In 2008 liet het piepjonge collectief Vampire Weekend een frisse wind uit New York overwaaien, en België (alsook de rest van de aardkluit) was meteen wild van hun vrolijke gitaardeuntjes en clevere teksten. Verschillende keren trad de band in onze contreien op, maar ondertussen was het toch al weer een dikke zes jaar geleden. Het publiek snakte dus naar een sterke liveshow.

Onder een gigantische wereldbol - de hoes van hun nieuwste plaat ‘Father of the Bride‘ - gingen de heren van start met hun recentste single “This Life”, gevolgd door “Unbelievers”. Het valt op dat de sound nog niet echt goed zit, het lijkt eerder een lo-fi concert in een kroezelig café. Bij “Sympathy” wordt dit hersteld, en enkele nieuwe nummers passeren de revue. Hun laatste worp werd door de gespecialiseerde pers met ietwat gemengde reacties onthaald, maar hier bewijst de groep dat de liedjes live best goed overeind blijven.
Bij “Finger Back” wordt geknipoogd naar het refrein van wereldhit “Harmony Hall”, maar “I don’t wanna live like this” mag pas later volop meegezongen worden. Samplen doen ze blijkbaar graag, want “This feels so unnatural, Peter Gabriel too” komt voor in “Cape Cod Kwassa Kwassa”, en later tijdens de bisnummers ook nog eens in “Ottoman”. De band én het publiek komen helemaal onder stoom tijdens de gouwe ouwe nummers vanop het self-titled ‘Vampire Weekend en Contra’.
Wat volgt is een unieke versie van “Step”, een minutenlange, harde gitaarjam tijdens “Sunflower”, en een uiterst subtiele maar zeer verzorgde overgang naar “White Sky”. VW bewijst hier dat ze één voor één topmuziekanten zijn. Zanger Ezra Koenig, gitarist Chris Baio en de twee percussionisten, ze laten complexe muziek toch zo kinderlijk eenvoudig lijken. “Cousins” en “A Punk” doen iedereen dansen, terwijl het maatschappijkritische “2021” de zaal volledig stil krijgt.
De strakke set wordt afgesloten met “Jokerman”, een Bob Dylan cover, en een David Goffin lookalike naast ons geraakt bijna in trance. Hier valt het pas echt op dat de groep de mosterd voor deze mengeling van pop met Afrikaanse invloeden haalde bij ‘Graceland’. Paul Simon als inspiratiebron, New York als gemeenschappelijke thuishaven. Bij de eerste noten van de encore “Big Blue” vallen vier vlaggen naar beneden, elk staan ze symbool voor de vier singles die de band ter voorbereiding van hun nieuwe cd maandelijks de wijde wereld instuurde.
Als slotakkoord worden nog een paar verzoeknummers gespeeld, en met “M79”, “Diplomat’s Son” en “Mansard Roof” worden enkele klassiekers aangevraagd en maar al te graag te berde gebracht. Singles als “Oxford Comma” en “Holiday” zijn zelfs niet nodig om ons te overtuigen.

Traditiegetrouw sluit “Walcott” de gig af, en zo klokt Vampire Weekend af op zevenentwintig (!) nummers, netjes verspreid over hun vier albums, stuk voor stuk pareltjes, elk op hun eigen manier, en live vormt dit alles een erg knap, oerdegelijk geheel.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/vampire-weekend-18-11-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/liss-18-11-2019.html

Organisatie: Live Nation

Minard Gent is een historische locatie met een geschiedenis die teruggaat tot 1847. De schouwburg kwam er dankzij de architect Minard die dit gebouw optrok als reactie op de Franstalige schouwburg en opera in Gent. Bij het binnenkomen, valt de ode op aan personen die nauw betrokken waren bij deze schouwburg, waaronder Romain Deconinck (1915-1994) een iconische Gentse figuur die Gent op de wereldkaart wist te zetten, dan ook onmiddellijk op.
In deze historische omgeving mocht een jong, talentvol gezelschap RAMAN op zaterdag 16 november zijn allereerste EP 'Birth Of Joy' voorstellen. En zo is de cirkel rond. In een interview liet Simon Raman ons weten klaar te zijn om die volgende bladzijde om te draaien. Het volledige interview kunt u hier trouwens nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/76226-raman-we-zijn-eigenlijk-veel-verschillende-genres-dat-maakt-het-voor-ons-zo-spannend.html
In Minard kregen we dan ook het perfecte huwelijk voorgeschoteld tussen melancholie en pure rock-'n-roll!

Een ander opkomend talent is Roos Denayer (****). Deze jonge singer-songwriter haalt haar invloeden bij o.a. Joni Mitchel, Nick Drake en Suzanne Vega. Dat is toch heel wat. Ze laat zich op het podium begeleiden door een bassist Trui Amerlinck, die door haar magische inbreng de stem en gitaar van Roos perfect weet aan te vullen. Op een eerder bedeesde en onschuldige wijze zorgt deze laatste, dankzij gezapige bindteksten, voor een glimlach op de lippen. Bovendien gooit Roos Denayer haar uiteenlopend stembereik in de strijd. Puur vocaal, maar ook wat gitaar en bas betreft, zweeft het concert dan ook voortdurend tussen weemoed en lekker loos gaan waarbij zelfs lichtjes wordt geflirt met geluidsnormen overschrijdend gedrag. Die combinatie zorgt ervoor dat Roos zonder problemen iedereen uit haar hand doet eten. Het publiek stil krijgen bij die pakkende tot melancholische momenten, waarbij je een traan wegpinkt. En meeklappen en dansen vanuit de stoelen op de meer energieke songs. Het is er allemaal bij .
Besluit: Roos Denayer slaagt er, in tegenstelling tot veel voorprogramma's, zonder enige moeite in het Gentse publiek - en ook wijzelf - compleet over de streep te trekken. We zagen dan ook een bijzonder talentvolle artieste aan het werk om in het oog te houden naar de toekomst, een toekomst die er zeer goudkleurig uitziet.

Dat laatste kan ook gezegd worden van RAMAN. (****1/2). De band heeft ondertussen in en rondom het Gentse al bewezen uit het goede hout gesneden te zijn. We gaven de EP 'Birth of Joy' al enkele luisterbeurten, en werden van begin tot einde van onze sokken geblazen. Een recensie daarvan volgt nog!
Of dit live ook het geval zou zijn?, vroegen we ons af. Nu, vanaf de eerste song werden de teugels gevierd en de registers compleet open getrokken. Een vat boordevol stomende riffs en drum salvo's, die de Minard op zijn grondvesten deden daveren, werd open gedaan. Feitelijk is hierop stil zitten onmogelijk. Het publiek ging eerder uit de bol door stevig te headbangen en mee klappen, en ook wij werden door een geluidsmuur die op ons kwam murw geslagen. Echter weet RAMAN binnen deze energieke en gestroomlijnde aanpak ook genoeg weemoed en melancholie te verstoppen, met pakkende songs die eerder een krop in de keel bezorgen. Sam is niet alleen een gitaar virtuoos van een unieke soort, hij is eveneens een charismatische frontman met een uiteenlopende stem. Enerzijds breekbaar, anderzijds schreeuwt hij zijn stembanden schor. Gerugsteund door een knallende drum inbreng van Bernd Coene die zijn drumvellen bedient alsof zijn leven daarvan afhangt, aangevuld door een al even knallende en knetterende baslijn van Jasper Peeters. Zorgt dit voor een kruisbestuiving die we niet elke dag tegen komen. Vooral als al die registers compleet worden open gegooid in een stomend instrumentale wervelstorm, telkens werkende naar een verschroeiend hete climax toe, gaan de daken er compleet af in de Minard. Het gemeende, staande applaus, na de regulaire korte set, bewijst dat ook het publiek compleet mee was met de zaak.
Besluit: ''Het is eerder een mengeling van vele genres, waardoor het moeilijk is om daar een stijl op te plakken. Een bewuste keuze trouwens. We zijn vooral een live band, daarom dat catchy en streepje rock-'n-roll in onze muziek.'',  wist Simon ons in het interview dat we hadden met hem te vertellen. Nu, dat laatste wordt meermaals in de verf gezet.
Ook de snoeiharde, quasi instrumentale, bisronde is een mokerslag in het gezicht, compleet murw geslagen.
Het enige minpuntje is de te korte set van amper iets meer dan een uur, want dit smaakte naar meer, veel meer. Voor de rest hoor je ons niet klagen. Dit was een leerrijke avond inéén van de mooiste gebouwen die Gent rijk is.
RAMAN bewijst in de Minard dat ze inderdaad klaar zijn voor het grote werk, niet alleen op maar ook naast het podium. In het oog te houden naar de toekomst toe!

Organisatie: Cunae Management +  RAMAN ism Democrazy/Vooruit, Gent

Luka Bloom, een man en zijn gita(a)r(en), brengt alle ingrediënten mee voor een topavond in Brugge: een flinke kop thee die moet zorgen voor een heldere stem, een drietal gitaren en een hele resem verhalen. De Ier is een verteller die geen seconde verveelt: de grote zaal van het Concertgebouw noemt hij "a great folkclub". Zoals de meeste artiesten was hij "...happy to be here or as Mick Jagger said: it's great to be anywhere". Hoogstwaarschijnlijk is de heer Bloom er niet van op de hoogte dat dit net het koosnaampje is dat Radio 1 onlangs bedacht heeft voor de actieve jongere oudere; er zaten heel wat jaggers in de zaal en die waren vastbesloten er een onvergetelijke avond van te maken.

In plaats van een taart met 30 kaarsjes stond er een flinke bos bloemen te wachten naast de micro. Zo oud is het album ‘Riverside’ waarmee Barry Moore in 1989 doorbrak als Luka Bloom. We kregen een inkijk in de ontstaansgeschiedenis met verhalen uit het leven gegrepen. Zoals “Gone to Pablo” dat ontsproot uit een artikel in de sportkrant die hij las op de bus in Dublin over Jacqueline Roque, iconisch model van Picasso. Aansluitend volgt “Rescue Mission” met hetzelfde krachtige gitaarspel zoals 30 jaar geleden. Na een slokje van zijn “...lekker kopje thee...” vertelt hij hoe hij lastige vragen over een Ier zonder bier of whisky afwimpelt: “I'm An Irish muslim; that ends the conversation quickly!”
Een lang verhaal (this story is longer than the song!) over een trip in de vrachtwagen van de Hothouse Flowers van Amarillo tot in Vancouver waar hij een zielsgenote ontmoette van dezelfde geboortedatum vertelt het ontstaan van “The Man Is Alive” in het Stanleypark onder de totempalen.
De bindteksten zijn onderhoudend en grappig: “An Irishman in Chinatown” wordt aangekondigd als “A song that is een beetje belachelijk.” en blijkbaar voor 40% waarheid. In New York kon deze Ierse plattelandsjongen niet wennen aan de drukte, maar op de trein ontmoet hij een oude dame, Hudson Lady, die zich na twee dagen bij haar familie in Philadelphia al verveelde en terug naar NY wilde,...
“You” is een herfstsong over verlaten. Net zoals een herfststorm geselt Bloom de snaren van de akoestische gitaar tot er één breekt. “I don't mind that I broke a string because that relationship didn't end Well.” Gelukkig staat ene Johan paraat om de snaar te herstellen.
Dat Luka Bloom een goede relatie heeft met Vlaanderen is geen geheim. In het begin van november was hij te gast in Ieper bij de Last Post Association. Daar bracht hij ook “Lowland Brothers”: “It seemed like a good idea, going to Flanders…” Hij voegde er nog een boodschap van vrede aan toe: laat alle wereldleiders eerst naar Ieper komen voor ze ten oorlog trekken. “I am not at war with anyone, don’t need to be friends with everyone…”
We kenden al de cover “I Need Love” van LL Cool J maar vanavond waagde Luka Bloom zich aan “Gangsta’s Paradise”: hij bracht een experimentele versie van deze cover van Stevie Wonder (“Pastime Paradise”),  doorspekt met arpeggio's.
Ook de natuur krijgt een stukje aandacht met “My friend the Old Oak Tree” waarin hij zijn coming out doet als treelover en “Water Is Life” over het protest van de Indianen tegen olieleiding die door hun land wordt getrokken. En hierbij hoort ook een ode aan Greta Tunberg.
“City of Chicago” over de Ieren in de VS, heeft hij sinds 1984 elke avond gezongen: “there are people dreaming of the hills of Donegal”. Hij krijgt er een zaalkoortje mee aan het zingen. Als trotse vader vertelt hij hoe hij na een lange pauze zijn twee zonen weer te zien kreeg via een korte mail: “I have tickets for Bob Dylan en Neil Young…” We krijgen een cover van “Make You Feel My Love” van Bob Dylan die zoals Leonard Cohen zijn beste jaren beleeft tussen 70 en 80. “I have so much hope.”
In “Tribe” komen de schrijvers van Ierland langs: Joyce in Zürich, Beckett in France. Hij vertelt over Oosterzele waar hij een  pot honing kreeg van de bijen die op het dak van het theater leven. Hij gebruikt wat van die honing om de zaal te doen meezingen: “In Belgium you are the best singers…Home is a place inside, I take it with me…”
Bij de eerste gitaarklanken van “Sunny Sailor Boy” is het publiek al ‘oewah oewah’ aan het voorzingen... Deze song smaakt even zoet als de kleine zeemeermin van Disney. Ieder zijn meug, maar voor mij iets té zoet.
En wordt een fan op de eerste rij in de bloemetjes gezet: een vrouw die de artiest vooraf mailde dat ze er wegens een operatie de dag ervoor niet bij kon zijn. “And look, here she is!” “You Couldn't Have Come at a Better Time” kwam nooit op een beter moment dan vanavond! En de bloemen op het podium zijn ook voor haar! Luka Bloom is a charming man...

In de bisronde wordt meteen een verzoekje op het podium afgevuurd. Hij probeert het nog af te wimpelen met het voorstel om vooraf eens een mailtje te sturen “people do that all the time”; maar uiteindelijk zwicht hij toch want everything is possible in Gods time: “Blackberry time” past wel bij dit tijdsgewricht: geen jacht en stress maar tijd om van de braambessen te genieten… Voor “Fertile Rock”, kan hij rekenen op een volledig zaalkoor dat hij met steeds stiller gitaarspel tot zijn recht laat komen.
“Black Is the Colour (of my true loves hair)” is het meest atypische bisnummer dat ik ooit hoorde. Een trage lovesong in mineur met een sober gitaarspel zorgt voor een ademloze stilte en gespannen aandacht tot de laatste noot.
En toen was een mooie avond in het Concertgebouw voorbij …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/concertgebouw-brugge/luka-bloom-15-11-2019.html
Organisatie: Concertevents ism Greenhouse Talent

Heel lang bestaan ze nog niet, maar toch bestormt Black Pumas de muziekwereld in een razendsnel tempo. De groep rond producer Adrian Quesada en singer-songwriter Eric Burton startte in 2018, en bracht dit jaar het debuutalbum uit. Overal kreeg de plaat lovende woorden en hun show in de AB Club was dan ook al maanden op voorhand uitverkocht. Want naast een goeie plaat geeft de band ook wonderbaarlijke concerten, en dat was in Brussel niet anders.

Maar eerst mocht Anysa het Brusselse publiek opwarmen. De zangeres speelt normaal met een heuse band, maar in de AB deed ze het met enkel een gitarist. Haar warme, soulvolle stem mag dan wondermooi zijn, het miste de muzikale ondersteuning die het geheel wat boeiender had kunnen maken. Nu was het publiek te snel afgeleid en dat zorgde er natuurlijk voor dat de muziek niet zo heel goed overkwam. Maar potentieel, dat zit er zeker in.

Gelukkig moest Black Pumas minder moeite doen om het publiek te boeien. Van zodra frontman Eric Burton het podium bestormde, had hij de zaal al rond zijn vinger gewonden. De man staat dan ook vol energie en passie op het podium, alsof hij nooit anders deed. Nochtans begon Burton gewoon als straatmuzikant, maar ondertussen is hij uitgegroeid tot een frontman die de soulvolle muziek van Black Pumas draagt en naar een hoger niveau tilt.

Er bestaan heel wat soulbands die exact hetzelfde doen als Black Pumas, maar niet met dezelfde passie en inleving. De bandleden hadden elk een eigen kostuum aan, de een al warmer dan de ander, en dat gaf al aan dat er over alles was nagedacht. Ook de twee extra vocals vooraan , zorgden ervoor dat de power van de groep altijd een tikkeltje krachtiger was. Ook Quesada speelde een rol, want met zijn fascinerend gitaarspel, zijn herkenbare pet en nodige gitaarsolo’s, wist hij ieders hart te veroveren.
Er waren veel ingrediënten die samen een heerlijk gerecht maakten dat Black Pumas heet. Ook de gitaarsolo’s en opbouw van de set hoorden daarbij. Er waren wel eens solo’s, maar ze werden niet uitgemolken zoals dat wel eens gebeurt. Ook kregen we een perfecte mix tussen dansbare songs, liefdevolle nummers en de iets meer smooth liedjes. Die balans behouden was nodig, want zo bleef je geboeid luisteren en kwam iedere nieuwe song als een verrassing.
Toch waren er natuurlijk, zoals in iedere show, uitschieters. Bij Black Pumas waren dat vooral de meer dansbare nummers, omdat ze dan echt iedereen mee konden krijgen. Als Burton zelf zijn gitaar bij de hand nam, verdween zijn charisma als frontman en dan zakte de set dus af en toe in. Maar bij nummers als “Black Cat” en “Old Man” kon niemand blijven stilstaan. Het lag ook aan de energie van de frontman, die zich echt volledig smeet. Hij sprong soms gaten in de lucht, vroeg toeschouwers ten dans en begroette ook iedereen persoonlijk.
Maar er was meer. De dynamiek verdween nooit uit de show door onnodige bindteksten. De band loste dat heel slim op door de nummers snel na elkaar in te zetten, en Burton zong dan gewoon maar zijn bindteksten. Fascinerend, want het zou zomaar een lyric in de songs kunnen zijn. Dat deden ze nog het best bij afsluiter “Dirty”, dat, zoals een echte soulshow het betaamt, ieder bandlid voorstelde. Maar zonder daarbij in de clichésolo’s te verzanden, werden ook hier bedankingen aan het publiek gezongen of gespeeld.
Heel veel respect en liefde voor het publiek dus, en dat is natuurlijk waar dit genre voor bekend staat. De groep heeft zich omringd door heel sterke muzikanten, en die zorgden er mede voor dat Black Pumas live fantastisch was om te ervaren. Live krijgen we nog meer funky en groovy invloeden, waardoor je zelden stil blijft staan. Sfeer is dus essentieel, en die was er gisteren in overvloed. De dynamiek bij nummers als “Fire” en hitje “Colors” was adembenemend, alsof een poema op het punt stond je te bespringen en je aan de grond genageld stond. Maar hier werd je enkel maar verscheurd door liefde en passie.

Iedereen zou de band aan het werk moeten zien, want ze krijgen elkeen mee en zorgen ervoor dat je liefde voor soulvolle muziek alleen maar groter zal worden. Bewijs daarvan is het nog lang verder gezongen “Dirty” op het eind van de set. Het publiek bleef gewoon zingen, zelfs al was de band weg en stonden de lichten al aan. Je kon dus niet genoeg krijgen van deze wonderbaarlijke band. Het zou volgens ons niet lang moeten duren vooraleer de band nog grotere zalen platspeelt. Beginnend in Trix in februari, allen daarheen!

Setlist: Intro - Next To You - More Than a Love Song - Black Cat - Old Man - Know You Better - Black Moon Rising - Stay Gold - Confines - I Am Ready - Ain’t No Love - Oct 33 - Etta James - Colors - Fire - Dirty

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel