Waar is de tijd dat Bonobo het publiek kippenvel bezorgde in kleine zaaltjes met een maximum capaciteit van amper een paar honderd toeschouwers. Die tijd dat fans nog in de nek ademden van de bandleden en amper een woord durfden fluisteren tijdens die haast akoestische performances ligt helemaal achter ons. Vandaag spelen ze een lang vooraf uitverkochte AB plat voor een opvallend verjongd publiek. Het fundament van downbeat, jazzy trip hop blijft ondanks de zeer sterk technologisch geëvolueerde Bonobo toch nog stevig gebetoneerd. De sound van het collectief vult meer dan ooit de huiskamer. Meer zelfs, het vult Brussels’ mooiste tot in de kleinste hoekjes. Kortweg, dit is Bonobo+, een klassieke Bonobo met een perfect gemikte elektronische invalshoek.
Opperaap Simon Green, de man aan de keys en de fantastische drummer Jack Baker zetten het concert in met “Cirrus”, dé vooruitgeschoven single van hun nieuwe langspeler ‘The North Borders’. Deze heel dansbare opener is een plaat van wereldformaat en wordt zowat door iedereen gesmaakt. Zelfs techno-halfgoden hebben dit nummer heel hoog in hun maandelijkse charts staan. Toch, wat een hoogtepunt had moeten zijn is haast een slecht getimed laagtepunt geworden. Het werd alleen maar beter met de voltallige band en vocaliste Szjerdene in een bescheiden uitgevoerde hoofdrol bij “Towers”, ons lievelingsnummer “Stay The Same” en “Heaven For The Sinner”. Vanaf “Kiara” ontaardt het gebeuren in een met bass en bleeps opgewardeerde DJ-set waarbij het studiobeest in Green zichzelf volledig losgelaten heeft. Nooit hadden hun nummers zoveel body om mee uit te pakken. De schamele gastverschijning van gastaap Grey Severance (Cinematic Orchestra) keelde de zorgvuldig opgebouwde sfeer bij “First Fires” dan weer keihard onderuit. Gelukkig krijgen we nog een knappe experimentele en in dubstep ontaardende versie van “El Toro” . Een zalig uitgekiende drum- en saxsolo perfect op maat van het jonge dubsteppende publiek.
Deze nieuwe ‘Bonobo+’ klinkt elektronischer dan ooit . De op hun honger zittende fans van het eerste uur die geen enkel nummer van de twee eerste albums te horen kregen hebben, zullen echter wel beamen een voortreffelijke Bonobo te hebben gezien. Toch blijkt de klassieke voltallige bezetting nog steeds de beste formule voor die echte aapjesmagie. Ongetwijfeld zijn er verdeelde meningen maar de evolutie van deze Bonobo zet hen meer dan ooit op de wereldkaart en transformeert het kleine gezellige aapje tot één van de pronkdieren uit de Ninja Tune-stallen.
We blijven fan maar de AB op een mum van tijd vullen, dwingt mij te zeggen dat het tijd wordt terug op zoek te gaan naar een nieuw en alternatief hartveroverend aapje.
Tracklist: Cirrus / Sapphire / Towers / Stay The Same / Heaven For The Sinner / Kiara / Ten Tigers / Kong / Ketto / Emkay / First Fires / Nitelight /Recurring / We Could Forever / El Toro drum + sax solo / Transits / Know You / -- /The Keeper / Pieces
Organisatie: Live Nation
Debutant Tout Va Bien, een van de finalisten uit De Nieuwe Lichting (Stubru) deed het ondanks het wat lauw onthaal (geroezemoes) niet onaardig. Helemaal alleen op het podium brengt hij sfeervolle muziek en deuntjes die mij het meest aan The Kronos Quartet met hun Requiem for a Dream deed denken. We horen nog wel van Jan-Wouter die Jacques Brel vereert.
Piet Goddaer heeft de gewoonte om bij ieder nieuw werk zichzelf heruit te vinden en een nieuwe koers te varen. Vraag is of dit nou echt hoeft. Ozark Henry is en blijft altijd herkenbaar en aan de basisformule is er nog steeds niet gesleuteld, ook al laat hij zich vergezellen van de charmante winnares van de grote prijs Bart Peeters en tevens Ella-klante Amaryllis Uiterlinden. Je blijft de indruk hebben alles al eens ergens gehoord te hebben.
Ok, de stemmen passen zeer goed bij elkaar en we krijgen nieuwe versies van ouder werk en uiteraard een selectie uit zijn “Stay Gold”, wat voor onze Kortrijkse literatuurkenner niet meer of minder dan “blijf trouw aan jezelf” zou betekenen. Ik hou het bij “laat mij maar lekker aan de top blijven”.
We krijgen varianten op soul met “Do you Love Me”, een wenk naar opera of klassiek met “Plaudite amici comedia finita est”. Verder loepzuivere versies van let it grow, Save yourself en het nog net niet versleten “Indian summer”. Ozark probeert er de vonk in te krijgen met “Rescue”.
Wat schort er nou aan? Wat kan je nou hebben tegen perfecte sounds, perfect gemixt geluid en een schare zeer goede muzikanten? Dat is het hem nou net! Piet wist zich vroeger te omringen met vrienden/muzikanten en vormde een echte groep. Om een nog duistere redenen werden ze, op Deruytter na, de deur gewezen en zocht hij nieuwe horizonten op. Helaas, nu stond iedereen daar op zijn eilandje perfect te wezen en je kreeg al snel de indruk dat er geen groep stond. Meer nog, ze gunden elkaar nauwelijks een blik.
Tenslotte wordt er niet met het publiek gepraat, op zijn “merciekes” na. Een flauwe poging tot humor “Als ik teveel zeg, moet je het maar zeggen” bracht bij deze ook geen haar aan de dijk. Verloren bezieldheid.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ozark-henry-28-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/tout-va-bien-28-05-2013/
Organisatie: Live Nation
Amenra – ‘Metanoia’
Oathbreaker – Amenra
STUK
Leuven
We begeven ons iets later dan gepland in de Labozaal waar Oathbreaker, de band rond Amenra gitarist Lennart Bossu, reeds hevig in de weer is de zaal op te warmen met een stevige brok black metal, waar we plots verrast worden door een zachte vrouwenstem die blijkbaar de vocals op zich neemt en dat bijzonder goed doet. Ze lijken inderdaad wel in hun opzet te slagen om alle beloftes van conventionele muziek te breken. Van punk naar metal, naar doom en donker akoestisch. Hun laatste album ‘Maelstrom’ werd gereleased door Deathwish Inc. in 2011. Een energieke performance waar heel wat muzikale diversiteit in te vinden is en we vooral onder de indruk zijn dat een vrouw net zo hard kan screamen als een man!
Headliner van de avond is Amenra, de transcendentale postmetale trots van West-Vlaanderen, en wie hun reilen en zeilen op de voet volgt weet dat het heden dagen een ware hoogmis is voor fans. Zowel in binnen als buitenland lijken ze met een ongenadige veroveringstocht bezig en dat kunnen we enkel toejuichen! Vanavond echter is het één van hun laatste keren in een zaal.
Amenra is ‘Metanoia’; het ervaren van een psychologische break down met als gevolg een positieve psychologische wederopbouw, heling. Muzikaal laat zich dat vertalen in schurende gitaarklanken, repetitieve minimaal bewegende drum, stalen buizen, de zieleschreeuw van zanger Colin H. van Eeckhout die vaak ook de eenzaamheid van de akoestiek verkent, en keeltoenijpende bas. Ze verkennen de klanken van melancholie, pijn, harmonie, stilte, onrust, … Mass V is hun laatste album en het lijkt of ze in dit vijfde deel ook meer naam beginnen te maken bij het bredere publiek.
Amenra zijn net als sfinxen die uit hun as verrijzen en die expansieve, allesoverheersende kracht van die herrijzenis over en in je heen doen waaien tot er niets meer overblijft. Elk nummer weerspiegelt een ongrijpbare transformatie door de beweging van verschillende gitaar- en baslijnen in te zetten die enerzijds contrast accentueren, en op een bepaald punt in het nummer samenvallen tot een zinderend geheel. Het repetitieve van dit samenspel sleurt je mee naar de diepte van je ziel. Hun ziel. Onze ziel. Amenra creëert hierdoor zielenrust.
Wanneer je Amenra puur ervaart is dit een Alles of Niets ervaring. Een herkenning. Bij Amenra is er geen binnen noch buiten, scheidingen vallen weg en wat overblijft is die puurheid. Amenra is grenzeloos en ook weer niet. De scheiding die ze zelf aanbrengen door wat sommigen misschien verkeerdelijk begrijpen als een bewuste afstand tussen hen en publiek moet dan ook in de juiste context gezien worden.
Dit is het spel, hun spel der illusoire scheidingen, scheidingen die we zélf creëren maar zelf ook kunnen laten vervagen door overgave. Dit is de keuze die Amenra biedt, zij die het begrijpen zullen die kans grijpen. Amenra creëert een collectieve ervaring voor zij die zich aan die oneindige diepte durven overgeven. Hun kern is onveranderlijk, en dat maakt een band als Amenra uniek. Ze houden zich vast aan hun verhaal, maar de vormen in het verhaal zijn immer beweeglijk. In die zin zijn ze het antoniem van rigide.
Het gaat Amenra niet om het luidste van een geluid, maar af te stemmen op de juiste golflengte die diep door het lichaam iets diepers raakt. De kracht van geluid vertalen naar iets dat verteld wil worden.
Ze regisseren en zijn tegelijkertijd het schaduwspel van het leven, die ze weergeven via muzikale en artistieke hoogtes en laagtes. En in die diepte reiken ze de hel(p)ende hand. Het zwartste zwart vervaagt zo in het witste wit. Een donker hart met de potentie om transparant te worden, ontvankelijk te worden voor licht. De kruisiging die zalft, reinigt. Muziek, visuals en kunst is de vorm die de bandleden van Amenra kiezen om die vormloze leegte, die de belofte van volheid inhoudt, weer te geven.
Hoewel telkens dezelfde opbouw van show is het één waar je blijft naar uitkijken, om de immens intense ervaring die ze op je (kunnen) loslaten. Amenra is dat leven in wat je dood waant, Amenra is de dood in wat je leven waant. Amenra is de stilte voor het eerste woord valt.
Volgende (Belgische) shows zijn op 29 juni tijdens de Dijlefeesten in Mechelen, 12 juli op Rock Herk festival, Dourfestival op vrijdag 19 juli, donderdag 25 juli op Boomtown (Handelsbeurs) en 11 augustus op Ieperfest.
Van de gelegenheid maken we ook gebruik om te vermelden dat Syndrome, soloproject van gitarist Mathieu Vandekerckhove, in het voorprogramma van Neurosis is toegevoegd die op 22 juni - hun enigste Belgische show - in Lint speelt. Tickets kunnen gekocht worden via volgende link: https://frontoffice.paylogic.nl/
Organisatie: Stuk, Leuven
Slechts met mondjesmaat stroomden ze binnen deze avond in de Vk*. Vandaar dat Creature with the atom brain de twijfelachtige eer kreeg om de avond in te zetten voor –ocharme- een kleine 20 man. Aldo Struyf en de zijnen speelden een niet onverdienstelijke set, maar de echte vonk was en kwam er ook niet, misschien net door de te geringe opkomst. Dit ondanks de niet alledaagse line-up met 2 drummers, die bijwijlen en ten gepaste tijde extra kracht bijzetten aan de songs (meer bands zouden dit moeten doen !). Op de grotere podia, zoals volgende maand op Grensrock (Menen, 28 juni) of later deze zomer op de Lokerse Feesten, zal dit –voor een groter publiek dan- ongetwijfeld knallen. De set van vandaag werd afgesloten met het lekker voortrollende, groovende “Transylvania”, een echt wereldnummer, met die enorm verslavende baslijn (Jan Wygers) en dito gitaarpartijen van Struyf, maar vooral van Michiel Van Cleuvenbergen. Hiermee wam het 5-tal pas goed op dreef, maar toen was het echter alweer tijd om plaats te ruimen voor de jonge wolven.
Na het aanhoren van de nieuwe zonet uitgebrachte 2e full CD ‘Fain’ en met hun memorabele passage in Trix verleden jaar in gedachten, keken we met hoge verwachtingen uit naar de nieuwe shows van Wolf People. Deze jonge Britse band staat immers garant voor een geheel unieke sound, die men nog het beste kan omschrijven als een soort harde neo psychedelische folk-rock, waar de 70’s sound van bands als (de vroege) Wishbone Ash of Groundhogs versmolten worden met Keltische invloeden en een krachtig, fel, maar immer subtiel gitaargeluid.
Al meteen werd duidelijk dat onze hooggespannen verwachtingen ingelost zouden worden. Met een nu toch al tot een 60-tal man aangegroeid publiek, mondde een vermeende soundcheck plots uit tot een echte start met het sterke nieuwe “All Returns”, waarin beide gitaristen Jack Sharp en Joe Hollick al direct volledig loos mochten gaan. De toon was gezet ! Beide heren zijn immers meesters op hun instrument en vormen de spil van deze band. Een typische Wolf People song is zo goed als nooit volgens het klassieke strofe / refrein patroon opgebouwd, maar groeit veelal van een rustige intro uit tot een orgie van opzwepende en elkaar perfect aanvullende gitaarsolo’s, om dan prompt terug te vallen op rustiger passages, gedragen door de ijle zweverige zang van Jack Sharp. Getuige daarvan het deze avond magistrale “Morning Born” of “Silbury Sands”. “Castle keep”, net als de 2 net vermelde songs uit debuutplaat ‘Steeple’ (2010), is dan weer een dijk van een rocksong, die hier evolueerde naar een lekker lang uitgesponnen jam, op een manier zoals legendarisch Britse 70’s bands als Humble Pie, Free of Wishbone Ash dit destijds deden. Vrij spel voor de 2 gitaristen, met daarachter een stevige backing van bassist Dan Davies en drummer Tom Watt.
“Tiny Circles”- hier zonder de dwarsfluit zoals die op ‘Steeple’ te horen is, groeit zonder twijfel uit tot een klassieker binnen hun repertoire en het relatief rustige “Hesperus” en uitmuntende “Athol” waren nog 2 meesterlijke tracks van die nieuwe plaat. Verder meenden we ook nog een pakkende versie te horen van “Banks of Sweet Dundee” en een knallend “One By One From Dorney Reach”.
Na een goed uur (slechts één bis) hielden de heren het voor bekeken, maar dat is dan ook de enige smet op een verder meesterlijk concert. Zoals zo dikwijls hadden de afwezigen ongelijk, jammer dat ze deze avond zo weinig talrijk waren. Het select publiek dat er wel bij was genoot alvast van een onvergetelijk concertje, dat dit jaar niet snel zal geëvenaard worden ! Althans, wat mij betreft, maar gezien de respons vanavond, vermoed ik dat velen er net zo over dachten.
Voor die afwezigen : Herkansing volgende week, 1 juni op het psychedelic rock festival ‘Planet Caravan’ in Trix, Borgerhout ! Als rechtgeaard gitaarliefhebber : DON’t miss it !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/creature-with-the-atom-brain-25-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/wolf-people-25-05-2013/
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
Begin april liet het Amerikaanse garage/indierock collectief Bleached ‘Ride Your Heart’ op de wereld los, zo’n plaatje waarbij de zon in huis spontaan te voorschijn komt van zodra je het oplegt, zelfs al is er buiten een ongeziene sneeuwstorm voor de tijd van het jaar aan de gang. Uiterst benieuwd hoe dat live tot z’n recht komt, trokken wij naar op 25 mei naar Magasin 4.
Geen sneeuwstorm, wel een lawine van lawaai tijdens het voorprogramma White Mystery, waarbij ‘White’ op de achternaam slaat van Alex en Francis. Broer en zus dus, niet dat ze het echt konden verbergen, hun haardos was werkelijk identiek.
Duo’s worden al snel vergeleken met andere tweemans noiselegers als daar zijn Black Keys, Black Box Revelation en The White Stripes. Ons deed het er niet aan denken. Wij dachten vooral aan de ouders, en dan vooral of die permanente gehoorschade zouden opgelopen hebben toen zoon en dochterlief in de garage zaten te repeteren?
Zangeres Miss Alex White mag dan misschien geen schitterende zangeres zijn, ballen aan haar lijf heeft ze wel. Het lonkte muzikaal erg hard naar MC5 en de meer hedendaagse garagebands en we stelden ons de vraag, zoals zo vaak bij duo’s, hoe zoveel geluid uit 2 personen kunnen komen.
Ruim een halfuur te laat, zangeres Jennifer Clavin was zelfs amper klaar met stemmen, begon Bleached met het sublieme “Looking For A Fight” en het tekstueel wel erg hard naar Blondie neigende “Waiting By The Telephone”. Ze speelden met de volumeknop op 11 maar hadden met de klank in de zaal een flinke tegenstander. Erg duidelijk kwamen de zangpartijen van de 3 vrouwen er niet uit, wat je hoorde was één en al gitaar. Bovendien zat de drummer precies met zijn gedachten ergens anders, misschien wel afgeleid door de achterkant van diezelfde drie vrouwen. “Dazed” en “Next Stop”, nochtans aardige nummers, verdronken een beetje in de mix, maar “Searching Through The Past” en “Think Of You”, hun twee beste nummers, klonken dan weer wel goed.
Bleached maakt nummers zoals The Ramones dat deden, bubblegum pop muziek verscholen achter een wall of sound. Teksten als “Get outta my mind boy, You know I think about you all the time”, zijn wel erg Ramonesiaans, denk maar aan “I Wanna Be Your Boyfriend” of “Oh, Oh, I Love Her So”. En telde Dee Dee Ramone steevast af van 4 tot 1, dan is het handelsmerk van Jennifer Clavin de “Thank You”, met the most American accent you’ll ever hear, achter werkelijk ieder nummer.
Dat ze “Today Your Love Tomorrow The World”, het ultieme Ramones nummer, coverden was bijgevolg niet echt een verrassing, alleen jammer dat de drummer de mist inging tijdens de intro. Door ook nog eens “Horror Business”, waarin Jennifer even de beentjes mocht strekken, van Misfits te coveren bewezen ze hun klassiekers maar al te goed te kennen.
De wereld veroveren is nog niet direct iets vandaag, noch voor morgen. Onze liefde wel. Ride our heart!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/white-mystery-25-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bleached-25-05-2013/
Organisatie: Magasin 4, Brussel ism Heartbreaktunes
Icarus Night: Ecila – Raime – Het maximale uit het minimale
Het Icarus team brengt ons vanavond ism Democrazy een uniek concept; twee elektronische projecten beleven in de zachte zetels van de Studio Skoop.
Ecila is de artiestennaam van Sveta Shljachova, zoals de naam doet vermoeden uit Rusland afkomstig maar reeds jaren in België gevestigd. Ze stelt vanavond haar debuutalbum ‘The Sofa Managements’ voor waar ze dubby elektronica combineert met ambient scapes. Dit album is de tweede release op Icarus Records/Vynilla Vinyl en verschijnt in beperkte oplage van 200 exemplaren. Inkeri Harri staat in voor de visuals waar donkere beelden van gebouwen, texturen en rode cirkels geprojecteerd worden doorheen een soort zwarte volle maan. De samenhang tussen de verschillende noisesamples is echter vaak ver te zoeken. Eerder dan ervaringsgerichte muziek is Ecila experimenteel te noemen, en leunt het geheel dichter aan bij het concept van een geluidsinstallatie. Het is alsof je wandelt in een guur sprookjesbos, waar plots het licht uitgaat, en het decor verandert waardoor je je opnieuw verdwaald voelt.
Ecila creëert de sfeer van een vreemde elektro dubstepplaneet waar op subtiel niveau Oosterse invloeden te horen zijn, gecombineerd met natuurelementen, korte episodes uit een operette en rauwe klanken die meer industrieel van aard zijn.
Raime (zie pics homepag) is het duoproject van Joe Andrews en Tom Halstead uit Londen en debuteren met ‘Quarter Turns a Living Line’ onder het label Blackest Ever Black. Hun debuutalbum verenigt elementen van goth electro met 80’s industrial en doom. De visuals die worden geprojecteerd focussen op beweging, al dan niet in slow motion, en wekken door deze eenvoud een beklijvende trance op.
Dakus Films maakte op drie dagen tijd deze visuals waar het hoofdpersonage danser Romeu Runa beweegt tussen vuur en water. Scapes die tegelijkertijd gewelddadig en apocalyptisch aanvoelen. Waar de nadruk ligt op het creëren van de intensiteit van schoonheid en geweld via klank.
Raime haalt het maximale uit het minimale. De indringende zware drones in perfect contrast met de beweging van electrobeats brengen je in een soort meditatieve hypnose. Langzaam wordt je in de muziek gezogen, en grijpt het geheel je naar de keel als een donker en ongrijpbaar iets. Hier vinden we wel samenhang terug, alsook een opwekken van energie die voordien onzichtbaar en onvoelbaar was. Wat buiten was komt naar binnen, en ook deze grens vervaagt langzaam waardoor je gefascineerd voor je uit zit te staren en alles één wordt. Op en top klasse!
We hopen stiekem dat dit concept in de toekomst wordt herhaald. Dergelijke muzikale projecten passen namelijk perfect binnen de intieme sfeer van een cinemazaal. Hoe kleiner de ruimte, hoe weidser de klank. Hoe stiller het rond je is, hoe voller het vanbinnen leeft. Een welgemeende merci aan Icarus, Democrazy en Studio Skoop!
Organisatie, Icarus ism Democrazy, Gent
Icarus Night: Ecila – Raime – Het maximale uit het minimale
Het Icarus team brengt ons vanavond ism Democrazy een uniek concept; twee elektronische projecten beleven in de zachte zetels van de Studio Skoop.
Ecila (zie pics homepag) is de artiestennaam van Sveta Shljachova, zoals de naam doet vermoeden uit Rusland afkomstig maar reeds jaren in België gevestigd. Ze stelt vanavond haar debuutalbum ‘The Sofa Managements’ voor waar ze dubby elektronica combineert met ambient scapes. Dit album is de tweede release op Icarus Records/Vynilla Vinyl en verschijnt in beperkte oplage van 200 exemplaren. Inkeri Harri staat in voor de visuals waar donkere beelden van gebouwen, texturen en rode cirkels geprojecteerd worden doorheen een soort zwarte volle maan. De samenhang tussen de verschillende noisesamples is echter vaak ver te zoeken. Eerder dan ervaringsgerichte muziek is Ecila experimenteel te noemen, en leunt het geheel dichter aan bij het concept van een geluidsinstallatie. Het is alsof je wandelt in een guur sprookjesbos, waar plots het licht uitgaat, en het decor verandert waardoor je je opnieuw verdwaald voelt.
Ecila creëert de sfeer van een vreemde elektro dubstepplaneet waar op subtiel niveau Oosterse invloeden te horen zijn, gecombineerd met natuurelementen, korte episodes uit een operette en rauwe klanken die meer industrieel van aard zijn.
Raime is het duoproject van Joe Andrews en Tom Halstead uit Londen en debuteren met ‘Quarter Turns a Living Line’ onder het label Blackest Ever Black. Hun debuutalbum verenigt elementen van goth electro met 80’s industrial en doom. De visuals die worden geprojecteerd focussen op beweging, al dan niet in slow motion, en wekken door deze eenvoud een beklijvende trance op.
Dakus Films maakte op drie dagen tijd deze visuals waar het hoofdpersonage danser Romeu Runa beweegt tussen vuur en water. Scapes die tegelijkertijd gewelddadig en apocalyptisch aanvoelen. Waar de nadruk ligt op het creëren van de intensiteit van schoonheid en geweld via klank.
Raime haalt het maximale uit het minimale. De indringende zware drones in perfect contrast met de beweging van electrobeats brengen je in een soort meditatieve hypnose. Langzaam wordt je in de muziek gezogen, en grijpt het geheel je naar de keel als een donker en ongrijpbaar iets. Hier vinden we wel samenhang terug, alsook een opwekken van energie die voordien onzichtbaar en onvoelbaar was. Wat buiten was komt naar binnen, en ook deze grens vervaagt langzaam waardoor je gefascineerd voor je uit zit te staren en alles één wordt. Op en top klasse!
We hopen stiekem dat dit concept in de toekomst wordt herhaald. Dergelijke muzikale projecten passen namelijk perfect binnen de intieme sfeer van een cinemazaal. Hoe kleiner de ruimte, hoe weidser de klank. Hoe stiller het rond je is, hoe voller het vanbinnen leeft. Een welgemeende merci aan Icarus, Democrazy en Studio Skoop!
Organisatie, Icarus ism Democrazy, Gent
Twee uur lang werden we in een bevreemdend muzikaal web vastgehouden van de uit Seattle afkomstige Master Musicians Of Bukkake. Ze brengen net als soulmates Sunn O))), Earth en het te vroeg verdwenen Loop Guru een fascinerend trippend, bezwerend, bedwelmend muzikaal concept, waarbij regelmatig een mistig rookgordijn wordt opgetrokken . Een ‘mishmash’ van avant-garde, seventies psychedelica , spacerock, drones , doom , donkere soundscapes , Oosterse world beat, tribal en Mali woestijnrock krijgen we, ondersteund van rijkelijke synths en percussie van twee drummers.
Al tien jaar zijn ze bezig en ze kunnen rekenen op een vaste horde fans. Vanavond stapte ik mee in dit muzikaal avontuur; toegegeven , echt goed kende ik het combo niet , maar wat ik geserveerd kreeg, verraste , verbaasde , intrigeerde en verdient erkenning!
Ceremoniële muziek, LSD voor de oren, totaalspektakel op het podium met donkere, zwarte gewaden, boerka’s , Mali klederdracht en huiverende maskers als van een hertenkop.
Zoals bij de moordende , freaky en zweverige proghardrockende marathons van Motorpsycho of bij freefolkende bands als Cocorosie word je eerst geïnviteerd mee te stappen in hun wereld, vervolgens meegetrokken en - gezogen om dan in hun muzikaal paradijs te genieten van hun trips en jams; tot slot word je terug losgelaten en gedropt in de dagdagelijkse realiteit …Een ‘mindless stress reduction’ … Niet verwonderlijk dus dat je hier nummers hoort
van een tiental minuten door de repetitieve, slepende, dwingende opbouw, de bezwerende trance en de rituele zangpartijen. En soms had je af te rekenen met een ietwat hobbelig parcours van ijzige en stomende psychedelische sounds, scherp snedige gitaren, pedaaleffects en feedbackgeraas , met de nodige uitbarstingen en explosies . Ohja, het gekende “People of drifting houses” ontbrak niet en op het eind meten ze zich met het allerbeste van Spacemen 3/Spiritualized . Een geniaal dope geluid …
Hun muziek en entourage boden een transcendente ervaring en gingen voor een totale overgave!
We werden al goed voorbereid , want eerder kwam Gull , een one-man band uit Virginia, die simultaan zong , drumde en gitaar speelde , met in blues gedrenkt gitaargetokkel op z’n Two Gallants. Rauw , ruw , technisch vernuftig en emotioneel. We werden ook hier gedropt in Oosterse mystiek , door de bezwerende rituele zang en de masquerade .
Een dissonante klankenwereld en een ‘doomsday dark night’ feeling kreeg je door het abstract elektronisch gekletter en de atmosferisch ruisende laptopdrones van Seirom (Aurora Borealis).
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
In 2007 werd ik in de Pit's zowaar omver geblazen door een toen nog piepjonge Miss Alex White uit Chicago. Wat een power had die krullenbol! Zes jaar later was ze nu opnieuw in Kortrijk en bleek ze The Red Orchestra overboord gekieperd te hebben om te touren in duovorm als White Mystery met haar jongere broer Francis Scott Key White. Ook muzikaal werd het roer drastisch omgegooid. De volle vettige rocksound heeft plaats moeten ruimen voor een veel primitiever en gruiziger geluid waarin soms wat glamrockinvloeden te bespeuren waren. Gebleven zijn de tomeloze energie en die krachtige, helle stem van Alex hoewel ze een paar keer de leadvocals aan broerlief overliet.
In een razendsnel tempo joegen ze hun set erdoor, er was nauwelijks tijd voor een adempauze. Hun songs waren telkens kort en uitermate explosief, een beetje zoals bij The Hussy, die ik onlangs aan het werk zag. Pas naar het einde toe zakte het tempo even voor een oud nummer, ging het stof wat liggen en kwam ik tot het besluit dat ik Miss Alex White vroeger met The Red Orchestra net iets beter vond.
Drie van de vier Allah-Las werkten bij de platenzaak Amoeba Records in Los Angeles waar ze honderden stokoude elpees beluisterden en uiteindelijk besloten om zelf iets dergelijks op te nemen. Dat resulteerde vorig jaar in hun door Nick Waterhouse geproducete debuut. Eén van de beste platen van 2012 vond ik en ik was duidelijk niet alleen met die mening want er was behoorlijk wat volk (zowel jong als oud) komen opdagen.
De Allah-Las klinken niet alleen zoals in de sixties, ze deden verdomd hard hun best om er ook zoals toen uit te zien. Hun kledij, hun kapsels en zelfs hun houding op het podium (nogal stijf en vastgeroest op dezelfde plek) leken perfect gekopieerd uit het gouden decennium. Maar het was uiteraard eerst en vooral de sound die zwolg in nostalgie en als een zwoele zeebries ons kwam toegewaaid. De mooie, licht hese stem van Miles Michaud, de breekbare vintage gitaar van Pedrum Siadatian, de bijzonder soepele baslijnen van Spencer Dunham en de accurate drums van Matthew Correia klonken steeds erg laid back terwijl de hemelse samenzang voor de kers op de taart zorgde. Dichter bij The Ventures kan je niet geraken(vooral in de instrumentals werd dat heel duidelijk) alhoewel er ook echo's van The Beach Boys en The Zombies te horen waren.
Alles klonk uiterst verzorgd, als honing voor de oren maar ook wel wat voorspelbaar. Nooit werd afgeweken van het vaste patroon buiten dan tijdens dat laatste nummer waarin de zanger en de drummer van plaats wisselden. Nooit ging de nochtans steeds schitterende Pedrum Siadatian eens voluit op zijn gitaar, al had je dat toch zo graag gewild.
Nee, onverstoorbaar hielden ze vast aan hun perfectionistische sound. "Black Lips-light" zou je het oneerbiedig kunnen noemen. En ook in de talrijk aanwezige nieuwe nummers wees niets erop dat er voor een volgende plaat van de koers zal afgeweken worden.
Hoogtepunten eruit pikken blijkt evenzeer moeilijk daar de songs nogal inwisselbaar leken tenzij misschien "Busmans holiday" waarvan je zou zweren dat het een hit was uit pakweg 1967. Ondanks die kritische noten bleef dit een heerlijk concert en kwamen de sixties (zij het niet die van bijvoorbeeld The Sonics of The Stooges) voor even terug tot leven.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/allah-las-24-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/white-mystery/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
We stalken de Amerikaanse indierock veteraan en singer-songwriter Steve Wynn nu inmiddels zo’n twee decennia langs clubs, festivals, parochiale centra, cafés, platenwinkels, huiskamers en ja, zelfs tot in kapellen en kerken toe. Waar en met met wie de man ook opduikt, telkens kan hij rekenen op een loyale fanbase die hij te danken heeft aan zijn verleden als bezieler van de legendarische LA band The Dream Syndicate. Met deze prominente exponent van de zogenaamde Paisley Underground scene blikte Wynn in ’82 het debuutalbum ‘The Days Of Wine And Roses’ in, een mijlpaal in het alternatieve gitaarlandschap wiens invloed achteraf nog lang bleef nagalmen in menig repetitiehok, inclusief dat van pakweg R.E.M. en Nirvana.
In september van vorig jaar zou de 30ste verjaardag van de plaat aanvankelijk met slechts één reünie concert in Spanje worden herdacht. Deze one-night stand smaakte echter meteen naar meer, met als resultaat dat Wynn en zijn oude makkers de komende weken opnieuw in een trits Europese steden worden gesignaleerd.
De opgefriste Leuvense concerttempel Het Depot kreeg afgelopen donderdag de eer om met The Dream Syndicate meteen een legendarische naam op de lichtkrant boven de ingang te projecteren.
Anno 2012 heeft de herenigde Dream Syndicate naast Steve Wynn voorts ook nog de vertrouwde ritmetandem Dennis Duck (drums) en Mark Walton (bas) in de rangen, verder aangevuld met snarenwonder Jason Victor uit Wynn’s vaste begeleidingsband The Miracle 3. De manier waarop dit gezelschap hun set had opgevat leek opvallend veel weg te hebben van een rijkelijk gevuld viersterren-menu.
In het eerste deel kreeg het overwegend 40+ publiek een uitgebreid buffet aan aperitiefhapjes voorgeschoteld uit de laatste drie Dream Syndicate platen: ‘The Medicine Show’ (‘84), ‘Out Of The Grey’ (‘86) en ‘Ghost Stories’ (‘88), waarna met de integrale versie van ‘The Days Of Wine And Roses’ de hoofdschotel werd opgediend.
De groep stak van wal met het van Blind Lemon Jefferson geleende “See That My Grave Is Kept Clean”, de countryrockabilly van “Daddy’s Girl” en het strakke FM rock anthem “Forest For The Trees”. Het zijn stuk voor stuk nummers waarvan de meeste doorgewinterde Dream Syndicate fans voor het eerst in 25 jaar nog eens live konden proeven, en hier gelukkig werden ontdaan van het overbodige laagje productionele vernis dat de oorspronkelijke studioversies wel eens durfden te ontsieren. Vooral Jason Victor, de junior in het gezelschap, kreeg van Wynn geregeld carte blanche om naar Neil Young & Crazy Horse lonkende rockers zoals “Bullet With My Name On It” en “Now I Ride Alone” te injecteren met vurig snarengeweld. Gitaargenot van de bovenste plank dus, dat culmineerde in een lang uitgesponnen versie van publiekslieveling “Boston”.
Niet dat we tijdens de eerste concerthelft niet hebben genoten van Wynn & co’s trip down memory lane, toch diende het eerste echte kippenvelmoment zich pas aan toen de groep zich na goed drie kwartier uiteindelijk op de integrale versie van ‘The Days Of Wine And Roses’ stortte. De inleiding was op zich reeds bepaald beklijvend te noemen. De ritmesectie hield zich even koest terwijl Wynn en Victor dicht tegen elkaar gingen aanleunen voor een snelcursus tegendraadse notenleer. Prompt hing er onheilszwangere atmosfeer in de zaal, en heel eventjes waanden we ons zelfs de stille getuigen van een onuitgegeven demo die Lou Reed en Sterling Morrison in het repetitiehok van The Velvet Underground in elkaar hadden geflanst. De spanningsboog mondde uit in de beginnoten van openingsnummer “Tell Me When It’s Over”, een muzikale kruisbestuiving tussen de jingle-jangle gitaarpop van The Byrds en het rauwe nihilisme van (alweer) The Velvet Underground.
De hoogtepunten volgden elkaar daarna in ijl tempo op, kon ook moeilijk anders wanneer één van de meest bepalende schijven uit de USA gitaar underground scene van voor naar achter én zonder veel blabla worden opgediend. De storyteller en grapjas in Wynn had vanavond immers duidelijk plaats geruimd voor zijn gitaarheld alter ego.
Tijdens “That’s What You Always Say” en persoonlijke favoriet “Halloween” kon de veteraan lekker loos gaan, en ook zijn oude makkers Duck en Walton klonken net dat ietsje hechter en puntiger dan tijdens de eerste concerthelft. Bovendien hadden de heren bepaalde songs van een extra scherp randje voorzien en zo de 30 jaar oude studioversies extra nieuw leven ingeblazen.
Zo kreeg “When You Smile” een dissonante feedback intro mee van Jason Victor, en kwam The Dream Syndicate nooit eerder zo dicht in de buurt van punkrock als tijdens het ontregelde “Then She Remembers”. Wynn informeerde voor alle zekerheid of er Black Flag T-shirts in de zaal aanwezig waren, maar dat bleek al bij al nog mee te vallen. In afsluiter “The Days Of Wine And Roses”, een cowpunk anthem avant la lettre, werd dan weer een flard van de evergreen “Who Do You Love” verwerkt.
En nog was de koek niet op. Het eerste bismoment werd volledig opgehangen aan het stomende “John Coltrane Stereo Blues” dat afklokte op een slordige 10 minuten. Het gitaargefriemel duel tussen Wynn en Victor laveerde hierbij tussen pakweg Television en Sonic Youth, om maar ergens aan te geven dat beide heren in dit nummer niet vies waren van enige avantgardistische spielerei. Na al dat snarengeweld overheersten bezinning en weemoed de tweede encore ronde. “When The Curtain Falls” klonk dermate donker en bevreemdend dat dit onmogelijk de afsluiter van een geweldige avond kon zijn. Die eer bleek weggelegd voor “Merrittville”, een van melancholie doortrokken brok americana waar alweer Neil Young om de hoek kwam kijken.
Als grappenmaker in Danny & Dusty, Gutterball of The Baseball Project, samen met The Miracle 3 of gewoon in zijn dooie eentje: in welke gedaante Wynn ook opduikt, steeds staat de man garant voor zinneprikkelende sets. In het gezelschap van The Dream Syndicate willen we daar na vanavond ook de term ‘memorabel’ aan toevoegen, met de ‘M’ van Magistraal, Meeslepend en Majestueus.
Steve Wynn had eerder op de avond een paar van zijn Vlaamse vrienden opgetrommeld om het publiek alvast wat te entertainen. Piv Huvluv kreeg de eer om de boel aan elkaar te praten, terwijl Derek en Bruno Deneckere als voorprogramma een intieme akoestische set hadden voorzien. Hun close harmony folkrock riedeltjes luisterden lekker weg, en op het eind was het duo zelfs bepaald indrukwekkend te noemen toen bleek dat ze erg goed overweg konden met Dylan’s “You Ain’t Goin’ Nowhere”.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dream-syndicate-23-05-2013/
Organisatie: Depot, Leuven
Op dinsdag 21 mei mocht Jake Bugg in Studio Brussel’s Club 69 spelen. Ondergetekende was één van de 69 gelukkige winnaars van een duoticket. (zelden zo hard geroepen richting een computerscherm als bij het lezen van die e-mail).
Onlangs nog mocht StuBru er niemand minder dan Queens Of The Stone Age verwelkomen, toen Jake Bugg gevraagd werd wat ie daar van vond bleek hij niet echt onder de indruk.
Je moet al van ver komen om Jake echt onder de indruk te krijgen. Het sprekende gemak, bijna nonchalance, waarmee hij dinsdagavond stond te spelen is daar het beste voorbeeld van. Op zijn paspoort prijkt misschien 19 jaar als leeftijd, mentaal staat de jongeman een flink pak verder, een ervaren rot bijna.
Openen deed ie in z’n eentje met “Fire”, waarmee het optreden meteen in de intieme sfeer kwam die Studio Brussel steeds probeert te bereiken met de Club 69. De band vervoegde hem daarna voor “Kentucky”(dat vorige maand nog uitkwam voor Record Store Day). In tegenstelling tot wat hij in het nummer beweert, is hij niet afkomstig uit de Amerikaanse staat, maar gewoon uit Clifton, een wijk in de suburbs van Nottingham, dat, als we de tekst van “Trouble Town” mogen geloven, ‘a speedbump city where the only thing that’s pretty is the thought of getting out” is.
Het StuBrupubliek kende natuurlijk vooral de singles, waarvan het meest recente “Seen It All” als eerste gespeeld werd, een nummer waarbij je gemakkelijk gaat wegdromen en je even vergeet waar je bent. Vervolgens bracht hij met “Slumville Sunrise” (wat een titel) een nieuw nummer, als het een indicator zou zijn voor wat ons nog te wachten staat zijn onze toekomstverwachtingen hooggespannen.
De nagenoeg perfecte mix van akoestische (vooral de nummers “Love Me The Way You Do”, “Note To Self”, “Simple As This” en het, woordgrapje(!), breekbare “Broken”) en elektrische uptempo nummers zoals “Taste It”, “Two Fingers” en de geweldige afsluiter “Lightning Bolt”, waarbij het wetenschappelijk bewezen is dat het quasi onmogelijk is om de benen stil te houden, werkte maar al te goed in de intieme Club 69.
Iets zegt ons dat dat op festivalpodia niet anders zal zijn. Afspraak op zondag 7 juli, ergens op een weide in Werchter, tot dan!
Organisatie: StuBru
Emmylou Harris & Rodney Crowell
Koninklijk Circus
Brussel
“Here’s some more misery. Hope you enjoy it.” zei Emmylou Harris toen ze “Love Hurts” aankondigde. Beter dan dat kan je wellicht niet formuleren waar het in country over gaat.
Harris was maandag samen met Rodney Crowell op bezoek in het Koninklijk Circus in Brussel.
Toen Emmylou Harris in 1975 haar album ‘Elite Hotel’ maakte, kreeg ze van haar producer een muziekcassette overhandigd met daarop een liedje van een onbekende songwriter. De song (‘Bluebird Wine’) bleek goed genoeg om opgenomen te worden en de schrijver bleek ene Rodney Crowell te zijn. Ze ontmoetten elkaar en Rodney kwam enkele jaren bij haar begeleidingsband The Hot Band spelen. Gedurende vele jaren bleven ze in contact en werkten ze geregeld ook samen, maar het duurde tot 2013 tot ze als duo een album maakten: ‘Old Yellow Moon’.
Daarmee neemt Crowell plaats in een ronduit indrukwekkende rij van artiesten waarmee La Harris ooit samen werkte. Nu mag Rodney Crowell bij velen onder ons (niet country kenners) niet veel belletjes doen rinkelen, in de Verenigde Staten heeft hij wel degelijk naam gemaakt in de country scene. Begin jaren negentig scoorde hij daar onder zijn eigen naam enkele hits, maar vooral de lijst van grootheden die nummers van hem opnamen oogt bepaald indrukwekkend. Hij schopte het daarbij ook nog even tot schoonzoon van Johnny Cash.
Ze openden de set met “Return of the Grievous Angel”, een nummer van Gram Parsons, de countrylegende die Emmylou Harris vlak voor zijn dood op de kaart zette. En de toon was meteen gezet. De vijfkoppige band achter de twee hoofdrolspelers klonk als het beste dat we mochten verwachten en ook de geluidsmix in het Circus was in orde. Als een countryband met topmuzikanten hun ding doen, kan er al eens iets magisch gebeuren en dat was maandag bij momenten zeker het geval. Vooral de manier waarop gitaar, steel gitaar en piano of accordeon elkaar hun korte momenten gunnen zodat het geheel naar omhoog wordt gestuwd, is een lust voor het oor.
Heel af en toe, bij de hoogste noten, beginnen we wat barsten te horen in de stem van de nu 65-jarige Harris. Maar het lijkt alsof ze het gekraak in haar voordeel gebruikt door nog wat extra breekbaarheid aan haar stem toe te voegen.
Onder de sterkste nummers tijdens dat eerste gedeelte horen zeker “I’ll be your San Antone Rose”, ”Luxury Liner” en “Pancho & Lefty” (van Townes Van Zandt). Ook van de hand van Van Zandt is “If I needed you”, bij ons vooral gekend via de film The Broken Circle Breakdown. De versie die Emmylou Harris ons maandag gaf was heel mooi. Als afsluiter van het eerste gedeelte mocht de jonge talentvolle gitarist zich uitleven tijdens het nummer “Luxury Liner”.
Na de obligate pauze kwam Harris alleen terug en kreeg de zaal muisstil met haar ode aan de drie jaar geleden overleden Kate McGarrigle, “Darlin’ Kate”. Na nog enkele ingetogen nummers, werd de rest van het tweede gedeelte grotendeels opgehangen aan het album dat de twee countrysterren dit jaar uitbrachten. En misschien daardoor was het net allemaal wat minder. Opmerkelijk was, dat toen de band op een bepaald ogenblik de weg van de country even verliet, de meligheid de kop opstak. Gelukkig was die weer snel weg.
Er waren ook nog mooie momenten zoals “Still Learning How to Fly” en “Bluebird Wine”. En voor wie nog twijfelde of Rodney Crowell zijn plaats wel verdient naast een icoon als Emmylou Harris, nam hij alle twijfel weg met “I know Love is all I need” met kippenvel als gevolg. Eindigen deden ze met enkele uptempo nummers waardoor de grijze kopjes in het publiek echt wel begonnen te knikkebollen.
De periode waarin Daniel Lanois de muziek van Emmylou Harris boven haar eigen roots liet uitstijgen lijkt definitief voorbij, maar met haar cowboyboots opnieuw stevig in de traditionele countrygrond geplant, kan ze nog hele mooie concerten spelen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/emmylou-harris-rodney-crowell-20-05-2013/
Organisatie: Greenhouse Talent
Nederlands 
Français 
