Ibrahim Maalouf - Ibrahim Maalouf en de Stadsschouwburg Brugge - wederzijdse bewondering
Jasper Vanassche

De immer vrolijke Maalouf betreedt het podium, vergezeld door zijn vaste gitarist François Delporte. Al twaalf jaar spelen ze aan elkaars zij, doorgaans in enorme zalen, voor een groot publiek, en met nog een heel aantal muzikanten rondom hen op on stage.
Dit keer koos Maalouf bewust voor een kleine, intieme zaal en een pure combinatie van enerzijds trompet en gitaar, en anderzijds piano en gitaar. Hij wilde met deze ‘40 Melodies’ toer terug naar de oorsprong, naar hoe het allemaal begon, wanneer hij als tiener met zijn vader kleine cafétjes afschuimde om er hun werk te brengen. Dit keer dus geen spectaculaire show met vuurwerk en dansers, maar wel een persoonlijk, authentiek, en humaan concert, waarbij de interactie met het publiek opnieuw centraal staat. Na de intro verkondigt hij meteen hoeveel hij dat publiek gemist heeft, en hoe blij hij is dat hij terug mag spelen.
De gelijknamige verzamelcd ‘40 Melodies’ verwijst ook naar het feit dat hij 40 jaar oud werd. Ondertussen is dat wel al anderhalf jaar geleden, maar dat mag de pret niet bederven. Maalouf laat ons kennismaken met zijn uitgebreide oeuvre en ook met een aanstekelijke cover van Umm Kulthum, de Egyptische zangeres die de Arabische wereld verenigde met haar muziek. Maalouf heeft de reputatie om veel te vertellen tijdens concerten, en hij maakt deze reputatie helemaal waar. Zo ontdekken we heel wat anekdotes die zijn nummers hebben vormgegeven. Bij “True Sorry” vanop zijn doorbraak ‘Illusions’ wacht hij bijvoorbeeld enkele tellen vooraleer de drie laatste noten te spelen. Dat is symbolisch: in het echte leven duurt het soms ook lang voor we ons durven excuseren.

“Lily Will Soon Be a Woman” verwijst dan weer naar een wondermooi moment uit 2008. Hij was immers dat pianomelodietje aan het spelen toen hij een sms kreeg met daarin de boodschap dat hij vader ging worden. Het nummer heeft hij zeer gevat verder uitgewerkt. De eerste noten stellen de baby-scheetjes voor, daarna volgt zijn dochters obsessie om doekjes uit de doos te halen, gevolgd door de nogal turbulente schoolperiode. Ieder detail heeft een betekenis, en het extra woordje uitleg zorgt ervoor dat je als fan nog beter merkt vanwaar iedere keuze, iedere specifieke noot en iedere uitbarsting vandaan komt. Ook bij “Red and Black Light” vanop het gelijknamige album uit 2015 krijgt de zaal een inkijk in het hoe en waarom van het lied. Maalouf stuurt ook aan op interactie, en het publiek klapt, zingt, en fluit gewillig mee. Plotsklaps schakelt het duo over naar de piano, hun guitige blikken en humoristische interacties houden de sfeer er goed in.
Er is ook ruimte om minder gekend werk te berde te brengen. “Esse Emme” staat op zijn tweede worp ‘Diachronism’. Dit album was eigenlijk een flop, maar toch vinden we er dit pareltje op terug. Meesterverteller Maalouf verhaalt verder. De eerste keer dat je een nummer hoort, wordt het volgens hem geprint op je harde schijf, samen met het gevoel van dat moment. Later naar het lied luisteren brengt datzelfde gevoel terug. Zo ziet Maalouf deze avond als een soort therapie. Hij wil positieve souvenirs overhouden wanneer hij terugdenkt aan de indrukwekkende zaal en de directe connectie met het enthousiaste publiek.
Toch moet er ook een minder positieve herinnering gebracht worden. Maalouf neemt ons mee naar 1993. Als jonge tiener komt hij voor het eerst terug in Beirut, de stad waar hij geboren werd, maar waar zijn ouders wegvluchtten vanwege de gruwelijke bombardementen. Tijdens zijn wandeltocht is Maalouf aanvankelijk erg onder de indruk, maar de sfeer slaat om wanneer hij iets ziet wat geen enkele tiener zou moeten zien (hij specifieert dit niet verder).
Het tweede deel van het nummer “Beirut” reflecteert de stormachtige sprint terug naar zijn familie na deze traumatische naoorlogse ervaring. In de walkman die hij toen ophad – hij had hem gestolen van zijn zus – speelt op dat moment de hardrock van Led Zeppelin. Zo vormt “Beirut” eveneens een soort tribute naar die legendarische band.
Afsluiten doet het duo met een hommage aan jazzlegende Louis Armstrong en met “All I Can’t Say”, een track die oorspronkelijk op ‘S3NS’ stond, maar voor ‘40 Melodies’ herwerkt werd met niemand minder dan Sting. Zo staat ‘40 Melodies’ vol van verrassingen. De verzamelaar is leuke kennismaking voor wie Maalouf nog niet kent, en een aangename afwisseling voor wie zijn herwerkte nummers in een verfrissend nieuw kleedje wil leren kennen. De samenwerkingen met toppers als Marcus Miller en Kronos Quartet zorgen voor een extra touch, net als de vele verhalen van vanavond ons echt in het hoofd van Maalouf lieten kruipen. Het spelplezier van Maalouf en Delporte was om van te smullen, de grappen tussendoor werden gesmaakt, en vooral de rustige, ingetogen momenten zullen ons nog lang bijblijven, geprint op onze harde schijf.

Organisatie: Cultuurcentrum, Brugge (ism Greenhouse Talent)

Bear’s den - Moeder Aarde kan met de glimlach neerkijken op onze Britse gasten

Twee avonden was het Londens collectief Bear’s den rond Andrew Davie, Kevin Jones en Joey Haynes in ons land . Twee keer een uitverkocht AB, wat betekent dat hun landelijke indiefolkpopelektronica ferm wordt gesmaakt . Inderdaad , hun laatste ‘Blue hours’ doet ons eventjes onthaasten in deze hyperkinetische maatschappij en stilstaan bij onze blauwe Moeder Aarde , met de opkomst en het ondergaan van de zon . Anderhalf uur lang ervaarden we een goed gevoel en werden we ondergedompeld in hun lieflijk organische, uiterst introspectieve, genietbare sound .

Bear’s den is al zo’n 10 jaar bezig en wisten doorheen de jaren hun indie sound te verbreden , een vleugje bombast zelfs toe te voegen , om dan letterlijk met hun recent verschenen vijfde (als we ‘Fragments’ uit 2020 meerekenen = remakes van hun oude composities) ‘Blue hours’ terug ‘back to earth’ te klinken, zonder hun dromerig karakter en melancholie te verliezen .
Ze dragen ons landje in het hart en zijn hun publiek uiterst dankbaar , dat steeds opnieuw komt om hen aan het werk te zien . Bear’s den staat garant voor standvastige livesets met hun goed in het gehoor liggende indiepop, die mooi gekleurd wordt  door elektronica en een stemmige blazer .
Met zes staan ze op het podium en de klemtoon kwam vooral op het recente album en hun doorbraak ‘Islands’ uit 2014. Met mondjesmaat werd geput uit hun andere twee platen .
We kregen dus een afwisseling van warm groovy, sfeervolle , catchy en radiovriendelijke songs, met eren knipoog naar Grandaddy, Cake, Mumford & sons en The War On Drugs.
Een unplugged en akoestische inslag met “Sophie” en even verderop in de bis “Gabriel” doen een kampvuur gevoel opborrelen en sterken de solidariteit en het samenhorigheidsgevoel. Iets wat iedereen, steeds opnieuw, kan gebruiken in deze tijden .

We werden meteen op onzer blauwe planeet gedropt met “Blue hours” , met net blauwe spotlights als background, die wat directer klinkt met drie gitaren zelfs en dus het rockconcept onderstreept . Maar ze maken hun geluid breder, kleurrijker en wisselen af tussen ingetogenheid en wat meer extravertie op “Red earth & pouring rain” , ‘Frightened whispers’, ‘Elysium” en de huidige single “All that you are”. Er wordt van overal wel iets uit geplukt .
De zorg voor z’n dementerende moeder , het geluk en de ervaring als jonge vader, het stilstaan bij de natuurelementen komt bij spil Andrew Davie aan bod op de nieuwere songs , o.m. “New ways” en “Shadows” , waarbij hij even aan de piano te vinden was; ze stralen subtiliteit, finesse en elegante schoonheid uit door die instrumentatie en het samenspel. Naast de keys/piano biedt op gepaste wijze het banjogetokkel wat meer folk dynamiek als op “Berlin” en “Isaac” . Of er zijn de foottics, de handclaps , of de refreinen worden zachtjes meegezongen; het hoort erbij op zo’n momenten zoals op “Crow” en “Laurel wreath” . Wat een stemsentiment , waarbij de anderen goed inspelen op de zang van Davie . Ze optimaliseren het jeugd sentiment van onze chirodagen. Een knetterend haardvuur was zelfs niet nodig …
Iedereen kan zich wel ergens vinden in die gevoelige , meeslepende , groovy songs, en de interacties met het publiek maken het compleet. “
“Fuel on the fire” , komt net als de twee vorige songs , uit ‘So that you might hear me’ (2019), het verscherpt terug de aandacht naar de realiteit, klinkt krachtiger en extravert . “The love we stole” uit hun debuut , stelt vier gitaren , zalvend rockend , voorop: het is een ‘on-the-road’ song in de beste traditie van War On Drugs en Dire Straits .
Een intense spanning wordt behouden naar het eind met het nieuwe “Spiders en” Auld wives” . Het zestal wordt op handen gedragen en is onder de indruk van de aanhoudende respons.  Een mooie apotheose die verder uitdeint in een overtuigende bis met de tempowissels op “Above the clouds of Pompeii” en doorbraaknummer “Agape”, die Bear’s den op de kaart bracht .

Al jarenlang ervaren we die intense kracht , finesse en schoonheid in hun songstructuur . Ze weten goed de nummers te filteren en af te wisselen in sentiment en friste.
Bear’s den is een band die eigenlijk wel naast zaalconcerten in een schouwburg terecht kan, en tekenen voor elk soort festival van rock tot roots en folk.
Een mooie muzikale afstemming , die hun nummers en livesets sieren. Het is een puike, verdienstelijke set . Moeder Aarde kan met de glimlach neerkijken op onze Britse gasten …

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1950-bear-s-den-10-5-2022
Organisatie: Live Nation

Rudeboy plays Urban Dance Squad feat DJ DNA - Een leuke brok nostalgie
Danny Feys

We trokken naar de AB voor een nostalgisch concert : Rudeboy (ex-frontman) en DJ DNA (medeoprichter) zouden samen hun voormalige groep Urban Dance Squad doen herleven …

In het voorprogramma kregen we het Rotterdamse kwartet Elephant. Echte nummers met strofen en refrein brachten ze niet. Het waren muziekstukken, half instrumentaal, half gezongen waar een behoorlijk kabaal vanuit ging . Een bezwerende drum ligt aan de basis, versterkt met rauwe, schurende gitaren en duidelijk aanwezig synthgeblieb. Daarbij nog een meestal zwaar vervormde zangstem. Vreemd, soms wat chaotisch , onsamenhangend en onvoorspelbaar wanneer het nummer eindigde. Hier en daar hoorden we flarden Sonic Youth en Primus. Een interessant bandje

Tien minuten voor het aangekondigde uur begon DJ DNA met de opwarming. Enkele minuten later verschenen drie jonge muzikanten die hun sterkte toonden doorheen het ganse concert, enkele tellen later kwam de enige echte Rudeboy . Heel herkenbaar met het kenmerkend petje en halve zonnebril. Fysiek zag hij er wat minder indrukwekkend uit , nu licht mankend en slank , 25 jaar geleden was hij een fervente bodybuilder. Maar zijn stem is nog altijd van wat we van hem gewend zijn, alsook de moves. Zijn kiné had voortreffelijk werk geleverd.
En van meet af aan werd nog eens duidelijk dat Urban Dance Squad mee de bezielers waren van de cross-over en dat zij de ware RATM van de jaren tachtig en negentig waren.
Agressieve raps en hip-hop wordt gecombineerd met een snerpende (rap)zang, ondersteund door uitgesproken bastunes en splijtend gitaarwerk.
Natuurlijk waren “Deeper shade of soul” , “Demagogue” , “Grand Black Citizen” maar vooral “Fastlane” de knallers die er uitsprongen . Een waar spektakel die heel erg gesmaakt werd door het oudere kennerspubliek.
En het zou ‘Rudeboy’ niet zijn , als hij af en toe toch wat moest preken. Maar hier was het beperkt en gepast. Alle respect Boy.
Na een anderhalf uur stevige pot crossover werden we uitgewuifd met een TC Matic nummer, eerbetoon aan Arno met een mooi dankwoord . Toffe kerel toch, die Rudeboy!

Een lekker nostalgisch optreden dat kan tellen en  waar geen poenpakkerij aan kleeft . Zulke concerten dragen we in het hart ….

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Eefje De Visser - De warmte van een twee jaar uitgestelde tour
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere

Twee jaar. Zo lang moesten fans wachten om ‘Bitterzoet’ live voor hun neus gespeeld te zien. Lang genoeg om al songs van een nieuwe EP voor te stellen. En meer dan lang genoeg om nummers te laten rijpen in de hoofden van het publiek. Het was een blij weerzien met vrienden die te lang in het buitenland zijn geweest.

Eefje zorgt voor wegdroommuziek van het beste soort. Het gevoelige “Pixels” startte de set met een verfijnd minimalisme. De achtergrondzangeressen, die steeds sierlijk sensueel dansten, kwamen erbij en gaven een extra couche aan het nummer. “Startschot” klonk nog zwoeler. De lichten zorgden voor een rode warme gloed. Het was de voorbode voor de steeds tot in de puntjes verzorgde symbiose van muziek, licht, beweging, zang en tempo. Geen beweginkje zomaar. Elke toets zijn betekenis.
Maar met “Storm” maakte gevoeligheid toch even plaats voor een beatje. De hoge stem van Eefje De Visser zong de vaak mysterieuze lyrics prachtig de zaal in. De samenzang was on point, en verslapte nooit doorheen de set. “Jong” toonde de volwassenheid van het optreden, waarbij opnieuw het lichtspel de song versterkte. De drummer mocht de show stelen met een a-melodische apotheose. De band was ook niet bang om stiltes in de nummers in te bouwen. Zo hoorden we een heel ingetogen “Ongeveer”, dat met oorverdovende stiltes ontroerde.
Want Eefje De Visser maakt iets los. Een gevoel dat je vastgrijpt en meeneemt in een verhaal. Verslavend ook. “Parade” komt stotend met stroom en tekst op ons af. En daarna hoorden we ook het rauwere en ‘vuilige’ kantje met “Kom op”. Een nummer dat niet voor epileptici was weggelegd, waarbij de stroboscoop eens werd bovengehaald. De kriebel in de keel van Eefje was even spelbreker voor “Oh”, maar ze herpakte haar snel. Bij “Groen” flikkerde het optreden zich jammer genoeg naar het einde.
Gelukkig flikkerde het zich nog even weer op gang tijdens de bisnummers, om dreigend te eindigen met “Lange Vinnen”. Lekker luid en met een stevige outro sloot de band een prachtig optreden af.

Setlist: Pixels - Startschot - Storm - Bitterzoet - Staan - Jong - Ongeveer - Controle - Zwarte zon - Parade - Kom op - Maak het stil - Oh - Scheef - Groen
 - Stilstand - Lange Vinnen

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1949-eefje-de-visser-07-05-2022

Organisatie: Cactus Club, Brugge