Jan Verstraeten - Innemende vertwijfeling en kinderlijke ernst
Echo Beatty en Jan Verstraeten
De avond in de Handelsbeurs beloofde een te zijn van hoog niveau. Beide artiesten, allebei getekend bij Unday Records, hebben er een zeer vruchtbaar jaar op zitten. Het publiek kon in de zaal met enkele hoge tafels en stoelen in een zeer ontspannen sfeer van de muziek genieten.
Onder onwennige stilte betrad Echo Beatty met band het podium. Annelies Van Dinter is met haar twee langspeelplaten en onlangs uitgebrachte EP 'Ode to the Attempt' alvast geen groentje meer. Na samenwerkingen Mauro Pawlowski, The Black Heart Rebellion and Bed Rugs en concerten met dEUS en Trixie Whitley bouwt ze gestaag aan haar populariteit.
Al vroeg in de set was de bedoeling van Echo Beatty duidelijk. “Waking Up from a Dream” maakt je wakker in een bittere en harde realiteit. En dit bleef een thema doorheen de set: de vertwijfeling in het leven zijn niet te ontkennen en kun je maar beter koesteren. Hetzelfde gevoel tijdens “Love is all in Vain” - een treurnummer is voor de meest tedere ziel - en “Where do we go from here?” of “Big Black Hole”. Dit lijkt zwaarwichtig te zijn maar de band toonde genoeg charme en was voldoende meeslepend om niet te afstandelijk over te komen. Bij momenten kwamen er flitsen van PJ Harvey voorbij of tonen van Feist of 90s indie bands. Ook de dubbele micro (een met en één zonder effect) deed aan een jonge dEUS of zelfs Millionaire denken. Na afsluiter “Hunger, Hunger” bleven we met dit volmaakt concert niet op onze honger zitten.
Maar gelukkig hadden we nog wat plaats voor een heerlijk toetje. Jan Verstraeten heeft er ook een succesvol jaar op zitten. Niet alleen bracht hij bijna uit het niets zijn eerste EP ‘Child Play’ uit, hij gaf ook hij tal van optredens in België, Nederland en zelfs de Verenigde Staten. De visuele artiest heeft duidelijk aandacht voor detail en dat was deze avond niet anders. Of beter gezegd het was zelfs meer dan we gewoon waren!
De muzikale opstelling van Jan en friends (zoals aangekondigd op het projectiescherm) had ruim plaats op het ideale podium. Ludiek waren de kostuums waar de 7-koppige band in gedost was. Felgeel met hangende linten, bananen in western-tenue dus.
Openen deed Jan & co met "I want to be Forgotten" waar de muzikale puurheid en balans tussen het visuele en het muzikale meteen opviel. Als een echte selfmade man maakt hij trouwens de coverart van zijn singles en EP en ook videoclips die tijdens het optreden geprojecteerd werden. De strijkpartijen in bossanova-stijl gingen naadloos over in "Tropical View" dat - met bijhorende aapmasker in de videoclip - een ode is aan het mooie leven.
Dit speelse kinderlijkheid was initieel sterk aanwezig maar vanaf “Dreams” waarbij Jan de zanglijnen liet afspelen op een speelgoedrecorder en de bandleden een zelfontworpen masker droegen, kreeg het geheel een volgroeid karakter. Achter de kinderlijke gelukzaligheid schuilt er dan toch een donker kantje… “Second Hand Novel” legde ons het zwijgen op met een duidelijke Shut your mouth. Dan was het de beurt aan zijn meest bekende single en cover “Surviver” - met bijschrijft “Beyonce Jan Verstraeten sings”.
Jan bedankte het publiek en zijn bandleden meermaals ook al was het vooral wij die hem dankbaar moeten zijn voor het prikkelrijke en fris concert! “Moon Face” is een parel van een song en daarmee werd de eindsprint ingezet. Nog voor hij het podium verliet, bracht hij Iggy Pop’s “I Wanna be your Dog”. Gelukkig kregen we als toetje nog Moby’s “Trouble So Hard” in een rock-jasje.
Het einde van 2019 zit er bijna op maar het beloofd alvast een vruchtbaar nieuw jaar te worden voor zowel Echo Beatty als Jan Verstraeten die beiden een stevige plaats innemen in de Belgische muziekscene.
Organisatie: Democrazy, Gent
75 Dollar Bill is een duo uit New York, actief sinds 2012 en bestaande uit gitarist Che Chen en percussionist Rick Brown. De twee maakten reeds drie platen en evenveel cassettes maar het is pas sinds hun laatste dat ik ze ken. ‘I was real’ is een dubbel lp en behoort wat mij betreft tot het beste van afgelopen jaar. Er doen nogal wat gasten (bas, saxen, violen, gitaren,..) mee op die plaat en ik vroeg me vooraf toch af of ze het met zijn tweeën wel zouden redden. Tot mijn verrassing doemde er nog een derde muzikant op: de Berlijner Andrew Lafkas, een contrabassist die ook op de plaat meespeelde.
Na Margaret Airplaneman en een herboren James Leg was het voor de derde keer op korte tijd een schot in de roos voor deze kleine koffiebar. Hoewel deze noot toch iets harder om kraken was. Vier nummers van om en bij de twintig minuten en volledig instrumentaal maar wie wat moeite deed kon niet anders dan bedwelmd raken door dit onorthodoxe drietal. Moeilijk te situeren: was dit jazz, wereldmuziek, drone gebaseerde muziek of gewoonweg blues? Ik hou het bij experimentele blues.
De nummers begonnen meestal met allerhande belletjes of vreemde fluiten waarna Rick Brown op zijn triplex box (waarop hij ook zat) de Afrikaans of Oosters geïnspireerde ritmes langzaam liet evolueren. Hierbij werd hij in de rug gesteund door de staande bas terwijl Chen wat experimenteerde met drones op zijn twaalfsnarige gitaar. Telkens een boeiende maar wat moeilijk te behappen aanloop naar het moment waarop onmiskenbare bluespatronen in het spel van Chen slopen.
Hedendaagse blues is meestal strontvervelend maar dit was van een totaal andere orde. Chen, zelf met Taiwanese roots, zocht de oorsprong van de blues op in Mauretanië. Daar volgde hij gitaarles bij Jheich Ould Chighaly wiens vrouw, Noura Mint Seymali, misschien gekend is bij wereldmuziek liefhebbers. Zij toerde alleszins reeds door Europa. Zelf doet Che nogal bescheiden over zijn gitaartechniek maar wat hij in Mechelen liet horen was toch vrij indrukwekkend. Opzwepende en tevens hypnotiserende Tourareg blues zoals ik ze nooit eerder hoorde.
Deze complexe lange nummers hadden gekunsteld en stroef kunnen overkomen maar daar was hier helemaal geen sprake van. De deels geïmproviseerde muziek van 75 Dollar Bill kende een onwaarschijnlijk natuurlijk aanvoelende flow.
Organisatie: Kaffee-Ine, Mechelen
Toen Loyle Carner zijn optreden in een uitverkochte AB enkele weken geleden had geannuleerd, was dit ook voor ons een streep door de rekening. Binnen de hip hop en de aanverwante stijlen is dit namelijk een artiest die langzaam maar zeker aan het doorbreken is naar de hoogste regionen. Uitstel is gelukkig geen afstel. Op maandag 16 december kregen wij, en een overvol Ancienne Belgique een herkansing. Loyle Carner zet een wervelend en vooral zeer gevarieerd hip hop feestje op poten, dat duidelijk vanuit het hart komt. Daarvoor krijgt de man een extra pluim op zijn hoed.
De avond werd geopend door Lucy Lu (***). Een collectief van spraakzame artiesten die eerder een vorm van zogenaamde 'laid-back' hip hop voorschotelen. Waarbij vooral dus op de emoties van de aanhoorder wordt ingespeeld, maar ook de dansspieren voldoende worden aangesproken. In eerste instantie komt de frontman op zijn eentje een ingetogen intro brengen, waaruit blijkt hoe breekbaar en warm zijn stem wel is. Diezelfde warme gloed doet Lucy Lu over de gehele lijn over de aanwezigen neerdalen. Binnen een wellicht iets te gezapige omkadering. De aandacht verslapt daardoor na een tijdje wel een beetje. Gelukkig worden alle registers naar het einde van de set nog eens volledig open getrokken, waardoor we terug bij de les zijn.
Kortom, zagen we hier een band aan het werk die dus dromerige hip hop brengt en duidelijk op het gevoel speelt, en over potentieel beschikt ooit wel potten te breken. Groeimogelijkheden naar die toekomst zijn er dus zeker, voorlopig blijven we echter wat op onze honger zitten.
Loyle Carner (****1/2) heeft ondertussen, met het nodige vallen en opstaan, een lange weg afgelegd. Eerder dit jaar stond hij nog in Rotonde van Botanique. En ook de dance hall op Pukkelpop wist hij deze zomer moeiteloos in te pakken. Voor een uitzinnige menigte in de AB legt de man al vanaf de eerste noot de lat zeer hoog. Gerugsteund door klasse muzikanten, ontpopt Loyle Carner zich prompt tot een klasse entertainer. Hij spreekt zijn publiek, entourage en mede muzikanten met veel respect aan. Het succes is hem duidelijk niet naar het hoofd gestegen, integendeel zelfs. Meermaals haalt hij zeer persoonlijke verhalen uit zijn jeugd naar boven, en geeft aan waar hij echt vandaan komt en dat hij is blijven vechten om te bereiken wat hij nu heeft bereikt. Die bescheidenheid siert hem. Uiteraard zijn er eveneens de songs, en daaruit blijkt dat Loyle Carner het soort hip hop brengt vanuit het hart van die muziekstijl, zonder de overdreven pling pling of het al te patserige gedoe daarrond. Of dat nu is door op een oorverdovend wijze en wervelend feest te doen uitbarsten, of op een ingetogen moment de zaal compleet stil te krijgen.
Loyle Carner doet zijn publiek vanaf de eerste tot de laatste noot moeiteloos uit zijn hand eten. Het publiek gaat dan ook volledig uit zijn dak. Waarop Loyle Carner reageert door die lat prompt nog hoger te leggen dan voorheen. Alsof dat nog kon.
De man schuwt bovendien geen controverses in zijn bindteksten, en stelt zich maatschappij kritisch op. Brexit en Trump komen daarbij voldoende aan bod. Ook dat is de soort hip hop, met een duidelijke boodschap, waar wij van houden. Ook daarvan smulde het publiek met volle teugen. Het resulteert uiteindelijk in een wervelende finale waarbij het dak van AB er nog maar eens compleet afgaat.
Eindigen doet Loyle Carner echter met wederom een ingetogen moment bij “Loose Ends”, waarbij hij de zaal voor de zoveelste keer volledig stil krijgt. Om daarna weer over te gaan tot een feestelijk slot van de regulaire set met “Nothing Changed”. Daaruit blijkt nog maar eens wat voor een veelzijdige artiest deze man toch is. In de bisnummers worden alle registers voor de laatste keer volledig open gegooid, en barst dat feest nog eenmaal compleet los. “No CD” is dan ook de ultieme kers op de taart van een zeer geslaagde hip hop avond.
Besluit: Aan de lachende gezichten te zien bij het verlaten van de zaal heeft niet alleen Loyle zelf, maar ook het publiek intens genoten van deze spetterende hip hop show komende vanuit het hart van de hip hop. Waardoor hij ook ons hart op een gevarieerde wijze heeft veroverd.
Setlist: Ice Water - You Don’t Know - Stars & Shards - The Seamstress - Angel - Damselfly - Florence - Dear Jean - Deloseil (Brilliant Corners) - No Worries - October - Looking Back - Still - Ottolenghi - Loose Ends - Nothing Changed
Encore: NO CD
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ism Liveurope)
Waar konden Whispering Sons het topjaar 2019 beter afsluiten dan in ’s lands beste concertzaal. Juist ja, de Ancienne Belgique, waar ze drie jaar geleden voor het eerst nationale bekendheid verwierven als jonge winnaars van HUMO’s Rock Rally. Maar het was pas na het verschijnen van het volwaardige debuut ‘Image’ (2018) dat de bal voorgoed aan het rollen ging voor de band. Bijna alle shows in België verkochten in een mum van tijd uit, ze speelden op tal van grote festivals het voorbije jaar (inclusief het hoofdpodium van Rock Werchter) en bleven ook ijverig in het buitenland toeren. Dat ze er donderdag voor het eerst in geslaagd waren de grote zaal van de AB maanden op voorhand volledig uit te verkopen, vormde de verdiende kers op de taart.
Bovendien zijn we er stellig van overtuigd dat die uitverkochte zaal helemaal hun eigen verdienste was, ook al hadden ze in het kader van het AB40-feestjaar nog drie andere live acts uitgenodigd deze avond.
Mede door het vroege aanvangsuur waren er tijdens de set van Croatian Amor, het soloproject van Loke Rahbek, nog maar weinig toeschouwers aanwezig. Deze Deense artiest, één van de drijvende krachten achter het Posh Isolation-label, had het onzalige idee om door middel van overmatig gebruik van stroboscoopflitsen de aandacht af te leiden van waar het uiteindelijk allemaal om zou moeten draaien. De muziek dus. En die klonk in zijn geval, naast hoofdzakelijk experimenteel elektronisch en ambient-getint, onvoldoende overtuigend om ons een half uur te kunnen boeien.
Jammer maar helaas. Ook van het optreden van CTM hadden we iets meer verwacht. Het betreft hier een soloproject van de klassiek getrainde Deense zangeres en celliste Cæcilie Trier, al liet ze zich in Brussel vergezellen door een tweede dame achter de elektronica. Met een eigenzinnig geluid, dat ergens tussen hedendaags klassiek en experimenteel zweefde, poogden ze zich een weg naar ons muzikaal kloppende hart te banen, maar ondervonden daarbij heel wat weerstand vanuit de ondertussen flink volgelopen zaal. Zo’n onophoudelijk gepraat van zo veel toeschouwers, zelfs vooraan waar wij ons bevonden, maakten we hier zelden mee en dat zorgde voor een flinke domper op de concertbeleving. Het getuigde bovendien van een egoïstische instelling en een totaal gebrek aan respect, niet enkel voor de artiest in kwestie, maar ook voor de keuze ervan door de curator van deze avond.
En dat was… Whispering Sons. Algauw bleek dat zowat iedereen (toegegeven, ook wij) voor hen was gekomen, want nog voor ze een noot hadden gespeeld werden ze al toegejuicht. Een op voorhand gewonnen thuismatch, zoiets. Maar je moet het als band toch nog altijd - en telkens opnieuw - weten waar te maken op het podium natuurlijk. Gelukkig voelt het vijftal zich daar als visjes in het water, ook en vooral in ‘hun’ Brussel. En dat gold in de eerste plaats voor zangeres Fenne Kuppens, die al van bij opener “Fear” het publiek uit haar handen deed eten met de inmiddels vertrouwde mimiek en enthousiaste dansbewegingen. Het getuigde van moed en erg veel zelfvertrouwen om met een gloednieuwe song dit concert aan te vatten, maar we waren meteen mee. En wij niet alleen.
Wat daarna volgde, was een bevestiging van wat we al een tijdje wisten: deze groep is gewoonweg het beste wat de laatste jaren is komen bovendrijven in de Belgische (internationale?) scene, punt. De sterke songs uit ‘Image’ (het onheilspellende “Got A Light”, het dansbare “Stalemate” en “Dense”, de poppy single “Alone”, het intieme “Skin”, …) mogen we dan ondertussen al vele malen live hebben gehoord, in de AB werden ze met zoveel energie en gedrevenheid gespeeld dat het een genot was om te zien en te horen. En de band genoot ook zichtbaar van de geestdriftige reacties vanuit het publiek. Zelden Fenne zo veel zien glimlachen tijdens een concert.
Ook de tussen twee hoofdstukken (debuut-EP ‘Endless Party’ en ‘Image’) uitgebrachte, uitstekende singles “White Noise” en “Performance” zaten tot onze vreugde nog steeds in de set. Maar we waren toch ook en vooral verheugd dat er stilaan wat nieuwe songs beginnen op te duiken. En als die allemaal van hetzelfde hoge niveau als “Cool, Vision” en het eerder genoemde “Fear” zijn, dan staat er ons (hopelijk volgend jaar?) een geweldige nieuwe plaat te wachten van Whispering Sons. Dromen mag…
Na het intense “Hollow” volgde nog een door merg en been gaande versie van “Waste”, waarbij ook een spontane moshpit ontstond in de eerste rijen. Eentje die bleef aanhouden tijdens het eerste bisnummer, het onweerstaanbare ‘oudje’ “Wall”. Ook het daaropvolgende, deprimerende “Insights” was een oude publieksfavoriet, waarna de Sons met het knap naar een climax opbouwende “No Image” (met Kobe Lijnen achter de piano) de kroon op het werk zetten. Een triomftocht van begin tot eind. Game, set, match.
Om onze laatste trein huiswaarts niet te missen, verlieten we voortijdig de after-show van het Belgische Paper Hats in de AB Club daarna. Ietwat jammer, want van de drie keuzes van Whispering Sons sprak deze ons het meeste aan. Volledig instrumentale, dansbare elektronische muziek gemaakt met analoge synthesizers en live drums met af en toe ook wat krautrockinvloeden. De knappe live visuals van videokunstenaar Jaak De Digitale vormden een gewaardeerd extraatje, en we waren blij deze groep eindelijk eens aan het werk gezien te hebben.
Met dank aan daMusic http://www.damusic.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/whispering-sons-12-12-2019.html
Organisaitie: Ancienne Belgique, Brussel
Mono - Magisch! Brengt je met een zweepslag in hogere sferen en weet je te temmen door hun strelingen op de gitaar
Wanneer ik binnen kom in de Orangerie, word ik spontaan overvallen door de bijzondere, unieke sfeer van deze zaal. Deze setting alleen al, stoomt mij in alle stilheid klaar voor wat vanavond komt …
Door treinproblemen kon ik jammer genoeg Jo Quail niet zien. Wel zag ik de reacties van de vele gegadigden, net na haar concert… Ik kan er alleen maar uit afleiden dat ik hier iets heb gemist …
Dan over naar Mono****, de band waar iedereen sowieso voor kwam. Mono is ondertussen al één van de weinige echte titanenbands onder het post-rock genre, samen (om er maar een paar te noemen) met Explosions in the Sky, Mogwai, Gospeed You! Black Emperor, etc. Toch wist Mono zich naar mijn gevoel altijd te differentiëren door hun eigen sound te drukken: gitaren die soms zo zacht zijn dat ze als violen klinken, spelen met stilte en groot volume, met een Oosters tintje ertussen. Nu, zo zie ik het althans.
Wanneer Mono hun set start met “God Bless” kwamen ze meteen zwaar uit de hoek. Het nummer komt als een wervelwind op mij af en de haren op mijn arm springen spontaan recht van alle emoties die in mij opkwamen. Ook de twee volgende nummers blijken hetzelfde effect op mij te hebben. Ik voel me nu al vertoeven in een groter transcenderend geheel en dan komt plots uit alle stilte het nummer “Nowhere, Now Here”, de titelsong van hun nieuwe plaat. Hier doet Jo Quail haar intrede en weet ze dit nummer door haar magisch vioolwerk nog zoveel krachtiger te maken, ondanks de rustige sfeer in het nummer. Je moet het maar kunnen. Dit is magisch.
Ondertussen valt mij ook op hoe fantastisch het geluid is geregeld. Ook de belichting draagt het geheel zijn steentje bij: deze is geen opvallende, hyperkinetische lichtshow, maar wel een eenvoudig, traag wijzigend aanvullend oerelement.
Zo speelde Mono nummer na nummer een fantastische set, met voor mij als hoogtepunten: “Nowhere, Now Here”, “Sorrow”, en ja, ook publiekslieveling “Ashes in the Snow”. Na tien nummers, en tot mijn oprecht verdriet komt de set tot zijn einde.
Ik blijf achter met een magisch-emotioneel gevoel waarmee ik mijzelf geen raad weet. Weinig bands hebben dit effect op mij en ik voel mij zo dankbaar om hier deel van uit te maken. Mono is een band dat mij met een zweepslag in hogere sferen brengt en met een streling op de gitaar doet temmen. Magisch. Nogmaals: magisch!
Hopelijk komen ze snel terug naar ons Belgenlandje, in tussentijd beloof ik jullie mijn huiswerk te doen: Jo Quail grondig checken.
Setlist: God Bless - After You Comes The Flood - Breathe - Nowhere, Now Here - Death in Rebirth - Dream Odyssey - Sorrow - Meet Us Where the Night Ends - Halcyon (Beautuful Days) - Ashes in the Snow
Organisatie: Botanique, Brussel
RPDMN (RaPiDMan) is een nieuw, eigentijds kwartet uit Gent en Brussel bestaande uit 2 blazers, altsax en trombone, elektrische bas en drums. Aan de basis van hun melodische en energieke composities liggen invloeden uit rock, jazz en vrije improvisatie.
De vier leden van RPDMN hebben reeds hun sporen verdiend in de Belgische jazz- en muziekscene waarin zij actief zijn binnen diverse bezettingen en genres, gaande van Flat Earth Society, Nordmann, Gwen Cresens Quartet, John Ghost, H A S T, DelVita, Bravo Bigband, Igor Gehenot “Organ” trio, Kleptomatics,…
Dat zijn de eerste zinnen op hun FB , en veel valt daar eigenlijk niet aan toe te voegen. Even begeesterd en enthousiast zoals hun passage op Gent jazz kwamen ze een gebalde set spelen in de toch voor dergelijke projecten ideale locatie: Pand A te Kortrijk. Helaas zal de organisatie Wilde Westen het moeilijker krijgen om deze pareltjes te blijven organiseren, met dank aan Jan Jambon.
Blazers Rob Banken (altsax) en Peter Delannoye (trombone), Dries Geusens ( bass) en Matthias De Waele (drums) improviseren, brengen structuur in de chaos en flirten met wat artyfarty gedoe. De genialiteit van de eenvoud gedrenkt in een bad van speelplezier.
Noteer hierbij dat de vier leden free lancers zijn en al elders hun sporen verdiend hebben. Rob Ranken kan je ook aan het werk zien in het Brussels Youth Jazz Orchestra, net zoals ëter Delannoye die vlotjes Selah Sue, Soulsister, dEUS, DAAN, Mauro Pawlowski, ARNO, Hooverphonic, Lady Linn, Pieter Embrechtsen zelfs Nathalie Meskens tot zijn cliënteel mag rekenen. Dries Geusens kennen we van Nordmann. Onthou van drummer Matthias Brussels Philharmonic.
Vandaar het geniaal eenvoudig recept: zet die vier virtuozen met een CV om u tegen te zeggen samen op een podium en je weet wat je krijgt.
Organisatie: Jazzy cats ism Wilde Westen ; Kortrijk
Boris - Met (eenzame) hoogtes en laagtes
Boris + Arabrot
4AD
Diksmuide
Toen mij in laatste instantie gevraagd werd iets te schrijven over Boris besloot ik de avond voor het concert het werk van de groep uit Tokyo, die ik tot dan slechts vaag kende, wat eigen te maken. Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan want de groep, actief sinds 1996, maakte maar liefst 25 volwaardige albums en daarnaast nog eens 13 samenwerkingsplaten waarvoor ze onder meer met Keiji Haino, Sunn O))) en Merzbow in zee gingen. Bovendien probeert het trio zich voor iedere plaat een nieuwe stijl aan te meten. Toch wist één LP in deze uit de voegen gebarsten discografie meteen mijn aandacht te trekken. ‘Akuma No Uto’, oorspronkelijk uit 2003 maar dit jaar nog heruitgebracht door Third Man Records, waarvan de cover bij wijze van eerbetoon, gekopieerd werd van Nick Drake’s “Bryter Layter”. Naar verluidt zou de plaat ook precies even lang duren als die klassieker van de veel te vroeg overleden Britse bard maar verder houden alle vergelijkingen op.
En dan was er nog de eerste band van de avond, Arabrot, die ook al heel wat jaren (18) op de teller staan heeft. De groep uit het Noorse Haugesund, waar ook The Low Frequency In Stereo vandaan komt, is met zo’n 15 platen (EP’s en LP’s dooreen) al bijna even productief als Boris. Momenteel is zanger-gitarist Kjetil Nernes het enige lid van Arabrot. In de loop der jaren verlieten de drie andere originele leden één voor één de groep en werden blijkbaar nooit vervangen. De namen van Nernes’ vier begeleiders moet ik u dan ook schuldig blijven.
Nernes leek wel weggelopen uit ‘A Clockwork Orange’ en schuwde de grote gebaren niet. Zo poseerde hij meermaals met zijn gitaar alsof het een geweer was. Het showelement had hij alvast onder de knie maar muzikaal kon hij me tijdens die twee eerste nummers toch niet raken. Dit leek een tot mislukken gedoemd huwelijk tussen postpunk en metal. Onverwacht werd het toch even grappig toen het einde van “The horns of the devil grow” plots verdacht veel gelijkenissen met “Child in time” vertoonde. Voor het derde nummer gooide de boomlange Noor het over een geheel andere boeg met een meeslepende uitvoering van Nina Simone’s “Sinnerman”, een nummer dat de 4AD habitués wellicht ook kennen van Black Diamond Heavies. Vanaf dit moment kon ik me beter vinden in de erg gevarieerde muziek van Arabrot al bleef ik het moeilijk hebben die ‘hete aardappel in de keel’ zang. Het laatste nummer was er één van epische proporties dat begon met de gemanipuleerde zang van de toetseniste en verder een erg vreemde maar wel spannende opbouw kende waarbij halfweg de helft van de muzikanten reeds de coulissen mochten opzoeken. Prachtig slot van een wat wisselvallige set.
Boris had alvast de juiste vintage apparatuur meegebracht : Orange en Sunn. Samen met de indrukwekkende gong achter het drumstel zorgde dat voor een erg mooi decor. De drie leden (een man, een vrouw en een wezen dat het midden hield tussen de twee) zagen er precies uit als op de promofoto. Hier was duidelijk over nagedacht. Ook de dubbele gitaar (bas en gitaar in één) van Takeshi Ohtani paste wellicht in dat plaatje. Veel bas hebben we trouwens niet gehoord, meestal hielden ze het bij twee, weliswaar dikwijls laaggestemde, gitaren. Het oogde dus mooi en indrukwekkend maar het openingsnummer, “Away from you”, waarin Boris blijkbaar dreampop wou introduceren, kon enkel mijn tenen laten krullen. Dit sloeg nergens op en het tweede nummer bracht al niet veel beterschap en was eigenlijk in hetzelfde bedje ziek. Boris probeerde iets anders en daar kan ik in feite alleen maar blij om zijn, helaas was het resultaat ondermaats.
Boris is op zijn best wanneer ze zich vergrijpen aan trage doommetal en er gelijkenissen met Sun O))) opduiken en die momenten kwamen er gelukkig ook in Diksmuide. Kern van het probleem was dat de groep hun laatste plaat, ‘Love & Evol’, kwam voorstellen (één van de weinige punten waarbij Boris niet verschilt met een doorsnee groep) en dat is jammer genoeg één van hun mindere en dan druk ik me nog zacht uit.
Nu was het verre van allemaal kommer en kwel en hoorden we wel degelijk schitterende nummers zoals “Boris”, een cover van de Melvins, waarin ze destijds hun groepsnaam vonden. Ik mag ook niet alle nieuwe nummers naar de prullenbak verwijzen. Zo klonk het spookachtige “Shadow of skull” bijzonder groots terwijl we tijdens de mindere momenten nog steeds konden genieten van de elementaire gitaar van de immer fascinerende Wata.
Uiteindelijk werd ik dan toch nog finaal omvergeblazen door een waanzinnige bisronde, op gang getrokken door de uitzinnige gongslagen van Atsuo Mizuno waarmee het ontploffende “Akuma no uta” (van dat “Nick Drake” album) werd ingeleid. Ongetwijfeld hét moment van de avond alhoewel het daarop volgende “Farewell”, uit hun succesrijkste plaat ‘Pink’, er ook mocht zijn. Wat minder explosief maar met die jankende zang minstens even beklijvend.
Een set met (eenzame) hoogtes en laagtes.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Le nouveau Mark Lanegan est arrivé. Hij heeft een (vaste) vriendin, doet geen drugs meer, en stelt zijn nieuwe plaat ‘Somebody’s Knocking’ voor in kleine, gezellige zalen. Zo ook op een druilerige zaterdagavond in het landelijke Roeselare. Het komt wat vreemd en zelfs bizar over om een rauwe rock ’n roller als Mark zittend te aanschouwen, enkele minuten voor de start is er dan ook weinig ambiance in de zaal.
De show opent met “Knuckles”, en na het ook al recente “Disbelief Suspension” volgt het legendarische “Hit the City”. Toch komt het energieke van deze song niet echt naar voor, er zit duidelijk meer in, maar het komt er voorlopig niet uit. Bij “Stitch it Up”, de single van zijn nieuwe worp, krijgen we dat gevoel voor het eerst wel. Met de hilarische clip in gedachten , genieten we van dit blues-nummer. Ook “Burning Jacob’s Ladder” vanop ‘Blues Funeral’ is heerlijk meeslepend, en de akoestische sfeerimpressies daartussen zijn zeker en vast te pruimen, net als het nieuwe album in zijn totaliteit, trouwens.
Tijdens de melancholische synths op “Beehive” menen we een beetje Ian McCulloch van newwave-grootheid Echo & The Bunnymen te herkennen, maar wat Mark van Ian onderscheidt, is toch wel die extreem schorre stem. Op “Bleeding Muddy Water” trakteert Zijne Heesheid ons op geschreeuw van de bovenste plank, zijn grafstem (en dit is niet negatief bedoeld) gaat door merg en been. De voornamelijk Belgische begeleidingsband verdient ook een noemenswaardige vermelding. Uit Seattle, Gent, Antwerpen en Brussel, allen steengoed, allen tillen ze dit optreden naar een hoger niveau.
“Deepest Shade”, een cover van The Twilight Singers, “Dark Disco Jag” en “Death Trip to Tusla” doen ons verlangen naar meer, en tijdens de bonustracks krijgen we met “Hangin’ Tree” een ware Queens of the Stone Age-klassieker voorgeschoteld. Het blijft jammer dat we ondertussen moeten blijven zitten, net zoals het spijtig is dat Mark niet graag in de spotlights staat, en de belichting eerder aan de duistere kant is. Dit helpt natuurlijk om de muziek sterker naar voor te laten komen, zo kan het bloedmooie “The Killing Season” als afsluiter wel tellen!
Hij mag dan wel gesetteld en clean zijn, die doorleefde rokerszang vanuit zijn stoflongen blijft onweerstaanbaar. Waar er gedurende het concert slechts af en toe een rauwe ‘thank you very much’ vanaf kan, laat Mark daarna wel de vrolijke speelvogel in zichzelf los. De verjaardag van de gitarist wordt gevierd met een groot stuk taart, ongetwijfeld zal ook de drank rijkelijk gevloeid hebben tijdens het feestje backstage. Santé, Mark!
Organisatie: De Spil, Roeselare
De naam doet bij velen waarschijnlijk geen belletje rinkelen, maar Era speelde afgelopen zaterdag in Vorst Nationaal. Een korte biografie: Era is het New Age project van de Franse componist Eric Lévi en kenmerkt zich door het experimenteren van Gregoriaanse gezangen met elektronische muziek en rock. Opvallend is ook dat de Gregoriaanse teksten in een onbestaande taal gezongen worden die wat doet denken aan Grieks of Latijn. Bands die op een gelijkaardige golf surf(t)en zijn o.a. Masters of Gregorian Chant en Enigma.
Desalniettemin was Vorst Nationaal maar bescheiden gevuld voor Era: The Live Experience. Lévi had misschien beter het ijzer gesmeed terwijl het heet was i.p.v. zo lang te wachten met deze tour. Het is namelijk vooral rond het millennium dat de band wereldwijd furore maakte. Daarna was het in Vlaanderen opvallend stil rond de Franse monniken. In Wallonië haalde Era af en toe wel nog eens de charts. Het recentste album ‘The 7th Sword’ (2017) raakte nog nipt in de Waalse Ultratoplijst. In de zaal dus voornamelijk Franstalige landgenoten die de weg gevonden hadden naar onze hoofdstad voor een avondje kerkgezangen.
Als voorprogramma mochten Les Muses 20 minuten het beste van zichzelf geven. Les Muses, dat zijn twee strak in het leer getrokken dames die gewapend met een elektrische viool en cello de ene cover na de andere uit hun snaren plukten. De opzet was leuk en de hedendaagse muzen speelden zeker niet onaardig, maar dergelijke act was zeker niet vernieuwend. De aardige cover van het Game of Thrones openingslied zal me echter bijblijven.
Hierna werd in allerijl alles in gereedheid gebracht om Era op het podium te verwelkomen. Kwart voor tien was het dan zover. Een rookmachine braakte dikke mist op het podium en op de tonen van “Agnus Deorem” kwam een schare monniken tevoorschijn. Toegegeven, het had wel iets, even waande ik me zelfs in een romantisch schilderij van Caspar David Friedrich toen er voor het eerst gezongen werd. Bij het volgende lied werden de monniken vervangen door een grote groep ridders met lange lansen. Een plezante variatie in show leek het me in het begin, helaas werd het trucje de hele avond door herhaald, nu en dan eens met een gastzanger(es) erbij. Het showelement ging daarom al snel vervelen.
Nog voor het midden van de set pakte Era uit met hun grootste hit, namelijk “Ameno”. Een kort voorwoord door geestelijke vader Lévi mocht natuurlijk niet ontbreken. De oorwurm uit het eerste album (‘Era’, 1996) werd op een daverend applaus onthaald en nestelde zich tot diep in de kleren. Was het echter slim om dan al het lied ten berde te brengen? Ik denk dat het eerder een noodzaak was, want de set dreigde wat in elkaar te zakken. “Ameno” gaf de nodige zuurstof om het tweede stuk van de setlist af te werken. Vooral het duet “I Believe” dat volgde, kon zo beter verteerd worden. Het lied dat oorspronkelijk gezongen werd door Katherine Jenkins en Andrea Bocelli, werd als een losse flodder de zaal ingeschoten. Verder viel het op dat de gastzangers niet altijd een meerwaarde vormden. De schelle uithalen tijdens “Don’t Go Away” deden me bij momenten zelfs denken aan een middelmatig optreden van pakweg Alana Dante.
Naar het einde toe werd opnieuw toegewerkt naar een climax met “Sinfoni deo/Redemption” en het rockende “Voxifera”. Het is echter “Ameno”, zogezegd op vraag van het publiek, dat de show eindigt.
Era: The Live Experience was vooral een optreden voor de fans. Hoewel muzikaal-technisch niets aan te merken was, was het vet al snel van de muzieksoep voor een niet-ingewijde. Gelukkig bracht “Ameno” tot tweemaal toe soelaas. Of dit muzikale heiligschennis is, laat ik in het midden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/era-07-12-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/les-muses-07-12-2019.html
Organisatie: Live Nation
StuBru gaat sinds 2013 op zoek naar nieuw muzikaal talent via ‘De Nieuwe Lichting’. Eén van de drie winnaars van 2018, SONS, stond in de Vooruit te Gent nu , om hun debuutalbum ‘Family Dinner’ te ondersteunen . Wij zagen hen vorig jaar al bij hun vijftigste concert op de Lokerse Feesten. Toen waren ze een voorbeeld van hoe garagerock, pop en punk aan de man moet gebracht worden, met name rétestrak, luid en met volle overgave! Benieuwd wat het nu zou worden …
De vier vrienden uit Melsele stonden pas om 22u30 geprogrammeerd. Als support kwam het uit Antwerpen afkomstig kwartet, Those Who Didn’t. Dit viertal begon eraan om tien uur en bracht zware, luide, soms deprimerende instrumentale doommusic die af en toe neigde naar Korn maar dan zonder zang. Tussen de nummers door, terwijl de gitaristen hun instrumenten op punt stedlen en de razende drummer op adem kwam, hoorden we Franse, Engelse en Duitse weergalmende teksten. Origineel. Het was een half uurtje dat deze mannen onze trommelvliezen geselden , maar het sloeg aan en ze kregen terecht héél wat respons bij het publiek.
Een klein kwartier later verschenen de vier van SONS op het podium. Ze grepen ons meteen bij de keel met het strakke “Family Dinner”. En het zou niet meer stoppen. Met hun energieke, opzwepende speelstijl kregen ze iedereen zonder problemen volop mee.
De nummers volgden mekaar in hoog tempo op. Er werd volop gesprongen en geschreeuwd Af en toe lieten de bassist en de zanger hun dank blijken door een korte ‘merci’ of ‘dank u Gent’. Ze waren letterlijk van plan om er niet te veel woorden aan vuil te maken en zoveel mogelijk te spelen. En zo hoort het !
De powergitaarrock dweepte het publiek op; een eerste moshpit werd gevormd tijdens “Naughty”. Er werd naar een climax gespeeld en die kwam er. Het dak , toch wel vrij hoog in de Vooruit, moest er bijna af bij hun doorbraak-nummer “Ricochet”. Zowat de hele zaal deed mee aan het moshen. Wat is dit toch een oersterk nummer!!!
Gelukkig was er toen een korte pauze om zowel de groep als het publiek op adem te laten komen. Maar de zweetdruppels waren nog niet opgedroogd toen het viertal alweer op het podium verscheen en “I wanna be your dog” van The Stooges inzette. Met nog twee hitsende powernummers erna bleek hoe goed deze groep is, wat een energiebom ze zijn en hoe makkelijk ze dit kunnen brengen naar hun publiek.
Dit debuut is zondermeer uitstekend en hopelijk mag dit voortduren. We konden echt geen beter Sinterklaasgeschenk krijgen.
Setlist: Family Dinner - Wanted Dead - Altruist - Concrete Waves - I need a gun - Sunday - Naughty - White city - Skin - Tube Spit - Keep on going - Wiating on my own - Ricochet - I wanna be your Dog - Sneaky snake - Do they see me
Organisatie: Democrazy, Gent
Muziekhistorici en popquizzers die zich maar wat graag verdiepen in het fenomeen ‘supergroepen’ hebben aan de Belgische scene doorgaans maar een magere kluif. De reïncarnatie van ’s lands belangrijkste indie superband van de afgelopen drie decennia, Dead Man Ray, is dus niet enkel goed nieuws voor bovengenoemde factcheckers, maar tevens een signaal dat de middelbare leeftijd zijn mannetje kan staan tussen de Balthazars, SX’en en (Whispering) Sons van tegenwoordig. Komt daar bovenop dat het comeback album ‘Over’, alhoewel een typisch geval van een lastig te doorgronden groeiplaat, met sprekend gemak de vaderlandse top van de eindejaarslijstjes haalt.
In een matig gevulde Handelsbeurs troffen we afgelopen vrijdag hetzelfde gezelschap aan dat deze aardkloot 17 jaar geleden verblijdde met ‘Cago’, het laatste deel van hun indrukwekkende trilogie die tussen ’98 en ’02 werd ingeblikt. Voor de nieuwkomers: Dead Man Ray laat zich niet simpelweg catalogeren als ‘Daan en de rest’. De anders zo flamboyante frontman deelde in Gent gewillig de aandacht met partner-in-crime Rudy Trouvé, die vastgekluisterd aan zijn eeuwige stoel vanaf de zijlijn allerhande zelfrelativerende nonsens richting publiek brabbelde. Zijn aritmische gitaaruithalen waren en zijn nog steeds onmisbaar voor het groepsgeluid en vormen een prettig gestoord tegengewicht voor de ongenaakbare techniciteit van stringmaster Elko Blijweert. Voeg daarbij de trefzekere elegantie van drummer Karel De Backer en de elektronische soundscapes en beats van sterproducer Wouter Van Belle (aangevuld met een extra kracht op toetsen) en je krijgt een super(groep) ‘gerechtje’ voor fijnproevers.
Wie al even kon spieken richting setlist kwam al snel tot de vaststelling dat Dead Man Ray v2.0 niet teert op oude glorie. De groep maakte daar zelfs een officiële statement van: nog vooraleer er een noot was gespeeld merkte Trouvé droogjes op dat de set op een handvol oude nummers na uitsluitend zou bestaan uit ‘nief materioal’. Eén van die zeldzame oude bekenden, “Landslide”, trok de avond rustig op gang, maar vanaf het dreigende “Monochrome” trok de groep het laken resoluut naar zich toe. Dit was een vintage Dead Man Ray nummer zoals er nog vele zouden volgen: eigenzinnige indiepop die laagje na laagje wordt opgebouwd tot het geheel van tegendraadse ritmes en welgemikte soundinjecties mooi op zijn plaats valt. Veel bands zouden maar wat graag hun cultuursubsidies laten schieten in ruil voor zoveel creativiteit in één en dezelfde repetitiehok, en dat is dan nog zonder de veelzijdigheid van Daan gerekend. Van falsetto (“The Flock”) naar David Sylvian (“Sunny Side Down”) en terug, het lukt hem allemaal. Rust en levenswijsheid hebben zich klaarblijkelijk meester gemaakt van de man, en even kwam hij zelfs in de buurt van puur sentiment toen de bijna-comback hit “Out” werd opgedragen aan zijn dochtertje Samuelle.
Als Daan de melancholische crooner is van de band, dan loopt Blijweert weg met de titel van beste muzikant. We vermoeden ergens dat de stergitarist thuis redelijk wat progplaten op de plank heeft staan, vooral onder de ‘K’ van King Crimson. Welnu, horen is geloven: de spooky gitaaruithalen in “Half Inch Ice” en in het bijna 10 minuten durende “Blisters” hadden zo maar even uit de koker van grootmeester Robert Fripp kunnen komen. Zonder Blijweert verbleekt “The Ladder” tot een saaie popsong, mét hem zou de song niet misstaan op één van Bowie’s Berlijn trilogie albums. Zijn kompaan Trouvé speelde op zijn beurt geregeld de nar van het gezelschap. Wie anders informeert het publiek dat binnen drie nummers “Chemical” de revue zal passeren? Ook in de licht herwerkte versie bleef die Belpop classic overigens moeiteloos overeind, alleen jammer dat het publiek er zoals de rest van de avond wat apatisch bij stond.
De fans van het eerste uur deden er goed aan om op post te blijven tot aan de bissen, want met het epische “Brenner” en vooral het aan een disco infuus gekluisterde “Copy of ‘78” werden twee oudjes van formaat opgespaard tot de finale.
Slotconclusie: Dead Man Ray heeft zichzelf opnieuw uitgevonden en had vanavond eigenlijk geen oude nummers nodig om te overtuigen. Inmiddels zijn de rimpels dieper, de geesten rijper en de songs scherper: middelbare leeftijd en middelmaat zijn vooralsnog geen synoniemen.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in Kreun, Kortrijk http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/dead-man-ray-5-12-2019.html
Organisatie: Democrazy, Gent
Le Ravage d'Ali Baba is een project van ‘De Koffie Van Morgen’, een creatief platform rond de Brusselse drummer en vormgever Simon Plancke. Hij vormt een kwartet met Hendrik Lasure, Thijs Troch en Elias Devoldere (jonge wolven van bij onder meer SCHNTZL, Nordmann en Hypochristmutreefuzz). Le Ravage d'Ali Baba kaart de wantoestanden in de vluchtelingenkampen van Noord-Frankrijk en Brussel aan, met verhalen van de mensen die er vertoeven. Samples uit veldonderzoek vormen de basis waarrond wordt gemusiceerd, maar de muzikale koers ligt niet vast. Naast foto's die de vluchtelingenkinderen maakten, spelen ook teksten van onder meer Rachida Lamrabet en beeldmateriaal van Lisa Tahon een bepalende rol. (Bron: De Casino)
Het project 'De Koffie van Morgen' is dus ontstaan uit het meesterbrein van drummer en grafisch artiest Simon Plancke. Hij laat zich omringen door top muzikanten binnen jazz middens, waar grenzen worden afgetast en verlegd. Hendrik Lasure, Thijs Troch en Elias Devoldere, bekend van o.m. SCHNTZL, An Pierlé Quartet, Nordmann, Hypochristmutreefuzz zijn inderdaad één voor één muzikanten die binnen het jazz gebeuren hun stempel hebben gedrukt. Net dat samenvloeien van vaak confronterende gesprekken met vluchtelingen op het terrein, met die bijzonder intensieve muzikale omlijsting zorgt ervoor dat het boek/CD een pareltje is om te koesteren. We schreven daarover: 'Le Ravage d'Ali Baba' is een gevarieerde plaat waar spoken word inbreng en muzikale pracht wordt samen gesmolten tot een experimenteel geheel. Dit project brengt dan ook letterlijk mensen samen, zonder angst voor de onbekende, eerder met de bedoeling dat onbekende te ontdekken’ .
Een gevoel dat we ook live hoopten te beleven in een goed gevulde Concertzaal de Casino in Sint-Niklaas. Helaas bleek het boek iets beter te zijn dan de film. Begrijp ons niet verkeerd, over de virtuositeit van de muzikanten op het podium bestaat geen enkel twijfel. Ook de toespraak vooraf klonk veelbelovend. En de best pakkende teksten en enkele foto's op het scherm deden je naar adem happen. Die hemelse kruisbestuiving tussen Elias en Simon met toetsen van Thijs en Hendrik zorgde dus zeker en vast voor het opborrelen van kippenvelmomenten, en ontstaan van menig kroppen in de keel. De heren voelen trouwens elkaar blindelings aan, en gaan een ware strijd aan door een intens klankentapijt uit te spreiden dat ons naar verre oorden zou moeten doen weg drijven. Ook het beeldmateriaal was best indrukwekkend, en sluit daar eveneens mooi op aan. Beter was echter geweest als we daadwerkelijk getuigenissen zouden hebben gehoord of gezien van diezelfde vluchtelingen die hun verhaal komen vertellen op het podium, met die intensieve muziek op de achtergrond. Het ontbreken van die ene schakel, de vluchteling zelf op dat podium, zorgde er dan ook voor dat je een gezapig jazz concert voorgeschoteld kreeg met inderdaad een verwijzing daar naartoe. Maar de gelei op de boterham ontbrak, en dat is bijzonder jammer. Uiteraard lijkt zoiets verwezenlijken gezien het feit dat de band hiermee verschillende podia en clubs aandoet, eigenlijk een moeilijke tot onmogelijke opgave. Een gegeven waarvoor we zeker begrip kunnen opbrengen.
Besluit: Al te vaak kregen we het gevoel dat we eerder naar een veredelde jam sessie van bijzonder hoog niveau aan het kijken en luisteren waren, met visuele effecten als extraatje daarbovenop. Daar is niets mis mee uiteraard, echter ontbrak dus dat extra confronterende gevoel dat je met de neus op de feiten drukt en waardoor je een spiegel wordt voorgehouden dat we wel tegen komen op die pracht van een cd. Waardoor we helaas een beetje op onze honger blijven zitten.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Nederlands 
Français 
