Dat Stef Bos een poëet en een klasse verteller is die op gezapige, meesterlijke wijze telkens opnieuw de snaar raakt van de luisteraar, bleek toen we de man vorig jaar zagen optreden in de OLV Hemelvaartkerk in Eksaarde (Lokeren).
Begin dit jaar bracht Stef Bos trouwens een nieuwe plaat uit 'Tijd om te Gaan leven'. Waarover we schreven: '' 'Tijd om te gaan leven' is een plaat geschreven voor iedereen die ingehaald wordt door diezelfde tijd. Elke dag opnieuw. Stef Bos verkondigt zijn boodschap zodanig ingetogen en zachtmoedig, dat je er gewoon stil van wordt in je hart en hopelijk de tijd vindt om echt te gaan leven. Want dan pas heeft de boodschap echt zin, als je hieruit lessen trekt. Want na elk einde is er altijd een nieuw begin"
Als je het in de huidige tijdsgeest bekijkt, zijn het profetische woorden. Want wachten om echt te gaan leven, is in tijden van corona uit ten boze. Ook al kunnen we dit niet met volle overgave doen. Maar meer dan ooit, leven is nu, niet gisteren of morgen.
In Kuurne kwam Stef Bos (****) in een intieme setting een bloemlezing geven over zijn, mijn en ons leven. Stef Bos start, gezeten aan z’n piano, in een sobere verlichting met songs als “Ik ben een zanger zondermeer” met de nadruk op dat laatste. En “Is dit nu later?”, dat eigenlijk min of meer werd terug gebracht tot “Dit is nu later” .
Het spelen van aandoenlijke songs aan zijn piano en ruim de tijd nemen te vertellen uit de vele boeken die hij heeft gelezen, of dat nu een kinderboek is , of een passage uit een gedicht van een Portugese dichter, of verwijzingen naar schrijvers en artiesten waar Stef een nauwe band mee heeft. Telkens komen er anekdotes in voor, uit het leven gegrepen. Anekdotes die trouwens telkens eindigen in een nieuwe song, die er perfect op aansloot.
In die verhaallijn komt bijvoorbeeld zijn tijd in Antwerpen voor en zijn periode toen hij in Brugge terecht kwam. Hij trad nu in Kuurne op en dus kwam die band met West-Vlaanderen opvallend veel voor in de set. Telkens is dat met een glimlach en een traan.
Vooral komt de poëet en klasse verhalenverteller in Stef Bos naar boven, is dat nu in de vorm van gezapig lachen met zijn verhalen toen hij als Nederlander voor het eerst in ons land aankwam, of zitten genieten als hij het heeft over hoe hij op wandel was door de stad en in een etalage zichzelf in de spiegel zag, omgeven door etalagepoppen. Het werd niet telkens de inspiratie van een nieuwe song.
Stef Bos is dan ook een man die net zijn inspiratie haalt uit de kleine en grote dingen des leven. Vaak zijn dat ook de meest eenvoudige, zoals toen hij met zijn dochter in de supermarkt rondliep en zijn dochter hem wees om dat ene plantje dat groeide tussen de stenen. ''Dat plantje is sterk papa''. Stef Bos houdt je over de hele lijn aan zijn lippen gekluisterd, doet je glimlachen, meeklappen of in huilen uitbarsten.
Tot op het einde van de set de ultieme ontlading volgt bij “Papa”, een song waar hij groot is mee geworden, en ook al heeft Stef Bos zoveel meer mooie verhalen geschreven, dit is de song die echter nog steeds het meest door merg en been gaat van ieder kind die naar zijn of haar vader of ouder opkijkt. Of die ouder hier nog is of niet , maakt daarbij weinig uit. Als je zelf wat ouder wordt stel je vast. 'Ik ben wellicht geworden, wat jij helemaal niet wou. Maar ik lijk steeds meer op jou' . Eindigen in de gevleugelde woorden 'want ik hou steeds meer van jou' kon ik ook de tranen niet meer bedwingen.
Stef Bos kreeg op het eind van de set een staande ovatie als dank voor zijn performance. Stef Bos is iemand die zijn verhaal zodanig vertelt dat het niet alleen over hem gaat maar dus ook over jou en mij; zoals vroeger zette hij het nu in Kuurne op intieme wijze ook in de verf. Het leek zelfs op een grootschalig huiskamerconcert.
Alleen sterke verhalenvertellers kunnen in een sobere setting er in slagen een publiek muisstil te doen genieten. Het maakt Stef Bos een uitzonderlijk artiest, zanger en fenomeen. Hij is iemand die je door zijn verhaal bij het nekvel grijpt, doet lachen en huilen, of hij nu een verhalenverteller, troubadour of cabaretier is. In elke geval genoten we vanavond van een intensieve en emotionele roetsjbaan doorheen heden en verleden. Met een schaterlach en een tranendal tot gevolg.
Organisatie: Stef Bos ism Rumoer en Kubox, Kuurne
De Belgische band Flying Horseman maakt sinds 2008 deel uit van een hele rits bands waarop je, puur muzikaal bekeken, onmogelijk een label kunt kleven. In 2010 vielen we reeds voor het debuut 'Wild Eyes'; vooral live heeft Flying Horseman door hun gevarieerde set ons hart gestolen.
Ondertussen zijn we aan album zes aanbeland 'Mothership'. We schreven: ''Een verdomd aanstekelijke kruisbestuiving tussen één voor één top muzikanten , die weten waar ze mee bezig zijn, én een spontaniteit naar voor brengen waarvan je enerzijds het warm van krijgt en anderzijds je lekker gaat dansen in de huiskamer”.
Van een voorstelling was het wegens de gekende coronamaatregelen even wachten. Onlangs stelde Flying Horseman hun nieuwe plaat voor in De Casino, Sint-Niklaas en deden ons naar adem happen door het voortdurend geflirt op die dunne lijn tussen oorverdovend de trommelvliezen doen barsten, en zachtmoedig, eerder zalvend, harten breken. Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen. http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79695-flying-horseman-een-dunne-lijn-van-oorverdovend-knallen-en-zachtmoedig-zalven-van-het-hart.html
De band trad twee keer aan in de Handelsbeurs, Gent, om 19u en om 21u. Wij waren aanwezig op het eerste concert van de avond. Bert Dockx en de zijnen betraden geëmotioneerd het podium door het feit dat ze nu nog kunnen optreden en door de fijne opkomst.
Flying Horseman (*****) vloog er op een funky wijze direct in, en bewees ook nu weer een band te zijn die op uiteenlopende wijze speelt met emoties. Op sommige songs wist Flying Horseman ons zelfs aangenaam te verrassen.
We dachten nagenoeg hetzelfde concert te horen als in de Casino, maar dat bleek niet echt het geval. Vaak waren er zelfs wat onverwachtse wendingen in de set, zoals een intiem moment door de stemmenpracht van de zusjes Loesje en Martha Maieu die samensmolten met intens mooie gitaarriedels en drum geritsel. Een magische totaal beleven waarbij je een speld kon horen vallen. Loes haar breekbare, engelachtige stem zou ons trouwens nog in vervoering brengen. Het zoveelste bewijs dat Flying Horseman een band is die zichzelf blijft heruitvinden, zelfs in de live performance.
Nog opvallend, Bert was meer spraakzaam dan in de Casino. Of het nu komt omdat we in het verslag van het optreden in De Casino hadden aangegeven dat er weinig bindteksten waren, laten we het in het midden. De warme woorden van dank bleven in elk geval kleven aan de harten van zijn fans. 'Dat hij vaak niet weet wat zeggen' vertelde hij op een gezapige wijze. 'ik val dan ook vaak in herhaling' liet hij met een glimlach optekenen. En op die manier bedankte hij het publiek nogmaals voor hun komst. ‘Hoeft eigenlijk niet Bert’, want een band als Flying Horseman laat de sprankelende muziek voor zich spreken, die een mediatieve uitwerking heeft op je gemoed. Je wordt ondergedompeld in een donkere, intieme sfeer van kippenvelmomenten . Of als alle registers eens worden open getrokken , kom je in een verschroeiend hete wervelstorm terecht, waarbij je compleet wordt omvergeblazen.
Het publiek smulde van het charisma van Bert in combinatie met de virtuositeit van zijn muzikanten; elke schakel binnen de band is even belangrijk. Op die manier overtuigde Flying Horseman enorm.
Alle elementen samen zorgden ervoor dat er vaak een - ondanks de coronaproof - feestelijke stemming ontstond , waarbij je moeilijk kon stil zitten op zijn stoel. Of je pinkte een traan weg, en je knuffelde je partner in de eigen bubbel eens goed op die ingetogen songs.
De aanwezigen smeekten om een bis en kregen die ook. De tijd mocht dan beperkt zijn, het siert een band als Flying Horseman om zijn publiek dat extraatje te kunnen aanbieden in opnieuw een wervelende finale van een meditatieve trip in een kleurrijk landschap. Met een brede glimlach verlieten we de zaal, nagenietend van dit fijne optreden …
Organisatie: Handelsbeurs + Democrazy, Gent
Mooier kunnen we niet beginnen … School is Cool is niet alleen volwassen geworden, ze zijn nu klaar om de wereld echt te veroveren. Ze speelden een bijzonder energieke set in een goed gevulde AB, en ondanks alle regeltjes, stond de zaal op zijn grondvesten te daveren. Wat een fijn concert van deze School is Cool. Sterk!
De band heeft zes maanden moeten wachten om de nieuwe cd 'Things that don't go right' aan het publiek voor te stellen. De plaat zelf krijgt gemengde reacties, live voelen de nieuwe songs echter aan als duizend bommen en granaten die , op veilige afstand, lekker in je gezicht tot ontploffing worden gebracht. En dan hebben we het nog niet over de impact van de hits, en andere kleppers van de band die nu nog even energiek klinken als circa tien jaar terug toen School is Cool Humo's Rock Rally won.
Noa Lee (****) was de support-act. Het is het project rond Nina Kortekaas, die in andere projecten al ons hart veroverde. In de Ancienne Belgique stond ze helemaal alleen op het podium. Nina vertelde dat het haar eerste keer was, solo nu op het podium. Toch straalde ze zelfverzekerde houding uit , die we eerder terugvinden bij artiesten die al twintig jaar op de bühne staan.
Met keyboard en streepje gitaar, ontroerde ze ons vanaf het begin van de korte set.. Ze weet klanken uit haar keyboard te toveren waardoor het stil wordt in ons donker hart. Ook kan ze een fijn streepje gitaar spelen. We werden vooral gehypnotiseerd door haar engelenstem die breekbaar klinkt, maar evenzeer krachtig genoeg is. Het publiek blijft geboeid luisteren en genieten; we werden er oprecht stil van. Niet dat Nina slaapliedjes brengt, de vaak ingetogen songs bevatten voldoende vuurkracht om je bij de les te houden.
Het is hartverwarmend te zien hoe Nina haar publiek op een charmante en vaak grappige wijze aanspreekt; het bewijst dat deze jongedame een uitzonderlijk getalenteerd vocaliste en charismatische artieste is; ze raakt de gevoelige snaar en kan een potje entertainen.
Noa Lee - Een artieste en een band om in het oog te houden!
We volgen School Is Cool (*****) al van in het begin. De overwinning op Humo's Rock Rally kwam er vooral door hun spontaniteit en speelsheid, het is een band die zich als een visje in het water voelt op het podium, wat een wervelend feestje kan opleveren .
Met hun debuut 'Entropology' drukte de band zijn stempel op de Belgische muziek; ze hielden stand ondanks de personeelswissels. Opvolger 'Nature Fear' liet een volwassen indruk na , en liet een ietwat donkere kant van de band horen. 'Good News' uit 2017 werd eveneens goed onthaald.
School is Cool is een band die vooral live het best tot zijn recht komt, energiek als geen ander brengen ze hun muziek. Elke song is als een vuurpijl, die op de dansspieren inwerkt, je kan er onmogelijk op stil zitten.
Vanaf de eerste song “Playground” grijpt School is Cool bij het nekvel en laat je niet meer los. De speeltijd mag dan al even voorbij zijn, het spelplezier gelukkig niet.
Johannes Genard is een spraakwaterval, die op een charmante , grappige en ontroerende wijze zijn publiek voortdurend aanspreekt. Zijn magistraal stembereik, waarmee hij ons op diverse optredens verbaasde en verraste , als ook op Night of the Proms trouwens , doet de oorschelpen trillen van innerlijk genot. Hanne Torfs staat hem bij; ze heeft ook een prachtige stem, en sluit perfect aan op die van Johannes. Op haar keyboard is ze een ware tovenares met klanken. Bassist Toon Van Baeten komt sterk naar voor en tijdens een fijne solo bewees een top bassist te zijn. Op het einde van de set ontpopte hij zich als een overtuigend keyboard speler/zanger. Drummer Matthias Dillen mepte alle frustraties van zich afn met verschroeiende slagen op zijn drumstel. En tenslotte hebben we de virtuositeit van Michaël Lamiroy , die zich profileerde als een sterk multi-instrumentalist, o.m. op gitaar en op viool; hij zorgde voor een mooi rustpunt in de energieke set, een streling voor ons oor .
Johannes mag als frontman veel aandacht naar zich toetrekken en op zijn charisma staat geen grens. Binnen School is Cool is er voldoende ruimte voor elke muzikant. Samen tekenen ze voor een wervelend feestje waarbij het publiek uitgelaten meeklapt en moeite heeft om niet uit hun stoel recht te veren en het podium te bestormen. Een sterke impact hadden recente songs als “Thunder & Light” en “Close”, die zich meten met kleppers als “New Kids In Town” .
Na de regulaire set werden de registers nog eens compleet open getrokken tot een bijzonder energieke, wervelende finale.
School is Cool bewijst na al die jaren nu klaar te zijn om de grote zalen in vuur en vlam te zetten, met deze extraverte, gedreven aanpak en volwassen kijk. De band kan ruim een uur lang in een razend tempo spelen , brengt het publiek in beweging en ontroert hen , coronagewijs veilig …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/school-is-cool-17-10-2020.html
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/noa-lee-17-10-2020.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The Whereabouts Of J. Albert + Kids with Buns - Weemoedigheid als warm deken in donkere tijden
De Belgische scene wordt respectvol onder de loep genomen in deze coronatijden. Internationale bands en artiesten kunnen de oversteek naar ons land niet maken; organisatoren zijn genoodzaakt onze eigen artiesten op hun affiche te plaatsen. Sommige bands, die in normale omstandigheden heel moeilijk aan de bak zouden komen, krijgen nu podium kansen. In de Casino, Sint-Niklaas stonden twee talentvolle bands, die duidelijk in een groeifase zitten, met voldoende potentieel.
The Whereabouts Of J. Albert kwam zijn nieuwste plaat 'Methodology' voorstellen. Het duo Kids With Buns haalde recent nog de halve finale van HUMO's rock rally met breekbare en broze songs die aan je ribben kleven. Beiden brachten een weemoedige set, die aanvoelde als een warm deken in donkere tijden.
Kids With Buns (****) is het duo-project van Marie Van Uytvanck en Amber Piddington. In een sobere belichting, die wel past bij hun muziek, betrad het duo het podium. Deels bedeesd, deels zelfverzekerd en vol ambitie legden beide dames een klankentapijt over de aanwezigen, waar de zaal prompt stil van werd. Niet alleen de magische gitaarklanken, die je hart diep raken, maar ook de vocale inbreng bracht ons in beroering: stil en onbedwongen, breekbaar en broos , en sterk genoeg om de grote stormen van het leven te doorstaan. Kids With Buns is vocaal als muzikaal overtuigend.
Kids With Buns slaagt er op adembenemende mooie wijze in net die snaar te raken, wat je in een weemoedige , melancholische bui brengt die geen pijn doet, maar je gemoed tot rust breng. Marie en Amber voelen en vullen elkaar zodanig aan dat er een magie ontstaat . Als de gitaarlijnen elkaar bijna letterlijk raken, zie , hoor en voel je vooral, dat hier iets moois ontspruit. We voorspellen hen dan ook een gouden toekomst binnen de dreampop, die grenzen kan aftasten en verleggen.
Of Kids With Buns met deze intens en zachtmoedige aanpak een grote zaal kan inpakken? Wie weet, zeker zijn we daar niet van. Wat we wel weten. Kids With Buns deed deugddoend een soort warmte neerdalen, waardoor we heel even in vuur en vlam stonden; helemaal zen dreven we weg naar betere oorden in ons onderbewustzijn. En met deze aanpak kunnen ze weldegelijk een ruim publiek bereiken die deze warmte in deze donkere tijden goed kunnen gebruiken!
The Whereabouts Of J. Albert (***1/2) weet ook de sleutel in je hart te vinden. De band bestaat uit muzikanten die intens mooie toverkunstjes naar boven halen waardoor je wegzweven . De stem van Joeri Dobbeleir doet in ruime mate denken aan Mark Lanegan, althans vocaal straalt hij diezelfde intensiteit uit waardoor je als luisteraar aan zijn lippen gekluisterd zit. Net als bij Mark Lanegan is er ook een vrij donkere, weemoedige aankleding. die een hypnotiserende invloed heeft op je gemoed. Helaas ligt alles bij The Whereabouts of J. Albert iets te nadrukkelijk in die gezapige lijn, waardoor de aandacht na een tijdje wat verslapt. Gelukkig zijn er momenten dat er tempowissels zijn. De rode draad is een sombere gezapigheid, die zeker en vast aanvoelt als een warm deken dat al heel de avond als een deugdzame walm over ons neerdaalt. Ergens tussen Lanegan dus, Nick Cave en Leonard Cohen vind je The Whereabouts of J. Albert zeker terug.
Hartenbrekers in wording zijn deze The Whereabouts of J. Albert zeker wel. De band verstaat de unieke kunst om hun muziek en zang te laten aanvoelen als dat warme deken in donkere tijden. Geef ze echter vooral de nodige kansen om nog verder te groeien.
Het niveau van hun invloeden halen ze voorlopig nog niet, door de iets te gezapige aankleding, maar het potentieel om dat niveau te halen is er zeker. De aangrijpende manier muzikaal en vocaal intrigeert en voert je weg naar donkere oorden waar het fijn vertoeven kan zijn . De stem van Joeri is een sleutel tot succes, de gitaarriedels die de snarenplukkers uit hun instrumenten toveren, bevatten magisch mooie weerhaakjes die je tot een deugdzame gemoedsrust brengen. Mooi!
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas ism The Whereabouts of J. Albert + Kids with Buns
Je moet het maar meemaken, zeven jaar wachten op een vervolg van je laatste plaat, die live willen voorstellen en in een crisis terechtkomen die we nog nooit hebben meegemaakt. Zo bracht Mintzkov zijn nieuwst plaat 'Oh Paradise' uit net op het moment dat het land op slot ging. Plannen om die plaat overal voor te stellen, vielen in het water. Uitstel is uiteraard geen afstel. In een coronaproof volgelopen Ancienne Belgique ging Mintzkov zo enthousiast tekeer, dat het dak er compleet afvloog. In hebben Gitarist Daan Scheltjens en toetsenman Pascal Oorts de band verlaten en staat Mintzkov als trio op het podium.
De spil van Mintzkov , zanger-gitarist Philip Bosschaerts , bassiste Lies Lorquet - die zich ontpopt als een Belgische Kim Deal - en klasse drummer Min Chul Van Steenkiste vormen nu een goed geoliede machine waarbij iedereen dezelfde kant uitkijkt.
Maar daar houdt het niet mee op. Dankzij de kruisbestuiving tussen deze drie topmuzikanten, die elk op hun eigen wijze aanstekelijk spelplezier etaleren , doet Mintzkov het publiek moeiteloos uit hun hand eten.
Vanaf de eerste song wordt de lat zeer hoog gelegd, en ontpopt Philip zich niet alleen tot een klasse zanger/gitarist maar is hij eveneens een waar entertainer. Hij bedankt iedereen voor hun aanwezigheid en deelt voortdurend kwinkslagen uit. Terwijl Lies vooral haar aanstekelijke baslijnen en aantrekkelijke stem het werk liet doen, en Min Chul zijn drumvellen bewerkte , waarop hij al zijn frustraties en woede daarop kwijt kon.
De band bracht een mooie mengeling van oude en nieuwe songs - het was tenslotte een voorstelling van die nieuwe plaat - En die laatste blijkt dus inderdaad een groeiplaat te zijn, waarbij je na enkele luisterbeurten steeds opnieuw dingen ontdekt . Live komen die songs sterk tot hun recht door de weerbarstige gitaar riffs, de aanstekelijke stem en verdovende drums.
De meest opmerkelijke momenten waren echter als Lies en Philip hun stem/bas en gitaar samenvloeien tot een magische geheel. Telkens gerugsteund door een intens drummende Min Chul, die zorgde voor het nodige vuurwerk.
Op bepaalde momenten dachten we prompt dat Pixies op het podium stonden in de A, met eenzelfde energieke aanpak waarmee die band je van je sokken blies, keert nu ook bij Mintzkov terug. Het enige verschil is dus dat Philip zijn publiek ook aanspreekt, een extra pluim op de hoed van Mintzkov.
In de volledige set valt er dan ook geen speld tussen te krijgen, er werd ons geen moment rust gegund ook al kwamen er links en rechts wel streepjes melancholie boven drijven. Het tempo lag zodanig hoog dat er in normale omstandigheden een wervelend rock feest zou ontstaan in de AB. Nu was dat wat meer ingetogen, maar het dak vloog er figuurlijk compleet af.
Philip liet terloops optekenen dat het jammer is dat ze 'Oh Paradise' niet zelf kunnen aanbieden voor of na het concert, maar verwees naar de webshop van de band. https://www.mistert.be/mintzkov .
We kunnen op basis van dit lekker aanstekelijk optreden, en die mooie groeiplaat die 'Oh Paradise' is geworden, aanraden de schijf in huis te halen. Mintzkov speelt nog in een compleet uitverkochte TRIX en straalt na circa 20 jaar noest timmeren aan de weg nog steeds enorm veel spelplezier en energie uit om ons nog vele jaren magische avonden te bezorgen..
Setlist: BIG BANG - IT'S IN THE BLUE - UNLIKE THE SUN - SLOW MOTION, FULL AHEAD - DISTANCE TO MARS - ONE EQUALS A LOT - AUGUST EYES - WHEN GHOSTS R OUT - ROADBUILDING - HORIZON/AUTHOR OF THE - OPENING FIRE - WALK LIKE AN EGYPTIAN - OH PARADISE - RUBY RED
Encore: SAINTS HAVE NO HEART – MIMOSA
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het is mooi en leuk om te zien hoe een bepaalde band evolueert naar top niveau. Om dan vast te stellen dat diezelfde band geen grenzen verlegt, maar ermee voortdurend flirt! Onder die categorie kunnen we SCHNTZL rekenen.
Toen we in 2016 het ambitieuze duo mochten interviewen, stelden we al vast dat de heren hun muziek met zoveel liefde omarmden, dat daaruit enkel maar kunstwerken konden ontstaan. O.m. het titelloze debuut van SCHNTZL “Grensverleggende schoonheid, dat is wat SCHNTZL ons aanbiedt. Op zo’n jonge leeftijd, de jongens zijn nog net geen twintig jaar, reeds zoiets magisch mooi brengen dat we pas tegenkomen bij bands met jarenlange levenservaring, het doet ons met verstomming slaan; en vooral genieten ,tot in het diepste van onze ziel. Buitengewoon indrukwekkend!"
Ook op het podium werd het in de verf gezet. Door de corona crisis werd de voorstelling van hun recente schijf 'Catwalk' op de lange baan geschoven. We waren vooral benieuwd in welke richting het duo nu in 2020 is geëvolueerd.
Catwalk - “Wondermooie schoonheid, binnen een avontuurlijke omkadering, het is de ultieme rode draad van deze parel , die geen echte jazzschijf meer is, door het avontuurlijke karakter en het verleggen van grenzen. 'Catwalk' is een schijf om te koesteren als jazzliefhebber , die houdt van grenzen in het oneindige af te tasten en te verleggen”.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77854-catwalk.html
Concertverslag - Bij het binnen komen voelde het in eerste instantie lichtjes onwennig aan in een zaal binnen te stappen die in normale omstandigheden bestaat uit een kolkende massa mensen die klaar zijn voor een leuke concertavond. Gelukkig heeft Ancienne Belgique een oplossing gevonden om de sfeer gezellig te houden, een theater opstelling met zitplaatsen om de magie naar boven te laten komen die een concertzaal als de AB zo uniek maakt.
In de podium opstelling werd alles in het werk gesteld om alles vlot te laten verlopen. Het trio Klein Volk (****) kreeg een gezellige plaats toebedeeld aan de zijkant van het podium. Met twee keyboards en een gitaar slaagt Klein Volk er een dik half uur in een adembenemende sfeer te creëren. Mysterieuze klanken die het midden laten tussen dreiging en zalving, worden aangesterkt door een gitaarspel , waarbij grenzen worden afgetast. Klein Volk verstaat duidelijk om met die unieke kunst te flirten op de dunne lijn tussen toegankelijkheid en experimentele magie. Op een bepaald moment wordt de gitaar zelfs bewerkt met een drumstick om een effect te creëren dat subtiel doet denken aan een opkomende aardverschuiving; de dreigende keyboards die daarop volgen , doen de haren op je armen recht komen. Enerzijds is er dat ruige kantje, anderzijds het verfijnde , ludieke.
Klein Volk zet je voortdurend op het verkeerde been, wat deze band een unieke parel maakt binnen de muziek. Absurditeit die tot kunst wordt verheven. Het warme applaus op het eind van de set bewijst dat we niet als enige onder de indruk waren van deze kunstzinnige , filmische performance.
Dat filmische keert terug bij SCHNTZL (*****). Het duo betreedt het podium en vliegt er direct in, met de lichten nog aan in de zaal . De gretigheid waarmee ze hun publiek omarmen, is sterk. Ook de belichting op het podium zal een grote rol spelen in de totaalbeleving. Vaak is het duo getooid in een sombere belichting, die aansluit bij de verdovende pianoklanken die Hendrik uit zijn mouw schudt, om dan in volle schijnwerpers loos te gaan, waarbij de drums, piano, keys een magisch mooi gevecht aangaan .
Een zacht strelend, zalvend klankentapijt verwezenlijken ze, waarbij je wegzweeft naar een onontgonnen terrein in je onderbewustzijn.
Het voortdurend geflirt van geluid en licht, zorgt voor een filmische totaalbeleving, die ook de fantasie prikkelen. Beide heren zijn puur technisch gezien virtuozen in hun instrumenten . Hendrik schakelt voortdurend over van zijn piano naar keyboard, en zingt er subtiel een strofe bovenop. Zonder dat er chaos ontstaat, verloopt alles perfect volgens schema. Ook drummer Casper Van De Velde haalt uit zijn drumstel geluiden waarvan we het bestaan nog niet kenden. Als klap op de vuurpijl gaat hij zelfs blokfluit spelen terwijl hij nog steeds de drumstok hanteert, alsof hij plots niet twee maar vier handen heeft. Opmerkelijk! Het publiek gaat gretig in op het enthousiasme van beide heren.
Ondanks de technische perfectie blijft het spelplezier overeind staan. SCHNTZL bespeelt zijn publiek van begin tot eind op ingenieuze wijze in improvisatie; de band raakt je steeds en stuurt je van de ene naar de andere kant . Je verveelt je dus geen seconde.
Het daverende applaus, ja, er werd zelfs stampend op de vloer gesmeekt om een bis, bewijst dat iedereen even veel genoot.
In de bis bedankte het duo niet alleen de organisatie maar ook de lichtman , die zijn werk perfect deed aansluiten op de muziek .
SCNHTZL bracht een uitzonderlijke magisch concert en wist ons aangenaam te verrassen door een hoge dosis veelzijdigheid, virtuositeit en spelplezier te etaleren.
SCHNTZL is een unieke band die de grens opzoekt en ermee flirt in zoveel elementen dat ze je bewust op het verkeerde been zetten; ze bieden een visuele , avontuurlijke trip tussen licht en duisternis, die een schaterlach en een angstgevoel creëert .
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Wandelen op de Anspachlaan met de AB in je vizier is altijd gelukmakend, maar deze keer was het net nog een beetje meer. Het duurde even … maar een van de mooiste concertzalen van België opent terug zijn deuren voor een reeks (en ja we zijn het woord allemaal al beu gehoord, we know) coronaproof concerten.
Let’s talk business. Openen doen we met Wolker. Een 2-koppige band uit Avelgem onder leiding van Gert-Jan Loobuyck. Bij het algemene publiek minder bekend, maar lang zal dit niet meer duren. Wolker wordt verwelkomd door een enthousiast publiek. Hun muziek is een mengeling van slimme gitaren, bij momenten loeiharde drums en zweverige vocals. Tijdens het derde nummer “Dream State” creëren ze een soort melancholische post-rock vibe, maar met de breekbaarheid van een akoestisch indienummer. Door het bedachtzaam gebruikmaken van loops, drumcomputer en drumtechnieken lijkt het alsof er niet 2 maar 5 muzikanten op het podium staan. Het publiek wist hun met tijd atypische muziek ook te smaken en waren na 5 nummers klaar voor meer.
Na een wereldrecordwaardige snelle changeover doofden de lichten en werd het publiek lichtelijk gek. Beginnen doen ze met een intro waarbij je je in cirque du soleil kon wanen en er elk moment 2 trapezeartiesten uit de coulissen gingen springen met 3 brandende bowlingballen en een tijger. Maar neen, het is beter dan dat, want het Leuvense trio High Hi bestormde, het podium.
Beginnen doen ze met het allombekende “94a9”. Misschien wel het bekendste nummer, maar volledig terecht. Het is meteen duidelijk dat zowel de band als het publiek er nood aan had. Ook met “Madison” kregen ze zonder problemen het publiek in hun greep. Hier en daar zwierden de armen vrolijk de lucht in en werd de drang om dat hele gedoe van zitten achterwege te laten, maar cultuurbelevend België blijft braaf de regeltjes volgen. Proficiat daarvoor. Met de kenmerkende drums werd mijn persoonlijke favoriet ingeleid: “Firepool”. Een nummer dat perfect de stijl van hun laatste album weergeeft: Anne-Sophie toont haar gitaar wie de baas is, terwijl Dieter zijn drumstel aan flarden slaat en met zijn gebrul de soms frele en fragiele stem van Anne-Sophie doorsnijdt.
High Hi is hier gekomen om het publiek een flink pak rammel te geven en wij genieten er maar al te graag van. Met “Magnify” aaien ze de oldschool fans ook nog eens over hun bol, om direct over te gaan naar “Commuter”. Drummer Dieter toont hier de letterlijke definitie van drummen: gewoon gaan, maar dan perfect op de maat. Het is heerlijk om hem aan het werk te zien.
“Borders” laat het tempo wat zakken, maar geen kwalijke zaak. De gitaar vliegt even langs de zijlijn en frontvrouw Anne-Sophie verwent ons met een ode aan sensualiteit. Een heel doordacht nummer die een andere kant van de band toont.
High Hi weet ook tussen de nummers door te entertainen, er wordt al eens gelachen met vestimentaire problemen of kwaliteit van bindteksten. Ze hebben hun draai gevonden op en naast het podium. Een cocktail als deze is vaak een voorspelling voor een grootse toekomst.
De 80s sound van afsluiter “Daggers” doet elke vorm van antipathie verdwijnen.
Anne-Sophie is duidelijk niet van plan om ons zo maar te laten gaan. Als een hond in een kattenasiel rent ze het podium rond. Pré- of postcorona staat na dit nummer niets meer rechts of vast in het publiek. Nu bleef het bij een volmondige singalong met mondmasker.
Alsof het allemaal nog niet genoeg was, kregen we zomaar, gratis en voor niets, 2 bisnummers: “Tommy” en “Break/Brake”. Blast to the past met deze 2 oudere nummers. We vermoeden dat drummer Didi nog een drumvel had liggen en deze moest er duidelijk ook aan geloven. Tijdens “Break/Brake” toont deze wervelwind nog eens wat ze in hun mars hebben. Deze perfecte harmonie tussen bas, drum en gitaar is het signaal voor frontvrouw Ooghe om haar laatste noten al liggend er uit te persen.
High Hi hoopt niet ‘die band van de lockdown’ te blijven. Hun nieuwste album ‘Firepool’ werd namelijk uitgebracht aan het begin van de lockdown. Met deze liveshow bewijzen ze, nogmaals, wat ze kunnen. Een wonderlijke samenstelling van doordachte melodieën, 2 totaal verschillende zangstijlen die elkaar zo mooi aanvullen en een goed potje vuil doen met instrumenten zorgen voor een unieke sound. Als een band dit energieniveau kan halen en behouden in een onbewogen zaal, wil ik niet instaan voor de gevolgen eens ‘het nieuwe normaal’ weer ABnormaal wordt.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/high-hi-02-10-2020.html
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/wolker-02-10-2020.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Op 12 (en 13) april speelde Bear’s Den voor het eerst in de Antwerpse concertzaal Trix. En dat zou Vlaanderen geweten hebben, want beide shows waren volledig uitverkocht! Al bij de gezellige maar erg levendige voorprogramma’s Banfi en Seramic werd duidelijk dat de capaciteit van 1100 man weer danig op de proef zou gesteld worden. Gelukkig is het foyerpersoneel het gewend om grote hoeveelheden volk tegelijk te verwelkomen, want drankjes bestellen ging verrassend vlot. Vijf minuutjes gedrum op zoek naar een geschikt plekje vooraan later (en dus na onvermijdelijk de helft van de drankjes over de vloer te hebben gestrooid) waren we klaar voor het echte werk! In afwachting tot het moment waarop de Londense knuffelberen het podium betraden was er nog even tijd voor een kleine demografische studie. Het publiek was vrij evenredig verdeeld tussen jonge koppeltjes, vrijgevochten single ladies op girlsnight, maar ook verrassend veel dames – en heren! – van middelbare leeftijd. De hipsters schitterden door afwezigheid. Tot de lichten uitgingen en ze het podium betraden! Andrew Davie en de zijnen moeten wel de minst metrosexuele artiesten van het noordelijk halfrond zijn, maar hun gezellige, nonchalante, rustieke look past natuurlijk naadloos bij de gevoelige folk die ze de wereld insturen. Hun leuke geeky dansmoves maken het af, de reidans van de gitaristen in het bijzonder.
De Antwerpse stop van deze promotour van het nieuwe album ‘Red Earth & Pouring Rain’ werd uiteraard ingezet het gelijknamige nummer, gevolgd door “Emeralds”. Het publiek was al meteen enthousiast, en met name de dames van middelbare leeftijd gaven de jeugd het nakijken met hun passionele dansmoves. Over het algemeen was het echter een vrij serene show waarbij het publiek rustig meewiegde en van drankjes nipte. Na een paar nummers waren we zelfs zo meegevoerd door de rustige weemoedige muziek dat Davie zich luidop afvroeg of we wel ok waren: “you’re so quiet, are you allright?”. Het gejuich tussen de nummers door sprak echter boekdelen.
Vanaf “Elysium” werd weer maar eens duidelijk waarom Bear’s Den zo’n geweldige meerwaarde is om live aan het werk te zien. De banjo werd onder een toepasselijk zonsondergangslicht naar de voorgrond gebracht, meer dan je op albums merkt. De band slaagt er ook steeds in om live dat net ietsje anders te klinken dan op cd, vooral door andere accenten in de zang maar ook door een creatieve omgang met de instrumenten. Het is altijd fascinerend om te horen hoe de kleinste wijziging in de compositie een nummer transformeert naar een totaal nieuwe gedaante. Bij “Stubborn Beast” werd de bass dan weer wat sterker opgevoerd, waardoor het geheel – gehuld in een dieprode gloed – iets onheilspellends kreeg. Bear’s Den speelt nooit gewoon hun album droogjes af, maar maakt nieuwe composities op het podium. Soms moest het publiek zelfs even nadenken over welk nummer er nu eigenlijk werd ingezet! Beide nummers van het debuutalbum werden bij het publiek in elk geval zeer positief onthaald.
Je merkte ook wel dat de nummers van het eerste album toch nog steeds het meest gesmaakt worden bij het publiek. Bij “Isaac”, “Magdalene” en “The Love That We Stole” kreeg de zeskoppige folkformatie het publiek steeds meer mee en er werd meegedeind en geklapt dat het een lieve lust was.
Vervolgens werden we getrakteerd op een gloednieuw pareltje: “Berlin”. Als je je ogen sloot, kon je je zo voorstellen dat je in een winterse schemering vanop een Berlijnse brug melancholisch uitkijkt over een verlaten park. Ook dit nummer werd erg goed gesmaakt. De muzikale trip werd verdergezet met “New Jerusalem” en “Gabriel”. De lichtman had het goede idee om deze nummers uit het nieuwe album te laten baden in paarse en gele tinten, als referentie naar het artwork van ‘Red Earth &Pouring Rain’. Over het algemeen slaagde de brave borst er trouwens erg goed in om de sfeer van de muziek visueel over te brengen: het lichtplan was zeker een weloverwogen meerwaarde, maar de praktische uitvoering had misschien iets beter gekund.
Tijdens “When You Break” steeg de adrenaline zowel op als voor het podium. In een denderende, koortsachtige finale haalden de Londenaars alles uit de kast en de rusteloze energie van het nummer spatte van het podium. De show eindigde iets rustiger met “Auld Wives” en “Above The Clouds of Pompeii” als ‘seriously 100% the very last show of tonight’.
…Niet dus! Bear’s Den bewaarde de favorieten tot het laatste moment! “Dew Upon The Vine” was al geweldig, maar het publiek verloor het pas helemaal toen de Londenaars alle elektronische ondersteuning uitschakelden en het publiek instapten voor wat de grootste kampvuuravond ooit moest geweest zijn: de op zowat alle radiozenders grijsgedraaide cover van Bryan Adams’ “Heaven”. Het was echt wel een speciaal gebeuren om hen enkel en alleen met een akoestische gitaar en hun eigen stemgeluid, omringd door mensen bezig te zien. Wanneer een kleine duizend man massaal inviel voor het refrein, leek het zelfs alsof we in een soort wake zaten! Erg mooi moment, dat vervolgens perfect werd afgewerkt door het wondermooie “Agape”, waarmee het voor Bear’s Den allemaal begon.
Een heel geslaagde avond, bij het buitengaan passeerden enkel lachende gezichten de revue.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bears-den-12-04-2017/
Organisatie: Live Nation
Bear’s Den - De warmste nacht van de Lotto Arena
Bear’s Den
Lotto Arena
Antwerpen
2017-11-17
Gerrit Van De Vijver
Houthakkershemden, kampvuur, wat rondlopend vee, en op de achtergrond de ondergaande zon. Als ik de muziek van Bear’s Den hoor, beeld ik me steeds dergelijke taferelen in. Maar niks van dit alles. Dit is een oer-Londense duo, dat neigt naar indiefolk, waar drums, gitaar, banjo en mandoline een symbiose aangaan. Daarom dat er dikwijls gerefereerd wordt naar Fleetwood Mac, Bruce Springsteen of Snow Patrol, welke ook de basis van de muziek uitdragen. Nl. de instrumenten laten spreken, samen met een dragende, aangename stem. Ook de link met Mumford & Sons wordt vlug gelegd. Maar alhoewel hun stemmen onderling wisselbaar zouden zijn, slaat de metronoom toch iets sneller bij Mumford & Sons. Ook de toon van Bear’s Den is zachtaardiger en recitatief.
Zoals zoveel bands, mag je eigenlijk niet afgaan op de plaat of cd. Als je de volledige plaat ( ‘Red earth & pouring rain’ ) in één keer beluistert, heb je de neiging de conclusie te trekken van ‘13 in een dozijn’. Maar live heeft deze band zoveel te bieden. Live snijden de gitaarriffs zoveel dieper, schelt de trompet zoveel scheller, krijgt een paukenslag op drum zoveel meer timbre, en draagt de warme stem van Andrew Davie zoveel verder. Koppel daar een sobere, maar uitgekiende lichtshow aan vast, en je hebt goud in handen.
Het WIJ-gevoel groeit naarmate het concert vordert, je wordt meegezogen in de zeemzoete, stem van leadzanger Andrew Davie.
De voorbije passages op verschillende podia en festivals bewijzen het : bij Bear’s Den draait het om de muziek, om het creëren van sfeer. Je hoeft geen dansmoves te hebben, of een spring-in-het-veld te zijn om succes te hebben. En dat hebben de fans, nog steeds groeiend in aantal, van Bear’s Den goed begrepen.
Van bij het begin sloeg Bear’s Den spijkers met koppen. Met “Red earth & pouring rain” zit de toon helemaal juist, samen met “Emeralds” en “Elysium”. Het publiek geniet, stil wiegend als een bries door een korenveld. Maar de band zelf geniet ook , en steekt dit niet weg. Keer op keer brengen ze ter sprake hoe ‘onder de indruk’ ze wel zijn van deze omstandigheden. This venue is so big! Met “Greenwoods Bethlehem”, “ Isaac” en “Magdalene” gaan ze op hun zachte elan door. Het zijn zulke mooie meezingers, ze lijken hun songs wel te prediken. Wat een ideale opstap is, letterlijk dan, naar iets wat ze nog nooit gedaan hadden. Alhoewel, ik zag hen begin dit jaar in De Vooruit in Gent, en daar deden ze het gewoon tussen het publiek. Hier hadden ze een klein podium gebouwd, met één lamp als sfeerverlichting. Met hulp van de talloze smartphones, de ideale sfeerbelichting voor “Gabriel”. Hemels sereen. Ook het perfecte moment om “ Heaven” te brengen, de cover van hun favoriet Bryan Adams.
“Love we stole” en “ New Jerusalem” volgden op het gewone podium, en waren de inleiding voor de ietwat zwaardere nummers waar de gitaarriffs helemaal los konden gaan. Nl. “Auld wives”, en “Pompeii”. Hier werd Andrew iets te enthousiast, want ging plots een octaaf te hoog zingen.
Heel origineel, voor “Pompeii” vertelde Andrew dat dit het laatste nummer was van de avond. Mocht er iets bestaan als dat we weggaan, en dan terugkomen om nog wat nummers te spelen.. maar ja, zoiets bestond niet…
De encore werd ingezet met “Dew on the vine”, en dan , heel attent, mochten de lead-zangers van het voorprogramma Sam Fender en Dan Croll, de groep komen versterken om “Free Fallin” ten berde te brengen. Eerst werd de manager nog eens in de bloemen gezet, net als heel de crew trouwens. Maar het was de manager zijn verjaardag, en 8000 man die je een verjaardag wensen, het heeft wel iets. Als afsluiter was er de mee-bruller “Agape”.
Er waren 2 voorprogramma’s. Sam Fender en Dan Croll deden hun uiterste best om de boel op te warmen. Jammer dat er veel laatkomers waren, want zij hebben toch wat gemist. Deze 2 hebben toch iets in hun mars, en gaan zeker doorgroeien.
Bear’s Den heeft alweer een reuzestap gezet in hun evolutie. De aanwezigen moet je niet overtuigen, de volgende stap is , hoe kan het anders , de grote broer naast de Lotto Arena, het Sportpaleis.
Als alle aanwezigen het woord verspreiden, kan het niet anders of de achterban gaat uitbreiden. Maar daar heeft Bear’s Den ook z’n muziek voor. Muziek in z’n zuiverste vorm, en tijdloos. Dat zag je ook aan de variëteit van de fans. Van tieners tot zeventigers. Iedere generatie was vertegenwoordigd. Het bewijst allen maar hun veelzijdigheid.
Nu werken aan een 3e album, we kijken er naar uit.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sam-fender-17-11-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dan-croll-17-11-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bears-den-17-11-2017/
Organisatie: Live Nation
De Belgische band Flying Horseman maakt sinds 2008 deel uit van een hele rits bands waarop je, puur muzikaal bekeken, onmogelijk een label kunt kleven. In 2010 vielen we reeds voor het debuut 'Wild Eyes'; vooral live heeft Flying Horseman door hun gevarieerde set ons hart gestolen. Ondertussen zijn we aan album zes aanbeland 'Mothership'. We schreven: ''Een verdomd aanstekelijke kruisbestuiving tussen één voor één top muzikanten , die weten waar ze mee bezig zijn, én hun spontaniteit, waarvan je enerzijds het warm van krijgt en anderzijds je lekker gaat dansen in de huiskamer.''
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79342-mothership.html . De voorstelling van deze nieuwe schijf werd door corona crisis waarin we nog altijd leven wat op de lange baan geschoven. Maar nu is de tijd eindelijk gekomen om die nieuwe parel ook aan het publiek voor te stellen. Flying Horseman trad aan in een goed gevulde, maar niet uitverkochte, Casino. En ook nu weer werd het een voortdurend geflirt op die dunne lijn tussen oorverdovend de trommelvliezen doen barsten, en zachtmoedig, eerder zalvend, harten breken.
Het magische aan een band als Flying Horseman (****) is de kruisbestuiving tussen uiteenlopende instrumentale en vocale toverkunsten, en niet één element . Dat is het meest opvallende feit aan deze band. Elke schakel is even belangrijk. En dat kwam ook nu tot uiting. Als een goed geoliede machine wordt vanaf de eerste song de aanwezigen in de zaal letterlijk bij de keel gegrepen, om niet meer los te laten tot de laatste noot is uitgestorven.
Veel bindteksten komen daar - vooral in het begin van de set - niet aan te pas, maar het stoort in dit geval allerminst. Flying Horseman is namelijk zo een band die vooral de muziek voor zich laat spreken. Vaak is dat in de vorm van een kabbelend beekje, zo magisch mooi net door de eenvoud. Ondanks de gezapige manier van de live-muziek op zulke momenten, verveelt het geen seconde. De band voelt perfect aan wanneer ze moeten schakelen naar een hoger toerental, zodat de luisteraar niet in slaap wordt gewiegd. De registers worden dan ook op het juiste moment compleet open getrokken. Als alle instrumenten samen komen , ontstaat er een ware vulkaanuitbarsting, waarbij wordt geflirt met geluidsnormen overschrijdend gedrag.
… Maar ook dit duurt niet te lang, zodat je gauw tot rust en kalmte wordt gebracht door een zwevende samensmelting van deze elementen. Het voortdurend in golvende bewegingen tewerk gaan om de luisteraar murw te slaan, of net te bedwelmen, zorgt er voor dat we op het puntje van onze stoel ofwel in stilte zitten te genieten, of eerder tegen de geluidsmuur worden gekwakt, naar een plek in ons onderbewustzijn waar het ook fijn vertoeven is.
Bovendien, het extra fijne aan Flying Horseman is dat de band je , bewust of onbewust, steeds op het verkeerde been zet. Dat viel ons op ‘Mothership' al op. Ook live merk je binnen elke song , op onverwachtse momenten, verrassende wendingen. Alsof je geniet ‘s avonds van de ondergaande zon; die rust wordt plots verstoord door het gedonder van een opstekende tsunami die alles rondom zich heen, wegvaagt. Om dan, even snel als ze is gekomen, die rust te doen weerkeren. Het eigenaardige is dat er geen ravage achterblijft, maar een soort gemoedsrust over jou neerdaalt.
Flying Horseman is zo een band die al circa tien jaar , op zeer wispelturige wijze , schippert tussen toegankelijkheid en een moeilijk te verorberen sound. De wenkbrauwen worden gefronst; de avonturier onder ons, die houdt van muziek waarbij bewust buiten de lijntjes wordt gekleurd, geniet ten volle van dit geluid. Het publiek was duidelijk, aan het laaiend enthousiast applaus te horen en de fijne reacties. Iedereen genoot van deze kleurrijke, donkere, dreigende sound en de avontuurlijke trip.
Flying Horseman stelt 'Mothership' verder voor in De Handelsbeurs, Gent op 16 oktober. Op basis van dit bijzonder kleurrijke optreden, meteen een dikke aanrader.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Het concert van het uiterst sympathieke neofolky ensemble Mumford & Sons was in een mum van tijd uitverkocht in de AB. Tja, de ongelukkigen zaten wat op z’n honger en zaten te zoeken waar het kwartet nog zou optreden. En dan, een geschenk uit de hemel. Tijdens hun Europese tour hielden ze halt voor een paar concerten in Frankrijk en deden ze het even leuke zaaltje Grand Mix in Noord-Frankrijk aan.
Resultaat: drie vierden van de zaal werd overspoeld door Vlamingen die toch nog één van hun favoriete bands aan het werk kon zien en de afstand naar Brussel niet moest trotseren. Dit aspect hadden band als organisatie ook gezien, want de band besefte maar al te goed dat ze in Frankrijk nog hun sporen moest verdienen, maar dat de Belgen duidelijk vielen voor die country/americana, folkpop en bluegrass. Hun drie singles “Little lion man”, “Winter winds” en “The cave” zijn niet weg te branden uit de hitparade.
Even waande ik me op één van de kasseistroken van Paris – Roubaix door de massastroom aan Vlamingen. Dat het concert uitverkocht was, was alvast mooi meegenomen voor de organisatie, die op die manier (nogmaals) aantoont dat er in Noord-Frankrijk (muzikaal) veel te beleven valt …
Mumford & Sons … Het kwartet haalt de mosterd bij de songwriting van The Byrds, Fairport Convention, Leonard Cohen en Crosby, Stills, Nash, laat de retro van Kings Of Leon en de country/americanarock van Green On Red, Arcade Fire en Seasick Steve indringen. De band wordt gedragen door Marcus Mumford, de singer/gitarist/drummer. Hij wordt bijgestaan door Winston Marshall, banjo/dobro/zang, Ben Lovett, vocals/keys, en Ted Dwane, vocals/bassist.
Eén plaat hebben ze nog maar uit, maar ze staan er overduidelijk op een podium en zullen de komende festivalzomer vele zieltjes winnen. Ze hebben een forse stap voorwaarts gezet om een grootse band te worden, én ze genieten van het succesverhaal van vandaag … Anderhalf uur speelden ze een overtuigende set van aanstekelijke, speelse songs die een boeiende, broeierige opbouw hebben en voldoende afwisseling boden in de songstructuur. Ze praatten er zich wat uit in een soort brabbelFrans (op Marshall na!).
Het eerste half uur stonden ze netjes op een rij met akoestische gitaren, synths, contrabas, banjo, dobrogitaar en een bassdrum. Het was mooi om hen op die manier te zien, bepaald door de vocale stemmenpracht van de vier, die werd geleid door de indringende, gepassioneerde, overtuigende stem van Mumford. Tja, Local Natives, Megafaun, Grizzly Bear konden er wel een puntje aan zuigen.
De langzame start, de opbouw en de explosies van de songs intrigeerden. Elegant klonken de eerste songs “Sigh no more”, “Awake my soul”, “Roll away your stone” en “White blank page” met dit instrumentarium, die door het (krachtige) gitaargetokkel, de footsteps, de bassdrum en Mumfords vocals zeggingskracht hadden. Ze palmden moeiteloos de Vlamingen als de Noord-Fransen in en we smolten als sneeuw in de zon. “Untitled” legde de klemtoon op de vocale capaciteit van de vier en met “Little lion man”, middenin de set, bereikten ze een hoogtepunt. Termen als emotionele diepgang, schoonheid en kracht zijn hier op hun plaats. De folky stijl ging richting poprock op het nieuwe “Lover polite” en “Thistle en weeds”. Mumford toonde aan van vele markten thuis te zijn, want hier speelde hij drums én nam hij de leadvocals op zich …En dan gingen ze terug ‘back to basics’. Johnny Flynn vervoegde op “Winter winds” de band op trompet. Het speels ontspannende lentegevoel hielden ze aan met de huidige single “The cave, die middenin explodeerde, en een snedig, krachtige “Dustbowl dance”, waarbij ze totaal loos gingen op hun instrumenten. Een verbluffende finalereeks, die toonde wat de band in z’n mars had en hoe sterk ze er wel staan als band. Broeierig, bezwerend, zwierig en leuk … Het enthousiasme droop er van af.
En voor de laatste maal knoopten we de rockende folktoon goed in de oren met “I gave you all” en het afsluitende “Whispers”.
De speelse, frisse dynamiek, het gevarieerde geluid en de charisma van de band zijn troeven die Mumford & Sons een ontdekking meer dan waard zijn.
De support Johnny Flynn en z’n band waren de ideale geleider op Mumford & Sons. Ze leunden aan hun muzikale stijl, wisselden sfeervoller met krachtiger voer af, lieten dobro en viool doorklinken en gaven het gevoel weer dat de boeren hebben na het binnenhalen van de oogst: feestje bouwen of even mijmeren aan een kampvuur met een …
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Het Britse Mumford & Sons is op korte tijd groot(s) geworden . De tijd van kleine zaaltjes is definitief voorbij , gezien hun concert in een recordtempo was uitverkocht in de Lotto Arena. Al snel werd de beslissing genomen hen in het Sportpaleis te doen optreden, én ook hier was hun concert héél snel uitverkocht . Voor wie Mumford & Sons dus vroeger zag, de tijd van de knusse zaaltjes van de Arenberg (remember Crossing Border!), AB of de Grand Mix is passé! Tja, Mumford & Sons en België, het klikt , zoveel is duidelijk!
Ze zetten het genre van de neo-indiefolk terug op de kaart , een speelse onbevangenheid, aanstekelijke, frisse melodieën, refreinen, stuwende, opzwepende ritmes en een gemoedelijke, emotievolle stemmenpracht en samenzang … Toegankelijk , voor iedereen bereikbaar , een knallende formule … Iets overweldigend !
De twee cd’s totnutoe ‘Sigh no more ‘ en ‘Babel’ houden hetzelfde princiep en structuur aan, sfeervol, intiem, tempoverhogend, al of niet met een voller arrangement ,ze vervelen niet .
Waren ze vorig jaar op Rock Werchter nog wat aftastend en ingehouden, dan is er daar nu acht maand later totaal geen sprake meer van . Live krijgen de songs een kopstootje, ze staan op punt en de band speelt op scherp . Het is heerlijk genieten ,bewegen of wegdromen, en ze creëren een samenhorigheidsgevoel in hun afwisselend materiaal , die als basis een akoestische gitaar, banjo , mandoline , drumtics en een accordeon hebben . Vanavond werden ze regelmatig aangevuld met blazers en strijkers .
Een optreden vol ongekende (culinaire) hoogstandjes door die verrassende wendingen, die een ‘boost’ kregen door hun gretigheid, enthousiasme en dynamiek. Dit was hun grootste indooroptreden , ook hun langste gig qua duur, en elke aanwezige heeft dit letterlijk mogen voelen en weten . Alles was tot in de puntjes uitgewerkt en ook hoed af voor de lightshow, die de songs en de set nog meer kleur en elan gaf . Tja, We werden verwend!
Ze trokken fel van leer met “Babel” en daarop kregen we al meteen een eerste troef , “Little lion man” . Iedereen zat in de juiste stemming. Het tempo werd hoog gehouden in het begin , “Winter winds” en “Whispers in the dark” volgden en intrigeerden door die sfeervolle, ontspannende gitaarriedels , drumtics en folky tunes; ook door de tempowisselingen en de beheerste aanvulling van blazerssectie en orkestratie van violen. “White blank page” en “Timshel” zorgden voor een sobere elegantie; de treffende eenvoud met hun vier nam ons in op songs als “Below my feet” en “Ghosts that we knew” .
Deze songs zaten mooi verdeeld in verdere kleppers als “The cave”, “Lover of the light”, “Awake my soul” en “Roll away your stone” , die balanceerden tussen opwinding en intimiteit. Een “Thistle & weeds” en “Hopeless wanderer” op hun beurt boeiden door een broeierige, donkere dreiging, de zachte – hardere aanpak en z’n lichte explosies , alsof plots een storm heerst op een anders kalme zee. “Dust bowl dance “ overklaste de song op plaat door z’n tintelingen en actie .
Op z’n Coldplays stonden ze in de bis middenin de zaal , creëerden een ‘campfire’ gevoel door acapella twee nummers, waaronder “Sister” te zingen , en te spelen met een minimale instrumentatie en versterking .
Tot slot kon iedereen nog eens uit zijn dak gaan en met een ‘happy feeling’ naar huis gaan op “I will wait”, een classic van de tweede cd!
Zonder pardon , zonder scrupules en in alle eenvoud treedt Mumford & Sons op in deze grote zaal onder Marcus Mumford , de singer/songwriter/gitarist/drummer; ze zijn de groep die het genre in dit decennium nieuw leven inblaast! Dikke pluim en een verdiend statement!
Oh ja, Mumford & Sons werd nog voorafgegaan door twee bands Half Moon Run die nog te zien zullen zijn in de Bota en Mystery Jets.
Mystery Jets - Brits enthousiaste gezelschap van twee zangers, die een gezellig potje dromerige indiepop met een folky tune brachten , met een vleugje ‘80’s electro. Ze werden alvast in de juiste stemming gebracht voor de mainact van vanavond .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mumford-and-sons-28-03-2013/
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
