Intergalactic Lovers - Volgepompt met ‘Liquid Love’
Intergalactic Lovers bracht in 2022 hun nieuwe plaat ‘Liquid Love’ uit, hun vierde album intussen, waar we maar liefst vier jaar moesten op wachten. De internationaal doorgebroken band, die ooit ontstond rond een kampvuur bij de scouts, is er na enkele rustigere covidjaren weer helemaal klaar voor.
En dat bewezen ze zaterdagavond in de Ha Concerts in Gent. Een vertrouwde plek voor de Aalstenaars, want in 2011 stonden ze hier voor het eerst in een uitverkochte zaal. Frontvrouw Lara Chedraoui bevroeg het publiek even wie er die eerste keer bij was, menig handen gingen de lucht in. Fans van het eerste uur keken verwachtingsvol uit naar de tonen van de nieuwste plaat maar evengoed de oudere nummers die nooit teleurstellen live.
Bij de aanvang van “The Heart Beaten Beats” voelden we al dat Lara er in zin had, ze had haar dansschoenen aan en zweefde als een hoop bellen uit een bellenblazer over het podium. Luchtig, standvastig, soms wat klunzig maar met een oprechtheid en een eeuwige glimlach. Geen centimeter podium bleef onbenut. De manier waarop ze beweegt, connectie zoekt met muzikanten en publiek, de hoge noten zonder enige moeite loepzuiver brengt, alles klopte, de ganse avond was een streling voor ieders zintuigen.
Meteen na de opener volgde “Bobbi”, de meezinger die als eerste single van de plaat verscheen. “Bobbi” gaat zoals veel nummers op de plaat over de liefde en de vergankelijkheid van tijd, de schoonheid, de lelijkheid en de leegte ervan. Waarbij Chedraoui de knetterende lucht rondom haar “Bobbi” bezingt, voelen wij hetzelfde in de Ha Concerts ‘An endless burst of sparks whenever you're by my side’, Intergalactic Lovers. En wanneer onze ogen niet naar Lara gezogen worden, blijven ze hangen bij Brendan Corbey, die drummer die zich tijdens enkele nummers niet meer verstopt achter zijn drumstel, maar vol overgave de pianotoetsen streelt.
Bij “No Regret” was frontvrouw Lara even de draad kwijt en vraagt of ze opnieuw mag beginnen. Tot haar eigen frustratie, want ze haalt nog even aan dat ze het nummer zelf heeft geschreven en het dus wel degelijk kent. Niemand heeft er iets op tegen, de boodschap van het voorgaande “Crushing” hing nog in het publiek, iedereen heeft wel eens een slecht moment of een slechte dag. Zelfs wanneer op zo’n moment de show even breekt, raakt de band geen seconde zijn publiek kwijt.
Van de nieuwste plaat passeren ook “Two To One”, “Lost”, “Waves Of Desperation”, “Rise” en “Be Patient”. Waar Lara bij die laatste het publiek even vraagt naar de vertaling: ‘Wees Geduldig’ schreeuwen we samen, de frontvrouw bevestigt maar haalt ook aan dat het wil zeggen ‘Wees Patiënt’, want een patiënt moet veel geduld hebben. Een verwijzing naar Chedraoui’s zware covidbesmetting die maandenlang bleef aanslepen. Na een intensieve revalidatie merken we hier op het podium van de Ha Concerts gelukkig niets meer van.
Collectieve meezingmomentjes waren er bij de oudere nummers “Shewolf” en “Islands” die live altijd zoveel beter tot hun recht komen dan op plaat. Afsluiten deden ze met het geweldige “Northern Rd”. Nog even een kort filmpje maken voor haar mama, vertelt Lara ons, wanneer ze haar gsm bovenhaalt. ‘Dan weet ze ook weer wat ik doe’ knipoogt ze charmant. Om bisnummers hoefden we niet lang te vragen, iedereen had er nog zin in, zowel het publiek als de band. Wanneer “Delay” wordt ingezet vraagt Lara even aan de technische staf of ze in het publiek mag. ‘Mag ik er in? Mag ik er in? Ik wil meedansen!‘ en hop, weg was ze. We voelden de vloer onder ons trillen van de stampende voeten en de fans rondom de zangeres werden voor de laatste keer meegezogen in de onuitputtelijke bron van energie die Chedraoui met zich meedraagt.
Na “These Shades Of Blue” en “The Fall” verlaat Lara het podium waarbij de bandleden één voor één haar voorbeeld volgen. Geen eindeloze buigingen, enkel de laatste baslijn die blijft nazinderen. Volgepompt met ‘Liquid Love’ verlaat het publiek voldaan en een tikkeltje bezweet de mooie zaal.
Wie de band nog aan het werk wil zien, zal daarvoor naar Duitsland moeten trekken, want alle geplande concerten in ons land zijn hopeloos uitverkocht.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
Intergalactic Lovers
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4674-intergalactic-lovers-04-03-2023.html?Itemid=0
Robin Kester
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4673-robin-kester-04-03-2023.html?Itemid=0
Organisatie: Ha Concerts, Gent
Spinvis & Saartje Van Camp - Fantasieprikkelende trip tussen sprookjes en realiteit
Spinvis & Saartje Van Camp
We citeren: ''Spinvis en Saartje Van Camp zijn gidsen in een wereld die half zichtbaar, half werkelijk, half tastbaar is. In een wonderlijk decor dwalen we door liedjes en verhalen die deze nevelwereld opeens heel dichtbij brengen. De bewoners ervan lijken verrassend veel op ons.'' Het duo stelde dit bijzonder interessante project live voor in een uitverkochte HA concerts Gent. Twee avonden lang zelfs, met telkens een andere insteek en setlist.
Wij waren er de tweede avond, en genoten met volle teugen van een bijzonder muzikale fantasieprikkelende trip tussen sprookjes en realiteit.
Zoals in het donker van de nacht waarbij de schijnwerpers van de straatverlichting je een rustmoment geven , terwijl bepaalde geluiden, al dan niet in je verbeelding, je hart in de keel doen bonzen van pure angst … op die manier opent Spinvis & Saartje Van Camp een magische sprookjeswereld.
Spinvis (Erik De Jong) is een multi-instrumentalist. Hij speelt gitaar, toetsen, koto, gebruikt samples en z’n drums. Samen met z’n aparte stem word je meegevoerd met tot de verbeelding sprekende oorden. Saartje Van Camp heeft haar belangvolle inbreng met haar warme vocals en in instrumentatie een sprankelende cello, toetsen, erhu en prachtige samples. Binnen die context overlappen humor en bittere ernst elkaar voortdurend, maar het bijzondere aan deze cabaret /theater voorstelling is dus eerder dat de fantasie geprikkeld wordt. Het publeik kan er een eigen gevoel hebben of insteek toevoegen. De ene voelt die waas van angst over zich, donkere zielen als ons voelen zich veilig in die bevreemdende omgeving met geluiden van dieren of wezens waarvan we het bestaan niet weten of kennen. Anderen zitten ademloos weg te dromen in het betoverende muzikale spel en visuele effecten.
Hert is als een spannend boek, waarbij elke bladzijde zijn inhoud heeft en tot de verbeelding kan spreken. Er zijn de speelse schaduwspelletjes op de doeken en de prachtige beelden op het scherm; soms lichtjes dreigend en angstaanjagend, dan weer intiem en rustgevend. Met de muzikale omlijsting is het plaatje dus echt compleet.
Het duo spreekt op het einde van hun set dan ook hun lof uit over de man aan het mengpaneel achteraan de zaal; hij is een belangvolle meerwaarde , die bijdraagt tot een sterk geheel.
Na de regulaire set brengt het duo nog twee verzoeknummers, waarbij het publiek zelf mag aangeven welke.
Spinvis & Saartje Van Camp zetten hun virtuositeit en speelsheid in de verf. De song “Picasso” sluit terecht de fantasieprikkelende trip tussen sprookjes en realiteit
in schoonheid af.
Organisatie: HA Concerts, Gent
Ozark Henry - ‘Birthmarks’, 20 jaar later in een strakker jasje
Ozark Henry is het alter ego van de West-Vlaming Piet Goddaer, gehuisvest in de kuststreek Koksijde. Hij kon nu ten volle gaan om, na de coronapandemie, z’n finale doorbraak ‘Birthmarks’ nog eens in de spotlights te plaatsen. Hij heeft reeds een rijkelijk gevuld oeuvre. Hij doet dit via een rits ‘rewind concerten’. De plaat verscheen ‘twintig + twee’ jaar terug.
In een kleine twee uur lang werden we ondergedompeld in z’n muzikale leefwereld. De instrumentatie werd met een extraverte touch opgestoft en de set werd aangevuld met heerlijke nummers die z’n werk kenmerken.
Ook al is het de laatste tien jaar eerder stil qua songmateriaal, naast zanger/componist tekende hij voor soundtracks, werkte hij samen met modeontwerpers, bedrijven, zette hij zich voor allerlei campagnes in en was hij één van de pioniers van het 3D geluid, wat hem z’n studio Ozark Henry opleverde .
Een bedrijvig man dus die muzikaal het klankbord was van sfeervolle, dromerige, melancholische pop met orkestraties, doorspekt met een vleugje electro, trippop en jazz, vocaal gedragen door z’n warme, innemende en heldere stem. Melodie , durf en experiment vonden elkaar in deze muzikale duizendpoot op z’n Becks.
‘Birthmarks’ was de aanzet van radiovriendelijkheid met een boodschap en de poort naar de grotere podia en festivals. De melodieuze lijn van het album bezorgde hem een handvol singles als “Rescue me”, “Sweet instigator”, “Seaside”, “Word up” en “Intersexual”, songs die energie putten uit verlies en verdriet om er dan gelouterd terug tegenaan te gaan, en met die ervaringen er iets van te maken in het leven.
‘Birthmarks’ werd muzikaal wat aangepast , de sfeervolle, knusse, groovy sound kreeg een meer intense, directe, dynamische aanpak. Een goede, spannende opbouw, ingenomen, pittig van aard dus, mooi uitgebalanceerd, zonder de emotie te verliezen en zonder zich te verliezen in enige orkestratie. Elk instrument eiste hier z’n plaatsje op.
We hebben een Goddaer die nu op het voorplan treedt, expressief en energiek is, z’n publiek meekrijgt in z’n verhaal en hen weet te bespelen.
Het kwartet geeft een fraaie insteek van het materiaal met scherpere gitaarakkoorden, -effects, zalvende electro-/synthbeats en strelende, hitsende drums . “Seaside” en “I’ll be rain” zetten meteen deze toon . De plaat heeft een sterke melodieuze kern, “Do you love me” , “Sweet instigator” en “Rescue me” volgden en werden warm onthaald; de piano kreeg hier een wat meer prominente rol en Goddaer positioneert zich centraal. “Tattoo” is er eentje die de link maakt met vroeger door de synth/triphop invloeden en experimentjes. De bevreemdende geluidjes passen in een science-fiction concept.
Even wordt het album opzij geplaatst en krijgen we een recentere song te horen van het ‘Us’ album, met “A dream that never stops”. De groove in de electro-/synthbeats prikkelt de dansspieren. Hij betrekt het publiek nauw bij de song door zich bij hen te begeven en samen met ons de eerste handclaps te delen. Schitterend trouwens hoe Ozark Henry het dansbaarder maakt.
Soberder zijn “This is all I have” en de instant hit “Radio” van ‘This last warm solitude’ (98), de pianoloops en zijn weemoedige, indringende vocals maken het sterk. Een stevig klinkende “Intersexual” en iets verderop het soulful/jazzy “Word up” (met op tape de vrouwelijke backing vocals) besluiten het twintig jaar oude ‘Birthmarks’ luik.
Een bezwerend, snedig “Indian summer”, met talrijke gitaareffects en keys, vat het tweede luik aan, het gitaartrippende “Hope is the dope” grijpt terug naar Goddaers begindagen; talrijke geluidjes, samples op z’n The Clash’s ‘Sandinista’ passeren de revue in zo’n song, ritme en avontuur vinden elkaar; trouwens, het nummer komt van hun debuut dat enorm werd geprezen door David Bowie. Ere wie ere toekomt “Heroes” van Bowie himself werd op innemende, broeierige wijze gecoverd en besloot de set.
Het publiek werd nog verwend met een paar sterkhouders , een rockende “At sea”, alsof de onstuimige zee een bron van inspiratie was en de melodieuze “This one’s for you”, “These days” en “Weekenders” . Ze hebben een popeffect, meezinggehalte en brengen de mensen in beweging met handmoves en danspasjes .
Verdomd , de set van Ozark Henry zat goed in elkaar, de nummers kregen een strakker jasje, zonder het popmelodieus effect uit het oog te verliezen . Goddaer is meer dan z’n vroegere ‘merci’ geworden, een sing/songwriter die dirigeert en z’n publiek amicaal met de glimlach
inpalmt .
Ze voegen er nog een fijne bis aan toe met recentere nummers o.m. het sfeervolle “We will meet again” en een groovende “I’m your sacrifice”. Het klinkt allemaal een beetje gemoedelijk tijdens de live , maar met “This the end” van The Doors werd het zwaarbewolkt in ‘t Kursaal door de dreigende, repeterende ritmes op synths.
Een welgemeende ‘Merci’ van Goddaer en z’n band wuifde ons definitief uit van een bijna twee uur durende set. Het maakte van hem een publiekstrekker door de jaren. Het hoofdstuk ‘Birthmarks’ mocht terecht na twintig jaar nog eens opgerakeld worden; door het strakkere jasje toont Goddaer dat hij mee evolueert.
We zijn benieuwd hoe z’n muzikale ervaringen nu zullen evolueren.
Ook de support act was niet te onverschatten … Berre Vandenbussche, goed twintig jaar, plaatste zich in de kijker. Hij droomt luidop van een muzikale carrière ; door het viraal gaan op TikTok , wist hij met een rits covers de jongeren voor zich te winnen.
Hij heeft een aparte stem, een innemende, warme, lichthese, grauwe stem, die plots hoog kan uithalen en die ons koude rillingen bezorgt. Cover of geen cover, hij zit ergens tussen George Ezra, Tom Odell en Piet Goddaer in. “Better off alone”, "Thrill of it all", “Lost without you” of “Say my name”, ze overtuigden sterk, ondersteund van ingehouden piano/keys en cello .
Deze Berre houden we maar best in het oog , hij is een talent en klonk dus ‘bèrre’ goed!
Organisatie: Pm live events ism Kursaal, Oostende
Fuzz - Schuimbekkende psychedelica, garage- en seventiesrock
De multigetalenteerde Ty Segall moet zowat de meest bedrijvige muzikant/producer/songschrijver zijn die er op deze aardkloot rondloopt, met uitzondering van John Dwyer dan misschien. Net als bij Dwyer trouwens bevindt zijn biotoop zich in zowat alles wat zich afspeelt in een gruizige wereld van garagerock, punkrock, psychedelica en vuile seventiesrock. Er is geen beginnen aan om alle bands waar Ty Segall zich als muzikant of producer mee inlaat te gaan opsommen, want die zijn even talrijk als de rimpels op het bovenlijf van Iggy Pop (ook een invloed nota bene, The Stooges daar kan je nooit omheen als je smerige rock speelt).
Vanavond staat Ty Segall met het geweldige powertrio Fuzz in de Trix. Bij Fuzz neemt ie trouwens plaats achter de drumkit en laat hij de gitaar over aan de ook al fantastische Charles Moothart (tevens frontman/gitarist in CFM en op zijn beurt dan weer regelmatig drummer in Segall’s diverse andere projecten). Op basgitaar nog zo een krak, met name Chad Ubovich, die ook frontman/gitarist is van Meatbodies, nog zo een pittig bandje uit die creatieve stal.
Fuzz is dus eigenlijk een hobbyclubje, een zijstapje voor elk bandlid, maar wat voor één. Bij Fuzz krijgt goeie ouwe seventies hardrock de bovenhand, denk Blue Cheer, Groundhogs, Black Sabbath en Jimi Hendrix. Die hardrock wordt overgoten met een schuimbekkende laag psychedelica, een explosieve dosis garagerock en natuurlijk een guitige klomp fuzzgitaar (kan een groepsnaam beter gekozen zijn?). Er komen knetterende vonken uit, live zorgt dit voor meer vuur dan de gemiddelde Californische bosbrand.
Wij hebben de geniale Ty Segall al eerder als bezeten frontman en gitarist aan het werk gezien met zijn bands The Mugglers en Freedom Band. Zelden zo een intensiteit meegemaakt. Nu blijkt dat hij ook een uitmuntend drummer is, hij mept zich de pleuris en stuwt Fuzz van het ene hoogtepunt naar het andere. En dan is er die geweldige gitarist Charles Moothart, hij raast ergens in een splijtend universum tussen Jimi Hendrix, John Dwyer en Jay Mascis. De gitaar scheurt, giert en soleert met de gedrevenheid van een botergeile dekhaan tussen een batterij hitsige legkippen. Moothart smokkelt af en toe een stel gevoelige gitaarriedels in de songs om dan nadien zijn gitaar in alle hevigheid te laten exploderen, zo krijgen die vlammende psychrocksongs op het podium nog meer ademruimte en adrenaline. Geen strak keurslijf dus, bij Fuzz mag er al eens heerlijk buiten de lijntjes gekleurd worden.
De setlist bestaat uit een potige selectie van hun drie stomende albums ‘Fuzz’, ‘II’ en ‘III’ (in al zijn muzikale bedrijvigheid heeft Ty Segall geen tijd om naar originele albumtitels te zoeken). U durft ons te vragen welk van die drie platen u moet kopen? Alle drie, godverdomme! En u durft ons ook nog eens vragen welke songs de hoogtepunten van het concert waren? Allemaal godverdomme! Geef ik u meteen dan maar de hele setlist cadeau, dan moet u zelf niet naar setlist.fm surfen: “Let It Live – “Fuzz’s Fourth Dream” – “Loose Sutures” – “Sleigh Ride” – “Nothing People” – “Returning” – “Rat Race” – “Spit” – “Jack the Maggot” – “Pipe” – “Say Hello” – “What’s in My Head” – “Time Collapse II/ The Terror”.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in l’Aéronef, Lille op 4 maart 2023 @Ludovic Vandenweghe
Hooveriii (support)
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4667-hooveriii-04-03-2023.html?catid=category
Fuzz
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4666-fuzz-04-03-2023.html?catid=category
Fr review https://www.musiczine.net/fr/concerts/item/89590-back-to-the-end-of-the-sixties-fuzz.html
Organisatie: Trix, Antwerpen
The Perfect Tool - Je doet het goed, of je blijft ervan af…”
Ik val meteen met de deur in huis. Heel eerlijk? Het was één van de eerste keren dat ik bewust naar het concert ging van een tributeband en net daarom wist ik totaal niet wat te verwachten. En dan nog een band die zich eraan waagt om TOOL te coveren: je doet het goed, of je blijft ervan af… Denk ik dan.
Bij aankomst leek de uitverkochte zaal al zo goed als volgepakt, maar het was aangenaam dat iedereen toch nog voldoende bewegingsruimte had. Er werden al gretig biertjes gedronken en ik voelde een ontspannen sfeertje hangen. Een kwartier later, om half negen vuurde A Perfect Tool de eerste noten van “The Grudge” op ons af. In mijzelf dacht ik: “nu is het alles of niets”. Met een open geest probeerde ik alles in mij op te nemen en ik had de indruk dat vele mensen het ook op deze manier trachtten te percipiëren. Het publiek moest precies een beetje ontdooien. Maar na enkele minuten werd duidelijk dat het menens was: de drums van Steve Kilroy zaten er boenk op, het gitaarspel van Dave Eve stond op scherp en bassist Scott Baylard had ook geen moeite om bij te blijven. Op dit moment bleef ik toch nog wat in angstzweet baden, omdat ik niet wist wie in godsnaam even sterke vocale prestaties kon neerzetten als de heer Maynard James Keenan zichzelve. Maar wanneer “The Grudge” na ongeveer zeven minuten ontploftte en Spencer Fenimore z’n stembanden erop los schreeuwden, wist ik dat het ècht goed zat. Vanaf dit moment liet ik alles los en hadden ze me volledig mee.
Met “Aenema” als tweede nummer werden vele longtime TOOL-fans meteen op hun wenken bediend en iets later werden ook “Undertow”, “Swamp Song”, “Bottom” en “Intolerance” gespeeld. Het publiek kwam volledig los en het was schoon om te zien hoe niet alleen jong, maar vooral ook ‘ouder’ publiek gewoon gek werd van enthousiasme. ’t Gaf een gevoel van verbondenheid, het gevoel dat alle zorgen even konden vergeten worden en alle mensen in de zaal begrepen waarover het hem op dit moment echt ging. Als je het mij vraagt is dit de kracht van muziek en het op deze wijze ervaren, maak ik heus niet mee op ieder concert.
Na de serie nummers vanop de plaat ‘Undertow’ - die trouwens bijna 30 kaarsjes mag uitblazen - werden nu ook verschillende hits gespeeld vanop ‘Aenema’ en ‘Lateralus’. Niet geheel onverwachts werd enkel “Fear Inoculum”, het titelnummer vanop TOOL’s laatste plaat aangedaan. Misschien bleef ik hier wel een beetje op m’n honger zitten, ik had zo graag gehoord wat ze van het nummer “7empest“ zouden gemaakt hebben en diens bijhorende breakdown. Maar deze honger werd al snel gestild met nagenoeg perfecte versies van “The Pot” en “Pushit”
Nadien volgde een groot applaus en daar bleef het niet bij. Het publiek drong aan op bisnummers en in tegenstelling tot wat TOOL zelf altijd zou weigeren, klom deze tributeband toch nog eens het podium op. We kregen nog een magistrale “Third Eye” en “Lateralus” op ons bord en ook nu genoot ik trouwens niet alleen van de muziek, maar ook van de bijhorende visuals. Met “Sober” als afsluiter werd het nu één groot feest en nadien merkte ik enkel voldane gezichten op bij het verlaten van de zaal.
Deze avond was top, merci Muziekcentrum Goedleven voor de puike organisatie en meer dan degelijke zaal, voor herhaling vatbaar!
Setlist The Grudge - Aenema - Vicarious - Undertow - Swamp Song - Bottom - Intolerance - Stinkfist - Forty Six & 2 - Fear Inoculum - The Pot – Pushit
Third Eye - Lateralus - Sober
Organisatie: OMGtributebands ism Muziekcentrum Goedleven, Gent
Brutus - Razende pletwals
The Christian Club is geen onaardig bandje. Maar met zulke gevoelige liedjes die al eens naar Tindersticks neigden was het een beetje ongelukkig om als support van het verpletterende Brutus te moeten aantreden. Het geroezemoes van het publiek oversteeg de intieme sound van de band en dat verdienden ze niet. Ze hadden wel degelijk een stel sterke songs in de aanbieding, maar stonden die voor het verkeerde publiek te spelen. Alsof je Marble Sounds in het voorprogramma van pakweg Rammstein zou laten opdraven. Doe je ook niet.
Maar goed, tijd voor de pletwals genaamd Brutus. Het gaat de band voor de wind. Een alweer beresterke nieuwe plaat ‘Unison Life’, lof alom en een internationale tournee voor de deur die hen ook naar de States brengt. Door corona werd de steile opgang een beetje opgehouden maar nu gaat het weer volle bak vooruit.
In de AB was het al overduidelijk, in de Kreun werd het gewoon nog eens bevestigd, Brutus is nog sterker, straffer en intenser geworden. Een band die in enkele jaren tijd een unieke en stevige sound heeft ontwikkeld die zijn gelijke niet kent. Voor het algemeen gemak wordt het trio doorgaans als metalband geklasseerd, maar ze zijn zo veel meer dan dat.
En dat bewezen ze in de Kreun. Stefanie Mannaerts was indrukwekkend, ze mepte, zong en schreeuwde gensters uit de muren. Knallers als “Liar”, “Brave” en “Dust” beukten dat het een lust was, songs als “War”, “What Have we Done” en “Sugar Dragon” waren je reinste kippenvelmomenten. Niet alleen Mannaerts is bepalend voor die robuuste sound, ook gitarist Stijn Vanhoegaarden heeft een ferme poot in dat explosieve Brutus geluid. De meest splijtende riffs en echo’s reeg hij aan elkaar, maar evenzeer deed hij zijn gitaar naar gevoeliger oorden reiken om ze dan abrupt terug open te laten splijten. De loden basgitaar van Peter Mulders zorgde daarbovenop voor de super-glue die het hele zootje zo indrukwekkend maakt.
Brutus is een superhecht combo dat briest, stoomt en overrompelt. Ze zijn absoluut klaar voor de rest van de wereld, laat ons hopen dat die wereld ook klaar is voor Brutus.
Live review + pics , AB, Brussel begin febr 23
Brutus - Eerst nemen we uw stad in, dan veroveren we de wereld! (musiczine.net)
Pics homepag @Romain Ballez
Pics concert AB
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4598-brutus-03-02-2023.html
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Rhodes - Rhodes dompelt je onder in een deugddoend melancholisch bad
Het kan soms raar lopen in een mensenleven … Sommige mensen besluiten op een bepaald moment hun leven een heel andere wending te geven, waardoor ze even alles 'on hold ' plaatsen , om dan opnieuw verder te gaan en op te bouwen. Dat is ongeveer het verhaal rond het Britse fenomeen Rhodes . Met zijn breekbare plaat 'Whishes' brak hij in 2015 door in binnen- en buitenland, en trok hij de wereld rond. Echter bezweek hij onder de druk van een tweede plaat, en bleef het stil rond Rhodes, die zijn focus toen legde op zijn gezinsleven. Acht jaar later is er een nieuwe plaat 'Friends Like This', een weemoedige plaat die live sterk tot zijn recht komt in de emotionele wisselwerking met zijn publiek.
Eerst nog de support- act Jen (*****), die ons met haar bijzonder breekbare stem diep ontroerde. Jen, ofwel Jente Neels speelt o.a. bij Sylvie Kreusch en Jan Verstraeten, maar bewijst zich ook als solo artieste. Ze wist als support het publiek muisstil te krijgen. Binnenkort verschijnt een nieuwe single, die ze nu ook even voorstelde.
We zien en horen in de AB club een sing-songwriting talent met enorm veel potentieel. Ze overtuigde iedereen met haar broze, breekbare sound en haar kristalheldere stem. Ze heeft een natuurlijk charisma en spreekt haar publiek voortdurend aan.
We houden haar maar best in het oog , een pareltje dus.
Diezelfde bijzondere kracht straalt ook Rhodes (*****) uit …De man heeft een lichtjes rauwe, breekbare stem die artiesten als Jeff Buckley doen opborrelen.
Live brengt hij z’n persoonlijk verhaal in melancho-stijl , die je weten te raken, en die je een warm hart toedraagt.
Rhodes wordt op sommige nummers bijgestaan door Steve Weston aan piano. Hij uit zijn enthousiasme in deze fijne samenwerking. Rhodes zelf wisselt zijn gitaar soms ook af met piano. Het materiaal krijgt een meerwaarde door z’n variërende, heldere, innemende vocals. In het intieme kader van de AB Club komt zijn muziek het best tot zijn recht; hij kreeg het dankbare publiek helemaal stil met die ingetogenheid. Fijn. De verhalen ontroeren, o.m. “Friends like this” waar het gaat over een wel speciale vriendschap. Op “The Love I Give” zingt men mee en op “I’m not OK” mag je laten weten dat er niets mis is, als het eens niet goed gaat met je …. “Breathe” op z’n beurt bevestigt nog eens z’n klasse en toont z’n talent als sing/songwriter. Mooi, leuk was dat ook zijn zoontje aanwezig was in de zaal, wat zorgde voor een glimlach op ieders lippen.
In de zeer goed gevulde AB Club zorgde Rhodes, in een warme gloed, voor een knus, intiem, magisch concertje. Hij dompelde ons onder in een deugddoend melancholisch badje!
Setlist: Close Your Eyes//No Words//Somebody//Satellite//The Lakes//Even When It Hurt//Friends Like These//Drink To This//Let It All Go//The Love I Give//I'm Not Ok//Your Soul//You & I// BIS: Breathe
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Tramhaus - Rock Zerkegem revisited
Tribute avond Rock Zerkegem - Tramhaus, Asbest Boys en Vagina's What Else?
De Zwerver
Leffinge
Rock Zerkegem mag dan al dood en begraven zijn, vergeten is het festival allerminst gezien de hoge opkomst op deze tribute avond. Dankzij de drie vaten Maes Pils die DJ Chuck Snorris won via De Ideale Wereld werden de pintjes naar goede gewoonte aan één euro verkocht en was de sfeer al even ongeremd als op de weide aan de Schooiweg.
Vagina's What Else ontstond in 2016 toen drie vrouwen zonder ook maar de minste muzikale ervaring besloten een groep te vormen. In 2018 mochten ze Rock Zerkegem openen en een jaar later volgde een eerste plaat. Niets leek deze Gentse cultband een bloeiende carrière in de weg te staan en toch leek het drietal van de radar verdwenen. Deze Rock Zerkegem tribute leek dan ook een ideale gelegenheid voor een glorieuze comeback. Feestelijk en kleurrijk uitgedost bestormden ze het podium maar veel leek er niet veranderd. De liedjes klonken nog even kinderlijk als schetterend terwijl het nieuwe materiaal eerder beperkt was. Ze waren nu -naar eigen zeggen- huisvrouwen geworden wat zich ook vertaalde op het podium. Charlotte Nierynck had haar keytar geruild voor of gemonteerd op een strijkplank inclusief stomend strijkijzer terwijl haar zoontje ook even de show mocht stelen op het grote podium. Veel stelde het niet voor maar sympathiek bleef het altijd. En als Frank Zappa eind jaren '60 The Shaggs, die toen absoluut niet over meer muzikale bagage beschikten, zelfs beter vond dan The Beatles dan is er zeker nog hoop voor dit Vagina's What Else.
Met Asbest Boys hadden we een totaal ander soort vlees in de kuip. Dit kwartet uit Haarlem raasde als een niets ontziende wervelwind door hun set. Ziedende, tegen de hardcore aanschurkende punk met een gitariste, Anna van Asseldonk, die zeker niet vies was van wat overjaarse maar daarom niet minder vettig smakende hardrock. Eyecatcher was zonder enige twijfel de voortdurend over het podium buitelende zanger Buster Van der Guchten. Een echt podiumbeest die voortdurend de grond in dook om via een met schakelaars verminkte babypop zijn stem van speciale effecten te voorzien. Korte, explosieve nummers ook waar geen speld tussen te krijgen viel. Dit had alles om een uitzinnig punkfeestje te worden, toch leek de boel niet echt te willen ontploffen en bleef een moshpit uit. Buster dook dan maar zelf het publiek in om tegen iedereen op zijn weg aan te botsen. Een live sensatie zijn ze zeker maar dit podium was net een maatje te groot voor deze Asbest Boys.
Het Rotterdamse Tramhaus is genoemd naar het legendarische oude tramhuis dat nu getransformeerd is in een krap bemeten eettent op het Eendrachtsplein in hun thuisstad. De groep verrees in 2020 en na veel optredens (ook in ons land) volgde vorig jaar een eerste single, "I don't sweat" en een EP, "Rotterdam". Zeer recent dan verscheen nog een tweede single, "Goat". Vorig jaar waren ze de absolute uitblinkers op Rock Zerkegem, hun aanwezigheid hier op deze tribute leek me dan ook een logische keuze en dat vertrouwen werd niet beschaamd.
Op de tonen van The Cramps verscheen het vijftal op de planken om ons meteen bij het nekvel te grijpen. De charismatische zanger Lukas Jansen dartelde gracieus over het podium terwijl de overige vier leden er nogal statisch bijstonden. Het oogde misschien niet bijster spectaculair maar het was de muziek die telde en die klonk bijzonder aanstekelijk. Een pittige mix van postpunk en noise waarmee ze wel eens vergeleken worden met Viagra Boys terwijl ik er eerder de wilde frisheid van de jonge Pixies in hoor. De knappe songs, strak gespeeld en gezongen met die heerlijk scheurende stem van Lukas Jansen, hielden zich ver van de deprimerende sound die veel hedendaagse postpunkbands hanteren. Met "Amour amour", dankzij die splijtende gitaren van Nadya van Osnabrugge en Micha Zaat nog steeds mijn favoriete Tramhaus song, slaagde de groep waar Asbest Boys faalden en ontstond er spontaan een moshpit.
De drie jongens en twee meisjes bleven er hun sympathieke zelf bij en misschien is die pure spontaniteit zonder ook maar het minste spoortje van gekunsteldheid wel hun sterkste troef. Een korte maar krachtige set werd afgesloten met een bommetje genaamd "Karen is a punk" terwijl de plastic bekertjes door het zwerk zwierden.
Intussen hebben zowat alle clubs Tramhaus dit voorjaar op het programma staan en lijkt een doorbraak in zicht.
Organisatie: Rock Zerkegem ism VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Wardruna - Bezwerende Wardruna is duister magisch en onheilspellend intens
De Noorse dark-folk band Wardruna bood zich aan in het wondermooie Koninklijk Circus in Brussel, na hun even wondermooie set in OLT Rivierenhof vorig jaar in juli. Met hun gewoonlijke opstelling van vier instrumentalisten en twee vocalisten kiezen ze opnieuw voor hun beproefde concept van eenvoud en kracht in de muziek.
Rechttoe-rechtaan presenteren ze zich in een sobere setting. Geen ingewikkelde opstellingen of led-walls op de achtergrond maar de focus op de muziek houden. En dat legt hun geen windeieren. Het publiek houdt ervan en kent de groep duidelijk. Meermaals probeert het publiek mee te zingen; ze zijn zelfs gekleed kleden met schapenvellen en leren vesten. Zo luid als ze proberen meezingen met “lyfjaberg,” zo stil zijn ze als frontman Selvic een kwetsbare versie van “Voluspa” brengt. Hij slaagt er in met zijn krachtige stem bij elk nummer de zaal te vullen zonder de eigenheid te verliezen. We worden meegesleurd bijvoorbeeld in een intense “solringen”, de verhevenheid van “Tyr” en de rust van eerder genoemde “lyfjaberg”.
Wardruna slaagt er ook in om nummers te brengen die ‘heimwee geven naar een plaats en tijd waar ik nog nooit geweest ben’, om het met een quote van een toeschouwer te zeggen. Ze vertellen oerverhalen zonder te vervallen in nostalgie naar simpelere tijden of oorlogsverheerlijking. Selvic vertelt zelf over zijn hekel aan de cultural pissing contest waarbij het wel gaat over oude dingen die tijdloos zijn, nieuw te maken. Daarbij is “Helvegen” als bisnummer het beste voorbeeld als nummer over de dood, heengaan en in het hiernamaals gezongen worden.
Duister magisch en onheilspellend intens door die waaier aan Scandinavische instrumenten. Bezwerend dus.
Tijd nu om zelf de lyrics op te zoeken en de volgende keer op Rock Werchter luidkeels mee te zingen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4644-wardruna-24-02-2022.html
Organisatie: Live Nation
Ignatz en De Stervende Honden + Christophe Clébard - Een bedachtzame gitaar explorateur + een exhibitionistische synthpunk
Ignatz en De Stervende Honden
Een bedachtzame gitaar explorateur en een exhibitionistische synthpunk op dezelfde avond programmeren, het leek geen evidente keuze maar het viel wonderwel mee. Dit nobele initiatief werd genomen door ‘De Algemene Verwarring’, een programma op de avontuurlijke jongerenradio Quindo uit Kortrijk.
Ignatz is het alias van Bram Devens, een naam die hij vond in de Krazy Kat-strip van George Herriman. Daarin is Ignatz de wrede muis en aartsvijand van de kat. De man is sinds 2005 bezig en heeft volgens Discogs -hou je vast- negentien albums op zijn actief. Het overgrote deel solo en zo zag ik hem ook ooit in zijn beginperiode eens aan het werk waar hij toen een verpletterende indruk op me naliet. Sinds 2013 houdt hij er ook een groep, De Stervende Honden, op na met wie hij drie LP's uitbracht op het Antwerpse label ‘Ultra Eczema’, waarvan de laatste ‘Saturday’s Den’ in 2021.
Met zijn drieën (allen zittend) begonnen ze ontspannen aan wat een bijzonder intrigerende set zou worden hoewel het nog even schrikken was toen een cymbaal tegen het hoofd van Ignatz belandde, gelukkig zonder erg.
De eerste twee stukken waren een soort verstilde psych rock, van het soort waarin het stemmen van de gitaar gewoon deel uitmaakt van het geheel. Klinkt misschien saai maar dat was het dankzij de immer onvoorspelbare gitaar allerminst. Daarna schoof hij op richting blues en werd het nog mooier. Hij ontrafelde de blues volledig om er iets hypnotiserends van te maken dat me deed mijmeren over Mr. Airplane Man. Daarbij werd hij perfect in het zadel gehouden door de swampy bas van Tommy Denys en de inventieve drums van Erik Heestermans. De Stervende Honden zorgden ervoor dat de meanderende gitaar omzwervingen van Ignatz steeds behapbaar bleven. Laatste nummer was dan weer een timide folksong die ontaardde in een portie verhitte noise. Jammer dat de tijd beperkt was want dit smaakte naar meer, veel meer!
Christophe Clébard is een Italiaan die via Vancouver in Brussel verzeild geraakte om daar behoorlijk wat indruk te maken in de lokale muziekscene. Getooid met een rattenkapsel en een pornosnor verscheen hij achter een tafel vol elektronica op het podium. Een opstelling die me meestal de schrik om het hart laat slaan maar hier was dat nergens voor nodig. Meer nog, de eerste nummers waren ronduit imponerend en klonken al even hypnotiserend als Ignatz maar dan op een compleet andere manier.
Een onheilspellende mix van doom, new wave en synthpunk die aan de ribben bleef plakken. Dat nagenoeg alles, buiten de zang en enkele spaarzame toetsaanslagen, vooraf was opgenomen bleek geen echte hinderpaal dankzij de ongeremde persoonlijkheid van Clébard. Al vlug sloeg hij zich een wonde in het voorhoofd om vervolgens zijn kleding stap voor stap uit te trekken. Het leek wel een acceptabele versie van GG Allin. Wat dat strippen betreft had hij zich wel wat moeite kunnen besparen door voor een wat makkelijker schoeisel dan die bottines met lastige veters te kiezen. Ik had nog even gedacht dat een kouwelijke Pit's hem ervan kon weerhouden maar die hoop bleek ijdel. Ook hier ging Clébard volledig naakt en net op dat moment gaf zijn keyboard de geest. Het werd een wat genante vertoning met nieuwe batterijen en een netsnoer maar na lang foefelen kwam het dan toch nog in orde.
Helaas werd het nu muzikaal iets minder doordat de nadruk teveel op de beats kwam te liggen terwijl Clébard als een ware exhibitionist tussen het volk of op de toog pareerde. Tijdens het laatste nummer schreeuwde hij nog eens alle tristesse van zich af maar die overrompelende sound van bij het begin kwam niet meer terug. Achteraf excuseerde hij zich nog voor zijn dienstweigerende keyboard maar of dat de oorzaak van het wat tegenvallende slot was valt toch te betwijfelen.
Organisatie: Pit’s Kortrijk
Daan - Een rit die telt!
Daan Stuyven heeft in z’n 20 jarige (solo) carrière een resem platen uitgebracht, die verschillende genres mengde of tot z’n essentie herleidde en het beperkt hield in sing/songwriting. Hoedanook Daan liet een vijftal jaar op zich wachten; nieuw werk is uit nu, ‘The ride’ en hij trekt terug op tournee. De muzikale kameleon is bij de pinken, klinkt fris, groovy en geeft met z’n nachtduistere blik de zaken een schop onder de kont. Hij heeft een sterke, geoliede band achter zich die het materiaal een ferme boost gaf en die het publiek (aanhoudend) prikkelde.
Met z’n zessen wist Daan een overtuigende set af te leveren. Daan neemt hier niet een prominente rol op, de band krijgt in hun muzikaal talent voldoende ademruimte. Er werd natuurlijk gretig geplukt uit ‘The ride’, een plaat van intens, broeierige, opwindende popelektronica, die refereert aan het vroegere ‘Victory’ (04) en ‘Manhay’ (09). In het optreden verbindt hij het met de country pop noir van z’n ‘Le franc belge’ (13) en met wat hij nog van muzikale ervaring opdeed tijdens de korte reünie van Dead Man Ray en het schrijven van soundtracknummers. Een warme gelaagde sound, harmonieus en avontuurlijk.
Hij dompelde ons meteen onder dit soundtrackgevoel met het puike instrumentale “Western”, die iedereen van de band aan bod liet komen: een magistraal openingsakkoord op banjo en Daan zelf op gitaar, die een knetterend vuurgevecht aangaat met de synths, de trompet, een orgelgeluidje, de dubbele percussie en de andere gitaren. Het borduurde voort op de composities die hij deed voor de film ‘Rookie’. Alles zit hier in de sound en hij laat de verbeelding de vrije loop. Tja , Sergio Leone kon er jaloers op zijn. De rit kon niet beter van start gaan …
We krijgen verder een boeiende afwisseling van z’n herkenbare electrosynthpop en die sing/songwriting op z’n Brel-Arno‘s . Het Engels en het Fans vonden elkaar moeiteloos.
“Women & children” en de huidige single “16 men” volgden . Ze tonen de sterkte, de rijkdom van ‘The ride’ in de opbouw, het brede geluid en de verrassende wendingen, deels onderhouden en opgezweept door de elektronica en de drums. De blazer zweeft en geeft kleur aan de nummers. De grauwe, doorleefde, mompelende vocals en brabbelzang van Daan huimself, eist z’n plaatsje op. Hij laveert over het podium, bril, das en kostuumvest zijn al snel uit en losjesweg in z’n vel horen we de gekende “Exes” en “Icon”. De sound is dansbaarder en het publiek wordt aangepord. De handclaps zijn er en de eerste moves zien we. Het publiek geniet. Een sterke respons. Opvallend: er is veel vrouwvolk aanwezig, die gecharmeerd is door Daans sound en charisma.
Meer James Dean/Johnny Cash en 80s touch ervaren we in het avontuurlijke “The valley”, “The dancer” en “Kill”, innemende, groovende rock’n roll, verweven met o.m. elektronica loops, trompet en drumpartijen/-roffels. Het klinkt beduidend spannend door de tempowissels en de experimentjes. Het is een beetje excentriek toch, hoor ik.
Het wordt vervolgens omgebogen naar een ‘french touch’ met “Parfait mensonges”, “La crise” en “La vrai decadence”. De sfeervolle nummers worden opgesmukt, opgezweept door de instrumentatie en zeker door het elektronisch vernuft, niet vies van een carrousel geluidje. Daan biedt de band die creatieve ruimte en je ziet Geoffrey Burton - Isolde Lasoen - Jeroen Swinnen - Jo Hermans en JF Assy zich goed amuseren. “Victory” maakt de aansluiting naar de herkenbaarheid en is de aanzet naar nog drie nummers van de recentste plaat, “Be loved” tekent de samenzang Daan -Isolde, “High” prikkelt de dansspieren en “Best days” siert door de samenzang .
“Morning sun”, ook al van ‘The ride’ mag de bis openen op sfeervol, meeslepende wijze. Drie gekende zwierige, dynamische, opwindende hitkrakers volgen, “The player”, “Swedish designer drugs” (met opnieuw die fijne interactie Daan - Isolde) en het afsluitende “Housewife”, waarop alle registers nog eens konden worden opengetrokken; de instrumenten worden onder spanning gehouden, en op de synths en drums heerste rijkelijk vertier. Ze leefden zich uit en de song explodeerde. Heerlijk. Vuurwerk dus! Een electroclash die wist na te zinderen en ons met een zalig gevoel naar huis voerde.
Onze muzikale veelvraat is er graag terug bij . Zijn gretig spelende band injecteert ‘em en vice versa, en weet het moeiteloos over te brengen naar het publiek, dat vanavond genoot, bewoog en danste op die brede, kleurrijke sound en fijne wisseling van nummers.
‘Gecondenseerd speelplezier’ omschrijft Daan het. Samen sterk dus. Na twintig jaar kan een nieuw muzikaal hoofdstuk worden aangevat …
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
The Black Angels - Een stevige portie psychedelische shoegaze
Het is ondertussen ook alweer van 2006 geleden dat The Black Angels de neus aan het venster staken met hun indrukwekkende debuutalbum ‘Passover’, een geslaagd huwelijk tussen shoegaze en psychedelica met echo’s van The Doors, The Velvet Underground, Black Rebel Motorcycle Club en zelfs Joy Division.
Op vandaag toeren ze met hun zesde plaat ‘Wilderness Of Mirrors’. Dat is wederom een sterk album geworden, eentje waarin ze nog steeds trouw blijven aan hun typische sound, steeds met een retro inslag, maar nergens oubollig. Het zijn geen hippies.
Met maar liefst 11 songs in de set was dat album goed vertegenwoordigd, misschien een beetje te goed, want ook een paar zwakkere broertjes daaruit werden bovengehaald. Doch we onthouden vooral hoogvliegers als “History Of The Future”, “Without A Trace” en “Empires Falling”, drie bloedzuigers die moeiteloos de concurrentie aankonden met de vertrouwde klassiekers. In die laatste categorie waren het toch alweer vooral de songs uit dat geweldige debuutalbum die het meest aan de ribben kleefden. De dreiging van “Manipulation”, de intensiteit van “Black Grease” en “Bloodhounds On My Trail” en natuurlijk de ultieme explosie van “Young Men Dead”.
Een ander hoogtepunt was een bezwerend “Mission District”, waarin onheil zat verscholen in de vorm van een moordlustige blues-ondertoon.
Met bij momenten drie gitaren in de aanslag zat er flink wat buskruit in de set. Met daarbovenop die kenmerkende scherpe vocals van frontman Alex Maas resulteerde dit in een bijzonder strak en fel concert. Afgezien van een paar zeldzame mindere songs behielden The Black Angels quasi heel de avond die constante intensiteit.
De begeestering die ze in 2006 al voor de dag konden leggen bleek dus nog steeds volop aanwezig.
Organisatie: Aéronef, Lille
Nederlands 
Français 
