Madou - Moordsongs grijpen naar de keel

Wie ons tot voor een half jaar geleden vroeg wat Madou voor ons betekende, kreeg als antwoord: een plein in Brussel. De hits die de band Madou (genoemd naar dat plein) in de jaren tachtig had geschreven, zijn helemaal aan ons voorbij gegaan.
In die tijd vielen de nummers van Vera Coomans en Wiet Van De Leest, en vooral de teksten van Vera’s echtgenoot Jan Devos, niet altijd in goede aarde. Mannen worden vermoord, vrouwen worden verkracht, kinderen wordt er geweld aangedaan. De tijd was toen niet rijp voor de donkere wereld van Madou, maar ondertussen schreef men er op het internet wel hele analyses over bijeen.
Aan de grijze haren in het publiek te oordelen was het de oude garde fans die was komen opdagen, al waren er ook enkele tieners in de zaal. Familie allicht, want zij bevolkten achteraf de merchandise-stand.

Vijf muzikanten stonden er op het podium, maar Vera Coomans' zoon, Thomas Devos, gekend van Rumplestitchkin, leek de spil te vormen. In het begin, tijdens “Nachthuis” en “Is Er Iets?” leek de zangeres nog een beetje onwennig en moest de groep nog loskomen, maar vanaf “Niets Dringt Door” zat het helemaal goed met mooi samenspel tussen gitaar en Wiets viool.
Voor “Ronquières” gordde Thomas de elektrische basgitaar om en werd het zelfs dansbaar, op het randje van luchtig. In de tekst gaat het over “rijden langs het kanaal”, met de wind in de haren en de zon op de huid, maar “zonder handen, de ogen dicht en nooit meer terug”. Dansen leek bijna ongepast, maar even goed onvermijdelijk. De afsluitende vioolpartij van Wiet maakte een indrukwekkend einde aan dit nummer en een overenthousiast applaus volgde.
Daarna was elke schroom weg en werden een groot deel van de songs zonder blikken of blozen aangekondigd als ‘murder ballads’. Een vrouw dreigt afgetroefd te worden door haar man en zoekt dekking in het bed van haar dochter (de prachtige oude hit “Witte Nachten”), een man krijgt een hartaanval bij zijn maîtresse (“Straks Niet Meer Warm”), een andere man worden de ogen uitgestoken met een schaar (“Vannacht”). Elke keer weer greep de stem van Vera Cooman naar de keel en sleurde je mee in het bittere lot van de personages.
Maar ook het viool- en pianospel van Wiet Van De Leest maakte indruk. In het simpele “Onderweg” bijvoorbeeld, dat uiterst sober met enkel piano, zang en de meest simpele beat uit zo’n elektronisch doosje werd gebracht.

“Niets Is Voor Altijd”, nog zo'n oude hit, werd als afsluiter bewaard. En als bisnummer kregen we nog een nummer van broer Leo Coomans (“Liefde Is Een Geheim?”), enkel gebracht met het gitaartje van Thomas Devos. En, omdat het een fantastisch nummer is, nog een reprise van “Ronquières” natuurlijk.

Met dank aan de bevriende website daMusic - Kristof van Landschoot

Organisatie: Botanique, Brussel

Spinvis - Eindelijk zalig terugzien

Na zijn LP ‘Trein Vuur Dageraad’ uit 2017 heeft Erik de Jong duidelijk niet stilgezeten. Door minder mee te werken aan zijprojecten in dans en theater, stort hij zich volledig op het maken van Spinvis-muziek. Met enkele nieuwe EP’s, waaronder het veelzijdige ‘Sunon’ en de ogenschijnlijke betekenisloze LP ‘7,6,9,6’ van vorig jaar onder de arm, tourt Spinvis om de gemiste live-schade in te halen.

Het publiek deelde diezelfde goesting: Het Depot was net niet uitverkocht, waardoor de zaal gezellig gevuld was. Nog voor dat Erik en zijn band het podium opkwamen, was het duidelijk dat er ook wat denkwerk aan dit optreden voorafging. Zo viel de lichtbrug meteen op, die de live-beleving alleen maar ten goede kwam.
Goedgeluimd trapte Spinvis het concert rustig af met het zeemzoete “Icarus”, wat gekleurd is met Franse toetsen (iets dat Erik vaak gebruikt in zijn EP ‘Sunon’). Met “Astronaut” vlogen we met z’n allen nog verder en we waanden ons even in het heelal terwijl de zaal zoals een sterrenhemel werd belicht.  “Tingeltangel Hersenpan” slingerde ons zachtaardig terug met de voetjes op de grond. Dit heerlijk beukend nummer is doorspekt met zo’n tegelspreuken als ‘Geluk is een gerucht’ die Erik losjes uit zijn pen weet te toveren.

Deel van de Spinvis-charme is dat ze graag nummers op verzoek spelen. Op die manier kwam het pareltje “Bagagedrager” al vroeg aan bod en zorgde voor ons eerste kippenvelmomentje. Puur in zijn eenvoud, bezingt Erik hier dagdagelijkse dingen die je kunt ervaren als een neerdrukkende sleur of onversneden schoonheid. Radiosingle “Picasso” werd moeiteloos gebracht alsof het al jaren deel uitmaakt van Spinvis’ repertoire. Ook zo heerlijk verrassend is dat Spinvis live volledig anders klinkt dan op de platen en zelfs over concerten heen improviseert Erik graag met z’n nummers. “Artis” werd zo voor de gelegenheid in een punk jasje getooid, nadat we een rustpunt hadden met “Op een Ochtend in het Heelal”.
Nog maar halfweg en het gevoel overheerste dat Erik en de zijnen nog eindeloos pareltjes konden droppen. Het wrange en toch zalvende “Soms breekt een hart, soms blaft er een hond” bracht soelaas aan gebroken harten. Nog zo’n innig moment en het hoogtepunt van de avond was tijdens “Aan De Oevers Van De Tijd”, een nummer dat voor elk van ons wel een eigen betekenis kan hebben. Af en toe geeft Erik wat anekdotische uitleg bij zijn nummers, maar voor de rest liet hij ons een eigen invulling geven: zo passeerden gemakkelijk het innige “Kom Terug”, “Grote Zon” en “Trein Vuur Dageraad”.
Als perfect slot trakteerden ze ons met hun “Smalfilm” en stuurden ze ons de nacht in met “Oostende”.

Het publiek beroeren was een kolfje naar Spinvis’ hand want regelmatig zag je hier een lach en daar een traan of werd hier ingetogen gedanst en daar dan intens geknuffeld. Liedjesteksten werden meegezongen, luid applaus volgde… Het was duidelijk dat het publiek snakte naar een zaligmakend concert dat door niemand beter dan Spinvis gebracht kon worden.
Hij nodigde iedereen tot tweemaal toe om te blijven gaan naar voorstellingen van muziek, dans en theater want “zonder jullie zijn wij niets”, aldus Erik de Jong. Wat we na deze avond met volle overtuiging zullen blijven doen!

Setlist
Icarus - Astronaut - Tingeltangel hersenpan - Bagagedrager - Picasso - Op een ochtend in het heelal - Artis - Soms breekt er een hart, soms blaft er een hond - Aan de oevers van de tijd - Voordeel van video - Ronnie knipt zijn haar - Niet vandaag - Kom terug - Grote Zon
Trein vuur Dageraad - Smalfilm – Oostende

Organisatie: Depot, Leuven

The Bobby Lees + Equal Idiots - Eindelijk, rock-'n-roll waar hij thuishoort
The Bobby Lees + Equal Idiots (try-out)

Bij mijn rentree in de concertzalen zag ik meteen twee groepen die een plaat uit 2020 kwamen voorstellen, de start van een lange inhaalbeweging?

Toen ‘Alive Naturalsound Records’ begin vorig jaar met veel bombarie het label debuut van The Bobby Lees aankondigde, waren mijn verwachtingen meteen heel hooggespannen. Werden destijds groepen als The Black Keys, Two Gallants, Black Diamond Heavies of Left Lane Cruiser niet gelanceerd door dit label? Bovendien werd niemand minder dan Jon Spencer als producer voor ‘Skin suit’, zo heet de plaat, aangetrokken. Het resultaat viel me eerlijk gezegd enigszins tegen wegens te wisselvallig en bij gemis van een echte uitschieter. Toch liet de plaat vermoeden dat deze muziek beter tot haar recht zou komen op een podium. Iets wat wellicht Jon Spencer ook niet ontgaan was want de man laat zich heus niet zo vaak strikken voor dit soort klusjes. Dus hoopte ik dit stel uit Woodstock, New York ooit eens aan de slag te zien en nu het weer mag, werd ik meteen op mijn wenken bediend door de 4AD. Merci.
En daar stonden ze dan: twee jongens en twee meisjes, piepjong en ietwat onwennig zo leek het. Maar dat laatste was slechts schijn, eenmaal begonnen zagen we een gretige band die er duidelijk zin in had. Heerlijk rondhossend maar niet meteen op een label vast te pinnen. Punk, garagerock of gewoon harde rock? Sommigen horen er zelfs blues in. Wat ik wel meteen zeker wist is dat ze met zangeres/gitariste Sam Quartin een ferm uithangbord in huis hebben. Op basis van de plaat had ik dit absoluut niet zien aankomen maar wat een precense! 26 lentes jong, ook actief als actrice in independent films en een heel ernstig drankprobleem overwonnen waarmee ze kampte sinds haar dertiende!
Maar hier op Diksmuidse planken een openbaring voor ondergetekende. Indrukwekkend hoe ze haar band hier op sleeptouw nam met een zangstijl die soms neigde naar rap of spoken word maar altijd verrukkelijk vibrerend en af en toe gekruid met ijselijke uithalen. Het zorgde voor vuige rock-'n-roll waar geen ontkomen aan was.
Op ‘Skin suit’ staan twee opmerkelijke covers: "I'm a man" van Bo Diddley dat hier jammerlijk over het hoofd werd gezien en "Blank generation" (Richard Hell) dat al vroeg werd prijsgegeven, gekoppeld als een wagonnetje aan "Radiator", een nummer uit hun eerste, in eigen beheer uitgebrachte, plaat ‘Beauty pageant’. Even later werden we zelfs getrakteerd op een uitzinnige versie van "Let's have a party" (Wanda Jackson).
Helaas was het niet al goud wat blonk. Die paar mindere nummers zie ik graag door de vingers maar met de gitaar van Nick Cesa, die eerder leek thuis te horen in een doordeweekse hardrockband, had ik meer problemen. Toch had ik na uitsmijter "Be my enemy", een cover van The Waterboys godbetert maar wel een geslaagde, een overwegend positief gevoel met dank aan Sam Quartin.

Equal Idiots is het duo Thibault Christiaensen (gitaar/zang) en Pieter Bruurs (drums) dat helemaal uit Hoogstraten naar Diksmuide was afgezakt voor een try-out. Een wel erg vreemde try-out. Nooit zag ik iemand zelfverzekerder op een podium staan dan Christiaensen terwijl zo goed als alle nummers door een groot deel van het publiek volmondig werd meegezongen! Achteraf liet ik me wijsmaken dat dit een try-out was van de best imposante maar voor mij totaal overbodige lichtinstallatie en niet van hun plaat, ‘Adolescence blues community’. Eerst galmde nog "Gimme! gimme! gimme!" van Abba (die zijn nu wel helemaal terug!!) door de boxen waarna de twee helden triomfantelijk het podium bestegen. Nochtans was er vooral bij het begin weinig reden tot triomfalisme maar dat liet Thibault niet aan zijn hart komen.
Ik moet ze verscheidene keren aan het werk gezien hebben maar hun passage op Rock Zerkegem is me het best bijgebleven. Wat we hier aanvankelijk te horen kregen stond daar evenwel mijlenver vanaf. Hun harde garagerock leek verschrompeld tot brave powerpop. Tot overmaat van ramp bleef de zanger tot vervelens toe hengelen naar de gunsten van het publiek. Zo te zien genoot het volk er wel met volle teugen van en na die wankele start ging het dan toch ook voor mij plots de goede richting uit dankzij een trits ijzersterke nummers.
Vreemdste moment van de avond was dat, voor mij onbekende, nummer, opgehangen aan de (vertraagde) riff van "Smells like teen spirit". Merkwaardig maar waarom zou het niet kunnen? Het getuigt in iedere geval van lef en dat had Christiaensen in overvloed. Zo vroeg hij even later het publiek om hem te helpen crowdsurfen tot aan het balkon om daar een jongeling te hand te drukken. Uiteindelijk vond ik het een best aangename set, verrassend sterker dan wat ik op basis van die nieuwe plaat verwacht had.
Alleen jammer van dat geëmmer tussen de nummers door. Uiteindelijk bliezen ze de aftocht zoals ze begonnen waren, triomfantelijk met een door iedereen meegebrulde versie van "ça plane pour moi".

Mooie avond waar we twee groepen zagen die live duidelijk veel beter te consumeren zijn dan op plaat.

Pics homepag The Bobby Lees

Organisatie: 4ad, Diksmuide

Portland - Een kleurrijke sound vol uiteenlopende emoties

Voor veel bands leek deze COVID periode een tijd van bezinning, andere zagen hun opmars gestopt worden, waardoor ze de draad opnieuw moesten oppikken … Portland behoort een beetje tot die tweede categorie, in 2019 leken ze compleet gelanceerd, wat trouwens zeer verdiend was. In die kleine twee jaar zat Portland niet stil én de ontlading was vanavond des te groter …

De uit Leuven afkomstige band Berry Quincy (****) brengt  een interessante versmelting van roots, rock, pop , soul en blues. De zevenkoppige band bracht in 2019 al zijn derde plaat uit 'The Herdman' , een schijf die overal zeer goed werd ontvangen. De band legt in AB de lat heel hoog.  Niet alleen klinkt de muziek van Berry Quincy  gevarieerd en aanstekelijk, het is een getalenteerd combo die spelplezier beleeft. Bovendien beschikt Berry Quincy over een charismatische frontman, met zijn warme en soulvolle stem .
Superlatieven genoeg dus om de AB in vuur en vlam te zetten, wat ook gebeurde. In hun set van hoekige en energieke soundscapes, weet Berry Quincy door deze aanpak, het publiek voor zich te winnen. Een perfecte opwarmer.

Portland (*****)  is een band die de dunne lijn tussen intimiteit en energie perfect bewandelt. Ze brengen een gevarieerde, kleurrijke set. Momenten waarbij het publiek integer de sound ondergaat of uitbundig met de handen in de lucht mee zingt en uit de bol gaat. Jente is dan ook een klasse entertainer, en de magie tussen hem en Sarah is onevenaarbaar.
Ondanks het feit dat het bij Portland vooral draait rond dit duo, laten ze zich evenzeer omringen door fijne muzikanten die hen perfect aanvoelen.
Al meteen kwam dit tot uiting, en Jente zet hen naar het eind van het concert toe in de kijker. Het siert Portland hoe het duo omgaat met z’n muzikanten. Het publiek apprecieert enorm dit gebaar!
De band klinkt emotievol op het podium en is zijn fans dankbaar na het lange wachten. Er zijn de ingetogen momenten en de energiebommetjes, o.m. toen Sarah helemaal alleen  op het podium met de schijnwerpers op haar gericht, op piano en met haar kristalheldere stem , iedereen kippenvel bezorgt. Of wanneer de vocals van Jente en Sarah samen , op een al even intiem moment elkaar perfect aanvullen. Songs als “deadlines”, “pouring rain”, “aftermath” of “pearls” doen je smelten.
Op een bepaald moment wordt gevraagd om de lichtjes van de gsm's te doen branden, wat het geheel schitterend maakt. Het publiek ging op dat verzoek gretig in. Jente, die eerder een spraakwaterval is, geraakte haast niet uit zijn woorden op dit prachtige voorval. Hij kon zijn tranen en emoties niet meer verstoppen.
In de bisrondes worden de beide kanten van Portland, het ingetogen, intieme en het groovy, extraverte nogmaals onderstreept. Het warme , lange applaus op het einde van de set was dan ook meer dan gemeend.

Portland speelde een overtuigende set door een kleurrijke sound vol uiteenlopende emoties. Prachtig.

Ancienne Belgique (AB Ballroom)
Brussel

Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel