Arsenal en Aaron Perrino
OLT Rivierenhof
Deurne
2014-09- 04
Je houdt er altijd wel een goed gevoel aan over als je naar een gig van Arsenal gaat … Al zo’n tien jaar staat de tandem Roan – Willemyns , met de sympathieke zangeres Léonie Gysel, garant voor een warme , zomerse, sfeervolle, aanstekelijke multi–culturele sound, die alle kanten opgaat.
Een handvol platen hebben ze uit, die evenwichtig , feelgood , luchtig als relaxt, melancholiek , nazomers zijn . Met het verschijnen van ‘Furu’ kon je hen tijdens de zomer wel ergens aan het werk zien . In welke vorm zij met gastvocalisten aanwezig zijn , komen smileys op de gezichten, kunnen de beentjes worden gestrekt en is er een samenhorigheidsgevoel. Arsenal brengt je ongetwijfeld moeiteloos in een feeststemming.
Kortom , ze bezorgen je een onvergetelijke, ontspannende avond.
Drie maal traden ze aan in een uitverkocht Rivierenhof en het pittoreske decor brengt je in optimale stemming, ideaal om de festivalzomer uit te wuiven en de herfst te begroeten , surplus even na te mijmeren van de voorbije periode . Heerlijk zoiets!
Kleurschakeringen van de seizoenen vloeien in elkaar over op de opener “Temul” van de nieuwe plaat, met de Deense schone Lydmor ; een spannende, groovende , filmische dreiging bij valavond zit verweven in de sound, bepaald door de keys en de percussie . Onze lieftallige deerne ging nog meer extravert te werk, ging vocaal diep en dweepte de massa op . Terecht stond zij hier in de spotlight.
Dan trokken John Roan – Léonie Gysel de boel op gang . “The coming” helpt je op weg als sfeermaker, en dan kan het Arsenal feestje definitief beginnen , een goed uur lang met die lekkere exotische, pompende beats’n’grooves , danspasjes , lachende gezichten en handjes zwaaien . De temperatuur steeg op de daaropvolgende songs “Black mountain” en “Estupendo” , wat mooi meegenomen was . Het publiek wist hen sterk te onthalen.
Een glansrol opnieuw aan het adres van onze Deense op “Evaporate”, die heel beweeglijk op de stage bezig was, en het partygevoel onderhield . Haar zinderende verschijning smeulde nog even na.
Vrolijk , zwoel, gezwind speelde Arsenal verder met het loungy “Longee” , “High venus” en “Not yet free”. Het gitaarspel drong zich meer op naast de lekker in het gehoor liggende beats. De happy feelings gingen naar een finale op “Personne ne bouge” met Baloji als gastvocalist, “Saudade” en een prachtige uitgesponnen “Melvin , waar het refrein van “You spin me round” van Death or Alive te horen was.
In de bis konden we wat op adem komen , rockte Arsenal samen met Aaron Perrino op diens meesterlijke “Like an criminal” en het emotievolle “Buy in late”, te vinden op een vroeger Arsenal album ‘Outsides’. “Woe is me” baande op sfeervolle wijze een weg naar de ultieme extase van “One day at a time” en “Lotuk”.
Arsenal fascineert, boeit , roept het beeld op van gekoelde cocktails, en blijft één van de opwindendenste live acts , die we maar al te graag koesteren!
Aaron Perrino uit Boston, sing/songwriter van de (vroegere) rockbands The Sheila Divine en Dear Leader , hielp al mee op de platen van Arsenal . Met The Sheila Divine bracht hij twee pareltjes van platen uit , ‘New Parade’ en ‘Where have my countrymen gone’, melodieus subtiel opgebouwde, gevoelige rock . "Automatic buffalo" en “Countrymen” , de titelsong, ontbraken niet in de handvol solo gespeelde breekbare songs , geleest op z’n intense gitaarspel en zijn helder indringende, lichthese vocals …
Organisatie: OLT Rivierenhof , Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
Cloud Nothings, Double Veterans
DokBox
Gent
Dit optreden van Cloud Nothings was vooraf gepland in de Charlatan en hoe veel wij ook van die zaal houden, we waren blij dat het verplaatst werd naar DOK Gent, al was het maar om de schitterende locatie nog eens te kunnen zien. Het klopte ook gewoon, de muziek van Cloud Nothings, teenage fear vertaald in sterke en misschien nog vooral luide songs, paste hier perfect. De in elkaar geflanste, geïmproviseerde concertzaal, met voetbaltribune, onder het grote afdak was bijzonder gezellig en ook het geluid ging niet verloren, zoals dat al eens kan gebeuren met optredens in de buitenlucht. Goeie zet, Democrazy.
De avond werd geopend door Double Veterans, een project van 3 studenten van ons lands eigen Rock ’n Roll high school: PHL Music in Hasselt. Toegegeven, het klinkt niet echt punk rock, zo naar school gaan en daar leren hoe je muziek moet maken. Maar na vanavond zijn we bereid onze mening te herzien. Dit was geen braaf muziekschoolensemble, dit was gewoon goed. Niels Meukens en Thomas Valkiers, beiden van het inmiddels gestopte The Crackups en het legendarische X!nk en Tubelight’s Lee Swinnen (zoon van) brachten heerlijk psychedelische lo-fi nummers met echo’s van The Brian Jonestown Massacre, The Black Lips en Fidlar. Ze coverden “You’re Gonna Miss Me” van The 13th Floor Elevators en eindigden met hun simplistische single “Beach Life” (stepping on the beach, drinking, smoking weed). Prompt vroegen wij ons af of er niet kan gesurft worden op De Leie.
Cloud Nothings groeide van een project van zanger Dylan Baldi uit tot een volwaardige en (naar de normen van hun genre) succesvolle band. Na twee platen die redelijk onder de radar bleven, gooiden ze in 2012 een bom met ‘Attack on Memory’, het resultaat van een potje ravotten in de studio met de legendarische Steve Albini achter de knoppen. Eerder dit jaar verscheen ‘Here and Nowhere Else’, waarmee ze bewezen dat ze ook zonder Albini een plaat om U tegen te zeggen kunnen maken. En dat weten ze zelf ook, voor de setlist putten ze alleen uit deze laatste twee langspelers. Ons hoort u niet klagen. Het optreden van Cloud Nothings hier op DOK was vooral luid, maar achter die wall of sound zaten ook wél goede songs met sterke melodieën verscholen, zoals ook bijvoorbeeld The Jesus and Mary Chain en My Bloody Valentine zich onderscheiden van hun vele imitators.
Bij hun vorige passage in België op Les Nuits Botanique sprak men links en rechts van een van de hoogtepunten van het concert/festivalseizoen, hetzelfde zeggen van deze passage zou een tikkeltje overdreven zijn. Retestrak was het wel. “Stay Useless” was een sterke opener, en in ijltempo raasden ze door “Psychic Trauma”, “Now Hear In” en “Quieter Today”, 3 nummers uit die laatste plaat. Allen stuk voor stuk oerdegelijke songs maar het eerste echte hoogtepunt kwam er met het eerste van de twee langere nummers in de set: “Pattern Walks”. Hemels lawaai. De zon ging volledig onder tijdens de outro en it made sense. Na onder andere nog “Cut You” en het instrumentale “Seperation” eindigden ze na een dik halfuur, het voelde langer aan, met het tweede hoogtepunt, “I’m Not Part of Me”, waarbij het publiek echt leek wakker te schieten.
En toen moest dat tweede lang nummer nog komen, “Wasted Days” was een volledige bisronde op zichzelf. De dik vijftien minuten (1/3 van de lengte van set!) durende versie greep je bij de keel en sloeg je knock-out. Indrukwekkend. Tijdens dit nummer bleek vooral wat écht de kracht is van de band: een fenomenale drummer, wat die voor mekaar bracht was op het machinale af. Bij de drummers in de zaal viel de mond open van verbazing, plots voelden ze zich wel heel kleine garnalen.
Na een zoiets verschroeiends kan je gewoon niks meer spelen, wat ze dan ook wijselijk niet deden. 10 songs in drie kwartier, het was meer dan voldoende. Goed optreden? Ja, al zat het venijn toch vooral in de staart, met het laatste nummer van de set en het bisnummer. Hét absolute hoogtepunt van het jaar? Nou, nee, dat nu ook weer niet. Maar hé, waarom zou daar iets mis mee zijn?
Organisatie: Heartbreaktunes + Democrazy, Gent
Tim Rice en Andrew Lloyd Webber’s musical meesterwerk Evita is in het land voor 14 voorstellingen, de Europese première in de originele Engelse versie . Shakalaka slaagde erin deze musicaltopper naar hier te halen , na Cats en Mamma Mia , die op een even groot succes kan rekenen.
Evita is één van de bekendste musicals ter wereld en vertelt het verhaal van Evita Peron , de echtgenote van de Argentijnse president Juna Peron na WOII, de levensloop van haar nederige afkomst van fotomodel tot actrice naar de rijkdom , de macht in de sociale rangen en de status van ‘first lady’ die de bevolking van haar maakten, tot het verval en de kanker , die zich van haar lichaam meester maakte . Op 33 jarige leeftijd overleed ze en het land werd in diepe rouw gehuld . “Don’t cry for me Argentina” werd dan ook dié wereldhit uit de musical/theatergeschiedenis.
Evita werd gelauwerd met meer dan 20 belangrijke awards . De verfilming met Madonna en Antonio Banderas (’96) won ook een Oscar.
De toeschouwer wordt in een ingenieus decor ondergedompeld in een perfecte afstemming van snelle scènewissels, de swingende choreografieën, de dynamiek , de friste en de vaardigheid in het verhaal, de knappe , sterke acteer- en zangprestatie en de heerlijk moderne orkestraties , die nergens bombastisch aandoen.
De emotionaliteit en de gevoeligheid die errond zweeft , krijgt vooral in het tweede deel de bovenhand. Santa Eva staat hier dan als persoon nog meer in de picture , met haar talent en de verbrokkeling van haar eigen functioneren.
De creativiteit, de overgangen op het podium , het filmisch kader , het danstalent , de acteerprestaties en de zangpartijen , vooral in het eerste deel zijn dan ook enorm, met oog voor detail ; een streling voor oog en oor .
We werden moeiteloos meegesleept in het ganse verhaal . Hoogte punt is natuurlijk als zij in een glinsterende witte jurk op het balkon verschijnt en helder , indringend, overweldigend “Don’t cry for me Argentina” zingt .
Knap allemaal hoe het is in elkaar gestoken en is uitgewerkt , wat niemand onberoerd liet. Prachtig hoe het samenspel en de individuele prestatie met meer dan 40 betrokkenen op elkaar is ingespeeld; ook de figuranten kwamen hier goed uit de verf .
Kortom, dit is ‘pur sang’, een aanrader om U volledig in deze topproductie te laten opgaan . Shakalaka mag als initiatiefnemer in België terecht trots zijn … Evita speelt van 29 juli tem 10 augustus 2014
Organisatie: Shakalaka (ism Kursaal Oostende)
Het was zowat 5 jaar geleden dat wij de baardrockers in hetzelfde Vorst Nationaal nog aan het werk zagen. En een beetje jammer, haast niks is er veranderd. De setlist was nog nagenoeg dezelfde, met uitzondering van een drietal nieuwkomers (“I Gotsta Get Paid”, “Flyin’ High” en “Chartreuse”) uit die fameuze, door Rick Rubin geproduceerde laatste plaat ‘La Futura’. Eigenlijk hadden wij stiekem gehoopt dat ‘La Futura’ een wat meer prominente plaats zou innemen in het hele gebeuren, want het is een verdomd sterk en levendig album. Maar ZZ Top hield er aan om vast te houden bij de klassieke greatest hits opzet waarmee ze nu al meer dan twintig jaar de wereld rond trekken. Als je bij één band de term ‘voorspelbaar’ mag bovenhalen, dan is het ZZ Top wel.
Maar goed, het zijn natuurlijk klasbakken en hun muzikale bagage is nog groter dan hun imposante baarden. Als geen ander wist het trio die zompige sound te produceren, Billy Gibbons gromde nog als de besten en zijn gitaar klonk ook nog altijd lekker smerig. Dusty Hill baste als een jong veulen en mocht met zijn gemene stem ook weer de all-time favorite “Tush” naar zijn hand zetten. De vertrouwde simultane pasjes, ook weer één van die handelsmerken, waren ze heus nog niet verleerd en de eeuwige zonnebrillen zijn waarschijnlijk gewoon op hun hoofd vastgegroeid.
Voor ons klonken de heren nog steeds op hun best wanneer ze zich met volle overgave op de blues stortten, “Jesus Just Left Chicago” en vooral de Muddy Waters cover “Catfish Blues” hadden het brandend vuur van de blues in zich hangen. En met “Foxy Lady” bracht ZZ Top prachtig hulde aan Hendrix, de song barstte uit al zijn voegen en was zonder meer één van de hoogtepunten van de avond. Nog zo eentje, “La Grange”, de vette klassieker uit de oude doos, werd met een overdosis aan rock- en bluesvuur naar hogere kringen getorpedeerd, hoewel drummer Frank Beard op een gegeven moment even niet bij de les was en compleet naast het ritme klopte (’t is ook maar een mens, en bovendien al een jaartje ouder).
Natuurlijk ging Vorst Nationaal uit zijn dak bij “Gimme Al Your Lovin’”, “Legs” (met die leuke witte wollen gitaartjes) en “Sharp Dressed Man”, om een millionseller als ‘Eliminator’ kan men nu eenmaal niet omheen. Die songs waren stuk voor stuk wereldhits in de jaren tachtig en zorgden toen gelukkig nog voor de nodige portie gemene rock tussen al dat eighties plastiek. Ook in Vorst bleek dat dergelijke tijdloze songs nog niks aan kracht hebben ingeboet en voorzien waren van een hoge kwantum vet alsook van een stel nijdige en vlijmscherpe solo’s van de immer coole en wederom fantastische Billy Gibbons.
Dit was eigenlijk een typische ZZ Top gig, zeer voorspelbaar en half op automatische piloot, maar altijd weer interessant omwille van die zompige southern-sound die doordrongen is van de blues. De fans wisten perfect wat ze mochten verwachten, en dat kregen ze ook.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/zz-top-25-06-2014/
Organisatie: Gracia Live
The Pains Of Being Pure At Heart doet het deze toer zonder zangeres en toetsenist Peggy Wang. Maar daar hebben ze een goede oplossing voor gevonden in de vorm van Jessica Weiss. De zangeres van hun voorprogramma Fear Of Men deed het daarna ook met Pains Of Being Pure At Heart. Deze combinatie zorgde voor de nodige vermoeidheid bij haar.
Met Fear Of Men heeft Jessica Weiss enkele rustige indiepop nummers klaarstaan. Het begint al met “Alta”, dit gelukzalig beginnend nummer zet meteen de toon. In het publiek lijkt iedereen blij te worden van deze muziek. De gitaren en drum komen zeker niet naar voor bij dit viertal. Alhoewel er soms eens gebruik gemaakt wordt van een gitaarsolo. Bij “Inside” komt dit het meest naar voor, stevige gitaren waardoor je alsnog wakker wordt. Want hoe goed de muziek ook is, na een tijdje is het wat eenheidsworst en krijg je een nood aan vernieuwing.
Die komt er in de vorm van Pains Of Being Pure At Heart. In tegenstelling tot het concert van Fear Of Men zit niemand nog op de tribunes en staat de zaal afgeladen vol. Deze ‘hangar’ leent ook perfect aan bij de muziek die ze spelen. Vlak naast het water met de zon die nog net komt binnenpiepen creëert dit meteen een aangename sfeer voor het concert.
Jessica Weiss is weer paraat en samen met Kip Bernam vormen ze een gouden combinatie. Beginnen doen ze met “Until The Sun Explodes” dit nummer past perfect in de sfeer van de zaal. Tijdens dit nummer blijft de zaal vollopen en dan volgt “Heart In Your Heartbreak” dit zet meteen de toon voor de rest van het concert. Een powerpopconcert waarbij niemand stil kan blijven staan.
Ze spelen heel wat steviger dan op CD, en dit komt hen zeker ten goede. Zanger Kip Bernam heeft wat Liam Gallagher allures doordat hij zijn regenjas aanhoudt en het tot aan zijn kin dichtgeritst heeft. Hierdoor krijg ik het warm in zijn plaats, want heet komt het zeker. Na “Come Saturday” ontploft de tent. Iedereen begon te dansen, zelfs het doekje in de drum en dit blijft duren tot lang na het concert. Aan alles zie je dat dit het laatste concert is van hun tour, ze zijn perfect op elkaar ingespeeld en iedereen heeft er zin in. Toen het laatste nummer “Pains Of Being Pure At Heart” gespeeld werd. Kwamen er nog drie bisnummers, maar dit bleek niet genoeg. Want het publiek vond dat “Belong” nog ontbrak. Na hun eerste bisronde kwam dan een tweede met enkel “Belong”. Dit deed het publiek nog een laatste keer helemaal gek gaan.
Na het concert gaven ze zelfs nog een signeersessie en nam de band tijd om een praatje te slaan met het publiek.
Pains Of Being Pure At Heart zorgden ervoor dat het eerste nummer van hun set waarheid werd. Toen het concert gedaan was, verdween de zon ook uit de lucht. Het leek dus alsof ze zo strak gespeeld hadden dat ook de zon geëxplodeerd was.
Organisatie: Democrazy, Gent
Brian Jonestown Massacre is een cultband. Zanger Anton Newcombe een cultfiguur. Gezien zijn drugverslaving in de jaren ’90 en begin jaren 2000 is het een wonder dat hij anno 2014 nog in leven is. Ok, hij is wat verzwaard en afgeleefd, hij ziet er 60 uit en is er 47, dat wel. Maar dus wel nog steeds in leven en volledig afgekickt. De drugs heeft zijn andere grote verslaving, muziek, voorgoed van de troon gestoten. Naast touren en platen maken met BJM, heeft Anton ook een goed oog voor nieuwe muziek en startte hij daarom zijn eigen platenlabel.
Eén van die artiesten op A Records is Les Big Byrd, een psychedelische band uit Stockholm, die het voorprogramma verzorgden van het uitverkochte concert van The Brian Jonestown Massacre in De Botanique op 24 juni.
Psychedelische bandjes, zo zijn er veel in hipsterstad Stockholm, maar eerlijk: dit was een van de betere openers die wij ooit al gezien hebben. In een halfuur tijd speelden ze 4 nummers, waarvan vooral het derde nummer, dat in het Zweeds gezongen werd, het meeste indruk maakte. Voor het optreden stonden ze nog gezellig naar Uruguay-Italië op groot scherm in de bar te kijken. Ook zij zagen hoe Suarez in Chiellini’s oor beet. Of het een met het andere maken had weten we niet, maar twee van de vier groepsleden stonden wel geschminkt als een vampier op het podium. En bijten deden ze, heerlijk bijten. De lat hoog leggen voor de hoofdact, dat zien we graag.
Klokslag 21u was het tijd voor The Brian Jonestown Massacre. Zoals eerder gezegd dus een cultband. Ze werden vooral bekend door de documentaire (of was het nu een film?) over hun verzonnen rivaliteit met The Dandy Warhols. Ze wouden een soort Amerikaanse versie van de Blur-Oasis starten, en zetten The Dandy’s voortdurend in het zeik, uit jaloersheid op het succes van hun stadsgenoten. In de documentaire, DIG!, is, naast een hele hoop verwijten aan het adres van The Dandy Warhols, ook te zien hoe Anton zijn leven laat kapot gaan aan de drugs, bandleden op het podium de band verlaten en de band gearresteerd wordt voor, je raadt het nooit, drugsbezit. Maar Anton Newcombe ervoer ook de ‘positieve’ aspecten van het druggebruik: ze maakten hem uitzonderlijk creatief, met als piek 1996; drie albums in 1 jaar tijd en stuk voor stuk pareltjes.
Nu doet ie het dus clean. En heeft ie oude bandleden terug verwelkomd. Matt Hollywood, de man die BJM verliet op podium, is terug en ook Joel Gion, hun eigen Bez, je herkent hem aan de bakkebaarden, is dat al een tijdje. Naast Anton en Matt, had je ook nog Frankie Teardrop Emerson, Ricky Maymi en soms ook nog de keyboardspeler op gitaar. 5 gitaristen dus, in de Orangerie werd een heuse lawaaimuur opgetrokken.
Anton en band kozen voor een marathonset van dik twee uur, ook al werd op voorhand slechts 1u een kwart aangegeven. Puttend uit 13 albums en ongeveer even veel EP’s kozen ze voor een mix van snellere nummers, die vooral aantoonden hoe goed hun vermeende rivalen van The Dandy Warhols niet naar hen hebben geluisterd en ‘tragere’, Velvet Underground-achtige nummers. Ze worden niet voor niks The Velvet Underground van de jaren ’90 genoemd. Het begon sterk met de naar ‘Flick Of The Finger’-ruikende opener “What You Isn’t”, een nummer uit ‘Revalation’, hun jongste plaat en “Who”, the best Dandy Warhols song not by The Dandy Warhols. In de categorie Velvet Underground: “Anemone” en “Got My Eye On You”, dat vroeg in de set al iemand deed crowdsurfen, vermoedelijk door de opzwepende, uitdagende manier waarop Joel Gion het refrein zong.
Er zaten best wel een aantal dipjes in de set, vooral tijdens de nieuwe nummers halverwege de set snakte een deel van het publiek naar het einde. Wanneer ze dan plots hun persiflage van The Dandy Warhols, jep, het wordt in DIG! als een obsessie van Anton voorgesteld, “Not If You Were The Last Dandy On Earth” speelden, leken ze te beseffen dat het publiek vooral uit de bol wou gaan. Ze haalden de zanger van het voorprogramma op het podium om “Vad Hände Med Dem”, een nummer in het Zweeds, te spelen. Hij pepte het publiek op en we moesten spontaan aan uitspraken van Jan Mulder over het spelbeeld op het WK 2014 denken. Hij ging er namelijk volledig in op en bracht, met Mulder’s woorden, meer ziel, animo en overwinningsdrang in het statische, niet-interactieve voorkomen van vooral Anton en Matt Hollywood, de twee leadzangers. Met hun laatste twee nummers gingen ze verder op dat energiek elan met een uitmuntend “Oh Lord” en een fantastisch “When Jokers Attack”, dat een van de langste, doch met hun 5 gitaren meest epische outro’s had die wij ooit al gezien hebben. Zo nam het over de hele lijn bekeken ‘goed’ concert op het einde toch nog de wending van een ‘onvergetelijk’ concert.
En zijn ze nu eigenlijk beter dan The Dandy Warhols? Jazeker.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/les-big-byrd-24-06-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/brian-jonestown-massacre-24-06-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
Een hoop krijsende tieners stond in grote getale aan de ingang van het Sportpaleis voor het optreden van Miley Cyrus. De 21-jarige popster die normaal op 4 mei al in Antwerpen zou zijn moest haar eerdere show cancelen wegens een allergische reactie. Al hebben wij bij dit excuus wel onze twijfels.
Op een gigantische tong die als glijbaan diende gleed Miley naar beneden om haar eerste nummer “SMS (Bangerz)” voor ons te zingen, nadat zij ons wel eerst een half uur had laten wachten. Het was het wachten waard want Miss Cyrus heeft een wervelende show neergezet! Je wist niet welke kant eerst op te kijken. Dansers in berenpakken, een dwerg verkleed als een gigantische joint, een schaars geklede Miley die twerkend op een auto het podium kwam opgereden, … Het minste wat je van deze performance kon zeggen is dat Miley en haar dansers samen het podium onveilig hebben gemaakt.
Het grootste deel van de show bestond uit nummers van haar nieuwste plaat ’Bangerz’. Maar goed ook want op muzikaal vlak heeft ze met haar eerdere platen niet veel bereikt, enkel “Can’t be Tamed” heeft een plekje in de show gekregen. Als complete verassing heeft Miley het Beatles nummer “Lucy in the Sky with Diamonds” gebracht als ode aan haar overleden hondje ’Floyd’. Daarna is ze verder gegaan met enkele covers op een kleiner podium in het middenplein. Ze zong “In the Morning of the Magicians” van haar favoriete band Flaming Lips, “Yolene” van Dolly Parton, “Summertime Sadness” van Lana Del Rey en haar eigen “Rooting for My Baby”.
Omdat Miley bij “Someone Else” op een reuze hotdog over het Sportpaleis zweefde, verwachtte ik dat zij tijdens de ‘Wrecking Ball’ op een gigantische bal zou gaan zitten om een deel van het Sportpaleis te slopen maar dit was niet het geval. Jammer!
Het spektakel werd afgesloten met vuurwerk en enkele kanonschoten tijdens “Party in The USA”.
Dat chocqueren Miley’s doel is, is wel duidelijk. Zo kennen we haar nu eenmaal! Maar wat men niet mag vergeten is dat dit alles live gezongen was en dat ze een fantastische stem heeft. Wat in de wereld van de popmuziek niet altijd evenveel voorkomt!
Organisatie: Live Nation
In hun zoektocht naar de roots van de vaderlandse muziekgeschiedenis kwam het Amerikaanse trio Violent Femmes begin jaren ’80 op de proppen met een recept dat in zowat alles verschilde van de toenmalige tijdsgeest. De speelse potpourri van akoustische folk en punk was initieel immers enkel bedoeld voor een straatpubliek in en rond thuisbasis Milwaukee, mijlenver verwijderd van radio airplay, platencontracten, dure producers en videoclips.
Het titelloze Violent Femmes debuut sloeg in ’83 in als een bom bij al wie toen 18 en op zoek naar zichzelf was. De tien liedjes op die plaat zijn allen van de hand van notoir Lou Reed imitator Gordon Gano. Helemaal anders dan zijn leermeester wist Gano universele thema’s als lust, religie en eenzaamheid in luchtige teksten met grote meezingfactor te gieten. En hoe hard ze ook hebben geprobeerd, in de stuk of zeven daaropvolgende platen hebben Violent Femmes nooit de impact en het succes van hun debuut kunnen evenaren.
Op het ene classic album komt echter al wat vroeger sleet dan op het andere zo blijkt, want een slordige acht jaar na hun vorige doortocht in de AB wist de groep afgelopen donderdag nog amper een halve zaal te vullen voor de integrale uitvoering van hun debuut. De opkomst bleek gelukkig een povere graadmeter, want groep en publiek omarmden elkaar meteen met het nodige enthousiasme vanaf de eerste noot van het luidkeels meegebrulde “Blister In The Sun”. Al wie de plaat in huis heeft leefde in de blije verwachting dat er nog negen van dat soort evergreens zouden volgen die moeiteloos laveren tussen folky reggae (“Please Do Not Go”), felle punk (“Add It Up”, “Promise”), blues (“Confessions”), perfecte pop (“Gone Daddy Gone”) en Velvet Underground pastiche (“Good Feeling”).
Anno 2014 herkennen we nog twee oorspronkelijke Femmes in de als overjaarse college kid met ziekenfondsbrilletje vermomde Gano en de op een sjofele zwerver lijkende Brian Ritchie op (akoustische) bas. De twee veteranen zijn nog steeds niet de beste muzikanten van de klas, en juist door hun ogenschijnlijk hekel aan perfect getunede (bas)gitaren weten ze de authenticiteit van hun jingle jangle songs perfect te bewaren. Het duo werd vervolledigd door de nieuwe drummer Brian Viglione die ooit op de loonlijst stond van The Dresden Dolls en net als zijn voorganger Victor DeLorenzo met niet meer dan één snaredrum, één cimbaal, één metalen ton en het nodige gevoel voor theatraliteit de ruggegraat van de groep vormt.
De groep nam best wel een risico door hun gevierde debuutplaat aan een verschroeiend tempo de zaal in te sturen en zo amper de helft van de concertduur vol te maken. Gano & co hielden gelukkig nog een soort ‘best of the rest’ achter de hand die allesbehalve nefast bleek voor de feestvreugde. Het trio ging eerst uitdrukkelijk de country tour op met het jolige “Jesus Walking On The Water” uit het ‘moeilijke’ tweede album ‘Hallowed Ground’ (‘84). Uit diezelfde plaat werd ook het met banjo, viool en mandoline opgesmukte “Country Death Song” geplukt. Even later schakelden de Femmes vlotjes over op strakke punkpop met “Freak Magnet” en de ultrakorte politiek incorrecte kopstoot “Old Mother Reagan”.
Meest in het oog springend bleek uiteindelijk de free jazz injectie die werd toegediend aan “Black Girls”. Voor het publiek het goed en wel besefte stond er toen plots een uitgebreide blazerssectie op het podium, met in de rangen o.a. de legendarische Stooges saxofonist Steve McKay. Tussendoor mocht ook de briljante non-album single “Gimme The Car” niet ontbreken, een nummer waarin Gano zijn primaire lustgevoelens voor een zomerlief op zijn vader projecteert.
Met het tongue-in-cheek “American Music” en een folky reprise van “Blister In The Sun”, waarin Gano intussen gitaar voor viool had ingeruild en harmonica virtuoos Steven de Bruyn van opwarmers The Rhythm Junks mee de boel mocht komen opvrolijken, werd een anderhalf uur durend feestje vrolijk ten grave gedragen. Dat het laatste album van Violent Femmes reeds dateert van bijna 15 jaar geleden en de band dus definitief veroordeeld lijkt tot de rewind formule was vanavond niet meer dan een detail.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-rhythm-junks-19-06-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/violent-femmes-19-06-2014/
Organisatie: Greenhouse Talent
The Scene - Thé Lau is van de wereld en de wereld is van Thé Lau!
Thé Lau/The Scene
Lotto Arena
Antwerpen
Het kwam de laatste tijd al meermaals in de media, Thé Lau is ongeneeslijk ziek en daarom werden hem, bij wijze van eerbetoon, nog een aantal afscheidsconcerten gegund in Nederland (oa. Pinkpop) en België.
De data in NL en de AB te Brussel waren in een mum van tijd uitverkocht en daarom werd een extra concert toegevoegd in Antwerpen. Dankbaar dat ik er bij kon en mocht zijn trok ik afgelopen zaterdagavond toch met gemengde gevoelens naar de Lotto Arena. The Scene was een band die in mijn studententijd (eind jaren 80, begin jaren 90) hun hoogdagen beleefde en in die tijd niet weg te denken was op de affiche van zowat elk toenmalig festival in Vlaanderen.
Nummers als “Blauw”, “Iedereen is van de wereld” en “Rauw hees teder” of “Rigoureus” kenden enorm veel bijval op radio, televisie en op ontelbare podia …Het zijn stuk voor stuk nummers waarmee ik opgroeide en die ik tot op de dag van vandaag moeiteloos woord voor woord kan meezingen.
Gemengde gevoelens dus…omdat ik echt wel uitkeek naar een avond nostalgie en een brok eerlijke en eigenwijze rockmuziek in de moedertaal…maar ook besefte dat het de laatste keer was dat ik een feest met Thé Lau zou meemaken. Maar ik had me vooral voorgenomen mateloos te genieten en hoopte dat ook de frontman van The Scene dit zou doen! Later op de avond zou blijken dat dit zonder moeite werd gerealiseerd…
De Lotto Arena was niet helemaal uitverkocht maar veel scheelde het toch niet. De merchandisingstand deed alvast gouden zaken en het viel me meteen op dat de gemiddelde leeftijd van het publiek zich situeerde rond de 40 à 45 jaar. Eindelijk was ik eens omgeven van leeftijdsgenoten.
Van het voorprogramma Neeka kon ik nog net de 2 laatste nummers meepikken : “I don’t need a lover” en “Deeper Well”. Klonk heel mooi en puur. De zang deed me denken aan een kruising tussen Heather Nova en Sharleen Spiteri. Basspeler van dienst was meneer Paul Van Bruystegem, een echte vakman…vooral gekend van Triggerfinger en The Wolfbanes en vorige week nog 55 jaar geworden.
Iets voor 21u00 betrad The Scene het podium, als laatste en onder een luid en warm applaus maakte Thé Lau zijn opwachting. Het stond toen al in de sterren geschreven dat dit een speciaal, emotioneel en gelukkig ook hartelijke concert zou worden.
Opener “Slapen” en het daaropvolgende nummer “De Dood” van de nieuwe CD ‘Platina Blues’ klonken meteen zeer aangrijpend, aangezien het thema en de tekst van de songs akelig realistisch zijn. Maar Thé was goed bij stem, de rust zelve en wou er meer dan ooit een mooi feest van maken. Amper te geloven dat deze sympathieke kerel volgens de dokters allicht nog slechts tot het einde van het jaar te leven heeft. Nooit zo gehoopt op een medische dwaling als nu.
Maar, het voornemen in gedachten, het moest een feest worden en zo geschiedde. “Blauw” zat na “Samen” en “Geloof” al vrij vroeg in de set en zorgde voor een eerste climax. Het overgekende nummer werd uit volle borst meegezongen door werkelijk gans de menigte en toverde zowaar een prachtige glimlach op het doorgroefde gelaat van de frontman. Dit deed zichtbaar deugd!
Als eerst ‘gastmuzikant’ mocht Stef Kamil Carlens komen ‘meevieren’. Samen werden 2 nummers aangesneden het ingetogen “Mooi” en het oudere maar beter gekende “Rauw hees teder”. Stef deed zijn uiterste best en de wisselwerking met Thé Lau was knap maar niet altijd evident.
Midden het optreden, na “Rij rij rij” en na gelukwensen voor onze Rode Duivels, werd wat gas teruggenomen en was het tijd voor enkele nummers die misschien minder voor de hand liggen maar eens te meer de eigenzinnigheid en de unieke sound van The Scene en Thé Lau benadrukten. “Rivier” (met strijkerskwartet nadrukkelijk aanwezig) en “Kleine Stille Strijd” zijn mij alvast het meest bijgebleven en zorgden soms voor een mooi rustpunt, ook bij het publiek.
Speciaal uit Nederland kwam ‘Lange Frans’ daarna Thé Lau een hart onder de riem steken. De boomlange rapper haalde in Nederland een megahit met het nummer “Zing voor me” waarbij Thé Lau het refrein voor zijn rekening nam en de combinatie van beide heerschappen wonderwel klonk en scoorde. De innige omhelzing na het nummer zorgde voor kippenvel.
Tijdens het daaropvolgende nummer “Zuster” werd terecht bassiste Emilie Blom uitvoerig in de bloemetjes gezet! Ze draait al 30 jaar mee met The Scene en Thé Lau bedankte haar daar oprecht voor. De blikken die beide geregeld uitwisselden op het podium gaven telkens weer blijk van een innige, solide band en een oprechte waardering voor elkaar.
De laatste gast op het podium was de ‘lokale wereldster’ Tom Barman. Hij verzekerde Thé Lau dat het helemaal geen toeval was dat The Scene zo populair is in België. Samen brachten ze 2 nummers waarvan het eerste voor mij een verrassing was : “Serpentine” van dEUS maar dan voor de gelegenheid vertaald naar het Nederlands door Dhr. Lau zelf. Beklijvend mooi en best wel aangrijpend. Het publiek werd er even stil van. Ook het nummer “Open” werd herschapen in een prachtig duet maar deze keer met luide vocale steun van het enthousiaste publiek.
En toen was het tijd voor de apotheose, voor het lijflied van The Scene en voor het echte afscheid : “Iedereen is van de wereld” werd ingezet en werkelijk alle aanwezigen in de zaal reageerden uitzinnig, emotioneel, warm en hartelijk. Je kon op Thé Lau zijn gezicht aflezen dat het hem echt wat deed en hij genoot enorm van het moment dat het publiek de zang volledig overnam en zijn nummer uit volle borst scandeerde. Intussen hadden ook weer alle gasten postgevat op het podium en werd een laatste keer het refrein ingezet…onbeschrijfelijk mooi en intens!
Moeilijk te omschrijven wat het doet met een zanger die één van zijn laatste optredens speelt maar Thé Lau bedankte alle aanwezigen uitgebreid en vertelde dat hij zich deze ‘warme spreekkoren’ nog lang zou herinneren. En ik hoop uit de grond van mijn hart dat hij gelijk heeft! Voor mijn part nog hééééééél lang…
Op 21 juni volgt het definitieve afscheid in de AB , Brussel!
Bekijk op youtube zeker eens de enig mooie versie/livebeelden van “Iedereen is van de wereld” van deze mooie avond
http://www.youtube.com/watch?v=BsTw4oCAD4s
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/neeka-14-06-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-scene-14-06-2014/
Organisatie: Live Nation – CulturaVOF
Guy Garvey, de immer sympathieke knuffelbeer die wel eens een pintje lust, was wederom bijzonder goedgemutst. Hij had redenen, in België is Elbow buitengewoon geliefd en kan de fel gekoesterde band niks verkeerd doen, het publiek droeg hen vanavond eens te meer op handen. Garvey’s humeur zal enkele uren later misschien wel wat de dieperik in gekelderd zijn toen Engeland op het WK jammerlijk de boot in ging tegen de Italianen, maar daar hadden de concertgangers geen boodschap aan.
Bij ons heeft Elbow zo ondertussen al een goddelijke status verworven, een beetje zoals Coldplay en Editors, ook twee bands die een tweejaarlijks abonnement hebben in Werchter en daar altijd een op voorhand gewonnen match spelen. Toch even ter verduidelijking, wat betreft die twee laatste groepjes hebben wij al lang het schip verlaten, maar tot Elbow voelen we ons nog altijd aangetrokken omdat de band, ondanks het mega succes, toch nog steeds eigenzinnige plaatjes maakt die nog niet door het grote geld beïnvloed zijn. Zo ook ‘The Take Off And Landing Of Everything’, een integere en gevoelige plaat die niet zomaar direct al zijn geheimen prijsgeeft.
Het is een gave van Elbow om de intimitiet van hun platen te kunnen overdragen naar een mega zaal van dit kaliber, met uitzondering van The National kennen wij niet zo gek veel andere bands die dat met evenveel branie voor mekaar kunnen krijgen. Ook nu lukte het Elbow weer, het was genieten van de innemende pracht van hun bekoorlijke songs die aangekleed werden met heerlijk vloeiende strijkers. Bij andere bands zorgt een strijkensemble nogal dikwijls voor overbodige stroop, maar bij Elbow legde het nog wat meer emotie in de op zich al zeer intieme songs.
Eén gevaar, met al die rustige emotievolle momenten leek Elbow toch een beetje het publiek in een weliswaar comfortabele slaap te sussen. Garvey en de zijnen koesterden de warme ontvangst en brachten een wondermooie en fluweelzachte set met een handvol pareltjes als “The Bones of You”, “The Loneliness Of a Tower Crane Driver” (prachtig, de krop in de keel), “Mirrorball” en “New York Morning”, maar het vuur die eigenlijk pas op het einde kwam mocht van ons toch iets vroeger zijn aangestoken. De zaal kwam immers pas echt op dreef met een uitmuntend “The Birds”, met de opwindende sound van een overheerlijk “Grounds for Divorce” en met een verrukkelijk “Starlings”, drie uitblinkers die het tempo de hoogte injoegen en voor extra welgekomen animo zorgden. De verplichte nummertjes “Lippy Kids” en “One Day Like This” , met de verwachte interactie van het publiek, wakkerden dat vuur nog wat meer aan en Elbow had alweer met de vingers in de neus een onsterfelijke live reputatie bevestigd.
Tijd voor enige conclusies :
Eens te meer bleek dat hun meesterwerkje ‘The Seldom Seen Kid’ een plaat is die ze nooit meer zullen overtreffen, het waren alweer de sterkhouders van dat album die de hechte lijm vormden voor deze behaaglijke live set.
Guy Garvey is op zich een perfecte entertainer en een wonderlijke zanger. Zijn bandleden speelden onfeilbaar, maar het was wederom Garvey die als geen ander het publiek volledig wist in te palmen, en dat heeft hij voor een groot deel te danken aan zijn wondermooie, bijzonder warme en heldere stem.
Hoe mooi, hartelijk en innig een Elbow concert ook mag zijn, het wordt op de duur toch een beetje doorzichtig. Om maar te zeggen, wij hebben hier van begin tot eind van genoten maar zitten niet echt te popelen om er de volgende keer terug bij te zijn, want verrassend kan je Elbow al lang niet meer noemen, voorspelbaar wel. Maar goed, voorspelde klasse blijft nog altijd klasse, natuurlijk.
Organisatie: Live Nation
Het Australische Pond is de band van zanger/gitarist Nick Allbrook, die samen met drummer Jay Watson ook deel uitmaakt van de tourband van Tame Impala. Qua sound mag je het ook wel in dezelfde richting gaan zoeken maar Pond is duidelijk nog een graadje onstuimiger, uitzinniger en intenser.
Met Pond lijkt halve gek en podiumbeest Allbrook al zijn duivels te kunnen ontbinden, het ontketende kereltje begeeft zich meermaals in het publiek, laat zich er gewillig over de grond rollen of gaat zonder problemen een rondje skydiven met gitaar en al. Samen met een bijzonder strakke en wilde band zorgt dit voor een zinderend en stormachtig concertje waar wij helemaal ondersteboven van zijn.
De driftige psychedelische rock stroomt voorbij in een onrustig beekje waar voortdurend vervaarlijke rotsblokken in neervallen. De onbesuisde energie en stootkracht van Pond gaan richting Thee Oh Sees, de geflipte sound neigt naar King Crimson en Pink Floyd (Syd Barret periode) maar dan met ontspoorde Black Sabbath gitaren en de furie heeft veel van weg van de ook al compleet geschifte Flaming Lips.
Pond serveert ons een stel dolgedraaide songs die diverse richtingen uitgaan, songs die eerst sidderen om dan te gaan ontploffen (“Whatever happened to the Million Head Collide”), die wild om zich heen rocken (“Xanman”) of die kostelijk uit de bocht gaan (afsluiter “Midnight Mass” waarin Pink Floyd, Sonic Youth en Flaming Lips in een bad LSD ondergedompeld worden).
Dit is een uurtje van de meest sprankelende en geflipte waanzin die we de laatste tijd al mogen beleven hebben. Een uitverkochte en uitgelaten AB Club is hier getuige van een sensationele live trip, genaamd Pond. Deze jongens willen wij hier de volgende keer in de grote zaal zien, ze breken het kot af.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
We waren benieuwd hoe The Kooks het er zouden van afbrengen , gezien na de eerste twee platen ‘Inside In/Inside Out’ en ‘Konk’ , deze ooit beloftevolle Britse band maar matig werk meer uitbracht. ‘Junk of the heart’ had bijna niks meer van de onschuldige , broeierige rock’n’roll met aanstekelijke, pakkende refreinen van vroeger.
Maar misschien komt er verademing met de nieuw in september te verschijnen plaat ‘Listen‘. Ze stelden er een viertal nummers van voor die een evenwicht bieden tussen hun gekende dynamische , springerige rock, beïnvloed door dampende funk , r&b, gospel en elektronica. Door hun jeugdig enthousiasme van weleer werden ze vanavond naar een hoger niveau getild. De band rond zanger/gitarist Mike Pritchard ging gretig te werk , speelde vrolijk, ontspannend en gemotiveerd!
We hebben het zeer zeker nog anders geweten toen ze tienerhartjes sneller deden slaan en er maar wisselende sets op nahielden . The Kooks mogen dan een terugslag kennen, ze timmeren aan de weg en knokken live met een uitgebalanceerde, gevarieerde set . Toegegeven, de dipjes met een rits minder spannende songs waren er, maar in het algemeen hadden we een best interessante , overtuigende set .
Meteen bij de leest waren we met de nieuwe single “Down”, die duidelijk extravert klonk; de gitaren kregen meer ruimte en de tv schermen op het achterplan waren een goede vondst . Samen met het poprockende “Ooh la” en het krachtige “Always where I need to be” hadden we een sterk begin.
Pritchard hotst heen en weer , zingt, knauwt , krijst, en betrekt z’n publiek (= een beetje alle leeftijden , maar met de enthousiasmerende jongeren vooraan! ) bij de nummers . Broeierige, zelfzekere poprock’n roll vingen net die moeilijkere momenten op, o.m. in het eerste deel van de set was dit met “See the world”, “She moves in her own way” , “Eddie’s gun”, “Sway” en het sobere ingetogen – solo - gespeelde “Seaside” (dat niet kon ontbreken!) op akoestische gitaar. “It was Londen” , “Westside” of een “Forgive & forget “dobberden wat rond , maar de ritmische aanstekelijke grooves en de live boosts zorgden voor het sterkere gevoel. “You don’t love me” op z’n beurt intrigeerde door de doo-wops. Het nieuwe “Around town” klonk heerlijk; naast de sfeervolle dance-elektronica eisten de gitaren hun recht op. Mooi!
Het kwintet schuifelde naar een mooie finale reeks, “Do you wanna” , wat luidkeels werd meegezongen , een snedige “Sofa song” en het positieve popgevoel van “Junk of the heart (makes me happy)” . Tot slot “Naieve” , die de band in het verleden groter, groots heeft gemaakt en de Lotto Arena kon uitverkopen …
Vanavond was De AB Box voldoende , maar The Kooks klauteren uit het diepe dal … én dan zien we net die sympathieke gasten , die hoop en een positief ‘young at heart’- gevoel uitstralen …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
