Amenra -acoustic- Altijd een apart beleven!
Had je me vorig jaar verteld dat ik een aangewezen zitplaats zou hebben in de Schouwburg van Kortrijk op één van de balkons door een globale pandemie , had ik je gek verklaard. En toch gebeurde het, bleek zelfs dat ik daar aanwezig was voor een akoestisch optreden van Amenra.
Aangezien dit wegens omstandigheden mijn eerste (en mogelijks enige) optreden in 2020 is, was ik uiteraard laaiend enthousiast, maar toch ook wat ongemakkelijk. Nu heb ik al meerdere akoestische shows van COR-gerelateerde bands bijgewoond waarbij neerzitten de enige vorm van beweging was, maar dit was toch anders. Een Schouwburg lijkt zo plechtig, te proper voor Amenra. Eenmaal binnen was dit gevoel helemaal weg. De Schouwburg zelf is prachtig aan de binnenkant en het loodglas-plafond boven de zaal paste perfect bij Amenra.
De inkleding was ook helemaal anders dan wat ik gewend ben van deze band. In plaats van de band op het podium met een prachtige achtergrond die geprojecteerd wordt, was er een groot houten kruis. In het midden van de zaal was er een cirkel waar iedereen in de zaal ongeacht het verdiep eigenlijk een goed uitzicht op had waar de bandleden, volledig naar elkaar gericht, mochten een muziekje spelen. In plaats van geprojecteerde bewegende beelden was er ditmaal een cirkel aan licht rond de muzikanten die optimaal benut werden waardoor er een sobere, maar toch ronduit prachtige lichtshow gedurende het optreden was , die perfect paste bij de akoestische kant van Amenra.
De set bestond uit diverse akoestische versies van songs van verschillende albums, aangevuld met enkele covers (waarvan “Het Dorp” toch wel mijn favoriet was, ook al wist ik helemaal niet dat het een cover was). Zelf had ik nog nooit het genoegen gehad om een zuiver akoestische set van Amenra mee te maken en ben er nu van overtuigd dat iedere fan toch eens deze kant van Amenra live moet mee maken. Er was een meer ingetogen, melancholische sfeer tegenover de duistere en verpletterende atmosfeer die je normaal hebt.
Nummers waarmee ik al eerder bekend was , kregen een geheel nieuw gezicht, het akoestische gedeelte was niet langer de aanloop naar een ziel-verscheurende muur van geluid. In plaats daarvan gingen ze door waardoor er door de gehele song dat gevoel van aankomend onheil aanwezig blijft, maar je krijgt er nooit een glimps van te zien.
Enig minpuntje was toch wel de aanwezigheid van één of andere mysterieuze substantie in de lucht die erg irriterend werkt op de ogen. Hierdoor kreeg ik enorm veel last van traanvocht en leek het wel alsof ik aan het wenen was gedurende de gehele set en daar ben ik veel te stoer voor.
Alhoewel de set eigenlijk wat langer duurde dan eerst aangegeven werd, leek het echt al enorm snel gedaan te zijn wat toch wel een beetje pijn deed. Het was een erg bitterzoete ervaring.
Dergelijk optreden is iets waar ik al maanden echt naar snakte, maar in plaats van verlangen was er nu het gevoel van verlies. Dit was duidelijk bij het naar buiten gaan. Daar stonden immers al reeds de bezoekers voor de tweede show te wachten, ongeduldig en wat onzeker tegenover de mensen die reeds van binnen kwamen, weemoedig maar toch voldaan.
Bedankt Amenra voor deze prachtige ervaring.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Ansatz Der Maschine wou op 14 maart hun nieuweling ‘Burial Songs’ voorstellen maar één of ander gekend virusje heeft voor een dikke zes maand vertraging gezorgd. Behalve de wat donkere titel en het feit dat dit opus uit negen stukken bestaat heeft het verder niets gemeen met een oer klassiek kerststuk.
Meer nog, Matthias en co laten ons in een wereld van geluidjes en effecten die van alle kanten komen, klassieke instrumenten tot en met een harp genieten van een weergaloze opbouw, gelaagdheid, soundscapes of klanktapijtjes in het prachtige decor van de Stadsschouwburg Kortrijk. Laat de opbouw, de sound en de ingehouden explosies maar gerust binnen komen. Je kan er eigenlijk gewoonweg niet aan ontsnappen. We krijgen geen Colin van Amenra als gastzanger, maar dit is absoluut geen erg. We worden meegenomen in een sfeertje waar onze geluidskunstenaar Bertel tovert en ons om de oren slaat met enerzijds bizarre sounds en tegelijk een relatief klassieke opstelling met bas, drums, toets, gitaar percussie en een harp.
Zangeres van dienst Sophia zorgt voor het nodige bijkomende kippenvel. Zachtheid en uptempo (“Blush”) worden heerlijk en subtiel afgewisseld. Na afsluiter “Eagle” krijgen we nog een even subtiel bisrondje.
Dit is echt de ideale soundtrack voor iedereen die er zijn eigen invulling wil en kan aan geven. Even dacht ik dat onze Griekse filosoof Socrates achter de coulissen als een ware souffleur ADM stond in te fluisteren wat ware schoonheid is en hoe subjectief die wel kan zijn.
Zoals Dirk Steenhaut schreef :” Ansatz is niet het type band dat de toeschouwer met veel spektakel om zijn aandacht verzoekt, maar hem liever geleidelijk bedwelmt en vervolgens meeneemt op een geestverruimende trip.” Ik kan het niet beter verwoorden.
Een achterafgesprekje met bezieler Matthijs leert mij ook dat hij een ongelofelijk warme en sympa gast is die weet dat het warm water al lang uitgevonden is.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/1518-schouwburg-kortrijk/ansatz-der-maschine-17-09-2020.html
Organisatie: Wilde Westen
Er vloeit meer dan heel wat country in de Westhoek. Mensen kijken en luisteren naar Wouter en zien Cash, JJ Cale, Clark en Van Zandt in één. Onze Wetterse Poperingse zytholoog weet al ongeveer een halve eeuw zijn passie en begeestering voor country te delen met zijn enthousiaste vrienden en aanhoorders. Onze chroniqueur schaarde door de jaren heen een fantastische warme vriendenkring van topmuzikanten rond hem en gaat de hort op met zijn finaal project Texas Café.
Het cliché wil dat aan alle mooie liedjes een eind komt. Onze warmste mens vecht al enkele jaren tegen de verschrikkelijkste ziekte en dreigt nu de handdoek in de ring te moeten gooien. De bende van acht besluiten om er het beste van te maken, nemen een dubbel elpee op - ja, oude term - en kiezen de oer Vlaamse klei van Wouter uit, Dranouter, om een laatste zinderend optreden te geven. De liefde van Texas Café voor de outlaw country en de zoektocht naar authenticiteit zijn de lijm die hen bindt. Live music matters.
Wouter neemt met zijn gitaar en zijn stem meteen het publiek in, Piet begeleidt en soleert als geen ander, violist Dirk legt de perfecte accenten, Isabelle heeft een stem als een misthoorn en kent de bariton sax als haar broekzak, ritmesectie Dick en Kris drumt en bast alles perfect bij elkaar en mandolinespeler Patrick is de spreekwoordelijke kers op de taart. Neem daar nog eens Bram bij die voor een perfecte sound zorgt.
Alles wordt netjes geregistreerd door James Cooke die timmert aan een nieuw programma over mensen en hun laatste dagen. Wat een warme mens!
Genoeg intro dus. Deze meest onbekende gekende muzikanten zijn beste vrienden en dat voel je gewoon. Al vanaf de eerste noot “L.A. Freeway” weet je dat we een uniek warm, diepgaand, mooi, humoristisch en een heel mooi verhaal gaan meemaken. Neen, ik ga het hier eens geen concert noemen. Wouters grote held Townes Van Zandt krijgt al meteen zijn eerbetoon met “White Freight Liner”. Resultaat: De sfeer zit er fantastisch in.
Wouter doorspekt alles met humor in “Grounded Porc For Free”. We leren met hetzelfde elan dat Guy Clark zijn eigen groenten kweekte in “Homegrown Tomatoes”. Na een nummer of zes is heel het publiek nog meer bij de strot gegrepen en dan moest datzelfde publiek, uiteraard allemaal vrienden, nog omvergeblazen worden door Isabelles baritonsax en mandoline in een ronduit unieke en kippenvel bezorgende versie van Steve Earls “Copperhead Road”.
Weet je, je hebt zo van die covers die het originele willen benaderen en ook tributes die het originele eens zouden durven overstijgen. Laat ons nu al heel de avond wel dat tweede meemaken zeker! En als je denkt dat Wouter geen eigen songs schrijft, dan moet je eens luisteren naar zijn ode aan K-Town. Wordt één dezer uitgebracht. Afsluiten met Clarks “My favorite Picture” kon niet mooier zijn.
We hebben met dit beeld mooi, sereen en emotioneel afscheid kunnen nemen van één van de warmste, gepassioneerde en mooiste mensen die er op deze aardkloot rondlopen. En ik heb het niet alleen over Wouter, ook gewoon die acht mensen op dat podium en zijn machtige entourage.
Line up: Wouter Droesbeke: rhythm guitar en lead vocals/ Piet Clarysse: gitaar, slide gitaar en backing vocals /Isabelle Stevens: Bariton sax en backing vocals/ Patrick Penne: Mandoline/ Dick Vanhoeghaerden: Drums en percussie/ Kris Demets: Bas/ Dirk Naessens: Viool
Playlist: LA Freeway/White Freight Liner/Dublin Blues/Rita Balou/Grounded Porc For Free/Homegrown Tomatoes/Angel Of Montgommery/Inspite Of Ourselves/Copperhead Road/Hello In There/That’s The Way/Galway Girl/Barking Jack/My Favourite Picture
High Hi + ILA - Een dubbele portie pure female power die aan de ribben kleeft
We vertoefden de laatste twee weekends in De Casino naar aanleiding van het project 'DC strikes back' en stellen vast dat het concept werkt. De opstelling van de zaal, het vernieuwde café enz … Alles erop en eraan ifv de gezelligheid, ondanks verplichte mondmaskers en zitplaatsen. In elk geval is De Casino volledig klaar om weer publiek te ontvangen, en te zorgen voor een geslaagde avond zonder meer. Zoveel is zeker.
Voor een volledig overzicht van het programma van het najaar verwijzen we jullie graag door naar de website: https://decasino.be/
Het laatste concert in die reeks was High Hi, die op deze zondagavond met een stevige, energieke set én vooral een hoog female power gehalte die aan de ribben bleef kleven, er in slaagde de mensen uit hun stoel te krijgen.
ILA (***1/2) mocht de avond openen. Met 'Montage' bracht ILA vorig jaar nog een EP uit die rauwheid en pure schoonheid wonderbaarlijk met elkaar verbindt. In grote mate is dat de verdienste van zangeres Ilayda Cicek die door onze collega's van Luminous Dash werd omschreven als een kruisbestuiving tussen het warme van Cat Power en het schurende van Mariane Faithfull. Dat was ook te merken aan het concert in De Casino. Soms zalft ze met die bijzonder uiteenlopende stem je hart op magische wijze, anderzijds - als alle registers worden open gegooid - lijkt diezelfde stem je aan stukken te willen scheuren in een wervelende climax naar het einde toe. Het is net dat voortdurende schipperen tussen ingetogen en verschroeiend uithalen, in golvende bewegingen, dat ervoor zorgt dat je op het puntje van je stoel blijft genieten.
Uiteraard krijgt Ilayda voldoende steun van de topmuzikanten waarmee ze zich laat omringen. Dit dankzij drummer Cas Kinnaer en gitarist Sam Smeets, die Ilyada perfect aanvoelen en aanvullen. Anders stond ze te schreeuwen in de woestijn.
Wij waren echter vooral onder de indruk van die wervelstorm die ontstaat in de zaal als instrumenten en haar vocale inbreng samen vloeien in een verschroeiende finale die zorgt voor een aardverschuiving.
Het enige jammere aan de zaak is dat er nauwelijks werd gecommuniceerd met het publiek. Dat is ook niet nodig, de band laat de muziek voor zich spreken. Maar dit zorgde helaas wel voor akelige stiltes na elke song, en dan krijg je het gevoel dat er een routineklus wordt afgewerkt , wat zeker niet het geval is. Want ILA straalt dat samenspel tussen zang, gitaar en drum uit en wordt gedreven naar een hoogtepunt van weldegelijke oerkracht.
Maar we bleven daardoor dus wel lichtjes op onze honger zitten, een beetje meer spontaniteit en het publiek iets meer aanspreken had dus zeker gemogen. Voor de rest hoor je ons niet klagen.
Dit was toch heel anders bij High Hi (****) . Naast de energieke aanpak, waarbij het tempo telkens naar dat hoogtepunt werd gedreven en de geluidsmeter vaak op rood kwam te staan, blijkt zangeres-gitariste Anne-Sophie Ooghe, te beschikken over een indringende heldere stem, en is ze eveneens een klasse entertainer. Ze geselt haar gitaar op gedreven wijze en maakt gebruik van haar capaciteit en talent als zangeres. De grappige kwinkslagen tussen haar en drummer Dieter Beerten, die ook zijn drumvellen wist te geselen en over een knap stemgeluid beschikte, waren een streling voor het oog en ook het hart. Dieter is bovendien duidelijk open gebloeid en ontpopt zich dus ook tot een ware klasse zanger en entertainer. Bassist Koen Weverbergh stond er wat bedeesd bij, maar zijn inbreng verdooft of schudt je net klaarwakker. Om maar te zeggen. High Hi mag dan muziek brengen met een donker randje, op het podium kan er ook een beetje humor vanaf. Dat waarderen we altijd bij een live show.
Besluit: In 2020 staat High Hi op alle fronten met enorm veel passie en spelplezier op dat podium, en dat stralen ze uiteraard ook uit naar het publiek. De band die ooit in 2014 de finale van HUMO's rock rally won is dan ook duidelijk volwassen geworden en weet verdomd goed hoe ze een publiek kunnen inpalmen. De sprankelende riffs en het uitdelen van verschroeiende mooie mokerslagen bepalen met het erg uiteenlopend stembereik van Dieter als Anne-Sophie de set . Hi High slaagde erin , als één van de weinige, de mensen uit hun stoel te krijgen. Ze konden iedereen lekker laten meeklappen en genieten. Een betere afsluiter van deze concertreeks konden we ons niet dromen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/high-hi-13-09-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/ila-13-09-2020.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
TheColorGrey + Kevin Kofii - De rooskleurige toekomst van R&B, Hip Hop en Soul TheColorGrey
Dat in ons kleine landje enorm veel talentvolle muzikanten en artiesten rondlopen, hoeven we niet meer te vertellen. Ook binnen de hip hop, R&B en soul , vind je links en rechts onontgonnen pareltjes. Neem nu TheColorGrey (****1/2) het alias rond Will Michiels. De man timmert sinds 2014 aan de weg en kon ons in 2018 enorm bekoren als act op de Lokerse Feesten. TheColorGrey bracht een aanstekelijke mengelmoes van muziekstijlen, maar kreeg de handen moeilijk op elkaar maar toch slaagden ze erin in het dak te doen afvliegen door hard op de muur te blijven bonken. Harde werkers dat waarderen we altijd als we een band of artiest live zien. We schreven daar dan ook over: ‘’Het warme applaus duidt aan dat TheColorGrey, ondanks de eerder apathische houding, op heel wat bijval kon rekenen. Onderhet motto: ''moeilijk gaat ook''. Missie geslaagd!’’
In een goed vol gelopen Casino, en voor een publiek dat puur en alleen voor hen kwam, zou hen dat minder moeite kosten.
Kevin Kofii (***) mocht de boel met een gesmaakte dj act letterlijk opwarmen. Hij spreidde dan ook een mooi tapijt boordevol aanstekelijke klanken, om dat publiek alvast in de sfeer van de avond te brengen. Niet meer, niet minder. Sommige aanwezigen deinden lekker mee op de tonen, andere zaten gewoon verder te keuvelen. Het is sowieso al een moeilijke opgave om als DJ een voorprogramma te doen, en voor een zittend publiek blijkt dat zo goed als onmogelijk om de mensen tot bewegen aan te zetten. Kevin slaagde echter min of meer in zijn missie, en liet een zeer goede indruk achter. We voelden ons dankzij zijn inbreng dan ook compleet klaar om aan de feestdis plaats te nemen.
Het moet ook voor TheColorGrey - en eigenlijk voor iedere band die optreedt in deze momenteel rare situaties met een zittend publiek en mondmaskers - ook even wennen zijn geweest. Dat was te merken, want de set kwam nogal traag op gang. We vreesden zelfs even dat we zouden moeten schrijven ‘helaas werd een routineklus afgeleverd die ons op onze honger liet zitten’ maar gelukkig sloeg de dieselmotor geleidelijk, o.m. door de bemoedigende respons van een enthousiast reagerend publiek, na een dik kwartier pas echt aan. Will Michiels en de zijnen legden de lat prompt iets hoger en dreven het tempo op of gingen gewoon de gevoelige snaar raken, waaruit vooral blijkt dat Will Michiels over een zeer breed stembereik beschikt; Hij kan naast goed rappen ook diepzinnig ontroeren. De man beschikt eigenlijk gewoon over een zeer soulvolle stem, en daar kan je veel kanten mee uit dus. Bovendien straalt hij heel wat charisma uit, ook al kwam dat pas later in de set naar boven, toen hij aanvoelde dat hij het publiek makkelijk uit zijn hand kon doen eten.
Will doet het deze keer niet alleen. Zijn laatste release ‘Overcome’ is namelijk een keerpunt door de inbreng van een heuse live band, en dat is ook te merken op het podium. De muzikanten die hij rondom zich heeft verzameld zijn ware tovenaars met klanken. Neem nu de pianist van dienst die als een duiveltje uit een doos een klankentapijt uitspreidt dat ons naar adem doet happen, of de op de dansspieren inwerkende drum salvo’s en baslijnen.
Eén van de meest indrukwekkende passages was echter toen de gitarist van dienst een knappe solo mocht uitvoeren, die ons - zeer subtiel - deed denken aan Funk grootmeester Prince. Hij waaide prompt voorbij, waardoor plots ook Funk invloeden om de hoek kwamen kijken; knap dus! De sublieme solo werd dan ook op een daverend applaus onthaald.
TheColorGrey blijkt dus van vele markten thuis te zijn en groeit nog steeds in hun kunnen. De inbreng van een live band blijkt een enorme meerwaarde te zijn binnen het geheel. De band voelt trouwens net als zijn frontman eveneens aan dat ze het publiek makkelijk uit hun hand kunnen doen eten. Waarna de teugels ook instrumentaal compleet worden gevierd, en alle registers in een wervelende R&B, soul, hip hop - en wat weten we veel - finale worden open getrokken.
De diversiteit waarop TheColorGrey tewerk gaat, zowel op plaat als op het podium, zorgen ervoor dat het publiek compleet uit de bol gaat, en hen terugroept voor een bisronde waarbij de band nog even een kers op de taart aanbiedt, waardoor het dak er uiteindelijk compleet afvliegt.
Besluit: TheColorGrey zet stappen voorwaarts, wij zagen in de Casino echter vooral een jong talentvol collectief op het podium staan die nog niet aan het einde van hun kunnen zit. Ook al haperde de motor in het begin van de set een beetje, de toekomst van R&B, Hip hop, soul en aanverwante stijlen ziet er door een band als TheColorGrey plots veel rooskleuriger uit.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Borokov Borokov + Willy Organ - Wervelend dansfeest in coronaproof style
Twee bands die het moeten hebben van dansende mensn die de hele avond compleet uit de bol gaan, een podium geven dat compleet in coronaproof style is opgesteld met een zittend publiek, het is een gewaagde onderneming. Maar op deze vrijdagavond ontspon zich in de knusse Casino niet één maar twee wervelende dansfeestjes waarop stil zitten onmogelijk is, en kwinkslagen gedrenkt in absurditeit, je een glimlach op de lippen tovert.
Borokov Borokov , een gezelschap ontstaan in Borgerhout, bestaat uit vier losbollen, die uiteenlopende genres vermengen als pop, lounge, Hi-NRG, disco en hardcore. Met hun albums 'Enkele duetten' en 'Wachtmuziek' wordt een beetje de draak gestoken met de dansmuziek. De songs worden bovendien allemaal gebracht in het Nederlands. Maar binnen dat grappige en absurde, huist toch ook een hoge dosis genialiteit die de kop komt opsteken. Een beetje zoals een clown in het circus op de lachspieren werkt, maar toch de hoofd act is waarvoor iedereen naar datzelfde circus trekt. Zeer slim bekeken van dit collectief losgeslagen elektronicatovenaars met een hoek af.
Dat kan ook gezegd worden van het fenomeen - zo mogen we die man toch noemen - Willy Organ (***1/2) die aan het begrip Vlaamse muziek een heel andere wending geeft. Zijn songs zou je zo kunnen toeschrijven aan eender welke charmezanger. De kalende man ziet er uit als een metalhead die gekke bokkesprongen maakt en zijn bijzonder aanstekelijke stem in de strijd gooit, al dan niet met twee bevallige zangeressen rondom zich, zoals een volleerde charmezanger dat doorgaans pleegt te doen. Simon Platteau, de man achter het alter ego, is bovendien, om de verwarring bij de luisteraar compleet te maken, de frontman van de Gentse americanaband The Tubs. Hij slaagt met deze performance er dus met brio in een andere wending te geven aan het Vlaamse levenslied. Hij lacht het genre echter niet uit, ook al lijkt het een foute parodie erop. Laat dit duidelijk zijn. Willy Organ geeft er gewoon een leuke wending aan die de lach- en de dansspieren met elkaar verbindt, en krijgt daardoor de handen moeiteloos op elkaar. Het publiek kan dan ook amper stil zitten en zingt de songs uit volle borst mee.
Een betere opwarmer kan het knotsgekke collectief Borokov Borokov (****) zich niet dromen. Het tot trio omgevormde zooitje ongeregeld deelt een subtiele knipoog uit naar het Vlaamse lied. Ze voegen een hoge dosis experimenteerkracht toe aan hun elektronische muziek, in al zijn geuren en kleuren. Een kleurrijk klankentapijt wordt uitgespreid , dat op de dansspieren inwerkt. Uiteraard is alles nog coronaproof deze dagen en blijft het grootste deel van het publiek gewoon op zijn stoel zitten meeklappen en deinen. Bovenaan het balkon staan enkele mensen, veilig binnen hun eigen bubbel, wel mee te dansen. Nee, hierop stil zitten is echt onmogelijk. Bovendien, naast die humor en absurditeit weet Borokov Borokov ook enkele snaren te raken met gevoelige songs die een bedwelmende invloed hebben op je gemoed. Niet te lang echter, want dit moet vooral een wervelend feest blijven, dat je in deze barre tijden - om alle remmen na een lange werkweek eens los te gooien - zeer goed kunt gebruiken.
Besluit: Een betere remedie om dit weekend met een knal van formaat in te zetten, konden we ons niet dromen. Al missen we echte uitspattingen van een normaal dansfeest, dat kan ontstaan bij deze twee acts, die het dak er compleet doen afgaan . Want dit is gewoon het soort muziek waarop je - bij voorkeur met het verstand op nul - compleet uit de bol moet kunnen gaan tot in de vroege uurtjes. Dat gebeurde nu ook, maar meer ingehouden door al die corona regeltjes. De sfeer was er niet minder opgetogen door.
Wat we in de Casino voorgeschoteld kregen , was dan ook een dansfeestje waarbij het Vlaamse levenslied of de betere dansmuziek, van Vlaamstalige inbreng, uitgebreid in de kijker werd gezet.
We zongen al dansend de songs mee, die echt één voor één in ons hoofd kleefden; wat een manier om de Casino te verlaten.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Nestter Donuts + Sin City - knetterende live-ervaring!
Textival kon dit jaar om de gekende redenen niet doorgaan maar de organisatie slaagde erin om Nestter Donuts, die oorspronkelijk op de affiche stond, toch nog naar Kortrijk te halen om zo het vuur voor een volgende editie in 2021 levendig te houden. Plaats van het gebeuren: de gezellige bar van Bolwerk Kortrijk, een halfopen loods, coronaproof met tafels en stoelen, hoewel de ene bubbel al wat groter leek dan de andere.
Ik weet niet of Sin City hun naam vonden in het gelijknamige en wat vergeten AC/DC nummer (op de plaat ‘Powerage’), hun muziek stond er in ieder geval mijlenver vanaf. Sin City is het duo Jack & Nick Cavemen maar ook met de losgeslagen garagepunk van The Cavemen had dit niets vandoen. Nee, dit was "dad rock", aldus de twee, een doorzopen mix van rock-'n-roll, country & western, soul en tenenkrullende seventies soft rock. Alle songs waren origineel van hen maar hadden ze me verteld dat het net andersom was, ik had het ook geloofd. Vernieuwing hoefde je hier zeker niet te zoeken. De nummers ontsproten tijdens het nuttigen van sloten goedkoop bier in een slonzig appartementje in het Spaanse Alicante waar de groep in quarantaine zat. Het bleek het ideale spul om zittend op een stoeltje te consumeren.
Eerst lieten ze nog "10 miljoen" van Samson en Gert door de boxen schallen (hoe komen ze als Nieuw-Zeelanders hierbij terecht?) om vervolgens als rockgoden uit de seventies te voorschijn te komen: de een in een wit pak, de ander met een strak shirt met lange western franjes en ook al helemaal in het wit. De eerste song liet het beste (een set lofi countryrock) vermoeden maar meteen daarna ging het de verkeerde richting uit. De samenwerking met Mojo, een toestel dat toetsen, drums en bas liet meelopen, verliep wat stroef maar wat erger was: we werden nu plots belaagd met suikeren softrock, ergens te situeren in de buurt van Loggins & Messina of Barry Manilow, weliswaar lofi gebracht maar dat dat kon het glazuur op mijn tanden niet vrijwaren. Gelukkig keerde het tij met nummers geïnspireerd door Phil Spector en, vreemde eend in de bijt, Tom Waits. Vooral dat laatste nummer, "The belly of the beast" (?), dat heel even aan "16 shells from a thirty-ought six" deed denken, liet me rechtveren. Vanaf dan werd het helemaal mooi. Daar zorgden enkele schitterende countrytunes ("Drunk & brokenhearted man"!!!), wat meer tempo, een van de leiband ontdane elektrische gitaar en af en toe wat sixties invloeden voor. De twee, die voortdurend hun gitaren (een akoestische en een elektrische) wisselden, veegden alsnog die valse start met een aanstekelijke gretigheid onder de mat.
Ik kan alleen maar hopen dat Sin City dit niet beschouwt als een eenmalig project en de songs wat verder uitwerkt. Hier kan echt wel een fraaie plaat uit voortkomen.
Hoofdact was Nestter Donuts, een jonge 'Manuel' maar dan niet uit Barcelona maar wel uit Alicante. Een one-man-band die enkel met stem, basdrum en cimbaal een verrassend volle sound wist te produceren.
Nestter bleek een natuurkracht die op wonderbaarlijke wijze flamenco, surf en gore garagerock wist te combineren. Vooral tijdens de flamencopassages verbaasde hij vriend en vijand met een verbluffend gitaarspel. Een bezeten kereltje dat ondanks die chronische jeuk aan zijn ballen voor een knetterende live-ervaring zorgde, iets wat ik te lang heb moeten missen.
Tijdens de bissen was het zover: Nestter ging volledig uit de kleren op een mondmasker na dat hij op een wel erg originele plaats droeg. Meteen was de arme drommel even verlost van die vervelende jeuk.
Organisatie: Textival i.s.m. de Pit's
PAARD + Schroothoop - Wanneer stijlbreuken tot kunstvorm wordt verheven
Zoals wellicht velen onder jullie weten , hou ik van bands of artiesten die de luisteraar voortdurend op het verkeerde been zet. Bands die buiten de lijntjes kleuren, de comfortzone verlaten en bij voorkeur ook improviseren tot het oneindige, genieten al vele jaren mijn persoonlijke voorkeur. Daardoor kom je vaak bij bands als PAARD en Schroothoop. Twee bands die alle regeltjes aan hun laars lappen, en op die manier wellicht geen Sportpaleizen zullen uitverkopen - moet dat? - maar wie aanwezig is op een show van één van beide zit vol bewondering te genieten van dit schouwspel waar muziek en stijlbreuken tot ware kunst wordt verheven, met op de koop toe de nodige kwinkslagen en hoge dosis humor.
Weet je niet waar naartoe met je afval? Een mogelijke oplossing: breng het gewoon naar het trio Schroothoop (*****) en ze maken er wellicht een muziekinstrument van. saxofonist en multi-instrumentalist Rik Staelens , percussioniste Margo Maex en bassist-klarinettist Timo Vantyghem brachten onlangs een knappe schijf uit 'Klein gevaarlijk afval'. Waar dat voldoende uit de doeken wordt gedaan. En ja ook afval genoeg op dat podium. Blikjes, potjes en pannen, tot de verbeelding sprekende blaasinstrumenten en noem maar op. Ze worden door de drie virtuozen als instrumenten gebruikt, zoals je maar zelden hebt meegemaakt. En jawel, daar komen zelfs zeer mooie klanken uit voort. Door samensmelting van die uitzonderlijke blaasinstrumenten, percussie en bas lijnen ontstaat er zelfs een soort cultuurschok tussen Oosterse, Afrikaanse en Westerse cultuur. Een hele mengelmoes aan stijlen, die bovendien wonder bij wonder perfect in elkaar vloeien waardoor er enige structuur ontstaat binnen de aangeboden chaos. Het is niet alleen hoe Schroothoop tekeer gaat, het vormt de rode draad.
Kortom, dit trio verstaat de unieke kunst om van afval muziek instrumenten te maken die niet alleen uiteenlopende culturen perfect met elkaar verbinden, het zorgt voor een set die je vol bewondering naar adem doet happen, of lekker doet meedeinen op je stoel, want hierop stil zitten is dus onmogelijk.
Ook PAARD (*****) is eveneens zo een band die perfect weet hoe je muziek tot kunst kunt verheffen. Dat bewees de formatie al eerder op het festival ‘We Are Open’ in Trix toen ze de kelderverdieping op zijn grondvesten deden daveren. De heren stralen zoveel spelplezier uit op dat podium, dat het ook aanstekelijk werkt op een publiek dat uit de bol zou willen gaan - maar dat wegens de gekende maatregelen niet volledig kan. Het aan hun hart laten komen doen ze echter ook niet, genieten en lekker meedeinen is hier aan de orde.
Uiteraard zijn de drie bandleden geen groentjes meer in de muziek wereld. Zo is Sigfried Burroughs bekend als drummer van Kapitan Korsakov, The K. én frontman van Onmens. Vinden we multi-instrumentalist en klankentovenaar TJ Segers terug als vibrafonist bij John Ghost en Compro Oro. Owen Weston, tenslotte, is o.a. de bezieler van het opmerkelijke solo project Ndugu waarmee hij akoestische hip hop fabriceert, maar eveneens van vele markten thuis is . Breng deze drie uitzonderlijke talenten samen en er ontstaat een magie die je moeilijk met woorden kunt omschrijven, we zouden dus eigenlijk moeten stoppen met typen. Want een optreden van PAARD kun je alleen maar voelen, niet omschrijven hoe het voelt. Vergelijk het met een wervelstorm of een tsunami die op jou afkomt en alles dreigt te vernietigen, die eveneens een hypnotiserende inwerking heeft op je gemoed waardoor je niet stil kan zitten. De drie heren amuseren zich trouwens kostelijk op het podium, vaak wordt er dan ook geflirt met geluid overschrijdend gedrag. Maar vooral worden kunstwerkjes afgeleverd in de vorm van percussie en gitaar, die je alle kleuren van de regenboog laten zien, horen en vooral dus voelen. Zo gracieus als een PAARD die door de weide draaft, zo magisch mooi blaast PAARD je vanaf die eerste tot de laatste noot gewoon omver. Het zou moeten zorgen voor een wervelend dansfeest waarbij daken eraf vliegen en lichamen elkaar raken. Helaas kan dat voorlopig allemaal niet meer, maar het feest dat in ieders hoofd ontstaat, doet je wel naar adem happen doordat je lekker uit de bol kan gaan in diepe gedachte.
Besluit: PAARD is zo een band die elke regel binnen de muziek aan zijn laars lapt, en daarmee weg komt door perfectie, in het bespelen van instrumenten te combineren met oneindig improviseren, én tonnen spelplezier en humor tot ware kunst verheft.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/paard-06-09-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/schroothoop-06-09-2020.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
DIRK. + The Guru Guru - Bommetjes energie met een vette knipoog naar absurditeit
Langzaam maar zeker kruipt de cultuursector uit een diep dal. Links en rechts openen concertzalen de deuren, anderen blijven tot nader order helaas dicht. Concertzaal De Casino heeft niet alleen zijn café heringericht, bij het binnenkomen wanen we ons in een sfeer die doet terugdenken aan de jaren '50 of '60 , maar met beide voeten toch in het nu . Onder de noemer 'DC Strikes back' worden enkele fijne concertavonden georganiseerd, helemaal coronaproof uiteraard en rekening houdende met de nodige veiligheidsmaatregelen.
Voor een volledige overzicht van het programma verwijzen we jullie graag door naar de website. https://decasino.be/
Wij waren er op enkele avonden bij. DIRK. + The Guru Guru mochten op zaterdag 5 september de spits afbijten.
The Guru Guru (****1/2) bracht eerder dit jaar nog een nieuwe schijf uit . De volledige recensie daarvan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/77540-point-fingers.html Die bommetjes energie, overgoten met de nodige absurditeit komen echter live nog beter tot hun recht. Dat bewees de band in een uitverkochte Casino al vanaf de eerste noot. De lat werd dus direct heel hoog gelegd, en de boog bleef tot helemaal het einde van de set gespannen. Dat heeft uiteraard te maken met de strak solerende muzikanten binnen de band die als losgeslagen bloedhonden tekeer gaan, alsof ze elke aanwezige dreigen te verscheuren.
Maar eerder dus overgoten met voldoende Humor om eerder een glimlach op je lippen te toveren, dan je te doen baden in het angstzweet. Ook frontman Tom The Bomb slaat, toch eerder ingehouden, wild om zich heen. We zeggen wel ingehouden, want meermaals krijg je het gevoel dat hij veel liever het publiek zou induiken en compleet uit de bol zou gaan tussen zijn fans in. Helaas kan dat nu even niet tijdens deze coronatijden.
The Guru Guru blijft voortdurend op de deur van de Casino bonken tot de muren het door de oerkracht die daarvan uitstraalt, het bijna begeven. Die geluidsmuren worden dan ook zeer langzaam opgebouwd tot een ware climax, zonder ook de melodieuze lijn uit het oog te verliezen. Dat is niet alleen het meest opmerkelijke aan de hele avond , zo zou later blijken. Het is ook de grote sterkte van deze beide bands. Je emotioneel song na song op een zodanig uiteenlopende wijze raken dat er eerder een gelukzalig gevoel over je neerdaalt, in plaats dat je trommelvliezen gaan barsten door dat voortdurend optrekken van ondoordringbare geluidsmuren.
Besluit: The Guru Guru verstaat de unieke kunst om die bommetjes boordevol energie met een vette knipoog te verbinden met de nodige absurditeit. Zodat humor perfect wordt verbonden met bittere ernst. Op een wijze zoals enkel de groten der aarde dat kunnen.
Het komt zelden voor dat een voorprogramma ons net iets meer kan bekoren dan de hoofd act. Begrijp ons niet verkeerd. DIRK. (****) zorgt er zeker voor dat je op die rollercoaster van emoties en absurditeit blijft zitten. De energiebommen waren echter iets minder krachtig. Wel meer gestroomlijnd en binnen een eerder - zwevende omkadering - die zelfs lichtjes ruikt naar psychedelische invloeden. Het zorgt ervoor dat je, eens onder hypnose gebracht door een weer zeer bewegelijke frontman en een band die je meevoert naar zijn al even absurde wereld, in een trance aanbelandt waar geen einde aan komt.
Onze reporter stelde dat onlangs nog vast toen hij de band in Damme zag optreden. Het volledige verslag kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79277-the-yellow-machine-dirk-nonchalant-pretpakket-speelt-een-perfecte-matchdirk.html .
Ook nu weer valt op hoe de muzikanten met volle overgave hun instrumenten geselen. Maar het is dus vooral de charismatische frontman Jelle die met zijn vreemde poses en bezwerende stem iedereen uit zijn hand doet eten. Kortom. DIRK. is al een tijdje aan een opmars bezig, en zet dat dus ook live in de verf door een perfecte set neer te zetten. Een set waarbij weer die duiveltjes uit een doosje worden ontbonden, en op het publiek losgelaten worden, die ondanks het neerzitten, daar niet stil kan blijven op zitten. Hoewel die bommetjes energie naar onze mening dus iets minder oorverdovend klonken dan hun voorgangers, werden ook nu weer een geluidsmuur gesloopt door Jelle en de zijnen. Op een uitgekiende wijze zet de man je echter vooral voortdurend op het verkeerde been, door een beetje de clown uit te hangen maar meteen een duidelijke boodschap door je strot te jagen. Klasse!
Besluit: In deze barre tijden kunnen we die dosis positieve energie goed gebruiken. En om deze te bekomen kom je snel bij bands als The Guru Guru en DIRK. terecht , die beide over een frontman met tonnen charisma beschikken.
Klasse entertainers die, geruggesteund door verschroeiend uithalende muzikanten, die met volle overgave er tegenaan gaan, om de luisteraar een avond te bezorgen die oorverdovende energie verbindt met humor en absurditeit. Waarna je even vertoeft in een sprookjeswereld, die je met een grote glimlach op de lippen achterlaat. Waardoor je die harde realiteit plots weer beter aankan. Missie geslaagd, over de hele lijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/the-guru-guru-05-09-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/dirk-05-09-2020.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
De band naam Irish Coffee zal wellicht niet bij iedereen een belletje doen rinkelen. Nochtans was de band circa vijftig jaar geleden goed op weg legendarisch te worden. Met de hit single “Masterpiece/the show”, drukte Irish Coffee in 1971 zijn stempel op de Belgische rockandblues. Ook de debuut plaat bleek een schot in de roos. Na amper vijf jaar hield de band er helaas mee op. Songwriter en zanger William Souffreau legde intussen als solo artiest een indrukwekkend parcours af; en wordt gezien als de eminente grise van de Belgische rock. In 2017 bracht hij nog een kanjer van een plaat uit 'Tobacco Fields'. Waarmee hij nog eens bewees stevig op de troon te zitten.
In 2005 herrees Irish Coffee uit zijn as. Met een studio en een live album. Nu komt er in September een nieuwe plaat op de markt , 'Heaven'. Deze werd integraal voorgesteld in de thuishaven van de band, Aalst. Op een overdekte locatie , volledig coronaproof, en met zitplaatsen en mondmaskers, georganiseerd onder de noemer 'Koer & Toer'. Wij waren er ook bij en stelden vast ‘You are never too old to rock'n'roll!’
Het perfecte voorgerecht
John Woolley (***1/2) mocht het publiek opwarmen. En dat kun je letterlijk nemen. De man beschikt over een warme stem en uitstraling; hij brengt gezapige rock die teruggrijpt naar de jaren '60 - '70 , dat perfect past binnen het aanbod. Hij bracht een mooie mengeling van eigen nummers en covers. In eerste instantie met gitaar. Later gewoon op zang terwijl er een bandje afspeelde. Het zorgde gelukkig niet voor een jukebox effect.
Woolley is naast een begenadigd zanger, een klasse entertainer, die door middel van een grappige kwinkslag en anekdote iedereen rond zijn vingers draait. Niet elke cover was even geslaagd. Sommige songs van Joe Cocker - diens stem is onmogelijk te evenaren, laat ons eerlijk zijn, - kregen een ietwat slappe versie. Andere nummers van Cocker bezorgden je echter kippenvel , net zoals de meester zelve dit kon. Ook John Fogerty en Jeff Healey passeerden trouwens de revue.
John Woolley kweet zich in korte tijd, hij kreeg maar een goed half uurtje, met brio van zijn taak. Als je namelijk een zittend publiek kunt aansporen om mee te klappen en mee te zingen als support, dan ben je in je opdracht overduidelijk geslaagd.
John Woolley wist dus op gezapige wijze, de lont aan het vuur te steken. Ook al speelde de man een thuismatch; om dit op je eentje tot stand te brengen, moet je zeer sterk in je schoenen staan. Klasse!
Rocken alsof het terug 1971 is, maar met beide voeten in het heden
Als je al meer dan vijftig jaar op de bühne staat en niets meer hoeft te bewijzen , kun je twee dingen doen: Een mooie routineklus afwerken, waarbij het publiek waar krijgt voor zijn geld, zonder daar echt iets aan toe te voegen.. En dat publiek met een goed gevoel naar huis sturen, maar dan ook wat op zijn honger laten zitten. Of als een bende jonge wolven in het vak, met de ervaring van oude rotten, alles uit de kast halen om een spontane set af te leveren , waarbij de rockvibes je rond de oren vliegen en je bijgevolg koude rillingen bezorgen; als rockfanaat word je terug geflitst naar de jaren '70, dat is wat Irish Coffee (****) anderhalf uur deed bij hun cd voorstelling.
William Souffreau , ondertussen ook al 74, trok alle registers open en werd geruggesteund door klasse muzikanten , die naast technisch hoogstaand vernuft , spelplezier uitstralen als jonge wolven in het vak.
Alle songs uit het nieuwe album 'Heaven' werden integraal gespeeld, met diezelfde energie alsof het weer 1971 was. Echter met beide voeten in het heden. En vooral met het oog gericht op de toekomst. Want ondanks het feit dat de heren niet meer van de jongste zijn, bewezen ze op het podium dat je nooit te oud bent om echt te rocken.
De nieuwe schijf bevat verschroeiende rock , die wellicht niets nieuws toevoegen aan het geluid dat we van de band al kennen; ze ademen wel een oerkracht uit , die iedere rockfan een adrenalinestoot van jewelste bezorgt.
Irish Coffee brengt op het podium in Aalst je het perfecte rockfeest, met een lange rits aan adrenalinestoten, waardoor het moeilijk werd om echt stil te blijven zitten op je stoel. De meer ingetogen nummers gaven een krop in de keel en rillingen over de rug, ahw een rockformatie die je hart doorboort met meesterlijke riffs en drumpartijen, geruggesteund door een zeer goed bij stem zijnde frontman, die genoeg charisma heeft om zijn publiek van begin tot eind uit zijn hand te doen eten.
Kortom we vallen in herhaling, "You are never too old to rock'n'roll”. Dat bewees Irish Coffee in hun thuishaven Aalst met brio!
Pics homepage @Filip Van der Linden
Organisatie: Irish Coffee (ikv Koer & Toer)
Matt T Mahony & Steven Troch + Black Label
4AD (De Blankaart)
Diksmuide
Op vraag van de provincie organiseerde de 4AD deze zomer een reeks concerten onder de noemer ‘anderhalve meter sessies’ in natuurgebied ‘De Blankaart’, telkens op vrijdagnamiddag. Een waardig alternatief voor ‘Stad onderstroom’, dat dit jaar om de gekende redenen niet doorging. Een erg gevarieerd aanbod waarin ik evenwel niet meteen mijn gading vond. De allerlaatste sessie wist me dan uiteindelijk toch uit mijn kot te lokken en zo trok ik gewapend met een plooistoeltje en een krat bier richting Woumen. Het werd, na maanden verstoken te zijn geweest van live muziek, een ware verademing.
Het gebeuren vond plaats in een uniek en schilderachtig decor, een smalle weide tussen hoge bomen, al rees meteen de vraag of de natuur en de bijhorende stilte wel gediend is met dit soort evenementen. De natuur die het in dit coronajaar al zwaar te verduren kreeg. En al zal de impact hiervan wellicht zeer beperkt zijn, toch vraag ik me af waarom de provincie dit uitgerekend in een natuurgebied moest laten plaatsvinden.
Daarnaast deed ik nog een tweede vaststelling die bij me de wenkbrauwen deed fronsen. De toeschouwers zochten allen hun plekje, dat men mocht afbakenen met een gekregen stuk touw, achteraan de weide, ver weg van het podium. Dacht men dat de artiesten superverspreiders waren of stak hier een oud 4AD-zeer de kop op? Black Label vroeg nog voorzichtig om wat dichter bij het podium te komen maar dat werd net niet op hoongelach onthaald. Hier werden de afstandsregels gerespecteerd!
Tot zover de kritische kanttekeningen want muzikaal viel hier niets op af te dingen. Matt T Mahony (Matti De Rycke) is een product van de Gentse bluesscène, waarvan het hart zich bevindt in de Missy Sippy, de knusse club in Klein Turkije waar ook Tiny Legs Tim, Guy Verlinde en uiteraard ook de Missy Sippy All Stars thuis zijn. Mechelaar Steven Troch ken ik vooral als begeleider van Tiny Legs Tim maar hij was ook jarenlang het boegbeeld van Fried Bourbon terwijl hij het tegenwoordig met de Steven Troch Band probeert. In die laatste groep, die reeds twee platen op haar actief heeft, vinden we ook Matt T Mahony terug. Het zal dan ook geen toeval geweest zijn dat die twee hier elkaar op dit podium vonden. Matt T Mahony ontpopte zich als een vrij aardig gitarist met veel respect voor de authentieke blues zonder dat hij daarbij aan frisheid te moest inboeten. Hij werd bovendien mooi geholpen door de immer inventieve mondharmonicastoten van Steven Troch. Na een drietal songs was het de beurt aan Troch (beiden brachten ongeveer evenveel nummers) die zijn blues van een rocktintje voorzag en de spektakelwaarde wat omhoog trok. Vooral "Wanna sleep", waarin hij alle geluiden, die je in een gemiddelde slaapkamer hoort, op zijn mondharmonica imiteerde, zorgde voor de nodige opwinding. Geen van beide beschikte over een echte bluesstem maar dat vormde geen bezwaar. Het bleef een aangename set die rustig verder kabbelde onder een deugddoend zonnetje waarbij mijn voorkeur uitging naar Matt T Mahoney omdat die het lef had de geijkte bluespaden al eens te verlaten voor onder meer een vroege Charlie Parker of, tot mijn grote vreugde, "Caravan of fools", een song uit de laatste plaat van corona slachtoffer John Prine.
Black Label is de one man bluesband van Remko Van Damme die zijn volledige set wijdde aan het fenomeen Robert Johnson (1911-1938). Een dankbaar onderwerp natuurlijk want deze mysterieuze figuur blijft tot de verbeelding spreken. Er bestaan nauwelijks foto's van hem, zijn complete oeuvre past net op een dubbelelpee maar is toch de onuitputtelijke inspiratiebron van talloze artiesten terwijl er over zijn veel te vroege dood talloze speculaties de kop opstaken. Een officiële doodsoorzaak is er niet maar ‘vergiftiging door een jaloerse echtgenoot’ blijkt voor velen de meest plausibele verklaring. Robert Johnson werd trouwens met terugwerkende kracht toegevoegd aan de ‘27 club’, het kransje beroemde muzikanten (Brian Jones, Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison en later ook nog Kurt Cobain en Amy Winehouse) die op 27-jarige leeftijd stierf. En dan zijn er nog die mythische verhalen waarvan de bekendste die is waarin Johnson zijn ziel verkoopt aan de duivel waarop die hem de blues leert spelen.
Black Label bracht op een schitterende manier de gekende songs: "Walking blues", "Stones in my Passway", "Me and the devil blues", "Sweet home Chicago",...
Ook Black Label heeft niet echt een bluesstrot maar zijn stem had wel een natuurlijk dwingende kracht terwijl ik zijn slide gitaar als fenomenaal zou omschrijven. En voeg daar meteen ook maar een aanstekelijke mondharmonica aan toe. Elk nummer werd bovendien ook nog eens voorzien van een gevatte uitleg die me ondanks dat Antwerps accent telkens mateloos kon boeien.
Het zorgde ervoor dat ik de ganse set aan zijn lippen gekluisterd bleef. Naast Robert Johnson zelf was er ook nog tijd en ruimte voor zijn voorbeelden: Son House en Charley Patton (eindelijk hoorde ik "Pony blues" eens live) en zijn naamgenoten: Tommy Johnson en Blind Willie johnson (hoewel "John The Revelator" hier met veel lef gebracht werd in de a capella versie van Son House). Allemaal nummers van meer dan tachtig of negentig jaar oud realiseer ik me nu pas. En toch klonk dit allesbehalve gedateerd.
Alleen het bisnummer "Eyesight to the blind" van Sonny Boy Williamson, dat hier voor een tweede keer over de wei galmde, was van een iets recentere datum (1951).
Organisatie: 4ad, Diksmuide
DIRK.
Campo Solar
Damme
2020-08-14
Tussen de Damse maïsvelden vindt sinds enkele jaren het minizomerfestival Campo Solar plaats. Wat ontstond uit naar verluidt een verjaardagsfeestje is nu al tot een volwaardig zomers event uitgegroeid. En nu zeker in deze barre coronatijden zorgt de organisatie voor een uitermate veilige omgeving met een zeer diverse line-up, gespreid over meerdere avonden. Stand-up comedy op weekdagen en ijzersterke live muziek op weekenddagen, met nu The Yellow Machine en DIRK. .
Nadat het publiek rustig heeft plaatsgenomen om zich vervolgens te laten bedienen door een van de vele Campo Solar-vrijwilligers, was daar The Yellow Machine om de avond af te trappen. Vier Bruggelingen speelden een thuismatch en nam al een meute fans mee waardoor het houten pop-up amfitheater (!) al goed vol zat. Met goesting brachten ze hun mix van blues, psychedelica, punk en soms noise, wat toch verrassend fris klonk. Met de heftigheid waarmee ze hun nummers brachten, was deze band een goeie opwarmer voor wat komen zou.
DIRK., naar verluidt geïnspireerd naar een boekhouder, plaveit gestaag aan hun bekendheid. Na De Nieuwe Lichting in 2015 en Humo’s Rock Rally in 2016, brachten ze twee jaar daarna debuutalbum ‘ALBUM’ uit. Tijdens volle coronalockdown bracht de band het catchy “Stay Indoors” uit en verschenen ze met “Artline” en superhit “HIT” tegelijkertijd in de Afrekening. Geen enkele band deed hen dit voor!
Onder de zomerse klanken van “Pass the Dutchie” warmde Jelle Denturck (bass en zang) al dansend meteen onze lachspieren. De stembanden, drumledematen en bas- en gitaarvingers waren nog niet opgewarmd en daar was al meteen “Wasted”, een sterke song dat al sinds 2016 meegaat. Ondanks de aanstekelijke nonchalance (of is dit ingestudeerde choreo?) brengt DIRK. hun grungy sound ijzersterk over. In “Sick’n’Tired” treden de gitaren (door Frederik Desmedt en Pieter-Willem Lauwers) in perfecte dialoog tot het uitspat in een grommend geheel met de beukende baslijnen en strakke drumstroken (Robin Wille).
DIRK. heeft ook emoties zo blijkt. In “Milk” bezingen ze de eenzaamheid, maar zoek er vooral niet te veel achter en laat “I want you to milk me - I like dairy porn” je maar een lach op je gezicht toveren.
DIRK. is ook zo waar komisch, want Jelle ging geregeld de vreemdste poses aannemen. Tussendoor speelde hij de rechtervleugel tegen de linkervleugel van het halfrond uit. Zijn antwoord toen iemand vroeg hij in hun bubbel mag, was dat Dirk. één pretpakket is.
DIRK. is ook mee met de actualiteit. Niet alleen was er de voetbalverwijzing van de cultuursector als de Culture League, er ontstond ook een spionkop met ‘Dirk. is een pretpakket’ als standaard kreet. Een dik applaus was er voor Jelle’s metafoor over de cultuursector: “De cultuursector is zoals een bokser. Die krijgt klappen, maar die staat terug recht. En opnieuw krijgt die klappen, maar opnieuw staat hij recht.”
Deze perfecte avond was ook het gepast moment om een handvol nieuwe muzikale baksels voor te schotelen die als zoete koek door het publiek gesmaakt werd. De viertal nieuwe nummers klonken fris met de sterke melodieuze riffs afgewisseld met de luide akkoorden en absurde makkelijk-mee-te-zingen lyrics. Dit voorsmaakje - wat deed denken aan Pixies - belooft veel goed voor de vervolgplaat op ‘ALBUM’.
Halfweg de set knalde DIRK. met hun “HIT” met zo’n droogte dat het je naar water deed happen. Na maanden dit radiohitje enkel maar gehoord te hebben door de hoofdtelefoon of radio, deed het ontzettend deugd om dit eindelijk live te kunnen meemaken. Na opnieuw een nieuw nummertje was het de beurt aan een stevige hattrick met “Gnome, Fuckup” (‘voor alle regeringen in België’) en “Artline” waardoor het quasi perfecte concert op zijn eind liep.
Na dit sterke optreden in Damme, zet DIRK. hun zegetocht verder in Brussel (Hello Summer - 20 augustus), Leuven (Anderhalvemetersessies - 28 augustus) en in Sint-Niklaas (De Casino - 5 september).
Ook een zeer dikke pluim voor de Campo Solar-organisatie om dit allemaal in orde te krijgen ondanks de precaire en bizarre coronatijden. Volgende optredens: d’Expéditeurs (19 augustus), STAKE + RHEA (21 augustus), Yevgueni (21 augustus), Blackwave (22 augustus), Beraadgeslagen (26 augustus), Jan Jaap Van Der Wal (28 augustus), SX (29 augustus) en Brihang (30 augustus).
Organisatie: Campo Solar
Nederlands 
Français 
