Radiohead gaf na vier lange jaren nog eens een optreden op Belgische bodem en dat zullen we geweten hebben. Voor hun optreden in het Sportpaleis kom ik superlatieven tekort.  Helemaal foutloos was het allemaal niet, maar het totaalplaatje was er eentje om in te kaderen. Bedwelmend, opzwepend, intiem en bij wijlen ontroerend. Fans van het eerste uur, die weinig konden aanvangen met platen als ‘Kid A’, ‘Amnesiac’ en het recente ‘The King Of Limbs’, zullen echter teleurgesteld het Sportpaleis verlaten hebben. De nadruk lag immers op de elektronica en het experiment, en de meeste van hun klassiekers besloten ze links te laten liggen.

“Lotus Flower” opende de set nog aarzelend, alsof Thom Yorke eerst zijn stembanden nog moest opwarmen, maar vanaf “Bloom” geraakte de band op stroomsnelheid. “Bloom”, dat op plaat nogal zoutloos en statisch klinkt, transformeerde live tot een spannend, intrigerend en dynamisch geheel. De vele lagen werden op geniale wijze over elkaar gedrapeerd en maakten de song springlevend. Bovendien zorgde de tweede drummer, Clive Deamer, bekend van Portishead, voor een grote meerwaarde. De ritmesectie van de band werd zo nog meer dan anders in de verf gezet. “Bloom” was niet het laatste nummer van ‘The King Of Limbs’ dat aangenaam wist te verrassen. “Seperator” bloeide live wel helemaal open,  op het Prodigy-achtige “Feral” gingen de bassen heerlijk in het donkerrood , en “Morning Mr. Magpie” kende een onweerstaanbare groove, waarbij stil blijven zitten uit de boze was. Opmerkelijk toch dat de studioversies van deze nummers in het niets vervallen bij wat we in het Sportpaleis te horen kregen.
Ook ouder materiaal werd soms in een nieuw jasje gestoken. Het neurotische en dwingende “The Gloaming” en de wervelwind “Myxomatosis” maakten indruk, en Yorke danste alsof zijn leven ervan af hing. “The National Anthem” sloeg iedereen murw met zijn allesverpletterende baslijnen en het bloedstollende “Pyramid Song” betoverde en beroerde. Het enige nummer dat te rommelig klonk was de afsluiter van de reguliere set, “Bodysnatchers”, dat verloren ging in een brei van geluid. De rest van de songs van ‘In Rainbows’ waren er wel pal op. “Weird Fishes” was een vroeg hoogtepunt in de set, een bedwelmend en pakkend nummer dat tegen de perfectie aan schuurde. Misschien wel het beste nummer dat ze ooit geschreven hebben. “Nude” toonde aan dat Yorke nog steeds over een immens stembereik beschikt. Degenen die twijfelden aan de huidige staat van zijn vocale mogelijkheden werden terstonds weer gerust gesteld. Ook “Reckoner”, nu al een moderne klassieker door die indringende falsettozang van Yorke, kreeg het publiek muisstil.
Naar het einde van de set toe kregen we dan toch nog een aantal onvervalste klassiekers te horen. Het conventionele “Karma Police” stak echter fel  af tegen de rest van de setlist en was eigenlijk verkeerd gecast, ondanks dat het merendeel van het publiek extatisch werd wanneer de eerste pianoklanken uit de speakers klonken. “Paranoid Android” daarentegen heeft nog niets aan kracht ingeboet, en was een terechte afsluiter van de eerste bisronde. De tweede bisronde ging van start met “15 Step”. Het tegendraadse ritme en de vele wendingen beletten niet dat dit nummer goed in het gehoor lag. Het schrijven van onconventionele songs die toch niet klinken als moeilijkdoenerij  is een kunst die Radiohead perfect beheerst.
Afsluiten deden ze tenslotte met “Ideotique”, een song, die overigens geheel terecht, al jaren niet meer van hun setlist weg te denken is. Met zijn neurotische beats is het de ideale song voor iedereen die graag eens een ‘spastisch danske placeert’.  Thom Yorke nam in elk geval het voortouw en enkele rabiate fans volgden gezwind zijn voorbeeld.  Zo’n taferelen kun je alleen maar bij een optreden van Radiohead meemaken.

Vier jaar wachten is lang, maar het heeft geloond. Radiohead bewees in het Sportpaleis dat ze nog steeds één van de meest relevante bands van het moment zijn. De ontwikkeling die ze de afgelopen twee decennia hebben doorgemaakt is onwaarschijnlijk. Fans van het eerste uur konden zich enkel nog optrekken aan “Karma Police” en “Paranoid Android”, maar mensen die Radiohead ook nog de moeite vonden na het ‘Ok Computer’ – era kregen waar voor hun geld. Om het met de woorden van Yorke te zeggen: ‘We are not dead yet!’

Organisatie: Live Nation

Incoming Cerebral Overdrive (I.C.O.) openen gedurende de volledige herfsttoer in Europa voor landgenoten Ufomammut. En onze ogen en oren worden inderdaad wijd geopend bij zoveel visueel en auditief geweld. Met hun laatste schijf ‘Le Stelle: A Voyage Adrift’ slaan ze een meer gedefinieerd muzikaal pad in: Mathcore à la Dillinger Escape Plan overgoten met een psychedelische sound. Met andere woorden: hoekige riffs, ritmeveranderingen à volonté en een gelaagde psychedelische ondertoon. Dit alles nog eens uitvergroot door de impressionante visuals (een ruimtereis vol exploderende sterren, zwarte gaten, zonnestormen, etc.) die op de achtergrond geprojecteerd worden. Leuke support act. Eén minpunt: de manier van zingen past niet echt in dit concept.

Ufomammut heeft onlangs een tweede deel voor het alombejubelde ‘ORO-Opus Primum’ (april 2012) uitgebracht: ‘ORO-Opus Alter’ (september 2012). Twee magistrale muzikale composities met oogverblindend artwork van hun landgenoten Malleus, een naam als een klok in psychedelicaland. Check hun site (http://www.malleusdelic.com/) en overtuig je van deze Masters of Art. Onder de noemer ‘Oro-tour’ schuimen ze de Europese undergroundzalen gedurende de volledig maand oktober af om dit tweeluik integraal op het publiek los te laten. Muziekfanaten van over het ganse land zijn dan ook afgezakt om deze Italiaanse heersers live aan het werk te zien in Kortrijk. De Europese zuiderlingen zijn geliefd voor hun eigengereide psychedelische sludge. Uniek en fenomenaal. Ze delen sinds 1999 podia met klinkende namen als Neurosis, Amen Ra, Down, Baroness, Motorpsycho, Sons Of Otis, … en staan op prestigieuze festivals als Roadburn, Hellfest, Asymmetry, Stoned From The Underground en Ieperfest.

Vanaf opener “Emperium” worden we in het universum van Ufomammut meegezogen. Een psychedelisch begin met angstaanjagend orgelriedeltje en griezelige, buitenaardse stemmetjes jaagt ons de stuipen op het lijf. Ons nekhaar komt overeind en we wachten angstig af wat komen zal. Het wordt een aangezwengeld krachtig meesterstuk dat halverwege uitbarst als een vulkaan die zich jaren heeft moeten inhouden en nu alle lava uitspuwt met een kracht waarvan zelfs de Etna opkijkt. Na 12’ stopt het natuurgeweld en valt alles terug in de plooi met nog enkele minuten uit te deinen met dezelfde scary soundbites als bij het begin van de song.
“Aureum” hakt er direct in met een logge mammoetsound vol hevige riffs dat de eerste headbangers in het publiek de kans geeft om hun lange haren terug in de juiste plooi te koppen. Een over de 12’ afklokkend loodzware song, die naadloos overgaat in “Infernatural” waar gitarist Poia zijn keelgat zodanig openzet, dat we zijn stembanden bijna kunnen zien. Magistrale zang en killer downtuned riffs, ondersteund door een overtunede bass van Urlo (die de tweede stem voor zijn rekening neemt) en mokerslagen van drummer Vita worden ons deel. Het doet ons denken aan het fenomenale concert van Yob op Roadburn in april laatstleden.
In “Magickon” herkennen we terug het horroresk orgelriedeltje van bij opener “Emperium” en deint de song op het einde niet uit, maar wordt alle kracht geconcentreerd tot een kolossale finale. “Mindomine” is het laatste wapenfeit uit het eerste deel van hun set en doet denken aan Shrinebuilder’s “Pyramid of The Moon”: dezelfde opbouw en wisselend van Middeleeuws gezang naar oerschreeuwen naarmate de song vooruitwaggeld als een horde op los geslagen logge bizons naar een grande finale.

In het tweede gedeelte van de set brengt Ufomammut hun recente wapenfeit ‘ORO–Opus Alter’. “Oroborus” start met spacy effecten en een bas die je ingewanden enkele malen van plaats doet verwisselen in je abdomen. Trillende broekspijpen worden ons deel tijdens deze acht minuten durende uitbarsting aan heavyness.
“Luxon” start met gebrabbel van buitenaardse wezens om dan verder te kabbelen op heavy riffs op bas en gitaar en gekanaliseerd geschreeuw doorspekt met psychedelische orgeltunes. “Sulphurdew” brengt enige verademing bij de start maar al gauw worden we door een killer riff van Poia bij het nekvel gegrepen en meegesleurd richting hel om er repetitief gegeseld te worden door de drumsticks van Vita en volledig verschroeid achter te blijven.
De finale wordt ingezet met een subliem “Sublime”: van 3’30” ingehouden woede, over een met riffs doorspekte aanzet naar een explosie van jewelste in het middengedeelte om dan na 7’30” terug uit te zakken naar een overload aan psychedelica en spacy effecten in het rustige slot. Wat voor het juiste effect zorgt.
Want uitsmijter “Deityrant” is een aaneenschakeling van buffelstoten met een overvloed aan riffs om een kudde mammoeten mee neer te leggen. Een magistraal einde van een fenomenaal concert! Ufomammut kwam, verpletterde en overwon! Lang leve deze band!

Set list Ufomammut: OPUS PRIMUM [1] Empireum [2] Aureum [3] Infearnatural [4] Magickon [5] Midomine // OPUS ALTER [6] Oroborus [7] Luxon [8] Sulphurdew [9] Sublime [10] Deityrant

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ufomammut-18-10-2012/

Organisatie: De Kreun, Kortrijk i.s.m. Heartbreaktunes

Nooit was in een uitverkochte Charlatan de nerdbrillendichtheid zo groot. Nu ja, Gent is nu eenmaal het Vlaamse Mekka voor de hedendaagse hipster. Bovendien lokt de komst van het obscure How To Dress Well heel wat met iPhone gewapende ruitjeshemden. Helemaal niets mis met dit uiterst gedisciplineerde publiek. Het hoge aantal hipsters per vierkante meter toont vanavond gewoon aan dat het project van Tom Krell immens hot is.  De overgetalenteerde Krell brengt ons een soort elektronica van de nieuwe generatie met een heel vette knipoog naar de R&B van de jaren '90. In een klein uurtje toont hij ons hoe zijn vertraagde R&B niet over het podium swingt maar wel kruipt.

Ook al is dit gezien het depressieve kantje helemaal niet mijn geprefereerde stijl, het moet wel gezegd dat de performance technisch gezien helemaal klopt. De etherische, spookachtige kopstem van Tom Krell klinkt voortreffelijk en doet ons soms denken dat hij op de bodem van een koolmijn staat te zingen. Door het gebruik van twee micro's lijkt het alsof hij af en toe in duet gaat met zichzelf. Terwijl hij baadt in de passende visuals overheersen echo en reverb in zijn zangpartijen. Elektronica en de subtiele tussenkomsten van de violist komen nooit echt op de voorgrond. Vocals blijven gewild de hoofdrol opeisen en bij wijlen lijkt dit misschien wel wat geforceerd over te komen.

Net als zijn introverte attitude doet zijn klankenspectrum ons denken aan The XX. Het is vooral spijtig dat het intieme concert soms werd verstoord door het rabarberende volk uit het aanpalende Charlatan-café. Ondanks de deprimerende en soms te gemaakte sfeer zagen we een technisch uitmuntend How To Dress Well. Ik word niet meteen fan maar dit was uiterst leerrijk en al bij al boeiend.

Organisatie: Democrazy, Gent

Als een komeet schoten ze de lucht in, twee jaar terug , de jonge ‘retroindies’ van Tame lmpala van zanger Kevin Parker. De jonge Vedder lookalike heeft z’n bedeesd - en schuchterheid overwonnen , komt zelfverzekerd voor de dag , is tevreden van de snelle groei en is onder de indruk dat ze in zo’n ‘big factory’ als de AB  mogen spelen. … Het gaat goed met deze Aussies …

Tja, hun debuut maakten ze op Pukkelpop en in de Witloof Bar van de Bota. De single “Solitude is bliss” en het debuut ‘Innerspeaker’ leidden toen al een beloftevolle band in; de nummers werden live lekker uitgesponnen door de soli, effectbejag, galm, echo’s en stemvervorming; de aandacht was volledig gericht op hun instrument. Een poel aan invloeden passeerde de revue in de knappe, fijne retropsychedelische rock; een soort eigen ontworpen muzikaal galacticastelsel, waarin de songstructuur ‘an sich’ vervaagde …
De nieuwe single “Elephant”, van de pas verschenen opvolger ‘Lonerism’ laat een band horen die duidelijk is geëvolueerd en de psychedelische jams zowel op plaat als live op het achterplan duwt; een gemoedelijk, beheerst en een vrij direct, hoekig, strak geluid neemt plaats , die krachtiger kan zijn en durft te exploderen .
Uitermate spannend dus , dat evenwichtig totaalgeluid van retrogitaren,  spacey synthklanken, toetsen en drums, die allemaal een belangrijke rol hebben gekregen.  De dikke laag galm van weleer is opgetrokken, dobbert niet meer zo en deint niet verder uit. Een goede op elkaar ingespeelde band , die ingenieus, gedistingeerd en doordacht te werk gaat, en verrassende wendingen biedt aan de songs .
Een toegankelijk geluid , ‘meer’ pop en ‘meer’ songs dus … , zonder aan experimenteerdrift en vrijheid in te leveren. Het zat meteen goed binnen dit concept met de nieuwe “Endors toi”, “Mind mischief” , “Feels like we’re only going backwards” en “Elephant”; de oudere songs “It is not meant to be” , “Desire be, desire go” en hun doorbraaksingle kwamen tot hun recht en klonken ‘pur sang’ . Ze putten afwisselend uit de twee cd’s.
In hun eigen muzikale identiteit sijpelden Syd Barrett’s Pink Floyd, Cream , Hawkwind, Rare Earth, Supertramp, en verder een Radiohead , de indiepsychedelica van Pale Saints, Burning Brides , Warlocks, Black Angels, en de Ride shoegaze, met een Kyuss stonergitaarmotiefje door. Sjiek!
Een boeiend kleurrijke set hoorden we , met abstracte lijnen als projecties . Af en toe werd de vaart wat teruggedrongen en was een droompsychedelisch geluid te horen, als op “Alter ego” en “Apocalypse dream”, die een soundtrackachtige tint hadden ; een langgerekte versie van “Half full glass of wine”, ergens op een single EP te horen ,  intrigeerde door de broeierige repetitieve ritmes en structuur , bouwde op en ging naar een climax. Knap en imposant.
Sterk werden ze onthaald, en de losse spontane contacten bevorderden de charme voor de band. In de bis hadden we nog een onweerstaanbare “Runway, houses , city, clouds” , een nummer freakende retropsychedelica door de  wisselende ritmes, scherp , strak, dromerig, maar ook donker, zwaar en gek door de effects.

Tame Impala heeft veel ervaring opgedaan, hard gewerkt en komt er nu kwalitatief sterk uit. Een volwassen indruk lieten ze na en hebben alle troeven om groots te groot. Deze gasten gaan een mooie toekomst tegemoet . Evenwichtig beheerste retropsychedelische rock  … Loon naar werk.

Organisatie: Live Nation