“ The promoters have enforced Belgian LAW because they are AFRAID of the Belgian AUTHORITIES.
mbv would like to tell you this is the only country to date which has enforced such an UNINTELLIGENT LAW”
De boodschap op het scherm zo’n vijf minute voor showtime loog er niet om.
My Bloody Valentine is lawaai. Hemels voor de een, hels voor de ander. Achter die wall of sound zit wel vaak wel wondermooie song verscholen die je pas hoort na 2 à 3 intensieve luisterbeurten. Live kan je iets geen 2 à 3 keer herbeluisteren en kiezen ze er steevast voor een teringherrie door de versterkers te jagen.
Ik leerde hen kennen tijdens een les Biologie. Wellicht, samen met de studies van de vacuole met tonoplast (hence the sarcasm), het interessante wat ik daar geleerd heb. Een jaar of 14 was ik en het ging over Geluid, de leerkrachte had een artikel mee over hun passage op Pukkelpop dat jaar. “De luidste band ooit op een Belgisch festival”, “Zelfs fans op de eerste rijen moesten vluchten”. Zonder ook maar 1 noot gehoord te hebben was ik al op slag verliefd, een beetje zoals vallen voor iemand die je enkel kent van de straffe verhalen die er de ronde doen over haar. (/hem, schrap, indien nodig, wat niet past)
Maar in de AB was het dus niet zo. Niet dat het stil stond, op pakweg De Lokerse Feesten en BSF stond het deze zomer een flink stuk stiller, maar we hadden graag eens willen weten wat het was, je oren laten terroriseren door Shields, Butcher en co.
Toen ze opkwamen en iemand LOUDER riep begon Kevin Shields doodleuk volumeloos gitaar te spelen en grapte hij dat dit het volume was voor de hele avond. Wanneer dat op gelach en gejuich onthaald werd waarschuwde hij ons kurkdroog niet té luid te roepen want you might break the law!
Kevin Shields. Hij heeft wat weg van uw alleenstaande, postzegelverzamelende nonkel. Alleen is het brein achter MBV geen filatelie- maar een geluidsfreak. En freak is hier nog een understatement, zijn eindeloos gepuzzel aan hun debuutplaat, dé hoeksteen van de shoegaze ‘Loveless’,was 1 van de factoren waardoor het legendarische label Creation Records op z’n zachtst gezegd eventjes in het rood ging. Hij sleutelde ook nog eens ruim 22 jaar aan een vervolg, het dit jaar op de wereld losgelaten ‘m b v’.
Nog nooit een betweter (meestal circa 45 jaar oud en ondertussen al lang hun ziel verkocht aan de consumptiemaatschappij met hun bureaujob) tegengekomen die jouw favoriete bands The Horrors, A Place To Bury Strangers of Crocodiles slappe kopieën van het mythische My Bloody Valentine noemde? Nee? Als je erbij was in de AB op 3/09 kan je nu zelf 1 van die strontvervelende droplullen zijn, want de Schotten bewezen na al die jaren nog steeds de ultieme shoegazeband te zijn. Ongenaakbaar in hun, ja hun!, genre.
Volledig volgens het boekje geldt: een shoegazeband is niet spannend of aangenaam om naar te kijken, de naam van het genre slaat ook letterlijk op naar je eigen schoenen staren tijdens het spelen. Live lossen ze dat op op 2 manieren:
-Er is de zangeres/gitariste en ex-vrouw van Shields: Bilinda Butcher. Na al die jaren nog steeds Queen Bilinda. Het engelengeluid van haar stem brengt je naar de hemel. Shoegazeheaven.
-In een andere wereld beland je ook door de ronduit indrukwekkende visuals, die perfect aansluiten bij de muziek en alles nog trippier maken dan het al was.
En vrouwelijke collega (met verlof!) van een ‘concurrerend’ online muziekmagazine omschreef sommige songs als ideale filmmuziek, vermoedelijk door de mooie aansluiting met die visuals. Wie contacteert Gert, euh, Jan Verheyen? Van Looy mag ook, als die het niet te druk heeft met NVA’ers te lanceren en hen te bombarderen tot stemmenkanon in zijn quiz.
U vraagt hoogtepunten? Wel, volgende songs staken er bovenuit: opener “I Only Said”, het meest old school MBV nummer uit de nieuwe plaat: “Only Tomorrow”, de eerste track van ‘Loveless’: “Only Shallow”, de adembenemende versie van “Soon” en het laatste nummer van de set: “You Made Me Realise”, met halverwege in de song 5 minuten rammen op de basgitaar en pure feedback voortkomend uit de gitaren, waarbij iedereen zo graag de volumeknop volledig open gedraaid had gezien. En dan plots, uit het niets, werd de song terug ingezet door de voltallige band tegelijkertijd. Ongelooflijk knap.
“Sorry voor de onmenselijk stille sound”, zei Shields nog. De vraag is nu: moeten we blij zijn dat we hen op deze manier zagen, of toch niet?
De personificatie van De Wet (iets wat we zo eventjes van onze goede vriend Franz Kafka geleend hebben), was de grootste tegenstander van de band.
Noot na het optreden van My Bloody Valentine
… De review had niet de intentie stenen te gooien naar de organisatie waar alleen maar bewondering voor gekoesterd kan worden. Mede door de manier van communiceren door My Bloody Valentine zelf (de boodschap op het scherm, de grapjes met het publiek) zetten ze de organisatie ietwat in een negatief daglicht omdat het leek het alsof de band slechts 3 minuten vóór ze van start gingen geïnformeerd werd over de geluidsnormen. Nu blijkt dat ze het niet 3 minuten, maar wel 3 maanden op voorhand al wisten en het zelfs in het contract vermeld stond.
Dit was geen pleidooi voor volumes waarbij iedereen met tinnitus, al dan niet voor het leven, huiswaarts keert, er werd gewoon getracht melding te maken van het gemor van publiek en band en we stelden ons de vraag of het goed was een band te zien op een manier waarop ze zelf niet willen spelen.
De nummers verdronken niet in het lawaai, iets wat, afgaande op reviews van MBV concerten in andere landen, wel vaker gebeurt, in dat opzicht zat het dus zeker goed.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Samen met generatiegenoten 10cc, Procol Harum en ELO stond Supertramp symbool voor de betere gestyleerde progpop die tijdens de jaren ’70 niet weg te denken was uit de betere platenkast. In 2010 mocht de groep 40 kaarsjes uitblazen, en om de pensioenkas van de nog overgebleven leden nog wat te spijzen werd daar uiteraard een anniversary tour aan vastgeklonken. Grote afwezige op dat verjaardagsfeest was Roger Hodgson, die 13 jaar lang een songwriting tandem vormde met oprichter Rick Davies maar in ’83 Supertramp definitief verliet.
Hoe groot de verdiensten van Davies als zanger en componist ook moge zijn, het is Hodgson die de meeste van Supertramp’s grootste hits heeft ingezongen en dus voor het grote publiek voor altijd het gezicht van de groep zal blijven. Het was dus enkel een kwestie van tijd of de naar Californië uitgeweken Brit zou op zijn beurt de erfenis van Supertramp proberen verzilveren. We troffen de 63-jarige Hodgson en zijn vierkoppige band in het statige Oostendse Kursaal voor één van de laatste Europese haltes van zijn huidige ‘Breakfast in America’ wereldtournee.
Aan de ingang kregen we een foldertje toegestopt maar daarop een lijst van 33 songs waaruit Hodgson put tijdens deze tour. De eerste op dat lijstje, “Take the Long Way Home”, is tevens steevast de opener van deze concertenreeks. Meteen werd duidelijk waarom de overigens erg relaxte Hodgson zich nog steeds met recht en rede ‘the golden voice of Supertramp’ mag noemen. De man heeft zich al die jaren duidelijk goed gesoigneerd onder de Californische zon, want zonder overdrijven kunnen we stellen dat zijn van melancholie doortrokken hoge stem werkelijk geen spat is veranderd, en misschien zelfs expressiever klinkt dan vier decennia geleden. Naast zijn karakteristieke stem is er natuurlijk dat typische vibrerende geluid van zijn onafscheidelijke Wurlitzer piano die de signature sound van de meeste Supertramp evergreens heeft bepaald. Hodgson brak ooit beide polsen, maar heeft daar zichtbaar niets aan over gehouden te oordelen aan het enthousiasme waarmee hij twee uur lang zijn ‘wurly’ betastte en bepotelde.
We kunnen ons wel inbeelden dat het bovenvermelde songlijstje een aangenaam geheugensteuntje betekende voor het 50+ deel van het publiek, maar anderzijds wisten we ook meteen welke nummers we aan onze neus zouden zien voorbij gaan. Persoonlijke Supertramp favorieten als “Bloody Well Right” en “Crime of the Century” dragen nu eenmaal de handtekening van Rick Davies, dus moeten we leren leven met Hodgson’s keuze om enkel zijn personal darlings in de set te stoppen. En waarom niet, want de man heeft op die manier nog altijd keuze te over.
Alleen al tijdens het eerste concertuur zette de man met “School”, “Breakfast in America”, “Lord is it Mine” en “Hide in Your Shell” een indrukwekkende Supertramp reeks neer. Dat die songs er nog steeds staan was trouwens niet enkel de verdienste van Hodgson, maar evenzeer van de twee Amerikaanse en twee Canadese muzikanten die de gelaagde en bijwijlen symfonische sound van Supertramp virtuoos onder de knie hadden. De grandeur die sommige songs hierdoor uitstraalden leek wel weggelopen uit de Night of The Proms, het soort nachten waar we trouwens vriendelijk voor bedanken. Terwijl al zijn muzikanten hun métier als hun broekzak kennen stak Hodgson toch expliciet een pluim op de hoed van Aaron MacDonald, een polyvalente kerel die naast extra keyboards en backing vocals ook vlotjes laveerde tussen klarinet, fluit en natuurlijk de karakteristieke saxofoon.
De eerlijkheid gebied ons om te stellen dat de ruim twee uur durende show ook een aantal minder beklijvende momenten opleverde. Niet zelden ging Hodgson daarvoor te rade bij de drie solo albums die hij in zijn post-Supertramp periode uitbracht en amper memorabele songs hebben opgeleverd. Eén opmerkelijk lichtpunt was echter “Death and a Zoo” uit zijn laatste solo exploot ‘Open the Door’ (‘00), een muzikaal erg avontuurlijke song waarin de typische progpop van zijn oude band werd gedrapeerd met geluiden uit de Afrikaanse rimboe.
Bleef het publiek aanvankelijk nog netjes in de comfortabele zeteltjes zitten, tegen het eind van de set kwam er een stuk meer beweging in de massa. Na een magistraal “The Logical Song” en een lang uitgesponnen “Child of Vision” met een schitterende piano outro ging het hek toch van de dam tijdens het nog steeds onweerstaanbare “Dreamer”. De kale en grijze herenkoppen en de wulpse dames die massaal naar het Kursaal waren afgezakt zetten het op een dansen als betrof het hun eerste T-dansant ergens in de zomer van 1974 toen dit nummer Supertramp definitief op de kaart zette. Met de progpop suite “Fool’s Overture”, volgens Hodgson het resultaat van drie onafgewerkte songs die op een dag het begin, midden en einde bleken te zijn van een groter geheel, zwaaide de groep een eerste keer af.
Ietwat voorspelbaar maar daarom niet minder doeltreffend werd de sfeer luchtig gehouden met “Give a Little Bit” en “It’s Raining Again” als encores. Hodgson had vanavond reeds bewezen dat hij een pak betere nummers heeft gepend en gezongen, maar toch bekende hij dat net deze twee songs hem avond na avond nog erg veel voldoening geven. Ergens willen we hem wel geloven, ook toen hij twee uur ervoor het publiek had verzocht om alle dagdagelijkse problemen en zorgen even aan de kant te zetten.
De man is met verve in die opzet geslaagd, vraag dat maar aan die overjaarse dame die voor onze neus eensklaps een bloedrode paraplu tevoorschijn toverde en een averechtse regendans inzette tijdens “It’s Raining Again”.
Organisatie: Kursaal Oostende - AJA concerts
The Waterboys - Glansprestatie gevuld met klassiekers
The Waterboys
OLT Rivierenhof
Deurne
Met hun glansprestatie in het Antwerpse Rivierenhof is het nog maar eens duidelijk geworden dat Mike Scott en Steve Wickham de steunpilaren en tegelijkertijd de kracht en de klasse zijn van The Waterboys. De andere groepsleden zijn, sorry voor de uitdrukking, niet meer of minder dan begeleidingsmuzikanten.
Mike Scott is sinds jaar en dag de leverancier van een stapel prachtsongs, Steve Wickham weet die steeds prachtig in te kleden met zijn briljante en vaak ook krachtige uithalen op elektrische viool. Het duo lijkt perfect met elkaar te zijn samengesmolten en daar kwamen de ganse avond vonken uit. De heren schitterden meermaals in vrij potige en stevige versies van een hoop alltime Waterboys klassiekers.
De set was zo een beetje een best of waarin The Waterboys zich meermaals van hun vinnig rockende kant lieten zien in onder andere uiterst scherpe versies van “Glastonbury Song”, “Be My Enemy” en als absolute hoogtepunt een briljant “Don’t bang the drum”. De Keltische zijde van de band, met alweer een glansrol voor Steve Wickham, werd prachtig beklemtoond met de folkroots van “The Raggle Taggle Gypsy” en een mooi uitgesponnen “Mad as the mist and snow”.
Met de nadruk op onverslijtbaar ouder werk als “Fisherman’s blues”, “A girl called Johnny” en een wel heel flinke greep uit hun eighties meesterwerkje “This is the sea” (met ondermeer een bloedmooie uitvoering van de titeltrack) wist de groep perfect de noden van het op nostalgie uit zijnde publiek in te lossen, wat resulteerde in een bijzonder fraaie en succesvolle avond. Er was geen tijd voor eventuele kennismaking met nieuw werk (tenzij u het ondertussen al twee jaar oude recentste album ‘An appointment with Mr Yeats” als nieuw materiaal beschouwt), maar daar morde geen mens om want The Waterboys zorgden immers voor een intens, warm en hevig concertje die een mooie samenvatting bleek van hun uitmuntende repertoire.
Dat op het einde de hemelsluizen opengingen, namen we er graag bij want een beetje regen kon nauwelijks de pret bedreven, getuige een overenthousiast publiek. Het zijn tenslotte Waterboys, er moest toch een beetje vochtige substantie aan te pas komen en dat kan niet altijd bier zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-waterboys-25-08-2013/
Org: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
Archive - wederom fantastisch
Archive
OLT Rivierenhof
Deurne
Onbegrijpelijk hoe weinig volk er was komen opdagen voor het wonderlijke Archive, een Britse band die groot is in Frankrijk maar die in het thuisland en ook bij ons niet echt van de grond geraakt. Niet hip genoeg zeker, of niet arrogant genoeg, geen klant bij de Britpop coiffeur, …wie zal het zeggen . Feit is, Archive is één van de meest onderschatte bands van het moment. Hun laatste plaat ‘With us until you’re dead ‘ is hun zoveelste pareltje, maar het is er alweer eentje voor de zwijnen geworden want het is zomaar aan de wereld voorbijgegaan. Verkoopcijfers: matig, airplay op de radio : nihil.
Wij wisten wel beter, Archive is een niet te missen verborgen geheim en de live gigs zijn telkenmale een belevenis.
De band weet steevast hun songs naar een climax te doen groeien, van muisstil naar loeiend hard, van emotioneel naar openbarstend. De set in Het Rivierenhof was alweer om van te smullen. Het concert bouwde gestaag naar een gloeiende apotheose, via songs die vooral geplukt waren uit de laatste twee fantastische platen. Voor wie naar referentiepunten zocht, we hoorden Pink Floyd, Radiohead, Anathema, Massive Attack, Deus, zelfs een streep Sonic Youth, maar vooral… Archive. De band heeft na al die jaren een compleet eigen en unieke sound weten te creëren, een broeiende cocktail van elektronica, prog-rock, triphop en alternatieve rock.
Een beetje jammer misschien dat prachtsongs als “Finding it so hard” (opener) en “Again”, die in hun integrale albumversie elk ruim boven het kwartier uitkomen, hier voor een stuk waren ingekort, doch beide songs bleven in hun verkorte versie ook overeind omdat ze gewoon zo wondermooi zijn. En zo was er natuurlijk ruimte voor een hoop andere diamantjes als onder andere “Wiped Out”, “System” en “Fuck You” waarin de twee creatieve breinen van de band Darius Keeler en Danny Grifftiths om beurten de vocals voor zich namen. Beiden zijn trouwens naast hun muzikaal vernuft ook nog eens gezegend met een fantastische stem. Om nog meer afwisseling in de set te brengen kwam een jongedame ook nog eens de ophitsende prachtsongs “Violently” en “Hatchet” op een prachtige manier vertolken.
Zoals elke song op zich al naar een climax toe groeide, stevende ook het ganse concert op een gutsende finale af met een fenomenale bisronde waarin alle registers werden opengetrokken. Zo zorgde het trio “Words on signs”, “Twisting” en “Dangervisits” voor een denderend slot van wat alweer een wonderbaarlijk sterk Archive concert was.
Wanneer gaan ze dat hier eindelijk eens door hebben dat Archive een indrukwekkende en uitermate fantastische band is ?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/archive-10-08-2013/
Org: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
The Broken Circle Breakdown Bluegrass Band - Theater Aan Zee – Oostende
The Broken Circle Breakdown Bluegrass Band
CC De Grote Post
Oostende
Bands of artiesten die een half jaar of meer de vaderlandse albumcharts aanvoeren zijn doorgaans niet onze cup of tea, maar gelukkig kent elke regel zo zijn uitzonderingen. Neem nu het onwaarschijnlijke succesverhaal van ‘The Broken Circle Breakdown’, oorspronkelijk een theaterstuk van Johan Heldenbergh en Mieke Dobbels dat in de competente regisseurshanden van Felix Van Groeningen werd omgetoverd tot een onvervalste blockbuster. Bij deze aangrijpende love story tussen de banjospeler van een bluegrass bandje (Heldenbergh) en een tattoo artieste (Veerle Baetens) hoort tevens een soundtrack vol country en bluegrass deuntjes bij elkaar gezocht en van frisse arrangementen voorzien door muzikaal mastermind Björn Eriksson.
Ingegeven door het immense succes van zowel prent als soundtrack is het bluegrass bandje uit de film intussen de fictie ontgroeid en een heuse Broken Circle Breakdown Bluegrass Band (BCBBB) geworden. Deze zomer zet de groep een tweede live offensief in als headliner van een handvol sfeervolle zomerfestivals. Naast Dranouter en Openluchttheater Rivierenhof stond ook Theater Aan Zee in Oostende op het programma, waarbij we het gezelschap ter hoogte van een volgepakt cc De Grote Post gingen spotten.
Tussen al het zwaar georkestreerde en digitaal (voor)geprogrammeerde geweld dat menig concertpodium tegenwoordig soms teistert is het authentieke kampvuurgevoel waarmee BCBBB op de planken staat een ware verademing te noemen. Schouder aan schouder staan zes muzikanten in een halve cirkel opgesteld, en - conform de ongeschreven wetten van de country en bluegrass - zonder enige vorm van percussie en enkel versterkt door één vintage microfoon.
La Baetens mag dan al beschikken over de knapste looks en stem, hét gezicht van de groep is ontegensprekelijk de ‘Gentsche’ praatwaterval Johan Heldenbergh die het publiek vanaf de speelse opener “Will the Circle be Unbroken” als een rasechte master of ceremony doorheen de set loodste. Bovendien is de sympathieke baardemans tijdens gans de voorstelling zo down to earth als maar kan zijn. “We spelen vanoavond een poar liedjes van diene film, ge weet wel, uit diene CD die allemaal in uldere otto zit”; doldwazer, nonchalanter en meer ontwapenend kan een introductie op een succesalbum dat de marketing jongens van Universal aanvankelijk niet eens wilden uitbrengen moeilijk zijn.
Heldenbergh is niet weinig trots dat hij de scène mag delen met een uitgelezen selectie van klassemuzikanten waaronder verschillende oude bekenden van de vaderlandse muziekscène. Bjorn Eriksson (gitaar/dobro) en Tomas de Smet (contrabas) verdienden ooit hun boterham bij Zita Swoon, terwijl mandoline virtuoos Bert Van Bortel al decennia lang de dienst uitmaakt bij de Vlaamse bluegrass trots Rawhide. Tel daarbij banjo guru Karl Eriksson (juist, vader van) en de grappige violist Nils de Caster en je hebt een virtuoos close harmony orkest dat zich met passie en een vleugje humor voluit op classics uit The Great American songbook en instrumentale traditionals stort.
Nuttig en amusant voor zowel leek als kenner was de vakkundige commentaar van Heldenbergh bij zowat elk nummer uit de anderhalf uur durende set. Zo kwamen we te weten dat de man een onvoorwaardelijke fan is van Lyle Lovett en Bruce Springsteen die respectievelijk met “Cowboy Man” en “Further on up the Road” elk hun graantje meepikken op de originele soundtrack. Op de setlist prijkten trouwens ook een pak nummers die de soundtrack om de één of andere reden niet haalden. Zo waande Heldenbergh zich heel even de Vlaamse Kris Kristofferson tijdens diens “Help Me Make it Trough the Night”, en kwam er nog vlotjes mee weg ook. Baetens van haar kant bekende dat ze Dolly Parton, en bij uitbreiding het volledige country en bluegrass genre, voordien maar niks vond maar sinds ze in de getatoeëerde huid van haar personage Elise is gekropen tot een openbaring is gekomen. Een heerlijke versie van Parton’s “Do I Ever Cross Your Mind” kon alleszins tellen als muzikale mea culpa. Ook de muzikaal sterk verwante soundtrack van ‘O Brother, Where Art Thou?’, door een gekscherende Heldenbergh beschouwd als de op één na beste bluegrass prent ooit, kwam heel even voorbij met “I’ll Fly Away” van Gillian Welch en Alison Krauss.
Hopelijk hebben de nazaten van wijlen Townes Van Zandt intussen de eerste check ontvangen van BCBBB. Zijn “If I Needed You” werd even voorspelbaar als onvermijdelijk tot op het eind van de set opgespaard waarna het gezelschap een staande ovatie te beurt viel.
Van acteurs die achter de microfoon kruipen heeft de geschiedenis ons intussen geleerd dat daar zelden of nooit spectaculaire of memorabele resultaten uit komen. Heldenbergh en Baetens mogen zich voortaan met recht en rede niks minder dan trotse uitzonderingen op die regel noemen.
Neem gerust een kijkje naar de pics van OLT Rivierenhof, Deunre en Festival Dranouter
http://www.musiczine.net/nl/news/divers/the-broken-circle-breakdown-bluegrass-band-olt-rivierenhof-deurne-op-1-augustus-2013-pics/
http://www.musiczine.net/nl/news/divers/festival-dranouter-2013-zaterdag-3-augustus-2013-indrukken/
Organisatie: Theater Aan Zee, Oostende
Robbie Williams – Take the crown Tour - Regeerperiode King Robbie bijna voorbij
Robbie Williams
Was het de kroning van prins Filip die hem op het idee bracht om naar het Koning Boudewijnstadion te komen? Want die Belgen, die lusten wel een koning. En de King of pop, die moet ook een groot podium en bijhorend stadion krijgen. Maar wat ben je met een groot stadion als de zitjes leeg blijven? Robbie Williams had een nieuwe cd uit: ‘Take the crown’, en ging daar direct mee on tour. Ideaal als promotie, maar dan jammer dat de ticketverkoop een beetje tegenvalt. Dit is de 20ste show in de reeks, ondertussen goed gerodeerd, maar hiervoor was de show in de Amsterdam Arena ook al niet uitverkocht. Zo ook deze avond. Slechts 42000 zieltjes vonden het de moeite om King Robbie aan het werk te zien. King Robbie had dit moeten zien aankomen, maar ja, een koning, die verliest soms voeling met z’n gevolg.
Robbie Williams is terug aan het touren geslagen, en dat zullen we geweten hebben. Althans, diegene die de moeite deden om een kaartje te kopen. De laatste jaren waren z’n hits en cd-verkoop al tanend, en nu ook z’n ticketverkoop voor de ‘Thake the crown’ tour. Maar z’n bedoelingen waren direct duidelijk. De king, gekleed als een sportieve butler met gympies, en met een rouwband !?, kwam , mooi op tijd, letterlijk op ons neergedaald, en schreeuwde “let me entertain you!” En dat kan hij als geen ander. Niks werd aan het toeval overgelaten. Een indrukwekkend podium met videoscreens, blazers, zeer aanwezige backing vocals & band. Maar Robbie, nooit vies van een beetje triomfalisme, heeft nu toch wel een erg megalomaan kantje gekregen. Een deel van het podium bestond uit een kroon, en twee, metershoge bustes van zichzelf kwam af en aan gerold op het podium. Indrukwekkend, maar toch. Robbie was zoals we hem kennen. Zeer energiek, steeds die guitige blik in z’n ogen, goede bindteksten, en zoals immer … een meisje uit het publiek op het podium. Hij bezorgde ene Emely de avond van haar leven door met haar in een ‘rechtstaand?’ bed te duiken. Ook had hij de moeite gedaan om Nederlands te leren, maar dat was waarschijnlijk dezelfde leraar die ons koningshuis onder handen neemt. “iek heb één groot piemel” Heel amusant.
De nieuwe nummers werden ietwat lauw onthaald, de cover van cab Calloway “Minnie the moocher” was een leuke retro-act met hoog amusementsgehalte, “kids” werd goed ondersteund door Olly Murs( z’n voorprogramma ), mooi op de trappen van de ‘gouden’ buste. Ook op de buste “come undone” en “bodies”.
Een goede conditie heeft Robbie nog wel, ook al staat hij wel enkele kilo’s te zwaar, want om een volledig podium te belopen , en dan nog sterk “ be a boy” te brengen, puik werk. Om dan een beetje op adem te komen met “z’n grote piemelverhaal”. Dat the king zeer ervaren is, was te merken bij “Sexed up”. Het nummer ging akoestisch de mist in, dus ging hij hulp zoeken bij het publiek. Een goede zet. Robbie ging zowaar wat croonen met “me and my monkey”. Het wachten op de sterkere nummers werd beloond met “ hot fudge”, en “rock dj”. Geruggesteund door het gigantisch videoscreen. Nog een 3e buste bij de encore! Speciaal doch mooi belicht was dit ‘de troon’ waarop hij “feel” bracht. De 2 andere klassiekers waren “she’s the one” en “angels”. Vuurwerk rondde de avond mooi af.
Robbie Williams is een begrip, zo veel is duidelijk. Entertainen zit hem in het bloed, en hij doet dit nog met veel passie. Maar de regeerperiode van King Robbie is bijna ten einde en z’n invloed tanende. De lauwe reactie op de nieuwe nummers, het nog steeds prefereren van de klassiekers , de matige concertticketverkoop. Toch allemaal tekenen aan de wand. Net zoals onze koning Albert heeft beseft dat het beter eindigen is op een hoogtepunt, zo zou King Robbie ook tot zelfbesef moeten komen dat er iets mis is. Hoog op de trappen van z’n bustes, moet hij toch ook de vele lege stoeltjes gezien hebben? In 2006 verkocht hij tweemaal dit stadion uit. Dat steekt. Maar de megalomane koning kan misschien de volgende keer terugkeren naar z’n paleis. Het sportpaleis dan wel.
Organisatie: Live Nation
Roger Waters performs The Wall – Indrukwekkend
Roger Waters
Festivalterrein
Werchter
Roger Waters’ meesterwerk The Wall is al 34 jaar oud maar is in deze tijden nog steeds brandend actueel en zal dat ook altijd blijven. De plaat is immers een aanklacht tegen allerhande dictatoriale regimes en vooral tegen elke vorm van oorlog, thema’s die helaas nooit uit de wereld zijn weg te denken.
Het dubbelalbum is daarnaast ook een onsterfelijk muzikaal huzarenstukje en staat op vandaag nog altijd als een huis. Waters maakte de plaat destijds met Pink Floyd, maar het is toch vooral zijn ding. Hij heeft toen het ganse zootje zelf bij mekaar geschreven, Pink Floyd fungeerde als begeleidingsgroep en de andere groepsleden (David Gilmour incluis) hadden eigenlijk maar weinig in de pap de brokken. Dus als er één man het recht heeft om met The Wall de wereld rond te trekken, dan is het Waters wel.
Hij doet het trouwens al jaren, en met de huidige tournee ziet hij het allemaal nog wat groter. Een gigantische muur van 150 meter lang en 12 meter hoog doet dienst als mega videoscherm waarop de bijzonder fraaie animaties en beelden worden geprojecteerd. Een mens komt ogen en oren te kort om zoveel fraais te ervaren en ondertussen worden we nog eens met onze neus op de feiten gedrukt. De oorlog, het gedonder, het geschreeuw en de bommenwerpers worden in quadrofonie door onze oren gejaagd.
Een perfect en indrukwekkend geluid, een visueel verbluffend schouwspel en uiteraard ook een muzikaal virtuoos werkstuk die na 34 jaar nog geen gram aan kracht of intensiteit heeft ingeboet. Dit is een wonderbaarlijke uitvoering van een rockmusical die tegelijkertijd een stevig anti-oorlogspamflet is.
Roger Waters, die zelf de basgitaar beroert en voor de nodige vocale hoogstandjes zorgt (zingen kan hij nog) meent het echt en staat voor 100 % achter die superieure creatie die The Wall echt wel is.
Dit is een plaat die het verdient om in zijn geheel gespeeld te worden, anders doet men het album en de boodschap onrecht aan. De uitvoering van de prachtsongs (voor de setlist hoeft u er maar gewoon even uw exemplaar van dat machtige album bij te halen) is van een onberispelijke kwaliteit en de gitaarsolo’s in “Another brick in the wall pt 2”, “Young Lust” en “Comfortably Numb” zijn adembenemend.
Tijdens deel 1 wordt er gestaag steen per steen aan de muur verder gebouwd tot het immense bouwwerk volledig is dichtgemetseld. Na de pauze wordt het wondermooie “Hey You” aan onze oren blootgesteld terwijl we enkel die fraai verlichte gigantische muur zien. Van dan af worden we verder overstelpt met adembenemende visuele projecties en muzikale pracht tot het hele ding uiteindelijk met brute kracht naar beneden gehaald wordt.
Dit is een, voor ons althans, nog nooit eerder gezien totaalspektakel. Doorgaans gaan wij naar een concertje voor een potje heerlijk muziek, de show hoeft niet echt, maar dit hier is natuurlijk iets anders. Visuele en muzikale perfectie ineen, zeg maar. De heerlijke muziek van The Wall is uiteraard sterk genoeg om op zichzelf te staan, maar de meerwaarde die er in deze show wordt aan gegeven is een absolute verrijking. Zo komt dit prachtige en legendarische album na al die jaren volledig tot zijn recht.
Geen idee hoelang en met hoeveel hieraan gewerkt is, maar het moet immens zijn. Wij hebben tonnen bewondering voor het team creatieve breinen (en dat zal zich niet beperken tot Roger Waters alleen) die achter deze fantastische mega productie zitten. Indrukwekkend!
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Earthless - Gitaren in overvloed
Earthless, Atomic Bitchwax, Mirror Queen
Centrale
Gent
Wie niet echt bestand is tegen een overvloedige portie gitaren kon vanavond maar beter wegblijven uit De Centrale, want hier hebben we met drie woeste bandjes uit de Teepee Records stal wel erg veel van het goede gekregen.
Om te beginnen was daar de klassieke hardrock van Mirror Queen. Thin Lizzy in een stonerrock badje, 2 gitaren die om beurten soleerden en songs die uit het grote hardrock boek gehaald werden. Verdienstelijk, maar toch een beetje te clichématig om echt te blijven hangen, temeer omdat ook de vocale capaciteiten van een eerder bedenkelijk niveau waren.
Dan liever Atomic Bitchwax die wij niet beter konden samenvatten dan ‘hard rock met een flink stel ballen’. Een powertrio die een elektrische kracht teweegbracht die wij ook gewaarworden bij die steeds legendarische sets van Karma To Burn, met dat verschil dat hier, naast een pak geweldige riffs, wèl duchtig gesoleerd en gezongen werd. Beukende, luide en opwindende stonerrock met een ongebreidelde punkspirit.
We werden echter helemaal omvergeblazen door de vlijmscherpe psychedelische trance rock van het fantastische Earthless, een band die zweert bij songs die eigenlijk oneindige gitaarsolo’s zijn. Geen vocals, wel één lange bedwelmende gitaartrip van meer dan een uur waar wij hoe langer hoe meer van onder de indruk waren (of in trance als u wil). Moeilijk te beschrijven, maar denk aan Hendrix, Kyuss en Hawkwind ondergebracht in één lange gitaarsolo. Enkel in de bisronde mocht de microfoon nog eens dienst doen voor een gloeiende versie van The Groundhogs hun beste song “Cherry Red”.
Fenomenale set !
Nog nooit tevoren hebben wij op één avond zo een overdaad aan gitaren meegemaakt, maar wij vonden het wonderlijk.
Toch nog een bemerking voor de organisatie, volledig losstaand van de geweldige muzikale prestaties van de avond : gelieve dringend een loodgieter te inviteren om een paar hardnekkige verstoppingen weg te werken, want de stank in De Centrale was bij momenten ondraaglijk. Niet alleen de rokers verlieten de zaal tussen de optredens door, maar het ganse kot liep telkens leeg op zoek naar wat verlossende frisse lucht.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/earthless-12-07-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mirror-queen-12-07-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/atomic-bitchwax-12-07-2013/
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Heartbreaktunes)
Steve Winwood’s setlist was een mooi overzicht van diens lange carrière met verrassend veel aandacht voor het werk van zijn voormalige bands Spencer Davis Group, Blind Faith en Traffic. Minder solo werk dus, en opvallend genoeg al helemaal niets uit zijn bekendste soloplaten uit de jaren tachtig ‘Arc of A Diver’ en ‘Talking Back to the night’.
Geen mens die hierom maalde, want dankzij een goedgeluimde Winwood en een werkelijk schitterende begeleidingsband was dit een optreden om van te smullen. De hits van Spencer Davis Group (“I’m a man”, “Keep on Running” en helemaal op het einde “Gimme Some Lovin’”) gingen er vlotjes in en zorgden voor een uitgelaten sfeertje bij het toch wel ‘oude’ publiek (ondanks onze 47 lentes voelden we ons piepjong wanneer we alle grijze haren rondom ons aanschouwden).
Maar het was vooral met het werk van Blind Faith en Traffic dat Steve Winwood en zijn uitmuntende band schitterden. Met een halve gorilla (Café De Silva) als extra percussionist klonk de band bij momenten zeer soulvol en funky en zat er flink wat groove in de set. Winwood zijn soulvolle stem (weinig blanken kunnen zoveel soul in hun stem leggen) was onaangetast gebleven en uit zijn authentieke sixties orgel wist hij klanken te halen die ons ook al naar vervlogen tijden deden hunkeren. De meest briljante muzikant was echter met voorsprong Paul Booth die fantastische klanken haalde uit saxofoon, fluit en keyboards. Ook al had het gezelschap met José Neto een fenomenale gitarist in de rangen (die een prachtsolo leverde in de Traffic song “Low spark of high heeled boys”), het plezierde ons enorm dat Winwood zelf de gitaar ter hand nam om er een portie heldere seventies rock uit te puren met de Blind Faith klassiekers “Can’t find my way home” en “Had to cry today”. Het typeerde de veelzijdigheid van deze rasartiest, die niet alleen een begenadig songschrijver en dito pianist is, maar ook nog eens een genie op gitaar.
Een paar minpuntjes misschien : “Fly” werd heel netjes en perfect afgewerkt maar klonk helaas ook een beetje vlak en saai, “Higher Love” mondde ook niet echt uit in het verhoopte feestje en in de Traffic song “Light up or leave me alone” kregen alle muzikanten een beetje te veel tijd en ruimte voor hun obligate solomomentje (vooral die drumsolo was er voor ons te veel aan) waardoor de song wat zoek raakte tussen een overdaad aan virtuoze hoogstandjes.
Een uitmuntend “Dear Mr Fantasy”, waarin Winwood alweer een briljante gitaarsolo uit zijn mouw schudde, maakte alles weer in één klap goed en de Traffic klassieker kroonde zich zo tot het absolute hoogtepunt van de avond.
Het viel ons op dat het gros van de setlist bestond uit heerlijke versies van onsterfelijke songs die inmiddels al ouder zijn dan 40 jaar. Hoegenaamd geen garantie dus voor eventueel splijtend nieuw werk van Meneer Winwood, maar wel goed voor een avondje nostalgie van de bovenste plank.
Ook nog een pluim voor het Belgische beloftevolle bandje Sir Yes Sir, die het halfbejaarde volkje wel even deed opschrikken met een stevig naar rechts gedraaide volumeknop, maar die een handvol puike songs in petto had die werden opgefleurd met een gejaagde saxofoon als aangename stoorzender. Iets om in de gaten te houden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/steve-winwood-09-07-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sir-yes-sir-09-07-2013/
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen )
Het was meer dan 40 jaar geleden dat The Beach Boys voor het laatst in een Belgische zaal te zien waren. Na hun uiterst succesvolle doortocht op de Lokerse Feesten vorig jaar, gaven The Boys present in het Kursaal van Oostende, een van de mooiste concertzalen van het land en heel toepasselijk aan het zeetje.
Het Kursaal zat echter niet vol. Mede dankzij de intieme setting en de tamelijk hoge ticketprijs, was dit concert er eentje voor de échte fans. De afwezigen en de twijfelaars hadden echter ongelijk, want The Beach Boys leverden een indrukwekkende set af en het Kursaal ging bij momenten helemaal uit zijn dak.
In 2012 hielden The Beach Boys hun ‘50th anniversary tour’. Van de bezetting op die reünieconcerten waren deze keer Mike Love en Bruce Johnston present. Al Jardine, Brian Wilson en David Marks waren er niet bij.
Opmerkelijk hoe de heren vocaal nog bij de les zijn. Hoewel de stem van Mike Love er nog steeds mag wezen, liet hij de moeilijkere zangpartijen hoofdzakelijk over aan de andere bandleden, wat zorgde voor een aangename dynamiek. Drummer John Cowsill bleek verrassend goed bij stem en het was opmerkelijk hoe hoog de basgitarist Randell Kirsch zong.
De set was een komen en gaan van hits, hits en nog meer hits. Openers “Do It Again”, “Little Honda” en “Catch a Wave” waren mooie opwarmers. Op “Hawaii” illustreerde Randell Kirsch voor het eerst hoe hoog hij geraakte. “Surf City” was best aardig, maar op “Surfin’ Safari” sprongen de eerste dames in de zaal recht.
Aan diezelfde dames droegen ze“Surfer Girl” op. Samen met “Wendy” en “Getcha Back” vormde dit trio een aardige brok nostalgie voor de gebroken harten van de aanwezige heren in hawaiihemden. Luchtiger werd het toen de drummer John Cowsill, die zich tot dan als Animal uit The Muppet Show had gedragen, “Darlin” zong met verbazend veel kracht en panache.
De nummers bleven mekaar snel opvolgen en na “Little Douce Coupe” en “409” beiden ‘lovesongs about cars’, was het tijd voor de monsterhit “I Get Around”. Plots veerde heel het Kursaal recht en werd er gedanst dat het een lieve lust was.
The Beach Boys leken er zelf van te schrikken en haalden de vaart wat uit de set. Zo kregen we het ietwat kleffe “Disney Girls” voorgeschoteld door Bruce Johnston (the guy won a Grammy!). Verder waren er opvallend veel verwijzingen naar de uiterst genietbare liveplaat van ‘The 50th Anniversary Tour’. Een eervolle vermelding is er ook voor “Their Hearts Were Full Of Spring”. The Boys zongen dat laatste nummer a capella en toonden het publiek hiermee dat ze het nog steeds kunnen.
De krop van de set zat evenwel in het tweede deel. Toen “God Only Knows” opgedragen werd aan Paul Wilson en zo hun beste nummer weerklonk, werden heel wat mensen weemoedig. Meteen daarna speelden The Beach Boys heel verrassend en met ontzettend veel overtuiging “California Dreamin’” van The Mamas & The Papas. Het Kursaal stond andermaal recht en deze keer voorgoed.
Want we kregen enkel nog hits, hits en hits. Het publiek zette zelfs de polonaise in bij “California Girls” en al wie toen bij het podium stond ging daar niet meer weg. Love grapte “Wish they could be Belgian girls” en hield het strakke tempo van de set aan. Een vinnig “Good Vibrations”, een enthousiast meegezongen “Kokomo”, het aanstekelijke “Barbara Ann”, en de eerste afsluiter “Fun, Fun, Fun”, het publiek smulde en kreeg er geen genoeg van.
De bis begon met “Summertime Blues” met een solo op gitaar van Scott Trotten, de leadgitaar en de musical director, die niets miste qua snedigheid maar wel een overdosis aan show had. Toen uiteindelijk “Surfin’ U.S.A.” ingezet werd, besefte het publiek dat die hit wel eens de laatste zou kunnen zijn en dat bleek te kloppen. Love en Johnston bleven nog even hangen op het podium om handjes te schudden en handtekeningen uit te delen, maar de lichten waren aan, er speelde wat muzak en het was tijd om naar huis te gaan.
The Beach Boys leverden in Het Kursaal een concert af waar niemand iets op kon tegen hebben. Er waren hits, er was inzet en er was een publiek dat er wel pap van lustte. Toch speelden The Boys bij momenten iets te veel op routine en leken de mopjes en de bindteksten te vaak ingestudeerd. De glorie van weleer was er een beetje af, al leek niemand daar achteraf om te malen. Een avond vol fun, fun en fun.
Setlist
1. Do it again
2. Little Honda
3. Catch a Wave
4. Hawaii
5. Surf City (Jan & Dean cover)
6. Surfin’ Safari
7. Surfer Girl
8. Wendy
9. Getcha Back
10. Darlin’
11. Why Do Fools Fall In Love (Frankie Lymon & The Teenagers cover)
12. When I Grow Up (to be a man)
13. In My Room
14. Don’t Worry Baby
15. Little Deuce Coupe
16. 409
17. Shut Down
18. I Get Around
19. Ballad of Ole’ Betsy
20. Disney Girls
21. I Can Hear Music
22. Isn’t It Time
23. Cotton Fields
24. Bluebirds Over The Mountain
25. Their Hearts Were Full of Spring (The Four Freshmen cover)
26. God Only Knows
27. California Dreamin’ (The Mamas & The Papas cover)
28. Sloop John B
29. Wouldn’t It Be Nice
30. Dance, Dance, Dance
31. California Girls
32. Good Vibrations
33. Kokomo
34. Help Me, Rhonda
35. Do You Wanna Dance? (Bobby Freeman cover)
36. Barbara Ann (The Regents cover)
37. Wild Honey
38. Fun, Fun, Fun.
Bis:
39. Summertime Blues
40. Goin’ To The Beach
41. Surfin’ U.S.A.
Organisatie: Icanhearmusic events
Bij aankomst aan de Factor stond er redelijk wat volk buiten te wachten tot de mannen van Alpha & Omega van start gingen, voordien hadden Headshot en xVisciousx reeds hun setje aan de man gebracht.
Na het passeren van de merchandise-stands (die toch redelijk uitgebreid waren in vergelijking met sommige andere zaalconcerten) bleek dat de 'Factor' niet helemaal volgelopen was om deze mannen uit Los Angeles aan het werk te zien. Persoonlijk had ik ook nog niet direct van deze band gehoord, maar afgaand op hun voorstelling kan ik wel concluderen dat er redelijk wat pit te ontdekken valt bij hen. Helaas kregen ze de zaal moeilijk in extase om de nodige moshpits te verkrijgen en stonden de meeste toeschouwers op een bedenkelijke afstand. Weinigen waagden zich voor het podium, want de bekende danspasjes waarbij de vuisten, ellebogen en voeten willekeurig een doel uitzochten is niet voor iedereen weggelegd. Zeker niet als de hoofdact genaamd Terror nog aan de bak moet, en het niet zo leuk moet zijn mocht je al direct een gebroken neus oplopen voordat je hen aan het werk hebt gezien ;-)
Terror, waarvan onlangs een nieuw album verscheen (‘Live by the Code’), stond paraat om hun boodschap aan het publiek over te brengen. Maar net zoals bij de voorgaande band, moest zanger Scott Vogel ook alles uit de kast halen om de nodige energie uit de toeschouwers te halen. De voorste rijen kwamen stapvoets dichterbij het podium geschoven, maar toch ontbrak het benodigde enthousiasme om er een vette show van te maken tussen band en fans.
Muzikaal gezien sloeg Terror in als een woeste kudde stieren en met nummers als opener "One With the Underdogs", "Stick Tight" & "You're Caught" (waarbij de razendsnelle gitaarpartijen je om de oren sloegen) en "Return to Strength" hebben ze toch enkele pareltjes om de boel te doen ontploffen. Uiteraard mogen nummers als "Always the Hard Way", "Spit My Rage" en "Out of my Face" niet ontbreken aangezien deze nummers het hardcore gevoel beschrijven! In hun set werden ook 2 nummers van hun recentste plaat aan de man gebracht getiteld "The Most High" en "Live by the Code" zelf. Afsluiten deden we met de meezinger "Keepers of the Faith" waarbij nogmaals door de band werd verwoord dat hun hardcore familie het belangrijkste blijft.
Conclusie van de avond was: muzikaal gezien was Terror opnieuw oppermachtig, helaas ontbrak de schwung van het publiek om de typische hardcore sfeer naar boven te brengen!
Organisatie: EyeSpyRecords (+ Heartbreaktunes)
George Thorogood and The Destroyers - Onsterfelijke Boogie rock
George Thorogood and The Destroyers
OLT Rivierenhof
Deurne
Die goeie ouwe George Thorogood en zijn getrouwe Destroyers staan altijd garant voor een lekker rock’n’roll feestje op zijn Amerikaans. ‘t Is te zeggen, George is de baas, de showman en de entertainer, The Destroyers zijn de onmisbare ruggengraat, rock’n’roll is het recept. Simpel, maar uiterst efficiënt, en dat in The Destroyers hun geval nu al meer dan 35 jaar.
Natuurlijk is een gig van deze gasten voor 100 % voorspelbaar, men weet waar men zich kan aan verwachten, tot de setlist toe, maar men wordt toch altijd overstelpt door zoveel klasse.
Met een pak aangename videoprojecties weet George vanavond zijn show nog wat feller in te kleuren, maar natuurlijk is die heerlijke slide gitaar toch weer de ster van de avond. Thorogood laat het ding snijden en duchtig soleren zoals alleen hij dat kan, de vaart blijft er steeds in zitten en de rock’n’roll spat eruit.
Thorogood eert zijn helden Bo Diddley, John Lee Hooker, Willie Dixon, Johnny Cash en Elmore James met splijtende boogie versies van “Who do you love”, “One bourbon one schotch one beer”, “Seventh Son”, “Cocaine Blues” en “Madison Blues”. Het zijn allen onsterfelijke songs die hier van een extra portie vuur voorzien worden. Dat is de sterkte van Thorogood, hij laat stokoude rock’n’roll en bluessongs steeds spetteren en zet deze met splijtende versies naar zijn hand.
Naast al die klassiekers heeft Thorogood in die 35 jaren toch ook enkele eigen songs met poten en oren op de wereld gezet. Twee kanjers die in het OLT niet mogen ontbreken zijn uiteraard “I drink Alone” en het altijd opzwepende lijflied “Bad to the Bone”, de publiekslieveling die op geen enkel van zijn setlisten overgeslagen wordt.
Met zijn simpele rock’n’roll formule weet Thorogood vanavond alweer het publiek volledig in te palmen en daar kan een plensbui weinig aan veranderen. Voor een portie vettige rock’n’roll laten we ons nog altijd graag nat regenen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/george-thorogood-02-06-2013/
Org: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
Nederlands 
Français 
