Nada Surf - Liefde, liefde overal
Na meer dan twee jaar na de release van Never not Together (2020) kan Nada Surf eindelijk op tour gaan om die aan hun fans voor te stellen. Na acht langspelers is de succesformule van powerpop met een snuifje grunge of post hardrock, opnieuw de kern in dat laatste negende album. Het was dus tijd om dat ticket van onder het stof te halen en het viertal aan het werk te zien in de Botanique.
De joviale John Vanderslice was present om de eerste concertgangers al te verwelkomen. Solo met een gitaar en een drumcomputer bracht hij luchtige songs, met een politieke boodschap, die af en toe spacey of dan al eens indie rock waren. Vanderslice werkt als producer met Grandaddy en die invloed was ook merkbaar in onder andere “Oral History of Silk Road”. De lichte korrel om zijn stem was een meerwaarde in “After It Ends”.
Meer dan alleen de muziek was John een verteller die graag interactie opzocht met het publiek. Niet enkel het collectief metronomisch handgeklap voor afsluiter “Pale Horse” kwam van het publiek, maar ook mochten we vragen neerpennen die hij tussen de nummers graag beantwoordde. Of hij een kattenmens is, graag bier drinkt, een bijnaam heeft voor zijn gitaar… De antwoorden waren vaak ludiek en toch interessant. Een gezapige support act.
Vanderslice liet ons weten dat de leden van Nada Surf, de een al wat meer doorleefd dan de andere, overliepen van sympathie en liefde. En al meteen met opener “So Much Love” was dat dus niet gelogen. Een eerder voorzichtig begin want “Hi-Speed Soul” was steviger en ging er sneller aan toe. In de verste verte klonk daar Lou Barlow in “The Plan” waar Nada Surf meer de grunge opzocht met toch wel boeiende tempowisselingen. De voelbare melancholische vibe in “Friend Hospital” kwam meermaals terug in de rest van wat komen zou. Toch was dat gevoel minder overtuigend en wat te klef in “Beautiful Beat” of “Looking Through”.
Het publiek met heel wat fans genoot er zichtbaar van en zorgde vaak voor luid gejoel. Favorietjes die heel wat losweekten waren het post hardrock-achtige “Killian’s Red”, het Fountains of Wayne klinkende“Happy Kids”, het in crescendo-eindigende “See These Bones” of het makkelijk mee te zingen “Inside of Love”. Een keer kreeg de ruige bassist de zaal stil wanneer hij het zeemzoete Franse “Là pour toi” bracht. Eerder kwam ook “J’attendais” maar dat nummer kon minder overtuigen.
De set was eerder wisselvallig maar dat was buiten de lange bisronde gerekend. Toen haalden de vier van Nada Surf nog eens alles uit de kast. “Just Wait” mocht dan wel een aftastend rustig begin zijn, toch werd het drieluikje “Popular” (met speciale gaste Pom Pom Squad), “Always Love” en “Blankest Year” intens meegezongen en beleefd door de fans. Een kers op de (kleine) taart was unpluggede versie “Blizzard of '77” waar de vier met John Vanderslice iedereen voor een tweede keer stil kregen Een geweldig einde van een eerder middelmatige concert.
Setlist
So Much Love - Hi-Speed Soul - The Plan - Friend Hospital - Killian's Red - Looking Through - Inside of Love - Happy Kid - Je t’attendais - Beautiful Beat - Là pour ça - Where Is My Mind? (Pixies cover) - Blonde on Blonde - Mathilda - Hyperspace - Looking for You - See These Bones - Something I Should Do
Just Wait - Popular - Always Love - Blankest Year - Blizzard of '77 (with John Vanderslice)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2639-nada-surf-14-06-2022.html
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2640-john-vanderslice-14-06-2022.html
Organisatie: Botanique, Brussel
Yard Act - Britse furie
Nu weten we het zeker, de eindeloze lofbetuigingen die we begin dit jaar overal mochten horen en lezen over ‘The Overload’, het debuutalbum van Yard Act, zijn geen fluit overdreven. Dit is een band om in de gaten te houden en ‘The Overload’ is een dijk van een plaat die live nog eens een extra brok energie krijgt toegediend.
Met één album en een paar EP’s op de teller kan het bijna niet anders dan dat quasi het volledige repertoire er wordt doorgejaagd in een pittig uurtje vliegende post-punk. Yard Act blijkt ook een band te zijn die gespaard is gebleven van die typische Britse arrogantie die mening post-punk bandje zichzelf meent te moeten toe eigenen, alsof ze anders niet serieus zouden genomen worden. Bij Yard Act mag het publiek gretig in het feestje meedoen en kan er al eens gegrapt worden, de ‘fun’ wint het van de ‘cool’. De band maakt ook wel gebruik van het soort parlando die dezer dagen heel hip is bij al die Britse bandjes, maar hier is het opwindender dan bij hun collega’s, niet zo pretentieus als Fontaines DC, niet zo monotoon als Dry Cleaning.
Eén van de voornaamste troeven naar ons gedacht is gitarist Sam Shjipstone die uitermate prikkelende en venijnige riffs uit zijn snarenbak tovert met een heel vette knipoog naar wijlen Andrew Gill van Gang Of Four, de duidelijke leermeester. En natuurlijk is daar ook zanger en boegbeeld James Smith die het publiek in zijn achterzak steekt zonder in egotripperij te vervallen. De ritmesectie en de bruisende songs doen de rest, Yard Act is uitermate spannend en fris.
Dit is het laatste concert van de Europese tour en in het geval van Yard Act is dit geen reden om langzaam uit te bollen, maar wel om er nog eens extra in te vliegen. Hier moet en zal iedereen met een wow-gevoel naar huis gaan, inclusief de band.
Nog maar één plaat op hun conto en toch al een sound die staat als een huis. Een uitverkochte AB zaal zal niet zo gek lang meer duren, gokken wij.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Ludovic Vandenweghe
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2643-yard-act-14-06-2022.html
Organisatie: Aéronef, Lille
Flat worms - Snedige post-punk overgoten met vette garagepunk
Wie in de Witloof Bar even verkoeling zocht na een warme start van de (werk)week, was er aan voor de moeite. Flat Worms raasde namelijk voorbij met hun loeiharde psychedelische garagapunk. Laatste plaat Antarctica (2020) mag volgens releasetermen al oud zijn, toch was nu het moment om ook dat materiaal live te mogen beleven.
Nog niet alles stond op punt want wij en de band trouwens ook, konden de vocals niet horen. Flat Worms struikelde daar niet over want opener “The Aughts” was toch een stevige binnenkomer. “Motorbike” klonk nog best goed ondanks die geluidskrampen maar met “Pearl” waren ze eindelijk op dreef en het publiek ook. “Time Warp in Exile” en “Antarctica” waren beide post-punk overgoten met een vette garagesaus.
Bij de strakspelende bassist Tim Hellman was het duidelijk dat hij puurde uit zijn ervaring van bij Ty Segal en The Oh Sees. Niet minder gedreven en intens was Justin Sullivan aan de drums die het boeltje strak bijeen hield maar evengoed uiteen deed spatten. In “Accelerated” leek hij net nog strakker te kletteren dan een metronoom. Ook zo tijdens “Terms of Visitation” waar hij zijn cimbalen voor de zoveelste keer bijna aan gort sloeg.
De meeste aandacht ging toch naar de onuitputtelijke en behendige zanger/gitarist Will Ivy. Diens gitaarwerk was om vingers en duimen af te likken, maar nog straffer was zijn snedige stem. “Silver Steel Red Tulip” klonk dan als een stevige hedendaagse indie punk song, maar het was vooral bij “The Mine” en “Plaster Cast” waar gelijkenissen met Dead Kennedys en Black Flag niet ver te zoeken waren.
Pieken deden de drie met het uitdijende “Into The Iris”, het nieuwe “The Guest” en het messcherpe bisnummer “Red Hot Sand”. Meer dan appreciatie was er van het beperkt publiek waarvoor de stevige garagepunkers ook meermaals bedankten.
In nog geen uur schopten ze het beetje monday blues zo uit onze lijven.
Setlist
The Aughts - Motorbike - Pearl - Time Warp in Exile - Antarctica - The Guest - Silver Steel Red Tulip - The Mine - Accelerated - Plaster Cast - Into the Iris - Terms of Visitation - Market Forces - Condo Colony - Red Hot Sand
Organisatie: Botanique, Brussel
Ecstatic Vision - Psychedelische wervelstorm
Ecstatic Vision is niet voor niets een band die is ondergebracht bij het label Heavy Psych Records, daar gedijt immers hun uitzinnige psychedelische rock het best. Alsook op het podium van Magasin 4, nog steeds diezelfde bruine concertzaal die rock’n’roll ademt uit alle poriën.
Ook al is de opkomst zeer mager, de smerige en overstuurde psychedelische rock spat er met volle goesting tegen de muren. De titel van het album uit 2017 ‘Raw Rock Fury’ is nog de beste omschrijving van wat Ectstatic Vision op een podium teweegbrengt, een waanzinnige pot herrie die gebouwd is op de kracht en furie van geestverruimende bands als The Stooges, Hawkwind, MC5 en Monster Magnet. Met dat verschil dat het er zowaar soms nog wilder en extatischer aan toegaat dan bij deze grote voorbeelden, voorzover dat mogelijk is. De vocals worden door een vat echo gejaagd, de saxofoon heeft duidelijk aan de LSD gezeten en de gitaren vliegen steevast uit de bocht.
Verzorgd is het niet, opwindend des te meer.
Ecstatic Vision stelt hier met volle geweld hun zinderend nieuw album ‘Elusive Mojo’ voor maar heeft ook een stel razende covers in de aanbieding. En natuurlijk komen die van The Stooges (“TV Eye”), MC5 (“Come Together”) en Hawkwind (“Master Of The Universe”), wat had u anders gedacht ?
Een dik uur duurt het voor de psychedelische wervelstorm gaat liggen. Vet, energiek en uitermate geweldig !
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Eternal Breath - 25 Y - Metal feest op z’n best!
Eternal Breath
Tsas
Harelbeke
2022-06-11
Erik Vandamme
Eternal Breath werd opgericht in 1996 door Andy Polfliet en gitarist Marino Decaluwé, die toen nog beiden gitaar speelden. Na 3 demo's , (1997) 'Empire of Eternity',(2002) 'Symphony of Agony' en (2006) 'Welcome To Hell' en vele bezettingswijzigingen later, bracht de band na circa 20 jaar een nieuwe CD op de markt , 'The Joker' die overal heel goed werd ontvangen. Ook op de podia bewees Eternal Breath zijn nieuwe adem te hebben gevonden. In mei 2019 werd een nieuw hoofdstuk geschreven onder de naam 'World Of Chaos'. De band verlegt nog maar eens zijn eigen heavy metal grens en weet verleden met nu met elkaar te verbinden tot een magistraal sterk klinkend geheel. Ondanks de personeelswissels staat Eternal Breath ook na 25 jaar nog steeds als een huis, en dat moet uiteraard worden gevierd. Door de coronapandemie werd dat feestje uitgesteld.
In een goed gevulde JC Tsas, Harelbeke bracht de band enkele vrienden mee om dat feestje compleet te maken.
WUK?! (When Union Kills) (*****) - Dit is een band die me compleet omver blaast en me na al die jaren in de concertwereld intrigeert . Deze jonge, talentvolle en ambitieuze muzikanten hebben enkel een demo uit en proberen zich nu live op kaart te zetten.
In een interview zet de band dit uit de doeken hier
Op dit verjaardagsfeestje van Eternal Breath zagen we een band die blijft evolueren in zijn kunnen. De meerstemmige vocals zijn een enorme meerwaarde. De nieuwe songs zijn omgeven van een subtiel donker randje. WUK?! ontgroeit het thrash metalvakje, en zoekt nieuwe horizonten op. Ze tasten grenzen af, verleggen die en halen andere bronnen aan. Ze hebben alles in zich om groots te worden.
Thorium (*****) - Een band die ondertussen al is geëvolueerd is Thorium. Op Belgisch niveau behoren ze ondertussen tot de absolute top. De grote sterkte van Thorium is het hoogstaand technisch vernuft waarmee de muzikanten hun instrumenten bespelen. De gitaar lijnen en de mokerslagen bezorgen ons een waar oorgasme; de zanglijnen vullen dit allemaal perfect aan.
"Ze blijven hun roots trouw, maar bieden ruimte voor openheid wat de originaliteit siert. Deze tweede is sterk en onderstreept hun virtuositeit en experimenteerdrift. Puik plaatje dus!", schreven we over de in 2021 uitgebrachte 'Empires of the Sun'. De band zet dit live in de verf, door hun overtuigende, gevarieerde set. Het spelplezier druipt er van af. Thorium is alvast een parel binnen dat metal wereldje.
WildHeart (*****) - Binnen het aanbod van bands die hardrock, sleaze en glam in hun oldschool brengen, weet Wildheart zich te onderscheiden. Deze jonge muzikanten integreren de jaren '80 naar het nu, met een aanstekelijke sound. Mötley Crüe, Skid Row zijn mooie referenties. Adrenalinestoten volgen elkaar op door duivelse riffs. Tonnen spelplezier ervaren we. Ze vinden elkaar blindelings , delen kwinkslagen uit en betrekken het publiek in hun set.
Het is een erg geoliede machine. WildHeart is duidelijk volwassen geworden, maar heeft zijn jeugdige spontaniteit niet overboord gegooid, integendeel zelfs.
Scavenger (****) - De heavy/speed metal band Scavenger ontstond in 1984, maar hield het na twee jaar voor bekeken. Sinds 2018 is de band terug actief, al is er in de huidige line-up niemand meer over van de originele line-up, hoewel er oud-bandleden zijn die nog achter de schermen meewerken aan Scavenger 2.0. De doorwinterde muzikanten weten perfect hoe ze een publiek moeten bespelen, de riffs snijden diep, iedereen headbangt, en ze hebben met Tine een vocaliste, die qua stem en uitstraling, subtiel doet denken aan Doro. De sound van Scavenger heeft nog steeds de oerkracht en energie waardoor ze niet gedateerd klinken.
Eternal Breath (*****) – Iedereen was al onder de indruk van deze bands . Aan Eternal Breath om het feestje compleet te doen slagen. Onlangs kwam het nieuws dat mede oprichter Marino Decaluwé de band zou verlaten, hij werd door zowat iedereen in de zaal aangesproken, luisterde en keek enthousiast hoe de band een ijzersterke set neerpootte in JC Tsas. Vervangend gitarist Jens, wordt door de bandleden en door het publiek, met open armen ontvangen. Zijn ijzersterke riffs overtuigen . Energiebommetjes horen we door de band. Zanger/frontman Andy Polfliet is een volleerd entertainer, die van de ene naar de andere kant van het podium rent, en zijn publiek voortdurend aanspreekt. Ze maken dit verjaardagsfeest compleet.
De band speelt recent materiaal en voegt er enkele classics aan toe . Ook Scavenger zangeres Tine komt een song meebrullen; ze doet dit met zoveel brio dat het voor herhaling vatbaar is , want haar stem past perfect in het plaatje. Songs als “The Joker” tekenen voor een sterk overtuigende set.
Na 25 jaar voegt de band nieuwe elementen toe aan hun gekende sound . Het bewijst dat Eternal Breath dat ze na al die jaren verleden met het nu integreren. Sterk staaltje en een uitmuntende set.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Bianca Lootens
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2648-eternal-breath-11-06-2022.html
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2652-scavanger-11-06-2022.html
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2650-thorium-11-06-2022.html
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2651-wild-heart-11-06-2022.html
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2649-wuk-11-06-2022.html
Organisatie: Eternal Breath
John Grant - Verwennerij van expressieve en gevoelige verhalenverteller
Volgroeid tot een ware chroniqueur brengt John Grant steevast politiek geladen en persoonlijke introspectieve songs. Diezelfde eigenheid blijft hij behouden in de door –Cate Le Bon-geproduceerde Boy From Michigan (2021). Het was lang uitkijken naar zijn (uitgestelde) terugkomst maar eindelijk konden we die zesde langspeler live
beleven.
Kaktus Einarsson mocht het - voor de gelegenheid - zittend Brugse publiek alvast warm maken voor een boeiende concertavond. Deze IJslander brengt met zijn kompaan aan de piano en synth, een kruising tussen experimentele klassieke muziek en zachte melancholische pop. Einarsson zelf is gezegend met een baritonstem die zijn gitaargetokkel goed aanvult. Het sferisch "My Driver" legde dat evenwicht tussen experimentele en pop bloot. Nog donkerder was "Ocean's Heart" waar extra trillende pianosnaren ons een bevreemdend gevoel bezorgden. Hoe zwaarmoedig doch interessant “Space Soul” en afsluiter “45rpm” waren, de twee Einarsson had voldoende sympathie om het publiek aangenaam te plezieren.
Onder een gespannen sfeer was het even wachten tot John Grant - met badslippers - en zijn twee begeleidende muzikanten het podium opkwamen. De donkere new wave electro pop was in opener “Just So You Know” al meteen opmerkelijk terwijl Grant aan de vleugelpiano al eens op Elton John leek. In “Boy From Michigan”, dat de titeltrack is van zijn laatste plaat, waren de toetsen van producer Cate Le Bon duidelijk hoorbaar. Hier en daar een saxofoonriff die de spacey synthmelodieën doorkruisten. Tel daarbij een klok van een stem en het geheel was al vroeg in de set al boeiend genoeg. Heel even leek de theatrale crooner een marionet te spelen in “Rhetorical Figure” waar hij met kinderlijke eenvoud zijn stem van hoog naar laag en terug liet gaan.
“Marz” met een Giorgio Moroder-achtige synth klonk als een new wave-sprookje met licht komische lyrics maar dat werd enorm gesmaakt door het enthousiast publiek. Vanaf dan leek Grant helemaal op zijn gemak te zijn want geregeld gaf hij een inkijk in wat komen zou. “The Cruise Room” was een ode aan een bar in Denver maar evengoed aan Julee Cruise en Twin peaks. “Touch and Go” ging dan over de moedige Chelsea Manning die in haar leven al meermaals de hel heeft gezien. Met een priemende geweldige zang bezong hij in “Glacier” de vrijheid die je moet ervaren zonder oordeel van anderen.
Het slot van de reguliere speeltijd ontplofte helemaal met “Sensitive New Age Guy” waarbij een ijzersterke noisy gitaarsolo van de backing gitarist Grant begeleidde in zijn expressieve bewegingen. Het publiek kon er maar moeilijk bij zitten en zong dan ook met alle plezier de laatste woorden in “Queen of Denmark”.
John Grant was nog lang niet uitgepraat en verwende ons met een bisronde waar opnieuw veel aan bod kwam. In het duistere 80s-pop van “Tempest” ging hij helemaal los op zijn sampler terwijl “Caramel” dan een aangrijpende pianoballad was. “Drug”, over zijn eigen drugsverslaving en geschreven voor zijn vorige band “The Czar”, was wellicht het meest aangrijpende van de hele avond. Enkel met zijn stem en de vleugelpiano wist hij alles en iedereen stil te krijgen. Een verrassing speciaal voor het Brugse publiek was “TC and Honeybear” en ten slotte het overrompelende “GMF” dat toegewijd was aan elke aanwezige motherfucker in de zaal.
Zonder te beseffen vlogen de onnoemelijke hoogtepunten zo voorbij waar wij intens van hebben genoten. Met het nieuwe materiaal heeft John Grant zowel op plaat als live opnieuw heel wat kijk- en luisterparels gemaakt. Een ware verwennerij die zowel onze gevoelige snaar wist te raken als ons zin gaf om te dansen.
Setlist
Just So You Know - Boy from Michigan - The Rusty Bull - Black Belt - Rhetorical Figure - Grey Tickles, Black Pressure - Marz - The Cruise Room - Touch and Go -
Glacier - Pale Green Ghosts - Sensitive New Age Guy - Queen of Denmark - - - Encore: Tempest - Caramel - Drug (The Czars song) - TC and Honeybear – GMF
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Amenra - Een val in de diepte/Wederopklimmen naar de oppervlakte
Hans Devriendt
Ik stond er aanvankelijk weinig bij stil, maar deze dreigende, regenachtige dag met weinig zon aan de hemel vormde waarschijnlijk de perfecte voorbode voor wat vanavond komen zou. Straks speelt Amenra hun eerste, van de twee in de Handelsbeurs geplande concerten, waarbij de focus vooral zou liggen op hun nieuwe plaat ‘De Doorn’.
Zoals ik het ondertussen van hen gewoon ben, cureerden Colin H. Van Eeckhout (zanger Amenra) en co. een uniek en voor zichzelf sprekend voorprogramma. Als eerste was Corecass, het soloproject van de Hamburgse multi-instrumentaliste Elinor Lüdde aan de beurt. De set begon traag opbouwend waarbij vooral drone-gewijze soundscapes op gitaar domineerden. Het geluid werd via loops op elkaar gemonteerd, waardoor het geheel steeds voller klonk, met veel emotionele lading. Omdat het de eerste act was, had ik wat tijd nodig om in die flow te komen. Maar van zodra Elinor begon te tokkelen op haar harp, trok ze mijn aandacht zonder nadenken, volledig naar wat er voor mijn ogen gebeurde. De fragiele melodiëen op harp, werden steeds vaker ondersteund door gitaarspel en orgel. Tijdens het nummer “VOID II” klonk de orgel dan nog eens statiger en met een schrale stem zorgde Elinor’s spoken word voor een totale, donkere en dreigende klimax. Wat ik net zag, was heel straf. Geef hun laatste EP ‘V O I D’ (Golden Antenna, 2020) zeker een oprechte kans.
Hierna klommen Thomas H. (draailier), Maarten M. (fluit) en Nele Nu (danseres) het podium op. Wat ze samen met Mótha brengen, valt onmogelijk te definiëren in één zin. Ze brengen een improvisoire totaalbeleving, waarbij Nele haar lichaam op het samenspel van de draailier en fluit gebruikt als een instrument om aan beeldende poëzie te doen. Toen de muziek startte, begon Nele -gehuld in een bloedrood gekleurd kleed- als een slang te bewegen. Het viel mij op met hoeveel finesse, haar armen en handen het verlengde vormden van de bewegingen die ontstonden vanuit haar benen en romp.
Hoe langer de muziek duurde, hoe indringender het meditatieve effect ervan op mij neersloeg. In Nele zag ik veel broosheid, maar tegelijkertijd ook ongelooflijk veel zelfzekerheid. Ze ontblootte zich van haar kleed en gaf mij hiermee initieel de indruk zich meer kwetsbaar op te stellen. Haar bewegingen evolueerden van stroomsgewijs naar eerder directief en ook de interactie met het publiek nam toe. Op een gegeven moment, leek het alsof ze gebroken was. Alsof ze troost nodig had. Maar toen ze zich letterlijk overgaf aan het publiek en zichzelf in hun armen liet vallen, wist ik niet goed wat er gebeurde. Binnen mijn interpretatie flirtte ze op dat moment met de nauwe grens tussen erotiek en kunst, waardoor ze een bepaald shock-effect creëerde en rillingen op mijn lijf teweeg bracht. Zelfs bijna een gevoel van degoutatie tegenover de hoge schijn gerichte maatschappij waarin we nu leven.
Nele kwam dicht, zorgde voor een wervelwind aan paradoxale emoties en ging volgens mij als artiest ook heel diep in wat ze deed. Ik kan alleen maar oprecht bekennen dat ik enorm bewonder wat er zonet voor mij gebeurde en nadien nog veel tijd nodig had om alles te kunnen plaatsen.
Niet veel later, huldde het podium zich in donkere rookwolken. Het was zover. Amenra begon met de dreigende intro van “Ogentroost”, tevens het eerste nummer van hun meest recente en je leest het juist, volledig Nederlandstalige plaat ‘De Doorn’ (Relapse Rec., 2021). Het zachte maar onheilspellende getokkel van Lennart Bossu (gitarist), werd na ongeveer vier minuten omver gewalst door een bombast aan log, zwaar en alles vernielend geluid. Op slag werd ik emotioneel gekatapulteerd naar een wereld vol met pijn, angst en lijden. CHVE’s stem klonk heel kil, scherp en prominent aanwezig:
“Mijn knoken. Gebroken. Ik sta hier voor jou. Gebroken. Voor altijd. Verloren.”
Toen het nummer gedaan was, bleef Colin schreeuwen. Alsof z’n lijf vol gruwel zat, hij hier vanaf probeerde te geraken maar het hem gewoonweg niet lukte.
Ik herinner mij nog 2007. Vol spanning zat ik met een lege tape in de casette recorder te wachten tot “Razoreater” in première ging op Studio Brussel. De dagen erna draaide ik die casette grijs en ik kon er maar niet genoeg van krijgen. Naast “Locust Star” van Neurosis, is “Razoreater” het enige stuk muziek die ik ken, waarin zoveel opgekropte woede verweven zit en tot uiting komt. Ondanks ik de indruk had dat Lennart technische problemen had met z’n gitaar, kwam het ook vanavond opnieuw volledig tot z’n recht.
Ik was al buiten adem en we zaten nog maar in ’t begin van het concert. Daarna speelden ze “Het Gloren”, waarop de baslijnen van Tim De Gieter in de eerste helft van het nummer voor verplettering zorgden, maar daarna werden afgelost door een heel breekbare melodie. Iets later ontplofte het nummer compleet, voor mij persoonlijk het hoogtepunt van hun laatste plaat, maar evengoed van hun concert vanavond. Het wordt op den duur trouwens een gewoonte om Amenra met visuals en hun kenmerkende, donkere belichting te zien… Maar ik wil van de gelegenheid toch nog eens gebruik maken om te duiden hoe ongelooflijk straf en complementair dit wel niet allemaal werd uitgedacht. Na “Nowena”, ”Voor Immer” en “Terziele” was ik er bijna aan. M’n hals deed ongelooflijk veel pijn en ik kon m’n hoofd eigenlijk niet meer zonder behulp van met hand omhoog houden. Maar toen begon “Am Kreuz”. Lees: “aan het kruis”. En zo voelde ik mij eigenlijk ook na dit nummer, begrijp je? Ja. Aan het kruis genageld.
Toch waren we nog niet aan het einde gekomen. Met “De Evenmens” speelde Amenra nog een laatste nummer vanop ‘De Doorn’ en bewezen ze voor mij dat deze plaat ook live, een ongelooflijk straf en uniek stuk kunst is. Kunst die mij bewoog, emotioneerde, naar de diepte bracht en uiteindelijk ook terug naar de oppervlakte deed klimmen. Voor mij bestaat er geen andere band, die dit zo in mij teweeg kan brengen.
Na een alles verslindende set, sloot de band af met een magistrale versie van “A Solitary Reign”. Nadien was ik mentaal en lijfelijk op, maar tegelijkertijd ook opgelucht. Ik kan precies opnieuw verder. Amenra is niet enkel een band, maar ook een zalver. En in deze precaire tijden, kunnen we dit alleen maar omarmen.
Vanavond was ongelooflijk.
Setlist:
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2624-amenra-09-06-2022
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2623-corecass-09-06-2022
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2622-motha-09-06-2022
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Heartless Bastards - Stevige rootsrock recht uit het Amerikaanse binnenland
De Amerikaanse rockers met stevige country- en rootsinvloeden van Heartless Bastards hebben intussen gestaag een repertoire van zes albums gevormd. Doorheen de jaren is er al wat verloop geweest van bandleden, maar toch blijft hoofdsongwriter Erika Wennerstrom de vaste waarde. Met haar country creativiteit en vocale impulsen blikte ze met haar band ‘A Beautiful Life’ (2021) in waarvan zij op de cover vol zelfvertrouwen pronkt.
Toch was de interesse van de Belgische muziekliefhebbers eerder lauw waardoor de Rotonde te leeg aanvoelde. Ondanks die tegenvaller aarzelde de band niet om het beste te laten horen en te laten zien. Opener “Got to Have Rock and Roll” bleek het voorproefje voor de rest van de avond: oerdegelijke rock met flitsen van country, folk of nog hardrock. In “How Low” nam het Amerikaanse zestal ons nog dieper in het Amerikaanse binnenland. Datzelfde gevoel en beeld hadden we ook bij “Photograph” of “The River”.
“When I Was Younger” voelde groots aan en kon dienen als soundtracks voor een westernfilm. Ook een terugkerende gevoel bij het gros van de set. Zo gaf Wennerstrom toe voor “The Arrow Killed the Beast” inspiratie gevonden te hebben bij Nancy Sinatra, Ennio Morricone en Clint Eastwood. De band slaagde er kundig in om die grootsheid wel meerdere keren te overtreffen.
Het gelaagde “Gray” begon kabbelend maar werd knallend helemaal goed gemaakt naar het einde toe. In het nieuwe “Revolution” hoorden we de verschillende stijlen die de band machtig is: trage balad in het begin, beukende hardrock naar het einde en daartussen wat blues en country. En dat nog eens overladen met punchy treffende lyrics.
Het potentieel zat er degelijk in om een blijvende indruk na te laten. De soms overdadige zang van Wennerstrom kwam echter wat geforceerd over waardoor ze hier en daar wat aan stemvastheid verloor. In “Only For You” zorgde net die moeilijke zangpartij ervoor dat onze aandacht wat verslapte.
Voor het merendeel van de set paste haar korrelige gelaagde stem toch wel goed bij de geheel. “The Thinker” zou maar een niemendalletje geweest zijn zonder haar vocale inspanning. Zo sympathiek en joviaal ze wel was, deed ons dan ook die kleine tekortkomingen vergeten.
Voor het slotnummer “Sway” werd nog eens alles uit de kast gehaald om ons dan toch met een verrast gevoel op te zadelen.
En zo eindigde de set zoals die begon: met een stevige opbouw, sterke passages van elke muzikant en allemaal strak bijeengehouden door een sympathieke frontvrouw.
Setlist
Got to Have Rock and Roll - How Low - When I Was Younger - You Never Know - A Beautiful Life - The Arrow Killed the Beast - Photograph - The River - Went Around the World - Dust - Swamp Song - Gray - Only for You - Revolution - Parted Ways - Encore: The Thinker - Sway
Organisatie: Botanique, Brussel
Sharon Van Etten - Zalvende en gelukmakende groepstherapie
Ondanks vele samenwerkingen en haar zes albums, waarvan de nieuwste ‘We've Been Going About This All Wrong’ (2022) nog maar enkele weken oud is, blijft Sharon Van Etten nog steeds een goed bewaard geheim. Haar coronaplaat met onzekerheden angsten en menselijke onvolmaaktheden, deed ze dan ook met de nodige beklijvende sérieux en charme uit de doeken in OLT Rivierenhof.
De band gevolgd door Sharon Van Etten, ging tijdens audiofragment, van wat bleek een laatste therapiesessie te zijn, geruisloos het podium op. De zwaarwichtige toon werd zo gezet en met “Headspace” verder doorgezet. In dit duister quasi versmachtend begin was Van Etten al sterk van zang. In “No One's Easy to Love” zocht ze de interactie op met haar bandleden wat ze de hele avond meermaals deed. Een allesbehalve statig begin dus waar “Comeback Kid” mooi op aansloot.
Met het verraderlijke traag beginnende “Anything” en “Save Yourself” nam Van Etten wat gas terug. Toch bleven die songs als een huis staan doordat ze enig in duet ging met Heather Woods Broderick (toetseniste/gitariste) wat voor een rustgevende chemie zorgde.
Sharon weet zich trouwens te omringen met steengoede muzikanten. “Porta”, een nieuwe single, was een waar speelveld voor Devin Hoff (bassist) die hele avond lang secuur speelde, terwijl Charley Damski onder andere “Darkish” en “Mistakes” doorkliefde met splijtende gitaarsolo’s. Niets minder kan gezegd worden van Jorge Balbi die het geheel en vooral bij “Born” bijeen drumde.
Dat ze zo goed kon rekenen op haar bandleden, die ze als haar tourfamilie beschouwde, gaf haar de vrijheid om op haar eigen straffe manier haar nummers kracht bij te zetten. In “I’ll Try” en “Darkish” blies ze ons zo omver met haar indrukwekkende zang. Al zagen we het tijdens “Beaten Down” dat ze geregeld het publiek nadrukkelijk aankeek, maar in het ijzersterke “Seventeen” nam ze zowat elke toeschouwer met haar indringende blik en ongegeneerd vingerwijzen mee in haar denkwereld. “Hands” was tussenin door de onweerachtige beukende sound zowat het beste wat zij en haar band voortbrachten.
De technische mankementen en een vreemde herwerking van “Every Time the Sun Comes Up” in de bisronde konden alvast de beleving niet bederven.
Sharon Van Etten bezorgde ons alweer kippenvel en tussen de zwaarmoedigheid toch enige hoop met een set waarin haar nieuw materiaal onopmerkelijk perfect past bij haar ander werk. Met dit optreden namen we allemaal een stukje gelukzaligheid mee als blijvende herinnering.
Setlist: Headspace - No One's Easy to Love - Comeback Kid - Anything - Save Yourself - I’ll Try - Beaten Down - Come Back - Darkish - Porta - Hands - Darkness Fades - Mistakes - Seventeen - Born - Every Time the Sun Comes Up
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne ism Live Nation
KISS - Afscheid met een klinkende zoen
Pinkstermaandag in Antwerpen, niet enkel een dag waarop de Sinksenfoor een massa volk verwelkomt, maar ook de dag waarop KISS halt houdt met hun ‘End of the Road World Tour’. Hun eerste en laatste keer in de Scheldestad, want enkele weken voordien kondigde de band aan dat ze na deze tournee hun glitterpakjes definitief aan de haak hangen. Dit zorgt echter allerminst voor een begrafenissfeertje in het Sportpaleis.
KISS kwam niet alleen maar laat zich voor de gelegenheid vergezellen door de heerschappen van The New Roses. De Duitse rockband werd last minute aan de affiche toegevoegd ter vervanging van Mammoth MVH, die initieel ging openen.
The New Roses brengt een portie snedige rock die het publiek gretig smaakt. Hits als “It’s a long way” en “Down by the river” kunnen dan ook op veel bijval rekenen. Een band om zeker in het oog te houden en verplichte kost voor fans van pakweg Buckcherry.
Iets voor negen klinken de inmiddels legendarische woorden door de speakers: “You want the best, you got the best, the hottest band in the world.” Vervolgens valt het doek letterlijk en kan men in een waas van rook en vuurwerk de bandleden van KISS deus-ex-machina-gewijs zien nederdalen op het podium op de tonen van “Detroit Rock City”. De band heeft er duidelijk zin in en heeft weinig moeite om het Sportpaleis in vuur en vlam te zetten, letterlijk soms. Bassist Gene Simmons herinnert er ons al snel aan dat Pinksteren de dag van de vurige tongen is, en werpt zijn uit de kluiten gewassen tong dan ook graag te pas en te onpas in onze nek.
Na een uitgebreide verwelkoming door zanger Paul Stanley volgen hits als “Shout it out Loud”, “Deuce” en “Cold Gin” alvorens een eerste solo weerklinkt. Vaak is dit een noodzakelijk onderdeel voor veel pensioengerechtigde bands en een rem op het optreden dat ze brengen, maar niet zo bij KISS! De solo’s die we voorgeschoteld krijgen, zijn om te smullen. Niet enkel zijn ze muzikaal-technisch van hoog niveau, ook krijgen we er de nodige show bij. Zo worden er tijdens de gitaarsolo van Tommy Thayer ufo’s uit de lucht geschoten en flirt drummer Eric Singer gretig met de camera terwijl hij van jetje geeft.
Ook Gene ‘the devil’ Simmons doet zijn duit in het zakje en bewijst tijdens zijn solomomentje waarom KISS nog altijd een shockrockband is. Al bloedspuwend brengt hij zijn bassolo die naadloos overgaat in “God of Thunder”, een visueel huzarenstukje dankzij de beweegbare LED-panelen en -wand.
Naar het einde van de avond toe volgen de grote kleppers met o.a. “Love Gun” (waarbij Stanley over het publiek zweeft), “I Was Made for Loving You” en “Do You Love Me”. Tijdens het laatstgenoemde lied regent het grote ballonnen op het publiek en denk je dat een climax wel bereikt werd. Maar dan volgt slotlied “Rock and Roll All Nite” waarbij alle registers nog eens opengetrokken worden, en een zee van papiersnippers en vuurwerk het Sportpaleis vult.
KISS kwam, zag en overheerste in het Sportpaleis. Hoewel er qua show niets nieuws onder de zon was, was dit een optreden om duimen en vingers bij af te likken. We kregen een totaalspektakel waarbij vooral het enthousiasme en de energie van de band opviel. Dit was dan ook een afscheid waar we met veel plezier zullen aan terugdenken.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Stijn Raepsaet
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2625-the-new-roses-06-06-2022
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2626-kiss-06-06-2022
Organisatie: Greenhouse Talent
Glass Museum - een wervelend dansfeestje van jazz, elektronische muziek en post rock soundscapes, die elkaar weten te vinden
Glass Museum (****) drukken sinds 2016 hun stempel in een grensverleggende jazzsound. Ze stonden al vrij vlug op Dour, wonnen verschillende awards en mochten al in de Ancienne Belgique spelen. Ze mochten ook op gerenommeerde festivals in het buitenland optreden.
In 2018 resulteerde dit in een zeer fijn debuut: 'Deux'. En toen was het duo pas echt vertrokken. In 2020 volgde een gloednieuwe schijf: 'Reykjavik'. De recensie hiervan kun je hier nog eens nalezen.
De band heeft niet stil gezeten, want daar is de volgende parel al 'Reflet'. Glass Museum kwam deze in een goed gevulde AB Box live voorstellen. We merkten vooral dat de cinematografische aankleding overeind stond, de nadruk kwam op Elektronische muziek. Een meerwaarde, zeerzeker live.
Antoine Flipo (synthesizer) en Martin Grégoire (drums) laten zich live bijstaan door een extra muzikant, die al een even groot multi-instrumentalist blijkt te zijn dan het duo zelf. Glass Museum, als trio, bieden een uiteenlopend klankentapijt. We zagen een geëvolueerde band , die verder gaat dan louter de jazzsound . Ze gaan creatief , improviserend aan de slag met hun instrumentatie. Het is een fantasieprikkelende versmelting, intiem, gedreven en soms alle registers open, van piano, synthesizer, percussie en een streepje contrabas. Bedwelmend , aanstekelijk, puur, dansbaar klinkt het. Het recente 'Reflet' onderstreept dit uitgangspunt. Een verslavende inwerking. De laaiende enthousiaste fans smeekten na de regulaire set om meer. Glass Museum ging er probleemloos op in.
Als band in groei hoorden we een wervelend dansfeestje van jazz, elektronische muziek en post rock soundscapes, die elkaar weten te vinden. We houden hen verder in het oog!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Fire Down Below - Bringing the desert to Ghent
Fire Down Below + Cities Of Mars + High Desert Queen
Fire Down Below puzzelde met de tourschema’s van High Desert Queen en Cities Of Mars, twee van hun labelgenoten bij Ripple Music, en kwam zo tot een klein broertje van het Ripple Fest in Gent. De Gentse stonerband heeft flink wat nieuwe tracks die ze aan een live-toets wilden blootstellen.
De Texanen van High Desert Queen mochten de avond inzetten met hun desert rock. Het was hun allereerste concert ooit op het Europese vasteland, nadat ze de week ervoor reeds door de UK zwierven. Met meer succes overigens dan verwacht, want op een handvol cassettes en T-shirts na was hun hele merchandise reeds uitverkocht. En dan moesten ze nog beginnen aan het Duitse luik van hun tournee.
High Desert Queen bestaat nog niet zo heel lang als band, maar hun naam en faam schiet als een raket omhoog. Na de eerste noten van “Ancient Alien” wist je ook meteen waarom. Voor zover er een definitie bestaat van catchy desertrock, beantwoordt High Desert Queen aan alle criteria. Lekker uptempo, meer Kyuss en Monster Magnet dan Sleep, compacter in songopbouw dan veel andere bands in het genre, meteen de sound oproepend die we zijn gaan associëren met weidse woestijnen, …. Het plaatje klopt helemaal.
De Texanen speelden in Gent slechts twee tracks van hun debuutalbum ‘Secrets Of The Black Moon’ (“As We Roam” en het fantastische “The Mountain Vs The Quake”). De vijf andere zijn nieuwe tracks voor hun volgende album, dat er al snel aankomt. Afgaand op de live-versies, kijken wij alvast uit naar de opnames van “Ancient Alien”, “Pretty Little Liar”, “Head Honcho” en vooral “Solar Rain” waarmee ze in Gent de set afsloten.
High Desert Queen speelde in Gent een heel strakke set. Drummer Phil en bassiste Morgan legde een solide basis voor gitarist Rusty en zanger Ryan. Die laatste was naar Amerikaanse normen de bescheidenheid zelve: uitermate dankbaar voor de speelkans en super professioneel. In de slotakkoorden van “Solar Rain” liep hij het zaaltje in om elkeen persoonlijk te bedanken met een knuffel of een high five en bij de volgende bands stond hij telkens op de eerste rij om te supporteren. Zo hoort het eigenlijk, maar het is lang geleden dat we het nog effectief gezien hebben.
High Desert Queen wordt een hele grote band in het circuit van Desertfest en gelijkaardige festivals.
Voor Cities Of Mars was de Asgaard in Gent één van de haltes op hun tournee door Zweden, Duitsland, Zwitserland en België. In België doen ze liefst vier clubs aan en vooral aan Antwerpen hebben ze goede herinneringen van een vorige tournee. Hoewel de band toch al goed acht jaar bestaat, zijn ze hier nog niet zo bekend, maar ze werken er dus hard aan. Dit trio mengt o.m. doom, postrock en sludge door hun donker-getinte stoner.
De Zweden brachten in Gent een mooie dwarsdoorsnede uit hun oeuvre, met van hun jongste album (‘Cities Of Mars’) onder meer “The Prophet”, “Towering Graves” en “The Black Shard”. Afsluiten deden ze met “The Third Eye”, hun debuutsingle uit 2015. Prima band en ook zij speelden een strakke set.
Fire Down Below zit op een kantelpunt, of eerder al een stuk voorbij het kantelpunt. De internationale interesse voor dit Gentse stoner-viertal groeit zienderogen en hun volgende album moet die interesse nog een extra zetje geven. De opnames volgen eind dit jaar en de release is voor volgend jaar. Daarbij is het altijd een goed idee om het nieuwe materiaal eens live te testen voor jezelf en bij de fans. Van die nieuwe songs zijn “Airwolf” en “Driver” meer dan degelijk, mist “Cocaine Hippo” misschien nog wat punch en extra psychedelica en intrigeert “Malibu” met een gewaagde surf-intro. Het absolute nieuwe anthem voor Fire Down Below wordt evenwel “California”. Die track is smoking hot en onmiddellijk mee te brullen. Met dat derde album van Fire Down Below komt het dus wel goed.
Zanger/gitarist Jeroen kreeg het wel heel warm op het podium en krijgt bij een opmerking daarover meteen antwoord van Ryan van High Desert Queen: You started it, bringing this desert rock to this city. De stoner-fans konden hun hart nog ophalen aan klassiekers uit ‘Viper Vixen Goddess Saint’ en ‘Hymn Of The Cosmic Man’ als “Ignition”, “Roadburner”, “Saviour Of Man” en “Dashboard Jesus” (het trucje met de extra drum in het publiek voor de intro, dat werkt nog steeds). Bij “Malibu” duikt Jeroen nog het publiek in en mag daar al spelend meeslurpen aan een Duvel.
Als bisnummer speelde de band op verzoek nog “The Mammoth” en daarna was er nog een groepsfoto met alle bands en een gemeende glimlach op ieders gezicht. Als die nieuwe vinyl volgend jaar in de winkels ligt, zal die vast als zoete broodjes verkopen. En live staat deze band steeds overeind als een huis.
Goed, de opkomst kon nog iets beter, maar dat moet zowel elke organisator vandaag zeggen. Maar misschien is op 3 juni de basis gelegd voor een eerste editie van Ripple Fest Belgium?
Organisatie: No Name Collective
Nederlands 
Français 
