IKRAAAN + Lefwerk + Simon + Rian Snoeks - De toekomst van de Belgische hiphop scene ziet er rooskleurig uit
We kregen een reeks van 15 concerten, van 10 juni tot 18 juli, in de magische DOK loods in een organisatie van Democrazy. De honger van de muziekliefhebber werd op die manier gestild. We genoten van enkele fijne concerten in die tot de verbeelding sprekende omgeving. De concertreeks werd afgesloten met vier jonge, beloftevolle artiesten in het hiphop/soul/popgenre, IKRAAAN + Lefwerk + Simon + Rian Snoeks.
Rian Snoeks (***1/2) - Terwijl het publiek met mondjesmaat komt binnen sijpelen., begon het duo Rian Snoeks eraan . Ferm gemotiveerd trok Rian Snoeks alle registers in het genre open en slaagde in zijn opzet om het publiek te overtuigen . Volhardend.
Rian Snoeks waren nog winnaar van 'Sound Track 2019’, finalist van 'De Nieuwe Lichting' 2020 , en afgelopen zomer nog support voor ‘de Anderhalvemetersessie’ van Flip Kowlier in Het Depot.
Het jonge duo heeft al een heel mooi parcours afgelegd. Hun teksten komen vanuit het hart, en ze entertainen vol overgave. Sjiek. Een verdiende respons.
Lefwerk (*****) - Een eerste hoogte punt alvast … Lefwerk combineert op ideale wijze de elementen binnen het genre . Vanuit hun hart sporen ze het publiek aan en ze blijven doorgaan tot niemand meer stil kan zitten. Een gevarieerde sound , ingetogen extravert .
We waren onder de indruk van de vrouwelijke en mannelijke vocals, die een zekere schwung brengen.
Er viel heel wat te beleven . Rian Snoeks kon zelfs even het podium op. Hier ontstond een wervelend hip hop feestje, dat beslist langer mocht duren .
Lefwerk was een aangename ontdekking. Het enthousiasme en de respons was enorm! Helaas was de tijd te beperkt voor een bis .
Simon (****) - Simon is een jonge talentvolle hiphop artiest die reeds bij Roedel z’n strepen heeft verdiend. Hij was al te horen op de digitale muziekstreams Hooray en #ikluisterbelgisch We ervaren een zeemzoetige aanpak; hij heeft een sterke uitstraling, charisma en raakt met z’n gevoelige stem. Het publiek geniet… Hij wist ons in te pakken . Klasse. Missie geslaagd na het overdonderende Lefwerk.
IKRAAAN (*****) - IKRAAAN mag dan een beetje de vreemde eend in de bijt zijn, het charisma en de sound zijn overtuigend. We genoten van de veelzijdigheid en de performance. Toen we haar nog zagen in de AB, Brussel in 2020 (ikv Sound of the Belgian Underground) schreven we "Deze artieste straalt een zelfverzekerdheid uit die we enkel zien bij artiesten die al zeer veel waters hebben doorzwommen, en stelt zich zeer charismatisch op waardoor ze met het grootste gemak iedereen uit haar hand kan doen eten. De opzwepende R&B en Hip hop klank combineert ze bovendien met een zeer soulvolle stem."
We zagen toen duidelijk groeimogelijkheden . Nu bevestigt ze en overtuigt ze ons compleet.
We houden van IKRAAAN. Zij is een uitzonderlijk talent die stijlen in het genre integreert en er een boeiende, creatieve draai aan geeft. Groovy, dansbaar , innemend. Ze heeft een warme soulvolle stem , zachtmoedig , intens, gedreven . Op hemelse wijze zet ze het in de verf.
Een korte set weliswaar , maar hoogst interessant…
Organisatie: Democrazy, Gent
Kids With Buns - Een setje bol van melancholie
Of Kids With Buns met deze intense, zachtmoedige aanpak een grote zaal kan inpakken, wachten we in deze fase nog wat af, maar het warme, deugddoende karakter deed ons hart sneller slaan; we waren even in vuur en vlam, helemaal zen.
“Een breed publiek kunnen ze bereiken, die deze warmhartige aanpak in deze donkere tijden goed kunnen gebruiken!" schreven we over het optreden van Kids With Buns in De Casino, Sint-Niklaas van september 2020.
Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen
Het duo Marie Van Uytvanck en Amber Piddington kon een klein jaar later dat trucje nog eens over doen in een goed vol gelopen park nabij De Casino.
Eén nadeel van zo’n park concert, is dat veel mensen afkomen om gezellig een pintje te drinken en de muziek als achtergrond te beschouwen. De dames op het podium gingen gezwind om met hun ingetogen nummers in het park, waarbij ze iedereen enorm konden ontroeren.
Emmy D'Arc (***1/2) wist helemaal op haar eentje, gewapend met haar bijzondere mooie stem en akoestische gitaar, op ingetogen wijze het publiek in te palmen. De covers die ze speelde, boeiden het publiek en de reacties waren dan ook enthousiast. De paar eigen nummers - in het najaar komt het debuut uit - deden ons naar adem happen. Op het einde van haar korte set kreeg ze de handen op elkaar.
Emmy D'Arc is een ontluikende bloem, met heel veel potentieel in een wereld van breekbaarheid en soberheid. Een opkomend talent in de sing-songwriting.
Kids With Buns (****) weten de intimiteit en de breekbaarheid verder te omarmen. Hun integere, melancholische songs raken. Het duo voelt elkaar sterk aan en is op elkaar ingespeeld. Het spelplezier druipt er van af en ze betrekken hun publiek bij de set met handclaps, wat het geroezemoes deeddalen. Alsof ze hier eigenlijk aan een ellenlange jamsessie bezig waren.
De twee engelachtige verschijningen ontroerden. Een sprookjesachtige wereld opent door de hypnotiserende, bedwelmende ingetogen sound. De zon ging prompt meer schijnen.
Kids With Buns is in z’n opzet gelaagd met deze intense, zachtmoedige aanpak. We werden ingepakt door een setje bol van weemoed!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/emma-d-arc-11-07-2021.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/kids-with-buns-11-07-2021.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Nordmann - Aangename muzikale uitspattingen en ontploffingen
Nordmann klinkt verfijnd, subtiel, wild, geschift, dwars en experimenteel. Beeldrijk zelfs! Een intens mooie kruisbestuiving dus. Kortom, ze tekenen voor een donkere gedachte in een sprookjesachtig kader, schreven we over de filmvoorstelling van 'In Velvet', de nieuwste worp van Nordmann (*****) .
De band had deze plaat eigenlijk nog niet live kunnen voorstellen, behalve via livestream. We waren op de afspraak in een vol gelopen park, De Casino (Sint-Niklaas) in het kader van 'Great gigs in the park'. En we kregen aangename muzikale uitspattingen en ontploffingen .
Ze bieden een strakke sound met voldoende variaties en onverwachtse wendingen , die boeiend, ingetogen en verschroeiend hard waren. Nordmann houdt van avontuur.
Nordmann is een band buiten categorie, weet je te bedwelmen, en ze prikkelen de fantasie van de luisteraar. Het is een band die telkens opnieuw durft te vernieuwen zonder hun roots te verloochenen, schreven we over 'In Velvet'. En live kunnen we het maar ondersteunen .
De intense schoonheid laat je meevoeren en in een roes belanden . Op de ingetogen momenten werd het helaas wat overstelpt door het geroezemoes in het park. We waren onder de indruk van het technisch vernuft. De versmelting van hun klankenwereld is net hun sterkte. Ze staan op dezelfde golflengte en het spelplezier druipt er van af .
Het wisselende drumwerk en de sax , het klinkt meesterlijk . Ook de andere muzikanten moeten niet onderdoen , de gitaarsoli , de piano en elektronica , al de tunes vinden elkaar …
Een bisnummer bleef niet uit , alle registers werden nog eens opengezet . Schitterend.
Nordmann voelt elkaar perfect aan , toegankelijkheid en avontuur vinden elkaar . Mooi hoe die improvisaties en experimentjes kunnen worden ingepast in hun klankentapijt . Een filmische, kleurrijke, variërende sound; zelfs met een kwinkslag en wat humor. Een aanrader.
Nordmann stelt 'In Velvet' deze zomer nog voor op o.a. Gent Jazz (15 juli) - Het Veld, Antwerpen (16 juli) en Pukkelpop (20 augustus) .
Meer Nordmann info op https://nordmannmusic.com/
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Lili Grace - Een melancholisch sprookje tussen hemel en hel, met een lach en een traan
Onweerswolken trokken over het Waasland, donder, bliksem, én helaas ook wateroverlast en schade. Lili Grace (*****) moest voor een beperkt publiek optreden; ze lieten het niet aan hun hart komen en zetten een enthousiasmerende set neer. Hoe meer de set vorderde, hoe meer de zon begon te schijnen. Het is de rode draad in de muziek van Lili Grace, op plaat en live. Donkere tijden die zorgen voor vertwijfeling en pijn, maar ook een sprankeltje hoop bieden. In het kader van 'Great Gigs in the Park' traden Lili Grace op in het mooie park nabij De Casino. Eén van de vele optredens die er komende zomer plaatsvinden
Lili Grace start op een intense, ingetogen wijze. In de instrumentatie als in de vocals krijgen we een krop in de keel. Het fijne aan Lili Grace is echter de variatie in de sound. Ze weten op onverwachtse momenten te verrassen. Op een bepaald moment klinkt het in hun melancholisch , emotioneel kader fantasieprikkelend, bevreemdend als springerig.
Het viel al op toen ze onlangs in DOK Gent optraden. Een optreden waarover we schreven: ''Ze zijn niet vies van scherpte, experiment en extraverte in hun materiaal. Je krijgt een heel gevarieerde, kleurrijke set bol van verrassende wendingen. De zussen zijn klasse danseressen en ze weten op theatrale wijze de aanwezigen te hypnotiseren . Innemend , heupwiegend en snediger, krachtiger durft het te klinken .'' Ook nu kunnen we ons hier in vinden.
Een melancholisch sprookje tussen hemel en hel, met een lach en een traan, net als op de plaat ‘Silhouette’, die erg persoonlijk is . Het innerlijk gevoel en wat hen raakt wordt aangesproken, een balanceren tussen licht en donker, vreugde en vertwijfeling. We denken aan artiesten als Björk , die ook dit gevoel uitoefent.
'Silhouette' wordt voorgesteld op 26 oktober in de Ancienne Belgique, Brussel. Volg het duo via hun website: https://liligraceband.com/
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
PAARD. - Een muzikale speeltuin onder de avonturiers
Sommige bands weigeren in het gareel te lopen, doen graag aan stijlbreuken of gieten het in een soort kunstvorm. Dit zijn het soort bands die bij hun optredens, of bij een plaat telkens weten te verbazen. Eén daarvan is PAARD. Het knotsgekke trio straalt spelplezier uit, experimenteert, improviseert en laat je ademloos achter. De band bewees het reeds live en met de prachtige EP 'Zalm'. In DOK, Gent onderstrepen ze hun kunde en talent.
Als support was er het talentvolle duo EigenZweetStinkt (****), Wout Helsen op drums en Wilem Theerens op keyboard/elektronica die uiteenlopende muziekstijlen met elkaar verbinden tot een bijzonder kleurrijk geheel. Een potje rock, groovy jazz en elektronisch vernuft worden verbonden tot een energiek geheel.
Voor de gelegenheid had het duo een saxofonist uitgenodigd, Cas Minten, die met zijn blazers de groovy sfeer alleen maar versterkte. EigenZweetStinkt staat duidelijk aan het begin van hun carrière, en er zijn dus nog groeimogelijkheden. Op basis van deze bijzonder energieke set, zien we veel potentieel om binnen een breed muzikaal kader potten te breken. EigenZweetStinkt voegt stijlen samen, en trekt daarmee op avontuur. Ze passen perfect bij een band als PAARD. EigenZweetStinkt is dus zeker een band om in het oog te houden voor de muzikale avonturiers …
PAARD. (*****) zit in ditzelfde vaarwater. Het zijn veelzijdige muzikanten, die de klappen van de zweep voldoende onder de knie hebben. Een trio dat instrumentatie combineert met tonnen spelplezier. Het werkt aanstekelijk op het publiek dat ingetogen, enthousiast uit de bol gaat. De heren delen prikjes uit naar elkaar, o.m. een spelletje tussen drummer Sigfried Burroughs en vibrafonist TJ Segens, die elkaar op plagerige wijze de loef afsteken. Ze spreken het publiek voortdurend aan, en profileren zich tot knappe zangtalenten. Gitarist Owen Weston tovert lekkere, groovy gitaarriedels uit zijn instrument. Hij blijkt evenzeer een klasse entertainer te zijn.
Door hun veelzijdige aanpak zorgt PAARD. voor de haver aan zijn publiek. Het tempo wordt strak gehouden, en zit bol van verrassende wendingen waardoor je voortdurend op het verkeerde been wordt gezet.
PAARD. biedt een muzikale speeltuin onder de avonturiers. Een driehoek van spelplezier, experiment en improvisatie, waarbij de mogelijkheden worden afgetast en grenzen kunnen worden verlegd.
Een aanstekelijk dansbaar feestje van groovy stijlen van jazz, funk, rock en ga zo maar door. Kortom , een oorgasme van jewelste.
Organisatie: Democrazy, Gent
The Radar Station bewijzen dat ze een blijver zijn!
“Met zo’n stem zijn er heel veel mogelijkheden.” Zo klonk het toen The Radar Station zich presenteerde op de Nieuwe Lichting 2020. Ondertussen wonnen ze die, was de debuutplaat klaar in oktober en de band klaar om te boomen op de zomerfestivals. Corona stak er even een stokje voor. Maar op DOK bewees The Radar Station dat ze een blijver zijn.
De lijzige stem van Brent Buckler zette ‘The Beauty of Belief’ in. De grootste troef van de band werd goed in de verf gezet door een sterke outro zonder tierlantijntjes. Met het nummer “Into The Mud” gaan ze richting The War On Drugs en Foals qua tune, met een bezwerende Tom Smith-stem. Welja, een redelijk compleet plaatje dus. En als fan van The Cure hoefde je je ook niet te storen aan “Pictures Of You”. Kleine klanken weefden door Brent zijn stem.
“Subtle Science” is de oorworm die we ons graag laten besluipen. Ook als die wat meer haar heeft dan op de plaat. En een vetter staartje in de vorm van een gitaarsolo. “After The Tornado” scoorde dankzij kalmte en ingetogenheid. Iets waar de Rode Duivels later die avond meer moeite mee hadden. Heel catchy ondanks die rust in de song.
Wat de frontman tussen de nummers door probeerde te vertellen, was moeilijk te begrijpen. Geen erg. “Face Full of Lines” dreigde met de synths en was iets elektronischer dan de rest. En ook “Zanzara” klinkt elektronisch. Dat nummer is eigenlijk “After The Tornado”, maar dan met kleren aan. Wat het beste is, moet iedereen maar voor zichzelf uitmaken.
“I Moan” grijpt traagjes bij de keel. Het is een heel kalme song, beetje creepy ook, maar Brent brengt het live gewoon heel goed. De rest van de band speelt alles wat rauwer en heviger dan op de plaat, waardoor ze toch een beetje dat ideale schoonzoon-imago kunnen afschudden. Er mag wat buiten de lijntjes worden gekleurd.
Het meeste schwung werd bewaard voor “The Giant”. Het publiek begon te dansen, klappen en mee te zingen bij de samenzang met de band , een mooie afsluiter van deze avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/democrazy-gent-gand/the-radar-station-02-07-2021.html
Organisatie: Democrazy, Gent
Mooneye op het punt van een definitieve doorbraak!
Pauwel + Mooneye
“Goeienavond. Hèhè, een zaal met volk. Effe bekomen.” Aarzelend overschouwt Pauwel De Meyer een zaal met een tweehonderdtal mondmaskers. “Merci trouwens om hier een beke vroeger te zijn voor ons.” Awel, Pauwel, het is de moeite waard gebleken.
Pauwel en Katrien, beide uit het Waasland, openen met het ontwapenende “July”. “Will we make it through July?”, vragen ze zich luidop af. Met livemuziek en een hoge vaccinatiegraad mag dat geen probleem zijn. “Dear” is een wondermooi tweede nummer. Het duo maakt akoestische, gevoelige muziek, ideaal voor op de achtergrond, maar nog beter als je jezelf er volledig laat in opgaan. De vergelijking met Angus en Julia Stone gaat tot op zekere hoogte wel op, maar toch bewaart Pauwel een eigen stijl. De teksten zijn vaak clever en houden een spiegel voor de hedendaagse maatschappij (“Why don’t you start dancing instead of looking at your phone all night?”).
Ook de bindteksten zitten vol van de uitgebreide, uit het leven gegrepen anekdotes (over boomhutten en drugsnaalden in het bos van Sint-Niklaas tot het krijgen van zijn eerste Pfizer-vaccin vorige zondag – hij was er toch “even niet goed van”). “Sorry, ik ga stoppen met uitwijden, ik ben dat niet meer gewoon, communiceren.” Wij gaan ook niet meer uitwijden, we zijn het niet meer gewoon, recenseren. Het volgende nummer is een knappe Daniel Johnston cover, “True love will find you in the end”. Hoedje af voor de mysterieuze man met hoed.
Daarna volgt “Molly”, een Eels-achtig lied over een goede vriend Maxime, die veel katten heeft en op een bepaald moment het verkeerde pad was ingeslaan. Het breekbare “Waves” is misschien wel het sterkste nummer van de set, ook van zijn self-titled EP die vorig jaar in oktober uitkwam. De set wordt afgesloten met “Bones”, een song voor zijn overleden mama. “Skin of my skin, now you’re just bones”, het refrein gaat letterlijk door merg en been, en laat ons verweesd achter.
Na het gesmaakte aperitief is het tijd voor Michiel Libberecht en de zijnen. Mooneye, zowel verwijzend naar de Hiodontidae-vissoort als naar het idyllische dorp Moen in Zuid-West Vlaanderen, baande zich pijlsnel een weg naar het Vlaamse muziekfirmament door met “Thinking About Leaving “ De Nieuwe Lichting van Studio Brussel te winnen. Vandaag brengt Michiel met een volledig nieuwe liveband vooral liedjes die op ‘Big Enough’ zullen komen, de langverwachte langspeler die in september op de planken zal liggen.
Tijdens het eerste nummer vraagt Mooneye zich openlijk af of wij ook zo eenzaam zijn, opnieuw vormt de pandemie een inspiratiebron voor creatieve songschrijvers. Ook de andere nummers vormen mooie poprocksongs, met de uitstekende Ramses Vandeneede als drummer die alles strak in de maat houdt. “Bright Lights” is voor ons het eerste hoogtepunt, met “Not the one” kabbelt het daarna gezellig voort. Goede nummers, dat wel, maar met de nieuwe bezetting lijkt Libberecht zijn eigen touch wat kwijt, het neigt soms wel erg naar de zoveelste mainstream song.
Met “When the lights turn orange”, een nummer over languit in de zon liggen, kunnen ze het publiek dan wel weer overtuigen, en we mijmeren mee terug naar de tijd wanneer we nog 17 waren.
Ook de titeltrack “Big Enough” slaat aan.
Toch maar uitkijken dus naar die plaat, zal het Depot dan nog wel groot genoeg zijn voor het vijftal?
Organisatie: Depot, Leuven
STUFF. - dondert iedereen omver
STUFF. De band dat staat voor vette bassen, donderende grooves, zotte synthlijnen en improjazz bracht ditmaal hun sound aan de Gentse dokken. Een thuiswedstrijd voor dit jazzy Kraftwerkiaanse kwintet, waarbij ze hun derde album ‘T(h)reats’ eindelijk live konden voorstellen. Laat de wolken maar vonken!
“Cumulus” stormde met asymmetrische grootsheid over het publiek en vloeide onmiddellijk over in “Waksi”. Mellow en trage bassen werden afgewisseld met rommelende, lage die je trommelvliezen deden trillen. En met “Kwibus” waanden we ons echt in een opstijgend vliegtuig. Maar dan één waar de passagiers allemaal tegelijkertijd met de kopjes schudden. Blazer Andrew Claes, met ewi, en mixmonster Menno zorgden voor de dissonante geluidjes.
Met “Honu” kregen we een lekkere herhaling die in je kop kroop, om dan over te gaan in lome chaos. We hoorden tussendoor ook een rapper stevig tekeer gaan, iets wat we niet onmiddellijk herinnerden van op de plaat. Wel heel geslaagd.
Soulwax in jazzvorm soms ook: de nite version van “Krack” leek niet ver weg. STUFF. heeft zeker ook die eclectische stijl en perfecte live performance. Eén van de topnummers was “OB499”, sterk opgebouwd en meeslepend. Het publiek ging helemaal mee in het dreigende gevaar en kwam los van de stoelen om een dansje te placeren.
Met “Kairos” waanden we ons in een spookhuis, maar dan één waar Mario on speed in rondhangt. Luigi geeft ons ondertussen een schop onder ons gat met een lekkere rap. Daarna gingen we steeds in hogere versnelling met onregelmatig verhogende tonen met een soort ruis op de achtergrond. We hoorden nog “Axolotl” en “Strata”; van “Old Dreams New Planets” schiet je recht de ruimte in met alle R2D2-geluiden die je je maar kan wensen. Tegelijkertijd blijft het allemaal zo fantastisch lekker dromerig bij momenten dankzij lange uitgerokken synth-toetsen.
Als uitsmijter kregen we “Fulina” on steroids. Er waren immers maar 4 minuten over, en dat wilden ze toch ten volle gebruiken. Telkens een extra couche leggen als iets al zo goed is, dat is machtig. Dat het bij een eerste luisterbeurt al herkenbaar is alsof een cover is, dat is redelijk geniaal.
STUFF. verwondert en verbaast, dreigt en steelt de show. Ga kijken als je de kans krijgt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/democrazy-gent-gand/stuff-28-06-2021.html
Organisatie: Democrazy, Gent
Kyoko Baertsoen en Karel Van Marcke - Gezelligheid troef en complete rust binnen een sprookjesachtig kader
‘Goeste in Wies' is een gezellige locatie om te eten, te drinken of gewoon met het gezin te vertoeven; een ideale plek op een zondagnamiddag … en dan nemen we er maar al te graag een lokaal biertje bij …
Wij waren er echter aanwezig voor een fijn aperitief concert van Kyoko Baertsoen en Karel Van Marcke (****) die optraden in de pittoreske kiosk die in het midden stond; helaas een nadeel, veel mensen komen voor de algemene gezelligheid en beschouwen de muziek als een extraatje. Het deerde het duo niet, die een mooie combinatie bracht van eigen songs en covers. Het applaus telkens kwam oprecht.
Karel Van Marcke speelt piano op heel ingenieuze, emotionele wijze, wat erg belangrijk is om de veelzijdige vocals van Kyoko perfect aan te voelen. Emoties staan centraal in hun muziek. Het donkere randje dat we kennen , bleef hier achterwege . Het weemoedige, melancholische bleef wel overeind en raakte diep.
“Yellow” klonk ingetogen, een uitnodigende stap naar de sprookjesachtige wereld van Kyoko. Een ideale temperatuur om de sound te ondergaan . Haar bijzondere stem viel op bij songs als “Vinegar and salt”; “Life on Mars” steeg zelfs naar een kookpunt. We droomden langzaam weg; soul en jazz werden toegevoegd. Het eigen materiaal “Sometimes” en “Summertime” ondersteunt Kyoko’s uiteenlopende vocals en haar talent als componist en singer-songwriter.
De set klinkt boeiend en verrassend; een pakkende “My Funny Valentine” en een meeslepende “Ne Me Quitte Pas” onderstrepen het nog eens.
Recent schreven we nog over een recensie van een ander project van haar, samen met Ronald Vanhuffel,’Basa Mortuko’ “Hij is een klankentovenaar in soundscapes en zij stopt er haar emotievolle vocals in . Een hypnotiserend muzikaal effect bieden ze, waarbij rustgevende beelden opborrelen op en waarbij we een zekere gemoedsrust ervaren .''
De volledige recensie kun je hier nalezen
Ook hier bij Kyoko Baertsoen en Karel Van Marcke overvalt ons dat gevoel waarbij beelden verschijnen, en we prompt een gemoedsrust voelen neerdalen .
We kregen een heel mooi , emotievol optreden van dit duo dat gezelligheid en complete rust bieden binnen een sprookjesachtig kader.
Setlist: Yellow//Bang Bang//Back to Black//Vinegar and salt//Life on Mars//I wonder why//Sometimes//Summertime//Dance me to the end of love//I don't mean a thing//My Funny Valentine//Ne me quitte pas.
Organisatie: Goeste in Wies, Wieze
Endlingr + Pothamus - Een intense totaalbeleving binnen een donker kader
Er werd onweer voorspeld, dat kwam er ook later in de nacht … Of de twee bands Endlingr en Pothamus , met hun toch vrij rauwe, donkere sound, waarbij putten uit de Hel dreigen open te gaan, de aanleiding vormden voor het gedonder en bliksem, laten we in het midden … Maar in elk geval zorgden ze voor een intens avondje in DOK, Gent van kippenvelmomenten en koude rillingen van innig genot!
Pothamus (****) klonk energiek en gedreven. De heren maken er niet teveel woorden aan vuil en stuwen het tempo telkens op naar een oorverdovende climax, iets wat we over heel de set hoorden; alles op dezelfde lijn én allesbehalve storend.
Wat een intense totaalbeleving binnen een donker kader, die op het buikgevoel inwerkt en perfect klinkt, gedreven door percussie, gitaar en zang, die door het lijf gieren. Je voelt het echt door je gewillig te laten meegaan in hun trip. Trouwens, hun debuut ‘Rava’ bewees het reeds.
We sloten de ogen en lieten hun imposante sound inwerken; duistere gemoedsrust en angstzweet waren ons deel. Echte beelden mochten erbij horen bij hun muziek .
Pothamus gaat een gevecht aan tussen licht en donker en deelt op een bijzonder golvende wijze prikkels uit, tot je helemaal zen wordt en je veilig voelt in dat donker hoekje …
Endlingr (*****) legt de lat nog wat hoger in ‘de intense totaalbeleving binnen een donker kader’. Het combo staat gehuld in een donkere walm, de lichtspots voelen aan als een muur van licht en klank waar je voortdurend tegen botst. De riffs klieven door je vege lijf, en de drums/percussie doen het gedonder later in de nacht verbleken.
Endlingr drijft het tempo op , die putten van de Hel compleet doen open zwaaien. Eens het publiek onder hypnose is gebracht door dit verschroeiend klankentapijt, ontstaat net die occulte totaalbeleving.
Een soort collectieve muzikale waanzin … waarbij we zelfs met de ogen open voortdurend demonische wezens zien verschijnen. We blijven hier verweesd, verdwaasd achter …
Ook hier is er echt het gemis aan beelden op de achtergrond, hoedanook weet Endlingr je fantasie te prikkelen. Een ondoordringbare ‘wall of sound’.
Beide bands verstaan de unieke kunst om een oorverdovende, onwrikbare sound te creëren, die een intens totaalbeleven binnen een donker kader sterk onderstreept. Een schitterende ‘dark side’.
Pics Endlingr homepag @John Van De Mergel
Organisatie: Democrazy, Gent
Meskerem Mees - Van Pottes naar…
Pottes. Deelgemeente van Celles. Een dorpje net over de grens van West-Vlaanderen in Henegouwen. Elk jaar houden ze er een klein maar sfeervol festival: Fête Musicale. En dan hoor je de organisatoren denken: “Die zijn precies wel goed. Die kunnen misschien wel verder raken. We gaan ze eens bellen.” Zo kwamen dirk., Mooneye of Bazart al langs … En toch stak er eentje bovenuit, qua rauw talent, daar in het afgelegen Pottes. In 2019 kwam Meskerem Mees. Maar ondertussen ging het hard. Een jaar later bracht ze “Joe” uit, dat naar de #1 in de Afrekening ging. Ze won Humo’s Rock Rally. 2020 kreeg haar niet klein, want ook in DOK verwarmde ze het publiek met haar prachtige en gevoelige songs.
Met “Astronaut” richt Meskerem Mees zich naar de sterren. Het nummer zet de toon voor wat komen gaat: een avond vol kleine gitaartokkels en gepaste cellostrijksels, gecombineerd met puur zangtalent. Dat ze op DOK kon staan, had ze naar eigen zeggen niet verwacht twee jaar geleden, zeker omdat ‘de venue’ klaar is om afgebroken te worden.
“Seasons Shift” is simpelweg een topsong. En met “Parking Lot” kreeg het geheel genoeg energie, waarbij een pauze in het nummer steeds zorgde voor een sterke aanzet. Zelden hoor je iemand zo’n mooi geluid maken van stilte. Minimalistisch én krachtig. Een song die trouwens volledig af was en zonder titel de wereld werd ingestuurd. Het toont aan hoe bij Meskerem Mees alles gewoon organisch groeit, zonder zichzelf al te serieus te nemen.
“Don’t Ask Me” ging dan weer binnen als soulfood. Er was een glansrol weggelegd voor celliste Febe Lazou, met een fantastische tweede stem, naast het klassiek cellospel.
We hoorden tegelijkertijd het achtergrondgeluid van de stad, wat er vreemd genoeg perfect op aansloot. Intimiteit versus chaos.
“Great Dandelion” ging dan weer wat meer de folky ballad tour op. Stel je de soundtrack bij een scène van ‘Vikings’ voor, waar een dode koning met een vlot of bootje het water op wordt gezet.
Hoogtepunt van de set volgde natuurlijk met “Joe”, gevolgd door “Queen Bee”, die voor wat gitaarschwung zorgde. “The Writer” kabbelde lekker weg op het einde. Meskerem zingt over wat ze vroeger had willen worden. Wij zijn blij dat het gelukt is, en dat ze haar schrijfsels ook wil brengen voor een publiek.
“Hopelijk gaat het goed, dit hebben we er nog last minute ingestoken”, klonk het wanneer ze de cover van ‘The Young People’ inzetten. De twee draaiden hun stoel een kwartslag zodat ze naar elkaar keken en lieten het publiek even voor wat het was. En als je achteraf het origineel nog eens opzoekt en Meskerem Mees mist, dan weet je dat ook dit weer helemaal goed zat.
Meskerem Mees ging van Pottes naar het firmament. Wij hopen dat we er nog een eindje met haar mogen verblijven …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/meskerem-mees-18-06-2021.html
Organisatie: Democrazy, Gent
Hydrogen Sea - Een melancholisch, kleurrijk totaalspektakel
Met mondjesmaat worden de maatregelen versoepeld, en de clubs krijgen meer ademruimte. Democrazy, Gent organiseert een vijftiental concerten van 10 juni tem 18 juli in DOK Gent. Hydrogen Sea en Lili Grace stonden vanavond op het programma. Een gezellig sfeertje werd gecreëerd. Een live ervaring waar we nu zo lang naar uitkeken, zowel voor band als publiek.
Lili Grace (**** 1/2), de zusjes Nelle en Dienne Bogaerts, zijn al een tijdje bezig, kregen al een plaatsje op de Rock Rally en hadden met ‘Dreamlover’ een geslaagde EP uit . Na de EP werd het een tijdje stil rond Lili Grace maar twee jaar terug brachten ze 'Silhouette' uit. Een heel persoonlijke plaat trouwens, het gaat over het verkeersongeval van hun broer , die in een coma belandde en hoe ze daar als kind mee omgingen.
"We besloten opnieuw te schrijven vanuit ons buikgevoel over de dingen die we samen hebben meegemaakt. Het album is een terugkeer naar piano, cello en hobo, zonder al te veel extra's. We wilden ons verhaal vertellen, zonder omweg" , zeggen ze er zelf over.
Door het coronatijdperk konden ze totnutoe 'Silhouette' niet echt voorstellen, maar met de eerste echte versoepeling kan dat eindelijk weer wel.
Muzikaal krijgen we wondermooie, melancholische schoonheid in een spacy aanvoelend kader , die ons even wegwuift van deze wereld; de emotioneel beladen vocals vinden hun plaats in de prachtige versmelting van cello, hobo en piano. Ze zijn niet vies van scherpte, experiment en extravertie in hun materiaal. Je krijgt een heel gevarieerde, kleurrijke set bol van verrassende wendingen.
De zussen zijn klasse danseressen en ze weten op theatrale wijze de aanwezigen te hypnotiseren . Innemend , heupwiegend en snediger, krachtiger durft het te klinken .
Lili Grace liet een erg volwassen indruk na door die wisselende aanpak.
Hydrogen Sea (*****) is het project van het Brusselse duo Pieterjan Seaux (die je kent van o.a. Zwangere Guy, Selah Sue, Sioen en een rits andere bands) en Birsen Uçar. Na hun debuutplaat 'In Dreams (2016)' gooiden de twee voor de nieuwe plaat 'Automata' het over een andere boeg. Met Patricia Vanneste (ex-Balthazar), Joris Caluwaerts en Steven Van Gelder hadden ze drie absolute topmuzikanten en verlieten ze doelbewust het pad van de digitale elektronica.
Door de corona crisis was Hydrogen Sea verplicht weer als duo naar voor te treden. De band bracht eind januari een gloednieuwe EP uit op de markt, 'Symbiosis'. Onze recensie kun je hier nog eens nalezen.
Hydrogen Sea beweegt binnen een intieme sfeer, de hartverwarmende keys van een grimassende Pieterjan spreken tot de verbeelding en de kristalheldere vocals van Birsen vinden elkaar perfect. Adembenemend mooi. Er zit ook genoeg pit in hun muziek. Naast die ingenomenheid is er ruimte voor prikkeling. Ze voerden je maar al te graag mee in hun muzikale wereld.
Birsen spreekt haar publiek aan en het spelplezier siert , zeker nu live!
Hun materiaal is fantasieprikkelend , emotievol en bevreemdend , een geflirt tussen licht en donker; het klinkt als een knetterend haardvuur . Een melancholisch, kleurrijk filmisch totaalspektakel!
Een prachtig live-ervaren van twee schitterende bands van eigen bodem. Sjiek!
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
