tijdens die beruchte 14 maanden in ’74-75’ werden ingeblikt en sindsdien het etiket ‘onverslijtbaar’ dragen. Uit die holy grail van de punk nam de behoorlijk vitale oerbassist Bell al vroeg in de set “Muckraker” voor eigen rekening. Verdienstelijk, dat wel, maar de man kwam duidelijk niet in de buurt van Thomas als begenadigd performer. Die laatste slaagde er dan weer wel in om het arty nihilisme van “30 Seconds Over Tokyo”, “What Love Is”, “So Cold” en “Amphetamine” ruim 40 jaar na datum geen geweld aan te doen. Eén keer waagde Thomas zich zowaar aan een poging tot provocatie tijdens het controversiële “Waiting For The Snow”, waarin de extravagante Amerikaan weinig verhullend ‘white men’ en ‘muslims’ in twee vijandelijke kampen leek in te delen.
Nog meer legendarisch venijn zat weggestopt in de encores. Überclassics “Final Solution” en “Sonic Reducer” werden netjes opgespaard als apotheose van een prettig weerzien of (in ons geval) verbluffende kennismaking met een absolute cultgroep wiens erfenis zelfs nazindert tot in het repetitiehok van de jongste generatie eigenzinnige bandjes als Ought en Viet Cong. De immer gevatte Thomas is zich terdege bewust van zijn status als cult legende, maar heeft allesbehalve last van valse bescheidenheid getuige dé quote van de avond ‘People say I’m legendary, well I’m not legendary, I’m mythical, that’s what I am. Mythical.’ En weg was de overjaarse punkpoëet, langzaam strompelend richting coulissen in zwarte velcroschoenen die zijn moeder hem kado deed.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
De opener voor een legendarische avond was Theodora. Een band waar er weinig woorden aan vuil gemaakt moeten worden. Het lag me niet. De zang was hier en daar vals, niets vernieuwend in de muziek. Een spijtige misser om te openen.
The Do is een Frans/Finse indie pop band opgericht in 2005. Ze waren in België voor de promotie van hun laatste nieuwe plaat ‘Shake Shook Shaken’. Ons doen shaken deden ze alvast. Openen deden ze met het sterke “A Mess Like This” een nummer uit de nieuwe plaat. Het ingetogen nummer was duidelijk geen weerspiegeling van de rest van de avond, een goede opwarmer dat was het wel.
De nummers die volgden hadden veel meer power in zich, “Keep Your Lips Sealed” bijvoorbeeld gaf de zaal geen keuze, ze moesten dansen/bewegen. Het duurde tot “Dust It Off” voor de fans een ouder nummer te horen kregen. Maar hier maakten ze duidelijk niet van. De band rond Dan Levy en Olivia Merilahti had er duidelijk zin in. Het enthousiasme sprong van het podium, de muzikanten amuseerden zich zichtbaar.
Veel te vroeg werd het concert afgesloten, gelukkig kregen we nog twee keer een bisronde. De prachtige afsluiter “Song For Lovers” was de kers op de taart.
Setlist:
A Mess Like This- Omen- Keep Your Lips Sealed- Miracles (Back in Time)- Sparks- Opposite Ways- Anita No!- Dust It Off- Trustful Hands- The Bridge is Broken- Aha- B.W.O.J- Slippery Slope- Going Through Walls- Despair, Hangover & Ecstasy
Bis 1: Too Insistent- Nature Will Remain- Quake, Mountain, Quake
Bis 2: Song For Lovers
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-do-08-12-2015/
Organisatie: Live Nation, Brussel
El Vy –Spreidstand tussen melancholie en opgewektheid
El Vy
Ancienne Belgique
Brussel
07-12-2015
Niels Bruwier
El Wie? De naam El Vy doet deels een belletje rinkelen. De band slaagde er in om de grote zaal van Ancienne Belgique uit te verkopen. Dit lag niet aan plotse roem maar wel aan de grote namen in dit gezelschap. Matt Berninger (zanger van The National) en Brent Knopf (Menomena & Ramona Falls) sloegen voor dit project de handen in elkaar en dit resulteerde in ‘Return To The Moon’ , een plaat die hun project bekroonde. Om deze plaat nog wat extra in de verf te zetten gaat de band ook op tour.
Wanneer El Vy het podium betreedt, is het eerste wat je moet doen uit je hoofd zetten dat Matt eigenlijk de zanger is van The National. Van zodra dit aanvaard is , kan er echt gefocust worden op de nieuwe muziek. Hoewel er in het begin nogal rustige nummers werden gespeeld die wel in het repertoire van The National zouden passen, is er toch telkens iets anders. De zwoele stem van Matt blijft wel uitgesproken aanwezig maar de liedjes zijn uitbundiger en vooral veel opgewekter. Ondanks de diepe stem van Matt zorgt de groep er toch voor om een ‘feel good’ sfeertje te creëren.
Op tour had het duo nog een band meegekregen die bestond uit iemand van Wye Oak en Lost Lander, twee grote namen in het indie milieu. Ze maakten er samen met Brent Knopf (die toepasselijk ook aan de knoppen stond) één gezellige boel van in de AB.
De setlist wisselde ook voortdurend van sfeer. Op het ene moment was er een zeer vrolijk nummer te horen waarna het weer wat minder ging en alles donker werd. Toch was de lijn doorheen het volledige concert zeer gelukzalig.
Wanneer je deze band in zijn geheel ziet , is het wel straf wat ze allemaal kunnen. Hun titeltrack blijkt wel de grootste meezinger te zijn maar de andere nummers worden dan weer met zoveel emotie en energie gebracht dat ook dit stuk voor stuk steengoede nummers zijn. Wanneer deze band als een volwaardig nieuwe band wordt gezien dan is het wel zo dat de muziek en de stem van Matt een perfecte cohesie vormen.
Jammer voor de groep worden de vergelijkingen met The National te vaak gemaakt. Maar El Vy is een perfecte mix tussen The National en Menomena al zou het zonder Matt nooit zo’n zalen hebben kunnen aandoen. El Vy is iets steviger dan The National, zeker live. De band speelde zelfs verschillende solo’s waarna Matt de longen uit zijn lijf schreeuwde. Dit vulde elkaar perfect aan waardoor de live-ervaring van de groep toch iets beter is dan op CD. Opnieuw zagen we een Matt zijn schreeuwen bovenhalen op ronkende gitaren, iets waar zijn stem eigenlijk wel perfect voor gemaakt is.
Frappant, tijdens het concert was er ook plaats voor één cover. Het werd “She Drives Me Crazy” van Fine Young Cannibals. Een volledig fout nummer dat El Vy toch weer naar hun hand zette. Het publiek geneerde zich totaal niet en het werd dan ook luidkeels meegezongen. Na iets minder dan een uur hield de band er mee op. Wij waren vooral tevreden over het feit dat El Vy op zich wel een sterk optreden kan neerzetten. Maar dan moet The National wel volledig uit je geheugen worden gewist, en dat lukt, met zo’n opvallend figuur als Matt Berninger, erg moeilijk.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/el-vy-07-12-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-penny-serfs-07-12-2015/
Organisatie: Live Nation
Op 16 juni 1995 werd via Roadrunner Records het tweede studio album van de Amerikaanse Industrial/Groove metal band Fear Factory op de wereld losgelaten. Wat de bandleden waarschijnlijk niet voor mogelijk hielden gebeurde nl. hun album ‘Demanufacture’ schopte het heel ver in de hitlijsten en werd dan ook bestempeld als een topalbum, iets dat ook in het heden nog altijd onveranderd is gebleven. En jawel, nu ietsje meer dan 20 jaar later was het de verjaardag van deze plaat en werd dit op gepaste wijze gevierd door de originele bandleden Dino Cazares en Burton C. Bell door een tour aan te vatten en het album op integrale wijze te spelen voor hun publiek.
Ik was dus aanwezig en toen de sample startte en de bandleden met luid applaus het podium opgestuwd werden kon het feestje aangevat worden. Alle nummers werden in originele volgorde gespeeld en het vuur zat dus direct in de massa met het titelnummer “Demanufacture”. Zo goed als alle nummers van deze plaat slaan in als een bom en dus kirde het publiek van de pret bij het aanhoren van oudgedienden “Zero Signal”, “Dog Day Sunrise”, “Flashpoint”, “Pisschrist”, …
De klank stond lekker luid, iets wat je tegenwoordig niet zoveel meer meemaakt in concertzalen, de bandleden hadden een uitstekende interactie met het publiek en drummer Mike Heller steeg boven zichzelf uit! De vocalen van Burton klonken lekker agressief bij de woeste uithalen, maar bij de meer ingetogen zangstukken en de daarbij horende echo’s op zijn stem waren er helaas niet altijd pal op als ik toch een kritisch punt moet aansnijden…
Dus zoals gezegd werd het album integraal gebracht en daarbij waren voor mij de absolute uitschieters “Replica” en “New Breed” die luidkeels werden meegebruld. Het album was te vlug gedaan en de leden verdwenen van het podium…gelukkig was de honger van het publiek nog niet over, alsook niet van de band, want er werd nog lekker potje verder gedaan met ander topnummers “Schock”, het aanstekelijke “Edgecrusher” en “Martyr”, tevens het eerste nummer van debuutplaat ‘Soul of a New Machine’. En nog was het niet gedaan want ze hadden van hun nieuw album getiteld ‘Genexus’ nog 3 toegiften in petto onder de noemer “Soul Hacker” (lekker catchy song), “Dielectric” en het melodieuze “Regenerate”.
Het was al een tijdje geleden dat ik Fear Factory aan het werk zag, en dit optreden scoorde veel punten. Hopelijk waren jullie ook van de partij, anders moet ik jullie helaas meedelen dat je een puike show hebt gemist in een zo goed als volle concertzaal Vooruit. Thumbs up!!
Organisatie: Democrazy Gent
Nederlands 
Français 
