“Een grootse feestavond met zowel nieuwe nummers als mijn allergrootste hits”. Dat beloofde Kylie Minogue aan haar fans over haar ‘Kiss Me Once’-Tour waarmee ze de hele wereld rond gaat. Haar laatste album ‘Kiss Me Once’ staat vol met nummers over liefde en seksualiteit, het beloofde dus een hete avond te worden.

Het begon allemaal om 20u stipt met een filmpje in de concertzaal die op dat moment nog volop aan het vollopen was. In de clip was Kylie te zien als Sneeuwwitje van dienst in een sprookjesachtige setting. De Sleepwalker videoclip met opzwepende beats bracht het publiek alvast in de juiste stemming, maar uiteindelijk bleek het om een reclameclip voor Sloggi te gaan. Een lichte afknapper om mee te beginnen, maar een uitstekende marketingzet van het onderbroekenmerk. 

Na een half uurtje wachten was het eindelijk zover, de grote entrée van Kylie was een feit. Het kindsterretje van de jaren 80 kwam uit het podium gerezen op een reusachtige grote mond die natuurlijk verwees naar haar recentste ‘Kiss Me Once’ album. Gekleed in een rood pakje en gewapend met een rode microfoon hitte ze de gemoederen op met “Les Seks”. Het was ongelooflijk om te zien hoe ze al meteen met haar eerste nummer het publiek aan het dansen bracht. Terwijl ze zich murwde in sexy poses tussen de reusachtige rode lippen ging ze vakkundig over naar de meezinger “In My Arms”. Daar liet ze voor de eerste keer horen dat ze goed gestudeerd had op de Franse taal. How does it feel in my arms / Je ne sais pas! Dan krijg je natuurlijk dat net tikkeltje meer enthousiasme van het publiek. Tenslotte breide ze nog Timebomb aan de nummers vast. Drie flitsende nummers op een rij, het popfeestje was in gang gezet.  Na dit trio nam ze even de tijd om terug op adem te komen en om een eerste keer kennis te maken met het publiek.  Ze was op zoek naar één woord om het aanwezige publiek te omschrijven. Ze hield het zelf bij ‘WOW!’, hoewel wij gay ook wel hadden goedgekeurd. Maar het was voor haar wel de ideale aanleiding om haar hit “Wow” in te zetten. Het was meteen ook het nummer waarbij ze voor de eerste keer het podium verliet.

Op het podium stond een constructie van stellingen waarop dansende narren ondertussen de show stalen. Terwijl die de eerste kledingwissel van Kylie moesten doen vergeten konden we dus genieten van een licht- en dansspektakel. Zoals het een ster betaamt, was die wissel afgerond in een paar minuten. We zagen haar terug in een glitterpakje met das om samen met haar terug in de tijd te gaan. Vierentwintig jaar om precies te zijn, exact de tijd wanneer ze “Step Back in Time” uitbracht. Tien jaar later, maar nog altijd een hele tijd terug in de tijd was er “Spinning Around”. Dat was dé hit waarmee ze bekend raakte in 2000 bij het jongere publiek en de reden waarom ze geliefd is bij zovele leeftijden. Ze maakte het rijtje af met “Your Disco Needs You” uit 2001. Kylie werd ondersteund door fantastische dansers en backing vocals, maar ze was zelf de ster van de avond. Toen ze de laatste noten van “Disco” bleef aanhouden maakte ze iedereen duidelijk dat dit haar show was en dat zij de touwtjes in handen had. Een luid applaus van het publiek was helemaal verdiend.

Ze onderbrak even haar tripje doorheen de tijd om het contact met het publiek te versterken. Ondertussen bevond ze zich al een hele tijd op de uitlopers van het podium, waardoor ze heel dicht bij het publiek stond. Ze wuifde naar alle uithoeken van de zaal. Hoewel ze moet gezien hebben dat die niet volledig vol zat, moet ze zeker gezien hebben dat iedereen vol overgave terugzwaaide. Het antwoord op de vraag of we klaar waren om met haar de avond door te brengen, leek dus vanzelfsprekend. Door ervaring weet Kylie perfect hoe ze op haar publiek moet inspelen, dus “On A Night Like This” leek de logische keuze om mee verder te gaan. De lichteffecten met laserstralen misten hun effect niet en maakten het alleen maar spectaculairder. Daarna kwam er een kleine vertraging in het optreden. Niet omdat het saai werd, maar simpelweg omdat het intrigerende “Slow” aan de beurt was. Miss Minogue papte intiem aan met een danser – want daar zingt ze over – maar het bleef niet bij trage en lome pasjes. Naar het einde toe werd “Slow” versneld en flitsende lichten versterkten die ervaring. En toen ging ze terug de grond in…

Flitsende effecten maakten plaats voor een schattige barbiewereld. Twee grote roze glitterharten werden het podium opgebracht met alweer een link met het volgde nummer: “Hand on Your Heart”. Kylie had haar das omgeruild voor een roze jurk in verschillende lagen. De eerste wijde rok ging al snel uit, alleen de roze microfoon bleek een constante. Ondertussen zagen we op de achtergrond animaties voorbijvliegen van condooms, flamingo’s en beelden van Kylie vijfentwintig jaar geleden. Om de mannelijke dansers te straffen voor hun, euh, mannelijkheid werden kleren afgetrokken en dropen ze snel weg in hun ondergoed. Ze kwamen terug met een roze handdoek om en witte kousen aan en zo hielpen ze de Australische ster om haar in een bad met veren te geraken, nadat ze zich nog eens ontdaan had van een laagje rok. Vanuit het bad bracht ze “I Should Be So Lucky”. Ze werd door de sterke dansers uit het bad gehesen en alweer had ze zich kunnen ontdoen van een laagje rok. Wat overbleef was nu een hartvormig topje en een glitterslipje. De exacte outfit om iedereen in verbazing achter te laten en nog eens de kleedkamers in te duiken.
De roze barbiejurkjes werden ingeruild voor latex. Kylie was de liefde even beu en hunkerde naar seks. Ze opende haar nieuwe hoofdstuk met een cover van “I Need You Tonight” van INXS. De animatiebeelden hebben plaats geruimd voor zwart-witbeelden van roltrappen in een metrostation. Kylie staat op een zwarte tafel en moedigt de fans aan tot Sexercize. Er komen zelfs grote witte ballen op het podium aan te pas en de zangeres legt zich op een danser die ondertussen pompoefeningen doet op het podium. Als de boodschap begrepen is gaat Kylie na twee nummers als terug naar beneden. Maar deze keer is de pauze van korte duur. Ze heeft de latex nog niet omgeruild en de beats van “Outta My Head” komen uit de boxen geknald. Het publiek gaat voor de eerste keer helemaal wild. Overal zie je mensen dansen, handen blijven in de lucht en Kylie geeft zichzelf helemaal. Ze mag een luid applaus ontvangen na deze fantastische performance. Het is nog niet gedaan, want ze vraagt het publiek nog even om de ‘la-la-la’ a capella mee te zingen. Terwijl ze vooraan staat, neemt ze even de tijd om de geschreven kartonnen bordjes voor te lezen en aandacht te geven aan wie zo dacht bij haar staat. Steven with a V krijgt een handtekening op zijn bord, ze vergeet de verjaardagswensen niet voor een andere fan en zelfs op het verzoekje om haar kussen te geven gaat ze in. “Waarom kom jij niet gewoon naar hier?” Filip was duidelijk helemaal van zijn melk toen hij het podium opgevraagd werd. Wie kan zeggen dat hij door de Australische superster gekust werd en een bonne anniversaire kreeg toegewenst.

Tijd voor een nieuwe muziekmix. Eerst liet ze nog eens de rockchick in zichzelf los. Haar duet met Robbie Williams “The Kids Are Alright” was de ideale uitlaatklep voor de headbangende Kylie. De ene mannelijke collega ruilde ze in voor de andere. Ze bracht haar duet met Enrique Eglesias, “Beautiful”, en daarna ging ze letterlijk in rook op. Daarna was ze nog steeds in een romantische bui, want ze bracht een trage versie van haar titeltrack “Kiss Me Once”.  Op het hoogtepunt vielen de rozenblaadjes naar beneden, maar daarna zagen we haar weer verdwijnen.

Er komt weer wat tempo in de zaak, met veel show en veel gouden iconen op de achtergrond. Zelf heeft ze haar baljurk ingeruild voor een halfzwart/halfgouden pakje. Eerst geeft ze de hoop op liefde wat op met “Get Outta My Way”, maar daarna vraagt ze ons of we in liefde op het eerste gezicht gelove. Zij wel, en daar heeft ze toevallig een lied over gemaakt: “Love At First Sight”. Ie-de-reen voelde de dansvibes in zijn benen en er werd heel veel liefde verspreid in het publiek. We kregen er gewoon een instant goed gevoel van!

De sympathieke ster – want met die prijs ging ze al zeker naar huis – vroeg of er verzoekjes waren uit het publiek om te zingen. Om toch even te tonen dat ze haar carrière heeft verdiend omdat ze talent heeft, zingt ze een stukje uit “Confide In Me” uit 1994. We waren heel erg onder de indruk, en wij niet alleen. Onder luid applaus begon ze aan een fragmentje uit “Come Into My World”. Gewijd aan een goeie vriend van haar, zong ze “2 Hearts”. Het publiek deed mee, de muzikanten deden mee... De grote verzoekshow van Kylie Minogue was een schot in de roos. Nadat ze het hele publiek een groot plezier heeft gedaan, doet ze dat voor twee meisjes in het bijzonder. Ze roept twee vriendinnen op het podium om met Kylie een selfie te nemen. Nog nooit gezien! Daarna neemt ze ook een smartphone van iemand uit het publiek om een selfie te nemen van haar met het grote publiek op de achtergrond. Ze weet in ieder geval wel hoe ze haar fans een onvergetelijke avond bezorgt. Daarna bracht ze nog eens naar het prille begin van een carrière die al meer dan een kwarteeuw duurt. Met “Loco-Motion” uit 1987 scoort ze bij oude en jonge fans.

En dan is het moment aangebroken… Kylie bedankt al haar fans, al de mensen die vandaag aanwezig waren en ze brengt een ode aan “All The Lovers”. Ze weet heel goed dat ze door holebi’s op handen gedragen en ze vindt het heel belangrijk om die boodschap van gelijkheid te blijven uitdragen. Met een sterrenhemel op de achtergrond genieten we van haar afscheid en we voelden het allemaal; we gaan naar huis met een goed gevoel.

Voor ons is het duidelijk: Kylie is een superster. Ze heeft niet de streken van een oude rot die zich persé wil opdringen tussen de huidige sterretjes. Ze spreekt alle leeftijden aan, alle seksualiteiten en haar sympathie kent geen grenzen. Kylie Minogue is een grote madam, verspreid die boodschap maar!

Organisatie: Live Nation

Het Texaanse Spoon is typisch zo een indie-band die door de critici op handen wordt gedragen maar bij het grote publiek nauwelijks voet aan de grond krijgt. Hun laatste worp ‘They Want My Soul’, wederom zo een plaat die pas na enkele luisterbeurten zijn kwaliteiten prijsgeeft, wordt al evenmin met een overdaad aan aandacht overladen, dus de grote doorbraak is nog niet voor vandaag. De Gentse Vooruit is dan ook maar half vol gelopen, doch de aanwezigen zijn wel allemaal trouwe fans die met het kwaliteitsvolle oeuvre van Spoon goed vertrouwd zijn.

Hoewel de songs op plaat steevast de indruk wekken dat er lang is over nagedacht en dat weinig aan het toeval wordt overgelaten, komen ze er op het podium met een opvallend frisse spontaniteit uit. Spoon is heus geen bende bloedserieuze nerds die een arty farty sound pogen neer te zetten, dit is een fris klinkende band die gewoon een set lekkere rock- en indiesongs serveert. Er wordt al eens rommelig gemusiceerd en de songs worden ook vrij kort gehouden, maar net dat maakt ze uiterst efficiënt.
De bedrijvige frontman Britt Daniel is in de eerste plaats een entertainer die vooral zichzelf en zijn publiek wil amuseren, een sympathieke peer die om de haverklap een stel energieke krachtstoten uit zijn gitaar doet knallen. De rest van de band houdt er dezelfde betrachting op na, de fans plezieren met een hoop eerlijke en fantastisch klinkende indiesongs.
Uiteraard krijgen we een flinke greep uit ‘They Want My Soul’ met onder andere een aangenaam poppy “Do You”, een potig “Rent I Pay” en een lekker zwevend “Inside Out”, maar de band besteedt al evenveel aandacht aan hun chef d’ oeuvre ‘Ga Ga Ga Ga Ga’ uit 2007, een album die toch nog wel een paar treden hoger staat. Onder meer “Don’t Make Me A Target” is met zijn knarsende gitaartjes geweldig en de frisse keyboards in “The Ghost Of Your Linger” klinken hemels.
Spoon dwarrelt vlotjes en ongedwongen, maar tegelijkertijd ook strak en krachtig, doorheen hun toch wel schitterende songs. Anderhalf uur is in een wip voorbij, en dan weten we altijd dat het goed geweest is.

Deze performance en de publieke opkomst geven ons gelijk, Spoon wordt schandelijk onderschat.

Organisatie: Democrazy, Gent

Tap een halve liter bloed af van Mick Jagger, Iggy Pop en David Bowie, meng, voeg nog een extra dosis adrenaline toe en schudt er eens goed mee. Niet iedereen zich zou durven doperen met deze gevaarlijke cocktail, maar Foxygen had die avond in de Orangerie royaal aan het infuus gehangen.   

Bijna een uur lang reïncarneerde zanger Sam France de ultieme, heidense rock & roll star, het soort volk zeg maar waarvoor bezorgde moeders hun jonge tienerdochters zo lang mogelijk achter slot en grendel proberen te houden. Zeker omdat hij een zelden geziene theatrale overgave koppelde aan een androgyne look en lichtjes verwijfd gedrag. Zijn dat niet de aller gevaarlijkste?
De single “How Can You Really” uit het pas verschenen ‘Foxygen… And Star Power’ trapte woest de set op gang. En maakte meteen duidelijk dat dit excentriek gezelschap uit Los Angeles niet alleen het publiek maar ook, en zelfs vooral, zichzelf wou amuseren. Dit leverde op het podium enkele hilarische momenten op, met het driekoppige in glitterpak uitgedoste vrouwenkoortje dat haar sexy danspasjes te pas en te onpas versnelde in een wilde boerinnengalop als onze persoonlijk favoriet.
Foxygen kan je enkel smaken met een vaatje zoutkorrels binnen handbereik. Maar overdaad schaadt. Dat was meteen het grote probleem van dit optreden. Het publiek keek dermate gebiologeerd toe dat de songs volledig naar de achtergrond verdwenen. En het concert dus nooit echt van de grond kwam. Een onontbeerlijke voorwaarde nochtans voor een genre dat resoluut hogere regionen probeert te verkennen in het muzikale universum.
Erger nog was dat veel van de nieuwe songs, waar soms kop noch staart aanzaten, niet het niveau haalden van de pareltjes uit ‘We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace And Magic’, de debuutplaat die een mooie stek verdient in ieders platencollectie, afdeling psychedelica.
En de weinigen die gespeeld werden leken aan glans te hebben verloren. De hilarische lyric “There’s no need to be an asshole, you’re not in Brooklyn anymore” uit het prachtige “No Destruction” werd zelfs ingeruild voor een instrumentaal intermezzo.

Foxygen is een jeugdige groep die nooit volwassen wil en zal worden. Dat kan een sterkte zijn maar die avond was het helaas vooral een zwakte.

Organisatie: Botanique, Brussel

Op deze druilerige maandagavond kwam de sing/songwriting van Luke Sital–Singh ideaal tot z’n recht . Hij weet een enorme gevoeligheid en intensiteit in z’n nummers te steken. Terecht werd hij al genomineerd voor de BBC’s Sound of 2014. Na drie fijne EPs is eindelijk het debuut uit , ‘The fire inside’ .

Hij onderneemt momenteel solo een clubtour , wat nog meer emotionaliteit en weemoed met zich meebrengt . Hij dringt zich een plaatsje op naast George Ezra , en heeft met Damien Rice, Ben Howard , Tom Odell en Passenger goede voorbeelden achter zich.
Wat we vanavond gepresenteerd en te horen kregen, enkel begeleid van zijn akoestische/elektrische gitaar en z’n prachtige , helder indringende stem , haalt nog meer spanning en emotionaliteit . Hij nodigde ons uit , sleepte ons mee en beklijfde met het sobere , treffende innemende gitaarspel en z’n stem die alle richtingen uitging . Een klein uur lang was het muisstil in de Centrale.
“The greatest lover” is al een aardige hit , maar een song als “21st century heartbeat”  moet niet onderdoen . Het zijn heerlijk boeiende , intrigerende nummers . Even doorleefd , eerlijk , oprecht, intiem zijn een “Nothing stay the same”, “I have been a fire”, “Inaudible sights”, “Honest man” en  “Cornerstone”,  onderhouden luistersongs die lekker neerdwarrelen op ons gemoed .
Zijn nummers zijn een reis door zijn eigen muzikale tijd ; hij is een ‘lonesome traveller around the world’ , die ontroert . “Fail for you” , een lovesong , is al een aantal jaar oud en  was een opoffering voor zijn geliefde. Hij sluit er telkens mee af, want hij is erg trots op de manier waarop het is tot stand gekomen . 

Luke Sital-Singh is een talentrijk sing/songwriter. Hij slaagt er moeiteloos in om het publiek aan zijn lippen te krijgen . Ook niet verwonderlijk dus dat er veel (jong) vrouwvolk was opgedaagd om de 26 jarige jonge Brit aan het werk te zien .

Organisatie: Democrazy, Gent