Old Time Relijun - Erfgenaam van Captain Beefheart?
Old Time Relijun zag in 1995 het levenslicht ergens in een donkere, beschimmelde kelder in Olympia, Washington. Na een plaat in eigen beheer begonnen ze een samenwerking met Calvin Johnson's ‘K Records’, die tot op de dag van vandaag stand houdt. Na 8 platen en veel optredens, ook in Europa, houdt de groep het in 2007 echter voor bekeken.
Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en de groep wordt in 2018 nieuw leven ingeblazen. Sindsdien verschenen de mini-lp ‘See now and know’ en ‘Musicking’. En dat nadat zanger-gitarist Arrington De Dionyso in 2016 een bijzonder nare ervaring meemaakte. Toen werd hij maandenlang bedreigd door neonazi's en Trump-aanhangers. Herinnert u zich Pizzagate nog? Die waanzinnige complottheorie waarin beweerd werd dat het pizzarestaurant en muziekcentrum Comet Ping Pong in Washington, D.C. de thuisbasis was van een pedofielennetwerk geleid door Hillary Clinton en haar campagnevoorzitter John Podesta. In 2010 had Arrington in dit restaurant een muurschildering gemaakt wat blijkbaar als een bevestiging van die complottheorie werd gezien waardoor hij belaagd werd door extreemrechtse internettrollen en paranoïde samenzwering aanhangers. Zelfs familie en vrienden werden geviseerd. De Dionyso liet zich evenwel niet intimideren en speelde bovendien met zijn freejazzcollectief ‘This saxophone kills fascists’ een geheim concert in de Comet Ping Pong naast de betreffende muur, een zoete "fuck you" naar alt-right.
Maar deze avond stond hij dus met Old Time Relijun op het podium van café De Zwerver. De laatste dag van een lange Europese tour waaraan hij duidelijk veel plezier beleefd had. Terwijl de meeste toeschouwers goed ingeduffeld waren, verscheen Arrington De Dionyso op blote voeten en met een zonnehoed ten tonele. Enige excentriciteit was hem niet vreemd, iets wat je op zijn minst ook van zijn muziek kon zeggen.
Na dat hiatus van 11 jaar leek er muzikaal niet veel veranderd en dan baseer ik mij op de platen want van hun optreden, meer dan 15 jaar geleden, dat ik zag is me niet veel bijgebleven. Dit deed meteen weer denken aan ‘Trout mask replica’, het zwaar experimentele meesterwerk van Captain Beefheart. Diezelfde mix van blues, freejazz en avant-garde. Wel leek het wat compacter gebracht dan vroeger en zorgden het inventieve en soms zelfs dansbare drumwerk van nieuwkomer Amanda Spring Walker en de verrassend melodieus en warm klinkende staande bas van Aaron Hartman (De Dionyso's compagnon de route van het eerste uur) ervoor dat het steeds toegankelijk bleef.
Want de vreemde maar boeiende zanglijnen van De Dionyso, die zich meestal in de hogere regionen bevonden, waren een stuk minder makkelijk behapbaar.
Een paar keer verraste hij ons zelfs met pure keelzang terwijl hij één keer bewees hij zonder moeite ook in een operette zijn streng zou kunnen trekken. Desondanks was het toch zijn gitaarspel dat me het meest fascineerde. Bluesy maar toch onvoorspelbaar, soms dissonant of gewoon freakend wanneer hij zijn snaren tegen de microfoonstandaard schuurde.
Een ietwat onverwacht sterk concertje dat me naast de onvermijdelijke Beefheart ook aan James Chance deed denken.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
The Limiñanas - Psyché-rock heruitgevonden
The Limiñanas zijn een garagerockduo uit Perpignan, het uiterste zuiden van Frankrijk, tegen de Spaanse grens aan. In de jaren negentig zat Lionel Limiñana in de locale punkrockscene, en samen met zijn vrouw richtte hij in 2009 The Limiñanas op. De inspiratie vinden ze in de jaren zestig en zeventig: psychedelica, fuzzrock, kraut, maar ook Serge Gainsbourg en Ennio Morricone mengen ze tot een lekkere bouillabaisse. Ze gebruiken graag gastzangers en op vorige platen werkten ze samen met onder meer Peter Hook en Anton Newcombe van The Brian Jonestown Massacre.
Hun achtste plaat is een samenwerking met Laurent Garnier. ‘De Pelicula’ is een soort conceptalbum rond twee personages, Saul en Juliette , een soundtrack bij een film noir of een adult stripverhaal dat onvermijdelijk slecht afloopt. Laurent Garnier was er niet bij in de Aéronef, maar de band was wel uitgebreid tot een zevental, met centraal vooraan Marie Limiñana op een eenvoudig drumstel zonder hi-hats en daarnaast Lionel Limiñana op gitaar, een struikgewas onder de kin torsend, genoeg om alle kappers van Rijsel een royale eindejaarspremie te geven.
De Franse Warren Ellis schrijft zowel instrumentale nummers waarin de groove centraal staat, als Franstalige (dikwijls parlando waardoor je automatisch bij Gainsbourg uitkomt), als Engelstalige nummers, die afwisselend door twee bandleden gezongen werden.
De set was heel afwisselend, soms zachte sixties psychedelische pop ondersteund door beelden van sixtiesiconen als Faye Dunaway, Jeanne Moreau en Brigitte Bardot, dan weer bakken distortion ondersteund door een dement orgeltje, fifties reverb en tamboerijn, of een Spaanse dancepunk-anthem (‘Que Calor’!) dat uit de pen van de Dewaele Brothers had kunnen komen, gevolgd door een bezwerend krautrocknummer dat een cover van Can bleek te zijn.
In de bis werden The Undertones van hun punkjasje ontdaan en in een noisebad gestoken.
In een oud interview vertelde Lionel Limiñana dat hij niet houdt van puristen in de muziek, of het nu garagerockadepten of punkers zijn. Dat zag je vanavond ook op het podium van de Aéronef, de psychedelica van de jaren zestig was de grote gemene deler, maar het opzoeken van nieuwe geluiden en het mengen van genres stond voorop.
Setlist: Saul/Je rentrais par le bois... BB /Last Picture Show/Istanbul is sleepy/Shadow people/Juliette dans la caravane/Dimanche/The Gift/Funeral Baby/Crank (The Beach Bitches cover)/One of Us, One of Us, One of Us.../Que Calor!/Au début c'était le début/Ghost Rider/Mother Sky (Can cover)/Steeplechase
Bis: Je m'en vais/Teenage Kicks (The Undertones cover)/The Train Creep A-Loopin (Tiny Bradshaw and His Orchestra cover)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/the-liminanas-05-12-2021.html
Organisatie: Aéronef, Lille
Backback + Don Kapot - Intiem huiskamerconcert
Na de recente beslissingen van het overlegcomité is het weer schakelen voor de cultuursector. Sommige concertzalen sluiten voorlopig de deuren. Of proberen er voor de zoveelste keer interactief mee om te gaan.
De N9 in Eeklo bracht in samenwerking met JazzLab, een double Bill met twee bands die de grenzen van jazz en rock aftasten, muzikaal gedreven en kleurrijk van aard.
Backback en Don Kapot zorgden op die manier voor een intiem huiskamerconcert!
Backback (*****) is een trio muzikanten die perfect de lijn bewandelen tussen pure rock en jazz. Met hun schijf 'Deuk' brengen ze een eigenzinnige ode aan jazz grootmeester Duke Ellington, een man die in de roaring 20ths zijn tijd al ver vooruit was en heel vernieuwend tewerk ging. Geen gemakkelijke opgave om zo iemand te evenaren, maar het trio slaagt met brio erin die jaren twintig honderd jaar later te laten heropleven.
Lekker groovy en ingenomen klonk het. Het konk ietwat helend in de omstandigheid van zitplaats en met mondmasker op. Het is een overtuigende combinatie tussen de aanstekelijke gitaar riedels van Filip Wauters, de fijnzinnige drums van Giovanni Barecella en de warme baritonsax van Marc De Maeseneer. Gegarandeerd kreeg je de ene na de andere adrenalinestoot.
De bandleden spreken de fans aan en muzikaal improviseren ze op speelse wijze. Ze weten met een kwinkslag alles goed op te vangen.
We zijn er zeker van dat Ellington hierboven met een brede glimlach mee genoot; wij zeerzeker van de aanpak van het trio die het verleden eigentijds interpreteerden.
Ook Don Kapot (*****) bestaat uit muzikanten die perfect de jazz vibes, afro-beat, rock en allerlei stijlen door de mangel halen. Het trio, drummer Jakob Warmenbol , bassist Giotis Damianidis en baritonsaxofonist Viktor Perdieus, voelen elkaar perfect aan.
In de biografie op de facebook pagina van het evenement lezen we :'' Hun composities starten van improvisaties en combineren de energie en vrijheid van de vrije jazz met de totale trance van de beste dansmuziek." .
We voelden het concert op deze wijze aan, of het nu de verschroeiende drum solo's zijn van Jakob, of die verdomd groovy, kleurrijke, flirterige baslijntjes van Giotis, of die baritonsaxofoon van Viktor. Het is een adembenemend mooi, opzwepend geheel.
Don Kapot verlaat de comfortzone in hun stijlen , wat hen nu net zo bijzonder maakt, lees maar even de recensie hier van 'Hooligan' .
Live zetten ze het meesterlijk om, met een vleugje humor en absurditeit. Don Kapot wist de dansspieren te tintelen , zelfs zittend!
We genoten nog even na, op weg naar huis, van die plaat 'Hooligan' …
Organisatie: JazzLab ism N9, Eeklo
The Black Lips - Valse start ruimschoots goedgemaakt
Na het optreden van The Cold Stares haalden we nog opgelucht adem: rock-'n-roll was terug maar nauwelijks een maand later stonden we hier opnieuw met een mondkapje en op zoek naar een zitplaats.
Maar het moet gezegd, De Zwerver had er via de opstelling in de zaal alles aan gedaan om de pijn wat te verzachten. Vooraan stoelen rond een olievatje, daarachter barkrukken rond hoge tafels, alles netjes in bubbels verdeeld. Het had zeker wat. Toch bleef het vreemd aanvoelen om zo The Black Lips, een groep die altijd uitnodigt tot wilde feestjes, te moeten meemaken.
Maar eerst hadden we nog Tuff Guac (wat staat voor straffe guacamole) uit Antwerpen. Tuff Guac is het soloproject van ‘Belly Button Records’ baas, Rafael Valles Hilario die ook actief is bij The Jagged Frequency, Moar en Brorlab. Op de plaat ‘Green and handsome’ heeft Valles alle instrumenten zelf ingespeeld maar op het podium laat hij zich begeleiden door een uitstekende band bestaande uit bassist Jasper Suys, drummer Gert-Jan Van Damme (beiden uit Mogo) en Wim De Busser, ook gekend als King Dick, op gitaar en minimale toetsen.
Tuff Guac bracht ons aanstekelijk rammelende, fuzzy garagepop die een stuk steviger klonk dan op plaat. Veel memorabele songs heb ik niet gehoord maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door een smeuïge sound waarin vooral de wonderlijke samenzang tussen Valles en de altijd begeesterende King Dick opviel. En dreigde een song al eens compleet de mist ingaan, dan was er altijd een venijnige, explosieve gitaarsolo om de meubelen alsnog te redden. Zowat elk nummer had zo'n gitaareruptie in de staart, maar die waren telkens kort en snedig genoeg om nooit te vervelen. Tuff Guac, volgend jaar op de affiche van Rock Zerkegem? Mijn sympathie hebben ze alvast.
Black Lips uit Atlanta, Georgia grossiert sinds 1999 in chaotische garagepunk (zelf noemen ze het flower punk) maar verrasten begin vorig jaar vriend en vijand met ‘Black Lips sing... in a world that's falling apart’. Niet vanwege de profetische titel maar door de onverwachte muzikale wending waarin de groep zowaar de country omarmde. Country pur sang is het zeker verre van, maar de invloeden zijn er toch overduidelijk.
Is dit een pastiche, een parodie of een hommage aan de country of is dit echt de nieuwe richting die ze uit willen? Duidelijkheid hierover is er niet zoals er eigenlijk niets duidelijks is aan Black Lips. Toch was er één teken die erop wees dat ze verder deze koers wilden varen.
Ter gelegenheid van deze tour werd namelijk een single opgenomen met twee opmerkelijke covers: "Colt 44" van The Range Rats (een kortstondig countryprojectje van Dead Moon voorman Fred Cole) en "Alone and Forsaken" van Hank Williams.
Het Italiaanse label ‘Wild honey’ hield op het allerlaatste moment de single evenwel in nadat er beschuldigingen tegen zanger-gitarist Cole Alexander bekend raakten. Alexander (toen 29) zou sexueel ongepaste berichten gezonden hebben naar de toen 17 jarige Emily Langland die ermee naar ‘The Times’ stapte. Vreemd genoeg hadden de twee een jaar later wel sex met onderlinge toestemming.
Het zoveelste gelijkaardige incident bij Burger Records waar ook o.a. Nobunny in ongenade viel. Black Lips stonden dan wel niet onder contract bij Burger Records, Langland leerde Alexander wel kennen op Burgerama (het festival van het label) waar de groep twee opeenvolgende jaren headliner was. Wat er ook van zij, de gevolgen zijn niet te ontkennen. Ook hun langlopend contract met Vice Records (sinds 2007) werd niet verlengd en van die twee nieuwe nummers was geen spoor te bekennen in Leffinge.
Black Lips kende nogal wat personeelswissels maar de huidige bezetting met maar liefst vier leadzangers (enkel drummer Oakley Munson weigert te zingen), die nu reeds zo'n drie standhoudt, lijkt me toch de sterkste die ze ooit gekend hebben. Naast Munson zagen we gitarist Cole Alexander en bassist Jared Swilley die er van in het prille begin bij waren. De excentrieke juwelenontwerpster Zumi Rosow op sax en de al even excentrieke Jeff Clarke (ex Demon's Claws) op gitaar vervolledigden de line-up. Die laatste als vanouds in een matrozenhemdje op de blote benen, alleen zijn buikje blijkt wat verder uit te dijen.
Ik zag The Black Lips al ettelijke keren aan het werk waarbij hun optreden in de Recyclart (2007) nog steeds in mijn geheugen gegrift staat. De verwachtingen waren dus erg groot en die werden de eerste 20 minuten zeker niet ingelost. Daarvoor klonk het te rommelig, mede door een foute klankbalans, en waren de meestal oudere nummers niet de beste die ze ooit gemaakt hebben. Zo'n "Sea of blasphemy" bijvoorbeeld klonk nog erger dan de titel liet vermoeden. Tijdens die beginfase kon alleen een song gezongen door Jeff Clarke, helemaal in Demon's Claws stijl, mijn hart verwarmen.
Maar dan rechtte de groep de rug en met "Get it on time", een cover van een eerder obscuur Velvet Underground nummer, kregen we zowaar een onvervalst hoogtepunt. Waar ik vroeger soms dacht dat Zumi Rosow een wat overbodig lid was moest ik mijn mening nu totaal herzien. Hoe ze dit nummer zong zal me nog lang heugen, dat weet ik nu al. Zumi for ever.
Meteen ook het startschot van een reeks rudimentaire parels waarbij het neerzitten op een stoel een ware marteling werd. Mindere broeders zaten er nu niet meer tussen en "Hooker Jon", "Dirty Hands" of "O Katrina!" zorgden voor de totale extase.
De beste songs uit hun nieuwe en overigens uitstekende plaat hadden ze opgespaard voor de bisnummers. Eerst het enkel door Zumi en Jeff gebrachte "Chainsaw" (zwijmelende country) gevolgd door de uppercut "Gentleman" zorgden voor het absolute kippenvelmoment.
Wat de kers op de taart moest worden, "Hippie, Hippie, Hoorah" (Jacques Dutronc) kapseisde jammerlijk en dat niet alleen door het relletje vooraan.
Toch was het ondanks alles een ongemeen mooie avond geweest en lijken the Black Lips na meer dan twintig jaar nog lang niet uitgezongen.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Stikstof - Een intense doortocht van een Brusselse hiphop wervelstorm, alles kapot!
In de beslissingen van het Overlegcomité moet o.m. de evenementsector opnieuw schakelen, waardoor staande concerten voorlopig onhold worden geplaatst. We blijven in deze fase ferm geconfronteerd met dat taaie virus . Stikstof bracht net voor die definitieve beslissing een Brussels hiphop wervelstorm, een feestelijke avond , nog even proevend van de vrijheid. Kregen we dus nog even ‘adem’ruimte …
DJ Unregular (***1/2) mocht de boel wat opwarmen. Er stond nog niet veel publiek en voor de meesten was het een aangenaam moment om een pint te halen aan de toog en lekker te keuvelen, iedereen genoot van de aanstekelijke hip hop.
De tweede act RonnyHuana (****) is een ‘coming up’ hip hop fenomeen, aan het doorbreken naar een ruim publiek, dankzij enkele knappe releases. Een donker kantje is verbonden met de hardheid uit de straat, de humor is niet veraf . RonnyHuana had het in het begin nog even moeilijk om het publiek mee te krijgen, maar door z’n charisma en het klasse entertainment vormde dit geen probleem. Klaar voor de doorbraak dus!
Stikstof (*****) is uit het goede hout gesneden. Het trio bestaat op zich uit klasse muzikanten, die er live tegenaan gaan! Stikstof schakelde een versnelling hoger om iedereen aan z’n kant te krijgen.
De laatste omstandigheden omtrent de beperkingen (CST ticket, mondmasker en een laatste keer rechtstaand) zorgden ervoor dat het publiek eerst rustiger was, leek het.
In het begin dus namen velen een afwachtende houding aan. Maar Stikstof zijn hongerige wolven die hun prooi verslinden en dus live gretig klinken . Ze zoeken hun publiek op, doen al gauw enkele 'wall of deaths', en doen een pogo/moshpit feestje ontstaan.
Het publiek mag het podium op, tot groot jolijt van de menigte dus, waarna die gingen crowdsurfen tot voorbij de PA. Naarmate de set vorderde, stond dan ook niemand meer stil.
Bijna twee uur lang ging Stikstof op dit elan door, zonder adempauze. De Casino werd herschapen in dansende hiphopfans die nog eens goed uit de bol gingen. “Alles kapot” is niet alleen een energieke top song, het werkt even aanstekelijk, energiek op het publiek …
Alles gewoon kapot spelen, na een ietwat moeizame start. Hiphop op z’n best, muziek en zijn teksten, die emoties losweken.
Iedereen genoot van deze intocht; een laatste doortocht btw van deze Brusselse hiphop wervelstorm met een uitzinnig publiek, at last …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/stikstof-26-11-2021.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Balthazar - Belgische klasse op internationaal niveau
Balthazar - Eén van de drie wijzen die mirre bracht aan het kindeke Jezus … En hier op muzikaal gebied is Balthazar één van de beste Belgische muziekgroepen op dit moment. Dit bewezen ze in de Lotto Arena met hun éerste concert van een tweeluik dat hun Europese tournee ter promotie van hun nieuwe plaat ‘Sand’ afsloot.
Voor we naar Antwerpen trokken hadden we al even de buitenlandse pers geraadpleegd en die waren bijzonder positief. We hoopten dan ook op iets moois.
In het voorprogramma kregen we Sylvie Kreusch, nu de ex van Balthazar-kopman Maarten Devoldere. Na haar avontuur met Maarten en het zijproject Warhaus, is ze solo gegaan en heeft ze net de soloplaat ‘Monbray’ uit. Ze trad op in een opvallend wit kostuum waar haar jas toch wel wat te groot was. Maar dit bleek helemaal bijzaak, want haar halfuurtje op het podium was er eentje om van te snoepen. Klare, heldere songs met regelmatig passende schrille screams ertussen; veel percussie en synthesizer aangevuld met slangenachtige dansmoves over het ganse podium van Kreusch zelve, maakten er een zeer aangenaam kijk- en luisterspel van. Hier is een nieuwe Fever Ray opgestaan , The Knife achterna. En dat weet je het muzikaal wel … Imponerend! Deze dame heeft héél wat in haar mars. Wat een songs. We duimen verder voor haar.
Playlist Sylvie Kreusch : Walk Walk, Seedy tricks, Haunting melody, All of me, Just a touch away, Please to Devon, Let it all burn
Een kwartier later dan aangekondigd kwamen de vijf heren van Balthazar de bühne op in een wat typisch lichtjes arrogante stijl. De twee directeurs van de groep, Maarten en Jinte, waren in stijlvol pak , in tegenstelling tot drummer Michael Balcaen , die op zijn kousen achter het summiere drumstel kroop.
Maar al vanaf de eerste minuten merkte je dat ze een zeer geroutineerde, opper-professionele groep zijn die niets aan het toeval overlieten. Ook hun zeer mooie bedachte lichtshow was hier een bewijs van. Ze timmeren dan ook al gestaag vijftien jaar aan hun muziekcarrière. En dat was dus te merken.
Meestal zet ofwel Maarten of Jinte op klaaglijke wijze het nummer in , maar dan volgt al héél vlug , en dat maakt Balthazar zo uniek , de samenzang . Op zowat alle nummers zingen alle bandleden mee en niet zomaar op de achtergrond. De schuiftrompet van Tijs Delbeke draagt bij tot het geheel . Sjeik en compact.
Dit resulteert in een unieke Balthazar-sound die door de bijna volledig uitverkochte Lotto Arena bijzonder werd gesmaakt. De nieuwe en oudere nummers zijn perfect over de set verspreid en lopen soms naadloos in mekaar over. Een zeer aangenaam luisterstuk dus.
De groep zijn geen echte publiekmenners en vragen ook niet constant om mee te zingen of mee te klappen, maar lokken dit spontaan uit met hun uniek funky speelstijl en zang.
Naar het einde toe stak iedereen dan ook enthousiast zijn drank omhoog bij de woorden “Rise your glass” van het nummer “Blood like wine”. En bij de nummers “Fever” en afsluiter “Losers” hadden ze het publiek volledig op hun hand en werd er dus duchtig meegezongen en geklapt. Wat een apotheose.
Daarvoor kregen ze dan ook , na ruim anderhalf uur, terecht minutenlang een staande ovatie. We hopen dat ze deze richting blijven uitgaan en bij hun volgende doortocht in ons landje zullen we zeker opnieuw op de afspraak zijn!
Playlist Balthazar : Hourglass, Grapefruit, Do not claim them anymore, Sinking ship, the boatman, Moment, On a roll, I’ll stay here, You won’t come around, Blood like wine, linger on, I want you(ode aan Sylvie ), Fifteen floors, Fever, Entertainment … Bunker, Losers
Organisatie: Live Nation
In het kleine maar gezellige zaaltje van Villa Bota aan het Brugse Astridpark, ontvouwde afgelopen donderdagavond zich een fijn en gezellig tafereel met J. E. Sunde. De Amerikaanse singer-songwriter, voluit John Edward, brengt vanuit Wisconsin, prachtige americana/folkpareltjes uit. Die pareltjes kregen we te horen in een intieme gezellige sfeer waar Sunde ook graag met ons in gesprek ging.
Ondanks dat het op plaat, tot dusver twee, zeer rijk klinkt qua arrangementen, was het live zeer sober. Slechts uitgerust met een gitaar en microfoon, slaagde hij er al zittend in om het publiek te beroeren. Als binnenkomer was er “Fire of the Mountain” die de verhouding tot een god en de nietigheid al meteen beklemtoonde. Zijn stem was met de typische vibrato meteen herkenbaar en al duidelijk voldoende opgewarmd.
Vervolgens deed zijn vocale behendigheid in “Clover” soms denken aan The Tallest Man on Earth of Passenger. In datzelfde nummer schudde hij zijn eerste sterke gitaarsolo van de avond losjes uit zijn mouw. Als ijsbreker had hij het in zijn eerste bindtekst over de mooie Brugse binnenstad waar hij handig zijn eigen woonplaats aan breidde. Hoewel Wisconsin muzikaal weinig bekend is, toonde hij aan met het rake “Love Gone to Seed” hoe de afkomst voor een muzikant van weinig belang is. Sufjan Steven-gewijs beeld hij zich vervolgens een leven in Los Angeles met “Sunset Strip”.
Het unieke aan concerten van zo’n kleine omvang, is dat de artiest graag de tijd neemt om het over zijn muziek te hebben. Bij J.E. Sunde was het niet anders. Als een folktroubadour gaf hij geregeld inkijk in hoe zijn nummers zijn ontstaan of door wat ze zijn geïnspireerd. Op haast filosofische wijze haalde hij op zeer gevatte wijze zijn kunstwerkjes uiteen. Soms leek hij het spoor kwijt te zijn van wat hij precies wou zeggen, maar het publiek was telkens mee. Bijvoorbeeld ging het in "Prism" chronologisch snobisme oftewel waarom we op sommige vlakken niet verder staan. Dat iedereen een eigen pad volgt met zijn ups en downs maar ook met blinde bochten was enig mooi gebracht in "Blind Curve". “We Live Each Other’s Dreams” behandelde het feit dat je bij anderen opkijkt naar dingen die jij niet hebt.
Toch was het concert ook luchtig en licht komisch. "Easy kid" ging over een vervelende ontmoeting op een moment dat Sunde daar niet echt zin in had. Zijn beginnende kennis van het Frans was de aanleiding voor "Alice". Als de Amerikaan over liefde zong, dan was dat alles behalve platte pastiche. Zo bracht hij veel nummers uit zijn laatste langspeler ‘9 Songs about Love’ zoals onder andere “Love Gone to Seed”, “I Love you, You’re my Friend” en “Your Love Leaves a Mark on Me”. Ontroerend mooi was het hoogtepunt “I Don’t Care to Dance”.
De gelukkigen die aanwezig waren, kregen met afsluiter "Creature feeling", die hij rechtop en zonder micro zong, een zoveelste extraatje.
Op een natte koude novemberdag slaagde J.E. Sunde met zijn benaderbaarheid en vrijgevigheid iedereen met een gelukzalig gevoel naar huis te sturen.
Setlist
Fire of the Mountain - Clover - Love Gone to Seed - Sunset Strip - I Love You, You’re My Friend - Prism - Your Love Leaves a Mark on Me - We Live Each Other’s Dreams - I Don’t Care to Dance - Alice - Easy Kid - Risk - Wedding Rings - Blind Curve - I Will Smile When I Think of You - Glory, Gloria - Creature Feeling
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Viagra Boys - Must see bluepills in clubs en festivals!
Het Zweedse Viagra Boys is een must see in de clubs en voor de komende festivalzomer. Het doet deugd zo’n zootje ongeregeld rond zanger Sébastian Murphy te zien, die hun nihilistische rock’n’roll onderdompelen in een smerig, zompig , vunzig poeltje. Het blauwe pilletje smolt in de mond. Pijlsnel voelden we ons opgaan om een band te zien spelen op een anarcho-gevoel van adrenaline en fun, omringd van alkohol & cigarettes.
Een klein anderhalf uur werden we in volle coronacrisis meegevoerd in een muzikaal no-rules wereld, net dertig jaar na datum met het even verticaal middenvinger optreden van Nirvana in de Vooruit, Gent.
In uitgesteld relais zagen we de Viagra Boys uit Stockholm nu aan het werk en ze zijn de ideale schoonzonen als festivalband; de volgetattoeërde Murphy in ontbloot bovenlijf en soms met bivakmuts op, heeft al een pak jaren op de teller en al een zwaar leventje achter de rug. Mede oprichter gitarist Benjamin Vallé had evenzeer een zware rugzak en verleden; hij verliet de band vóór de opnames van de tweede ‘Welfare jazz’ en overleed nog onlangs in oktober. Hij werd geëerd in één van de nummers, “Slow learner”, een intrigerende, ontspoorde punkyjazzsong van die nieuwe tweede effectieve plaat, die begin 2021 verscheen.
Viagra Boys heeft een eigenwijze , unieke kijk op rock’n’roll, maakt er een potpourri van postpunk, psychedelische synthpop en punkyjazz. Ze injecteren het op losse, ontspannende, humoristische wijze, met een zekere relativering.
Het stoomt, bruist en sist. Ze creëren een broeierig, spannend, opzwepend sfeertje door de repeterende, aanstekelijke ritmes , de diep ronkende bas, discokitschtunes en anarchosax. Ze hebben een kolos van een zanger die lekker leuk , gek kan doen.
Bands als Nirvana, Hayseed Dixie , Barkmarket, God, Pigbag, X-Ray Spex en Suicide en ja ook ons Arno/TC Matic borrelen op bij hun sound en hun optreden. Dit betekent dat de 80s, 90s mooi geïntegreerd zijn.
Het sextet bracht ons meteen in de juiste stemming met het oudje “Research chemicals”, terug te vinden op één van de debuutEPs. Eentje van zo’n zevental minuten. Wat een start door de repeterende, dreunende , opbouwende ritmes en de lekker vervormde lallende brulpraatzang dito act van Murphy. Cowpunk, Demonisch! Wild, onstuimig, chaotisch, geschift en toch groovy, melodieus, dansbaar, gecontroleerd. Alles in één nummer.
Murphy is een volleerd Shane MacGowan, met een plasticzak biertjes bij zich , hij stapt , danst, valt, rolt op het podium, of is bij de eerste rijen te vinden. Het tempo houden ze hoog, strak met “Ain’t nice”, één van de recente singles. Verdomd wat klinkt dit goed . Het intense , slepende “Just like you”, deed onderliggend aan TC Matic denken. De teugels zijn losgeslagen op het zo goed als instrumentaal klinkende “6shooter”, die alle richtingen uitgaat , als een ‘unstoppable train’ in een walm van fuzz en noise. Het muzikaal venijn druipt verder door in een spannend, broeierig soms explosief “Down in the basement”, “TOAD” en “Worms”. “Sports” en “Shrimp shack” zijn uitermate bezwerend door de opbouwende , rollende grooves en free jams . Apocalyptisch! Ze vormden de apotheose in hun muzikale gekte.
De bluepills van de Viagra Boys werden in een goed gevulde Aéronef sterk onthaald , de eerste rijen hotsten op en neer . Het publiek werd warm gehouden en smaakte deze band, een live-festivalband bij uitstek!
Opener was Tamar Aphek, een relatief onbekend kwartet uit Tel Aviv, Israël. Het goed ingeënte kwartet, ergens muzikaal tussen Fugazi en The Breeders in, speelt lofi speedy indierock gekruid van psychedelica en freejazz. Zij wisten ons regelmatig te raken!
Organisatie : Aéronef, Lille
Osees - Het gaat vooruit in de Vooruit
Er zijn zo van die bands waar een mens niet genoeg kan van krijgen. Wie een roodgloeiende band als Osees al eens eerder aan het werk gezien heeft , is er gegarandeerd de volgende keer terug bij, want dit is een rollercoaster waar je steeds terug in wil zitten.
De band heeft ondertussen al een omvangrijke backcatalogue bij mekaar geschreven, dus is er heel wat voorraad om uit te putten, en wat we vanavond op ons bord krijgen is om van te smullen en compleet uit de bol te gaan.
Met een weerzinwekkend tempo jagen onze geliefkoosde garage-rockers zowat 22 kolkende songs door de Vooruit. Psychedelische waanzin, striemende punk of briesende trashmetal, bij Osees kan het allemaal. En dit voortgestuwd door twee ontketende drummers en de immer driftige frontman John Dwyer.
Een hoop klassiekers zijn natuurlijk van de partij, zoals een weergaloos “The Dream”, een stomend “Toe Cutter/Thumb Buster”, een uiterst heavy “Withered Hand”, een riffmonster “Ticklish Warrior” of de lange jam “Sticky Hulks”, een zogeheten -nou ja- rustpunt.
Het gaat waanzinnig snel en bij momenten loeiend hard, check geflipte songs als “Terminal Jape”, “Electric War”, “Scramble Suit II” en “Animated Violence”, regelrechte trashmetal met een hoek af. Of “Dreary Nonsense”, “The Fizz” en “Heartworm”, gewoon pure punk in speedmodus.
Explosiviteit is een handelsmerk, een niet aflatende rotvaart is het middel, een losgeslagen en overenthousiast publiek is het resultaat.
Osees is een wervelwind die zijn gelijke niet kent.
Organisatie: Democrazy, Gent
Deeper - Diepe, potige en toch originele post-punk
De muzikale bron van post-punk lijkt de voorbije jaren met de exploten van DIIV, Omni, Ought, Preoccupations, Fontaines D.C., Shame en onnoemelijk veel andere bands, onuitputtelijk. Toch bleek Deeper met tweede LP ‘Auto-Pain’ over genoeg originaliteit te beschikken om opgemerkt te worden. Originaliteit die je afgelopen maandag in de Botanique live kon horen en voelen.
Diep in de kelder van de Botanique was het aanvankelijk ongeduldig wachten op de intrede van het viertal. Al meteen in “Warm” maakten ze duidelijk dat ze de elektronische toetsen (synths en drumpads) niet schuwen. Deze opener leek over de pandemie te gaan waar we helaas nog allemaal in verzeild zijn (Is this the cure you believe in / Or just another crossed line?). De bedrukte sfeer werd echter met gemak omgegooid en goedgemaakt met “Run” en “Pink Showers” die het publiek duidelijk kon bekoren.
In contrast tot de spaarzame bindteksten, lieten ze de muziek spreken voor wat die is. De heerlijke herhalingen in “Willing” hield het publiek aandachtig geboeid. terwijl de tempowisselingen in “4U” ons allemaal verrasten. UItschieters van de set waren het grimmige maar catchy “Esoteric” en de nog hoekigere “This Heat” waar het woeste gezang van Nic Gohl de gelijkenis met Brandon Flowers voor de geest haalde. In “Lake Song” is het quasi onmogelijk om ook de gelijkenis met een mini Robert Smith te ontkennen.
Terug introspectiever was het in “Helena’s Flowers” en afsluiter “The Knife” waar met de beukende outro het concert passend werd mee afgerond. Een nieuw nummer als bis deed de band als toegift voor het onverzadigd publiek.
In nog geen uur liet Deeper ons toe om diep in haar ziel te kijken. De originaliteit van het viertal werkte al goed op plaat en dit kwam ook goed tot zijn recht met deze stevige en potige passage.
Setlist
Warm - Run - Pink Showers - Willing - 4U - Esoteric - Build a Bridge - This Heat - Taxi - Lake song - V.M.C. - Helena's flowers - The Knife - (nieuw nummer)
Organisatie: Botanique, Brussel
Carmina Burana - Prima Carmina Burana
O Fortuna! Wat een geluk! Misschien klinkt het wat raar in deze corona-tijden, waar het lot ons niet zo goed gezind lijkt, maar toch voelen we ons vereerd dat we naar een prachtige uitvoering van ‘Carmina Burana’ mochten kijken en luisteren. Het gebeurt niet veel dat er zo’n grootse enscenering is met een live symfonisch orkest, solisten en dans, in totaal zo’n 150 artiesten!
De Nederlandse choreograaf Gerard Mosterd maakte er een mooi geheel van voor Prima Donna Events in de concertzaal van het Kursaal in Oostende, ter ere van de 125e verjaardag van componist Carl Orff. Ook Gent, Antwerpen, Brugge en Hasselt kregen de voorstelling al over de vloer.
Orff selecteerde in 1935 een aantal liederen uit het middeleeuwse handschrift Carmina Burana (‘liederen uit Beuern’) en schreef er eigen muziek bij. Ook mensen met weinig klassieke ervaring kunnen zeker genieten van het monumentale werk, zeker zoals hier in combinatie met video, licht en dans, bij momenten heel modern of alleszins tijdloos aandoend.
Deze uitvoering koos voor een ingetogen en stille start, met het koor dat opkwam met de handen voor elkaars ogen, waarna de percussie en de onmiddellijk indrukwekkende start van ‘O Fortuna’ ons nog meer dan anders kippenvel bezorgden. Iedereen kent dat koorstuk wel, je moet maar eens googelen als je twijfelt. Het is muziek die door je heengaat, en die je moet voelen in plaats van begrijpen, wat sowieso natuurlijk moeilijk is met de Latijnse en Middelhoogduitse teksten.
Testosteron
De eerste liederen kunnen worden gebundeld in het thema ‘lente/zomer’ en dat deel stond vol van de contrasten. De bijna naakte dansers gingen van zombie-achtige moves probleemloos over naar sierlijke liefdestaferelen, bijgestaan door het sterke koor, dat door hun zwarte outfit en gestileerde bewegingen ook bijdroeg tot de sfeer. Die sfeer ging van grauw en gruwelijk naar fleurig en warm. Twee hoofddansers in het zwart speelden een boeiend spel van afstoten en aantrekken. Soms werd geprojecteerd op de drie podiumdelen, maar die bewogen soms wat te pas en te onpas.
In het tweede deel kwam de bariton heel sterk naar voren. Zwalpend zong hij drank- en gokliederen, en toen de mannelijke dansers, de bariton en het mannenkoor samen op het podium stonden, vloog het testosteron de zaal in. Gelukkig droegen we mondmaskers.
Een mooie apotheose vormde zich in het derde deel, waarin ook een schattig kinderkoor, een sopraan en een tenor de kracht van de liefde bezongen. De ijle tonen van de sopraan gingen soms onmerkbaar over in de stilte of in een instrument en soms wist je niet meer of je nu gewoon vibraties hoorde of eigenlijke klanken. Een mooi samenspel tussen dans, zang en instrumenten, al zaten die in de concertbak en kon je ze niet zien. Toen de stilte dan viel vóór de reprise van “O Fortuna”, was iedereen verwonderd dat de cirkel toen al bijna rond was. De tijd, een mooi motief doorheen het stuk, was even blijven stilstaan.
Staande ovatie
De staande ovatie op het eind was dan ook meer dan terecht. Orff beeldde het leven uit als een soort rad van fortuin. Gelukkig lag dat symbool er hier niet te dik op, en werd het slechts subtiel door de dansers uitgebeeld. Soms heb je geluk en de dag erna kan het weer slecht gaan. Belangrijk is dan ook om de momenten van fortuinlijk genot te omarmen, want het kan vlug gedaan zijn. Dat hebben we intussen wel geleerd, niet?
Neem gerust een kijkje naar de pics @Christine Stroobandt
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/kursaal-oostende/carmina-burana-22-11-2021.html
Organisatie: Primadonna events (ism Kursaal, Oostende)
Rhea - Rocknrollers pur sang
Rhea schopt het ver. De fantastische Gentse band kun je nu bewonderen in een uitverkochte AB Box. De finalisten van de Nieuwe Lichting 2016 spelen rechttoe-rechtaan, harde rock and roll, zonder al te veel franjes ,toeters of bellen. Des te meer gitaren en drums. Pur sang dus! Het genre slaat aan, en ze veroverden onlangs met “Rather be nothing” de eerste plaats in de fameuze StuBru Afrekening.
Vanavond waren ze goed, supergoed. Dit vijftal heeft alles om het te maken.
Een complexloze, gedreven zanger en tevens songwriter Jorge Van den Sande bespeelde het publiek, zweepte het op en liet het genieten. Gitarist Guillaume Lamont , die me wat deed denken aan Slash of de frontman van Wolfmother, headbangde met zijn wapperende gekrulde manen als een volleerd hardrocker en kreeg de zaal moeiteloos mee. In contrast stond daar de andere gitarist Hannes Cuyvers, rustig en héél nauwkeurig zijn werk te doen met oog voor detail en techniek . Een opvallende tegenstelling die eigenlijk uitermate paste in het groepsplaatje.
In het begin was het wat aarzelend , maar zodra het vat bekende nummers werd opengetrokken, te beginnen met “Stuck in the middle” , was er geen houden meer aan. De groep raasde doorheen het repertoire, en het ging erin als zoetenkoek bij het publiek. Van enig amateurisme was hier geen sprake. Retestrakke nummers volgden elkaar in hoog tempo op. Dat was verdomme genieten!
Halverwege kregen we zowaar een cover te verwerken van Eminem, “The Real slame shady”. Jorge bracht het er goed van af als rockrapper en de band had dit nummer kunstig omgetoverd tot een rocknummer. Hoed af.
Bij “Baby I’m sorry” haalde Jorge er nog zelfs twee mooie achtergrondzangeressen bij waarmee hij samen het nummer op intieme wijze inzette. Halverwege het nummer , met het invallen van de andere groepsleden , werd van dit korte pad afgeweken en kregen we de RHEA zoals we ze kennen, met overtuigend bas-, gitaar- en drumwerk, naar de eindmeet spurten. Wat een jolijt.
Na “Rather be nothing “namen ze een korte adempauze om daarna voor een laatste maal het podium te bestormen en definitief af te sluiten met het beestige nummer “Shut up & take my money”. Rockfeest in het kwadraat.
Het is duidelijk dat deze heren héél goed naar Royal Blood hebben geluisterd, maar het stoort niet want door hun enthousiasme , kunde en volle overgave was dit vijf kwartier meegenieten van een héél goeie Belgische rockband die de essentie van een meeslepend, begeesterend en spannend tot op het eind optreden, héél goed beheerst en weet te brengen. Hopelijk razen ze op deze manier verder.
Rhea werd voorafgegaan door niet één maar twee voorprogramma’s. De eerste groep The 925 misten we helaas wegens de verkeerschaos in Brussel als gevolg van de Coronabetoging die dag.
Het tweede voorprogramma Oproer was een verrassing voor ons. Ook een vijftal afkomstig uit Aalst en Gent wist ons absoluut overeind te houden. Ze spelen een mix van muziekstijlen gaande van alternative over hiphop en indie. Gitaren en synthesizers bepalen de hoofdmoot in hun nummers en vullen mekaar op harde en/of melancholische wijze aan. En met een charismatische, uiterst beweeglijke frontman, die over een uitstekende stem beschikte, werd dit half uurtje terecht gesmaakt.
Setlist Rhea : Ready to rumble, Couldn’t care less, Stuck in the middle, Silver lines, Anything to love you, Never out of sight, Something good, Slim shady, Under my skin, Eyes on you, Screaming, If only, Baby I’m sorry, Rather be nothing, Shut up & take my money
… Dankjewel aan het management van Rhea (ism de AB) voor deze avond …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Tessa Feys
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/rhea-21-11-2021.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
