Graham Parker & The Rumour - Geen greintje aan klasse ingeboet
Na maar liefst 35 jaar heeft Graham Parker zijn ouwe makkers van The Rumour nog eens bijeengeroepen, in 2012 kwam daar een nieuwe plaat ‘Three Chords Good’ van plus een tournee in eigen land. Op het Europese vasteland moesten we wachten tot in 2014 om deze krasse knarren over de vloer te krijgen. De AB, met voor de gelegenheid allemaal zitplaatsen, bleek de uitgelezen locatie.
De nieuwe plaat ‘Three Chords Good’ was -hoewel heus niet slecht- niet de reden waarom een resem kloeke veertigers en vijftigers naar de AB waren getrokken. Parker beperkte zich tot een viertal songs daaruit, met als uitschieters een rockend “Coathangers” en een in een reggae sausje gedropt “Snake Oil Capital of the world”.
Wat alleman zich natuurlijk wel afvroeg was hoe die all-time klassiekers uit de jaren zeventig nog voor de dag zouden komen. Algauw werd iedereen gerustgesteld, want Graham Parker and The Rumour waren nog even potent als weleer, en na een veel te lange pauze van 35 jaar was het te merken dat de heren er enorm veel plezier aan beleefden om nog eens samen loos te kunnen gaan. Hun fysieke gezapige leeftijd konden ze niet verbergen, maar hun herboren jeugdig enthousiasme zorgde samen met een aanzienlijke muzikale bagage voor een excellente en fonkelende set.
Er werd, tot groot genoegen van de fans, rijkelijk geput uit hun twee beste platen, ‘Howlin’ Wind’ uit 1976 en ‘Squeezing Out Sparks” uit 1979.
In een kleine twee uurtjes passeerde werkelijk alles wat Graham Parker en The Rumour zo uniek maakte, de heerlijke witte soul van “White Honey” en “Howlin’ Wind”, de minzame pracht van “You Can’t Be Too Strong” en “Watch The Moon Come Down”, de lekker stomende rock’n’roll van “Soul Shoes”, de fifties swing van “Lady Doctor”, de furieuze rock van “Discovering Japan” en de fijne naar Costello neigende betere pop van “Local Girls” en “Nobody Hurts You”.
Met uitzondering van het uiterst genietbare halve hitje uit de jaren tachtig “Get started, Start A Fire” kregen we hier louter songs die Graham Parker samen met The Rumour heeft ingeblikt, inclusief een gloednieuw en bijzonder aardig “Flying To London” die hij aankondigde als ‘a song from an album that doesn’t even exist’.
Een attente en vaak amusante Parker was nog steeds gezegend met die soulvolle stem en ook The Rumour klonk nog even viriel, de fraaie band musiceerde met evenveel kunde als bezieling. Hier stonden een bende oudjes op het podium die er echt goesting in hadden, en die geestdrift werd probleemloos overgezet naar een dankbaar en enthousiast publiek.
Het onverwoestbare “Don’t Ask Me Questions” werd tot helemaal op het einde opgespaard en deed als verwacht iedereen uit zijn stoel opveren. Omdat het publiek er maar niet genoeg kon van krijgen werd er tot slot nog een heftige portie onvervalste rock’n’roll doorgejaagd met een lekker gedreven “Soul Shoes”.
Dit was nog een keertje één van die reünies waar het spelplezier het duidelijk haalde van het winstbejag. Het zou ons trouwens sterk verwonderen of deze fijne heren vette winsten hebben opgestreken met hun muziek, want zoals zo vaak is kwaliteit geen garantie voor miljoenenverkoop. Bij Graham Parker &The Rumour, die altijd op handen werden gedragen door critici en door de betere muziekliefhebbers maar niet door de grote massa, is dat zeker het geval.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het Canadese collectief Arcade Fire van Win Butler & Régine Chassagne, is op tien jaar tijd een grootse band geworden ! Het spelenthousiasme van de neofolky/indie band zagen we nog met hun debuut in het Koninklijk Circus tijdens Les Nuits Bota ; intussen is de band gegroeid en hebben allerhande stijlen en stemmingen zich in de sound vermengd en komt de band met grootse projecten.
‘Reflektor’ verscheen een goede drie jaar na ‘The suburbs’ en heeft een reeks subtiel uitgewerkte, toegankelijke singles uit. De sound klinkt uitermate spannend , broeierig en brengt gevoelsaspecten als euforisch , opgewekt, loos gaan en introvert, ingetogen, onheilspellend tesamen.
Arcade Fire heeft gestadig aan z’n carrière gewerkt . Het spontane , speelse en losse van de beginperiode maakte plaats voor professionaliteit. Nog steeds overtuigen ze met consistent , evenwichtig en standvastig materiaal , die de kunst van het songschrijven hebben.
Ook live hebben ze dezelfde lijn. Waar het succes op een groot podium wel eens kon rommelen en onverschilligheid, gelatenheid en vermoeidheid binnen slopen, is de band deze valkuilen nu voorbij , zijn ze zeer goed uitgerust en is elk optreden er één om tegenaan te gaan. Maar goed ook , als je de status hebt gekregen als één van de meest belangvolle en hipste bands van de laatste tien jaar . Muzikaal hebben ze dan ook een broeierig, dynamisch, dromerig geluid dat indierock, folk aan psychedelica, disco, kitsch en bombast linkt.
Een totaal concept is het geworden , een visueel spektakel van videowalls , schermen , mime, confetti en een extra podium , die de nummers naar een hoger niveau moeten tillen .
En dié nummers hadden wat om zich , met een pak mensen en hun instrumenten: blazers, violen, troms, accordeon en ga zo maar . De songs werden mooi uitgediept en twee uur lang konden we genieten van Arcade’s Fire muzikale wereld, die hun veelzijdigheid onderstreepte.
Steeds opnieuw weten zij speelsheid en uitbundigheid te combineren met ingetogenheid en dramatiek, die net een gepast laagje bombast en kitsch kunnen verdragen .
In het begin moest de geluidsafstemming nog wat gebeuren, maar daar zal het Sportpaleis als zaal wel voor iets hebben tussen gezeten . “Normal person” en “Rebellion lies” misten op die manier finesse en gevoeligheid , maar met “Joan of arc” en “Rococo” kwam het allemaal goed. We hoorden wat voor een ruimte de instrumentatie kreeg, de aanzwellende opbouw, de tempowisselingen en de afwisselende en aanvullende zangpartijen. Oog voor elk detail , dat op z’n plaats viel!
De herkenbaarheid van hun materiaal was goed verdeeld en hield duidelijk het enthousiasmerende publiek bij de leest , met singles als “The suburbs”, “Ready to start”, “We exist” , “No cars go” en “Afterlife” . Régine Chassagne kwam in de spotlights met het zwierige, groovy “Haiti”, die ergens Talking Heads deed opborrelen; ze kreeg zelfs een second stage toebedeeld op “It’s never over (oh Orpheus)”.
Arcade Fire kon het uitermate boeiend houden. “Sprawl II” refereerde wel ergens aan Blondie en een stomend furieus “Reflektor” - waarop het uitgebreide ensemble zich nog eens lekker kon laten gaan - sloot het sterke optreden af .
Een pastiche op “ça plane pour moi” volgde . Tja , elke internationale band heeft wel ooit van dit nummer gehoord , zo te zien . Na een stevige “Power out (the neighborhood)” volgde aanstekelijker werk door de groovy tunes .
De spontane bende is duidelijk een wereldband geworden , die met “Wake up” iedereen nog eens deed recht veren en de “ooh en de aahs” door de zaal lieten galmen.
Arcade Fire gaf een zinderend optreden, blonk uit in kwaliteit en deed zijn naam alle eer aan!
Organisatie: Live Nation
Onze Modfather Paul Weller en immer perfectionistische knorpot was duidelijk in zijn nopjes in een eivolle AB (zijn dertiende passage alweer, the Jam en Style Council inbegrepen) en legde er meteen de pees op.
Met zijn in ware Britpop gestijlde viifkoppige band bracht Weller een heuse marathonset om duimen en vingers van af te likken. Jongens, wat een muzikanten! Meer dan twee uur werd het enthousiaste publiek een les gegeven in puur vakmanschap. Het metier beheersen krijgt een nieuwe norm. Geen ‘easy greatest hits’ gedoe, maar een eigenzinnige en uitgekiende selectie uit bekend, minder bekend en nieuw werk. Veelzijdigheid, beroepsernst en speelplezier troef. De nieuwe nummers deden denken aan Blur en het betere Bowie-werk uit de sound and vision jaren. Ze werden in ijltempo in de maag gespiest en werden danig gesmaakt dat Zijne Modheid zelfs zijn publiek bedankte. “Foot of the Mountain”, “Pieces of Dream”, “Changing Mood”, “Stanley Road” en “Changing Man” zijn absolute hoogtepunten. ‘La tache de beauté’ kregen we met een eerder melige “Be Happy Children”.
Na “Sonic Kicks” was er een tevens beklijvend ‘unplugged’ moment, gevolgd door een stevige portie onversneden rock. Zijn talrijke generatiegenoten in het publiek werden ook nog eens extra verwend met een gebalde en punky greep uit the Jam.
Eindigen deed Zijne Eigenzinnigheid met ‘Start’. De Man Van Weinig Woorden is en blijft een van de betere en meest bezielde muzikanten die op deze aardkloot vertoeft.
DE SETLIST: Green / The Attic / Kling I Klang / Sleep of the Serene / By the Waters / That Dangerous Age / Study in Blue / Dragonfly / When Your Garden’s Overgrown / Around the Lake / Twilight / Drifters / Paperchase / Be Happy Children // Akoestisch: Out of the Sinking / No Tears to Cry / All I Wanna Do (Is Be With You) / All on A Misty Morning // Elektrisch: Moonshine / From the Floorboards Up / 22 Dreams / Stanley Road / Foot of the Mountain / Wake up the Nation / Fast Car/Slow Traffic / Echoes Round the Sun / Whirlpool’s End // Broken Stones / Art School / In the City / Pieces of Dream // Start!
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Dat er nog veel death metal liefhebbers rondlopen in West-Vlaanderen is al lang duidelijk, wederom werd dit bewezen toen ik richting Club de B te Torhout stapte om het bordje ‘sold out’ te zien hangen aan de ingang. Dat wil zeggen een goeie 350-koppig publiek met afwisselende leeftijden die het kwik gingen doen stijgen daar en om hun lichaam en ziel over te dragen aan de gebroeders Tardy en kornuiten van de Amerikaanse death metalband Obituary! Hun laatste studioalbum dateert reeds van 2009 getiteld ‘Darkest Day’, maar deze mannen hadden hun stempel reeds op deze aardbol gedrukt met klassiekers als ‘Slowly We Rot’, ‘Cause of Death’ en ‘The End Complete’.
Als voorprogramma waren 2 Belgische bands aangeduid nl. Bones en Predatoria die waarschijnlijk doodcontent waren om dit op hun muzikaal cv te mogen bijvullen dat ze het podium hebben gedeeld met Obituary. Soit, beiden hadden een redelijke set, maar dat was uiteraard maar een soort van amuseke. Want om ietsje voor tien uur begonnen de Amerikanen aan hun optreden wat de menigte naar binnen zoog als het ware en het al een kleine bakoven werd…
Obituary - De gedrevenheid en passie kon je van hen aflezen en als je een band het podium ziet betreden met een grote glimlach op hun smoel dan weet je dat ze de boel in de fik gaan steken en dat ook zij, net zoals de fans, uitkijken naar dit moment. De gitaarklanken van Peres, Andrews en bassist Butler effenden de weg voor de fantastische strot van John Tardy. Van hun laatste album kende ik de nummers niet zo goed, maar ze hakten er lekker in, de moshpits draaiden op volle toeren en er vloeide meer zweet dan bier in de zaal…
Het eerste hoogtepunt kwam er met het nummer “Chopped in Half”, gevolgd door andere krakers zoals “Internal Bleeding”, “Evil Ways” van het album ‘Xecutioner’s Return’, het logge “The End Complete” en het instrumentale “Redneck Stomp” die de nekspieren stimuleerden. Zonder het te beseffen tikte de tijd onvermoeid door want mijn favorieten van deze avond getiteld “Threatening Skies” en “Turned Inside Out” waar de smerige grunts van Tardy echt goed tot zijn recht kwamen waren er bal op!
Afsluiten deden ze uiteraard in stijl en natuurlijk met een bomnummer als “Slowly We Rot” die de boel nog een laatste keer in de fik zette…
Een strak optreden van een fantastische death metal band die zowel op plaat als live door merg en been gaat! De setlijst was perfect opgesteld en het publiek heeft zichtbaar genoten van deze sterke prestatie van Obituary. Dank u wel Strike vzw voor deze memorabele avond! Stay brutal J
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/obituary-06-06-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bones-06-06-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/predatoria-06-06-2014/
Organisatie: Vzw Strike , Torhout
Wij dachten altijd dat dit het nevenprojectje was van Stephen McBean, maar ‘Get Back’ is inmiddels het vierde album van Pink Mountaintops, terwijl hij er met Black Mountain nog maar drie uit zijn stoner-mouw heeft geschud, dus wat is nu eigenlijk het nevenproject ?
Eigenlijk maakt het niet zo veel uit, als hij op deze manier muziek blijft maken zit het goed. Terwijl McBean met Black Mountain eerder de stoner richting uit gaat, zitten The Pink Mountaintops wat meer in indie-rock land, en met de sterke nieuwe plaat ‘Get Back’ hebben ze daar ook nog een krautrock sausje over gegoten.
De keyboards die toch wel duidelijk aanwezig zijn op ‘Get Back’ hebben het niet gehaald tot op het podium, het krautrock sausje lag er deze keer dus niet zo dik op. De songs van ‘Get Back’ kregen een eerder back to basics benadering, maar dat kleedje paste hen wel. Bij “Trough All the Worry” gingen Pink Mountaintops wat aanleunen bij Neil Young & Crazy Horse, elders hing er dan wel een eighties geurtje in de lucht. Wij onthouden toch vooral bruisende versies van de sterkhouders van die nieuwe plaat, songs als “The Second Summer of Love”, “Ambulance City” en “The Last Dance”.
Met Pink Mountaintops heeft McBean een kloeke band rond zich verzameld die hier een aardige pot indie-rock stond te spelen. Niet zomaar een zijsprongetje dus. Wij kijken toch al graag uit naar McBean’s volgende passage in onze contreien, en dan met met Black Mountain, waar hij de stoner knop van zijn gitaar volledig kan opendraaien.
Maar met Pink Mountaintops heeft hij ons ook al bijzonder tevreden gesteld.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pink-mountaintops-06-06-2014/
Organisatie: Democrazy, Gent
De eerste keer dat ik David Eugene Edwards, de zanger van Wovenhand, zag trad hij op met 16 Horsepower op het Dour Festival in 1998. Ik werd ‘overweldigd’ door zijn unieke bezwerende, bijna mystieke stem. Hij speelde tribal folk-rock met Indiaanse geluiden. Niet voor niks dat er Cherokee bloed door zijn aderen stroomt. Op Wovenhand, sinds 2001 actief, heeft Edwards zijn muziek flink aangescherpt en speelt hij nu een meer 'stoner'-stijl, gedomineerd door elektrische gitaren.
In een bijna uitverkochte AB, presenteerde Wovenhand zijn nieuwste werk : ‘Refractory Obdurate’ ; het werd een inspirerend , intens emotioneel geladen concert. Het geluid was nog 'zwaarder' als ik vergelijk met het concert in Charleroi (2012). De ritmesectie bestaande uit Ordy Garrison op drums en Gregory Garcia op bas, is machtig en indrukwekkend. Garcia, in het bijzonder, heeft een laag zoemend geluid, met een lange 'sustain'. Op gitaar en 'backing vocals' had Chuck Frans zijn gebruikelijke Indianse look.
Maar alle ogen waren gericht op David Eugene Edwards. Met zijn hoed op en een heidens kruis op de borst, ziet hij er als een sjamaan uit. Als hij zingt, wisselt hij tussen een conventionele Shure-microfoon en een Neumann-microfoon , die een meer gecomprimeerd geluid heeft, zoals uit een megafoon. We weten het, de concerten van Edwards zijn veel meer dan concerten, het zijn rituelen. Zijn stem neemt je mee in een wereld doordrenkt van spiritualiteit. Zijn openlijk geloof in God transcendeert zijn muziek. Het doet denken aan Jim Morrison, maar ook aan Neil Young en Nick Cave.
De setlist bestaat uit songs van de laatste plaat en een reeks oudere nummers. Het eerste deel is meer ‘stoner’ en in sommige composities, zoals "Closer" of "Maize", wordt de muziek zelfs ronduit ‘psychedelisch’ met hypnotiserende accenten. We denken soms aan The Swans, want de sfeer is zodanig intens. Later verandert het tempo . Edwards interpreteert bijna a capella een schitterende cover van z’n vroegere 16 Horsepower « Horse Head Fiddle.
Het tweede deel van het concert was duidelijk meer mijn favoriet. David Eugene verliet zijn rode Gretsch Tennessee gitaar om op een zeer oude houten mandoline, daterend uit 1887, te spelen. Nu wordt het geluid helderder en minder luidruchtig. Zowel "Corsicana Clip" en "Oburate Obscura", uit de laatste CD, klinken perfect. Edwards zingt lange intro's met een mengeling van Engels en Lakota Indiaanse talen, wat wordt gehypnotiseerd door zijn gebaren en zijn betoverende stem.
Daarna hervatte hij met zijn elektrische gitaar en het derde deel van de show was, naar mijn mening, het minst interessante. De nummers waren minder sterk en zijn minder tintelend. De set eindigde echter krachtig met "Good Shepherd", die aan The Black Angels deed denken.
Zoals gebruikelijk verliet Wovenhand het podium onder Indiaanse gezangen ; het publiek schreeuwde in tempo om de band te laten terugkomen. Ze keerden terug om "Glistening Black" en vooral een verrassend sterke versie van "Kicking Bird" (uit ‘Ten Stones’) te spelen.
Wovenhand bevestigde de evolutie naar meer 'stoner' en 'psyche' muziek. Op een zekere manier genieten ze van die 'revival'. Hun concerten zijn lumineuze, onvergetelijke ceremonieën, uitgevoerd met een soort unieke intensiteit . Wovenhand profileert zich als één van de meest authentieke bands in de alternatieve muziek scene... Tatanka!
Net als twee jaar geleden in Charleroi, speelde The Flying Horseman als support, de groep van singer-componist Bert Dockx uit Antwerpen. Hun muziek is in perfecte overeenstemming met Wovenhand. Sommige nummers doen ook denken aan And Also The Trees, Joy Division, Nick Cave en zelfs The Velvet Underground. Hun stijl ligt dicht bij post-folk en blues, met een ontroerend emotionele diepgang. Bert Dockx zingt en speelt gitaar, en zijn band bestaat uit twee zangeressen / toetsenisten, een gitarist, een bassist en een drummer.
Philippe Blackmarquis vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
(Pics homepag @ Pieter Verhaeghe - MotherLoveMusic)
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Spectrum en Wooden Shjips - Krautrock en psychedelica zweven driftig over Magasin 4
Spectrum en Wooden Shjips
Magasin 4
Brussel
Spectrum is nog steeds de band waarmee Pete ‘Sonic Boom’ Kember zijn dagen na Spacemen 3 slijt. De hoogdagen van de legendarische cultgroep Spacemen 3 liggen al jaren achter ons, maar Sonic Boom is met Spectrum trouw gebleven aan dat typische verzwelgende psychedelische shoegaze geluid die zich manifesteert in bijzonder lange songs die steeds dieper in de geest binnendringen. Nogal wat Spacemen 3 adepten zijn speciaal voor Sonic Boom naar hier gevlogen en krijgen waar ze voor gekomen zijn, een laag broeiend, zweverig en sonisch geraas waarmee ze in uiterste vervoering geraken. Sonic Boom kan het nog.
Wooden Shjips uit San Francisco heeft inmiddels al drie indrukwekkende platen gemaakt, maar de band is er niet mee uit de undergound geraakt. Maar goed ook, laat dergelijke bands maar ver van de mainstream op ontdekking gaan, er komen steeds bijzondere creaties van. Wooden Shjips heeft The Velvet Underground, Suicide, Crazy Horse en The Doors in een krautrock bad ondergedompeld en is uitgekomen bij een verslavende sound met psychedelische trekjes, repetitieve ritmes en heerlijke gitaaruithalen. Het is net die sound die live zo overrompelend werkt, althans voor zij die hierin enthousiast willen meegaan.
Op het podium van het donkere luizige kot Magasin 4, een concertzaaltje die een onvervalste punkspirit uitademt, heeft de muziek van Wooden Shjips een verslavende kracht. Hoe meer de songs op hun repetitieve ritmes blijven verder borduren, hoe meer wij er in vervlochten geraken.
Ze slorpen ons als het ware op en brengen ons in een soort van roes die in andere gevallen alleen maar door een hoop geestverruimende middelen kan bewerkstelligd worden. Wooden Shjips als legale en gezonde drug, zeg maar.
De kunst zit hem vooral in het verkrijgen van een zinderende sound via subtiele in fuzz verdronken gitaarpartijen, sluimerende orgeltunes en niet opdringerige vocals die zich Alan Vega-gewijs als een verdwaalde geest doorheen de songs wroeten. Zich volledig laten meevoeren in deze meeslepende trip is de boodschap, en dat doen wij dan ook graag.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/spectrum-05-06-20014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/wooden-ships-05-06-2014/
Organisatie: Heartbreaktunes + Magasin 4, Brussel
Midlake komen uit Texas. Afhankelijk van je instelling en kennis kan je daar Armstrong en Bush aan verbinden, of woestijnhitte die door het soort chili con carne dat je bloedneuzen en een verdenking van emotionele onrust oplevert, verhevigd wordt. Maar er is dus ook een ander Texas waar het wel eens regent en er een gemoedstoestand door de straten waart die je eerder in de korstmoswouden van de Pacific Northwest dacht aan te treffen. Uit die wereld, mijn beste lezer, komt Midlake vandaan. Al een 10 jaar intussen timmeren ze aan de weg en met hun laatste creatieve uitbarsting ‘Antiphon’ solliciteren ze weer heel hard naar een plek op menig zomerfestival, of nog beter, naar een podium in een rokerig zaaltje waar iemand per ongeluk beland, dat alles in een achterafplek.
Le Grand Mix kan daar voor doorgaan, ware het niet dat er best veel volk was, en het assortiment bieren toppers als Kapittel en Watou bevatte. U begrijpt wel dat dit een niet onbelangrijk deel van de sfeer kan uitmaken. Opwarmer Cavemen komen uit Brooklyn, spelen iets wat je dan maar emo zal noemen. Ze slagen er met hun geluidsmuur in meer dan voldoende sfeer op te roepen, maar in hun korte concert kon ik niets ontdekken wat op een sterke song leek. Een verder oordeel wordt voorlopig in beraad gehouden.
Midlake trapte af met “Ages” van hun laatste plaat, en de hele set bestond voornamelijk uit nummers van hun laatste plaat, en vrij vroeg passeerden de voor mij meest opmerkelijk nummers van die plaat, met name “Provider”, dat in andere tijden een single had kunnen zijn, en “Antiphon”, wat blijkbaar een actie-respons samenzang is, wat ze dan op niet alleen dat nummer deden. Iets van lang geleden, zoiets tragisch Grieks, wat in deze tijden weer helemaal in is. Verder in de set passeerden nog “Vale” en “Aurora Gone” , maar het gaat bij Midlake vind ik haast altijd meer om de sfeer die uit een hele oude plek lijkt te komen, met de samenzang die zo organisch klinkt in deze digitale tijden, en het ook is dat je echt wel moet denken dat je door het spiegelglas gestapt bent, en ergens, je weet nog niet helemaal waar, maar in ieder geval ergens anders beland bent. Dat, en baarden, en flanellen hemden, u vat de sfeer wel.
Weinig werk uit hun onvolprezen eerdere platen, of het moest “Roscoe” uit ‘The Trials of Van Occupanther’ dat laat in de set voorbijkwam, en er zijn slechtere keuzes.
Niet zo’n lang concert, maar ik vertrouw erop dat deze heren binnenkort wel weer onze contreien aandoen, en ze zijn meer dan welkom.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/midlake-04-06-2014/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
De zomer liet het even afweten vanavond, maar dat lag zeker niet aan de zomerse pop van het Amerikaanse viertal Real Estate, die hun nieuwe album ‘Atlas’ kwamen voorstellen in de Rotonde. Die plaat wordt overal goed onthaald, en het was dus geen verrassing dat de kleine Rotonde uitverkocht was. Deze nerds uit New Jersey sloten hun Europese tour af in Brussel, en waren onder indruk van de zaal waar ze mochten spelen. Real Estate speelt zomerse, op de jaren zestig geënte gitaarpop, met lichte psychedelische invloed. Zanger en gitarist Martin Courtney heeft een heel erg Engelse zangstem, denk aan Ian Brown, het zijn dus altijd dromerige zanglijnen.
De band begon er aan met “The bend”, onmiddellijk gevolgd door de single “Crime” met zijn twee door mekaar wevende melodieën. De rest van het concert ging op hetzelfde stramien door: ietwat kabbelende, maar toch sprankelende sixtiespop, de landerigheid van een zomerse vakantiedag in de verkaveling oproepend, en dat was misschien ook wel het zwakke punt van de set: alle songs waren mooie miniatuurtjes, kunstig gecomponeerd en uitgevoerd, maar ze leken ook allemaal op mekaar en de live uitvoering benaderde de plaat wel heel erg nauw: het was alsof je een hele fles ice-tea uitdronk: het eerste glas was lekker, maar de rest van de fles smaakte hetzelfde.
Naar het einde van de set kwam er wat meer psychedelica en dynamiek in de nummers, vooral dan door de inbreng van de drummer, die er net dat beetje peper in stak dat de nummers nodig hadden. Oudje “It’s real” was een van de hoogtepunten, ook door de koortjes met ‘oohs’ en ‘aahs’, en ook de zomerse droompop van “Had to hear” kon op ruime bijval van het publiek rekenen, en had ook een aantal interessante tempoverschuivingen die ik wel kon smaken.
Real Estate speelde een heel mooie set vanavond, wel iets te kabbelend bij momenten, schipperend tussen droompop, surfrock en psychedelica, en zo de lijn verder trekkend die voorgangers als Galaxie 500, Pale Saints, Yo La Tengo en The Chills al eerder uitgezet hebben.
Playlist: The bend/ Crime/ Easy / Past lives / Fake blues / Green aisles / Backwards / Horizon / Hmil / Muni / Real / Primitive / Dogs / Had to hear Bis: 2 part / all the same
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/real-estate-03-06-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
Plaid - gebalde verschijning en fris uit de hoek komend
Plaid + Fin
Ed Handly en Andy Turner is Britse duo dat al meer dan een kwarteeuw met het alter ego Plaid podia overal ter wereld platspeelt. Deze onvervalste IDM-iconen zijn naast geestesgenoten Autechre en Aphex Twin een van paradepaardjes uit de legendarische Warp-stal.
Op 19 mei vierde het duo dat ook furore maakte met The Black Dog de uitgave van hun tiende langspeler op het immer invloedrijke hogekwaliteitslabel uit Sheffield. Plaid levert met ‘Reachy Prints’ opnieuw een elektronisch meesterwerk af dat niet de bedoeling heeft baanbrekend te zijn. Toch slagen ze er telkens in om zowel op plaat als op het podium bijzonder fris uit de hoek te komen. Het bewijs hiervan werd maandagavond geleverd in de compacte AB box.
De combinatie van speelse melodieën en soms complexe ritmepatronen genereren een twinkelende magie dat in deze live setting een perfect gedoseerde lijvigheid meekrijgt. De opgewektheid van bijvoorbeeld “Hawkmoth” is een welgekomen verademing na het dreunende geweld van Plaid’s opwarmer Fin. Dit eenmansproject, residerend onder de vleugels van het vooruitstrevende Tri Angle Records, doet ons wel vaker denken aan labelgenoten zoals The Haxan Cloak. Het boe-geroep van sommige bezoekers verraadt dat zijn aanvallende, doch intelligente drones een onnoemelijk agressief laxerend effect hadden. De pijnlijke aars van de boe-roepende enkelingen werd na de darmdrainage door Plaid op vakkundig verfrissende wijze gezalfd. Hun jarenlange ervaring maakt hen een lekker geoliede machine dat perfect weet hoe ze een publiek moet laten schommelen tussen verschillende emoties. De uitbundigheid van bescheiden danspasjes en meeknikkende hoofdjes werd gevoelig opgedreven bij het zeer dansbare “Tether”. Dit nummer kwam tot stand via T.E.T.H.E.R, een interactieve webapplicatie dat de mannen van Plaid in samenwerking met Jono Brandel hebben ontwikkeld. Deze applicatie stelt gebruikers in staat geluid te manipuleren door een simpele klik of sleepbeweging met de muis. Het open karakter van “Tether” zorgt ervoor dat dit nummer trouwens uitstekend voer voor remixes vormt.
Plaid’s gebalde verschijning valt op geen enkel moment te onderwerpen aan kritiek. Het recept van intelligente ritmes gecombineerd met olijke melodietjes wordt enorm gesmaakt en spreekt enorm tot de verbeelding.
Wie hun passage in Brussel heeft gemist, krijgt een nieuwe kans op de finale editie van het Gentse 10DaysOff festival! Daar prijken zij op de affiche naast Carl Craig en Axel Boman. Een aanrader van formaat! Mis deze kans niet!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Er zijn van die bands die 'alive and kicking' blijven …die live nooit ontgoochelen en spelen alsof hun leven ervan afhangt. Ik hoor jullie al zeggen tja, ik ken er wel een paar... Juist, als je weet dat deze heren 30 jaar 'on the road ' zijn, dan weet je het wel: We hebben het hier over Bad Religion! Een net niet uitverkochte AB had er duidelijk zin in op deze zaterdagavond.
De support-act Broadway Killers waren een goede opwarmer. Maar rond 21u voelde je dat de zaal snakte naar het vijftal uit LA, Bad Religion! Hier in Brussel was het slechts hun 3de stop van een korte Europese tour. Onder leiding van Greg Graffin kwamen de veteranen het podium op in hun kenmerkende stijl.
Direct hadden we een verschroeiende start , “Fuck you”, “Supersonic” en “Prove it” waren 'ijsbrekers' en veranderden de zaal in een explosieve 'old scool punkrockshow'.
Met hun 16de! album ‘True north’ werd de tourbus opgerakeld en waren de heren opnieuw ‘on the road’.
Als vanouds speelde de band strak, snedig en vol passie de gekende 'punkrockanthems'. “Stranger than fiction”, “LA is burning” of “Do what you want”, de backcatalogue is onuitputtelijk … De punkrockjukebox zou deze avond nooit stoppen.
De razendsnelle agressieve, korte punksongs vol venijn en sociale kritiek -sinds jaar en dag het visitekaartje van de band - knalden door de speakers. Weinig rustpunten tijdens het optreden wat resulteerde in 29 nummers op 75 minuten.
In de bisronde kregen we met “Along the way”, “Generator” en “American Jesus” de apotheose van alweer een uitmuntende passage! De melodieuze, catchy punkrock vol aanstekelijke harmonieuze koortjes inclusief die heerlijke 'ooohs' en 'aaaahs' galmden na .
Bad Religion zette een prachtige broeierige rockshow neer en bewees opnieuw hun hoog aangeschreven live-reputatie!
Wij kijken alweer uit naar de eerste namen van Groezrock '15 en hopen deze godfathers van de melodieuze punkrock daar terug te zien.
Neem gerust een kijkje naar de pics van vorig jaar , in de 013, Tilburg
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bad-religion-23-08-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Vorig jaar stond dit Amerikaanse wonderkind nog in de AB Club, vandaag kwam hij in de grote zaal zijn opwachting maken. Geen probleem, na zijn succes in de States en gastoptredens met o.a. Eric Clapton en The Rolling Stones, is Gary Clark Jr. al heel wat grotere zalen gewend.
Wij durven er onze volledige Jimi Hendrix platencollectie op verwedden dat al wie hier vorig jaar bij dat memorabele AB Club optreden van de partij was, ook nu weer als de bliksem naar de AB was gerend. Wederom kwamen wij tot dezelfde conclusie : supertalent, wonderlijk gitarist, verloren zoon van Hendrix, geboren met goud in de vingers, liters soul in het bloed en tonnen blues in de genen.
Doch, er sluipt één klein maar gevaarlijk probleempje om de hoek, er huist ergens ook een kwaadaardig r&b virus in Gary Clark Jr. en dat mag er gerust uit wat ons betreft, maar wij vrezen dat Amerikaanse platenbonzen en managers er anders over denken. Daarom houden we een beetje angstvallig de adem in voor zijn volgende plaat. Dat virus heeft er immers eigenhandig voor gezorgd dat de debuutplaat ‘Blak and Blue’ net niet de status ‘legendarisch’ heeft gehaald, er staan wat ongepaste gladgestreken r&b songs tussen het fantastische bluesrock-geweld, en dat is des te jammer. Op de cd kan men handig gebruik maken van de skip toets, live gaat dat natuurlijk niet.
Maar goed, Gary Clark Jr. had het werk zelf al voor de helft gedaan bij het uitkiezen van de setlist. Hij trok, net als vorig jaar in de AB Club, resoluut de kaart van de doorleefde blues, opwindende rock’n’roll en stevige Hendrixiaanse loeiende rock.
Voor ons was het likkebaarden wanneer Clark zijn gitaar overvloedig liet spetteren in de vlammende bluesrockers “When My Train Pulls In”, “Numb” en “Bright Lights Big city”.
De liefde voor de blues weerklonk in het spelplezier van deze jongeman (met zijn 30 lentes is hij nog een regelrechte snotneus in blueskringen), het was genieten met de ogen dicht van een koppel lange en bloedmooie delta-bluesballads waarvoor Clark leentje buur is gaan spelen bij grootheden BB King (“3 O’clock Blues”) en Albert Collins (“If Trouble Was Money”), twee pure kippenvelmomenten die nog naar hogere sferen werden getild door een stel sublieme fijnbesnaarde gitaarsolo’s. Eén ding was wel zeker vanavond, wie het niet zo begrepen heeft op gitaarsolo’s was maar best thuis gebleven. Wie daarentegen verlekkerd is op Stevie Ray Vaughan, Buddy Guy en Jimi Hendrix kon zijn geluk niet op.
Met “Travis County” tapte Clark zijn rock’n’roll uit een oud Chuck Berry vat en met een flink rollend “Don’t owe you a thing” zat ie gretig aan de Bo Diddley fles. Tussendoor kwam hij er ons nog eens fijntjes op wijzen dat hij ook nog gezegend is met een soulvolle stem. Een paar blokken verder in Brussel stond ene Prince een verrassingsoptreden te geven, en wij meenden die kleine grootheid als het ware te horen, te ruiken en te voelen in het sensitieve “Please Come Home” dat met een extreem hoog stemmetje en nog maar eens een briljante gitaarsolo de hoogste Prince normen probleemloos haalde. Eén keertje maar sloeg Gary Clark Jr. de bal een beetje mis, dit met een vrij overbodig ‘You Saved Me’, zo eentje van die r&b vehikels die nergens naar toe ging. Met ‘Blak and Blu’, dat op plaat overigens ook maar wat slapjes klinkt, pakte hij het dan weer een stuk beter aan, de track was hier omgebouwd tot een soulvolle intieme song die als prachtige intro fungeerde voor de geweldige afsluiter ‘Bright Lights, Big City’.
Een enthousiaste menigte moest het helaas stellen met amper één bisnummer, maar wat voor één. Gary Clark Jr. liet zijn band achter in de coulissen en deed het in zijn wonderlijke eentje, met gitaar en mondharmonica. De integere, vertederende blues ‘In the Evening (when the sun goes down)’ deed ons de krop in de keel krijgen.
Vanavond kregen we helaas geen nieuw werk voorgeschoteld. Het bleef bij een flinke greep uit ‘Blak and Blue’, een album dat toch al dateert van 2012, aangevuld met een stel covers. Geen idee dus hoe de nieuwe plaat zou kunnen klinken en wanneer die er zit aan te komen, maar als ze in het verlengde ligt van zijn spetterende live set, dan hebben we er het volste vertrouwen in.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
