De blues heb je in verschillende maten en gewichten. Zo kan die uit de design winkel komen (check de nieuwe van Gary Clark Jr en stel vast dat er meer rock’n’roll zit in een pot vernis), maar ook uit een vunzige rioolput. Bij Left Lane Cruiser komt de blues rechtstreeks uit de riool, alwaar die gespeeld wordt door een stel schofterige ratten die de tijd van hun leven hebben.
Amper vier dagen geleden stond LLF al van jetje te geven in de Magasin 4 in het geteisterde Brussel. Onze man lapte zijn West-Vlaamse laars aan elke vorm van terreurdreiging en trok resoluut richting hoofdstad om daarna nogal enthousiast terug te komen. We kunnen hem in zijn lovend verslagje alleen maar volgen. Het feit dat hij in de 4AD al terug op de eerste rij stond zegt ook al genoeg. In Diksmuide is de kust natuurlijk ook wat veiliger, ’t is geleden van WO I dat ze daar nog eens een knal gehoord hebben. Hoewel, dat was dan buiten Left Lane Cruiser gerekend, want hier spatte knetterend vuur uit.
Freddy J IV, de drijvende kracht achter dit zootje ongeregeld, kondigde het zelf aan, “We’ve got some dirty blues for ya”. We hadden het geweten, de blues werd ons ongewassen en ‘dirty as hell’ in het gezicht geslingerd.
Left Lane Cruiser haalde de mosterd bij Hound Dog Taylor en Muddy Waters en voegde daar nog een guitige klodder vet aan toe. De twee bluesgrootheden werden hier allebei rauw gecoverd met de distortion knop diep in het rood. Ook de Leadbelly klassieker “Black Betty” werd in zijn strakste en meest gemene vorm opgevoerd, maar het was vooral een andere cover die op zijn zachtst gezegd nogal verrassend was. Left Lane Cruiser rotzooide met het eighties vehikel “Money For Nothing” van Dire Straits en maakte er de meest smerige modderblues van. We hebben het nooit gehoord in die song maar zoals LLC die hier door de bluesgehaktmolen draaide was dolle pret, iemand moet als de bliksem een demo hiervan naar Mark Knopfler sturen zodat die slapende dinosaurus eens goed wordt wakker geschud.
Freddy J IV ging heftig en met volle overgave tekeer, wat kon die kerel een aardig potje slide gitaar spelen. Zelden hebben wij iemand aan het werk gezien die de blues zo gortig en energiek aan de man wist te brengen, hij zweette dan ook als een rund. Freddy injecteerde de blues met een shot napalm (‘I’m smoking napalm with the bamboo skin’, luidde het in een geweldig “Tangled Up In Bush”), het bruiste en zinderde langs alle kanten. £
Hij had al flink het laken naar zich toe getrokken tot hij even de hoofdrol overliet aan Joe Bent, die met zijn skateboard-gitaar de show kwam stelen. Geen idee of hij het ding zelf had gebouwd of daarvoor specialist Seasick Steve had ingehuurd, maar er kwam een verdomd vettige klank uit dat primitieve gevaarte. Hiermee introduceerde LLC eigenhandig de Skate Board Blues, een begrip waar ze voor ons part een patent mogen op krijgen. Joe Bent was misschien niet voorzien van die rauwe stem van Freddy J IV, maar de Alex Agnew lookalike wist dankzij die rudimentaire snarenplank en een paar snedige songs de temperatuur op kookpunt te houden.
Anderhalf uur penetreerde dit bonte trio ons met de meest gore en hondse blues, en zo lusten wij die nog het liefst van al.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
De immer sympathieke en geniale Mauro bracht zijn Evil Superstars weer samen, schreef zelfs een aantal nieuwe nummers en heeft een uitverkochte Kreun met de vingers in de neus platgewalst. Er zit duidelijk meer dan één satan in zijn reet. De duivels werden duchtig ontbonden.
Millionaire Tom is vergroeid met zijn gitaar en bassist Bart Vandebroek verkoopt je funky groovy baslellen die danig blijven nazinderen. Mauro himself heeft zo een naturel en aura dat zelfs zijn scheten geniaal klinken. Zo hoort een aanslag te zijn. Een miljoen demonen kunnen niet verkeerd zijn en “B.A.B.Y.” wordt in je strot geramd. Er valt dus niet aan te ontkomen. Met de nodige visuals wordt de heilige geest als een gore smeerlap voorgesteld. Een haastige versie van hun ‘wereldhit’ “Sad Planet” in de bisronde drukt ons met de neus op de feiten , na “Darkeagedisco” als perfecte afsluiter.
We kregen zowat dezelfde set voorgeschoteld als in Kiewit, maar een zaal als de Kreun die omgetoverd werd in een heuse grafkelder is het perfecte decor. Mauro laat zowaar Mike Patton, Nick Cave, James Brown en zelfs Beefheart een poepje ruiken. Evil Superstars can’t seem to fuck up things …
Setlist: Satan Is In My Ass (Intro), 1,000,000 Demons Can't Be Wrong, A Few Screams (For The Teens), If You Cry (I'll Go To Hell), B.A.B.Y. , Cosmic Dance, Hail The Rectangle, I Can't Seem To Fuck Things Up Holy Spirit Come Home, Laserblack , Good News For Women, I'm On A High , Darkagedisco, BIS : It's A Sad Sad Planet
Organisatie: Kreun , Kortrijk (ikv Sonic City 2015)
Ter gelegenheid van de dertigste verjaardag van het ontstaan van Simply Red ging Mick Hucknall nog eens met zijn band op tournee. Zo kwam hij ook naar het Sportpaleis. Op deze ‘Big Love World’- tour stonden al hun hits centraal. En het mag gezegd , ze hebben niet ontgoocheld …
Simply Red kwam met volgende bezetting Mick Hucknall (zang), Ian Kirkham (saxofoon), Kenji Suzuki (gitaar), Steve Lewinson (basgitaar), Dave Clayton (keyboard), Roman Roth (drums) en Kevin Robinson (trompet en fluit). Na een video intro met “The history of Simply Red” kwam Mick op het podium met een gitaar om ingetogen “Holding Back The Years” in te zetten. Hit na hit passeerde de revue. Het publiek kon het duidelijk smaken. De meesten kwamen dan ook speciaal hiervoor. Terugdenkend aan een zorgeloze jeugd in deze moeilijke tijden.
Ook Mick refereerde naar de bomaanslagen in Parijs.: “I love everybody except for those who blow other people up”. “Als ik een lach op jullie gezicht kan toveren door mijn muziek dan is mijn avond geslaagd.”. De set werd geleidelijk opgebouwd met “Say You Love me”- “For your Babies”- “So not over you”- “Night nurse” met daarna “Thrill me” als eerste hoogtepunt.
Het publiek begon voorzichtig over de stoelen te schuiven en hier en daar stonden de eerste mensen recht. Maar het kwam pas echt op gang met “It’s only love”- “A new Flame” – “Your mirror” en “Stars”. Met “Do the Right thing” kreeg hij het publiek uit de stoelen en werden de vrouwen rondom mij helemaal wild. Mick, ‘the womanizer’ nu gelukkig getrouwd met Gabrielle Wesberry, beweert in zijn glorieperiode met meer dan duizend vrouwen te hebben geslapen. Hucknall kan onder meer model Helena Christensen en actrice Catherina Zeta-Jones tot zijn voormalige geliefden rekenen. Hij weet dat hij zonder zijn roem waarschijnlijk niet aan dezelfde aantallen was gekomen. "Een roodharige man wordt over het algemeen niet als seksicoon gezien". …
Maar in het Sportpaleis was daar niks van te merken. Het ging onverminderd voort om te eindigen met “Money’s Too tight (to mention)”. Het publiek kreeg de uiteindelijke bisnummers “Fairground” en “Someting Got Me Started” om uiteindelijk te eindigen met “If You don’t know me by know” eerder succesvol uitgebracht door Harold Melvin &The Blue Notes.
Na de ‘Farewell tour’ in 2010 nooit gedacht dit nog eens te mogen meemaken. Misschien was dit de laatste keer? Je weet maar nooit. Mick, altijd fijn om je terug te zien en te horen!
Setlist: Holding Back the Years - Say You Love Me - For Your Babies - You've Got It
Enough - Never Never Love - Night Nurse - Thrill Me - It's Only Love - A New Flame - Your Mirror – Stars - The Right Thing - Fake - Come to My Aid - Sunrise
Money's Too Tight (To Mention) (The Valentine Brothers cover)
Encore: Fairground
Encore 2: Something Got Me Started - If You Don't Know Me By Now
(Harold Melvin & The Blue Notes cover)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/simply-red-18-11-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/n8n-18-11-2015/
Organisatie: Live Nation
Julia Holter is een lieveling van de critici, in veel van de eindejaarslijstjes van 2014 dook ze hoog op met haar plaat ‘Loud City Song’, die uitkwam op Domino records. Wij hoorden een moeilijk toegankelijke plaat, een mix van jazz, pop en avant-garde, een conceptplaat met literaire ambities, gothiek en maniërismen. Volledig snappen deden we het niet, hapklaar was deze plaat zeker niet. Je kan ze een beetje vergelijken met de ‘My sister = my clock’ plaat van dEUS, een interessant experiment.
2015 bracht een nieuwe plaat, ‘Have you in my wilderness’, die een stuk poppier en toegankelijker is. Wij dus naar Brugge, om te zien of we deze Californische live konden vatten.
De Cactus was uitgeweken naar de Biekorf, een kleine theaterzaal voor een 200-tal bezoekers, dus iedereen zat echt dicht bij het podium, zodat dit een echt intiem concert kon worden. En zo voelde het direct aan toen Julia Holter met haar vierkoppige band het podium betrad, het was of we een concert in haar living bijwoonden. De band stond er in een jazz-opstelling, met een staande bas zonder klankkast, een jazz-drummer die veel accenten zou leggen tijdens het concert, een violiste die de tweede zang op zich nam, en met Holter op keyboards. De band begon met een aantal nummers uit ‘Loud City song’, met onder meer het sfeervolle “Maxim’s I”, dat mij aan Goldfrapp’s “Utopia” deed denken, dromerige, sfeervolle, jazzy droompop, en “Horns surrounding me”, dat meer avant-garde was, gothische dronepop met een unheimliche sfeer.
Julia Holter gaf veel van haar persoonlijkheid prijs tussen de nummers, toen ze ons wat meer uitleg gaf over die nummers: daaruit kwam een heel gewone vrouw naar voren, die het dikwijls moeilijk had om onder woorden te brengen waarover die nummers gingen, ze gaf trouwens zelf toe dat ze dat eigenlijk ook niet wist. Een sympathieke, toegankelijke artieste, maar ook een warhoofd met een grote verbeelding.
Het eerste nieuwe nummer dat ze bracht van de nieuwe plaat was “Silhouette”, waarbij me opviel hoe mooi haar Engels was. In “Feel you” begon ze met een kinderstemmetje begeleid door klavecimbelklanken uit het keyboard, een nummer dat echt wel open bloeide in het tweede deel en voor mij raakpunten met Austra vertoonde. Dit nummer omschreef ze zelf als een triestig liedje dat haar blij maakte.
Julia wist verschillende sferen op te roepen doorheen de avond, soms had je het gevoel dat haar nummers kleine toneeltjes waren die ze voor ons acteerde: de parlando in “In the green wild” leidde ons een duister sprookjesbos in. Hier leek ze een beetje op de avant-garde zus van Tori Amos.
Afsluiter vanavond was het uitgesponnen “Vasquez”, een jazz-standard op de wijze van Cinematic Orchestra, die trouwens volgende week de AB aandoen.
Holter en haar band werden door het publiek teruggeroepen voor “Sea calls me home”, opnieuw met clavecimbelklanken en waarin ze haar imponerende stem etaleerde. Het refreintje floot ze samen met de drummer, zodat het concert op een vrolijke noot eindigde.
Julia Holter gaf ons een intieme inkijk in haar hoofd en haar nummers vanavond, en het resultaat is dat we haar muziek beter snappen. 4Have you in my wilderness’ is eerst en vooral een popplaat, met een vleugje avant-garde die je wel kunt verwachten van een artieste die uit het kunstonderwijs komt. In de eindejaarslijstjes mag ze voor mij nu terecht opduiken.
Het voorprogramma werd vanavond gebracht door Jessica Moss. Deze Canadese violiste speelt voornamelijk in The Silver Mt. Zion Orchestra, maar speelde ook op de platen van Broken Social Scene, Arcade Fire en Vic Chesnutt. Moss kondigde aan dat ze een nummer van een ruime twintig minuten zou spelen. Ze deed haar schoenen uit, plugde haar viool in op een batterij aan effectpedalen en stak een lampekapje aan boven die pedalen, en begon er aan. Qua aanpak leek dit op TuneYards, maar hier werd geen ukulele of stem geloopt, maar dus een viool. Modern klassiek dus, voor fans van Nils Frahm en Johann Johannsson. Op bepaalde momenten was Moss enkel met haar tenen aan het spelen, want daar bediende ze de effectpedalen mee. Het nummer dat ze speelde ging over de oceaan, zo wist ze te vertellen en zo klonk het ook.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Begin het jaar traden ze nog op als support act van Alt-J en toen hadden we erop gewed dat dit Brits bandje rond de bevallige gitariste Ellie Roswell niet in de vergeethoek zou geraken en dus kon doorbreken . Het kwartet werd in de UK als één van de beloftes onthaald , en terecht want hier gaan rauwheid en subtiliteit samen in een rits venijnige, verbeten, gevoelig rockende songs , die hangen tussen indie , wave en shoegaze.
Wolf Alice zit mee in de lift van Courtney Barnett , Torres (Mackenzie Scott), Blood Red Shoes (Laura-Mary Carter) en gaan hand in hand met ouderdomsdekens Polly Harvey, Dolores O’Riordan (Cranberries) , Harriet Wheeler (remember The Sundays) , en Elisabeth Frazer (remember Cocteau Twins) .
Ze waren al een tijdje bezig , hadden een paar EP’s uit , deden intussen redelijk wat podiumervaring op en nu is het ‘boenke erop’ met hun debuut ‘My love is cool’ met die prachtsingle “Bros”.
Een strakke set speelden ze van een klein uur die eerst wat op gang moest komen , ondanks de start met het snedig frisse “Your loves whore” en het dromerige “Freazy”. Vanaf het derde nummer, de single “Bros”, zat het snor . Wolf Alice tintelt , sprankelt en klinkt aanstekelijk, scherp , als innemend, emotievol. Heel wat variaties dus en een snerpende gitaar zorgt voor vuurwerk . En Ellie , die kan zingen en schreeuwen . Alles wordt goed gedoseerd, mooi samengebald, en durft te exploderen.
De gezonde dosis spanning en stress speelden ze letterlijk van zich af. Het extraverte “You’re a germ” volgde samen met het schokkende “Lisbon” . We voelden het … van een akoestische toonzetting ging het naar grunge en shoewave door de effects , ze speelden in uitersten en durfden los te barsten. Die Wolf Alice gaat met lef te werk en zijn ambitieus spannend.
In een meer mistig decor en stroboscoops wonnen en overtuigden ze het publiek; de ingehouden spanning en de explosies van “Silk”, “Storms”, “90 mile beach” intrigeerden . “Swallowtail” , met bijkomende zang van de drummer , was één van de enige songs die wat weg zweefde.
Een grootse finale kregen we met de uptempo rockers “Fluffy” en “Moaning Lisa smile”; het sfeervolle ”Blush” deed ons even op adem komen om dan tot slot weggeblazen te worden door de snedige kraker “Giant peach”, omwonden van heel wat fuzz en noise …
Kortom , een ijzersterke set dus van een beloftevol kwartet!
Organisatie: Botanique, Brussel
Het doek is nu helemaal gevallen over De Nodige Deugd in Moorslede. Het café was eigenlijk al een hele tijd gesloten maar omdat de huur nog liep kon men er nog een optreden laten doorgaan. En er werd in schoonheid afscheid genomen met een artiest die de New Zealand Country Music Album of the year 2013 won en de NZ Country Music Song of the year zelfs drie keer! Mooi einde voor een unieke concertlocatie waar het steeds aangenaam toeven was.
Voormalig Dead Brother, Delaney Davidson ( Christchurch, Nieuw Zeeland), had voor de gelegenheid drummer Joe McCallum en toetseniste Nicole Izobel Garcia, die je zou kunnen kennen van bij Reverend Beat-Man, meegebracht.
Toch begon hij de set solo met een drietal songs, die hij onderbouwde met verschillende lagen, door zijn gitaar ingespeelde, loops, zoals we dat van hem gewend zijn. Davidson’s muziek zou je kunnen omschrijven als een hybride van hedendaagse, licht experimentele countryrock en traditionele roots music uit een ver verleden.
Toen de overige groepsleden hun plaats hadden ingenomen klonk alles plots een stuk makkelijker, minder claustrofobisch en minder donker, maar daarom niet noodzakelijk beter. Zijn laatste plaat zal wellicht niet toevallig ‘Lucky guy’ als titel hebben.
Helemaal luchtig werd het toen Izobel Garcia een paar huppelende Mexicaanse volksliedjes ten beste gaf.
Best aardig allemaal maar ik verkies toch de duistere, bluesier klinkende Davidson boven de verfomfaaide crooner die ik hier soms hoorde. Helemaal tevreden kon ik dus niet zijn. Daar kon zelfs die stevige handdruk, die hij me plots tijdens het optreden gaf, niets aan veranderen.
Organisatie: De Nodige Deugd , Moorslede
Blues lijkt tegenwoordig wel een synoniem voor verveling en klinkt meestal al even gladgestreken als de maatpakken van haar zelfingenomen uitvoerders. Het lijkt wel alsof alle emotie eruit verbannen is en vervangen door gladde virtuositeit. Voor wie zijn blues, net als ik, liever rauw en opwindend geserveerd krijgt n komt Left Lane Cruiser uit Fort Wayne, Indiana als een geschenk uit de hemel. Geen voer voor puristen, maar zijn net zij het niet die de blues eigenhandig de nek omwrongen?
Voor een verrassend goed gevulde Magasin 4 liet Left Lane Cruiser meteen zien waar het op stond met een zinderende versie van “Wild about you baby” van Hound Dog Taylor waarin Freddie J IV verzengend tekeer ging op slidegitaar. Daarna werd het tempo opgedreven met het stompende “Pork n’ beans” uit ‘Bring yo’ ass to the table’, hun eerste plaat op ‘Alive Records’ en tot nader order nog steeds hun beste. Later volgden nog twee songs uit dat meesterwerkje : “Big Momma”, nadat iemand uit het publiek erom geroepen had, en het nog steeds verpletterende “Mr. Johnson”.
Maar de nieuwe songs uit de onverhoopt sterke nieuwe plaat, ‘Dirty spliff blues’, waarop Freddie J IV wel zijn tweede adem lijkt gevonden te hebben, moesten zeker niet onderdoen voor die oudjes. Tussendoor werden er ook nog enkele raak gekozen covers de set in gesmokkeld : “I feel like going home” van Muddy Waters, “Thunderbird” van ZZ Top en een nummer van Junior Kimbrough waarin diens geest haast tastbaar werd. Wat mij betreft was dat laatste hét hoogtepunt van de avond.
Left Lane Cruiser wist de temperatuur in Magasin 4 danig de hoogte in te jagen met op het einde zowaar een moshpit als gevolg. Werd dit dan een vlekkeloze set zonder zwakke momenten? Graag had ik nu volmondig “ja” geroepen maar toen Freddie het had over ‘time for skateboard blues vreesde ik al dat het antwoord negatief zou worden.
Toen een paar jaar terug de superbe Brenn Beck zich terugtrok werd hij vervangen door een nieuwe drummer en meteen ook een bassist, zijnde het voltallige White Trash Blues Revival. Nu kan Pete Dio zeker aardig overweg met de sticks terwijl Joe Bent zich perfect wist te integreren, hoewel ik een bas bij LLC nog steeds overbodig blijf vinden. Sedert hun komst krijgen de twee ook telkens hun moment in de show waarbij Joe Bent dan zijn skiddely-bo (een skateplank met daarop een fles en twee snaren gemonteerd) bovenhaalt. Het doet wat denken aan Seasick Steve en het onconventionele instrument klinkt verbazingwekkend goed, alleen gaat het zingen hem heel wat minder af. Vooral dat eerste nummer, waarbij Freddie J IV zich afzijdig hield terwijl hij zijn gitaar van een nieuwe snaar voorzag, raakte kant noch wal.
Ach, ik wil het niet eens een kleine smet noemen op een vijf kwartier durende set waarin we alles hadden gekregen wat we van Left Lane Cruiser konden verwachten. En het was trouwens enkel de plaatselijke avondklok die een bijzonder goed op dreef zijnde Freddie J IV het zwijgen kon opleggen. Komende vrijdag nog te zien in de 4AD!
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Indiepop in onze eigen moedertaal. Dat was wat er zondagavond in de AB te ontdekken viel. De club stond stampvol voor de EP release van Bazart. En terecht.
Support kwam van het opkomende Glints. Deze band speelde enkele weken geleden nog voor een goed gevulde Bonnefooi en had gisteren de eer om ook een volle AB club te overtuigen. Neem beats van The Streets, voeg daar het dromerige aspect van Oscar & The Wolf en een Brits accent aan toe en je bekomt het perfecte plaatje dat Glints ons zondagavond in de AB serveerde. Wie deze band nog niet kent zoekt hem beter even op, want Glints zou wel eens sneller groot kunnen worden dan u verwacht.
Een EP releasen is altijd spannend, zeker wanneer het de allereerste is. Bazart had er duidelijk zin in. Het publiek ook. Enthousiast kwam Bazart het podium op en begonnen aan hun, eigenlijk veel te korte, set. Muziek kan je vergelijken met een mengeling van The National en Yeasayer, maar dan in het Nederlands gezongen.
Mathieu Terryn is een frontman met charisma, die weet hoe het publiek in te palmen. Bijgestaan door twee sterke vocalen links en rechts. Oliver Symons, u ook wel bekend van Warhola, ontfermt zich vooral over de synths. Simon Nuytten is dan weer de man achter de dromerige gitaar riffs. De melodieuze samenzang en diepgaande teksten die Bazart serveert laten ons af en toe wegdromen. Voeg daar nog een extra gitarist en drummer aan toe en het plaatje is helemaal compleet.
Eerste hit “Tunnels” werd hitsig meegezongen, en ook bij de rest van de nummers werd af en toe mee gelipt. Iets minder was het nummer “Sterrenstof”, een cover van De Jeugd van Tegenwoordig. Maar goed, laten we dit gewoon even door de vingers zien. Afsluiten deed Bazart met, het tegenwoordig niet van je radio weg te denken, “Goud”. De Franse vlag verscheen op de achtergrond, want buiten een EP release was het motto ook ‘Play for Paris’.
Bazart stelde niet enkel een gouden EP voor, maar bewees ook aan een overvolle AB club dat ze goud waard zijn. Nederlandstalig, met internationaal potentieel. Wordt sowieso nog vervolgd!
Orgnaisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Benjamin Gibbard van Death Cab for Cutie heeft wel een aantal breuken te verwerken. Zo verliet medesongschrijver Chris Walla de band, en kwam Gibbard’s huwelijk met de actrice Zooey Deschanel ten einde. Die ken je misschien van de sitcom ‘New Girl’, die onlangs nog op 2BE draaide, een verknipte versie van ‘Friends’. Veel materiaal om nummers over te schrijven dus, en dat kreeg zijn beslag op Death Cab’s achtste album ‘Kintsugi’. Kintsugi is een Japanse kunstvorm waarin gebroken aardewerk met goudkleurige lak terug aan mekaar gelijmd wordt zodat de breuken versieringen worden. Een heel toepasselijke titel dus.
Wij hadden Death Cab enkel nog maar in openlucht gezien, de laatste keer op het Best Kept Secret festival in Tilburg, en een paar jaar terug ook nog in het Rivierenhof, maar nu keken we uit om de band eens in een clubsetting uitgebreid aan het werk te zien.
De opwarmer van het concert was “No room in frame” uit ‘Kintsugi’, een nummer dat over die breuken gaat, en dat het vooral van zijn tekst moest hebben. Met “Crooked teeth” kwam het concert pas goed op gang: stevige gitaarrock met veel ruimte voor de zang van Gibbard, en een killerrefrein, in de traditie van REM en The Byrds.
Met “Black Sun” bewees DCFC dat ze op hun laatste album terug in vorm zijn, en dit na het toch mindere ‘Codes and Keys’. “The new year” spatte uit de boxen, een mission statement gebouwd met gitaaruitbarstingen, en ook het nieuwe “The ghost of beverly drive” stond als een huis.
“Title and registration”, het tweelingbroertje, zowel tekstueel als muzikaal, van The Postal Service ‘The district sleeps alone tonight’, dreef op de stilte tussen de noten, wat in andere nummers van Death Cab ook een grote sterkte van de composities is. Onvermijdelijk zat er vanavond ook een minder sterk stuk in het concert, met nummers die niet bleven plakken uit ‘Codes and keys’. De drive kwam er weer in met het vrolijke en springerige “No sunlight”. Dat Gibbard een rake observator is, bewees hij met “You’ve haunted me all my life”, een lillende brok ontroering in de vorm van een liefdesverklaring. De vele jonge meisjes in de zaal waren ongetwijfeld aan het wegsmelten.
We konden al concluderen dat ‘Kintsugi’ dus al op zijn minst drie parels aan het oeuvre van Death Cab toevoegde, met dit prachtig nummer , “Black sun” en “The Ghost of Beverly drive”. Meer ontroering kwam er in “What Sarah said”, waarin Gibbard de gitaar ruilde voor de piano, en een smachtende balad neerzette waarin elke noot en elke stilte juist was.
Hierna liet Gibbard de band vertrekken, en bracht hij solo op gitaar, singer-songwriter-gewijs, “I will follow you into the dark”. Het beste moest toen nog komen, een hypnotische baslijn zette het epische “I will possess your heart in”, net zoals in Jane’s addiction’s “Three days” groeide het refrein uit tot een langgerekt mantra waarin de muziek aanzwol en weer wegstierf. Nog meer smachtende dynamiek kwam er met “Cath”, wellicht dankzij zijn onconventionele structuur en ritme, een indie-klassieker. Herkenningsapplaus op alle banken kwam er in “Soul meets body” dat stevig meegezongen werd, waarna de reguliere set besloten werd met het stevig rockende “Bixby Canyon bridge”.
De bisronde werd door Gibbard solo ingezet, met het verstilde, naar Nils Frahm neigende piano-niemendalletje “Passenger seat”, waarin de stiltes opnieuw even belangrijk waren als de noten die gespeeld werden. Daarna zakte de bis wat in mekaar, met het oude “Title track”, vreemd toch dat zoveel bands dit doen in hun bissen.
De band raapte de draad nadien weer op met de krautrock van “Doors unlocked and open” en eindigde met een magistraal “Transatlanticism”, een orgelpunt dat je kan vergelijken met The National’s “Mr November” of “Terrible Love”, alleen duikt Gibbard niet het publiek in.
Slotsom: Death Cab for Cutie staan er terug, hun nieuwe album heeft weer een aantal indieclassics aan hun ruime repertoire toegevoegd, alleen heeft deze band zijn sterkste albums in het verleden liggen, en hebben ze niet zoals The National of andere heel grote groepen een opbouwende lijn door hun hele carrière kunnen trekken.
Maar bon, iedere Alpenrit heeft naast zijn beklimmingen ook zijn afdalingen.
Setlist : No room in frame – Crooked teeth – Live here – Black sun – New Year – Beverly drive – Title and registration – Little wanderer – Codes and keys –No sunlight – President – You haunted me – What Sarah said –I will follow you into the dark – I will possess your heart – Everything’s a ceiling – Tourist – Cath –Soul meets body –Bixby Canyon bridge
Bis: Passenger seat – Title track – Doors unlocked – Transatlanticism
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Twenty One Pilots – Gekke capriolen en opwindende act
Twenty One Pilots
Trix
Antwerpen
2015-11-12
Bavo Nys
Na de opwindende Jeremy Loops is het tijd voor de hoofdact, Twenty Øne Pilots. Hoewel sommigen dachten dat dit niet vet kon zijn , waren zij grandioos mis. Vanaf de eerste noot tot de laatste, slaagden Twenty Øne Pilots er in , hun muziek en boodschap over te laten lopen in elkaar.
Het begon allemaal met “Heavy Dirty Soul” en “Stress Out”. The opening beat, de variatie in stijlen tijdens het liedje doen het lijken alsof ze terug naar hun kindertijd en zorgeloze tijd gaan. Wat ook opvalt in de outro is wanneer Tyler’s stem onnatuurlijk laag gaat en zijn alter ego het overneemt. Dit wordt heel mooi geïllustreerd in de muziekvideo, waar zij in conflict zijn met elkaar; de een die het op veilig wil spelen en de ander die alles er uit wil halen en werkt onder zware druk.
Nu gaan we even over naar het laatste liedje, “Car Radio”, opnieuw een van hun grootste hits. De lyrics en manier waarop hij het refrein opbouwt zorgen elke keer voor kippenvel.
There’s faith and there’s sleep
We need to pick one please because
Faith is to be awake
And to be awake is for us to think
And for us to think is to be alive
Zeker een aanrader om live te bekijken!
Verderop zal ik het nog hebben over hun gekke capriolen, zoals Josh Dun die besloot dat het te saai was om zijn drumstel op het podium te laten staan en dus verplaatste naar op het publiek. Zo’n momenten maken van Twenty Øne Pilots geen gewoon optreden maar een groot spektakel!
Tyler Joseph was een aap in zijn vorig leven … Dus ik had iets gezegd over het publiek verbazen? Wel, hoeveel artiesten ken jij die halverwege een optreden op een luidsprekerspaal van 21m klimmen? Het antwoord is heel simpel; er is er maar een! Tyler Joseph, de zanger van Twenty Øne Pilots!
En opnieuw was hij vastberaden om iets te doen in Trix. Halverwege “Car Radio” verdween hij, niemand van het publiek wist waar hij was. Tot hij opnieuw opdook… op een paal van 5 meter hoog , van daar uit verder zingend!
Ik zou zo nog verder kunnen gaan over hun acrobatische capriolen die Josh en Tyler deden tijdens hun show, of de passie waarmee Jeremy speelde maar ik zal hier stoppen en jullie meedelen dat dat Twenty Øne Pilots opnieuw in België zal zijn in februari!
Review geschreven door Christopher Hechter voor gauntly.co op http://gauntly.co/jeremy-loops-twenty-one-pilots/
Vertaling: Bavo Nys
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/twenty-ne-pilots-12-11-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jeremy-loops-12-11-2015/
Org: Live Nation ism Trix A’pen
De elektropunkers van The Prodigy kwamen woensdagavond testen hoe het met de funderingen van Paleis 12 gesteld was. Begin dit jaar bracht de band een nieuw album uit, ‘The Day is My Enemy’. Ze beloofden daarmee de terugkeer van hun geroemde en herkenbare geluid dat hen zo groot gemaakt heeft. Ze hebben zich alvast aan hun belofte gehouden.
Waar je net een opbouw zou verwachten met de beste en bekendste nummers op het einde, had je bij The Prodigy meteen een klepper om te starten:”Breathe”. Het nummer bestond woensdag exact 19 jaar, maar na al die jaren blijft het een topnummer. Al werd het meteen duidelijk dat een halve eeuw optreden toch enige indruk heeft nagelaten op hun stem. Begrijpelijk, als je hoort hoe ze zich volledig geven om de nummers tot hun recht te brengen.
Meteen na “Breathe” brachten ze hun eerste nummer van hun nieuwe album: ”Nasty”. Het was duidelijk een nummer dat door de fans goed ontvangen was. Voor wie toen nog niet buiten adem was, was er toch even een korte test of het publiek goed wakker was. Het geroep vloeide over in handgeklap op ”Omen” en “Wild Frontier”. Deze laatste vind je ook op hun nieuwste album.
Het moet gezegd: de lichtinstallatie van The Prodigy was in-druk-wek-kend! Geen extra visuals op de achtergrond, enkel flitsende lichtbundels die epileptische aanvallen oproepen. Soms een beetje te veel van het goede, maar ideaal om het publiek op te hitsen. Hoewel dat zeker niet nodig was toen de tonen van die andere klepper “Firestarter” door de boxen knalde. Pure rauwheid die soms zelf een beetje pijn deed aan de oren, maar pijn die je verbijt omdat je er wild van wordt.
Klassiekers werden steevast afgewisseld met nieuwe nummers als “Roadblox” en “Rok-Weiler”. Hiermee bewezen Maxim en Keith Flint nog eens dat ze echte performers zijn die helemaal op elkaar afgestemd zijn. Met “The Day is My Enemy” sloten ze de eerste helft af, ons achterlatende met trommelvliezen die het nog net overleefd hadden.
Na een korte - en verdiende - pauze kwamen de mannen terug, alweer met een grote klepper: “Voodoo People”. Het dak van Paleis 12 ging er net niet af. ‘Wat. Een. Feest’. Een feest van verbonden ‘voodoo people’ onder mekaar, met echte ‘fighter hands’. Ideaal dus om “Get Your Fight On” op het publiek los te laten.
We hoorden daarna even een korte mix van ‘The Day is My Enemy’. Naast het nieuwe album heeft de band ook een spin-off gemaakt van dat album, met de toepasselijke naam ‘The Night is My Friend’. Daarop staan enkele nummers vanop het gewone album, in een iets andere versie. Een ‘rustmoment’, zo bleek, in vergelijking met wat volgde. ”Smack my Bitch Up” maakte het publiek uitzinnig, een ware storm raasde door de zaal.
Na deze tornado probeerde band nog even een circle pit te creëren, met matig succes. Meer succes hadden de stevige gitaren van “Their Law” en “Wall of Death”. Als afsluiter brachten de mannen ”Take Me to the Hospital”. Wie dan nog overeind stond, kon de mannen uitwuiven op de tonen van “Out of Space”.
Op sadomachistische wijze kregen wij een cocktail van flitsende lichten, rauwheid en puur entertainment op ons afgevuurd. We bleven even op onze honger zitten naar “Poison” en “No Good”, maar we gingen met een tevreden gevoel naar huis. The Prodigy maakt een halve eeuw muziek en mogen op deze manier nog een halve eeuw doorgaan. Wij blijven fan, samen met alle andere ‘voodoo people’.
Organisatie: Live Nation
Public Enemy is na 30 jaar nog lang niet aan hun afscheidstournee toe; de hip hop legends deden het Depot daveren op bekende kreten als "Fight the power" en "Don't believe the hype" alsook recent materiaal: "Am I a radical?" herhaalt boegbeeld Chuck D tijdens het opzwepende "Man Plans, God Laughs", meteen ook de titeltrack van hun laatste album. ‘D - the incredible rhyme animal’ mag dan wel de lyrische architect achter Public Enemy zijn, live is het voornamelijk hypeman Flavor "yeaaah boooy" Flav die met zijn overdosis aan ADHD het publiek losmaakt.
Op de beats en het gescratch van vaste waarde DJ Lord en de tonen van een live backing band wist het duo hit na hit af te leveren, compleet met “Black is back”/”back in Black” en “Do you wanna go our way???”/”Simon Says” mashups. Flavor Flav greep de basgitaar voor een uitgebreide "Welcome to the terrordome" en ging op expeditie doorheen de zaal tijdens het explosieve "Fight the power"; een million man march bleef net uit in het geringe maar daarom niet minder bevlogen publiek. Flav dreigde het concert even te ontsporen met zijn solo track “Get lit”, dat zowel de titel als de complete lyrics omvat, maar enkele dames in de zaal werden al snel on stage gevraagd voor een harlem shake compleet met twerking en lap dances.
Odes aan The Sugar Hill Gang, James Brown en Chuck Berry ontbraken uiteraard niet en laat het aan Chuck D om het concert met de nodige soul power en blues te injecteren tijdens het sterke anthem "Harder than you think". DJ Lord op zijn beurt gaf zichzelf volledig tijdens een scratch sessie met het catchy "Smells like Teen Spirit". Opvallend was de afwezigheid van Professor Griff op het podium, maar de militanten van SW1 stonden paraat met de gewoonlijke choreografie.
Flavor beloofde "You're gonna get your money's worth", wat zeker en vast het geval was en op de vraag of het gezelschap naar België mocht terugkeren, klonk het spontaan "yeaaah booooy!".
Organisatie: Depot, Leuven
Nederlands 
Français 
