De naam doet bij velen waarschijnlijk geen belletje rinkelen, maar Era speelde afgelopen zaterdag in Vorst Nationaal. Een korte biografie: Era is het New Age project van de Franse componist Eric Lévi en kenmerkt zich door het experimenteren van Gregoriaanse gezangen met elektronische muziek en rock. Opvallend is ook dat de Gregoriaanse teksten in een onbestaande taal gezongen worden die wat doet denken aan Grieks of Latijn. Bands die op een gelijkaardige golf surf(t)en zijn o.a. Masters of Gregorian Chant en Enigma.
Desalniettemin was Vorst Nationaal maar bescheiden gevuld voor Era: The Live Experience. Lévi had misschien beter het ijzer gesmeed terwijl het heet was i.p.v. zo lang te wachten met deze tour. Het is namelijk vooral rond het millennium dat de band wereldwijd furore maakte. Daarna was het in Vlaanderen opvallend stil rond de Franse monniken. In Wallonië haalde Era af en toe wel nog eens de charts. Het recentste album ‘The 7th Sword’ (2017) raakte nog nipt in de Waalse Ultratoplijst. In de zaal dus voornamelijk Franstalige landgenoten die de weg gevonden hadden naar onze hoofdstad voor een avondje kerkgezangen.
Als voorprogramma mochten Les Muses 20 minuten het beste van zichzelf geven. Les Muses, dat zijn twee strak in het leer getrokken dames die gewapend met een elektrische viool en cello de ene cover na de andere uit hun snaren plukten. De opzet was leuk en de hedendaagse muzen speelden zeker niet onaardig, maar dergelijke act was zeker niet vernieuwend. De aardige cover van het Game of Thrones openingslied zal me echter bijblijven.
Hierna werd in allerijl alles in gereedheid gebracht om Era op het podium te verwelkomen. Kwart voor tien was het dan zover. Een rookmachine braakte dikke mist op het podium en op de tonen van “Agnus Deorem” kwam een schare monniken tevoorschijn. Toegegeven, het had wel iets, even waande ik me zelfs in een romantisch schilderij van Caspar David Friedrich toen er voor het eerst gezongen werd. Bij het volgende lied werden de monniken vervangen door een grote groep ridders met lange lansen. Een plezante variatie in show leek het me in het begin, helaas werd het trucje de hele avond door herhaald, nu en dan eens met een gastzanger(es) erbij. Het showelement ging daarom al snel vervelen.
Nog voor het midden van de set pakte Era uit met hun grootste hit, namelijk “Ameno”. Een kort voorwoord door geestelijke vader Lévi mocht natuurlijk niet ontbreken. De oorwurm uit het eerste album (‘Era’, 1996) werd op een daverend applaus onthaald en nestelde zich tot diep in de kleren. Was het echter slim om dan al het lied ten berde te brengen? Ik denk dat het eerder een noodzaak was, want de set dreigde wat in elkaar te zakken. “Ameno” gaf de nodige zuurstof om het tweede stuk van de setlist af te werken. Vooral het duet “I Believe” dat volgde, kon zo beter verteerd worden. Het lied dat oorspronkelijk gezongen werd door Katherine Jenkins en Andrea Bocelli, werd als een losse flodder de zaal ingeschoten. Verder viel het op dat de gastzangers niet altijd een meerwaarde vormden. De schelle uithalen tijdens “Don’t Go Away” deden me bij momenten zelfs denken aan een middelmatig optreden van pakweg Alana Dante.
Naar het einde toe werd opnieuw toegewerkt naar een climax met “Sinfoni deo/Redemption” en het rockende “Voxifera”. Het is echter “Ameno”, zogezegd op vraag van het publiek, dat de show eindigt.
Era: The Live Experience was vooral een optreden voor de fans. Hoewel muzikaal-technisch niets aan te merken was, was het vet al snel van de muzieksoep voor een niet-ingewijde. Gelukkig bracht “Ameno” tot tweemaal toe soelaas. Of dit muzikale heiligschennis is, laat ik in het midden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/era-07-12-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/les-muses-07-12-2019.html
Organisatie: Live Nation
StuBru gaat sinds 2013 op zoek naar nieuw muzikaal talent via ‘De Nieuwe Lichting’. Eén van de drie winnaars van 2018, SONS, stond in de Vooruit te Gent nu , om hun debuutalbum ‘Family Dinner’ te ondersteunen . Wij zagen hen vorig jaar al bij hun vijftigste concert op de Lokerse Feesten. Toen waren ze een voorbeeld van hoe garagerock, pop en punk aan de man moet gebracht worden, met name rétestrak, luid en met volle overgave! Benieuwd wat het nu zou worden …
De vier vrienden uit Melsele stonden pas om 22u30 geprogrammeerd. Als support kwam het uit Antwerpen afkomstig kwartet, Those Who Didn’t. Dit viertal begon eraan om tien uur en bracht zware, luide, soms deprimerende instrumentale doommusic die af en toe neigde naar Korn maar dan zonder zang. Tussen de nummers door, terwijl de gitaristen hun instrumenten op punt stedlen en de razende drummer op adem kwam, hoorden we Franse, Engelse en Duitse weergalmende teksten. Origineel. Het was een half uurtje dat deze mannen onze trommelvliezen geselden , maar het sloeg aan en ze kregen terecht héél wat respons bij het publiek.
Een klein kwartier later verschenen de vier van SONS op het podium. Ze grepen ons meteen bij de keel met het strakke “Family Dinner”. En het zou niet meer stoppen. Met hun energieke, opzwepende speelstijl kregen ze iedereen zonder problemen volop mee.
De nummers volgden mekaar in hoog tempo op. Er werd volop gesprongen en geschreeuwd Af en toe lieten de bassist en de zanger hun dank blijken door een korte ‘merci’ of ‘dank u Gent’. Ze waren letterlijk van plan om er niet te veel woorden aan vuil te maken en zoveel mogelijk te spelen. En zo hoort het !
De powergitaarrock dweepte het publiek op; een eerste moshpit werd gevormd tijdens “Naughty”. Er werd naar een climax gespeeld en die kwam er. Het dak , toch wel vrij hoog in de Vooruit, moest er bijna af bij hun doorbraak-nummer “Ricochet”. Zowat de hele zaal deed mee aan het moshen. Wat is dit toch een oersterk nummer!!!
Gelukkig was er toen een korte pauze om zowel de groep als het publiek op adem te laten komen. Maar de zweetdruppels waren nog niet opgedroogd toen het viertal alweer op het podium verscheen en “I wanna be your dog” van The Stooges inzette. Met nog twee hitsende powernummers erna bleek hoe goed deze groep is, wat een energiebom ze zijn en hoe makkelijk ze dit kunnen brengen naar hun publiek.
Dit debuut is zondermeer uitstekend en hopelijk mag dit voortduren. We konden echt geen beter Sinterklaasgeschenk krijgen.
Setlist: Family Dinner - Wanted Dead - Altruist - Concrete Waves - I need a gun - Sunday - Naughty - White city - Skin - Tube Spit - Keep on going - Wiating on my own - Ricochet - I wanna be your Dog - Sneaky snake - Do they see me
Organisatie: Democrazy, Gent
Muziekhistorici en popquizzers die zich maar wat graag verdiepen in het fenomeen ‘supergroepen’ hebben aan de Belgische scene doorgaans maar een magere kluif. De reïncarnatie van ’s lands belangrijkste indie superband van de afgelopen drie decennia, Dead Man Ray, is dus niet enkel goed nieuws voor bovengenoemde factcheckers, maar tevens een signaal dat de middelbare leeftijd zijn mannetje kan staan tussen de Balthazars, SX’en en (Whispering) Sons van tegenwoordig. Komt daar bovenop dat het comeback album ‘Over’, alhoewel een typisch geval van een lastig te doorgronden groeiplaat, met sprekend gemak de vaderlandse top van de eindejaarslijstjes haalt.
In een matig gevulde Handelsbeurs troffen we afgelopen vrijdag hetzelfde gezelschap aan dat deze aardkloot 17 jaar geleden verblijdde met ‘Cago’, het laatste deel van hun indrukwekkende trilogie die tussen ’98 en ’02 werd ingeblikt. Voor de nieuwkomers: Dead Man Ray laat zich niet simpelweg catalogeren als ‘Daan en de rest’. De anders zo flamboyante frontman deelde in Gent gewillig de aandacht met partner-in-crime Rudy Trouvé, die vastgekluisterd aan zijn eeuwige stoel vanaf de zijlijn allerhande zelfrelativerende nonsens richting publiek brabbelde. Zijn aritmische gitaaruithalen waren en zijn nog steeds onmisbaar voor het groepsgeluid en vormen een prettig gestoord tegengewicht voor de ongenaakbare techniciteit van stringmaster Elko Blijweert. Voeg daarbij de trefzekere elegantie van drummer Karel De Backer en de elektronische soundscapes en beats van sterproducer Wouter Van Belle (aangevuld met een extra kracht op toetsen) en je krijgt een super(groep) ‘gerechtje’ voor fijnproevers.
Wie al even kon spieken richting setlist kwam al snel tot de vaststelling dat Dead Man Ray v2.0 niet teert op oude glorie. De groep maakte daar zelfs een officiële statement van: nog vooraleer er een noot was gespeeld merkte Trouvé droogjes op dat de set op een handvol oude nummers na uitsluitend zou bestaan uit ‘nief materioal’. Eén van die zeldzame oude bekenden, “Landslide”, trok de avond rustig op gang, maar vanaf het dreigende “Monochrome” trok de groep het laken resoluut naar zich toe. Dit was een vintage Dead Man Ray nummer zoals er nog vele zouden volgen: eigenzinnige indiepop die laagje na laagje wordt opgebouwd tot het geheel van tegendraadse ritmes en welgemikte soundinjecties mooi op zijn plaats valt. Veel bands zouden maar wat graag hun cultuursubsidies laten schieten in ruil voor zoveel creativiteit in één en dezelfde repetitiehok, en dat is dan nog zonder de veelzijdigheid van Daan gerekend. Van falsetto (“The Flock”) naar David Sylvian (“Sunny Side Down”) en terug, het lukt hem allemaal. Rust en levenswijsheid hebben zich klaarblijkelijk meester gemaakt van de man, en even kwam hij zelfs in de buurt van puur sentiment toen de bijna-comback hit “Out” werd opgedragen aan zijn dochtertje Samuelle.
Als Daan de melancholische crooner is van de band, dan loopt Blijweert weg met de titel van beste muzikant. We vermoeden ergens dat de stergitarist thuis redelijk wat progplaten op de plank heeft staan, vooral onder de ‘K’ van King Crimson. Welnu, horen is geloven: de spooky gitaaruithalen in “Half Inch Ice” en in het bijna 10 minuten durende “Blisters” hadden zo maar even uit de koker van grootmeester Robert Fripp kunnen komen. Zonder Blijweert verbleekt “The Ladder” tot een saaie popsong, mét hem zou de song niet misstaan op één van Bowie’s Berlijn trilogie albums. Zijn kompaan Trouvé speelde op zijn beurt geregeld de nar van het gezelschap. Wie anders informeert het publiek dat binnen drie nummers “Chemical” de revue zal passeren? Ook in de licht herwerkte versie bleef die Belpop classic overigens moeiteloos overeind, alleen jammer dat het publiek er zoals de rest van de avond wat apatisch bij stond.
De fans van het eerste uur deden er goed aan om op post te blijven tot aan de bissen, want met het epische “Brenner” en vooral het aan een disco infuus gekluisterde “Copy of ‘78” werden twee oudjes van formaat opgespaard tot de finale.
Slotconclusie: Dead Man Ray heeft zichzelf opnieuw uitgevonden en had vanavond eigenlijk geen oude nummers nodig om te overtuigen. Inmiddels zijn de rimpels dieper, de geesten rijper en de songs scherper: middelbare leeftijd en middelmaat zijn vooralsnog geen synoniemen.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in Kreun, Kortrijk http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/dead-man-ray-5-12-2019.html
Organisatie: Democrazy, Gent
Le Ravage d'Ali Baba is een project van ‘De Koffie Van Morgen’, een creatief platform rond de Brusselse drummer en vormgever Simon Plancke. Hij vormt een kwartet met Hendrik Lasure, Thijs Troch en Elias Devoldere (jonge wolven van bij onder meer SCHNTZL, Nordmann en Hypochristmutreefuzz). Le Ravage d'Ali Baba kaart de wantoestanden in de vluchtelingenkampen van Noord-Frankrijk en Brussel aan, met verhalen van de mensen die er vertoeven. Samples uit veldonderzoek vormen de basis waarrond wordt gemusiceerd, maar de muzikale koers ligt niet vast. Naast foto's die de vluchtelingenkinderen maakten, spelen ook teksten van onder meer Rachida Lamrabet en beeldmateriaal van Lisa Tahon een bepalende rol. (Bron: De Casino)
Het project 'De Koffie van Morgen' is dus ontstaan uit het meesterbrein van drummer en grafisch artiest Simon Plancke. Hij laat zich omringen door top muzikanten binnen jazz middens, waar grenzen worden afgetast en verlegd. Hendrik Lasure, Thijs Troch en Elias Devoldere, bekend van o.m. SCHNTZL, An Pierlé Quartet, Nordmann, Hypochristmutreefuzz zijn inderdaad één voor één muzikanten die binnen het jazz gebeuren hun stempel hebben gedrukt. Net dat samenvloeien van vaak confronterende gesprekken met vluchtelingen op het terrein, met die bijzonder intensieve muzikale omlijsting zorgt ervoor dat het boek/CD een pareltje is om te koesteren. We schreven daarover: 'Le Ravage d'Ali Baba' is een gevarieerde plaat waar spoken word inbreng en muzikale pracht wordt samen gesmolten tot een experimenteel geheel. Dit project brengt dan ook letterlijk mensen samen, zonder angst voor de onbekende, eerder met de bedoeling dat onbekende te ontdekken’ .
Een gevoel dat we ook live hoopten te beleven in een goed gevulde Concertzaal de Casino in Sint-Niklaas. Helaas bleek het boek iets beter te zijn dan de film. Begrijp ons niet verkeerd, over de virtuositeit van de muzikanten op het podium bestaat geen enkel twijfel. Ook de toespraak vooraf klonk veelbelovend. En de best pakkende teksten en enkele foto's op het scherm deden je naar adem happen. Die hemelse kruisbestuiving tussen Elias en Simon met toetsen van Thijs en Hendrik zorgde dus zeker en vast voor het opborrelen van kippenvelmomenten, en ontstaan van menig kroppen in de keel. De heren voelen trouwens elkaar blindelings aan, en gaan een ware strijd aan door een intens klankentapijt uit te spreiden dat ons naar verre oorden zou moeten doen weg drijven. Ook het beeldmateriaal was best indrukwekkend, en sluit daar eveneens mooi op aan. Beter was echter geweest als we daadwerkelijk getuigenissen zouden hebben gehoord of gezien van diezelfde vluchtelingen die hun verhaal komen vertellen op het podium, met die intensieve muziek op de achtergrond. Het ontbreken van die ene schakel, de vluchteling zelf op dat podium, zorgde er dan ook voor dat je een gezapig jazz concert voorgeschoteld kreeg met inderdaad een verwijzing daar naartoe. Maar de gelei op de boterham ontbrak, en dat is bijzonder jammer. Uiteraard lijkt zoiets verwezenlijken gezien het feit dat de band hiermee verschillende podia en clubs aandoet, eigenlijk een moeilijke tot onmogelijke opgave. Een gegeven waarvoor we zeker begrip kunnen opbrengen.
Besluit: Al te vaak kregen we het gevoel dat we eerder naar een veredelde jam sessie van bijzonder hoog niveau aan het kijken en luisteren waren, met visuele effecten als extraatje daarbovenop. Daar is niets mis mee uiteraard, echter ontbrak dus dat extra confronterende gevoel dat je met de neus op de feiten drukt en waardoor je een spiegel wordt voorgehouden dat we wel tegen komen op die pracht van een cd. Waardoor we helaas een beetje op onze honger blijven zitten.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Na een korte pauze van een slordige zeventien jaar staan Daan Stuyven, Rudy Trouvé, Elko Blijweert, Karel De Backer en Wouter Van Belle weer op het podium. En hoe! Daan is intussen uitgegroeid tot een meesterlijk entertainer en performer, en had voor de gelegenheid zijn gigantisch ego thuis gelaten.
Een gezellige pint in de legendarische kroeg Den Bras kon Zijne Eigenzinnige Touretteheid niet weerstaan. Trouvé gaf een heerlijke nonchalante aankondiging en bracht meteen het publiek op de gewenste temperatuur. Een aantal van de veertien pareltjes van hun langverwachte onverwachte comeback ‘Over’ sluipen subtiel in een voor mij perfect uitgebalanceerde set met dito sound en visuals. Het nieuwe werk overtuigt live dus meer dan op de plaat zelf.
Zoals de titel vermeldt, superlatieven schieten te kort. Meesterlijke arrangementen en klanktapijten door vijf toppers waarvan het speelplezier er gewoon van afdruipt. “Monochrome” maakt meteen het opzet duidelijk. Lange nummers, tempoverwisselingen en abrupte eindes met een Daan die zowaar een kruisbestuiving wordt tussen Cash en, ja, Stuart Staples. Karl De Backer mept er niet bepaald naast en de Rudy dirigeert alles met een verbazend gemak.
Dead Man Ray genereert een warm, begeesterd concert van een ongekend niveau. De subtiliteit en tegelijkertijd de grootsheid van “Chemical” verwordt in een heerlijk georkestreerde chaos terwijl het opvolgend instrumentaaltje getooid wordt met visuals waarbij artiesten zoals Pop en Dylan verouderen. Heerlijke electronica intermezzo met de “Waving Song’ .
Daan weet zijn West-Vlaams publiek danig te enthousiasmeren en mokert datzelfde publiek nog eens met de weergaloze uitsmijter “Copy of 78”. Superlatief!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/dead-man-ray-5-12-2019.html
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Na een grandioze set op het hoofdpodium van Pukkelpop keert het Antwerpse rappersduo blackwave. terug naar de Ancienne Belgique. En ja, ook dit keer is die tot in de nok gevuld. Will & Jay presenteren er hun debuutalbum dat enkele weken geleden uitkwam: ‘ARE WE STILL DREAMING?’.
Wanneer blackwave. een avond in de AB boekt, dompelen ze de muziektempel volledig onder in hun sfeer. Een arcademachine in de hal en een voorprogramma dat in hun stijl past. Cantrell, de rapper uit de Verenigde Staten, heeft geen enkele link met de gelijknamige paddenstoelen - behalve dan dat hij zelf aangeeft klein van gestalte te zijn en een rode muts draagt. De songs die hij en zijn MC brengen zijn loungy, jazzy en hebben een verhaal. ‘We bounce back. To haters we say: fuck off!’ Zijn stem is er een die graag rapt, maar hij kan ook prachtig zingen. Met zijn subtiele beats en energieke podiumpresence pakte hij het blackwave. publiek helemaal in.
Met het grote gordijn begon blackwave. aan hun show. Dat ging langzaam open op een trage intro. Achter het gordijn zat een zeskoppige band verscholen. Zij zetten het eerste lied in en “Arp299” is meteen een knaller van formaat. Jammer genoeg zakt die energie een beetje met het rustige “Realize Now”. Het Antwerps rappersduo wil absoluut laten horen dat ze even sterk zijn in loungy, jazzy vibes als in hiphop. Toch heeft het publiek er niet veel oor naar. Even later is het geroezemoes ook tijdens “In the Middle” een teken aan de wand. blackwave. moet versnellen en dat doen ze met “GoodEnough” en “Listen To The Kids”.
Will en Jay hebben jaren geoefend om op Pukkelpop een perfecte set neer te zetten. Voor hun show in de AB hadden ze die luxe niet. We merken dan ook wat zenuwen op. De twee hebben amper interactie en een klein detail: hun kleren zijn niet langer afgestemd op elkaar. Van nature zijn het ieder op zichzelf wel nog steeds goeie performers, wat de kleine details snel doet vergeten.
blackwave. beloofde ons eerder deze maand dat hun albumvoorstelling meer om de muziek zou draaien en minder om de show. De productie is met een bewegende lampenopstelling dan ook niet meer dan dat. En de band staat inderdaad op een verhoogd podium. Ze krijgen de ruimte om hun individuele skills te laten horen. Naast een gitaar, bas, piano, drummer en blazersduo zijn ook de stemmen van de band een meerwaarde. Will en Jay klinken namelijk niet zo fris als anders wanneer ze samen proberen te zingen. Op “Smoke Out/True Colors” komt Wills stem er wel mooi door dankzij zijn achterban. Het einde van dit lied wordt plots heel persoonlijk, net zoals de rest van het debuutalbum.
blackwave. blijkt na een moeilijke start zijn tweede adem gevonden te hebben. Will kondigt “SWISH” aan als ‘iet anders’. Het duo heeft inderdaad iets anders geprobeerd op deze song: drum ’n’ bass gemixt met jazz en hiphop. Heel de AB bouncet mee. De solo’s van piano en drums geven het geheel een extraatje. “The Antidote” draait dan weer 180 graden richting funk. Met “In the Middle” lukte het Blackwave. niet om de zaal stil te krijgen; herkansing “Lava”, met een in het donker gehuld podium, slaagt er wel in. Na die rustpauze nodigen de rappers Caleborate uit voor “Flow”, een sterkhouder in hun liveshows die ze niet konden missen in de tweede keer AB. Ook “Whasgood” en “BIG Dreams”, die niet op het album staan, worden erbij gesleurd en voor de sfeer is dit een schot in de roos. “Up There” moet voor velen het hoogtepunt zijn, want dan duiken gastrappers K1D, voorprogramma Cantrell en Caleborate samen met Will en Jay het publiek in.
Afsluiten doet blackwave. in een tweede bisronde met “Elusive”, zonder David Ngyah. Waar hij is weten we niet, maar het publiek kan het niet veel deren. Zij zingen even luid als anders mee met het refrein.
Na een uitgebreid dankwoord voelt deze show ietwat vreemd aan. De afwerking ontbrak her en der, waardoor we soms zelfs wilden teruggrijpen naar die vette set van vorig jaar. Of het aan de kleren lag, het mindere showgehalte of de wisselende setlist of een combinatie van dat alles, laten we in het midden. We hadden gewoon iets meer verwacht van de debuutplaatshow van blackwave. Afgezien van die details was het natuurlijk, zoals altijd, een geslaagd feestje.
Setlist: Art299 - Realize Now - GoodEnough - Listen To The Kids - In the Middle - Smoke Out/True Colors – SWISH - The Antidote - Lava - Ay Ay - Flow (Caleborate) - Up There (Cantrell, Caleborate, K1D) - Whasgood - Figure - BIG Dreams - Elusive
Dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics (@Dieter Boone)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/blackwave-04-12-2019.html
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Soms hoor je een stem die je onmiddellijk in een houdgreep neemt. Je verweren is zinloos, het enige wat je kan doen, is ademloos luisteren. Zo'n klankbord heeft de Belgisch-Amerikaanse Trixie Whitley, dochter van de veel te jong overleden singer-songwriter Chris Whitley. Haar muzikale genen benutte ze al op jonge leeftijd, zo stond ze als vierjarige kleuter al aan vaders zijde op het podium in de Gentse Vooruit, op haar tiende begon ze te drummen, en enkele jaren later tourde ze de wereld rond als frontvrouw van de superband Black Dub (met andere zwaargewichten als Daniel Lanois, Brian Blade en Daryl Johnson).
Haar solodebuut kon niet uitblijven, en in 2013 verbaasde ze met het indrukwekkende ‘Fourth Corner’. In muzikaal opzicht kiest de in Gent opgegroeide maar tegenwoordig vanuit New York opererende zangeres voor een eigenwijze mix van soul, triphop, en uiterst ingetogen songs. Het donkere blues-randje heeft ze duidelijk van haar vader geërfd. Haar grote zangkwaliteiten staan buiten kijf, en live maakt ze veel indruk. Toch polariseert haar stem: sommigen ergeren zich mateloos aan haar vocale manierismen, waarbij ze tijdens sobere nummers de toonladder op en af klimt om aan de buitenwereld te tonen dat ze weldegelijk een geweldig stembereik heeft.
Zo start het concert ook: de intro voelt aan als een soort stemtraining, maar het daaropvolgende “Heartbeat” zet meteen de toon voor de rest van het concert: Rechttoe rechtaan zingt ze “You ain’t got no thing on me”, een stevige synth-bas en een beest van een drummer staan haar bij. Met “Long Time Coming” en het energieke “May Cannan” volgen de twee singles vanop haar derde worp ‘Lacuna’. De afgelopen jaren was het wat stil rond haar, maar Trixie is ‘back in town’, en we zullen het geweten hebben. Ze neemt wat meer afstand van de rootsmuziek en flirt nog openlijker met zwoele soul, maar dit vol en opwindend geluid op haar nieuwe plaat slaat echt aan.
Haar beweeglijke lange benen en armen bepalen het strakke ritme, een ook “Touch” palmt het publiek makkelijk in. De gitaren hebben plaats geruimd voor hypnotiserende beats, waarbij de ondertussen 32-jarige Trixie de grenzen van een aantal genres verkent en aftast. De moeder van een vierjarig dochtertje voelt zich op haar gemak in de Vooruit, en bij een thuismatch als deze mogen de schoenen dan ook uit na een aantal liedjes. Op het sobere, ingetogen “Fishing for Stars” raakt ze ons met fraai akoestisch gitaarspel, ze vertelt ook over haar drang om haar creaties te delen sinds het moederschap, en het dubbel gevoel van thuiskomen in Gent en tegelijk haar kind missen in de Verenigde Staten.
De band brengt iets unieks, de duistere sound kruipt onder de huid, bedwelmt je. “Soft Spoken Words” vanop ‘Porta Bohemica’ vormt een eerste hoogtepunt, meteen daarna weet het drietal dit moment zo mogelijk zelfs te overtreffen met een prachtige versie van “Breathe You in My Dreams”. Trixie loopt doorheen het publiek, tot bij de public address. “Are you receiving it?”, gilt ze? Het zal wel zijn! “Merci, gasten! Gent is mijn geboortestad, en ‘k heb d’r een dikke vette “r” aan overgehouden”, grapt ze nog. Daarna verdwijnt ze even in de coulissen, en steekt haar arm uit het gordijn om het publiek te laten beslissen: “Wilde of wilde nie?”.
Natuurlijk willen we meer. Trixie is duidelijk in haar sas, te midden “Oh, the Joy” krijgt ze de zaal voor een volle minuut muisstil, vol kippenvel snakken we naar het vervolg. Op het laatste bisnummer drumt ze er zelf op los en trakteert ze ons op een uptempo elektronisch einde. Haar stem, haar sound, haar overgave, ik geef me gewonnen. Hupsakee, weer een thuismatch winnend afgesloten, en weer een schare nieuwe fans erbij. Proficiat Trixie!.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in De Casino, Sint-Niklaas op 3 december 2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/trixie-whitley-03-12-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/juicy-03-12-2019.html
Organisatie: Democrazy, Gent
We hadden hoge verwachtingen van ‘MAGDALENE’, het tweede album van de Londense r&b messias FKA Twigs. Nadat ze in 2014 triomfeerde met haar fantastische album ‘LP1’, dat in onze lijst van beste albums van dit decennium staat, was het even wachten op nieuwe muziek. Liefdesverdriet en ziekte zitten daar voor iets tussen, maar vormden uiteindelijk ook de motivatie om de tweede langspeler af te maken. Het eindresultaat werd een verpletterende ode aan een gestigmatiseerd bijbelpersonage, die nu in een performance werd vertaald.
Wie de performance wilde zien, moest eerst aardig geduld hebben. Iets meer dan een uur nadat ze had moeten beginnen, kwam Twigs het podium op. Die misstap maakte ze echter al snel goed, want “Water Me” werd ingeleid door een tapdans van de zangeres. De setting oogde simpel, maar meer dan een spot had ze niet nodig om het geduldige publiek in haar wereld mee te nemen. Het begin was rustig, maar zalvend voor de ziel. Hoewel de zaal tot de nok gevuld was, heerste er een stilte die de sfeer zo indrukwekkend maakte. In “Pendulum” maakte ze daar dan gebruik van en was het muisstil wanneer ze de microfoon even van haar mond hield.
Het eerste deel van de show bestond uit oudere nummers, maar de nadruk lag voornamelijk op het nieuwe werk. “Mary Magdalene” was de eerste kennismaking met haar nieuwe project en zorgde voor kippenvel doordat ze het publiek in ging om een van haar fans te zegenen. Die eer was weggelegd voor de opkomende Belgische artieste IKRAAAN, die duidelijk onder de indruk van het gebeuren was. Door het simplistische “Home with you” werden ook wij bij ons nekvel gegrepen en moesten we even slikken. De zaal was, zoals heel de avond, in de ban van wat er op podium stond te gebeuren en maakte weinig lawaai.
Met messen speel je eigenlijk niet, dus haalde FKA Twigs tijdens het vlijmscherp gebrachte “Sad day” een zwaard boven, waarmee ze een bloedstollende dans ten tonele bracht. Tijdens de repetities voor de show verwondde ze zich meerdere keren met het zwaard, maar de pijnlijkste littekens leek ze over te houden aan haar relatiebreuk. In “Mirrored heart” dwarrelden enkele tranen over de wang en zorgde een zenuwslopende stilte voor een bijzondere sfeer.
FKA Twigs is volgens velen de Björk van de r&b-wereld, omdat ze de grenzen van het genre met een serene souplesse opzoekt. “Holy terrain” viel dan ook op in de set, omdat het net zoals “Two Weeks” iets meer georiënteerd is naar toegankelijke r&b. In beide nummers werd het tempo wat opgetrokken, maar aan sensualiteit geen gebrek, want door de intrigerende choreografieën kregen onze ogen waar voor hun geld. In de bis verleidde Twigs ons dan finaal door een fenomenale paaldansacrobatie en de ontroerende afsluiter “Cellophane”.
Er was veel werk in het visuele gebeuren gestoken, want ondanks dat de setting er sober uitzag, was de kracht ervan des te duidelijker van zodra Twigs en haar dansers er een dans brachten. Verder was het ook de inleving van de zangeres die we op vlak van zang te horen kregen die ons bijna voortdurend van kippenvel voorzag. Elk vocaal accentje kwam er uit pure liefde, woede of verdriet, waardoor FKA Twigs niet zomaar een zangeres bleek, maar een verhalenvertelster die haar ziel blootgaf voor de ogen en oren van haar volgelingen.
De show van FKA Twigs in het Koninklijk Circus was een ongeziene symbiose van r&b, dans en emotie en wist zich een weg te banen naar je diepste gevoelens. Samen met vier dansers en drie muzikanten, die we pas halfweg de show te zien kregen, maakte FKA Twigs een magische show, die met gemak tot de meest spectaculaire performances van het jaar gerekend mag worden.
Zelden gaan we zo sprakeloos een concertzaal buiten en moeten we zoeken naar woorden, maar gisterenavond was een speciale avond. Dat merkte je ook aan FKA Twigs zelf, die met een brede glimlach afscheid nam van haar Belgische fans.
Setlist: Water Me - Pendulum - Figure 8 - Video Girl - mary magdalene - home with you - sad day - holy terrain - daybed - mirrored heart - Papi Pacify - Two Weeks - cellophane
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
De Lorians - Pataphysical music
Turpentine Valley + De Lorians
Pit’s
Kortrijk
Verrassend hoge opkomst op een maandagavond maar daar zal de komst van de eerste band, Turpentine Valley uit Zulte, wel voor iets tussen gezeten hebben. Het drietal kwam hun gloednieuwe debuutlelpee, ‘Etch’ (uit op Dunk!Records), voorstellen. Volledig instrumentale post-metal: hoge verwachtingen had ik niet maar dit klonk verrassend toegankelijk en was zeker niet zwaar op de maag liggend, iets waar zoveel groepen in deze sector aan lijden. Gitaar, bas en drums zorgden voor die typische ‘post’ sound maar de bijwijlen erg melodieuze gitaar van Kristof Balduyk wist toch het nodige verschil te maken. Niet altijd even geïnspireerd maar ik liet me toch gewillig mee glijden in deze onstuitbare maalstroom van Turpentine Valley.
De Lorians uit Tokyo was niet meteen een groep die je in de Pit’s verwacht. De vijf maken naar eigen zeggen ‘pataphysical music’. Ik geloof ze graag want patafysica is een absurdistische parodie op de moderne wetenschap terwijl die term ook door Soft Machine gebruikt werd op hun tweede plaat. En die groep was ongetwijfeld een bron van inspiratie voor deze Japanners. We hoorden een (ook al volledig instrumentale) mix van jazz-fusion en progrock waarbij ik moest denken aan Magma, Mahavishnu Orchestra en vooral Frank Zappa. De invloeden van die laatste waren dermate groot dat we bij het nummer “A ship of mental-health” eigenlijk van plagiaat (“Lumpy gravy”) mogen spreken. Ook het ‘dirigeren’ van de band door gitarist Soya Nogami was volledig afgekeken van de oppersnor. Mij niet gelaten want dit was een verrekt leuke set gebracht door vijf jonge uitmuntende muzikanten (gitaar, bas, drums, toetsen en sax) die elk voldoende ruimte kregen om hun kunnen te etaleren en dat zonder terug te vallen op ellendige solo’s.
Voor hetzelfde geld was dit een pot onverteerbare herrie maar de jongens van De Lorians wisten alles perfect te doseren en saxofonist en bandleider Takefumi Ishida smokkelde er, onder andere via Pikachu, de nodige gekte in.
Niet alle overgangen verliepen even vloeiend en enige communicatie met het publiek had best gemogen maar dat neemt niet weg dat ik De Lorians zeker nog eens terug wil zien.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
We keren even terug in de tijd. Begin september 2017 zakten we af naar vredefeesten in Sint-Niklaas. Naast de traditionele ballonvaart en alle feestelijkheden daar rond, staan daar ook fijne concerten op het programma. Eén van de ontdekkingen op die editie was Slow Crush. We citeren even: ''Slow Crush won de vi.be wedstrijd, en mocht de concerten op Het plein openen. Deze heren en dame brengen een potje shoegaze dat recht door je hart boort. Met als klap op de vuurpijl een zangeres die je met haar bijzondere zweverige stem, koude rillingen bezorgt tot het bot. De band speelde voor een handvol fans, maar brachten hun set alsof ze stonden te spelen voor een overvol plein. Op basis van dit optreden is Slow Crush dan ook een 'te ontdekken' band naar de toekomst toe".
Anno 2019 is de band uitgegroeid tot een bekende naam binnen die shoegaze en aanverwante stijlen. Hun laatste schijf 'Aurora' was een shot in de roos en kreeg overal zeer goede recensies. "Zo krijgen we tot aan het einde (met de single “Aurora”) uptempo en downtempo songs die heerlijk weggalmen. Dit is een must voor shoegaze liefhebbers maar ook voor iedereen die van alternatieve rock, indierock houdt. Aanschaffen die handel!" schreef onze recensent erover. De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/70893-aurora.html
Ondertussen is Slow Crush aan een succesvolle tour bezig in binnen en buitenland. Meer nog, Slow Crush is duidelijk nog steeds aan het groeien in zijn kunnen, dat merkten we op een koude zondagavond in een vrij goed vol gelopen AB Club, en bracht bovendien twee artiesten mee die we op basis van hun optreden aldaar, eveneens een gouden toekomst voorspellen, namelijk Soft Kill en Many Rooms.
Many Rooms - een persoonlijk verhaal, waar een mens stil van wordt
Many Rooms (****) is het pseudoniem rond de Amerikaanse muzikant en zangeres Brianna Hunt. Met een sound die schippert tussen donker lo-fi folk en post rock brengt Hunt niet alleen zeer breekbare, maar vooral heel persoonlijke songs naar voor waarbij moeilijke onderwerpen niet worden geschuwd. Met haar debuut 'There is a Presence Here' houdt ze dan ook niet alleen haar directe omgeving onder de loep, maar houdt ze ook ieder van ons een spiegel voor. Een spiegel die er trouwens niet altijd even mooi uitziet. Ook live raakt Many Rooms, met haar bijzonder donkere en breekbare stem, meerdere gevoelige snaren. Ze staat, onder begeleiding van haar gitaar, helemaal alleen op het podium. De AB Club wordt er, tot haar eigen verbazing trouwens, zeer stil van. In gedachten verzonken, treden we binnen in haar wereld. We leven mee met het verhaal dat ze vertelt over haar vader in “The Father complex” of als ze het heeft het over haar moeder en het contrast tussen haar beide ouders. Al die persoonlijke verhalen, raken echter ook bij de aanhoorder een zeer gevoelige snaar waardoor de aanhoorder inderdaad zeer stil en onbewogen zijn of haar eigen demonen in de ogen kijkt, en een traan wegpinkt. Brianna straalt bovendien iets ongedwongen en bedeesd uit, waardoor ze eveneens een glimlach op je lippen tovert. Ze speelt dus voortdurend met je emoties, en daar houden we wel van.
Kortom: Many Rooms is een bijzonder veelzijdige artieste, die zeer goed weet hoe ze de emoties van de aanhoorder kan bespelen, net door haar verhaal zodanig te vertellen dat het ook over uw persoonlijke levenservaring gaat waardoor je er als mens muisstil van wordt.
Soft Kill - Post punk clichés binnen een vernieuwende omkadering
Iets rauwer en ongepolijst ging het eraan toe bij Soft Kill (***1/2). De uit Portland afkomstige band, rond Tobias Grave, brengt een sound die ons terugbrengt naar de jaren '80. De donkere intensiviteit van The Cure overgoten met snoeiharde post rock riffs, en gekruid met duistere melancholie in verlengde van Joy Division, is in een notendop hoe je Soft Kill nog het best kunt omschrijven. Door middel van een sobere verlichting, een gitarist die bijna de gehele set met de rug naar het publiek staat, en een weinig spraakzame maar zeer beminnelijke frontman , laat deze band dan ook de muziek voor zich spreken. En ook al worden alle post rock clichés op een hoopje gegooid, net door die bijzonder intensieve en donkere aankleding word je als het ware gehypnotiseerd, en kom je in een diepe trance terecht waaruit je niet meer wil ontsnappen. De band kreeg moeiteloos de handen op elkaar, en dompelde ons onder in een post rock atmosfeer die ons terugvoert naar onze jeugdjaren. Echter met een gezonde, moderne en vernieuwende twist waardoor het niet gedateerd klinkt. Het ontberen van enige interactie met het publiek is daarbij een minpunt, maar puur muzikaal sneed deze post rock wel degelijk door ons hart als door een blokje boter. Waardoor we met een krop in de keel, lekker meedeinen zoals we deden in de tijd van toen. Op het einde van de set mocht Isa Holliday van Slow Crush tonen dat ze niet alleen over een bijzonder tot de verbeelding sprekende stem beschikt, maar ontpopt zich eveneens tot een virtuoze met gitaar klanken.
Kortom: Soft Kill bracht een nostalgie trip naar de gouden post rock tijden, met gelukkig voldoende scheutjes moderne post rock klanken daarbovenop. Het is echter vooral de intensiviteit waarop alles naar voor werd gebracht, dat ons daarbij nog het meest over de streep trekt. Post rock fan zijnde van het eerste uur, deed deze bijzonder aanstekelijke trip naar mijn jeugd dan ook deugd aan mijn oude post rock hart.
Slow Crush - Oorverdovende shoegaze klanken, gecombineerd met een intensieve, bedwelmende en sprookjesachtig vocale aankleding
Afsluiter Slow Crush (****) hulde zich in eerst instantie in een dikke rookwolk, die als een duistere verstikkende walm over de hoofden heen dreef. Door de brij van rook, hoorden we verschroeiende, oorverdovende shoegaze klanken, gedrenkt in voldoende post rock elementen, die je letterlijk de adem benemen. Waarna de sympathieke Isa, met haar bijzonder spookachtige en zweverige stem, je letterlijk bedwelmt en doet wegzweven naar nog meer donkere oorden. De band wordt in sommige media vergeleken met bijvoorbeeld Slowdive, wat niet uit de lucht gegrepen blijkt. Want Slow Crush betovert je op dezelfde wijze als Slowdive dat doet. Ook al beschikt de band vooral over een eigen smoel, laat dat duidelijk zijn.
Bindteksten zijn ook nu weer eerder zeldzaam, want ook Slow Crush laat vooral zijn muziek voor zich spreken. Eens de rook om ons hoofd is verdwenen, zijn we in zodanig diepe trance beland door de hypnotiserende inwerking van enerzijds een bijzonder intensieve instrumentale aankleding, en anderzijds die sprookjesachtige stem van Isa. Een terugkeer naar de realiteit doet pijn aan onze ogen. Slow Crush drijft het tempo voortdurend op naar een hoogtepunt, waardoor de AB Club op zijn grondvesten davert, of was het ons hart dat in gruzelementen op de grond terecht kwam doordat Isa en haar gevolg onze ziel zo diep beroerde? We hebben er het raden naar.
Het enige minpunt aan de set is de veel te korte tijdsduur van amper 45 minuten. Ook al smeekte het publiek om meer, een bisnummer kwam er dus niet. Bijzonder jammer, maar de band maakte dit ruimschoots goed door direct na hun optreden aan de tafel van merchandise hun fans te woord te staan, met een brede glimlach op de lippen. Dat siert hen. Dit optreden was tevens het afscheid van drummer Steven, die door werk en familiale omstandigheden zijn privé leven steeds moeilijker kan combineren met het leven 'on the route'. Hij werd door de band en het publiek op een warm applaus onthaald.
Kortom: Slow Crush is op die paar jaar tijd duidelijk volwassen geworden. Elk van de muzikanten bespelen hun instrumenten op het scherpst van de snede, en ze vullen elkaar dan ook perfect aan. Isa ontpopt zich dan weer tot een bijzonder vurige frontvrouw, die menig hart sneller doet slaan door een stembereik en uitstraling die schippert tussen spookachtige en bevreemdende schoonheid die je hart doet branden van pure intensiviteit.
Besluit: In de AB Club deden we in het verleden meerdere mooie ontdekkingen, deze avond was er ook zo eentje die in de analen zal terecht komen van ''weet je nog dat we die band zagen aantreden in AB Club?''
We zien dan ook drie artiesten die elk op hun eigen wijze zowel binnen shoegaze, post punk en andere, een stempel kan drukken op een toekomst die er donker, intensief maar vooral zeer zwartkleurig uitziet. Elk van hen raakt voldoende snaren, om onze donkere ziel te verwarmen op deze koude winterdagen. Bovendien zien we eveneens drie bands die nog steeds kunnen groeien in hun kunnen, het eindpunt is nog niet bereikt. Integendeel. We zien al uit naar meer in de nabije en verre toekomst. Hou ze zeker in het oog!
Pics homepag @Peter Cauberghs
Organisatie: Flood Floorshows + Ancienne Belgique, Brussel
De tijd dat ik mijn kot uitkwam voor, wat ik maar als ‘indie folk’ zal omschrijven, met groepen als Iron And Wine, Other Lives, M. Ward, Great Lake Swimmers, Bon Iver, Okkervil River of Bright Eyes ligt ook al weer een poosje achter me. De meeste van die groepen zijn het spoor bijster geraakt terwijl de grootverdieners, zoals een Mumford & Sons, me helemaal van het genre lieten vervreemden. Maar nu kwam The Low Anthem het tienjarig bestaan van hun pièce de résistance, ‘Oh my God, Charlie Darwin’, vieren en dat kon ik toch niet aan me voorbij laten gaan hoewel ik me afvroeg of het wel een goed teken was als een groep één van hun oude platen na amper tien jaar opnieuw komt voorstellen met een integrale uitvoering.
Om het wat intiemer te maken werd het podium dit keer niet gebruikt om mocht de groep op de grond vlak voor de tribune met zitplaatsen zijn intrek nemen. Ideaal was het misschien niet maar het kwam de sfeer zeker ten goede.
The Low Anthem had zelf het voorprogramma meegebracht: Futur Primitif, nom de plume van Daniel Lefkowitz uit Strasburg, Virginia. De vreemde schrijfwijze van Futur Primitif kwam er wellicht om verwarring met gelijknamige boeken, platen en groepen te vermijden. De man speelde enkele jaren in hun beginperiode bij The Low Anthem maar heeft zelf intussen reeds een viertal obscure albums uitgebracht. Zijn laatste, die enkel digitaal verkrijgbaar is, heet ‘Neil’ en is een eerbetoon aan Neil Armstrong en het Apollo programma in het algemeen. De eerste vijf songs kwamen uit dat album maar echt wild werd ik er niet van. Zijn stem klonk nogal dun terwijl zijn akoestische gitaar het al even sober hield. Om de sound toch iets te verrijken duikelde hij enkele keren een mondharmonica op en zette hij wat effecten op zijn stem. Vooral dat laatste hielp wel en toen hij zich dan toch plots aan een uptempo nummer waagde doken zowaar The Everly Brothers in mijn gedachten op.
‘Oh my God, Charlie Darwin’ vond ik destijds een erg mooie plaat maar het meesterwerk waarvoor ze doorgaans versleten wordt , heb ik er nooit in gezien. Maar die status kon ze eventueel nog verwerven nu The Low Anthem (uit Providence, Rhode Island) ze integraal ging uitvoeren maar dat is dus niet gebeurd. De songs mochten er nog steeds zijn maar de meerwaarde, die je live toch verwacht, was er nooit bij.
Het optreden zat simpel in elkaar: eerst werd kant één gespeeld, daarna enkele nieuwere nummers om te eindigen met kant twee. De start was veelbelovend met “To Ohio” maar dat is dan ook het beste nummer van de plaat. Wat volgde , bleef mooi maar ik had voortdurend het gevoel dat het iets meer mocht zijn.
Er was wel een verzachtende omstandigheid: bassist en medeoprichter, Jeff Prystowsky, was er niet bij. Dus moesten we verder met Ben Knox Miller (zang, gitaar), Florence Wallis (violin) en Bryan Minto (mondharmonica) terwijl Miller en Wallis ook al eens achter het orgel plaats namen. Toch nog volk genoeg om er iets heel moois van te maken maar de drie wilden het iets té verstild doen en dat dat ook nog eens moest gebeuren in het halfduister was ook geen echte hulp. Niet dat hun eigengereide mix van ouderwetse folk, breekbare country, seculiere gospel en lo-fi pop plots aan klasse had ingeboet, het bezorgde me alleen niet de euforie waarop ik gehoopt had. Zo was een nummer als “Music Box” (niet meer dan wat de titel laat vermoeden: wat gefoefel met een muziekdoosje) zeker leuk maar of dit nu bijdroeg tot het meesterwerk dat we verondersteld waren te horen? T
oen virtuoos Bryan Minto met veel misbaar een andere mondharmonica uit zijn indrukwekkende verzameling griste , dacht ik even ‘nu gaat het gebeuren’ maar ook dat nieuwe exemplaar diende enkel om wat, weliswaar subtiele, accenten te boetseren. Het bleef wel altijd geraffineerd en vooral ook stil. Zo konden de piepende pedalen van het orgel zelfs als wat storend worden ervaren. Toen de laatste noten uitstierven , floepten de lichten meteen aan net zoals de pickupnaald na de laatste groeven omhoog wipt.
Het was alsof we een mooie plaat gehoord hadden maar daarmee was mijn honger toch niet gestild.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Turpentine Valley, een tweetrapsraket naar ongekende hoogte
Café ELPEE
Deinze
Turpentine Valley heeft zijn eerste full album uit en daarvoor werden liefst twee releaseshows georganiseerd. Voor de tweede was de Elpee in Deinze goed volgelopen.
De opener was The Lotus Tree, intussen zowat de vaste support voor Turpentine Valley. The Lotus Tree vervelde de jongste jaren van een nog zoekende postmetalband naar een band die zijn eigen geluid en gezicht gevonden heeft. Het veel kunnen optreden en de positieve reacties van het publiek hebben het zelfvertrouwen van de band een boost gegeven en binnenkort zal er dan eindelijk misschien eens studiomateriaal opgenomen worden. De postmetal van The Lotus Tree is, zoals wel vaker in het genre, moeilijk vast te pinnen. Het leunt inzake gitaren nog zwaar op metal, maar in songopbouw gaat het meer naar Cult Of Luna. Niet zozeer complex, maar ze nemen wel hun tijd om thema’s op te bouwen en uit te werken.
Bassist Thomas dubbelt bij The Lotus Tree en Turpentine Valley, maar heeft bij de soundcheck tussen die twee bands wat moeite om het juiste volume uit de monitors te krijgen. Waarop uit het publiek geroepen wordt dat hij zoveel streken niet moet hebben, ook al is zijn muziek al op tv geweest. Het is als grap bedoeld, maar het tekent ook hoe we in Vlaanderen omgaan met bands die een beetje ambitie hebben. Het zal ons aansluitend overigens niet verbazen als de muziek van Turpentine Valley nog vaker gebruikt wordt voor tv of film. Deze band is een raket die in elke fase een extra stuwmotor krijgt. Eerst de demo, dan de clubs, het album en het gebruik van hun muziek in de tv-serie ‘De Twaalf’. Als ze niet zelf op de off-knop duwen, volgen dan straks de festivals en het buitenland.
Turpentine Valley’s album ‘Etch’ werd in Deinze bijna integraal maar niet in de volgorde van het album gebracht. Het is misschien een vreemde keuze om op de releaseshow albumtrack “Ballast” niet te spelen en het nieuwe nummer “Parabel” wel, maar een band moet vooral zijn zin doen. Turpentine Valley behoort inmiddels tot de Belgische top in instrumentale postmetal. Deze band gaat bij momenten nogal breed voor hun sound: tot aan de stoner en de sludge, maar net zo goed naar de koude postpunk als naar de cinematografische postrock of de atmosferische (post)blackmetal. Glacier, Russian Circles en Pelican zijn goede ijkpunten voor wie referenties zoekt. Turpentine Valley denkt voor de live-shows ook aan het totaalplaatje: geen bindteksten en het podium wordt verlicht door niet meer dan vier lampjes. Het maakt dat het publiek net iets meer moeite doet om bij de les te blijven en dat is altijd fijn voor een band. Als de laatste noten van “Trauma” uitgestorven zijn, krijgt de band uit Zulte een enthousiast applaus, maar een toegift zit er niet in.
Haester was als laatste band aan zet. Deze postmetalband is een labelgenoot van Turpentine Valley. Ze hebben ex-leden van Aborted, Death Before Disco, Customs, Nemea, Dedicted en Horses On Fire in de rangen en dat geeft al een beetje aan dat hun postmetalsound (ook al) niet in één vakje te vatten is, maar toch weer anders is dan die van Turpentine Valley of The Lotus Tree. Haester speelt vooral compacter en vinniger en heeft elke song goed dichtgetimmerd, terwijl er bij de twee andere bands van die avond nog veel wit tussen de regels staat.
Haester oogste vorig jaar veel lof met hun album ‘All Anchors No Sails’, waarop ze de vocale hulp kregen van Sven van Aborted, Brent van Stake en Nathalie van Brutus. Nochtans is Haester-zanger Maarten zelf al heel veelzijdig in grunts, growls en screams. Bovendien is het soort zanger dat met grote gebaren en een starende blik zijn publiek vastgrijpt. Daarin doet hij wat denken aan Arne van Marche Funèbre. Het publiek in de Elpee smult van de muziek en de begeesterde frontman, maar ook hier geen toegift.
Organisatie: ELPEE, Deinze
Nederlands 
Français 
