Mdou Moctar - Kleine wervelstormen van tot euforie leidende noten
De Belgische/Rwandese Dushime (geboren in Kigali) mocht een uitverkochte zaal op temperatuur brengen. Deze sympathieke verschijning is duidelijk niet voor één gat te vangen. Zo acteerde ze in het veelbesproken ‘Lam Gods’ van Milo Rau, imponeerde ze met twee lange zangpartijen in "Black/ The sorrows of Belgium" van Luk Perceval en poseert ze voor het rebelse lingeriemerk ‘La fille d'O’ terwijl ze op muzikaal vlak onder andere samenwerkte met het draaitafelcollectief Noannaos.
In Oostende mochten we kennis maken met haar eigen project. Handig laveerde ze haar wat dromerige zang tussen vooraf opgenomen, Afrikaans klinkende zangsamples waarbij ze begeleid werd door een jongeman op spaarzame synths. De veelal ingetogen muziek gecombineerd met haar gracieuze bewegingen kwam dicht in de buurt van een performance. Het deed wat denken aan Ibeyi qua sound en zang.
Hoewel ik vermoed dat velen, die toch gekomen waren voor een gitaarfestijn, hier niet zoveel aan hadden bleef het de ganse set muisstil. Dat zegt uiteraard veel en niet alleen over de discipline van de toeschouwers. We zagen dan ook een bekoorlijke set van Dushime die wat mij betreft toch iets te sober was aangekleed.
De biografie van Mdou Moctar leest als een sprookje. Geboren in 1984 of 1986 als Mahamadou Souleymane in een klein, afgelegen, diep religieus dorpje in Niger leert hij artiesten als Abdallah Oumbadougou kennen en besluit hij om elektrische gitaar te gaan spelen. Aangezien zijn familie elektrische muziek afkeurt, ziet hij zich genoodzaakt zelf een gitaar in elkaar te knutselen met behulp van wat planken en fietsremkabels. De gitaartechniek krijgt hij onder de knie via YouTube filmpjes van Eddie Van Halen. In 2008 trekt hij naar Sokoto in Nigeria om er zijn debuutplaat ‘Anar’ op te nemen. De plaat wordt echter nooit officieel uitgebracht maar toch worden sommige nummers via mobiele telefoonnetwerken erg populair. In 2013 krijgt hij plots telefoon van Christopher Kirkley uit Portland, Oregon en labelbaas van ‘Sahel Sounds’ en dan gaat het plots snel. Er komt een liveplaat op Sahel Sounds, het debuut krijgt dan toch een officiële release en Mdou speelt de hoofdrol in de allereerste touareg-film ‘Akounak Tedalat Taha Tazoughai’."Rain the color blue with a little red in it" is in feite een remake van Prince's “Purple rain" maar purple bestaat niet in het Tamajeq, vandaar die wat eigenaardige titel. Er volgen nog wat platen bij Sahel Sounds waarvan ‘Ilana: The Creator’ uit 2019 voor een wereldwijde doorbraak zorgt. Vorig jaar tekent hij bij het gerenommeerde ‘Matador Records’ en wordt ‘Afrique victime’ overal laaiend enthousiast onthaald.
En nadat hij in de AB en Het Bos al voor een uitverkochte zaal mocht spelen lukte dat hem ook nog eens in De Grote Post.
Voor een gemengd publiek, jong en oud, verschenen de vier, piekfijn uitgedost in traditionele touareg kledij. Naast Mdou Moctar zagen we Souleymane Ibrahim op drums, Ahmoudou Madassane op ritmegitaar en Mikey Coltun op bas. Die laatste, tevens producer, is toch wel een fenomeen. Telkens hij de groep wil vervoegen in Agadez, Niger heeft hij daar een vliegreis vanuit Brooklyn van 20 uur plus een busreis van 28 uur voor over. Moctar wordt wel eens de Jimi Hendrix van de Sahara genoemd maar tijdens het ganse optreden heb ik niet één keer aan Hendrix moeten denken. Beiden zijn extreem getalenteerde, linkshandige gitaristen maar daar houdt de vergelijking op. Hun muzikale werelden liggen immers mijlenver van elkaar verwijderd. Zelf vermelden ze ZZ Top, Black Sabbath, Van Halen, Black Uhuru en zelfs Black Flag als invloeden maar die zijn dat wel ontzettend goed geïntegreerd in hun sound. Die 70s retro zit duidelijk geworteld, een Rare Earth borrelt duidelijk op.
Mdou Moctar creëert een eigen universum waarin er zeker Westerse aanknopingspunten zijn maar de traditionele touareg muziek wordt nooit verloochend. Helemaal in het begin van de set verontschuldigde Moctar zich aan de mensen vooraan omdat het geluid daar nogal hard zou staan. Het waren meteen zijn enige woorden in een bovendien ook nog eens erg statische set. Enkel Moctar zelf durfde al eens een stapje achteruit te zetten, de anderen bleven aan hun plaats genageld. Het deerde niet, integendeel, het gaf nog meer ruimte aan de muziek die hier de enige taal was die iedereen verstond. Het volk bleek meteen gefascineerd door de enorme intensiteit die dit viertal wist te bereiken. Knappe, melodieuze songs gekapseld in een onwrikbare, hypnotiserende sound en een gitaar die telkens weer alle aandacht naar zich toe wist te zuigen.
Mdou Moctar leek wel één geworden met zijn witte Fender Stratocaster, breed lachend als hij een aanmoediging kreeg uit de zaal. Voortdurend ontketenden zijn onwezenlijke vingers kleine wervelstormen van tot euforie leidende noten. De groep eindigde met "Afrique victime", titeltrack en tevens prijsnummer van de laatste plaat waarin de onheuse behandeling van Afrika op de korrel wordt genomen.
Nog één keer liet Moctar zich gaan en masseerde hij letterlijk de snaren van zijn gitaar. Adembenemend! De roep om een bis bleef uiteraard niet uit en zijn drie medemuzikanten waren al snel terug. Nadat iemand uit het publiek hem een plectrum kon bezorgen verblijdde Ahmoudou Madassane ons nog met een fors, volledig instrumentaal gitaarnummer maar Mdou Moctar zelf, die kregen we niet meer te zien. Hoe dat kwam, daar hebben we het raden naar. Dit was wel de laatste dag van de ramadan, misschien loerde de uitputting wel om de hoek.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Slift - Van geweldig naar richtingloos
Het contrast kon niet groter zijn. In een tijdspanne dat de stonerfreaks van Slift één song speelden hadden de punkertjes van Meltheads er zowat heel hun repertoire doorgejaagd.
Meltheads waren met een goed gevoel uit de finale van Humo’s rock rally gekomen, ze moeten trouwens zowat de enige rockband geweest zijn die daar op het podium stond. Maar goed, ze hadden er voldoende lef en vertrouwen opgedaan om in de Casino een stel rake kopstoten uit te delen. Meltheads deden dit met een set vlijmscherpe en pretentieloze punkrocksongs die soms niet langer dan een minuutje duurden en geenszins hun doel misten. Punk zoals punk moet klinken, luid, kort en frontaal op uw bakkes.
Slift tapte uit een heel ander vaatje, eentje dat gevuld was met stonerrock, psychedelica en kilo’s weed. Op zijn beste momenten was Slift een bruisende cocktail van Thee Oh Sees en Motorpsycho, zoals op hun recentste en sterkste album ‘Ummon’, op zijn slechts was Slift een richtingloze spaceshuttle. De band starte energiek, wild en heavy en gedurende een uur klonk dit meer dan geweldig. Nog meer dan op hun platen werd de sound beheerst door gierende gitaarsolo’s met tonnen echo er op. Met daarachter een pompende ritmesectie klonk het aanvankelijk als snerende spacerock met heel wat dynamiet in de motor. Bij momenten was het fantastisch maar naarmate het concert verder evolueerde verloor Slift zich meer en meer in oeverloze sonische soundscapes die maar bleven duren, en dan hebben we het vooral over het laatste half uur (2 songs waren dat dan). Slift was zonder het zelf door te hebben volledig het noorden kwijt, de band waande zich in het repetitielokaal. Daar is dergelijk experimenteel lawaai natuurlijk toegelaten, maar hey gasten, jullie stonden hier voor een betalend publiek en niet iedereen was zo apestoned om dit laatste halfuurtje noise waanzinnig goed te vinden.
Wel volop genoten van het eerste uur. Slift is een band die wervelend en stomend kan zijn, maar ze moeten op tijd weten te stoppen.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Róisín Murphy - Roisin maakt er een wervelend dansfeest van
Róisín Murphy zal altijd in één adem genoemd worden met Moloko, én de dans hits die het collectief heeft uitgebracht; na al die jaren blijft dit in het geheugen gegrift … én toch heeft zijzelf best interessant solo werk gemaakt. In een volgepakte AB grasduint de beweeglijke dame, uitgekiend, doorheen het oeuvre van haar solo werk als van Moloko, wat tekent voor een wervelend dansfeest. Rustpauzes werden ons niet gegund.
MadMadMad (****) bleek niet zomaar een opwarmer. De muzikanten toveren met riffs en beats, die perfect inspelen op de dansspieren. Deze band brengt een mix van jaren '70 no-wave, postpunk en disco. Het geheel klinkt opzwepend en aanstekelijk, drie kwartier lang, zonder oponthoud. Wat een aanzet naar Roisin …
Terwijl achter de band een zingende Roisin Murphy (****) op het scherm verschijnt, beweegt ze zich backstage naar het podium toe. De band neemt gewoon nieuwe instrumenten en begint “Fun For Me” van Moloko te spelen. Roisin weet de aandacht naar zich toe te trekken en ze laat zich omringen door een strakke begeleidingsband . Een mooi geheel.
Róisín Murphy straalt op het podium, ze heeft er duidelijk zin. Ze krijgt het publiek direct mee. Op “Something More” , energiek ingezet door Murphy zelf, en haar vier muzikanten (twee van het voorprogramma en twee nieuwe).
Het publiek brult de songs enthousiast mee en Roisin voelt vlug aan dat ze hier een soort thuismatch aan het spelen is. Naast de muziek zijn er haar verkleedpartijen, met zeer rare , flashy en kleurrijke kledingstukken die tot de verbeelding spreken. Lekkere dansmoves en dansbare songs zoals “Forerver More”, “Overpowerd” en “Sing it Back” volgen. Het zijn allemaal kleppers die het wervelende dansfeest enkel aanzwengelen. Ze gaat het publiek geregeld opzoeken, zelfs letterlijk, o.m. bij “Forever More”, het zorgt er alleen maar voor dat het publiek nog wilder reageert.
Er komt werkelijk geen einde aan de hits, die dus vooral worden gebracht met heel veel buikgevoel. En dat siert Róisín Murphy nog het meest. Ze speelt haar set, ondanks al die jaren op de teller, nog steeds op diezelfde speelse wijze alsof het haar allereerste concert is.
Bij het buitengaan zagen we alleen maar gelukkige mensen, die er optimaal van genoten. Wat een fijn ontspannend avondje
Setlist: Fun For Me (Moloko nummer) - Something More - Let Me Know - Incapable - Narcissus - The Time Is Now (Moloko nummer) - Simulation - Forever More (Moloko nummer) - Cannot Contain This (Moloko nummer) - Overpowered - Sing It Back (Moloko nummer) - We Are the Law - Flash of Light - Golden Era / Familiar Feeling (Moloko nummer) (akoestisch)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1900-roisin-murphy-26-04-2022
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1899-madmadmad-26-04-2022
Organisatie: Live Nation
Grandaddy & The Lost Machine Orchestra - Unieke orkestrale indie beleving
Grandaddy is met The Lost Machine Orchestra op tour om quasi integraal de doorbreekplaat ‘The Sophtware Slump’ te brengen in een unieke interpretatie. Door de cultstatus van de band was De Roma dan ook al snel uitverkocht. Door de herinterpretatie van de spacey indie rock-muziek beloofde het concert dus qua beleving uniek te zijn.
De Noord-Ierse singer-songwriter Malojian die al heeft samengewerkt met Grandaddy was mee als support act. Wat samengeperst tussen Grandaddy’s orkestopstelling bracht hij voorzichtig zijn eigen Ierse folk voor een tot dus dan beperkt publiek. Zijn tweede “Walking Away Singing A Love Song” was al veel interessanter dan zijn opener. Helaas waren zijn bindteksten quasi onverstaanbaar en naarmate zijn set vorderde was hij door het pratend publiek al helemaal niet meer te volgen. “Communion Girls” was een interessante referentie naar de Ierse Troubles maar daar ook verloren veel mensen de aandacht. Met een laatste poging probeerde Malojian op z’n Neil Youngs “Crease of Your Smile” en “Julie Ann” met mondharmonica te brengen, maar het mocht niet baten…
Zo eenvoudig het voorprogramma was, zo groots was dan de hoofdact. De twaalfkoppige band kwam op kousenvoeten de setting op en zette zeer rustig “Sarah 5646766” in. Even later nam ook Jason Lytle onder enthousiast gejoel zijn plaats in om het nummer af te sluiten. Het volle geluid van de blazers, strijkers en de percussie zorgde voor een beklijvende versie van het emotioneel beladen “He's Simple, He's Dumb, He's the Pilot”. Tijdens “Hewlett's Daughter”, een hoogtepunt, kreeg het ensemble ook het publiek mee als koor die gewillig de lyrics meezong.
Het onmisbare opzwepende “The Crystal Lake” kwam al vroeg aan bod en kreeg door de blazers net dat tikkeltje extra mee. Grandaddy slaagt er live moeiteloos in om een thematische symbiose te vormen tussen technologie en landschappen. Zo was het naturalisme in “Underneath the Weeping Willow” en het modernisme in “Broken Household Appliance National Forest” in een quasi perfecte balans. Als een zeer bescheiden dirigent hield Jason Lytle de touwtjes strak in handen waardoor de bedeesde orkestleden hem vaak aankeken.
Halfweg het concert was ‘Jed the humanoid’ in verschillende aaneensluitende poëtische en spacey nummers de ietwat noodlottige hoofdrolspeler. Met onder andere nog het onheilspellende “Miner at the Dial-a-View”, waar Lytle zichtbaar aan het genieten was, en de wrange ballad in “So You'll Aim Toward the Sky” kregen we zowat het meeste te horen van ‘The Sophtware Slump’.
Gelukkig werden we verder verwend met een opborrelende versie van “Lost on Yer Merry Way” en een pakkende “Saddest Vacant Lot in All the World”. “This Is the Part” leidde Lytle in met een persoonlijke anekdote over een echtscheiding en het zichzelf heruitvinden. Helaas miste hij daar net wat vlotheid om het publiek mee te krijgen.
In de uitgebreide encore slot hij en zijn kompanen rustig af met het nieuwe “Happy Little Kid”.
Eerlijk geven we toe dat de beleving van deze Grandaddy & The Lost Machine helemaal niet te vergelijken valt met het opgenomen materiaal. De subtiele elektronische DIY-toetsen werden vervangen door omvangrijke orkestgeluiden. Ook ontbraken enkele favorietjes die we heel graag live hadden gehoord. Toch genoot het publiek intens dat bij momenten ook gretig meezong en enthousiast het ensemble bedankte.
Setlist
Sarah 5646766 - He's Simple, He's Dumb, He's the Pilot - Hewlett's Daughter - The Crystal Lake - Chartsengrafs - Underneath the Weeping Willow - Broken Household Appliance National Forest - Jed the Humanoid / Jed's Other Poem (Beautiful Ground) / Jeddy 3's Poem / Jed the 4th - Miner at the Dial-a-View - So You'll Aim Toward the Sky - E. Knievel Interlude (The Perils of Keeping It Real) - Lost on Yer Merry Way - Saddest Vacant Lot in All the World - This Is the Part -
Encore
The Go in the Go-For-It - The Warming Sun - A Lost Machine - Happy Little Kid
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Psychonaut - Belgische metal in volle glorie
Divided, H I R O, Cobra The Impaler en Psychonaut
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Wie zichzelf een West-Vlaamse metalfan noemt, moest afgelopen weekend in het zonovergoten Leffinge zijn. Daar verschansten we ons samen met andere langharigen en bleekscheten in De Zwerver, dat voor de gelegenheid tot ware metalcave was omgetoverd.
Divided is een vierkoppige West-Vlaamse band die in hun muziek een mooi evenwicht brengt tussen genres als post-rock, hardcore en sludge-metal. De jonkies onder leiding van zanger én drummer Pepijn Vandaele stelden hun versgeperste debuut-EP ‘Riser’ voor. Een goed opgebouwde plaat met zowel psychedelisch als strak gitaarspel. Songs als “Neverending” en “Slumberland” komen telkens tot een heerlijke explosie. Bewondering ook voor de live performance met unieke podiumopstelling, al zullen de Kortrijkzanen wellicht nog eens nadenken over de rol van Pepijn. Zelfs rastalenten moeten af en toe eens ademen.
Met H I R O stond er zelfs een debuutoptreden op het programma. Met kraakverse plaat ‘H I R O’ en een band die glansde als net uit de verpakking - inclusief fluo kabels - zorgde het Oostends/Brugs metalcollectief voor een paar songs die de monden deden openvallen. Ze kwamen af met een eclectische sound, die het midden hield tussen melodieuze metal en psychedelische rock. Zet er een zanger met een klok van een stem bij en je merkt onmiddellijk dat deze mannen er zijn om te blijven. “Polarize” laat je even dromen met zweverige riedels om je dan als een vuile goederentrein omver te denderen: what’s in a name?
Dat de twee gitaristen respectievelijk hun sleutelbeen en pols hadden gebroken, waardoor de try-out in De Kelk van vorige week nog werd uitgesteld, maakte deze volwassen set des te indrukwekkender.
Met “Cyclothymia” bracht de band een heel toegankelijke progrock song die in je kop kan blijven hangen. Een krachtig nummer vol emotie, goeie riffs en prima drumwerk. Dat de frontman nog wat onhandig met de armen wiekte, zien we graag door de vingers. (Check zeker ook eens de coole clip met passend artwork!)
Cobra The Impaler met Tace DC steelt graag de show. En dat deden ze dan maar. Klootzakken. Even dachten we: die fluokabels zijn in. Bleek dat de bassist zijn gerief gestolen werd en hij z’n materiaal moest lenen bij H I R O. Toch brachten ze een geluid dat we nog niet eerder hoorden die avond. Het was harder en dynamischer, maar ook iets meer stoner metal. Mastodon fans zullen blij zijn met deze band. Met “Colossal Gods” toonden ze al in het begin van hun set gitaarwerk van heel erg hoog niveau. Manuel Remmerie zong eroverheen als een maniak en liet zijn micro vieren als het aan de muzikanten was, zoals tijdens “Mountains”. Toch lieten zelfs zij je oren af en toe rusten met wat harmonie tijdens een nummer als “Demigods”. Daarna kregen we een momentje van bezinning. Maar niet lang. Het publiek smulde van de gitaarsolo van Tace tijdens “Scorched Earth”, waarna Cobra dat trucje nog enkele keren herhaalde. De band liet het publiek uit de hand eten en voor we het wisten sprongen de zanger en gitarist James Falck van het podium af.
Cobra The Impaler sloot hun meeslepende set af met “Tempest Rising” waarna iedereen smachtte naar meer.
De sterkte van de vorige bands zorgde ervoor dat we bij Psychonaut toch ietwat op onze honger bleven zitten, al zagen we ook wel wat headbangende jonge gasten. Het geluid was vaak clean, de show wat sober. “The Story of Your Enslavement” was wel lekker dreunend. In het heel lange “Psychedelic Mammoth” zaten we even onder water, kregen we psychedelische klanken en fantastisch geschreeuw.
Het instrumentale “All I Saw as a Huge Monkey” klonk dan weer mistig en werd ingezet met een soort didgeridoolawaai. Het uitdagend gitaarspel had een Oosterse vibe door het tokkelen op de hals van de gitaar. Bij “Sananda” waanden we ons op de begrafenis van een vikingkoning en ging zanger Thomas Michiels een pisje doen. Of beeldden we ons dat in? We waren er niet steeds bij met onze gedachten na 4 uur metal aan een stuk. In “Kabuddah” hoorden we nog een sterke samenzang waarmee Psychonaut toonde dat het niet voor niets als headliner van de avond werd geprogrammeerd.
Toch bleef achteraf vooral H I R O (Cyclothymia!) en Cobra The Impaler in onze hoofden hangen. Misschien bestaat er toch zoiets als te veel metal op één avond. Of was het net dat tikkeltje te weinig op het eind?
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Meskerem Mees - Pure eenvoud in kunstvorm in een intiem kader
Meskerem Mees (*****) heeft een lange weg afgelegd in twee jaar tijd, als onontgonnen parel naar een schitterende debuutplaat 'Julius' en voor bijna alles in de prijzen vallen. De overwinning op Humo's Rock Rally heeft haar geen windeieren gelegd, ze won echter nog meer prijzen en heeft nu niet minder dan vier MIA nominaties op zak, een mens zou voor minder zweven. In het AB Theater zagen we een artieste die met beide voeten op de grond staat en blijft!
Oriana Mangala is een Brusselse muzikante/performer. Na het zoeken van haar eigen sound in verschillende projecten en haar studies aan het Koninklijk conservatorium van Gent maakt zij sinds kort muziek onder de naam Oriana Ikomo (****). Oriana beschikt over een soulvolle, warme, fluwelen stem en laat zich bijstaan door een zangeres die haar perfect aanvoelt en aanvult, ook al horen daar elektronische klanken bij. Het is vooral de samensmelting van beide stemmen die ervoor zorgen dat je reeds bij het voorprogramma wordt weggevoerd. Iedereen mee krijgen lukte nog niet, veel mensen waren de zaal nog aan het binnen komen op zoek naar een plaatsje, maar toch.
Knap hoe het duo op ingetogen wijze, een groot deel van het AB theater reeds muisstil krijgt, Het bewijst dat Oriana Ikomo over voldoende potentieel beschikt om binnen de soul/R&B definitief door te breken.
Meskerem Mees van haar kant, betreedt het podium op subtiele, ingetogen wijze, gerugsteund door (vervang) cellist Frederik Daelemans . Zachtmoedig palmt ze haar publiek vanaf de eerste noot in, met haar gezapige bindteksten en songs, die op een eenvoudig pakkende wijze worden gespeeld en ons onder de indruk brengen . Naast klassiekers “Astronaut” en “Joe”, al vroeg in de set, was er plaats voor gloednieuw materiaal, dat met een kwinkslag werd voorgesteld.
Ze out zich ook als dichteres, cellist Frederik Daelemans verdwijnt even achter de coulissen, waardoor Meskerem Mees op haar eentje een poëtische mooie tekst brengt, een krop in de keel krijgen we.
Meskerem Mees (****) is nog steeds een performer die 'schittert in eenvoud', en het tot kunstvorm verheft. Het is opmerkelijk hoe ze, met twee op zo een groot podium als de AB, een volledige zaal kan ontroeren. Het daverende, gemeende applaus van het publiek sierde.
Meskerem Mees had ieders hart veroverd . Mooi.
Na een klein uurtje, volgde nog een pakkend mooi bisnummer “Je Bent Een Vriend Van Mij”, opgedragen aan de pas overleden Arno. Wat een intensiteit en emotie straalde ze hier uit!
Pure eenvoud in kunstvorm in een intiem kader op een bedeesde, ingetogen, overtuigende wijze! Een (jonge) dame met een groot hart. We zijn mee in haar verhaal en haar muziek!
Pics homepag @Christel Schoepen
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The Beths - Knallende live verwennerij van het verre Nieuw-Zeeland
Helemaal gekomen van de andere kant van de wereld, hielden de vier Nieuw-Zeelanders van The Beths tijdens hun tour even een stop in de AB Club. De indie rock doorspekt met surf- en garagetoetsen klinkt op zowel “Future Me Hates Me” en hun laatste telg “Jump Rope Gazers” zeer origineel. De talrijke toeschouwers hadden er zin in en wij dus ook.
Het Noord-Ierse Cherym mocht opdraven om een al goed gevulde AB Club op te warmen. Hun powerpunk met een duidelijke boodschap van verdraagzaamheid tegenover allerlei minderheden kwam hard en oprecht binnen. "Pretty Boy" was opgedragen aan alle schone en lelijke jongens terwijl "Weird One" er één was tegen de haters en de pestkoppen. Het publiek bleef er niet stil bij en zong naar hartelust mee op "Kisses on My Card" of staken de armen in de lucht tijdens "Guess We are Friends". Deze support act die deed denken aan een kruising tussen Dreamwife en The Germs, was perfect voor wat later die avond ging volgen.
Gekleed in kaptruien met daarop Guitar Tech gedrukt, zorgden de quasi onherkenbaar The Beths voor hun eigen soundcheck. De grappige toon was daarmee al gezet nog voor ze knallend openden met "I'm Not Getting Excited". Het publiek was vervolgens bij "Great No One" helemaal losgekomen. Al vroeg in de setlist was daar al een eerste geweldige hoogtepunt met "Not Running" waar Elizabeth Stokes' stem opvallend goed was.
De mix tussen luid en stil, een handelsmerk van Pixies en Breeders, werd met verve door het viertal origineel uitgespeeld. In bijvoorbeeld "Out of Sight" contrasteerden de droevige lyrics met de knallende muziek. Live klinken The Beth's beduidend sneller, luider en intenser wat enorm gesmaakt werd door de concertgangers. Het rustige “Acrid” was met een opvallende swingende outro even welgekomen om wat op adem te komen na het hevige eerste openingskwartier.
Bij de introductie van de bandleden was daar weer die gortdroge humor van de Nieuw-Zeelanders. Het daaropvolgende “Idea/Intent” werd opgedragen aan zij die naar de kapper zijn gegaan en zij die niet zijn kunnen gaan. “Jump Rope Gazer” was ondanks het hoge soft poprock-gehalte toch een tweede hoogtepunt. “When You Know” en vooral het daaropvolgende “Mars, God of War” waren muzikaal en qua beleving wat minder maar dat werd flink goed gemaakt naar het einde toe.
Na alweer lollige bindteksten, deze keer over hun liefde voor vogels (vandaar het decorstuk dat bestond uit zes opgeblazen siervogels), werden we getrakteerd op een daverende “Whatever”. Doorheen de set viel het al meermaals op, maar tijdens die song hadden we dankzij de achtergrondzang een echte Beach Boys-gevoel. Tussenin schudde de tweede gitarist trouwens ook nog een strakke gitaarsolo los uit zijn korte mouwen. Het cynische “Little Death” klonk nog sterker dan op plaat en uiteraard was dat het geval voor hét hoogtepunt met “Future Me Hates Me”.
In de onmisbare encore ging een toeschouwers zelf aan het stagediven op de rake klappen van “Dying to Believe”.
Droge humor, steengoede songs, sterke livebeleving… The Beths bezorgden zonder enige moeite en met bakken overtuiging ons een onvergetelijke avond.
Setlist
I'm Not Getting Excited - Great No One - Not Running - A Real Thing - Happy Unhappy - Out of Sight - Acrid - Idea/Intent - Jump Rope Gazers - Uptown Girl - When you Know - Mars, the God of War - Whatever - Little Death - Future Me Hates Me - Dying to Believe
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Janez Detd - Janez Detd als teletijdmachine
Vans en DVS’en, te grote klakken, Tony Hawk Pro Skater, een jointje smoren op een lokaal festivalletje, kibbelen over rollementen en ollies proberen op de speelplaats, headbangen op de muziek van je favo punkrockband: Janez Detd bezorgde ons een echte trip naar de late nineties, begin nillies. Toen je nog gewoon fun kon hebben zonder nadenken.
De rewind begon in 1998, het jaar waarin ‘Bleenies and Blockheads’ uitkwam. Nikolas Van Der Veken en de zijnen speelden de plaat integraal en onomwonden. Echte kenners weten dus hoe het optreden klonk. Een razende start met “Kung-Fu vs To-Fu” zorgde ook voor wat problemen met de klank. Moshpits werden desalniettemin gevormd en er werd luidkeels meegezongen met zowat elke lyric, hoe dwaas die ook mag wezen. Gelukkig stonden de betere nummers op het begin van de plaat, waardoor de sfeer direct werd gezet. “Beaver Fever” en “Dorkshire” dreunden lekker door. Drummer Bram Steemans, aka ‘The Machine’ leefde zich helemaal uit tijdens “Saturday”, in die meer dan 20 jaar heeft hij nog steeds niet aan snelheid ingeboet.
Zoals nineties optredens betaamt zorgde Janez Detd ook voor show. Een beetje klungelig wel, net zoals het hoort. Rookgordijnen sproeiden, grote ballonnen werden het publiek in gegooid en er was zelfs een vreemd intermezzo met dansende cheerleaders. Een paar foute moppen gooide Nikolas Van Der Veken nog in de mix; ach ja in 1998 klagen we daar niet over.
Het tweede deel van de plaat was wat meer van hetzelfde, maar toch vaak minder overtuigend. “Walk-A-Way” en “So Thin…” inspireerden niet echt, al zat er in die laatste wel een lekkere drop. Ze eindigden de rewind set met “Victim” en verdwenen van het podium na een 40-tal minuten en bedankten het publiek uitgebreid.
Gelukkig was het een 1 april-grapje. Ex bandleden kwamen tevoorschijn en de punkrockers zorgden voor een gigantische encore met alle hits die we wilden horen. Joeri Van Vaerenbergh sprong de boxen op en af tijdens “Mala Vida”, de Spaanse bulldozer van de band. Die lekkere trompetjes die over de zoals gewoonlijk rockende gitaren gaan, maakten van het nummer een absolute blijver in de Afrekening van 2003. We hoorden ook nog “Rock On!”: zullen we doen Nikolas! En de cover van A-Ha werd nog het meest luidkeels meegezongen van alle songs. De punkversie van “Take On Me” veroverde Vlaanderen twee decennia geleden en is zo fout dat we ons bijna schuldig vinden dat we onszelf luidkeels mee horen kwelen. Dat heet dan nostalgie?
Natuurlijk kregen we ook nog “My Life, My Way” te horen, een nummer met een boodschap die zo ondubbelzinnig is dat het wat dommig klinkt. Het nummer is ook zo, maar de ‘oh oh oh’s’ en kinderstem maken echt alles weer helemaal goed. Het is gewoon een fantastische hit, een oorwurm waarvan we blij zijn dat hij nog dagen in ons brein zal blijven huizen.
Afsluiten deed Janez Detd gelukkig met wat geweld met “Anti-Anthem”, nadat Van Der Veken met “Tonight” nog een kort akoestisch rustpunt had gezet.
We kijken alvast uit naar een volgende trip down memory lane, want wanneer willen we ons niet even terug zestien voelen. Merci Janez Detd!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/vooruit-gent/janez-detd-01-04-2022.html
Organisatie: Democrazy, Gent
Simple Minds - Alive and (een beetje) Kicking
Dat Simple Minds op vandaag nog het Sportpaleis kunnen doen vollopen, is al een prestatie op zich. Want laat ons eerlijk zijn, na die 5 succesalbums in de jaren tachtig heeft de band nog maar weinig voor mekaar gekregen. Het is nu al meer dan 3 decennia geleden dat ze een deftige nieuwe song uit hun mouw konden schudden. Ze lijken gedoemd om eeuwig te blijven teren op de grote successen uit hun glorieperiode, maar daar liggen ze zelf geenszins van wakker want de kassa blijft na al die jaren nog gretig klinken.
Geen mens in het Sportpaleis die daar trouwens om maalde vanavond. We zagen het voltallige publiek, dat voor quasi 90% samengesteld was uit vijftigers, al collectief denken van ‘als ze maar geen nieuwe songs spelen, want daar zijn we niet voor uit ons kot gekomen’. Geen nood, op dat gebied loste de band de verwachtingen volledig in. Er moesten geen nieuwe zieltjes veroverd worden en de fans gingen al overstag toen de eerste noot werd gespeeld.
In de aanvangsfase werden Simple Minds genadeloos genekt door het alom gevreesde Sportpaleisspook, een erbarmelijke akoestiek. De drums gingen compleet de mist in, de stem van Jim Kerr zat nog vast in de Kennedytunnel en de gitaar was zodanig scherp afgesteld dat we even dachten in een soundcheck van Iron Maiden te zijn beland. Het was des te jammer om een pareltje als “I Travel” kopje onder te zien gaan in een doffe geluidsbrij. Maar er was beterschap op til, vanaf “Glittering Prize” kwam er schot in de Schotten (vergeef ons de flauwe woordspeling) en was de klankman terug met zijn volle verstand bij de zaak. Met “Book Of Brilliant Things” en vooral een pakkend “Belfast Child” werden de eerste hoogtepunten van de avond opgetekend. En dan was het al pauze. Zo gaat dat tegenwoordig met bands op leeftijd, ze spelen in hun eigen voorprogramma en lassen doodleuk een theepauze in.
Deel 2 opende met de geweldige instrumental “Theme From Great Cities”, wat ons betreft één van de absolute Simple Minds toppers. Band en publiek geraakten alsmaar beter op dreef en klassiekers als “Waterfront”, “Someone Somewhere In Summertime”, “Don’t You Forget About Me” en “New Gold Dream” gingen er vlotjes in. De fun en de schwung zaten steeds beter in de lift maar jammerlijk genoeg was de klankman niet altijd even kordaat bij de les. De stembanden van Jim Kerr gingen ook geregeld aan de andere kant van de Schelde zwemmen. Maar dat vocaal minpuntje werd gecompenseerd door een volbloed zangeres die wel een klok van een stem bleek te hebben, wat de dame in kwestie nog eens vetjes in de verf zette met onder meer een mooie verstilde versie van “Speed Your Love To Me”.
In de bisronde werd het feestnummer bij uitstek “Alive And Kicking” gefnuikt door een overdosis handjes klappen, beetje jammer maar Jim Kerr had het wel zelf in de hand gewerkt. Met een wervelend “Sanctify Yourself” als pretentieloze afsluiter was het er wel weer boenk op.
Qua fun en nostalgie was dit een meer dan geslaagde avond, een hoop Simple Minds hits blijven immers onsterfelijk. Maar als we willen spreken over echt onvergetelijke Simple Minds concerten, dan moeten we toch met zijn allen de teletijdmachine in richting eighty one, eighty two, eighty tree, eighty fooouuuur !
Organisatie: Live Nation
Cobra The Impaler - Laagje op laagje tot het geheel uit z’n voegen barst
Turpentine Valley - Hippotraktor - Cobra The Impaler
Hans Devriendt
Wat een interessante avond met drie bands, Turpentine Valley - Hippotraktor - Cobra The Impaler, die tekenden voor een interessant avondje post/progressive/american (heavy) metal …
Turpentine Valley*** was present als voorprogramma van deze twee bands. Met hun gelaagde, gevarieerde en gevoelsmatige songs wisten ze zeker menig post-metal liefhebber te raken. De band ontstond in 2016 en bracht reeds vier platen uit. Hun laatste langspeler, ‘Alder’, is nog maar twee maand jong. Maar ook live maakten de nieuwe songs duidelijk dat Turpentine Valley intussen een volwassen band is geworden. Hier en daar kon het geluid nog wat bijgeschaafd worden, maar dit wist de sfeer niet te bederven. Hier en daar invloeden hoorbaar van Pelican en zelfs van And So I Watch You From Afar, maar dit vond ik dik oké.
Co-headliner Hippotraktor**** was als volgende aan de beurt. En om eerlijk te zijn, voor hen speciaal zakte ik vanavond af naar de Handelsbeurs. Het progressive metal collectief, met leden van Psychonaut, Before He Shot Her en L’Itch bracht hun debuutplaat ‘Meridian’ uit in oktober 2021, onder het invloedrijke label Pelagic Records. Ondanks gitarist/zanger Sander Rom geen versterking kon geven op gitaar (door een probleem met z’n enkel), werd met het meedogenloze nummer “Manifest the Mountain” de toon voor een verpletterende set meteen gezet. Het gitaarwerk van Chairan Verheyden klonk strak, perfect getimed en gewoonweg virtuoos. In “Mover of the Skies” zorgde een eerste grote breakdown met hellegeschreeuw van zanger/percussionist Stefan De Graef ervoor dat het publiek losbrak. Hun snelle, complexe, poly-ritmische songs volgden elkaar in ijl tempo op en wat moet dat dan niet geven mèt versterking van hun tweede gitarist erbij? Hippotraktor wist mij compleet omver te blazen.
Uiteindelijk was het aan de heren van Cobra The Impaler**** om de avond af te sluiten. Met hun ‘American Heavy Metal’- sound drukken ze misschien nog maar sinds kort hun eigen stempel in de omvangrijke Belgische metalscene, maar aan relevante ervaring en muzikale expertise hoeven de leden van dit collectief alleszins niet in te boeten. Cobra The Impaler is het geesteskind van Thijs De Cloedt (ex-Aborted, Hæster, Horses on Fire), die wordt bijgestaan door niemand minder dan Megadeth drummer Dirk Verbeuren en andere leden die o.a. actief zijn in BEAR, Soul Grip en Arson.
Van zodra het eerste nummer van wal stak klonk het alsof we gewurgd werden door een grote boa, neen… Cobra constrictor. De gitaren van James Falck en Tace (Thijs De Cloedt) beukten erop los en hun assortiment van sterke riffs en solo’s leek onvermoeibaar te zijn.
De band stond met ongelooflijk veel goesting op het podium en met hun single “Fall of The Forgotten” werd het publiek ook razend enthousiast. Cobra The Impaler kwam, zag en overwon. Check hun debuutplaat ‘Colossal Gods’ zeker uit!
Organisatie: Democrazy, Gent
Texas - Texas forever ‘Southside’ akoustisch + Texas ‘elektrisch’ forever!
Vincent Govaert
De banner van het doorbraakalbum ‘Southside’ van Texas stond achter de drumset … Je wist dus wat je te wachten stond, met name de 30ste verjaardag van dit album …met 2,5 jaar uitstel weliswaar door … je weet naderhand wel …
De CD werd integraal gebracht op een ietwat ingetogen manier, beetje als een huiskamer concert. Bijgevolg, iedereen bleef zitten, publiek als band. Sharleen zong de volledige CD met gitaar in de hand, zonder van haar stoel te komen. Tussendoor maakte ze grapjes over haar Schots accent, dat ze vaak onverstaanbaar is, dat het publiek zo rustig was, tja, precies een meditatie sessie, dat zij het voorprogramma verzorgden van de groep die straks kwam en dat die leadzangeres een verschrikkelijke, onmogelijke 'bitch' was ....
Ze had het ook over het producen van de CD, wie daar wel en niet aan meewerkte, er waren drie pogingen nodig alvorens die op tape kon staan, enz. Verder dat ze in Amerika enkele hits hadden, maar dat niemand hen kende en zeker toen ze zeiden dat ze Schotten waren, schrokken ze .
Mooie verhalen dus om te delen. Indien Sharleen Spiteri geen zangeres was geworden, dan kon ze de wereld rondgereisd hebben als stand-up comediante.
We kregen dus een eerste deel met tien nummers in die prachtzaal, het Koninklijk Circus, uitermate gedurfd en geslaagd. Van “I Don’t Want a Lover” over “Every Day Now”, naar “Faith”, “Thrill has Gone”, “Fool for Love”, “One Choice”, om dit eerste luik af te werken met “Future Is Promises”.
Er volgde hierna een pauze van 20 minuten en iedereen kwam vol goesting terug de mooie ronde zaal in.
En nu is het dan ook gedaan met zitten: “Do you like to party? Noooo, I’ve never seen a party sitting on asses” en hup iedereen recht; mijn buurvrouw werd een beetje ongelukkig, want de lieve dame wou liever blijven zitten en ziet nu niets meer …
Het was van mij geleden van Phil Collins in de Expo Gent, dat er nog eens een artiest een nummer van vooraf aan herbegint. Sharleen dus ook, ze is duidelijk niet gelukkig met het geluid als ze “Summer Son” inzetten; ze herbeginnen, ze geeft ons nog mee dat we zeer verrast zullen zijn met welk nummer ze het tweede deel van de avond zullen starten… Het was niet verkeerd om te starten met een nummer uit hun vijfde plaat ‘The Hush’, hun best verkochte plaat ooit.
We krijgen nog mee dat Texas de eerste keer speelde buiten de UK op … Torhout/Werchter, samen met The Pixies, REM, Robert Cray Band, en dan met hulp uit de zaal , nog met Lou Reed!
We worden nu meegenomen voor een tiental nummers, “Halo” gevolgd door “Hi”, titeltrack uit de laatste plaat, en “In Our Lifetime” tevens uit die vijfde plaat ‘The Hush’.
Op “Mr Haze” moet Brussel dansen, "common I wanna see proper dancing”, gevolgd door “Let’s Work It Out/Rip It Up”.
Als ze start met “When We Are Together”, geeft ze ons nog mee dat ze zich in een oude Griekse arena voelt waar de mensen boven gevaarlijk hoog zitten. Voor “Unbelievable” zet ze alle zorgmedewerkers, voedingswaren-medewerkers, enzovoort in de bloemen want die hebben echt hun leven geriskeerd voor ons. “In Demand” van hun ‘Greatest Hits’ album volgt nu, en is één van de drie nieuwe nummers toen op dat album. Plots is het Koninklijk Circus verlicht door de gsmlichtjes. Net voor “The Conversation” krijgt ze uit het publiek een geschenk in een zakje, een paar sokken, blijkbaar is ze daar heel op gesteld en een brief, die ze voorleest. Het is blijkbaar een goed doel uit Roubaix om de slachtoffers en families in Oekraïne te steunen. Zo is ze dan ook, ze leest heel de brief voor en dan zingt ze vooral en praat niet meer. “Inner Smile” volgt nu, samen met “Say What You Want” van de comeback-plaat van ’97 ‘White On Blonde’, waar ze in de clip een Elvis imitatie doet; later zullen we nog zien dat Texas enorm Elvis fan zijn.
We kunnen zo zeggen dat deel twee hiermee is afgesloten, maar ze geeft al mee dat als we braaf zijn ze nog terugkomen voor ‘one’, ‘two’, ‘three’ nummers.
“I don’t Want a Lover” en “Black Eyed Boy” zijn de laatst eigen nummers en dan, we hoorden het al dikwijls, sloten ze af met “Suspicious Minds” van Elvis himself!
Beetje bizar wat we zien op het podium bij de leden, twee dragen een hoed, iemand een pet en dat voor een band die als frontvrouw een kapster heeft …
Een heel geslaagde avond kregen we . Er was nog een tweede concert in ons landje, Kursaal, Oostende en dan hop naar Amsterdam om dan verder op tournee te trekken. Texas Forever!
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1926-texas-18-04-2022
Organisatie: Live Nation
Whorses - Een schizofreen is nooit alleen
Bipolair. Zo omschrijven Whorses zelf hun debuutplaat. Eigenlijk platen, want het is een dubbelalbum geworden. Enerzijds snoeiend hard, anderzijds zijdezacht. ‘Slaan’ en ‘zalven’ heet dat dan. Met gepaste trots kwamen ze hun boorling voorstellen inKortrijk. Daarvoor werd alles uit de kast gehaald, en werden er vrienden/gastmuzikanten uitgenodigd. En niet de minste: Leander van het Groenewoud (Alex Verdi, Lee Anderson), Maarten Flamand (The Antler King), Mattias De Craene (Nordmann), en vriend des huizes Pieter-Paul Devos (Raketkanon, Kapitan Korsakov).
Het voorprogramma Whorses zelf - trapte de avond af met “Attitude”. Een wondermooie, in country gedrenkte parel. De eerste set was dus voorzien voor de zijdezachte kant van het album, en vulde het Wilde Westen met een warme gelukzalige gloed. Deze jongens zijn van alle markten thuis en laveren van fluwelen bossa nova (“Shaking”) naar uptempo 80-ies pop die refereert naar The The, XTC, (“Humble”). Maarten Flamand kwam lapsteel-gewijs de band vervoegen op “Bye Bye Memory”. Wie toen niet smolt, moet dringend de steen door een hart vervangen.
Deel 1 werd samen met de vrienden Leander en Maarten zachtjes en smaakvol afgesloten in “Up To Town”.
Daarna was het de beurt aan de headliner - Whorses zelf. Zachtjes nagenieten van de eerste set zat er niet in. De verbijsterde toeschouwer werd meteen bij het nekvel gegrepen onder de razende tonen van het nauwelijks één minuut durende “Splinters”. Matthias Decraene (sax) werd er bijgehaald voor “Black Museum”. Dit smaakte naar King Crimson, maar dan scheurender, donkerder, razender. In tegenstelling tot de eerste set maakte de fluwelen zang plaats voor het betere roep- en tierwerk. Vanuit de diepste krochten van de ziel, sneed de zang door merg en been. Bijzonder indrukwekkend. Met de vingers in de neus spelen deze cowboys met tempowisselingen, zoals in het heerlijke trashpunky “Meatball Sub”. Voor de afsluiter “Have You Seen Bob” werd Whorses bijgestaan door Pieter-Paul Devos op gitaar. Een masterclass in ‘duivels ontbinden’.
En toen floepten de lichten aan. En daar sta je dan. Verdwaasd, alsof je een kopstoot hebt geïncasseerd van een uit de kluiten gewassen stier op steroïden. Dit was geen optreden, maar een beleving.
Pics homepag @Gregory Vlieghe
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Nederlands 
Français 
